Pacman en paddestoelen

Vanmorgen kwam het openbare leven compleet tot stilstand tijdens de bokswedstrijd tussen Floyd Mayweather en de Filipijnse uitdager Manny Pacquaio. In het hele land zaten vrijwel alle restaurants en bars vol en het zal overal waar een tv zichtbaar was wel druk geweest zijn want het was vanwege de televisierechten niet iedereen gegeven de wedstrijd op zijn eigen tv te volgen.

Pacquaio_Mayweather_2015Voor de Filipijnen werd het gevecht een enorme teleurstelling want Manny, oftewel “Pacman” zoals zijn koosnaam hier luidt, bleek uiteindelijk toch tekort te komen om die blaaskaak van een Mayweather eens lekker op zijn nummer te zetten. Op de social networks vlogen al snel berichten rond over de “oneerlijke” of zelfs “omgekochte” jury (de wedstrijd moest op punten beslist worden) maar eerlijk is eerlijk, als je de statistieken ziet dan heeft Manny terecht verloren.

Groet teleurstelling dus bij alle Filipino’s en ongetwijfeld ook bij Manny zelf, al krijgt die wel een leuke pleister op de wonde die ongetwijfeld veel van het leed snel zal vergoeden. Er wordt maar liefst honderdtien miljoen euro (ja, je leest het goed) overgemaakt op de bankrekening van de verliezer.

Wat Manny nu gaat doen heeft hij nog niet bekend gemaakt, maar de vraag is of hij doorgaat als prof-bokser. Hij heeft namelijk genoeg andere dingen te doen, hij heeft zijn hier eigen basketbal-team en daarnaast zit hij ook nog in de politiek want hij is sinds een jaar of vijf parlementslid.

Bij ons stonden vanmorgen opeens een paar paddestoelen op het gras in de tuin. Waar die zo snel vandaan gekomen zijn weten we niet, we hadden ze in ieder geval gisteren nog niet opgemerkt. En er was alweer een vogel-incident vanmorgen, Monster kwam opeens parmantig langs de tuindeur lopen met een vogel in haar bek. Nadat ze uitgespeeld was met het lijkje nam Abby het over, maar toen die er van begon te eten vond ik het welletjes en heb het stoffelijk overschot afgepakt en over de muur gekiept…

Paddestoelen_2015_05_03_025

Riet als model

Riet_als_Model_001Een paar vriendinnen van Riet volgen op dit moment een cursus voor schoonheids-specialiste en die zijn voortdurend op zoek naar modellen. Riet was ook al een paar keer gevraagd om als model te fungeren en omdat haar Maleise vriendin Nonie weet niet wat “Mot dat?” betekent is ze vandaag dan toch overstag gegaan.

Samen met haar Spaanse vriendin Pilar ging ze naar de wijk Bonifacio om zich op te laten maken op wat in de cursus “Natural Make-up Day” was genoemd. Ze was nog niet van de stoel af of ik kreeg van Nonie al een foto op Facebook met de vraag wat ik er van vond. Ik vond dat het resultaat er heel best mocht zijn, of Riet vond dat dat met iedereen op Facebook gedeeld moest worden betwijfel ik ten zeerste.

Het werd ook hoog tijd om vluchten te boeken voor een paar weekjes vakantie in Nederland. Dat wordt dit jaar vroeger dan voorgaande jaren want we moeten er natuurlijk rekening mee houden dat we hoogstwaarschijnlijk per eind augustus gaan vertrekken.

Omdat we er vanuit gaan dat we de maanden juli en augustus nodig hebben voor de voorbereidingen daarvoor komen we eind juni al naar Nederland.

De vluchten waren zoals gewoonlijk weer vrij snel gevonden maar zoals altijd was het boeken, en dan met name weer de betaling, een probleem. Omdat Riet een paar dagen eerder vertrekt dan ik boeken we onze tickets apart, en aangezien Riet het eerst zover was kon zij als eerste de boeking afronden.

Toen ik aan de beurt was werd mijn credit card weer eens geweigerd. Dat bleek te komen omdat onze gezamenlijke credit net genoeg is voor één vliegticket, maar we dachten dat op te kunnen lossen door het bedrag gelijk over te maken naar de credit card maatschappij. Dat zou mijn saldo weer zodanig moeten opkrikken dat ik mijn ticket ook zou kunnen betalen.

Mooi niet dus, mijn kaart werd nog steeds geweigerd. Even opgebeld dus maar naar de credit card maatschappij en wat denk je, geld eraf doen ze meteen (want dat levert fikse rente op als je te laat bent met betalen) maar bijschrijven… “Sorry Sir, maar dat duurt twee tot drie werkdagen”.

Het ziet er dus naar uit dat ik mijn ticket pas over twee tot drie dagen kan boeken..

Het Monster op de iPad

Vroeger hadden we in Rijnsburg onze eigen weerman op de radio (en later ook op de lokale omroep op tv) die op zaterdag altijd de weersvoorspelling deed voor het weekend en de komende week. Zwager Aad merkte dan altijd op dat de goeie man het weer van de vorige dag nog niet eens goed kon voorspellen.

Monster_op_iPadDe afgelopen twee weken heb ik regelmatig aan die uitspraak gedacht want we schijnen hier met dezelfde soort weer-deskundigen te maken te hebben. Er wordt al twee weken regen voorspeld en er is nog steeds geen druppel gevallen,.

Vanavond maakten ze het met hun voorspelling wel helemaal bont. Toen Riet om een uur of half acht de weer-App bekeek op haar iPad stond daarop dat het op dat moment regende in Muntinlupa. Waarop Riet meteen de tuin inliep om te constateren dat het niet alleen kurkdroog was maar dat er zelfs geen enkele wolk, groot of klein, aan de lucht te zien was…

Over iPad’s gesproken, van de week had Riet haar exemplaar op de tafel gelegd en daar gaat die kleine kat er pontificaal met haar kont op zitten. Wat de lol daarvan is weten we niet, maar op de foto die ik er van maakte ziet er uit of Monster er magische krachten van krijgt. Het ziet er in ieder geval tamelijk luguber uit, of niet soms…

 

Safety Day 2015

Het was vandaag in meerdere opzichten een belangrijke dag. Op het werk hadden we de Safety Day, een dag waarop over de hele wereld in alle Shell bedrijven wordt stilgestaan bij de veiligheid van het personeel, en in Nederland onderging Pa van Nieuwkoop vandaag een operatie.

Safety_Day_2015De Safety Day stond vandaag in het teken van persoonlijke veiligheid ook buiten het werk en de veiligheid op de weg. De bijeenkomst werd gehouden in het Acacia Hotel vlak achter ons kantoor, in de Grand Ballroom zaal waar ik nog mooie herinneringen aan heb omdat we met onze band daar anderhalf jaar geleden voor het eerst hebben opgetreden.

Na de openingsceremonie werden we opgedeeld in groepjes om over de beide onderwerpen voor deze dag te praten, en ik was aangewezen als groepsleider voor zo’n discussiegroepje.

Daar was nogal wat voorbereiding aan vooraf gegaan voor alle groepsleiders om de discussie zo soepel mogelijk te laten verlopen, want uiteraard is het de bedoeling dat iedereen wat opsteekt van zo’n dag. Jammer alleen dat ze er hier altijd zo’n show-gebeuren van maken met een paar collega’s als amateur-presentatoren die allemaal heel erg hun best doen om de stereotiepe televisie-presentator na te doen.

Riet_bij_ItaliannisEn er waren uiteraard ook prijzen, ook dat is op de Filipijnen zo’n beetje een must voor een bijeenkomst zoals deze. Hoe dan ook, de bijeenkomst duurde de hele ochtend en daarna was er, tot mijn groot genoegen en ook naar goed Filipijns gebruik, een uitgebreide lunch in het hotel.

Het nieuws vanuit Nederland begon aan het begin van de middag binnen te druppelen vanwaar Ans de hele familie via WhatsApp op de hoogte hield van de situatie in het ziekenhuis.

Voor degenen die dat niet weten, alle “Nieuwkoopjes” zitten in een groep op WhatsApp, en dat maakt het heel erg makkelijk om berichten snel met de hele familie te delen.

We wisten dus zowat op de minuut af wanneer Pa de operatiezaal in ging en daarna was het een paar spannende uurtjes afwachten. Om wat te eten gingen we naar het Alabang Town Center naar restaurant Italianni’s. Onder het eten zat Riet voortdurend op haar iPhone te kijken, en vanzelfsprekend vond ik dat voor deze keer niet erg.

Het goeie nieuws dat hij na de operatie weer bij was en goed aanspreekbaar bereikte ons rond half tien onze tijd. Om kwart voor een vannacht kregen we ook nog een berichtje met een foto toegestuurd dus we konden zelf zien dat hij al weer op zat:

Voor_en_Na

Een spannende dag

Onweer_in_AlabangGistermiddag gebeurde dan eindelijk wat de weerberichten al twee weken voorspellen, er barstte boven Alabang een onweersbui los. We zagen vanuit ons kantoor de bui aankomen boven de Laguna en dat leverde een fraai plaatje op. Het was overigens maar van korte duur want de bui duurde amper een half uur, maar er viel eindelijk weer eens een beetje regen.

Wat het werk betreft, het project waarop ik de afgelopen jaren heb gewerkt nadert zijn voltooiing en dat betekent dat ik op zoek moet naar een nieuwe baan binnen Shell. Daarvoor moet ik intern solliciteren, en dat is op dit moment niet zo eenvoudig want vanwege de crisis in de olie-industrie is het aantal beschikbare banen niet bepaald groot.

Hoewel er het hele jaar door banen verschijnen op de interne vacature-bank wordt er een aantal keren per jaar een grote bulk geplaatst, en de tweede bulk van dit jaar wordt vandaag geplaatst. Ik heb dus de hele dag de vacature-bank in de gaten gehouden om te zien of de nieuwe banen er al op stonden maar dat was nog steeds niet het geval toen ik naar huis ging vanmiddag.

Dat kwam natuurlijk door het tijdsverschil, de banen worden in de loop van de dag vanuit Nederland geplaatst en dat gebeurt waarschijnlijk pas als het hier al avond is. Ik heb vandaag dus voor niks de hele dag in spanning gezeten, ik zal tot morgenochtend moeten wachten om te kijken of de banen al gepubliceerd zijn.

En dan was er natuurlijk de operatie van Pa gisteren, en hoewel hij die goed leek te hebben doorstaan moest hij na zijn operatie een nachtje over blijven. De vraag was of hij vandaag goed genoeg hersteld was om naar huis te mogen en aan het begin van de avond kwam gelukkig het verlossende nieuws, hij mocht naar huis.

Al met al een spannende dag dus vandaag, maar dan wel met het soort spanning waar je eigenlijk niet op zit te wachten…

Solliciteren

Werk_in_UitvoeringGisteren vertelde ik dat er een hele bulk aan banen op de interne vacature-bank zou worden geplaatst en toen ik vanmorgen keek was dat inderdaad het geval. Maar wat alle pessimistische berichten vooraf al hadden voorspeld bleek helaas ook waar te zijn, het aantal beschikbare banen is schrikbarend klein en er zijn over de hele linie vrijwel geen buitenland-banen meer beschikbaar.

Voor mij waren er zegge en schrijve twee mogelijke opties en uiteraard heb ik op allebei gesolliciteerd. Allebei de banen zijn in Nederland want in mijn vakgebied waren er helemaal geen buitenland-banen beschikbaar en dat heeft natuurlijk alles te maken met het feit dat vrijwel alle nieuwe projecten zijn stopgezet. Om de kosten te drukken moeten zoveel mogelijk mensen die nu in het buitenland werken terug naar hun eigen land, en daar hoor ik dus ook bij. Jammer, maar het zij zo. Dit zat er al een tijdje aan te komen dus het is niet onverwacht en ik moet ook zeggen dat Riet en ik inmiddels al aan het idee zijn gewend dat we terug gaan naar Rijnsburg.

Het enige probleem is dus nog het vinden van een baan in Nederland want het feit dat ik op twee banen heb gesolliciteerd wil nog niet zeggen dat ik een van die banen krijg. Ik ben beslist niet de enige kaper op de kust want doordat heel veel projecten zijn afgelast of stopgezet zijn er heel veel mensen wereldwijd op zoek naar een baan.

Gelukkig heb ik van mijn baas redelijk goed nieuws gekregen en dat is dat er een redelijke zekerheid is dat ik een baan krijg, zelfs als ik niet een van de beide banen krijg waarop ik heb gesolliciteerd. Ik heb daarnaast ook de indruk dat mijn bazen mij in gedachten hebben voor een van de twee banen waarop ik heb gesolliciteerd want er is nogal wat push geweest in die specifieke richting. De vacature voor die baan is zelfs opnieuw voor mij opengesteld nadat die in eerste instantie al was gesloten na een eerdere sollicitatie-ronde (waarin ik overigens niet had gesolliciteerd).

Uiteraard moet ik als kandidaat nog door de hele procedure heen maar op zich ziet het er dus redelijk positief uit. Hopelijk krijg ik gauw uitsluitsel want als er eenmaal zekerheid is kunnen we ons gaan focussen op de verhuizing en genieten van onze laatste maanden hier op de Filipijnen.

En anders kan ik hier misschien de bouw in…

Het Voortman-gevoel


ATC_voor_Moederdag_006De dag voor Moederdag is het traditioneel een gekkenhuis in de winkelcentra en ’s avonds kun je in vrijwel geen enkel restaurant terecht zonder van tevoren te bespreken. Reden dus voor ons om er een rustig dagje van te maken, maar toch wilde Riet vanmiddag even naar het Alabang Town Center.

