Het gaat niet goed met Paula

Voordat we op vakantie gingen hadden we al gemerkt dat het niet helemaal goed ging met Paula. Ze at haar gewone voer maar half of helemaal niet op terwijl ze de week daarvoor hetzelfde voer nog gretig had opgegeten. We hadden onze oppas Joelle dus al gevraagd om het een beetje in de gaten te houden en haar alles te voeren wat ze maar wilde eten. Dat deden we eigenlijk toch al een tijdje als ze haar gewone voer niet wilde eten, en speciaal daarvoor hadden we altijd pakjes met plakken kipfilet en ham in huis waar ze wel gek op was.

Thuis gekomen van vakantie schrokken we ervan hoe mager Paula was geworden in twee weken tijd en Joelle vertelde dat ze ondanks al haar pogingen met name de laatste week helemaal niets meer had gegeten. Riet belde meteen naar de dierenarts om een afspraak te maken en die was vanmorgen.

De dierenarts constateerde eigenlijk dezelfde verschijnselen als anderhalf jaar geleden toen Paula exact hetzelfde gedrag vertoonde, niet meer willen eten en ze bleek helemaal uitgedroogd. Maar verder constateerde de dierenarts geen pijn en hij stelde dan ook voor om Paula dezelfde behandeling te geven als anderhalf jaar geleden, alleen kreeg ze deze keer geen twee maar zelfs drie onderhuidse spuiten met gedistilleerd water. Dat zou de uitdroging moeten verhelpen en samen met een versterkende injectie zou ze dan weer moeten gaan eten.

Thuis gekomen merkten we er nog weinig van, al lukte het wel om haar een paar stukjes gerookte makreel te laten eten. Verder zagen we hoe zwak ze inmiddels was want ze kon nauwelijks meer op de bank of bij mij op schoot springen. Wel ging ze nog regelmatig naar buiten om uit de plantenbakken te drinken, al liep ze wel erg stram.

Hopelijk slaat de behandeling alsnog aan, we hebben in ieder geval al een afspraak voor morgen middag bij de dierenarts voor nog een paar van die waterinjecties en verder kunnen we alleen maar hopen.

Aankomst met hindernissen

De vlucht terug van Bonaire was een stuk aangenamer dan die van de heenreis naar Curacao, wat hoofdzakelijk kwam doordat we stoelen hadden geboekt met net wat meer comfort dan de standaard stoelen. We zaten net effe ruimer en de rugleuning kon net effe verder naar achteren waardoor het wat makkelijker was om te slapen en af en toe te gaan verzitten.

Na de voorspoedige vlucht, die ook nog eens ruim een half uur voor de geplande aankomsttijd landde op Schiphol, hadden we toch nog de nodige problemen. Het begon na de landing toen het toestel tijdens het taxiën naar de gate opeens stopte. We kregen te horen dat de gate nog bezet was door een ander toestel en dat we tien tot vijftien minuten moesten wachten. Na tien minuten werd er omgeroepen dat het toestel wat de gate bezet hield een defect had en dat er een andere gate moest worden gezocht, wat een minuut of veertig zou kunnen gaan duren.

Toen we na dik een half uur eindelijk verder konden op weg naar een andere gate stopte het toestel vlak voor de nieuwe gate opnieuw. Weer moesten we tien minuten wachten want nu was de gate nog niet klaar. Meteen bij het uitkomen van het vliegtuig was er al een paspoortcontrole aan het einde van de slurf, pas daarna konden we door naar de gewone paspoortcontrole en de bagagebanden.

Het duurde even voordat onze koffers kwamen en jawel, bij de douane werden we eruit gepikt voor controle. Dat was tijdrovend omdat alle bagage helemaal werd doorgespit maar bovendien had Riet veel te veel sigaretten bij zich. Behalve de twee sloffen die we op Bonaire voor vertrek hadden gekocht bleek ze verspreid over een koffer en twee tassen nog negen losse pakjes te hebben die ze even was vergeten. Gelukkig was de douanebeambte erg coulant en mocht ze zonder boete toch door.

Onze taxi had ons al gebeld waar we bleven toen we nog in het vliegtuig zaten, maar omdat we op dat moment nog niet wisten hoe lang het oponthoud zou gaan duren spraken we af dat wij terug zouden bellen op het moment dat we buiten zouden staan. Dat deden we, maar na veertig minuten was er nog steeds geen taxi. Na nog een keer bellen hoorden we dat hij nog steeds onderweg was en het duurde nog bijna een kwartier voordat de taxi uiteindelijk voor kwam rijden.

Om drie uur ’s middags stapten we eindelijk ons huis weer binnen… 

Washington Slagbaai Natuurpark

Hoewel vandaag onze vertrekdag was hadden we de hele dag nog te besteden want onze vlucht naar Nederland vertrok pas om negen uur vanavond en we zouden om kwart voor zeven bij ons appartement worden opgehaald. We hadden daarom voor vandaag nog een excursie geboekt naar het Washington Slagbaai Natuurpark, het oudste natuurpark van Nederland wat het grootste gedeelte van het noorden van Bonaire in beslag neemt.

Om kwart voor acht vanmorgen werden we opgehaald door onze gids Ger, een voormalig politieagent uit Den Haag, met een Jeep Discovery. Onderweg naar het natuurpark pikten we nog twee mensen op die logeerden in een resort vlak bij het vliegveld en met zijn vijven reden we naar het Washington Slagbaai Natuurpark, langs dezelfde weg als die wij gisteren met onze huurauto hadden gereden.

Vooraf hadden we een soort penning gekocht in de shop bij ons appartement. Die penning vertegenwoordigd een soort verplichte bijdrage aan het behoud van de natuur op Bonaire en moet eenmalig voor vrijwel alle excursies en duikactiviteiten worden aangeschaft. Bij de ingang van het natuurpark was er een korte stop om ons in te laten schrijven en om een klein museum te bezoeken, waarna we met drie jeeps het park inreden.

De natuur in het park was schitterend met de vele cactussen en de rotsen van koraal (die laatste met name aan de oostkust), en onderweg vermaakte Ger ons met boeiende en grappige verhalen. Er waren verscheidene stops, onder andere bij een zogenaamd blowhole (waar de golven uit een uitgesleten grot fonteinen spoten), de vuurtoren en een plek waar we gelegenheid hadden om te snorkelen. De lunch werd gebruikt op een locatie waar vroeger een plantage was geweest (op de foto hieronder) en daarna reden we terug naar de ingang van het park.

De onverharde weg door het park was voor het grootste gedeelte uitstekend te berijden, tot groot genoegen van Ger. Dat kwam omdat prinses Beatrix morgen op bezoek komt in het park en speciaal daarvoor was de weg grotendeels geëgaliseerd. Pas vanaf Slagbaai werd de staat van de weg minder, maar volgens Ger was de hele route tot voor kort zo geweest. Al met al was deze excursie, die met 75 dollar per persoon niet echt goedkoop te noemen was, toch ruimschoots de moeite waard.

We waren om een uur of drie weer terug bij ons appartement, ruim op tijd dus om ons gemak de koffers te pakken, nog wat te relaxen op het terras en een laatste douche te nemen. Om kwart voor zeven stonden we voor de ingang te wachten, maar al wat er kwam, geen taxi. Ik was al een beetje bang geweest dat er iets mis zou gaan want de beloofde bevestiging van de taxi via een text-bericht hadden we ’s middags ook niet gehad. Omdat de receptie van ons resort om zes uur gesloten was kon ik daar geen hulp gaan vragen dus rende ik snel naar El Elcanto aan de overkant om te vragen of die misschien een taxi voor ons konden bellen.

Het personeel van El Elcanto was erg behulpzaam en konden zelfs regelen dat de eigenaar ons met haar auto naar het vliegveld zouden rijden, maar net op het moment dat die voor kwam rijden kwam aan de overkant ook de taxibus net aan. De chauffeur verontschuldigde zich, zijn collega die ons had moeten oppikken niet was komen opdagen omdat hij het Belmar resort niet kon vinden. Een raar verhaal, maar we waren in ieder geval op weg.

Aangekomen op het vliegveld ging alles verder vlot. Ik had alleen vooraf niet kunnen inchecken want we hadden gisteren een raar bericht gehad van KLM over het toekennen van onze stoelen wat blijkbaar ook onmogelijk maakte  om online vooraf te checken. Ik had bijbetaald voor stoelen met meer beenruimte en een rugleuning die wat verder naar achteren kon en ik was al bang dat dat achteraf door KLM geannuleerd zou zijn, maar gelukkig kregen we wel die stoelen maar alleen andere dan de twee die ik vooraf had geselecteerd. 

De vlucht vertrok op tijd en we zijn dus nu onderweg naar huis, morgenochtend komen we als alles goed gaat aan op Schiphol.

Nog een dagje toeren

We hebben de huurauto in principe twee volle dagen tot onze beschikking, maar omdat we voor morgen al vroeg op pad moeten voor een excursie die we hebben geboekt hebben we morgenochtend geen tijd om de auto voor tien uur in te leveren en deden we dat vandaag dus aan het eind van de middag.

We hadden voor vandaag een rondrit gepland over de noordelijke helft van het eiland, via Kralendijk richting de oude hoofdstad Rincon en dan langs het Washington Slagbaai Natuurpark (waar je alleen met een goeie four-wheel drive kunt rijden en waar we morgen met een excursie naartoe gaan) richting de kust en dan langs de kustweg terug naar Kralendijk.

Het was effe zoeken in de buitenwijken naar de weg naar Rincon wat bemoeilijkt werd door een gebrek aan richtingsborden maar uiteindelijk kwamen we op de weg dankzij een kaart van de stad en het aflezen van de straatnamen om te zien waar we precies waren. De weg ging eerst richting de oostkust waar we de ruwe zee op de rotsen zagen beuken, om vlak voor het natuurpark landinwaarts te buigen richting Rincon.

Rincon bleek nauwelijks meer dan een dorp, met de inmiddels bekende kleurige huizen en als bijzonderheid loslopende ezels en in menige voortuin een begroeid autowrak. Na Rincon namen we de weg door de heuvels naar de kust die eerst steil opliep en ook weer stijl naar beneden naar de kustweg. Daar aangekomen wilden we de weg volgen naar Kralendijk maar al na een paar honderd meter werden we gedwongen om te keren want de weg bleek eenrichtingsverkeer te zijn vanuit de andere richting. Dat stond vooraf en ook op de kaart nergens aangegeven, maar er zat niets anders op dan om te keren.

Terug bij het punt waar we de kustweg hadden bereikt vanaf de weg vanuit Rincon zagen we dat we de weg ook konden volgen richting de olieterminals van BOPEC en dan richting het Goto meer. We volgden de smalle weg waarbij we halverwege een stopplaats tegenkwamen van waaraf we een prachtig uitzicht hadden over het meer. We zagen de nodige groepen roze Flamingo’s, die we van dichterbij konden bekijken toen de weg omlaag liep naar de oever van het meer. Daarna ging het weer omhoog totdat we weer uitkwamen in Rincon en vandaar dezelfde weg terug richting Kralendijk volgden als die we gekomen waren.

De afstanden die we aflegden waren niet echt groot dus we waren al vroeg in de middag weer terug in Kralendijk waar we een ijsje aten bij Gio en lunchten in een restaurant aan de boulevard. Er lag een gigantisch cruiseschip aangemeerd waar we even een kijke hadden genomen, en we verbaasden ons erover dat met zoveel toeristen veel restaurants nog steeds gesloten waren. Later hoorden we dat die cruises vrijwel allemaal all-inclusive zijn en dat de cruise-gasten dus alleen maar aan land komen om rond te kijken en souvenirs te kopen en nauwelijks gebruik maken van de horeca-gelegenheden. Zelfs de drukte in Kralendijk viel erg mee als je in aanmerking neemt dat er toch duizenden mensen aan boord van zo’n cruise-gigant zijn.

Het was halverwege de middag toen we terugreden naar ons appartement, waar we al snel besloten dat het geen zin had om de auto op het laatste moment terug te brengen omdat we toch geen plannen meer hadden om nog ergens naartoe te gaan. We reden dus terug naar het verhuurbedrijf waar we de auto inleverden en door een medewerkster met dezelfde auto werden teruggebracht naar ons appartement.

We aten ’s avonds bij wijze van avondeten alles op wat we nog in de koelkast hadden (brood met kaas en yoghurt met banaan) waarna we nog even naar El Elcanto gingen aan de overkant voor een afzakkertje. Tenslotte zijn we alvast begonnen met het pakken van onze koffers want morgenavond vertrekken we alweer terug naar Nederland…

Huurauto

Het apartement waar we zitten in het Belmar Oceanfront is prachtig, het is groot en van alle gemakken voorzien, maar zoals gezegd heeft het Belmar behalve een receptie en een winkeltje met alleen watersportartikelen geen enkele andere voorziening, zoals een bar of een restaurant. Er is ook geen strand maar het terras met zwembad heeft een steiger in zee dus er kan wel in zee worden gezwommen. We missen overigens een strand niet echt want ons apartement heeft een heel groot terras aan de zeekant, met ligbedden en een zithoek.

Vanmorgen zouden we om tien uur worden opgehaald door het autoverhuurbedrijf waar de mevrouw van Tui gisteren een huurauto voor ons had geboekt. We werden naar het terrein van het verhuurbedrijf gebracht wat net buiten de stad ligt aan een brede straat met veel supermarkten. Nadat de formaliteiten waren afgehandeld kregen we de sleutels van een witte pickup van een voor mij onbekend merk, en het eerste wat we deden was rijden naar de tweehonderd meter verderop gelegen Albert Heijn.

Het zag er van buiten niet helemaal uit als een Albert Heijn, het heette ook anders (Van den Tweel) maar het was wel degelijk een Albert Heijn filiaal. Binnengekomen zag het er precies zo uit als een Albert Heijn en het rook er zelfs hetzelfde! We hadden niet veel boodschappen nodig maar het was gewoon leuk om rond te neuzen en te kijken naar de verschillen en overeenkomsten met onze eigen AH in Rijnsburg.

Nadat we de boodschappen hadden afgeleverd in ons apartement gingen we op pad voor onze eerste autorit. Het was de bedoeling om de weg te volgen die rondom de zuidelijke helft van het eiland liep. Onderweg stopten we overal waar het leuk was om rond te kijken en om foto’s te maken, bijvoorbeeld bij twee locaties waar we de beroemde slavenhuisjes bekeken en de vuurtoren. Ook zagen we onderweg nog de binnenmeren waar zoutwinning plaatsvindt, een meer met roze Flamingo’s en een mangrovebos.

Bonaire is niet groot en dat bleek ook wel want ondanks onze vele stops onderweg duurde de hele rit, waarbij we dus het hele zuidelijke eiland zijn rondgereden, net aan twee uur…

Aan het eind van de middag reden we naar Kralendijk om daar weer wat rond te kijken, maar het bleek er een ontzettende dooie boel. Omdat het zondag was waren alle winkels dicht en de meeste restauarants ook, dus meer dan rondwandelen viel er niet te doen. Mazzel was wel dat het enige wat wel open was de ijswinkel Gio was zodat we in ieder geval weer een heerlijk ijsje konden eten.

Na vijven kwam er toch wat in beweging bij sommige restaurants en vlak bij de douanekantoor aan de haven streken we neer op het terras van het restaurant Cuba Compagnie. Dat klinkt heel Cubaans maar het menu bevatte vrijwel alleen maar de gebruikelijke toeristische gerechten zoals saté met patat. Riet en ik gingen voor zo’n beetje het meest exotische wat er op het menu stond, en dat was chicken teriyaki. Het moet gezegd, het eten was prima, vooral de coconut-curry soep die ik vooraf had genomen.

In de avond hadden we geen zin meer om nog even over te steken naar El Elcanto voor een biertje aan de bar, en dat had alles te maken met het feit dat we er eergisteravond opgevreten werden door de muggen. Dat is hier vrijwel net zo erg als op Curaçao, ook vanavond was het weer regelmatig raak en dat begint knap vervelend te worden…

Een dag met misverstanden

Het restauarant El Elcanto waar we gisteravond nog wat hadden kunnen eten loste ook het probleem op dat het Belmar geen restaurant en dus geen ontbijt had. Het een klein maar goed ontbijtbuffetje en de cheffin, een goedlachse en praatgrage Antilliaanse, maakte ons attent op de Caribbiaanse maaltijd die zij dinsdagavond zou verzorgen. We hebben meteen gereserveerd, maar dat was achteraf een beetje voorbarig want we waren effe vergeten dat we dinsdagavond vertrekken en moeten dit dus helaas afzeggen.

De balie bij het Belmar was nu wel open dus konden we ons officieel aanmelden. We hadden ook nog een aantal vragen, met name over winkels en vervoer. Het blijkt dat Bonaire geen enkele vorm van openbaar vervoer heeft en heel weinig taxi’s. Het hotel bleek wel een eigen taxi te hebben en de bedrijfsleidster bood ons spontaan een gratis rit aan heen en terug naar de Albert Heijn of naar Kralendijk, de grootste en dichtstbijzijnde plaats. We kozen voor het laatste.

We arriveerden rond half elf in Klarendijk, wandelden wat rond, kochten een verschrikkelijk lekker ijsje bij een tentje genaamd Gio, dronken wat op een terrasje op een kleine pier aan de boulevard en lunchten in restauarant El Mundo, vlak bij de plek waar de taxi ons om één uur weer oppikte.

Om twee uur hadden we een afspraak met een mevrouw van Tui die ons net als op Curaçao wegwijs zou maken op Bonaire. We zaten met smart op deze afspraak te wachten want behalve een of meer excursies wilden we ook een huurauto regelen, maar al wie er kwam, geen mevrouw van Tui. De receptioniste van het Belmar belde om te vragen hoe dat zat, en het bleek dat de mevrouw niet was gekomen omdat ze dacht dat er niemand in het Belmar zat via Tui. Gelukkig was ze bereid om alsnog te komen en ze was er dus in plaats van om twee uur om kwart voor drie.