De reden voor die onverwachte aandrang tot winkelen was dat we een flinke stapel cadeau-bonnen hebben liggen waarvan we het zonde vinden om die niet te gebruiken. Die bonnen hebben alle werknemers eind vorig jaar van het bedrijf als bonus gekregen, erg aardig natuurlijk maar omdat ze maar bij een paar winkels in te wisselen zijn was de vraag wat we er in vredesnaam voor moesten kopen.

We dachten er eindelijk een nuttige besteding voor te hebben gevonden, de keuze was gevallen op beddengoed en een extra paar van die lekkere kussens die we hier hebben. In het ATC zit een soort van Bijenkorf, genaamd Rustan’s, waar ze mooie en kwalitatief goeie spullen verkopen en aangezien we ons bed mee gaan nemen als we hier weg gaan leek het een goeie besteding van onze bonnen.

Onderweg naar Rustan’s kregen Riet en ik een klein meningsverschil, want zij wilde eerst alle spullen gaan kopen en dan een bakkie gaan doen, terwijl het mij een slimmer idee leek om eerst een bakkie te gaan doen inplaats van beladen met grote tassen een koffieshop binnen te vallen.

Ik kreeg spontaan een déja vu van vroeger tijden en sommigen van jullie herinneren zich dit ook vast nog wel want of je nou uit Katwijk of Rijnsburg kwam, één ding was overal hetzelfde: eens in de zoveel tijd verzamelde de hele familie zich (vaak zonder de vaders overigens) en onder aanvoering van de oma’s trok de hele stoet naar Leiden om daar kleren voor iedereen te gaan kopen. En steevast was er aan het eind van deze pelgrimage een bezoek aan Cafetaria Voortman aan het eind van de Haarlemmerstraat.

Ik kreeg vanmiddag spontaan flashbacks van hoe die hele tent altijd vol zat met families die allemaal bepakt en bezakt waren met tassen van V&D en C&A en de Hema. En opeens viel het me ook in dat Riet er dus eigenlijk niks aan kon doen dat ze eerst inkopen wilde doen en dan pas een bakkie want het is gewoon genetisch bepaald! Het is gewoon erfelijk doorgegeven over drie generaties Katwijkse en Rijnsburgse vrouwen, eerst alles inkopen en dan pas een bakkie.

Ik noem het maar het Voortman-gevoel. Nodeloos te zeggen dat Riet haar zin kreeg, maar ik uiteindelijk ook want voordat we een bakkie gingen doen brachten we eerst alle tassen naar de auto. Want die mazzel hebben we tegenwoordig gelukkig, we hoeven niet meer met zijn allen met al die tassen in een stampvolle bus…

Tyfoon voor Moederdag

Wie in Nederland alleen maar nieuws van de Filipijnen verneemt uit de kranten moet wel denken dat het hier een en al ellende is, met de ene natuurramp na de andere. Ander nieuws schijnt er namelijk niet over dit land te worden gepubliceerd, of het moet gaan over de rebellen in het zuiden. Ik snap het op zich wel, het zal voor veel “verre” landen niet veel anders zijn, maar voor ons betekent het vaak dat we snel onze familie en vrienden op de hoogte moeten brengen van de werkelijke situatie voordat ze zich ongerust gaan maken.

Supertyfoon_DodongGisteren zag ik weer een bericht met de kop “Filipijnen zetten zich schrap voor tyfoon”, waarmee de indruk wordt gewekt dat het hele land weer in groot gevaar is. Laat ik meteen onze vrienden en familie in Nederland gerust stellen, er komt wel degelijk een tyfoon aan met als naam “Doding”, maar daar gaat maar een heel klein deel van het land last van krijgen.

Overigens wordt het voor het gebied wat getroffen gaat worden wel heel ernstig, want de storm heeft zich in de afgelopen twee dagen ontwikkeld tot een supertyfoon met windsnelheden van tweehonderdveertig kilometer per uur en er worden dan ook in dat gebied al mensen geëvacueerd.

Het leek er in eerste instantie op dat wij op Luzon de storm recht over ons heen zouden krijgen maar toen was de tyfoon zwakker dan nu. De koers wijzigde plotseling naar een noordelijke koers en dat betekent voor ons in Manila dat de storm langs ons heen gaat. Sterker nog, de supertyfoon komt helemaal niet aan land maar gaat zo rakelings dicht langs de oostkust van Luzon dat de gevolgen daar toch wel groot zullen zijn, en vandaar ook de evacuaties want men is met name bang voor enorme wateroverlast en modderstromen.

Wij merkten de weersverandering vandaag toch wel degelijk, het was de hele dag bewolkt en de wind zorgde af en toe zelfs voor onstuimig weer. Niet het soort onstuimig als in Nederland overigens hoor, want Riet heeft gewoon de hele dag in de tuin kunnen zitten en de temperatuur was nog steeds vierendertig graden.

Je zou door alle consternatie bijna vergeten dat het vandaag ook nog Moederdag was…

Supertyfoons

De supertyfoon “Dodong” is ons dan wel zonder noemenswaardige overlast gepasseerd maar in het noordoosten van Luzon is de schade enorm en er zijn ook ondanks alle voorzorgsmaatregelen toch weer minstens twee slachtoffers te betreuren. Veel huizen werden door de harde wind en de zware regenval verwoest en er zitten dan ook nog bij vierduizend mensen in opvangcentra.

De storm, die nu onderweg is naar Japan, is al weer de vierde van dit jaar maar het is wel al de tweede supertyfoon. Deze benaming voor stormen van de allerzwaarste categorie kwam tot twee jaar geleden sporadisch voor, maar na “Yolanda” in november van 2013 schijnt het hek van de dam te zijn. Weerdeskundigen voorspelden dit overigens twee jaar geleden al en ze lijken dus gelijk te krijgen.

Dergelijke stormen zijn op zich geen zeldzaamheid op de Stille Oceaan maar de bijzonderheid is dat ze vrijwel altijd verzwakken voordat ze land bereiken. Dat is nu dus niet altijd meer het geval en dat heeft uiteraard enorme gevolgen voor dit land wat toch ieder jaar al door vijftien tot twintig tyfoons wordt getroffen.

In dit geval hadden de gevolgen dan ook veel erger kunnen zijn als “Dodong” niet op het laatste moment besloten had om scherp naar het noorden af te buigen want dan was de storm recht over Luzon en over ons heen gekomen. Nu werd een relatief klein deel van Luzon getroffen, maar je zult er maar net wonen…

Wat de namen van de stormen betreft, het zal misschien opvallen dat de naam die in Nederland in de kranten wordt gebruikt verschilt van de naam hier op de Filipijnen. De internationale naam “Noul” geeft aan dat dit al de veertiende storm in deze regio is maar de Filipijnse naam “Dodong” geeft aan dat het pas de vierde is die over Filipijns gebied trekt.

En of het met het passeren van “Dodong” te maken had weet ik niet maar we hadden vanmiddag een plotselinge onweersbui. Dat was dus de tweede keer neerslag in een week tijd en misschien wel een teken dat de regentijd er aan zit te komen.

Alabang_20150510_002-003

“Good evening, Ma’am, Sir!”

Hoewel er nog niets helemaal zeker is op dit moment is het al wel vrijwel zeker dat we aan het eind van augustus van de Filipijnen zullen vertrekken. Dat is op zich geen verrassing want dat staat al min of meer vast vanaf het moment dat we hier kwamen. Ik heb een contract voor het lopende project en het aangezien het er naar uit ziet dat het project volgens plan opgeleverd gaat worden is het einde dus nu zachtjes aan in zicht.

We zijn al begonnen aan het idee te wennen dat we weggaan, en we krijgen ook al regelmatig van vrienden hier de vraag wat we het meest zullen gaan missen. Ik kan niet voor Riet spreken maar voor mij is dat volkomen duidelijk, wat ik het meest ga missen is het weer.

Mijn moeder zei wel eens, “Iedere dag mooi weer gaat ook vervelen”, maar ik zou niet weten wanneer die verveling dan begint want ik ben het na vier en een half jaar in Zuid-Oost Azië nog lang niet zat. Nooit uit het raam hoeven kijken om te zien of je een trui aan moet, of een regenjas, of een sjaal om, niks van dat alles. Je stapt naar buiten en het is lekker warm. Zelfs op dit moment, nu zelfs de Filipino’s lopen te klagen over de hitte, heb ik het naar mijn zin. Nee, dit wordt ik volgens mij nooit zat en al zeker niet omdat ik weet wat het alternatief is.

More_Fun_in_the_Philippines_001Het andere wat ik zeker ga missen zijn toch wel de mensen hier. Goed, het is een luidruchtig volkje en ze zou ze af en toe een schop willen geven, maar hun vriendelijkheid en doorgaans opgewekte karakter maakt veel goed.

Afgelopen zondag nog, we lopen op straat en een passerende agent op de brommer salueert en groet ons met het inmiddels vertrouwde “Good evening, Ma’am, Sir!”. Waar vind je dat tegenwoordig nog, denk je dan.

We zijn zelf inmiddels ook aan dat groeten gewend en we groeten ook altijd terug (ik effe meer dan Riet), iets wat ik als ik terug ben in Nederland altijd weer even moet ontwennen. Als ik daar een winkel binnenstap en vriendelijk “Goeiemorgen!” zeg tegen het winkelpersoneel krijg ik zelden een groet terug, wel gefronste wenkbrauwen en je ziet ze denken, “Er staat in het gesticht zeker weer ergens een deur open”…

Corruptie-schandalen

Er gaat hier op de Filipijnen amper een dag voorbij zonder dat de voorpagina’s van de kranten grotendeels in beslag worden genomen door berichten over een of ander corruptie-schandaal. Vrijwel altijd zijn er hoge regeringsfunctionarissen bij betrokken en de schandalen stapelen zich alleen maar op want ze worden vrijwel nooit opgelost, ze verdwijnen hooguit in de doofpot.

Berucht zijn de zogenaamde “pork barrel” schandalen, oftewel gesjoemel met geld voor projecten waar een hoge prioriteit aan wordt gegeven. Het gaat daarbij met name om ontwikkelingsfondsen die contant geld uitkeren, en dat maakt het aantrekkelijke doelwitten voor corrupte ambtenaren die de boel besodemieteren en zoveel mogelijk geld in eigen zak steken. Daarbij gaat het bovendien nog eens om hooggeplaatste figuren, zoals onderministers en leden van de Hoge Raad.

Deze week kwam er weer een aan het licht waarbij een bedrag van 670 miljoen pesos (meer dan dertien miljoen euro) is verdwenen naar dubieuze organisaties die waren “aanbevolen” door zekere senatoren en hun vriendjes in het Congres. Het geld was bedoeld voor de ontwikkeling van de moslim gemeenschap in het zuiden, het armste deel van de Filipijnen en is dus nu spoorloos.

De krantenkoppen schreeuwden om vervolging van de schuldigen maar het zal zoals zo vaak wel weer met een sisser aflopen. De schuldigen zijn alweer invloedrijke figuren die vrijwel altijd vrijuit gaan, simpelweg omdat ze niet aan te pakken zijn. En ze kunnen meestal ook gewoon doorgaan met hun praktijken want zo’n schandaal maakt hier met of zonder veroordeling geen eind aan hun politieke carrière.

Daarvan zijn voorbeelden te over. Zo is oud-president Estrada die door zijn desastreuze beleid het land naar de rand van de afgrond hielp op dit moment “gewoon” burgemeester van de rijke deelstad Makati in Manila. En de vrouw van voormalig dictator Marcos (precies, die van die zevenduizend paar schoenen) is nu “gewoon” gouverneur van een provincie ergens in het zuiden en haar zoon is “gewoon” kandidaat voor het volgende presidentschap.

Die zoon, Bongbong Marcos (Ja, zo heet-ie echt), plaatste op Twitter naar aanleiding van het laatste schandaal een bericht dat de regering meer geld zou moeten vrijmaken voor de ontwikkeling van het moslim deel van Mindanao. Waarop een voormalige Professor in de Rechten als antwoord gaf, “Hier is een beter idee, wat dacht je van het teruggeven van die veel grotere hoeveelheden geld die jouw familie heeft gestolen van de regering en van Mindanao”…

Brandveiligheid…

Gisteren is er in de stadswijk Valenzuela aan de noordkant van Metro-Manila een grote brand uitgebroken in een fabriek. De brand heeft tot nu toe minstens tweeënzeventig slachtoffers gekost die vrijwel allemaal door het vuur werden ingesloten op de eerste verdieping van het gebouw. De brand zelf was uitgebroken op de benedenverdieping, waarschijnlijk als gevolg van laswerkzaamheden waarvan de vonken vlakbij opgeslagen chemicaliën deden ontvlammen.

De brand woedde zeven uur lang en verwoestte het fabrieksgebouw totaal, het dak en de vloer van de eerste verdieping waren ingestort. Reddingswerkers die na het blussen het gebouw binnengingen konden niets anders meer doen dan de verkoolde resten van de slachtoffers bergen.

De fabriek maakte goedkope slippers en sandalen voor de lokale markt, waarbij de kosten zo laag mogelijk moeten worden gehouden.

Er zijn veel van dit soort fabrieken en fabriekjes op de Filipijnen die aan vrijwel geen enkele veiligheidsstandaard voldoen. De vraag was dan ook meteen na de brand hoe het zat met de brandbeveiliging in het gebouw en met nooduitgangen. Of op die vragen een antwoord op komt of niet, iedereen weet hoe het daarmee stond want dat bewijst de omvang van de brand en het grote aantal slachtoffers afdoende.