We regelden bij haar een snorkeltocht met een luxe zeiljacht, een jeepsafari door het Washington Natuurpark en een huurauto voor twee dagen. Toen ze weg was spraken we met de bedrijfsleidster over hoe laat we op onze vertrekdag van onze kamer af moesten, en toen kwamen we tot de ontdekking dat de Tui mevrouw ons op de 28e had geboekt voor de snorkeltocht, en dat kan helemaal niet want we vertrekken de 27e! Dit was er tijdens ons gesprek ongemerkt ingeslopen omdat we in eerste instantie een huurauto voor een dag wilden boeken, maar omdat we vanwege het tijdstip van inleveren toch voor twee dagen moesten betalen besloten we de auto de twee volle dagen te gebruiken. Daardoor kwamen we ongemerkt een dag te kort, wat op zich jammer was want de snorkeltocht gaat nu uiteraard niet door.

De rest van de middag besteedden we op het riante terras van ons apartement, met uitzicht op de baai van Bonaire, met zicht op het andere eiland Klein Bonaire.

Laatste dagje op Curaçao

Ons laatste dagje op Curaçao hebben we ‘s morgens doorgebracht aan het strand. Omdat we al om élf uur uit onze cabin moesten uitchecken hadden we gevraagd of we konden verlengen tot onze vertrektijd (we zouden om kwart voor vijf worden opgehaald) maar dat bleek niet mogelijk. Wel konden we verlengen tot één uur, met de mogelijkheid om van vier tot half vijf gebruik te maken van de mogelijkheid om te douchen in speciaal daarvoor beschikbare badkamers.

We kregen voor de rest van de middag een bon die ons nog toegang gaf tot het strand waar we uitgebreid hebben gelunchd met een paar drankjes erbij om de tijd door te komen. Onze koffers konden we gelukkig laten opslaan zodat we daar in ieder geval geen omkijken naar hadden. Het douchen gaf ons de gelegenheid om op te frissen en ook om te verkleden voor de reis naar Bonaire, en we hoefden daarna niet lang te wachten want de bus kwam precies op tijd.

Aan het formaat van de bus (die ook nog eens een aanhangwagen had voor alle bagage) zagen we al dat we waarschijnlijk niet de enigen zouden zijn die werden opgepikt, en dat klopte. De rit naar de luchthaven duurde ruim vijf kwartier omdat er bij verschillende resorts en hotels, ook in de stad, mensen moesten worden opgepikt, en uiteindelijk arriveerden we dus pas rond zes uur bij de luchthaven HATO.

Daar stond een enorme wachtrij voor de twee vluchten naar Amsterdam (KLM en Tui) die gelijktijdig zouden vertrekken maar daar hadden wij geen last van, bij de balie voor onze vlucht met WinAir naar Bonaire stond geen mens. Het wachten op ons vertrek duurde wel een stuk langer dan verwacht want toen ons toestel eigenlijk al had moeten vertrekken (om kwart voor acht) was het nog niet eens op de luchthaven aangekomen. De vertraging was uiteindelijk maar iets van een half uur maar door een totaal gebrek aan informatie wisten we dat pas toen we uiteindelijk om kwart over acht het sein kregen om te gaan boarden.

Op het platform bleek dat het toestel niet van WinAir was maar een ATR-42 van de Franse maatschappij Air Antilles. Hoe dan ook, de vlucht naar Bonaire was beslist de kortste vlucht die we ooit hebben gemaakt, we zijn minder dan een kwartier in de lucht geweest gerekend vanaf het moment van opstijgen tot het moment dat de wielen de grond raakten op Flamingo International Airport. Daar moesten we door een heuse paspoortcontrole wat nog idioot lang duurde ook (we zijn toch verdikkeme nog steeds in ons eigen Koninkrijk!), en we kregen nog een stempel in ons paspoort ook…

De koffers kwamen vlot en buiten stond onze chauffeur ook al klaar. Met een veel te grote bus voor alleen ons tweeën bracht hij ons met tien minuten naar de Belmar Oceanfront Apartments. Het was ondertussen al over half tien en de balie bleek al gesloten, een nachtportier bracht ons naar ons appartement. En toen was er nog een ander probleem want het Belmar heeft geen bar of restaurant, en volgens de nachtportier was het dichtstbijzijnde restaurant in de stad…

Gelukkig schoot hem nog net te binnen dat er vijftig meter verderop aan de overkant nog een restaurantje zat. El Elcanto bleek onze redding, want weliswaar was de keuken al dicht, ze wilden toch nog wel een bord patat met een frikandel voor ons regelen. Daarnaast was de bar heel gezellig en raakten we al snel aan de praat met een paar andere Nederlanders die ook aan de bar zaten. Zo werd het toch nog een stuk later dan we hadden verwacht op onze eerste avond op Bonaire, maar we zijn gearriveerd!

Koopavond in Willemstad

Riet en ik hadden na het ontbijt een verschillende tijdsbesteding. Riet besloot op het terras bij onze cabin te blijven om haar boek uit te lezen terwijl ik naar het strand ging.

Rond een uur of half vier gingen we naar Willemstad omdat ons was verteld dat de donderdagavond koopavond was en dat het dan heel erg gezellig in de stad zou zijn met overal live muziek en een groot vuurwerk.Op weg naar de bushalte net buiten het resort stopte er al meteen een minibus, de chauffeuse had ons gezien en aangenomen dat we naar de stad gingen dus dat was snel geregeld.

Aangekomen in de stad wandelden we naar de pontonbrug, beter bekent als de Koningin Emma brug, die we overstaken naar de wijk Otrabanda wat letterlijk betekent “de andere kant”. Daar wilde Riet wat winkelen want ze had daar een Mango gezien, en inderdaad wist ze daar (eindelijk!) een witte blouse te scoren.

Daarna wandelden we ook weer via de pontonbrug terug naar het centrum waar we ons installeerden op het terras van Cafe de Buren om wat te drinken en te eten. Het was druk en gezellig in het centrum met inderdaad veel live muziek maar het meeste niet om erg vrolijk van de worden, behalve dan de Caribische band op de hoek van de Handelskade.

Voor het vuurwerk, wat we verwachtten aan de overkant van de Handelskade, zochten en vonden we een tafeltje aan de waterkant bij Cafe Iguana. Het vuurwerk begon niet zoals Riet verwachtte om half acht, en ook niet om acht uur zoals ik dacht gehoord of gelezen te hebben. We zagen wel de pontonbrug open zien gaan voor het binnenvaren van een groot containerschip wat dus vlak voor onze neus Willemstad binnen kwam varen. Maar tegen half negen hadden we geen zin meer om nog te wachten op het vuurwerk en wandelden we naar de bushalte terug.

Lekker relaxed dagje

Na drie dagen excursies was het tijd voor een lekker relaxed dagje aan het strand. Dat is hier heel erg makkelijk omdat ons resort aan het strand ligt en we als hotelgasten gebruik mogen maken van de strandstoelen op het Cabana Beach.

We installeerden ons al om half negen want het was om die tijd al gewoon dertig graden. Het was overigens niet echt heet aan het strand want er stond een verfrissend windje en de zon ging regelmatig schuil achter passerende wolken. Al met al dus een lekker rustig dagje, en daarvoor zijn we tenslotte op vakantie, nietwaar.

Hoogtepunt van de dag was overigens vanmiddag het doodmeppen van de mug die hoogstwaarschijnlijk verantwoordelijk was voor het terroriseren van onze kamer. We hebben tenminste daarna geen last meer gehad van muggenbeten binnen…

Bustocht over het eiland

Voor deze excursie werden we vanmorgen pas om kwart voor negen opgehaald dus vandaag hadden we zowaar tijd voor een uitgebreid ontbijt. En we hadden achteraf tijd zat want zoals de gewoonte schijnt te zijn hier kwam de bus dik een kwartier te laat. Er moesten nog een flink aantal mensen worden opgehaald bij verderop gelegen resorts en hotels dus uiteindelijk gingen we pas om half tien op weg voor de eigenlijke bustocht. We waren ‘s middags rond vijf uur weer terug in het hotel na een tocht die toch wat was tegengevallen.

Allereerst was de minibus stampvol en zaten we behoorlijk krap de hele dag. De eerste stop onderweg was bij een likeur-fabriekje waar ze onder andere Blue Curaçao maken, en dat leek leuk maar behalve onze bus werden er tegelijk nog een groot aantal busladingen met toeristen gedropt en was het dus hartstikke vol met door elkaar schreeuwende gidsen. Daarna volgde een rit door Punda, waar we gisteren ook al waren geweest, en daar schoven we aan in een lange rij bussen met toeristen die door de smalle straatjes schuifelden.

Een lange rit volgde naar de westpunt van het eiland waar we stopten bij de rotsachtige kust om te kijken naar de golven die op de rotsen sloegen. Een mooi gezicht maar niet iets om lang naar te kijken en we gingen dus al snel door naar de volgende stop, een landhuis waar nu een museum over de slavernij was gevestigd. Dit was interessant maar het museum was erg klein met veel gebruiksartikelen die onze eigen grootouders ook hadden dus afgezien van de verhalen over de slavernij matig interessant.

Verder weer naar wat een hoogtepunt moest worden, een prachtig strand aan een azuurblauwe baai waar we heerlijk zouden kunnen zwemmen en zonnen op ligbedden. Aangekomen bleek het een gigantisch druk strand te zijn met uiteraard om deze tijd (het was nu twee uur in de middag) alle ligbedden bezet. Alleen de toegang bleek betaald dus de lunch en drankjes waren voor eigen kosten (Riet had patat met twee kroketten…) en toen we eindlijk twee ligbedden hadden bemachtigd moesten we voor het uurtje dat we ze zouden gebruiken toch het volle dagtarief betalen. Nou ja, we maakten er het beste maar van met een beetje zwemmen en nog een lekker uurtje liggen in de zon.

Laatste hoogtepunt was ook al weer een tegenvaller want toen we bij het meertje kwamen waar we rose Flamingo’s hoopten te zien bleken die er inderdaad te zijn, maar we mochten de bus niet uit en moesten dus toekijken en fotograferen vanuit onze propvolle bus…

De cocktails (Riet) en de Corona’s (ik) aan de bar van het resort en het eten erna in het restaurant aan het strand maakten gelukkig veel goed.

Stadswandeling door Punda

Het Kontiki Beach resort heeft een vervelende eigenschap en dat is dat je pas vanaf half acht ‘s ochtends kunt ontbijten. Dat is erg lastig aangezien de meeste excursies al vroeg beginnen en dan heb je dus geen gelegenheid om te ontbijten in het resort. Dat was gisteren het geval (al gaf dat toen niks want er was ontbijt bij de excursie inbegrepen) en vandaag weer want we moesten de bus van acht uur hebben om naar de stad te gaan want onze excursie van vandaag, een stadswandeling door de wijk Punda, begon om kwart voor negen.

Gelukkig was de bus op tijd en waren we ruim op tijd aanwezig bij het vertrekpunt van de wandeling. Bovendien waren er aan het plein waar we moesten verzamelen een paar leuke terrasjes dus Riet en ik hebben daar gauw nog even heerlijk zitten ontbijten. We hadden zelfs nog veel meer tijd gehad want de wandeling vertrok dik twintig minuten te laat door een paar laatkomers en twee die helemaal niet op kwamen dagen.

De wandeling was op zich wel leuk maar onze gids, die best wel leuke verhalen had, was niet iemand die smakelijk kon vertellen en humor had ze al helemaal niet waardoor sommige op zich best grappige verhalen helemaal niet als zodanig overkwamen. Het laatste deel van de wandeling was een bezoek aan de plaatselijke synagoge en bijbehorend museum, en de uitgebreide verhalen over de Joodse gemeenschap in Willemstad kwmane over als pure propaganda, te meer daar het wel een heel grote plaats innam in het geheel en er verder nauwelijks over de cultuur van Curacao werd gesproken. Zelf had ik veel liever meer tijd doorgebracht bij de markten en rond de beroemde pontonbrug, maar helaas.

Riet en ik bleven nog even in de stad hangen en belandden uiteindelijk op een terras aan de Handelskade langs de Anna Baai, met schitterend uitzicht op de pontonbrug en de enorme Koningin Juliana brug. Na wat gedronken en gegeten te hebben namen we een minibus terug naar het resort. Dat was enorm leuk omdat die busjes door de lokale bevolking gebruikt worden en hoewel ze een aantal vaste stops aangeven is volgens ons de route flexibel en zetten ze iedereen onderweg af waar ze moeten zijn.

Ondanks dat we ons hier prima vermaken is er toch iets wat de pret vergalt en dat zijn de muggen. We worden met name op onze kamer letterlijk opgevreten door de muggen, iedere ochtend worden we wakker met nieuwe jeukende bulten en soms is dat al midden in de nacht. Het resort waar we verblijven bestaat uit houten cabins in een omgeving die ze hebben opgezet om een beetje op een jungle te lijken en het ziet er ook inderdaad prachtig uit met veel groen en schaduw. Een vervelend neveneffect daarvan is het ongedierte en met name de muggen.

We hebben al van alles geprobeerd, DEET en lokaal spul, niks helpt want die krengen vinden telkens weer plekjes waar ze kunnen bijten. Erg vervelend en af en toe worden we gek van de jeuk…

Naar Klein Curaçao

We moesten vanmorgen vroeg op want al om tien voor half zeven zouden we bij de receptie worden opgehaald voor onze eerste excursie, een boottocht naar het eiland Klein Curaçao.

De mini-bus, naar goed Curaçao’s gebruik weten we inmiddels, was dik een kwartier te laat. Hij was al ruim voor de helft gevuld en na ons werden er nog meer passagiers opgepikt zodat we met een overvolle bus arriveerden bij het vertrekpunt. We waren in eerste instantie teleurgesteld want de boot die daar klaarlag was duidelijk niet van de klasse die de folder had beloofd. Gelukkig was het die boot ook niet, de echte arriveerde wat later en we moesten met een andere boot worden overgezet want ons schip kon niet aanmeren bij de aanlegplaats.

De tocht naar Klein Curaçao duurde bijna vijf kwartier en ging (ondanks de verzekering van de schipper dat dit een normale overtocht was) orver ruig water, en verscheidene passagiers werden dan ook flink zeeziek. Aangekomen op het eiland troffen we een soort van kampement aan met ruim voldoende ligbedden met voldoende schaduw, du en we kregen ook gelijk een ontbijt geserveerd dus het leek een mooie dag te gaan worden.

En dat werd het ook. Riet en ik wandelden over het totaal vlakke eiland naar de vuurtoren en het wrak van een tanker aan de andere kant van het eiland, er was een heerlijke lunch en daarna was er een snorkeltocht (. waar Riet overigens niet aan meedeed, die had al gesnorkeld op eigen houtje) waarbij we veel vissen en ook een paar zeeschilpadden zagen.

De terugtocht verliep een stuk soepeler dan de heenreis want we hadden nu de wind en de stroming mee. We werden tegen zes uur weer keurig bij het resort afgeleverd na een lange maar leuke dag. Na het avondeten (Mexicaans) gingen we maar weer vroeg naar bed want morgen moeten we weer vroeg op voor excursie nummer twee, een stadswandeling door het centrum van Willemstad.

Eerste echte vakantiedag

We hebben allebei redelijk goed geslapen vannacht maar we waren vanwege de jetlag wel vroeg wakker. Het ontbijt aan het strand bleek prima, waarna we een verkennend wandelingetje maakten langs het boulevardje van Mambo Beach.

We waren met name op zoek naar een winkel waar we muggenspul met Deet konden kopen want sinds we hier zijn aangekomen worden we letterlijk opgevreten door de muggen. We zitten dan ook allebei onder de bulten, wat bij mij in eerste instantie wel meeviel maar dat werd onder het ontbijt aan mijn voeten en enkels ruimschoots goedgemaakt. Waar we wel aan gedacht hebben is tijgerbalsem en dat doet gelukkig goed werk als je het op de muggenbulten smeert. We vonden een kleine drogist die gelukkig had wat we nodig hadden, en jawel, er is vlak naast het resort een Starbucks! 

Om kwart over twaalf hadden we een ontmoeting met een jongedame van TUI die ons het een en ander kwam vertellen over Curaçao en ze had ook nog wat interessante tips voor dingen die we konden doen. Ze kwam daarna met een aanbod van drie excursies waarbij we de goedkoopste (een stadswandeling) gratis kregen en van dat aanbod hebben we meteen gebruik gemaakt. Dat betekent dat we de komende drie dagen onder de pannen zijn, te beginnen morgen met een boottocht naar een onbewoond eilandje genaamd Klein Curaçao.

Vanmiddag hebben we wat geshopt op de boulevard van Mambo Beach. Het enige wat we eigenlijk niet konden vinden was water, daarvoor moesten we naar een op anderhalve kilometer van het resort gelegen supermarkt. Riet kocht daar ook nog een fles rose om terug in het resort tot de ontdekking te komen dat de fles een kurk had en wij geen kurkentrekker. Gelukkig was er bij de receptie een te leen…

Vanavond was het feest in ons resort, het bestond dit weekend tien jaar. Er was een groot feest georganiseerd met talloze artiesten uit de regio en ook rapper Boef uit Nederland. Wij waren als hotelgasten uitgenodigd maar we besloten de optredens maar te laten schieten.

Wel wilde Riet in het restaurant Cabana Beach van het hotel wat eten want ze had geen zin meer om nog naar de Mambo Boulevard te gaan. Op zich geen probleem, maar er bleek in het restaurant een dj te staan die een keiharde monotone doffe dreun produceerde die ervoor zorgde dat niemand elkaar kon verstaan. We hadden het al gauw gezien en verkasten naar het naastgelegen restaurant Mood, wat veel chiquer en dus een stuk prijziger is. Maar lekker was het allemaal wel, en een stuk rustiger ook…

Aangekomen op Curaçao

De taxi was vijf minuten te laat (waarvoor de chauffeur keurig opbelde) en vanwege de mist vertrok het vliegtuig ruim een half uur te laat. Bij de gate had Riet nog geprobeerd om betere plekken te regelen met wat meer beenruimte maar helaas, zoals verwacht waren die allemaal bezet.