Het schijnt dat er wel wetten zijn om bepaalde minimum eisen op het gebied van brandveiligheid na te leven maar gezien het feit dat controle op dat soort zaken of ontbreekt of ontdoken wordt (veelal door het betalen van steekpenningen) stelt dat in de praktijk weinig voor. Het gaat om goedkoop produceren, hoge winsten en lage kosten. De gebouwen van dergelijke fabriekjes zijn vaak van het soort wat wij in Nederland een bouwval zouden noemen en de arbeiders klagen niet want die zijn blij dat ze een baan hebben, ook al verdient het nog zo weinig.

Het zijn bekende misstanden en af en toe gaat het gruwelijk mis, zoals in dit geval. Dat neemt men hier op de koop toe.

Flip-flops

Die brand van de week was zoals gezegd in een fabriekje wat goedkope flip-flops maakte. Flip-flops zijn veruit het meest populaire schoeisel op de Filipijnen, en werkelijk iedereen loopt er op.

Als je hier een warenhuis binnenloopt dan beslaan rekken met flip-flops waarschijnlijk de helft van de schoenen-afdeling en ze zijn te koop in alle kleuren en prijzen. Voor de bekende merken zoals Fit-Flop, Ipanema en Havaianas zijn er meestal aparte winkels maar van veel van die merken worden goedkope en vaak slechte kopieën verkocht. Ook dat afgefikte fabriekje maakte hoofdzakelijk van die namaak-merkslippers voor de goedkope markt.

Flip-flopsAls Filipino’s op flip-flops lopen dan lopen ze vrijwel altijd te sloffen, het soort sloffen waar mijn vader zo’n hekel aan had. Ik weet nog goed dat wij als kind als we dat deden steevast te horen kregen, “Til je voeten op!”. De goeie man zou hier waarschijnlijk horendol zijn geworden want sloffen en slenteren is hier zo’n beetje de standaard manier van voortbewegen.

Zelf erger ik me er net als mijn vader overigens ook aan. Nog niet eens zozeer aan het sloffen zelf (al is dat irritant genoeg) maar meer door het tempo wat daarmee samengaat. Als ze voor je lopen in een smalle straat of in een winkelcentrum dan moet je meer dan eens inhouden als er van die op hun dooie gemak voortsloffende personen voor je lopen.

Bijkomend probleem is ook nog eens dat ze nooit alleen lopen maar altijd met een hele koppel, en liefst allemaal naast elkaar…

Weer rioolproblemen

De afgelopen week stak een inmiddels vertrouwd probleem weer de kop op. We hadden weer eens problemen met de riolering en deze keer was het de douche van Estela waar het probleem zich voordeed. Het water liep niet meer weg, dat wil zeggen niet meer door de blijkbaar verstopt zittende afvoer maar het liep de douche uit, het pad naast het huis op.

Rioolproblemen zijn altijd vervelend omdat de vraag is wie het moet gaan oplossen. Er staat namelijk in ons huurcontract dat wanneer het probleem zich buiten het huis bevindt de huisbaas het moet oplossen en alles binnenshuis wordt geregeld door de technische dienst van ons bedrijf. Maar de vraag bij riolering is altijd, zit het nou binnen of buiten, en we hebben al regelmatig meegemaakt dat er gesteggel ontstaat over wiens verantwoordelijkheid het nu is om het op te lossen.

Ik heb toch maar eerst even naar onze technische dienst gebeld en verteld dat er een douche verstopt zat. Dat is in principe binnenshuis en ze beloofden dan ook snel langs te komen. Dat deden ze, maar naar goed Filippijns gebruik kwamen ze eerst “even kijken”.

Het probleem werd geconstateerd maar ze begonnen niet meteen aan de oplossing. Nee, eerst volgt nog de gebruikelijke vragenronde. Hadden we het al geprobeerd met een ontstopper? Dat hadden we, maar dat werkte niet. Hadden we al een ontstoppingsmiddel geprobeerd? Ja, verscheidene zelfs en allemaal zonder resultaat. Oké, nou, dan wilden ze wel even zelf wat spullen gaan halen.

Vreemd genoeg hebben ze nooit de juiste spullen bij zich terwijl ze weten dat het om een ontstoppingsklus gaat, maar even later kwamen ze terug. Uiteraard probeerden ze het eerst met een ontstopper want zo eigenwijs zijn ze wel. En natuurlijk werkte dat niet, dat had Riet ze ook al verteld. Gelukkig hadden ze ook een soort van slang bij zich waarmee ze in de pijp konden peuren en dat loste het probleem wel op. Voor hoelang is maar de vraag wat het is duidelijk dat de riolering eigenlijk gewoon eens goed doorgespoten moet worden.

Voor wat vandaag betreft, het was een bijzonder mooie en hete dag met een wolkenloze blauwe hemel. Als je op de foto klikt krijg je hem te zien in groter formaat.

Blauwe_Lucht_2015_05_16_013-016

Leeg restaurant…

Riet en ik hadden op de zaterdagavond en zondagavond eigenlijk een redelijk vaste routine voor wat betreft het eten. Op zaterdagavond gingen we altijd naar restaurant Outback en op zondagavond naar restaurant Appenzeller. In allebei de restaurants was het eten prima en er was lekker koud bier van de tap, dus helemaal goed zou je zeggen.

Op de zaterdagavond is er wat dat betreft weinig nieuws onder de zon, we gaan nog steeds naar restaurant Outback. Al is dat meer omdat ik dat zo leuk vind, want Riet moppert al maanden over het menu waarop ze weinig van haar gading kan vinden. In de gang naar Appenzeller op zondagavond is daarentegen wel een beetje de klad gekomen, en dat heeft een nogal onverwachte oorzaak.

Restaurant_AppenzellerHet was er altijd gezellig, altijd wel mensen aan de bar en altijd wel een paar tafels met eters, maar dat is sinds een tijdje niet meer zo. Het is al een paar keer gebeurd dat we er gingen eten en dat we de enige klanten waren in de hele zaak. En ondanks dat het eten nog steeds goed is en het bier van de tap nog steeds lekker koud vinden we dat toch wel erg ongezellig.

Als er niemand anders in de zaak zit dan staat al het personeel, en dat is zoals in alle Filipijnse restaurants nogal wat, allemaal jouw tafeltje in de gaten houden.

Goed bedoeld, dat wel, want ze willen alleen maar op je kleinste wenk toesnellen om je van dienst te zijn met nog een biertje of het weghalen van je lege bord, maar Riet en ik worden er stikzenuwachtig van. En daarom gaan we liever niet meer naar restaurant Appenzeller.

Vanavond hebben we het toch maar weer eens geprobeerd, omdat het eten er nou eenmaal goed is en het bier van de tap lekker koud, en gelukkig waren er deze keer nog een paar andere klanten. Het houdt nog steeds niet over, en zo te zien is de hoeveelheid personeel als gevolg van de teruglopende belangstelling al gehalveerd, en dat maakt het er allemaal niet echt gezelliger op.

Onderweg terug vroegen we ons dan ook af of deze tent ook het lot zal ondergaan wat veel restaurants in onze omgeving de laatste tijd overkomt, sluiten vanwege een gebrek aan klandizie. Want dit kan toch zo niet doorgaan zou je zeggen…

Tandarts

Nu vast staat dat we de Filipijnen gaan verlaten hebben Riet en ik besloten om in ieder geval zolang we hier nog zijn zoveel mogelijk aan ons gebit te laten doen. We hebben allebei de nodige kiezen waar in feite hoognodig een kroon op moet en we hebben hier niet alleen een tandarts die daarin gespecialiseerd is (we vragen ons wel eens af of hij ook nog wat anders doet) maar ook nog eens de helft goedkoper is dan de tandarts in Nederland.

We zijn overigens niet de enigen die nog gauw even voor vertrek van de Filipijnen langs die kronen-zetter gaan. Vrijwel iedereen uit West-Europa en Australië die hier vertrekt gaat eerst nog even snel langs de tandarts om te profiteren van de lage kosten.

Riet is twee weken geleden al langs geweest voor weer een behandeling en afgelopen week zijn de kronen geplaatst, vier in totaal. Ikzelf heb vandaag een afspraak gemaakt en ook bij mij gaat er minstens één kroon geplaatst worden. Ik heb namelijk alweer een kies waar een flink stuk van is afgebroken en ik denk niet dat reparatie op een andere manier nog een optie is.

En ik weet ook bijna zeker dat het daar niet bij blijft want de kies ernaast is eigenlijk ook alleen nog maar vulling, en als de tandarts dat ziet dan zal hij me ongetwijfeld adviseren om die ook gelijk maar aan te pakken. Het vervelende is dat hij meestal gelijk heeft en ik ben dan ook meestal wel geneigd om zijn advies op te volgen.

Anderhalf jaar gelden toen hij voor het eerst twee kronen plaatste op kiezen waar stukken vanaf gebroken waren waarschuwde hij me dat er nog twee op springen stonden, en waarachtig, binnen een half jaar gebeurde dat ook en kon ik terug voor nog een paar kronen. Al het werk was tot dan toe aan de linkerkant van mijn gebit gedaan, maar hij zei toen al dat de rechterkant ook een paar zwakke kiezen had met lekkende vullingen die het ieder moment konden begeven.

Hij heeft dus alweer gelijk gehad, en daarom ben ik woensdag weer aan de beurt. Nou ja, een troost is dat het allemaal pijnloos gebeurt want hij is nogal gul met verdoving. En dat kan ik van mijn tandarts in Nederland bepaald niet zeggen…

Krekels

Het is weer de tijd van het jaar waarop we in de vroege ochtend en avond overal in onze wijk geluiden horen alsof er ergens een gaslek is, en nog een lek wat onder hoge druk staat ook. Overal klinkt een luid sissend geluid wat, zo weten we inmiddels, afkomstig is van krekels.

Het is altijd in deze tijd van het jaar, op het eind van de zomer tegen het begin van de regentijd, en het duurt een week of twee, drie. Storend is het niet echt maar hard is het wel, zeker als je buiten op straat loopt of in de tuin zit. Het lijkt altijd alsof er honderden van die krekels zitten, maar er is mij verteld dat een enkele krekel al verantwoordelijk kan zijn voor een heleboel lawaai.

Erg grappig is het effect als je in de buurt van zo’n krekel komt want dan houdt het geluid abrupt op. Loop je verder dan hoor je het achter je weer beginnen, eerst een beetje aarzelend maar na een paar seconden weer op volle sterkte.

Jiminy_CricketVan de week liepen we op weg naar het Alabang Town Center langs een boom waar zo’n krekel zat en die was blijkbaar helemaal niet bang voor ons want in plaats van op te houden siste die vrolijk verder.

Jammer genoeg was het donker want nou kon ik het kreng nog niet zien. En dat had ik wel gewild, want gek genoeg heb ik nou al heel veel van die krekels gehoord maar ik heb er nog niet een gezien.

Nou ja, behalve deze dan, in de Donald Duck…

En weer naar de tandarts

Vorige week is Riet weer voorzien van een paar nieuwe neptanden en vandaag was ik aan de beurt om de tandarts met een bezoek te vereren. En het was noodzakelijk ook want er was een week of wat geleden weer eens een stuk van een kies afgebroken.

Het lijkt er wel op of langzamerhand mijn hele gebit uit elkaar gaat vallen want vrijwel ieder bezoek aan de tandarts wordt de laatste jaren noodzakelijk gemaakt door het afbreken van een stuk van een kies. De oorzaak is op zich simpel, ik heb in vrijwel al mijn kiezen zo langzamerhand meerdere vullingen en sommige daarvan zitten er al tientallen jaren in. En die beginnen het nu blijkbaar een voor een te begeven.

Zoals verwacht begon de tandarts meteen na de eerste inspectie gelijk over nog een paar andere kiezen die ook “lekkage” vertoonden en die wilde hij ook gelijk maar doen. Met de afgebroken kies ging ik uiteraard akkoord maar ik vond dat samen de kies ernaast waar de tandarts in Nederland me al voor had gewaarschuwd wel voldoende voor deze keer. En dat duurde al lang zat want ik nam om half vier plaats in de stoel en ik mocht er om kwart over vijf pas weer uit.

Dat is overigens niet helemaal waar, want (je gelooft het niet) na ruim een uur moest ik ontzettend piesen. En ik ben op een leeftijd dat je niet meer denkt van dat hou ik nog wel effe op. Nee, als je moet dan moet je, en er zat dus niks anders op dan te vragen of er na al het boren een plaspauze ingelast kon worden.

Dat kon, maar de tandarts heeft zelf geen toilet. Ik moest dus buitenom naar de naastgelegen kliniek met mijn nog steeds verdoofde bakkes. Kom ik in de kliniek is het toilet ook nog eens bezet, en zoals gewoonlijk op de Filipijnen had degene die erop zat geen enkele feducie met degene die stond te wachten (ik dus). Gelukkig wees een verpleger een dames-toilet aan wat ik kon gebruiken want hij zag gelukkig tijdig dat ik weinig speling meer had…

Hoe dan ook, de hele operatie is verder goed verlopen en ik loop nu weer met een tijdelijke kroon, volgende week worden de echte kronen geplaatst.

Sponsering

Paasfeest_Dumpsite_2013_03_29_0113Zo ongeveer zo lang als we hier zijn sponseren Riet en ik een aantal kinderen dat die naar school kunnen gaan. Voor het bedrag wat wij sponseren per kind kan dat kind een heel jaar lang naar school en van dat geld worden alle schoolspullen, het uniform, het vervoer en zelfs de lunches betaald. Om het even in het juiste perspectief te plaatsen, dat lijkt heel veel maar het totale bedrag is maar net iets hoger als het geld wat wij per keer uit de pinautomaat halen.

Af en toe worden we door de Filipijnse contactpersoon attent gemaakt op een jongen of meisje die op school bovengemiddeld presteert en daar wordt dan geld voor gezocht voor de sponsoring van een vervolgopleiding. Dat is dan veelal een beroepsgerichte opleiding die de betreffende leerling in staat stelt een goeie baan te vinden en met dat salaris kan dan waarschijnlijk een hele familie onderhouden worden.