De vlucht van ruim tien uur was een lange zit, vooral omdat er iemand in de buurt zat die vrijwel de gehele vlucht scheten heeft zitten laten. Erg prettig, en we zaten ook nog eens in de “kinderhoek”, waar we overigens veel minder last van hadden tot ruim een uur voor de landing toen verscheidene kinderen het welletjes vonden en gingen zitten janken. Volkomen begrijpelijk, wij waren het al zat laat staan hele kleine kinderen. 

Aangekomen op de luchthaven HATO konden we snel door de paspoortcontrole omdat ik thuis het immigratieformulier al electronisch had ingevuld waardoor we gebruik konden maken van de electronische poortjes. Het leverde ons verder geen tijdwinst op want bij de bagagebanden kwamen onze koffers zo’n beetje als laatste aanrollen en halverwege stond de band ook nog een door vastlopende koffers ruim een kwartier stil. Ook bij de koffercontrole was het druk omdat iedereen door een enkel porrtje moest en alle koffers door een scanner moesten. Nee, de luchthaven van Curaçao is duidelijk nog niet ingericht op grote vliegtuigen met veel passagiers…

In de aankomsthal was een stand van TUI waar een taxi voor ons werd gebeld. Het was ondertussen al donker geworden en we hebben tijdens de rit naar het hotel weinig van de omgeving kunnen zien. Er moest nog iemand anders mee die bij een ander hotel werd afgezet maar uiteindelijk waren we tegen acht uur dan eindelijk in het Kontiki Beach Resort.

Het resort bestaat uit houten cabins en wij hebben uiteraard weer degene in de verste hoek. Gelukkig is alles makkelijk aan te lopen en om half negen zaten we dan eindelijk aan een Caipirina (Riet) en een Corona (ik). We bestelden nog een schotel met allemaal heerlijke vishapjes en een tweede ronde drankjes want dat hadden we wel verdiend vonden we. Laat werd het niet want vanwege het tijdverschil (het is hier vijf uur vroeger) zakten we om tien uur ‘s avonds zachtjes in…

Inchecken voor vakantie

Riet en ik hebben in deze verlofperiode een vakantie geboekt en morgen is het zover want dan vertrekken we naar Curaçao. We verblijven daar acht dagen en dan vliegen we door naar Bonaire om daar nog vijf dagen te verblijven voordat we weer terug vliegen naar Nederland. Het betekent wel weer een lange vliegreis want die duurt bijna tien uur. We vertrekken morgenmiddag om één uur en dan landen we rond zes uur ’s avonds plaatselijke tijd op de luchthaven HATO van Curaçao.

We vliegen deze keer met KLM en dat betekent dat je vanaf dertig uur voor vertrek gelegenheid hebt om thuis in te checken en je boarding passen alvast uit te printen. Vanmorgen vroeg werd ik dan ook om vijf over zeven wakker van een piepje op mijn Apple iWatch, met de boodschap dat er ingecheckt kon worden. Ik maak er altijd een vaste gewoonte van om dat vroegtijdig te doen want als je dan beroerde plaatsen toebedeeld hebt gekregen is er meestal nog wel gelegenheid om dat te veranderen.

Dat was nu ook het geval want onze plaatsen waren ergens achteraan in het midden, op een rij van vier. Wel naast elkaar, dat dan wel weer, maar ik vond verder vooraan een rij van drie waar nog niemand zat en daarvan heb ik twee zitplaatsen naast elkaar geselecteerd. Misschien hebben we mazzel en blijft de derde stoel leeg en dan hebben we drie stoelen voor zijn tweeën. Ja, dat kan toch? We hebben die mazzel wel meer gehad dus wie weet…

Het lukte overigens niet om tegen bijbetaling stoelen te regelen met meer beenruimte want er was nog maar één zo’n plek vrij. Voor de terugweg heb ik dat gelukkig wel kunnen regelen, dat is een nachtvlucht en een beetje meer beenruimte en een stoel die wat verder naar achteren kan is dan hopelijk voldoende voor wat nachtrust onderweg. Het is wel een beetje een kostbare gok maar het is het proberen waard vind ik. Werkt het niet dan is dat een goeie leer voor de volgende keer, nietwaar.

En weer thuis

Ik heb beter geslapen dan de vorige keer in dit hotel maar het hield nog steeds niet over. Ik heb moeite met zo’n pudding-matras waarin je helemaal wegzakt en met die zachte kussens waar je totaal geen steun aan hebt. Ik was dan ook regelmatig wakker en halverwege de nacht heb ik het dekbed nog uit de hoes geschud. Wat bezielt al die hotels in deze regio toch om een dekbed op de bedden te leggen waarmee je ook de nacht in Alaska zou kunnen doorkomen?

Hoe dan ook, ik was om vijf uur vanmorgen klaarwakker dus toen ik mijn wake-up call kreeg zat ik al gewassen en aangekleed te wachten. De taxi was er al even voor zevenen en ik werd dus ruim op tijd, samen met een gezelschap luidruchtige Afrikanen naar de luchthaven gebracht. Weer hing alles daar heel vlot want ik hoefde niet meer in te checken en na het kopen van de verplichte slof Marlboro voor Riet ging ik naar de business lounge. Ik had daar ruimschoots de tijd voor een scheerbeurt (het hotel verzag de gasten niet van scheerspullen) en een bak koffie met een muffin.

De vlucht ging vroeg boarden maar eenmaal aan boord was het lang wachten voor het eigenlijke vertrek want hoewel we op tijd werden “afgeduwd” was het lang taxiën naar de startbaan en daar aangekomen moesten we aansluiten in een rij wachtende vliegtuigen voor het opstijgen.

De vlucht zelf verliep probleemloos, ik keek tussen het ontbijt en de lunch twee films (“The Equalizer 2” en “Break in”) en nog wat afleveringen van The Big Bang Theory totdat de landing werd ingezet. Ook op Schiphol was het weer lang taxiën want we landden deze keer op de Polderbaan. Er was doordat ik stevig door had gelopen nog geen lange wachtrij bij de paspoortcontrole en ook mijn koffer kwam heel snel van de band.

Bij de uitgang na de douane stond rechts de lange rij met wachtende taxi-chauffeurs van Emirates al te wachten en lopend langs de rij zag ik het bordje met mijn naam erop. Het was niet druk onderweg dus na de taxirit stapte ik om half twee ons huis aan de Bankijkerweg binnen. Ik ben weer thuis!

Op weg naar huis

Hoewel vandaag dus officieel al mijn eerste vrije dag is ben ik vanmorgen toch maar gewoon naar kantoor gegaan want mijn vlucht vertrekt pas tegen half vijf en het konvooi naar de luchthaven vertrekt pas om een uur uit KAZ. Om nou de hele ochtend op mijn kamer te gaan zitten wachten is ook zo wat, dan kan ik net zo goed nog een paar uur naar kantoor gaan. De tijd schiet tenminste op en je bent nog even nuttig bezig.

Onderweg lopend zag ik dat de grote partytent waarvan gistermiddag het frame nog op de grond lag bij de fabriek nu overeind stond. Deze tent is bedoeld voor een feestje ter ere van het vijf-jarig bestaan van het bedrijf, waar ik dus niet bij kan zijn. Om eerlijk te zijn weet ik niet eens wanneer het feest precies is maar het zal wel binnen een paar dagen gaan plaatsvinden vermoed ik.

Om kwart voor elf vertrok ik van kantoor en wandelde op mijn gemak terug naar het KAZ kamp waar ik op mijn kamer de laatste hand legde aan het inpakken van mijn bagage en het opruimen van de kamer. Er was voor vertrek nog zelfs ruim de tijd voor de lunch en om kwart voor een meldde ik me bij het vertrekpunt van het konvooi waar alle bussen al klaar stonden.

De reis naar de luchthaven was zoals gewoonlijk hobbelig en eentonig, de controles voor en op de luchthaven weer veelvuldig en irritant maar eenmaal aangekomen bij de gate kon ik tot mijn verrassing meteen aanschuiven in de rij voor het boarden. Na de laatste controle moesten we nog een half uur wachten in de wachtruimte voor de gate waar ik in gesprek raakte met een Engelsman die op Cyprus woonde, hij werkte als contractor voor ons bedrijf en zijn taak was het opruimen van landmijnen.

De vlucht zelf naar Dubai verliep zoals verwacht vlot en zonder bijzonderheden. Aangekomen in Dubai was ik rap door alle controles heen doordat ik tegenwoordig gebruik kan maken van de elektronische poorten voor de paspoortcontrole. Mijn koffer ging direct door in het vliegtuig naar Amsterdam dus ik kon gelijk doorlopen naar de balie van Emirates bij de uitgang waar ik mijn hotel bevestigde en een briefje kreeg voor de taxi die me er naar toe zou brengen.

In de rij voor de balie werd ik op mijn schouder getikt door Paul, een Engelsman waar ik een paar vluchten geleden naast had gezeten en een gezellig gesprek mee had gehad. Sinds die keer komen we elkaar bij iedere heen- en terugreis tegen want hij zit op hetzelfde schema als ik. Paul is getrouwd met een Nederlandse en woont in Dronten, en het was leuk hem weer te zien. In het Le Meridien hotel, waar we op kosten van Emirates verblijven omdat we een overstaptijd hebben van meer dan zes uur, kwam ik hem weer tegen en hebben we weer even bijgepraat. Helaas had hij al een afspraak met zijn eigen werkgever om wat te gaan drinken maar we spraken af bij een volgende gelegenheid een biertje te gaan drinken.

Morgenochtend om half zes krijg ik een wake-up call want om zes uur zal een taxi me naar de luchthaven brengen. Ik hoop alleen wel dat ik deze keer beter slaap dan de vorige keer in dit hotel…

Laatste dag met verrassingen

De zevende november vandaag, en dat betekent de verjaardag van Riet. Van harte gefeliciteerd en een dikke kus.

Toen ik vanmorgen om even over half zes naar het restaurant liep voor het ontbijt was het nog donker maar helder. het was wel fris maar niet echt koud. Het was dan ook een verrassing dat toen ik twintig minuten later weer naar buiten kwam dat het helemaal mistig was, en een dichtere mist dan ik tot nu toe hier heb gezien. De mist bleef overigens niet lang hangen want toen het zonnetje wat hoger aan de hemel kwam was het snel opgelost.

De volgende verrassing kwam wat later toen ik tot de ontdekking kwam dat de meeste Irakezen, inclusief mijn beide teamleden, vandaag niet kwamen opdagen. En dat terwijl ze allebei gisteren nog nadrukkelijk “See you tomorrow!” hadden gezegd toen ze naar huis gingen. Nu is het bij alle Irakese werknemers de gewoonte om regelmatig zonder enige vorm van mededeling weg te blijven, maar omdat ze er bijna allemaal niet waren vroeg ik toch maar eens na wat er aan de hand was. Er werd me verteld dat het een religieuze feestdag was, weliswaar geen officiële vrije dag maar vrijwel iedereen gebruikte dit uiteraard als excuus voor een extra vrije dag.

De derde verrassing was toen we naar het restaurant gingen voor de lunch. Het was ons al opgevallen dat er vlak bij de grote watertanks (zie de foto van gisteren) veel bedrijvigheid was met mensen en vrachtwagens, en aangekomen bij het restaurant zagen we waarom. Er stonden in de wasruimte voor het restaurant bij alle wastafels grote pakken gebotteld water om onze handen mee te wassen want er was geen water uit de kraan. Er was een lek in de waterleiding geconstateerd en dat waren ze aan het repareren.

De rest van de dag verliep gewoon, alleen veel te traag voor mijn gevoel maar dat is normaal denk ik. Op de laatste werkdag ben je alleen bezig met het afronden van werkzaamheden en de overdracht naar je back-to-back. Het enige waar je op wacht op je laatste dag is de email met het rooster voor alle transporten voor de volgende dag, want je wilt zeker weten dat je staat ingeroosterd voor transport naar de luchthaven. De mail kwam zoals gewoonlijk om een paar minuten over half vijf en ik stond zoals verwacht vermeld bij het transport wat morgen om een uur van KAZ vertrekt naar de luchthaven.

En daarmee zit het er op, dit was de laatste dag van deze shift, morgen ga ik naar huis!

Afbouwen

Mijn op een na laatste werkdag vandaag en dus heb ik hoofdzakelijk gewerkt aan de overdracht naar mijn back-to-back Sachin. Het was nog een heel werk om alles wat ik de afgelopen vier weken hebt gedaan op papier te zetten, temeer omdat ik ook nog een verslag voor hem moest maken van het bezoek aan de twee bedrijven in Dubai in de eerste week van mijn shift. Het is al met al dus een lijvig werk geworden maar op wat bijschaven hier en daar denk ik niet dat ik er nog veel aan hoef te doen morgen.

Verder heb ik een paar opdrachten uitgewerkt voor onze twee teamleden waar ze de komende weken aan kunnen werken. Ze leken enthousiast genoeg maar ik moet nog zien wat ik over vier weken aantref als ik weer terugkom. Daarnaast heb ik ook even kennis kunnen maken met onze nieuwe grote baas die vandaag eindelijk is gearriveerd. Hij is al ruim twee maanden onze baas maar hij verbleef tot nu toe in Dubai omdat de afhandeling van zijn visum en ander papierwerk meer tijd kostte dan verwacht. Het is overigens een Egyptenaar, en hij is bekend met Irak want hij heeft op het andere, kort geleden verkochte, Shell project gewerkt.

Vandaag en morgen wordt er door mij hier niet meer gesport want ik heb alle was nu schoon in de kast liggen en ik ga zo min mogelijk kleren nog vuil maken. In feite trek ik tot aan mijn vertrek alleen nog kleren aan die ik toch al van plan was om mee naar huis te nemen zodat wat nog vuil wordt meegaat in de koffer. Het lijkt me dat ik de afgelopen wel genoeg heb gesport om mezelf een paar dagjes rust te gunnen.

Vanmiddag heb ik ingecheckt voor mijn vluchten en mijn Boarding Passen zijn uitgeprint. Dat moet hier nog want ze zijn op Basrah Airport nog niet zo geavanceerd dat ze electronische Boarding Passen kunnen verwerken. Ook ben ik alvast begonnen met het apart leggen van dingen die ik mee wil nemen, maar het pakken van de koffer doe ik morgenavond wel want zoveel is het niet. Toch gaat er meer mee dan anders want de meeste zomerkleren liggen nu hier en ik heb toch het een en ander nodig voor onze komende vakantie naar Curaçao en Bonaire.

Nog even een plaatje van de voorkant van het KAZ kamp, genomen op de weg terug van kantoor vanavond. Die twee grote tanks zijn van de watervoorziening van het kamp, rechts zie je de wachttoren die naast de ingang staat:

Tijdelijke weersverbetering?

Vanmorgen was het nog steeds zwaar bewolkt maar het was tenminste droog nadat er vannacht veel regen is gevallen. En mooi luchten leverde het ook wel op toen ik naar kantoor wandelde:

Het werd in de loop van de dag een stuk beter en rond het middaguur was het ondanks een stevige wind na best aangenaam. De vraag was of het zo zou blijven want het weerbericht gaf aan dat dit een tijdelijke opleving was.

De regen van gisteren was nauwkeurig voorspeld en ook de voorspelling voor vandaag leeg te kloppen, want aan het eind van de middag zagen we prachtig mooie wolkenluchten met in de verte een ware lichtshow van bliksemflitsen.

Het was ver weg, we hoorden geen enkele onweersklap, maar het vulde vrijwel de hele noordelijke hemel gedurende een groot deel van de avond.

De verspelde regen zal dus ook vanavond en vannacht wel komen en het wordt afwachten wat het morgen voor weer zal zijn want er is voor de hele dag regen voorspeld. We zullen het morgen wel zien…

Hollands weer!

Klaagde ik gisteren nog dat er geen water was, vandaag hebben we meer dan genoeg gehad want het heeft van de vroege middag tot laat in de avond gegoten van de regen. En er stond ook nog een stevige tamelijk koude wind, dus het leek wel alsof ik een voorproefje kreeg voor als ik weer thuis ben in Nederland.

En de dag begon nog wel zo mooi, met heerlijk zacht weer tijdens de ochtendwandeling waarbij ik me zelfs onderweg afvroeg waarom ik eigenlijk mijn vest had aangedaan. Ook tussen de middag leek er nog niks aan de hand al was het toen zonder vest toch wel wat aan de frisse kant, een teken dat het al koeler begon te worden en de lucht was ook al aan het betrekken. Terug wandelend naar kantoor na de lunch voelde ik al spetters onderweg, en ik zette zelfs nog een tandje bij om een eventuele bui voor te zijn. 

Dat lukte, maar om vier uur barstte het pas goed los. Het was toen al aardedonker buiten en de regen viel bij vlagen met bakken naar beneden. Ook toen het tijd was om terug te gaan naar het kamp goot het nog en de optie om zoals gewoonlijk terug te gaan lopen kwam niet eens meer ter sprake. Samen met een paar collega’s sprinten we tegen kwart voor zes naar het gebouw verderop vanwaar de bus altijd vertrekt, want hoewel er vlakbij ons gebouw ook wordt gestopt kun je daar nergens schuilen.

Zoals verwacht stond de bus bij het beginpunt al te wachten en we hadden nog net allemaal plaats, want uiteraard was de bus nu veel voller dan normaal. Zo vol zelfs dat er bij vertrek nog maar een enkele plaats onbezet was. Er waren onderweg nog drie haltes maar de vele mensen die allemaal vandaag de bus wilden nemen moesten dus al dan niet in de regen wachten op de volgende bus.

Heb je dan helemaal geen regenkleding meegenomen naar Irak, want je wist toch dat het er ook kon regenen? Jawel, ik heb voor noodgevallen en regen-poncho die makkelijk op te vouwen en mee te nemen is, maar ja, die lag dus in de kast in mijn kamer…

Geen water

Wat het probleem ook was wat de aanwezigheid van het huishoudelijk personeel verhinderde, het is blijkbaar gisteren opgelost want toen ik na het werk op mijn kamer kwam zag ik dat er was schoongemaakt.