Riet heeft alleen niet veel geluk met haar kandidaten. Twee jaar geleden kwam de contactpersoon met een jongen die het op school erg goed had gedaan en die nu automonteur wilde worden. Daarbij beschikte hij volgens de contactpersoon ook over de benodigde motivatie en dat is eigenlijk nog het belangrijkst.

Riet had al aangegeven dat alles door ons betaald zou worden maar ze wilde wel het inschrijvingsformulier van de school zien en de rekeningen van de aangeschafte schoolspullen. het komt namelijk maar al te vaak voor dat de familie zo’n donatie erg prettig vindt en het geld voor heel andere dingen gebruikt. En die bewijzen kwamen maar niet, en Riet stelde terecht dat er zonder dat geen geld zou komen. De contactpersoon kwam nog een paar keer terug na schijnbaar met de jongeman gepraat te hebben maar de verhalen werden steeds vager. Op een gegeven moment wilde de jongen iets heel anders gaan doen maar Riet wist inmiddels genoeg. Geen sponsoring dus.

Pas geleden werd Riet gevraagd de sponsoring op zich te nemen van een meisje wat de opleiding tot lerares wilde gaan volgen. Met de motivatie leek het ook weer dik in orde maar er kwam een kleine kink in de kabel, het meisje zakte voor een bepaald vak en daardoor kon ze zich niet laten inschrijven op de opleiding voor lerares. De vriendin van Riet die dit allemaal regelt had zelfs nog bijles geregeld maar ook de herhaling van het examen voor dat vak werd niet gehaald. En ook nu werden de verhalen weer steeds vager over wat ze dan wilde gaan doen en Dinah, Riet’s vriendin, vertelde vandaag dan ook dat het weer niks zou worden. Weer geen sponsoring dus.

De moraal van dit verhaal is eigenlijk dat het heel erg moeilijk is om jongelui hier te motiveren tot het volgen van een opleiding. Zelfs als alles betaald wordt zien de meesten simpelweg niet dat het einddoel, een vakdiploma met mogelijkheden, hun een betere toekomst kan geven. En van de ouders hoef je al helemaal niks te verwachten, die zien hun kinderen het liefst zo gauw mogelijk gaan werken, dat levert tenminste geld op.

Korte-termijn denken, inderdaad. En dat zal toch moeten veranderen in dit land anders wordt het echt nooit wat…

Visite uit Oz

Subway_FestivallMallDe broodtrommel was vanmorgen leeg. Geen ongewoon verschijnsel hier maar ook geen probleem want in dat geval haal ik tussen de middag een lekker broodje bij de Subway.

Het was er redelijk druk en dat betekent altijd lange wachttijden want er staan nou eenmaal altijd mensen in de rij die pas gaan verzinnen wat ze willen hebben als ze aan de beurt zijn. Dat was het geval met het oudere heertje voor me, maar vervelender nog was de Filipina die terwijl ze in de rij stond verrast werd door een binnenwandelende vriendin.

Onder het opgewonden gekakel van de begroeting die gepaard ging met veel geknuffel begonnen de dames een druk gesprek. De jongen die haar broodje aan het klaarmaken was probeerde er voortdurend tussen te komen met vragen wat er op het broodje moest maar hij kreeg totaal geen sjoege.

Dat er andere klanten achter haar stonden te wachten die nu niet geholpen konden worden deerde mevrouw ook helemaal niet, ze ging zo in het gesprek op dat ze haar hele omgeving vergat. Gelukkig werd de oudere heer het op een gegeven moment zat en hij tikte haar op de schouder.

Mevrouw keek daarop stomverbaasd achterom naar de jongen achter de balie of ze hem voor het eerst zag staan. Zo te zien was ze ook totaal vergeten dat ze een broodje aan het bestellen was. Een bekend verschijnsel hier, wij zaten simpelweg even buiten haar persoonlijke bubbel…

Vanmiddag moest ik lopend van het werk naar huis, en dat was vrijwillig want Riet had de auto nodig om bezoekers op te halen van het vliegveld. Onze Australische vrienden Pat en Howard zijn voor het eerst na hun vertrek precies een jaar geleden weer even terug op de Filipijnen. Ze blijven hier anderhalve week en afgezien van de paar dagen die ze zullen doorbrengen op het eiland Miniloc bij El Nido logeren ze bij ons.

We hebben de hele avond gezellig bij zitten kletsen, want we hadden elkaar tenslotte een jaar niet gezien. Bonza!

Surprise party

Zwembad_met_AlgGisteravond was er bij thuiskomst nog een onprettige verrassing, het water van ons zwembad was knalgroen! Riet vertelde me een wazig verhaal wat ze weer van onze chauffeur Lito had geoord, dat de zwembadman teveel chloor had gebruikt. Ja me grootje, dit was gewoon alg, en de oorzaak was zonder twijfel dat de zwembadman de chemicaliën die alg moeten bestrijden niet had gebruikt.

Zonder twijfel ligt de oorzaak in het feit dat we sinds deze week een nieuwe zwembadman hebben. De vorige is teruggegaan naar de provincie en kwam deze week een jong kereltje als zijn opvolger voorstellen. Nou zijn zulke opvolgers vrijwel altijd familie, en ik heb vaak ernstige twijfels over hun kundigheid. In dit geval had ik denk ik gelijk want het bestrijden van alg is vrij elementair voor een zwembadman, en zeker deze tijd van het jaar ook een belangrijk deel van zijn taak.

Gelukkig was het kereltje verstandig genoeg om hulp in te roepen want vanmorgen kwam hij terug met een andere man en na het probleem bekeken te hebben werden er fikse hoeveelheden chemicaliën aan het water toegevoegd.

Al snel werd duidelijk dat deze keer het goeie spul was gebruikt want we zagen het water gedurende de dag zienderogen opknappen.

Riet was vanmorgen helemaal zenuwachtig want ze had een surprise party georganiseerd voor Pat en Howard vanmiddag. Daarvoor had ze al Pat’s vriendinnen uitgenodigd die nog hier zijn en er moest natuurlijk van alles geregeld worden met betrekking tot het natje en droogje.

Een belangrijk probleem, hoe krijgen we Pat en Howard het huis uit totdat de party begint, kostte zich vanzelf op toen Pat en Howard besloten om naar een massage-salon te gaan vanmiddag. Dat zorgde ervoor dat ze pas na vieren terug waren en dat was nou net de tijd dat alle visite begon binnen te druppelen.

Surprise_Part_Pat_en_Howard-20150523-001Het werd heel erg gezellig en er was door iedereen zoveel eten en drinken meegebracht dat we de geplande barbecue maar lieten schieten. Desondanks mogen we het dankzij de inspanningen van Riet rustig een heel geslaagd feest noemen!

Steak on the barbie…

Het was weer een erg warme zondag vandaag, ondanks het feit dat er af en toe wolken overdreven die de indruk gaven dat er wel eens een bui zou kunnen vallen. In tegenstelling tot gistermiddag, toen er eindelijk weer eens een flinke plensbui viel, bleef het vandaag echter de hele dag droog.

Dat was op zich goed nieuws want we hadden voor vanavond alsnog de barbecue gepland die we gisteren hadden afgelast vanwege de overdadige hoeveelheid eten die was meegebracht door alle visite van de surprise party voor Pat en Howard.

Vanavond ging het dus alsnog door en konden Riet en ik profiteren van het feit dat Pat en Howard ervaren barbecuers zijn. Om te beginnen hadden ze vanuit Australië een paar flinke biefstukken meegebracht waarvan alleen het formaat al Riet bleek om de neus deed worden. Ze hadden ook een paar flessen Australische wijn meegenomen want ze waren van plan er een “Australische avond” van te maken.

Dat is beslist gelukt, al kregen zowel Pat als Riet maar de helft van de steak op. Geen probleem volgens Pat want dan kan ik morgen mooi een “steak sandwich” mee nemen naar mijn werk…

Barbecue_in_de_Tuin-20150524-001

Southville School

Southville_School_2015-05-25_008In de tijd dat Pat in Manila woonde was ze net als Riet heel erg betrokken bij het vrijwilligerswerk en ze wilde dan ook graag nu ze weer hier is gebruik maken van de gelegenheid om weer een kijkje te nemen bij de dumpsites. Aanstaande zaterdag gaat ze dan ook met Riet mee naar Cataquis voor het maandelijkse verjaardagsfeest.

Vandaag gingen Riet en Pat met een groep vrijwilligsters naar de Southville School. Nu het nieuwe schoolseizoen voor de deur staat moet er voor kinderen die naar school gaan van alles worden geregeld. ALIG, de vrouwengroep waar de vrijwilligsters allemaal lid van zijn, heeft rugtassen gesponsord en mooier nog, Ze hadden een schoenenfabriek bereid gevonden om alle kinderen van schoenen te voorzien.

Riet was belast met het passen en daar heeft ze een hele zere hand aan overgehouden. Er moesten honderdvijfendertig vuile pootjes in schoenen worden gewrongen en een duim is niet echt een ideale schoenlepel, maar de snuitjes van de kinderen (die zulke schoenen dus echt niet gewend zijn) was meer dan voldoende als compensatie.

Voor mij was het een gewone werkdag vandaag want in tegenstelling tot Nederland wordt Pinksteren hier nauwelijks gevierd. Heel merkwaardig voor zo’n zwaar Katholiek land maar zoals gezegd is Pasen hier ook veel belangrijker dan Kerst.

Barcino_met_Pat_en_Howard_2015-05-25_002Pat en Howard wilden vanavond graag naar het Tapas-restaurant Barcino wat gedurende hun verblijf hier een van hun favoriete restaurants was.

Er is bij Barcino’s op de menukaarten na niks veranderd het afgelopen jaar dus ze troffen het aan zoals ze het voor het laatst hadden gezien. En ook het eten was er nog steeds heel best, dus er waren alweer tevreden gezichten bij onze gasten.

De rest van de avond werd besteed aan het kijken van de laatste afleveringen van seizoen 5 van “Downton Abby” die Pat en Howard nog niet hadden gezien…

Afscheid nemen

Vanmorgen namen we tijdelijk afscheid (ik eigenlijk al gisteravond) van onze gasten want Pat en Howard zijn vanmorgen vertrokken naar El Nido voor een verblijf van een paar dagen op het paradijselijke eiland Miniloc. Helemaal zonder problemen ging dat niet want ze hadden een e-mail gekregen dat hun vlucht van elf uur was gecanceld en ze waren overgeboekt op een vlucht die pas om twee uur vertrok.

Een vervelend gebeuren altijd, en het lijkt wel of het steeds meer voorkomt. Het probleem kan liggen in het drukke vliegverkeer op de kleine vliegvelden veroorzaakt door een flinke toename van het toerisme, maar het kan evengoed als reden hebben dat de vlucht te weinig passagiers had en dan combineren ze gewoon twee vluchten.

Gelukkig voor Pat en Howard kregen ze de e-mail toen ze nog bij ons thuis waren en hoefden ze dus niet op het vliegveld drie uur te gaan zitten wachten. Aan de andere kant betekent die vertraging wel dat ze nu weinig aan hun eerste dag op Miniloc hebben, maar daar is helaas niks aan te doen.

Afscheidsfeest_Outpost_2015-05-26_009Riet had vandaag een groot afscheidsfeest van Shell’s Outpost. Niet minder dan zeven vrouwen namen afscheid omdat hun echtgenoten aan het eind van deze maand (of daaromtrent) worden overgeplaatst.

De meesten gaan terug naar hun thuisland maar de echtgenoot van een de vrouwen heeft een baan in Nederland gekregen en Riet zal haar dus gaan zien mochten wij in September terug gaan.

En zo is het grote afscheid nemen eigenlijk al begonnen. Er gaat een grote groep collega’s van het project eind van deze maand al weg en eind volgende maand gaat er een tweede grote groep. En niet lang daarna zijn we zelf aan de beurt…

Onverwachte regenbui

Jonge mensen die bij ons bedrijf komen werken krijgen normaal gesproken een mentor toegewezen die ze helpt hun weg te vinden. Dat is uiteraard altijd iemand met de nodige ervaring op hun gezamenlijke vakgebied, en ikzelf ben op dit moment ook mentor voor een Filipijnse jongedame die Lexie heet en die vorig jaar hier is komen werken als data analist.

Veel werk heb ik er niet aan, ik spendeer wat tijd aan vragen in de geest van “Waarom wordt dat in vredesnaam zo gedaan en niet zo?” en eens in de zoveel tijd gaan we samen tussen de middag lunchen. Dat lunchen was al weer een tijdje geleden dus hadden we voor vandaag afgesproken.

Festival_Mall_2015-05-28_001-002

We wandelden daarvoor naar de Festival Mall waarachter tegenwoordig een park is met een paar leuke restaurantjes en een daarvan heeft wat mij betreft een toppertje, krokante stukjes brood met een spinazie-dipsaus. Op de terugweg na de lunch leek er in eerste instantie weinig aan de hand maar terwijl we door de Festival Mall liepen was er blijkbaar een hevige onweersbui losgebarsten. Toen we aan de andere kant naar buiten kwamen zagen we tenminste dat teruglopen naar kantoor alleen mogelijk was ten koste van een kletsnat pak.

We wachtten in eerste instantie de bui af (want dat duurt hier tenslotte nooit lang), totdat er na een minuut of tien een taxi voorbij kwam die net een passagier had afgezet bij de Mall. “We nemen die taxi,” zei Lexie en zwaaide naar de chauffeur. Ik zei nog, “Gek, die neemt ons toch nooit mee voor die tweehonderd meter!”, maar hij stopte en ze stapte gewoon in. Ik volgde maar, benieuwd wat de chauffeur zou zeggen als hij hoorde waar we naar toe moesten.

Festival_Mall_2015-05-28_003De chauffeur verblikte of verbloosde niet toen hij hoorde waar we zijn moesten (iets verder dan de overkant van het kruispunt) en zette gewoon de meter aan. Hij reed ons keurig achterom het gebouw waar we in de parkeergarage droog uitstapten en hij was nog heel content ook met de honderd pesos (vijf euro) die hij kreeg voor een ritje waarvoor veertig pesos op de meter stond.

Ik was eigenlijk verbaasd dat het zo makkelijk ging. Riet kan getuigen dat je zelfs in Kuala Lumpur in dezelfde situatie een taxi-chauffeur alleen zover kan krijgen als je vooraf een schandalig hoge prijs betaald…

De eerste voorbereidingen

We dachten ruim de tijd te hebben maar onverwachts moesten we toch al snel een aantal dingen gaan regelen met betrekking tot onze aanstaande verhuizing eind augustus. Stomtoevallig hoorde Riet namelijk van iemand dat de regels ten aanzien van het invoeren van huisdieren in Nederland zijn veranderd, en daar moesten we dus snel iets aan doen want uiteraard gaan Abby en Monster met ons mee.

Abby_en_Monster_20150106

De verandering houdt in dat er een bloedtest moet worden gedaan hier op de Filipijnen en dat bloed moet minstens negentig dagen van tevoren worden afgenomen. Dat bloed moet na de test hier worden opgestuurd naar Nederland waar het ook moet worden getest. Dit zijn blijkbaar nieuwe regels die net zijn ingevoerd conform de regels van de Europese Unie, en daar waren wij dus niet van op de hoogte.

Terug rekenend vanaf 31 augustus komen we met die negentig dagen uit op het eind van deze week en aangezien we een paar dagen speling nodig hebben was een snelle actie van Riet noodzakelijk.

De beide katten werden dus in de kooi geladen en naar de dieren-kliniek gebracht. Erg blij waren ze allebei niet met de spuiten die ze kregen en het afnemen van bloed. Riet had het duidelijk gedaan vandaag, vooral bij Abby die dat duidelijk liet merken. De kleine monster verschool zich bij thuiskomst onder ons bed en kwam daar aan het begin van de avond pas onder vandaan toen er geluiden uit de keuken klonken van opengaande etensblikjes.

Nu maar hopen dat alles nog op tijd is geregeld, de dierenkliniek beloofde ons om een paar dagen te sjoemelen met de datum en dat zou ons precies genoeg tijd moeten geven om onze twee Filipina’s naar Nederland te verschepen. En hoe dat gaat weten we in grote in grote lijnen al wel maar we hopen toch dat we daarbij hulp krijgen van het bedrijf wat ons gaat verhuizen.

De eerste stap voor ons vertrek is al gezet, zij het veel vroeger dan we hadden verwacht…

Pat en Howard weer terug

Onze beide gasten Pat en Howard kwamen vandaag terug van hun uitstapje naar het eiland Miniloc bij El Nido, en zoals we al hadden verwacht hadden ze het enorm naar hun zin gehad. Vooral de schitterende natuur had indruk op ze gemaakt, zowel onder als boven water.

El_Nido_Miniloc_VliegveldDe terugreis verliep zoals de laatste tijd een vaste gewoonte lijkt te worden niet helemaal van een leien dakje. Ze waren geboekt op de vlucht van vijf uur in de middag maar ze hadden een uur vertraging, hoofdzakelijk omdat de eerdere vlucht om twee uur was gecanceld. De reden zal ongetwijfeld weer geweest zijn dat het voordeliger was om de beide groepen passagiers samen te voegen, wat misschien te begrijpen is maar voor de passagiers kan vervelend. Het werd voor Lito dan ook een latertje want die stond al om bij zessen bij de aankomsthal maar moest daar dus meer dan een uur wachten totdat de vlucht eindelijk arriveerde.

Het was te laat om nog ergens te gaan eten toen Pat en Howard eindelijk bij ons thuis aankwamen maar ze hadden daar onderweg al rekening mee gehouden en hadden pizza’s geregeld.

En eerlijk is eerlijk, op je eigen terras pizza eten met een wijntje en een biertje erbij, ook niet echt vervelend toch?

Weersverandering

Het is de tijd van het jaar waarin de droge periode die hier zomer wordt genoemd langzaamaan overgaat in de regentijd en het lijkt erop dat de eerste tekenen daarvan zich aandienen. Sinds afgelopen dinsdag hebben we iedere dag rond dezelfde tijd, altijd rond het middaguur, een stevige onweersbui. Lang duurt die niet, hooguit een half uur, maar het is wel een teken dat het weerbeeld aan het veranderen is.

Grappig genoeg zijn die buien blijkbaar erg plaatselijk gezien de bui van vanmiddag. Riet ging met Pat en Howard een paar boodschappen doen en aangezien onze chauffeur Lito al naar huis was reed Riet. Ze reden naar S&R, de Makro-achtige supermarkt aan de andere kant van het Alabang Town Center toen hier in de Village de bui losbarstte.

Het bleek achteraf dat ik me voor niks zorgen had gemaakt over het rijden in een linke onweersbui want het enige wat ze hadden gemerkt was dat er een paar spetters regen op de voorruit van de auto zaten. Hier thuis was het water met bakken uit de lucht komen vallen en de afstand is hemelsbreed denk ik nog geen anderhalve kilometer!

Verkeer-Commerce

Overigens was de reden dat ik niet meekon met de boodschappen dat ik vanmiddag een afspraak had bij de tandarts om de twee kronen te laten plaatsen waarvoor vorige week al het voorwerk al was gedaan. Dat ging zoals gewoonlijk redelijk vlot, er moest alleen wel wat slijpwerk worden gedaan om de kronen goed aan te laten sluiten bij de rest van mijn gebit waardoor ik toch weer iets langer in de stoel zat dan verwacht.

Ik heb al meer gezegd deze tandarts als belangrijkste specialiteit heeft dat hij de kronen zowat je mond in praat. Hij had vanmiddag alleen de noodkroon nog maar verwijderd of ik kreeg al weer een spiegel voor mijn neus zodat ik “even mee kon kijken”. Er zat, zo zei hij, nog een kies voor de twee die nu net onder handen genomen waren waarvan de vullingen in slechte staat waren. “Kijk maar,” was het, “er zit een donkere vlek die aangeeft dat deze vulling ook lek is”. Ik moest er maar voorzichtig mee zijn, zei hij.

Het ziet er dus naar uit dat ik over een week of wat nog wel een keer in die stoel moet gaan plaatsnemen, want hij zal zoals gewoonlijk wel weer gelijk hebben wat inhoudt dat er binnen afzienbare tijd een stuk van die kies af gaat breken. Nou ja, als het maar gebeurt terwijl ik nog hier zit want de kronen kosten hier amper de helft van wat ze in Nederland kosten.

Misschien wacht ik het niet eens af en laat ik het probleem van te voren aanpakken…

Nieuwe verkeerslichten

Op het grote kruispunt voor de Madrigal Gate, de grootste toegangspoort van onze Village, zijn eindelijk nieuwe stoplichten geplaatst. Van de oude stoplichten waren nogal wat lampen kapot en het vervangen daarvan gaat net als alles hier, veel te laat of helemaal niet. Sommige lichten deden het al een hele tijd niet meer en ook aan de afstelling mankeerde nogal wat waardoor met name in de spits regelmatig de lichten werden uitgeschakeld en vervangen door een verkeersregelaar.

Nieuwe_StoplichtenDe nieuwe lichten zijn een enorme verbetering, en niet alleen omdat ze het ook doen maar ook omdat er nu naast de stoplichten tellers zijn geplaatst die aangeven hoe lang het nog duurt voor het stoplicht van kleur gaat veranderen. Dat is erg handig maar ook weer niet altijd positief aangezien sommige automobilisten hun eigen manier hebben van het interpreteren van die getallen.

Gisteravond bijvoorbeeld werd ik bijna van de sokken gereden door een auto die vond dat de eerste seconden rood voor hem ook nog als groen gelden. Ons ligt stond al op groen en dat van hem dus al minstens vijf seconden op rood maar ouwe gewoontes leren ze hier niet zo makkelijk af. Net als het alvast gaan rijden als je ziet dat een ander stoplicht op groen nog maar twee seconden aangeeft, want dat wil toch zeggen dat jou licht bijna op groen springt?

Maar goed, laten we het positief zien, in zijn algemeenheid is die tijdsaanduiding een handig hulpmiddel, mogen ze van mij bij alle stoplichten doen!

Monster_en_Abby_onder_de_TafelVerder was het vandaag alweer een broeierig hete dag met veel bewolking.

Pat en Howard hadden daardoor hun planning voor vandaag veranderd, ze hadden een tripje gepland naar de andere kant van Manila maar zagen de lange rit in een hete taxi bij nader inzien toch niet zitten. Ze besloten tot een dagje winkelen in Makati.

Ook onze beide harige Filipina’s vonden het erg warm vandaag en zochten de koelte op onder de tafel op het terras. Monster heeft af en toe nog bewogen, Abby vrijwel nauwelijks tussen tien uur vanmorgen en vier uur vanmiddag…

Cat Café

Cat_Cafe_ManilaPat, Howard en Riet hebben vandaag een bezoekje gebracht aan een nogal bijzondere horeca-gelegenheid, het Cat Café in Manila. Het bijzondere van dit café is dat er allemaal katten los rondlopen en het is dan ook hoofdzakelijk bedoeld voor kattenliefhebbers. Het idee zou wel eens gejat kunnen zijn van Nederland, want het schijnt dat het eerste officiële katten-café in de wereld in Amsterdam is geopend.

Het was een flinke rit er naar toe want het café is in Quezon City, een deelgemeente van Manila aan de noordoost-kant van de stad en dat is niet echt bij ons in de buurt. Even om aan te geven hoever het is (en dan heb je meteen een idee hoe groot Manila is), de afstand is iets meer dan vijfendertig kilometer.

Cat_CafeHet bezoek was een toppertje, maar dat kan ook niet anders aangezien Pat, Howard en Riet alle drie grote kattenliefhebbers zijn. Er zijn in het café wel een aantal huisregels waar je je als bezoeker aan moet houden.

Zo mag je de katten niet oppakken, geen voedsel geven wat bestemd is voor mensen, geen flitslicht gebruiken als je foto’s maakt, en nog een paar regels die ervoor moeten zorgen dat de katten niet onnodig worden lastig gevallen.

Het is tenslotte een Cat Café…

Voordat het gezelschap naar Quezon City vertrok heeft de tandarts kans gezien nog een aardige cent aan Pat en Howard te verdienen. Ze hadden nu ze toch hier waren even een afspraak gemaakt om hun gebit te laten schoonmaken maar de tandarts maakte zijn reputatie weer helemaal waar. Pat kwam eraf met twee nieuwe vullingen maar Howard had blijkbaar dringend twee nieuwe kronen nodig.

Als die tandarts dit nog een paar jaar kan volhouden komt hij vast en zeker nog een keer in de plaatselijke Quote 500…

Hete zomer

Het is de afgelopen weken onafgebroken bloedheet geweest hier in Manila. En als ik zeg bloedheet dan bedoel ik dat de dagtemperatuur oploopt tot ruim zesendertig graden met een gevoelstemperatuur van drieënveertig, terwijl het ’s nachts niet verder afkoelt dan tot hooguit zesentwintig graden. En het is ’s avonds om half elf bij ons in de tuin nog steeds negenentwintig graden.

Westgate_Alabang-2015-06-02Mensen die hier al jaren wonen vertelden dat ze het nog niet eerder hebben meegemaakt dat de zomerse periode hier zo lang zo heet was. En hoewel ik van de week al vertelde dat het er op lijkt dat de regentijd langzaamaan gaat beginnen zijn gaat de temperatuur nog steeds niet omlaag.

Vanwege de hoge luchtvochtigheid is het door die hoge temperaturen extreem benauwd en dat merk je bij de minste of geringste inspanning. Zelf had ik vanmiddag niet mijn beste dag in de sportschool met de spinning class, met name als de instructrice aangaf dat er gesprint moest worden dan weigerden mijn benen dienst.

Hoe noemde schaatser Ard Schenk dat ook al weer? Oh ja, “pap in de benen”…

Onze bezoekers Pat en Howard waren vanavond met Howard’s oud-collega’s uit eten geweest en ze besloten na afloop om terug te lopen in plaats van een taxi te nemen. De afstand van het restaurant waar ze waren geweest tot aan ons huis bedraagt hooguit twee en een halve kilometer, een makkie zou je zeggen maar ze kwamen hijgend en dik onder het zweet aan. Een douche en schone kleren waren noodzakelijk voordat ze nog een afzakkertje konden nemen op het terras.

Tenslotte nog even het bericht dat het voor mij een interessante dag was op kantoor. Er dienden zich vandaag twee onverwachte mogelijkheden aan voor een mogelijke nieuwe functie na mijn vertrek hier en dat is inmiddels al in beweging. Ik kan er nog weinig over zeggen omdat er nog helemaal niks zeker is maar het is in ieder geval goed dat er inmiddels meerdere opties zijn.

Afscheid van Pat en Howard

Het was vandaag voor Pat en Howard alweer de laatste dag van hun vakantie op de Filipijnen want morgenochtend vertrekken ze voor de terugreis naar Perth. Ze hebben een geweldig leuke vakantie gehad zeiden ze, en wij vonden het ontzettend leuk om ze hier te hebben.