Op kantoor hadden we gisteren een ander probleem, ons gebouw had geen water. Voor het drinkwater maakt dat niks uit want dat krijgen we aangeleverd in flesjes, maar het is toch wel lekker als je naar de wc kunt gaan en die vervolgens kunt doortrekken. We moesten ons dus gedurende de gehele dag behelpen, en vanmorgen was dat probleem nog niet opgelost. Gelukkig was de Irakese conciërge vandaag wel aanwezig, in tegenstelling tot gisteren, en die heeft waarschijnlijk actie ondernomen want in de loop van de ochtend was er opeens weer water.

Verder was het een rustig laatste weekend van deze shift, op een kleine verkoudheid na waar ik al een paar dagen last van heb. De afgelopen twee dagen had ik ook nog keelpijn maar die was vanmorgen zo goed als verdwenen. Normaal gesproken volgt er dan bij mij altijd een fikse loopneus maar dat valt tot nu toe nog alles mee.

Het was vandaag een behoorlijk bewolkte dag, we hebben eigenlijk nauwelijks zon gezien al was de temperatuur heel aangenaam. Gisteren was het een wolkeloze dag met een mooie ochtend, en daar heb ik de onderstaande foto van gemaakt. De foto is genomen op de stoep van het restaurant, je ziet het centrale plein van het kamp met de wachtende bus van kwart voor zes bij de bushalte. Rechts zie je barakken met kamers (niet die waar mijn kamer is), en links zie je een paar containers waarvan de twee linkse gebruikt worden voor opslag en in de meest rechtse is het kampwinkeltje met achterin het hoekje voor de kapper.

Geen huishoudelijke diensten

Vorige week donderdag vonden we ’s avonds flyers op de tafels in het restaurant waarin stond vermeld dat er vrijdag en zaterdag geen huishoudelijke diensten zouden worden verricht. Dat houdt in dat onze kamers niet worden schoongemaakt, de bedden niet opgemaakt of verschoond en de prullenbakken niet geleegd.

Nou gebeurd dat wel vaker op feestdagen waarop iedereen een vrije dag heeft, dus op zich was het niet zo vreemd dat dit gebeurde. Wel vreemd was het moment waarop want de dichtstbijzijnde feestdag was Arba’een en dat was pas afgelopen dinsdag. Nog vreemder werd het toen we op vrijdag weer een flyer vonden met de mededeling dat er ook op zondag geen huishoudelijke diensten zouden zijn maar dat er nog steeds met geen woord over dinsdag (de nationale feestdag) werd gerept. 

Het betekende dat we iedere dag zelf ons bed moesten opmaken, maar het belangrijkste was dat de voedsel-voorziening gewoon doorging; met de rest kunnen we wel leven. Maar ook op maandag en dinsdag vonden we onze kamers ’s avonds precies zoals we ze ’s morgens hadden achtergelaten, dus nog steeds geen huishoudelijke diensten. En ook op woensdag gebeurde er niks, behalve dat we ’s avonds in het restaurant alweer een flyer vonden, deze keer met de mededeling dat er ook op donderdag en vrijdag (vandaag dus) geen huishoudelijk werk zou worden verricht.

Je eigen bed opmaken is niet echt een probleem maar schone lakens zouden zo langzamerhand wel eens fijn zijn, om nog maar te zwijgen van de overvolle prullenbakken. En we weten niet wat er nu precies aan de hand is, al hebben we wel een idee. Er is geen sprake van een staking of zo, we denken dat het iets te maken heeft met de Oil Field Passen van de huishoudelijke medewerkers.

Iedereen die werkzaam is op een van de olievelden, dat geldt ook lokale Irakezen, moet in het bezit zijn van een door het Ministerie van Energie uitgegeven Oil Field Pass (OFP), een document wat je toegang verleent tot die olievelden. Zonder dat document, wat om de paar maanden vernieuwd moet worden, heb je dus ook geen toegang tot het BGC fabrieksterrein en we vermoeden dat daar de kneep zit.

Het schijnt dat de uitgave van die OFP’s vertraging heeft opgelopen, want ook een paar van onze collega’s die hier al hadden moeten zijn zitten thuis te wachten tot ze bericht krijgen dat hun nieuwe OFP’s klaarliggen. Het is dus heel waarschijnlijk dat dat ook het geval is voor onze huishoudelijke medewerkers, en het zou verklaren waarom de hervatting van hun werk telkens een paar dagen opschuift zonder dat er daadwerkelijk aangegeven wordt wanneer het wordt hervat.

We moeten dus, zoals een voormalige Shell-collega dat zo mooi zei, onze ziel in lijdzaamheid bezitten…

Vest aan

De laatste week van deze shift is vandaag ingegaan, volgende week om deze tijd is mijn eerste vrije dag en ook mijn vertrekdag. De eerste drie weken zijn omgevlogen maar ik maak me nu op voor de laatste dagen die gevoelsmatig altijd veel langzamer gaan. Komt natuurlijk omdat de knop al een beetje om is nu de thuisreis steeds dichterbij komt.

Het begon vandaag overigens niet echt geweldig want ik heb volgens mij een fikse verkoudheid onder de leden. Of liever gezegd, ik denk dat die eraan zit te komen want ik werd vannacht wakker met een verstopte neus (gelukkig had ik neusspray meegenomen en wist ik ook nog waar ik het had gelaten) en vanmorgen had ik een stevige keelpijn. Heb ik in ieder geval die doos Trachitol ook niet voor niks meegenomen.

Misschien komt het wel door het veranderende weer want het is ’s morgens behoorlijk koud, het was maar veertien graden gistermorgen en vanmorgen. Eergisteren ben ik nog aan mijn overhemd naar kantoor gelopen maar het was eigenlijk al te koud daarvoor, en ik denk dat ik daaraan die verkoudheid heb te danken. Eigenwijs weer natuurlijk om zo te blijven lopen, maar sinds gisteren heb ik ’s morgens een vest aan tijdens de wandeling naar kantoor.

De weeromslag komt omdat het hier winter aan het worden is. Dat houdt in dat de temperatuur flink daalt als het zonnetje onder is en de komende weken zal de temperatuur ’s nachts dalen tot mogelijk zelfs maar net boven het vriespunt.

En ook ’s avonds als de zon onder is koelt het in rap tempo af, en dat merken we als we tegen zessen naar huis lopen want het is op dit moment om half zes al donker. Overdag is het nu bijzonder aangenaam want het is niet meer verzengend heet, de middagtemperatuur ligt comfortabel tussen de vijfentwintig en de dertig graden en dat voelt aan als hoogzomer in Nederland. Gewoon erg mooi weer dus en vandaar dat we nu ook tussen de middag wandelen naar het kamp voor de lunch en niet meer de bus nemen.

Oh ja, en het tweede deel van onze nieuwe sportzaal, het gedeelte met de cardio-apparaten, is gisteren officieel geopend. Ik heb voordat ik aan mijn kracht-training begon even naar binnen gekeken en zag tot mijn genoegen allemaal nieuwe apparaten. Toch was er nog wel wat op aan te merken ook want de loopbanden waren allemaal met de kop naar de muur geplaatst. Ik weet niet welke malloot dat heeft verzonnen maar het lijkt me nou niet echt gezellig om tijdens het hardlopen tegen een vlakke grijze muur aan te moeten kijken. Vanavond ga ik voor mijn hardloopsessie dus mooi even kijken of de oude cardio-zaal nog open is…

Snoepdag

Ik probeer hier zo gezond mogelijk te eten en dat is al een hele uitdaging als je bij iedere maaltijd het aanbod ziet in het restaurant. Toch lukt het me vrij aardig, rijst in plaats van aardappelen, veel groente en fruit en weinig vlees, en als ik vlees eet hoofdzakelijk kip en af en toe vis. En tussendoor wordt er absoluut niet gesnoept en gesnackt, simpelweg omdat er niks voorhanden is.

Vandaag ging dat toch helemaal mis, en het begon al vroeg in de ochtend op kantoor. Mijn Irakese baas Haider had het tijdens ons tripje naar Dubai voortdurend over het feit dat hij falafel miste want dat at hij iedere dag bij het ontbijt. En jawel, vanmorgen kwam hij binnen met een schaaltje falafel en uiteraard moest ik het proberen. Het zag er aan de buitenkant een beetje uit als een Hollands borrelhapje, maar de binnenkant was heel anders en ik moet toegeven dat het heerlijk smaakte. Wel een gefrituurd hapje, dus niet erg gezond.

Nog geen uur later kwam er een andere Irakese collega binnen met een schaal vol zoetigheid en uiteraard moest ik ook deze Irakese specialiteit (ik ben de naam alweer kwijt) proberen. Ik pakte het aan met de bedoeling het weg te moffelen zo gauw hij weg was maar ik kon het niet weerstaan om toch een klein hapje te proberen. Het was zoet, niet te geloven, maar echt ongelofelijk lekker. Zo lekker dat ik twee minuten later de pest in had dat het al op was.

s’ Middags ging het feest weer door, mijn collega Safaa deelde een soort frou-frou’tjes uit en ook daarvan moest ik er beslist twee nemen. De lunch was al weer een tijdje geleden (daarbij heb ik me wel weer ingehouden) dus vooruit maar. Het geheel werd vanavond in stijl besloten met een dikke hamburger met patat, want het is woensdag en dat is hier geen gehaktdag maar hamburger-dag.