Het was dan ook niet meer dan logisch dat er in stijl afscheid genomen zou worden, en dat deden we vanavond in de Caviar Restaurant and Champagne Bar, het tamelijk exclusieve restaurant wat gerund wordt door twee Nederlandse broers. Zoals gewoonlijk bij Caviar werd het een geweldig avondje uit met fantastisch lekker eten en een prima wijntje.

Met_Pat_en_Howard_bij_Caviar

Terwijl we met een afsluitend glaasje Limoncello likeur op het buitenterras zaten zagen we boven ons hoofd al enorme bliksemflitsen, en we waren amper uit het restaurant vertrokken of we voelden al wat spetters. We wonen hier al lang genoeg om te weten wat dat betekent dus we liepen snel terug naar het restaurant om een taxi te bestellen.

Stortregen_bij_CaviarTerwijl we binnen zaten te wachten zagen we door de glazen deuren naar het terras dat de bui losbarstte, en hoe! Het water spoelde letterlijk door de straat en toen we even later met paraplu’s naar de taxi werden gebracht stroomde het water dan ook letterlijk over onze schoenen.

Thuis gekomen regende het gelukkig al niet zo hard meer en toen we op ons terras zaten voor een laatste afzakkertje was al weer droog. Even later was het voor mij het moment om afscheid te nemen van Pat en Howard want ik zal ze morgenochtend voor ik naar mijn werk ga niet meer zien.

We zijn in ieder geval uitgenodigd om naar Australië te komen, en dat gaan we als het effe kan zeker doen.

En aan het eind van de avond belde ik nog even naar Katwijk want mijn moeder is vandaag vierentachtig jaar geworden. Van harte gefeliciteerd!

Wachtende chauffeurs

Iedere dag word ik door Lito naar kantoor gereden en ik word ’s middags ook weer keurig opgehaald. Dat lijkt heel erg decadent, en voor Nederlandse begrippen is dat waarschijnlijk ook zo, maar hier is het heel normaal. Vrijwel geen enkele Expat rijdt zelf, iedereen heeft een chauffeur in dienst en wordt dus gereden.

Als ik na afloop van de werkdag de hal van het kantoorgebouw uitloop dan staat er steevast een hele rij auto’s langs de stoep. De chauffeurs staan er dan meestal al een tijdje, ik weet bijvoorbeeld dat Lito al ruim een half uur voordat hij me verwacht al staat te wachten. Dat lijkt vervelender dan het is want voor de chauffeurs is het juist een uitje. Ze gaan bij elkaar staan op de stoep, roken een sigaretje en roddelen daarbij ongetwijfeld heel wat af over hun werkgevers. Wij hebben allang in de gaten dat chauffeurs wat roddels betreft de beste bron van informatie zijn en zeker onze eigen Lito is gewoonlijk van alle laatste roddels op de hoogte.

Ophalen_bij_ASBTerwijl ze staan te wachten houden ze wel de deuren goed in de gaten om te zien wie er naar buiten komt zodat ze snel naar de auto kunnen lopen als het hun baas is die naar buiten komt. En ze kennen ook ieders baas, want als ik naar buiten kom en Lito ziet me niet meteen dan wordt hij gegarandeerd door een van de andere chauffeurs die me wel heeft gezien gewaarschuwd dat ik al op de stoep sta.

Lito stapt dan altijd snel in en wringt de auto bijna letterlijk door het langs rijdende verkeer om me zo snel mogelijk voor de deur in te laten stappen. Ja, ik weet het, ik zou ook naar de auto toe kunnen lopen maar geloof het of niet, dat zou de eer van de chauffeurs te na zijn.

Hun aanzien stijgt namelijk aanzienlijk als ze achter het stuur van een dikke SUV hun werkgever voor de deur van het kantoor en liefst in het zicht van zoveel mogelijk andere Filipino’s in laten stappen…

Alg

Allereerst even het bericht dat onze vrienden Pat en Howard weer terug zijn in Perth in Australië. Gisteravond laat kregen we het bericht dat ze waren aangekomen na een toch wel behoorlijke lange reis. Het schijnt namelijk niet mogelijk te zijn om vanuit Manila direct naar Perth te vliegen, de reis ging dan ook via Singapore wat in feite een flink eind de verkeerde kant op is maar het schijnt de snelste mogelijkheid te zijn.

Twee weken geleden schreef ik al dat we problemen hebben gehad met het zwembad wat helemaal groen was van de alg. Dat is een bekend probleem in deze tijd van het jaar want door de hoge temperaturen zit er te weinig zuurstof in het water en dat schijnt de algengroei te bevorderen. Onze zwembadman heeft er overigens snel een einde aan kunnen maken door een bestrijdingsmiddel aan het water toe te voegen en een grotere hoeveelheid chloor.

Laguna_de_Bay_MapHet alpenprobleem heeft zich de laatste week uitgebreid tot het drinkwater in Manila. Dat komt grotendeels uit de enorme meer wat ligt aan de oostkant van Manila wat “Laguna de Bay” heet. De deelgemeente Muntinlupa waar wij wonen grenst aan dat meer zoals op het bovenstaande kaartje te zien is.

De algengroei is op dit moment zo groot in het meer dat het water niet meer voldoende gereinigd kan worden voordat het in het waternetwerk van Manila terecht komt en er wordt dan ook geadviseerd het niet meer te drinken. Nou deden wij dat toch al niet want voor ons westerlingen is het sowieso beter om het water uit de kraan hier niet  te drinken. Wij gebruiken het kraanwater wel voor bijvoorbeeld het poetsen van onze tanden maar er wordt nu dus voor gewaarschuwd om ook daar voorzichtig mee te zijn.

Dat waren wij toch al want er is niks zo vervelend als een overdag bezoek aan de wc door een bedorven maag. Desondanks zijn er ook andere gevolgen van de algen-overlast want overal waar water is ruikt het alsof er spinazie wordt gekookt. Ook in huis ruik je het, nog niet eens zozeer in de keuken maar met name in de toiletten.

Ja, ik hou van spinazie, dat klopt, maar dit is toch wat overdreven…

Boodschappenlijstjes

Als Riet of wij allebei naar Nederland komen dan hebben we meestal twee boodschappenlijstjes. Het eerste is van de familie in Nederland die graag tassen wil hebben van het soort wat in China wordt gemaakt, meppers dus. Tegenwoordig worden er zelfs foto’s meegestuurd van de originelen zodat we precies weten welke er wordt verlangd. Het tweede lijstje is van onze vrienden hier op de Filipijnen en daarop staat wat ze willen dat wij voor hun uit Nederland mee terug nemen, en daarop staan vrijwel altijd stroopwafels.

Onderweg_naar_Greenhills

Voor het eerste boodschappenlijstje gingen Riet en ik vandaag samen naar Greenhills, het winkelcentrum aan de andere kant van het centrum van Manila waar alle mogelijke contrabande wordt verhandeld. Degenen van jullie die bij ons te gast zijn geweest weten hoe het er daar aan toe gaat want we slepen altijd al onze gasten mee daar naar toe. Het sleutelwoord voor kopen in Greenhills is afdingen. Riet is daar een meester in geworden de afgelopen vijf jaar dat we in Zuid-Oost Azië hebben gewoond, en dat bleek ook vandaag weer.

Vanaf het moment dat je de enorme markthal binnenloopt wordt je van alle kanten bestookt door verkoopsters die je proberen hun waren aan te smeren. Er zijn bij het kopen altijd een paar dingen standaard, die moet je gewoon weten. As je de foto laat zien van de tas die je zoekt is de eerste reactie altijd “Yes, we have”. Niet zelden komen ze dan aan met een totaal andere tas die ook bruin is maar die volgens hun precies is wat je zoekt. Je bent ook altijd de “First customer”, en of dat nou waar is of niet, het heeft te maken met puur bijgeloof. Als hun eerste klant een goeie is waar ze goed aan verdienen dan wordt hun hele dag goed.

En natuurlijk de vraagprijs, die is altijd veel te hoog maar daar weet Riet wel raad mee. Die onderhandelt net zo lang tot de verkoopster toegeeft op de prijs die Riet acceptabel vindt anders loopt ze gewoon weg. Het duurt over het algemeen dan ook flink lang voordat Riet tevreden is en de zoektocht gaat altijd langs heel veel kramen, maar vanmorgen kreeg ze uiteindelijk weer drie tassen voor wat oorspronkelijke de vraagprijs was voor één…

Outback_ToilettenVanavond waren we zoals gewoonlijk op zaterdagavond, maar dat was deze keer geen onverdeeld succes. Het was me al opgevallen dat de ribeye steak die ik tegenwoordig bestel de laatste drie weken steeds minder van kwaliteit werd. Vorige week was het nog op het randje, maar toen de serveerster vanavond vroeg hoe ons eten was zei ik dat ik niet erg tevreden was over de kwaliteit van mijn vlees.

Het meisje liep met mijn klacht meteen naar de bedrijfsleidster die snel kwam vragen aan “Sir Willem” wat het probleem was. We zijn daar inmiddels bekend als goeie klanten dus mijn klacht werd zonder vragen serieus genomen en er werd me een nieuwe steak aangeboden.

Dat sloeg ik af omdat ik al genoeg had gegeten en er beslist geen tweede steak achteraan kon proppen, maar dat werd elegant opgelost. De bedrijfsleidster kwam me even later een kaartje brengen met daarop de mededeling dat bij mijn volgende bezoek ik een gratis ribeye steak krijg.

Op de foto zie je de deuren van de toiletten in restaurant Outback. Daar staat dus geen “Ladies” en “Gentlemen” op of iets anders wat gebruikelijk is maar de gebruikelijke termen die in Australië worden gebruikt voor de beide seksen…

Kattek op de wepkem…

Riet en ik blijven graag op de hoogte van het reilen en zeilen in Nederland. Zelf begin ik de dag altijd steevast met het snel doornemen van de Nederlandse kranten via het Internet en Riet leest ook dagelijks al het nieuws uit Nederland op haar pc of haar iPad.

Voor het plaatselijke nieuws belt Riet iedere week naar de familie in Rijnsburg en de rest lezen we in “De Rijnsburger” en “De Katwijksche Post”. Want jawel, die zijn tegenwoordig ook via het Internet te lezen! Ze lopen weliswaar altijd een week of wat achter maar het is toch leuk om op die manier een beetje op de hoogte te blijven.

Webcam_KatwijkEn we hebben vandaag ontdekt dat er nog een nieuw aspect bij is gekomen, namelijk een webcam in Katwijk. Iemand heeft op de boulevard een webcam geïnstalleerd waarmee we kunnen zien hoe de Wurft erbij ligt. En mooier nog, in tegenstelling tot de meeste webcams die altijd op hetzelfde punt zijn afgesteld draait deze webcam rond en zoomt af en toe ook in.

Zo konden we vandaag zien dat het een prachtige zonnige dag was in Katwijk. Op een gegeven moment stond de camera zelfs gericht op de Prinsenstraat en kon ik de zuidkant van de Weeshuisstraat zien waar mijn moeder woont. Het is net “Big Brother is watching you” en het is nog leuk ook…

Filipijns parkeren

Vorige week zondag reed ik met onze gasten Pat en Howard naar het Alabang Town Center, en aangekomen op het parkeerterrein voor de hoofdingang zagen we een perfect staaltje Filipijnse rijkunst. Of liever gezegd, het gebruikelijke ontbreken daarvan.

Voor ons reed een klein rood autootje, duidelijk op zoek naar een parkeerplek, zwalkend tussen de geparkeerde auto’s. Als ik in Nederland zoiets zou zien zou ik er meteen vanuit gaan dat de bestuurder een flinke slok op had maar hier doen ze dat nuchter ook. Ze reageren namelijk allemaal intuïtief, zonder rekening te houden met het feit dat ze in een auto zitten.

Na een aantal keren stoppen en toch maar weer vooruit zag de jongedame achter het stuur toch een plekje en probeerde haar auto daar vooruit in te prikken. De draai was te ruim dus dat ging niet, en vervolgens kostte het vijf keer vooruit en achteruit steken om het wagentje te parkeren op een plek die groot genoeg was voor een redelijk binnenvaartschip.

Gistermorgen werd ik alweer geconfronteerd met die onkunde van Filipino’s om een auto te parkeren toen ik boodschappen ging doen bij winkelcentrum S&R. Vanwege de drukte reden er nogal wat auto’s rond op zoek naar een plekje en ik reed ook in de rij. Nou ja, rijden, het was meer stilstaan en wachten want als er een voor mij rijdende auto een plekje vond dan moest de hele rij wachten totdat het eindelijk gelukt was in te parkeren.

Parkeren_bij_S-RMeestal ontstaan de problemen simpelweg doordat ze neus vooruit proberen in te parkeren in plaats van achteruit in te steken. Ze nemen dan steevast de draai te ruim en omdat je daar nu eenmaal meer ruimte voor nodig hebt zijn er altijd meerdere keren vooruit en achteruit nodig. Waarom het allemaal zo moeizaam gaat hier, dat is eenvoudig te beantwoorden want ze hebben geen van allen ooit les gehad. Ze kunnen dus gewoonweg niet parkeren omdat ze dat nooit hebben geleerd.

Parkeren gaat hier volgens de tactiek van Herman Heijermans, “Op hoop van zegen”…

Effe bijpraten…

In de eerste anderhalf jaar dat we hier zaten zat het Filipijnse deel van het project team in hetzelfde gebouw, het Asian Star gebouw waar ik nog steeds zit. Met name de buitenlanders trokken veel met elkaar op, vrijdagavondborrels in de Union Jack Tavern, etentjes, feestjes bij mensen thuis, kortom een hele gezellige tijd.

Toen het werk op de scheepswerf in Subic begon verhuisde een groot deel van mijn collega’s daar naar toe, en dat had ook gevolgen voor onze kennissenkring want die werd als gevolg daarvan in één klap een stuk kleiner. Weliswaar bleef de grootste groep in het Asian Star kantoor achter maar dat veranderde toen het werk op de scheepswerf ging vorderen. Steeds meer collega’s vertrokken naar Subic en dat was soms jammer want er waren erbij waar we best veel mee optrokken.

Een van de stellen waar we veel mee optrokken waren Derek en zijn vrouw Anne, maar ook zij vertrokken anderhalf jaar geleden naar Subic. Derek kende ik nog (of liever gezegd hij herkende mij) van het Sakhalin project waarvoor hij ook heeft gewerkt. Hij heeft weliswaar niet in Rusland zelf gewerkt maar we hadden elkaar ontmoet op het Indonesische eiland Batam op de scheepswerf van Nippon Steel waar ik een aantal keren op werkbezoek ben geweest. Grappig om elkaar dan jaren later weer tegen te komen op de Filipijnen…

Anne is inmiddels vertrokken van de Filipijnen maar Derek is er nog al zien we hem erg weinig meer. Zijn werk op de scheepswerf is inmiddels verplaatst naar het platform voor de kust van Palawan, hij werkt dus nu “offshore” zoals dat heet. Maar af en toe is hij nog even kort in Manila als hij op doorreis is naar Palawan.

Black_Pig_met_Derek_Gray_en_Martin_ToddZo ook vandaag, ik kreeg gisteren een berichtje dat hij vandaag in Manila zou overnachten en hij vroeg of we zin hadden om hem op te zoeken in restaurant de “Black Pig”. Uiteraard hadden we dat, en samen met mijn collega Martin hebben we vanavond gezellig even bijgepraat met Derek.

Want ja, het zou zomaar de laatste keer kunnen zijn dat we die gelegenheid hebben, bedacht ik net.

Ik snap overigens niet waarom Riet en ik allebei op de foto staan met onze ogen dicht, dat zal toch zeker niet van de slaap zijn…

Waterproblemen

De overgang van de zomer naar de regentijd wordt maar langzaamaan merkbaar. Er valt eindelijk wat meer regen al blijft dat nog steeds beperkt tot korte zij het soms hevige buien, maar de temperatuur blijft onverminderd hoog. En dat alles begint zo langzamerhand serieuze gevolgen te krijgen, met name voor de drinkwatervoorziening.

We worden al twee weken gewaarschuwd dat het water uit de kraan op dit moment alleen maar gebruikt kan worden als het minstens drie minuten is gekookt. Hoewel we dat water toch al nooit dronken is het nu dus ook eigenlijk niet meer geschikt voor dingen als het wassen van groente. In de supermarkten wordt groente en fruit altijd bespoten met water uit de kraan om te zorgen dat het niet uitdroogt, en daar zijn sommige supermarkten nu mee gestopt. Groente en fruit zien er dan ook niet meer uit, en als het er nog redelijk uitziet dan weet je dat het bespoten is met water uit de kraan en dat wil je ook liever niet.

Abby_en_Monster_op_de_VloerRiet klaagt dan ook al dagen dat er gewoonweg niks fatsoenlijks meer te koop is om te koken. Niet dat het een straf is om uit eten te gaan maar soms eten we gewoon liever thuis, en dat is op dit moment dus een probleem. Zelfs onze katten verdragen het water uit de kraan niet meer, nadat ze allebei begonnen de boel onder te kotsen geven we ze water uit onze eigen drinkwatervoorziening.

En we merken eigenlijk overal problemen door de slechte kwaliteit van het water. Zo zijn op de sportschool alle waterfonteintjes afgesloten en moeten we ons eigen drinkwater meenemen.

Nooit geweten overigens dat het drinkwater daar dus blijkbaar uit de kraan kwam. Via een water-zuiveraar weliswaar, maar toch. Maar het hoogtepunt was toch wel toen we vanavond langs de Starbucks liepen in het Alabang Town Center, want die was gesloten! Riet las nieuwsgierig naar de reden de brief op de deur en daarop stond dat de reden ook het slechte drinkwater was.

Het wordt tijd voor een flinke hoeveelheid regen, maar daar kijkt ook weer niet iedereen naar uit. De alg zal dan verdwijnen wat de kwaliteit van het drinkwater meteen zal verbeteren, maar het zal ongetwijfeld ook weer enorme overlast door overstromingen gaan geven in de laag gelegen delen van de stad en de omliggende dorpen aan de Baai van Laguna.

Ene Cruyff zou vast en zeker zeggen, hier hep ieder voordeel ze nadeel…

Elektriciteitsrekening

Gisteravond zat de rekening van het elektriciteitsbedrijf Meralco in de bus en ik zag al aan de grijns van Riet dat het eindbedrag geen kattenpies was. En dat bleek ook wel, want we hebben de afgelopen maand blijkbaar het record van 3200 Kilowatt verbruikt en dat betekent een maandafrekening van meer dan vijfendertigduizend Pesos, oftewel omgerekend naar de huidige koers bijna zevenhonderd Euro.

Niet zo gek, we hadden er min of meer op gerekend want niet alleen was het ronduit een snikhete maand geweest maar we hadden ook nog eens gasten gehad. Dat alles bij elkaar opgeteld, rekening houdend met een bovenmatig gebruik van airconditioning, is het hoge eindbedrag eenvoudig verklaard. Met name die airco’s hakken er stevig in want zelfs al hadden we geen gasten gehad dan was het waarschijnlijk nog een recordmaand geweest.

Meralco_rekening_06-2015De statistiek laat ons verbruik over het afgelopen jaar zien en er valt goed uit op te maken wanneer het hier een “koude” periode is. Relatief gezien natuurlijk want echt koud is het nooit maar in die periode staan er niet meerdere airco’s de hele dag te loeien en hoeven de koelkasten en de waterkoeler waarschijnlijk ook niet zo hard te werken. Luxe-apparaten, inderdaad…

Wat ook zal opvallen is dat elektriciteit hier schreeuwend duur is. Veel duurder zelfs dan in Nederland, al komt daar natuurlijk ook nog eens een gasrekening bovenop en dat is hier niet.

Je ziet ook het duidelijk lagere verbruik in de maand juli van vorig jaar en de piek naar beneden in de maand augustus want toen waren we in Nederland. En je kunt ook zien dat het geen verschil maakte dat Riet in maart van dit jaar drie weken in Nederland was, en dat is logisch want in die periode staat ook voor mij gewoon de airco op de slaapkamer aan.

En wat die airco’s betreft, we krijgen wel eens de vraag (en met name wanneer we in Nederland zijn) of dat niet lastig is om te slapen met zo’n ding aan. Toegegeven, ze zijn niet bepaald geruisloos maar Riet en ik waren al vrij snel gewend aan het monotone gebrom wat de airco op onze slaapkamer voortbrengt. Sterker nog, het gebeurt nog wel eens zoals vanavond dat er buren zijn die een feestje hebben in de tuin en dan zetten we de airco expres aan omdat het gebrom de geluiden van buiten overstemt.

Een airco die ook nog eens wordt gebruikt als geluidsdemper, het klinkt ongeloofwaardig maar het is echt zo…

Weer een afscheid

Vandaag was een nationale feestdag ter herdenking van de Filipijnse onafhankelijkheid, uitgeroepen in 1946. Voor die tijd was het achtereenvolgens een kolonie geweest van Spanje en de Verenigde Staten, onderbroken door de Japanse overheersing tijdens de Tweede Wereldoorlog. De ze dag heet in het Tagalog “Araw ng Kasarinlan”, oftewel dag van de vrijheid.

Een vrije dag voor ons een een hele rustige ook want we hadden zowel Estela als Lito vrijaf gegeven zodat we een lekker lang weekend voor onszelf hebben voordat we volgende week naar Nederland gaan.

Het was ook een dag van alweer een afscheid. Onze Nederlandse vrienden Ronald en Astrid gaan eind van deze maand terug naar Nederland na een verblijf van drie jaar hier op de Filipijnen, en omdat wij dan al in Nederland zitten hadden we voor vandaag met ze afgesproken om nog een laatste keer samen uit eten te gaan. Of zoals Ronald het noemde, het laatste avondmaal…

Black_Pig_met_Ronald_en_Astrid

Riet en ik lieten ons verrassen en het werd restaurant “The Black Pig”. Het eten was lekker, het was gezellig en zoals we inmiddels gewend zijn werd er nog uitgebreid nagetafeld bij ons thuis in de tuin.

De volgende afspraak zal in Nederland zijn als wij ook weer terug zijn, maar dat duurt nog twee en een halve maand…

Te lage bestedingslimiet

Voordat ons verblijf op de Filipijnen ten einde loopt willen Riet en ik nog een laatste keer naar ons favoriete vakantie-eiland Boracay, en we hadden besloten om dat eind juli te doen. Nog even lekker een lang weekend weg naar ons favoriete resort Discovery Shores voordat we naar Nederland teruggaan.

Boracay_2014-11-16_017-019Het werd ook nog eens makkelijk gemaakt door mijn baas want alle werknemers kregen vorige week een bonus uitgekeerd voor een geslaagd tussenproject. De bonus wordt weliswaar niet in geld uitgekeerd maar mag onder andere besteed worden aan een hotelverblijf en de kosten daarvan mogen dan worden gedeclareerd (voor zover vallend binnen de bonus uiteraard).

Afgelopen maandag ging ik dus achter de computer zitten om dat cadeautje te verzilveren maar dat viel zoals gebruikelijk weer niet mee. Niet dat het vinden van een geschikte boeking een probleem maar het betalen ervan wel want ik wilde zoals gewoonlijk met credit card betalen maar die werd weer eens geweigerd. Dat vond ik heel merkwaardig aangezien er volgens mij ruim voldoende saldo over moest zijn maar dat bleek niet het geval. Het is nog steeds niet mogelijk (anno 2015!) om bij onze bank mijn transacties online op te vragen dus ik moest bellen om te informeren naar het bedrag dat ik nog kon besteden. En dat bleek veel minder te zijn dan ik had gedacht, in ieder geval niet genoeg om er het hotel mee te kunnen betalen.

Omdat ik niet had kunnen nakijken wat we in de tussentijd allemaal hadden betaald en het maandelijkse afschrift nog steeds niet binnen was moesten we raden wat we allemaal hadden gespendeerd. En toen kwam de aap uit de mouw, Riet had nog niet de volledige uitstaande rekening betaald waardoor onze gezamenlijk bestedingslimiet veel minder was dan ik dacht.

Dat kan natuurlijk geregeld worden door het saldo aan te zuiveren maar hier duurt een bankoverschrijving minstens twee tot drie werkdagen dus er zat niets anders op dan geld over te maken en een paar dagen te wachten. En dan natuurlijk maar hopen dat die bewuste hotelkamer (of liever gezegd die suite met dakterras en jacuzzi) nog steeds beschikbaar zou zijn.

Dat bleek gelukkig het geval. Vandaag heb ik weer een poging gedaan om te boeken en deze keer ging alles van een leien dakje. Ook de vluchten zijn geboekt dus wij gaan voordat we hier vertrekken nog een paar dagen naar Boracay…

Geen koffie…

De watercrisis is nog steeds niet opgelost, we krijgen nog steeds brieven van de Village Association dat we voorzichtig moeten omgaan met het water uit de kraan want door de aanhoudende warmte en de minimale hoeveelheid regen blijft alg een groot probleem.

En de situatie begint nu zelfs effect te krijgen op mijn koffie-voorziening! Gisteren viel het nog wel mee maar toen ik vanmorgen naar het Alabang Town Center ging voor mijn gebruikelijke zondagochtend-koffie trof ik bij de Coffee Bean file-vorming aan. Er was geen enkel tafeltje onbezet en er stond een flinke rij voor de balie. De reden was natuurlijk volkomen duidelijk, de om de hoek gelegen Starbucks is nog steeds gesloten vanwege de drinkwater-problematiek. Het zag er daar dan ook abnormaal uitgestorven uit, met af en toe verbaasd kijkende mensen die langs liepen en soms zelfs een enkele koffie-junkie door de ramen stonden te gluren om te zien of de zaak nou wel echt dicht was.

Starbucks_gesloten

En al die mensen willen natuurlijk toch een bakkie, dus gaan ze naar de concurrent. Dat zal voor Coffee Bean erg leuk zijn voor hun omzet, maar voor mij minder leuk aangezien ik geen zin heb om mijn  bakkie staande of lopend op te drinken. Ik ging dus op zoek naar een alternatief, en die zijn er zat maar die zaten of ook vol of ze hadden geen zitgelegenheid. Geen bakkie koffie dus vanochtend, en dat was balen.

Onderweg tijdens mijn speurtocht liep ik toch ook voor alle zekerheid maar even langs de diverse Starbucks filialen (er zitten er drie in het Alabang Town Center) maar ze waren allemaal dicht. Dat zal ze een aardige cent kosten als die watercrisis nog lang aanhoudt. En van mij mag het ook snel afgelopen zijn…

Rijbewijs weer verlengd…

Op mijn verjaardag in maart zou mijn rijbewijs verlopen en moest ik dat dus laten verlengen. Ik heb in de blog van 17 maart al verteld hoe dat allemaal in zijn werk ging en wat het resultaat was, een stukje papier wat als tijdelijk rijbewijs diende totdat mijn echte rijbewijs-kaart was geprint. Dat stukje papier had een einddatum van 23 juni en dat was al een aanwijzing hoe lang het zou gaan duren voordat het echte rijbewijs klaar zou zijn.

Niet alleen zit de 23e juni er al aan te komen maar ik ben op die datum ook nog eens in Nederland, en om te voorkomen dat mijn tijdelijke rijbewijs zou verlopen (waardoor ik vast en zeker het hele circus opnieuw door zou moeten) moest ik in ieder geval voor mijn vertrek naar Nederland maar eens langs het LTO (“Land Transportation Office”) om te vragen of mijn rijbewijs al klaar was. En als dat niet zo was, om dan een nieuwe datum op mijn papiertje te laten stempelen.

Het vervelende van een dergelijke exercitie is dat je persoonlijk moet verschijnen, althans dat dacht ik maar onze chauffeur Lito bood uitkomst. Toen ik vanmorgen vroeg of hij me om twaalf uur op wilde pikken bij kantoor om me naar het LTO te rijden betrok meteen zijn gezicht. “Is dat geen goeie tijd?” vroeg ik. “No, lunchbreak,” was het zoals gewoonlijk korte en tamelijk norse antwoord. “Give me the paper,” bromde hij vervolgens.

Nu denken jullie misschien dat hij sacherijnig was of zo maar zo is Lito gewoon, wij zijn daar allang aan gewend. Wat hij duidelijk wilde maken is dat hij het zaakje wel even voor me zou regelen, en dat vond ik uiteraard best. Ik had hooguit mijn twijfels of hij mijn rijbewijs wel mee zou krijgen als dat al klaar was, maar als dat niet zo zou zijn dan kon hij aan het loket veel beter uitleggen waarom ik nu al een nieuw stempel wilde hebben. Dus toen Riet vanmorgen Lito vroeg om haar naar de sportschool te brengen kreeg ze op zijn Lito’s te horen “Drivers license for Sir. Drop you off, then go to LTO. Back in time”.

Ja, Lito is een man van weinig woorden. En die “Sir”, dat ben ik dus en Riet is “Ma’am”. Het is maar dat jullie het weten.

Het rijbewijs was overigens nog niet klaar en dat drie maanden nadat het is aangevraagd. Ik kreeg wel een stempel op mijn papiertje zodat ik in ieder geval tot 29 juli kan rijden met mijn tijdelijke rijbewijs. Of ik het definitieve rijbewijs überhaupt nog krijg voordat we hier vertrekken is nog maar de vraag. Een van mijn collegaatjes kon dat van haar vandaag eindelijk ophalen en dat was aangevraagd in januari, zes maanden geleden…

Eén onderweg

Deze week vertrekken Riet en ik allebei naar Nederland, voor vakantie uiteraard maar deze keer ook om voorbereidingen te treffen voor onze terugkeer over twee en een halve maand. Zelf vertrek ik aanstaande donderdag, Riet twee dagen eerder en dat was dus vandaag. We gaan eens kijken hoe ons huis erbij staat met de nieuwe vloer en er moet een belangrijke klus geklaard worden voor de overkomst van onze beide Filipijnse katten.

Abby_en_Monster_spelenWe willen vanzelfsprekend Monster en Abby met ons mee nemen naar Nederland maar dat gaat niet zomaar. We zijn op tijd begonnen met de voorbereidingen daarvoor, en gelukkig maar want als het mis gegaan was dan was het onze eigen schuld geweest. Die regels waarvan wij dachten dat ze nieuw waren ingevoerd bleken namelijk helemaal niet nieuw, we hadden ze gewoonweg over het hoofd gezien.

Maar alles zou goed moeten komen, al hangt dat wel af van de uitslag van de bloedtest die in Nederland gedaan gaat worden. Riet heeft in haar koffer van allebei de katten een buisje met bloed en een stapel formulieren. Dat hele zaakje moet zo gauw ze aankomt in Nederland worden verstuurd naar een laboratorium in Lelystad en dan krijgen we na acht tot tien werkdagen bericht of onze katten in Nederland zullen worden toegelaten.

We zijn er in principe redelijk gerust op de uitslag want ze hebben allebei van jongs af aan alle verplichte vaccinaties gehad waaronder de belangrijkste, die tegen hondsdolheid.

Vanavond hebben Lito en ik Riet dus weggebracht naar de luchthaven, en vanwege de verhalen die Riet had gehoord over de enorme verkeerschaos rond de luchthaven (waar ze nog steeds bezig zijn met de aanleg van de verlende Skyway) besloot ze om extra vroeg van huis te vertrekken. En wat je dan altijd ziet, we arriveerden bij Terminal 3 in amper vijfentwintig minuten. Ze was zo vroeg dat de incheckbalie nog niet eens open was!

In de loop van de avond kwamen de nodige berichtjes binnen op mijn telefoon dat het inchecken heel vlot was gegaan maar dat het instappen niet echt opschoot. Uiteindelijk vertrok ze (volgens de website van Emirates) toch met maar een korte vertraging. Ze zat in ieder geval om tien voor twaalf al op haar stoel, getuige de foto van het glas champagne.

Erg leuk trouwens dat ze die berichtjes via de familie WhatsApp van “De Nieuwkoopjes” verstuurde. Nu kon de hele familie zich ermee bemoeien en dat had tot gevolg dat mijn telefoon die op mijn nachtkastje lag tot diep in de nacht bleef piepen om aan te geven dat er weer een nieuw bericht was. Dat kwam natuurlijk door het tijdsverschil, want terwijl het in Nederland eind van de middag was was het bij mij allang bedtijd.

Maar ik weet nu tenminste wel wat de hele familie Van Nieuwkoop heeft gegeten gisteravond 🙂

Flinke stortbui

Precies op het moment dat ik het kantoor wilde verlaten barstte er vanmiddag een enorme stortbui met onweer los boven Alabang. Dat zou normaal gesproken geen probleem hoeven zijn, als ik een paraplu bij de hand had gehad maar die lag in de auto. En die auto kwam weliswaar voorrijden toen ik buiten op de stoep stond maar de vraag was hoe ik erbij kon komen. Het is van de stoep tot aan de straat maar een metertje of acht maar als het hier regent dan is drie seconden meestal genoeg om je totaal te doorweken. En ik moest snel iets bedenken want vanwege de bui stond het voor de stoep vol met auto’s en Lito stond dubbel geparkeerd op de rijbaan.

Lito had gelukkig de oplossing, die kwam met de paraplu op aanrennen en samen onder de paraplu liepen we snel naar de auto waar we nat maar niet doorweekt instapten. Gelukkig was de bewaker die normaal gesproken voor de deur het verkeer regelt (en auto’s die lang of dubbel geparkeerd staan wegstuurt) ook gevlucht voor de regen want die was in geen velden of wegen te bekennen…

Stortbui_Alabang

Vanavond kwam tegen half acht het bericht dat Riet was aangekomen op Schiphol, en niet lang daarna kwam het bericht dat ze thuis was. We hebben nog snel even gepraat via Skype waarbij ze met de camera de nieuwe vloer liet zien.

De rest van de avond was het druk met berichten over en weer van de hele familie van Nieuwkoop want Pa zou vandaag weer worden geopereerd. Na een lange wachttijd kwam (voor mij) laat in de avond het bericht dat de hele operatie niet doorging en was uitgesteld! Lekker dan, is dit hoe het gaat in de Nederlandse gezondheidszorg tegenwoordig?

Lekke band

Toen ik vanmorgen in de auto wilde stappen riep Lito me en wees naar het rechtervoorwiel. Van dichtbij was te zien dat er iets in een groef van de band zat en het leek op een spijker. En dat natuurlijk uitgerekend vandaag nu ik vanavond naar het vliegveld moet worden gebracht. Volgens Lito moest het gisteren gebeurd zijn toen hij water wegbracht naar de dumpsite van Cataquis. Hij zag vanmorgen dat de band zachter was dan normaal dus ik besloot geen enkel risico te nemen en zei tegen Lito dat hij als hij mij bij kantoor had afgezet maar even langs een garage of een bandenspecialist moest rijden. Om een uur of elf kreeg ik een berichtje dat de band gerepareerd was en dat hij langs kantoor kwam om het verschuldigde bedrag ( tweehonderveertig pesos, nog geen vijf euro) op te halen.

Ik kon dus vanavond met een gerust hart op weg naar de luchthaven. Omdat we er eergisteren met Riet in een mum van tijd waren had ik besloten om niet zo heel vroeg weg te gaan. Omdat Lito aangaf dat er eerst nog even getankt moest worden gingen we toch om acht uur al op pad. Net op weg bleek dat onze normale route door wegwerkzaamheden was opgebroken en we namen dus een andere weg. Daar waren echter geen tankstations dus besloot Lito dan maar te tanken op de terugweg van de luchthaven, met als gevolg dat ik ook voor half negen al bij Terminal 3 op de stoep stond.

De incheckbalie bleek gelukkig al wel open en ik kon met mijn bizzenis ticket gelijk doorlopen. Alles ging ongekend vlot en zo zat ik al voor negenen in de Business Lounge. En daar zit ik (het is nu half tien) nog steeds want mijn vlucht gaat pas om twaalf uur.

Maar goed, ik ben dus technisch gesproken onderweg…

Aankomst in Nederland

Vlucht EK335 naar Dubai vertrok vanochtend om een paar minuten over twaalf vanuit Manila, en dat was dus vrijwel op tijd. De aankomst was zelfs een half uur eerder maar omdat het vliegveld in Dubai op dit moment flink wordt verbouwd parkeerde het toestel op een ver van de terminal gelegen platform, en de gewonnen tijd ging nu op aan de busrit van het platform naar de terminal. Ook vlucht EK 147 naar Amsterdam vertrok stipt op tijd, en ook de aankomsttijd op Schiphol was bijna een half uur vroeger dan gepland en we kunnen dus wel stellen dat de reis voorspoedig was verlopen.

Wat wel redelijk teleurstellend was, was het weer bij aankomst. De kranten hadden de afgelopen drie weken gemeld dat het weer in Nederland van heel aardig tot buitengewoon mooi was maar daar was weinig van te merken. Het vliegtuig zakte bij de landing door een dikke laag donkere wolken en eenmaal buiten bleek het winderig en ronduit koud. En de verwachting is dat het de komende week niet veel beter wordt, met andere woorden alles is hier niks veranderd.

Aankomst_op_Schiphol

Net aangekomen werd het een drukke middag. Als eerste ging ik zoals gewoonlijk bij mijn moeder langs en daarna gingen Riet en ik naar het ziekenhuis want vandaag was Pa van Nieuwkoop geopereerd. Alles was gelukkig goed gegaan maar hij moet toch de komende nacht doorbrengen in het ziekenhuis en mag pas morgen op zijn vroegst naar huis.

Het traditionele avondmaal op de eerste dag in Nederland is patat en frikadellen en dat was vandaag dus ook zo. Ook traditioneel na zo’n lange vlucht en het gebrek aan een goeie nachtrust is dat bij mij al vroeg in de avond het lichtje uitgaat. Ik heb het vanavond volgehouden tot half tien…

Boodschapjesdag

Het goeie nieuws van vandaag was dat Pa van Nieuwkoop weer thuis is uit het ziekenhuis. Het heeft wel tot het eind van de middag geduurd voordat hij naar huis mocht maar uiteindelijk zat hij toch weer aan een bakkie lekker in zijn eigen stoel.

Chinatown_Den_HaagVanmorgen ging ik naar Den Haag om een paar dingetjes te regelen. De eerste stop was bij een juwelier om mijn Tag Heuer horloge af te geven wat een onderhoudsbeurt en een nieuwe batterij nodig heeft. De volgende stop was bij de T-Mobile shop om een telefoonabonnement te regelen. Allebei waren snel geregeld en ik heb nu dus weer een Nederlands telefoonnummer, 06-38441961 (makkelijk te onthouden voor wie weet wat Riet’s geboortejaar is).

Er waren ook twee tegenvallers in Den Haag. Ik kon geen winkel vinden waren ik twee sleutels bij kon laten maken (een van onze huissleutels is half doormidden) en erger nog, bakkerij Van Maanen was dicht! En dat laatste betekende geen verse gevulde koeken waar ik me zo op had verheugd.

Die extra sleutels kwamen er vanmiddag toch want er zit in Katwijk een prima schoenmaker die ook sleutels bijmaakt. Het winkeltje zit vlak achter de boulevard en onderweg naar huis kon ik vanuit de auto mooi even een paar mooie foto’s maken van de “Wurft” in het zonnetje.

Katwijkse_Boulevard_001

Wat het weer betreft ging het vandaag op en neer zoals dat ook kan in Nederland, fris en zwaar bewolkt in de ochtend maar het werd steeds zonniger en in de loop van de middag werd het gewoon mooi weer. Vanmiddag kwamen dan ook onze nog amper bereden fietsen naar buiten, en dat was de eerste keer sinds bijna een jaar. Er was voor mijn fiets wel hulp nodig van de buren want de banden waren zacht geworden en wij hebben geen fietsenpomp. Dat gaat dus op de boodschappenlijst voor volgende week!

Vaderdag

Regen_op_de_KamperfoelieDe laatste keer dat we Vaderdag in Nederland hebben gevierd was in 2010, het jaar dat Riet en ik vertrokken voor wat wij dachten een vier-jarig verblijf in Kuala Lumpur, de hoofdstad van Maleisië. Dat pakte zoals jullie weten anders uit want het is inmiddels ons vijfde jaar in Zuid-Oost Azië en het vierde op de Filipijnen, maar omdat we door omstandigheden vroeger zijn met onze vakantie zijn we voor de verandering eens met vaderdag in Nederland.

De opklaringen van gistermiddag hadden niet doorgezet en de weersverwachting geeft aan dat we vandaag en morgen de nodige buien kunnen verwachten.

Het regende vanmorgen al vroeg en het werd dan ook een beetje een sombere vaderdag. Dat gold gelukkig alleen voor het weer want het werd een gezellige dag met een bezoek aan de (schoon)familie in de ochtend terwijl we ’s middags en ’s avonds zelf visite kregen.

En het weer schijnt in de loop van de week beter te worden, wat natuurlijk helemaal mooi zou zijn…