Ik ben nog wel naar de sportzaal geweest, maar of dat genoeg heeft gecompenseerd…

“Single Digits”

Vandaag is het de herdenking van Arba’een en dat wordt met name in de Sjiitische gemeenschap groots gevierd. Het is dan ook een nationale feestdag en heeft iedereen een vrije dag, behalve natuurlijk wij rotators want wij hebben geen vrije dagen. Het was op kantoor dan ook extreem rustig, want zelfs de huishoudelijke staf die er in de weekenden nog wel is was er vandaag niet. Op de foto zie je de uitgestorven hal van ons gebouw, ik zit in het kantoor achter de eerste deur links:

Verder is het voor mij een bijzondere dag want vanaf vandaag mag ik gaan aftellen tot mijn vertrekdag volgende week donderdag. Er is namelijk een onofficiële kampregel dat je pas mag gaan aftellen als je in de “single digits” (enkele cijfers) zit. Dat houdt dus in dat je pas mag gaan aftellen als je nog minder dan tien dagen te gaan hebt en omdat volgende week woensdag mijn laatste werkdag is van deze shift mag ik vanaf vandaag gaan aftellen.

Eigenlijk is dit de tweede mijlpaal want als je over de helft bent dan wordt je al van alle kanten gefeliciteerd want je bent “over the hill”. Vandaar af gaat het alleen nog maar bergafwaarts en dat is in dit verband positief. Niet dat iedereen er de hele dag mee bezig is, maar in vrijwel ieder gesprek komt wel ter sprake hoe lang je nog te gaan hebt en degenen die in “single digits” zitten laten nooit na dat iedereen luid en duidelijk in te wrijven…

Tenslotte was er aan het thuisfront ook nog een mijlpaal want onze jongste zoon is vandaag dertig jaar geworden. Riet en ik moeten er allebei toch wel even aan wennen dat onze jongste nu dus ook een dertiger is. In ieder geval vanuit Irak ook van harte gefeliciteerd, Martin!

Rustige kantoordag

Het was ondanks dat het een gewone werkdag was buitengewoon rustig op kantoor en dat heeft alles te maken met de heilige dag Arba’een die morgen wordt gevierd. Heel veel Iraakse collega’s hebben vandaag alvast een voorproefje genomen op de nationale feestdag van morgen, en sommige deden dat gisteren ook al hoewel dat er veel minder waren dan we hadden verwacht.

De verwachting was eigenlijk dat de Irakezen vrijwel de hele week niet op kantoor zouden verschijnen en eerlijk gezegd hadden we daar ook wel een beetje naar uitgekeken. Het is dan namelijk lekker rustig op kantoor en net als in het weekend kun je dan een heleboel werk wat doordeweeks om een of andere reden blijft liggen wat makkelijker wegwerken.

Het viel in dat opzicht een beetje tegen toen bleek dat de meerderheid van de Irakezen toch gewoon gisteren was op komen draven, maar goed, op zich is het wel weer gezelliger natuurlijk. En vandaag waren de meesten er dus zoals verwacht niet, mogelijk omdat ze ook naar de herdenkingsplechtigheid in Karbala gaan. Dat wordt dan wel een flinke rit want er is me verteld dat het ruim vijf uur rijden naar het noorden is. Ze hebben er in ieder geval mooi weer bij want het zonnetje is weer gewoon terug.

Mist…

En alweer een flinke hoeveelheid regen vannacht en alweer merkte ik dat vanmorgen pas toen ik naar het restaurant liep. De lucht was behoorlijk grijs en als ik in Nederland zo’n lucht zie neem ik regenkleding of een paraplu mee, maar omdat het op zich droog was dacht ik het kantoor wel te halen zonder een nat pak te krijgen. Dat lukte inderdaad, maar veel speling had ik niet want ik was pas een paar minuten binnen toen het begon te plenzen.

Lang duurde de bui niet maar de lucht bleef grijs, en toen we rond half twaalf op weg wilden gaan voor de lunch zagen we tot onze verbazing dat het mistig was. En dat niet alleen, er stond ook een straffe wind die er in combinatie met al dat vocht in de lucht voor zorgde dat het in een overhemd gewoon ronduit koud was.

Desondanks wandelden we naar het restaurant in het kamp en ook weer terug na de lunch. Weer kwam ik droog over maar mijn maat Ian, die wat later was gevolgd, regende zeiknat. Het klaarde de rest van de dag ook niet echt meer op en de koude wind in de avond deed me besloten om de voorgenomen baantjes in het zwembad maar voor gezien te houden.

Veel tijd om te zwemmen had ik waarschijnlijk toch niet gehad want ik had nog een akkefietje toen we van het kantoor vertrokken. Omdat ik ’s morgens altijd een van de eersten ben heb ik een sleutel van het gebouw en ik ben ook meestal degene die ’s avonds afsluit.  Vanavond lukte het afsluiten niet want de sleutel wilde niet in het slot.

Dat slot gaat al weken erg stroef en ik had al vaak opgemerkt dat een druppeltje olie geen kwaad zou kunnen, maar het was nu dus al te laat. Ik kon niet afsluiten en moest dat uiteraard melden, maar de vraag was bij wie. Na een paar keer te zijn doorverwezen en in het kamp van gebouw naar gebouw te zijn gestuurd vond ik uiteindelijk iemand die zo vriendelijk om de Beveiliging te bellen. Die beloofden extra te patrouilleren want aan dat slot kon vanavond niks meer worden gedaan.

Morgen moet ik dit dus nog even melden bij onze eigen Iraakse beheerder van het gebouw. Als die er is tenminste want vanwege de viering van Arba’een zou het wel eens erg rustig op kantoor kunnen worden de komende dagen…

Nog meer nattigheid

Het heeft vannacht alweer fiks geregend, en hoewel dat blijkbaar een behoorlijke herrie maakt op het dak ben ik overal weer gewoon doorheen geslapen. Ik merkte het dus vanochtend pas toen ik de natte paden en de grote plassen zag. Het was op dat moment ook nog bewolkt maar toen ik onderweg was naar het kantoor brak de lucht helemaal open en dat leverde deze plaatjes op:

Voor vanavond had ik weer een hardloopsessie gepland en daarvoor ging ik dus meteen na het werk naar de portocabin die nu nog dient als onze cardio-fitness. Er was helemaal niemand toen ik binnenkwam dus ik haalde een fles water en een handdoekje, koos een loopband en begon mijn run.

Na een minuut of acht begon het zweet al over mijn hoofd te lopen en toen pas realiseerde ik me dat alle airco’s uit stonden. Ik had voordat ik begon wel de tv aan de wand aangezet maar niet de airco’s, en de temperatuur in de cabin was dan ook aardig tropisch aan het worden. Nu had ik twee opties, ik kon even stoppen met hardlopen en zelf de airco’s aanzetten of wachten tot er nog iemand binnenkwam die het zou doen.

Ik koos voor de laatste optie want normaal gesproken komen er rond die tijd altijd wel een paar mensen voor hun work-out. Maar vanavond, wat denk je, de hele dertig minuten geen mens, dus hoewel het de hele dag niet heeft geregend was ik uiteindelijk toch nog zeiknat…

En het zijn al barre tijden hier de laatste dagen. Eergisteren deed de ijsmachine het niet in het restaurant, en toen ik in plaats daarvan een koekje wou nemen waren de koekjes op. En gisteravond waren de koekjes alweer op, het moet toch niet gekker worden…

Over de helft

Over de dag van gisteren valt niet zoveel te vertellen, behalve dat het de laatste werkdag was van mijn tweede week van deze shift. En dat betekent dat ik vandaag over de helft ben, het gaat nu weer “downhill” zoals we het hier in het kamp noemen, oftewel bergafwaarts. Ik zou de dagen al weer kunnen gaan aftellen dat is verboden: we hebben een kampregel die zegt dat je pas mag gaan aftellen als je in de “single digits” zit, dus minder dan tien dagen te gaan.

Onzin natuurlijk, want iedereen is altijd aan het aftellen. Nieuwkomers worden meewarig aangekeken want die hebben de lange weg nog helemaal voor zich, terwijl naar de vertrekkers afgunstig wordt gekeken. Die zijn trouwens altijd makkelijk te herkennen want als het resterende aantal dagen ter sprake komt (en het komt in vrijwel ieder gesprek wel een keer ter sprake) dan krijgen ze een vette grijns op hun gezicht.

Ach, iedereen gunt iedereen zijn welverdiende verlof want we komen toch allemaal weer aan de beurt. En vertrekkende collega’s vormen ook voor de achterblijvers een soort van mijlpaal want we meten eraan af hoe lang we zelf nog hebben te gaan. Zo weet ik dat als mijn collega’s Steve en Aziz vertrekken dat ik op de helft ben en daar wordt je vanzelf weer vrolijker van.

Niet dat het er sowieso sacherijnig aan toe gaat hier, we hebben lol zat onder het werk en onder het eten. Er worden bijvoorbeeld al weer grappen gemaakt over het volgende vertrek van mijn collega Ian en mijzelf, want de afgelopen twee keer dat wij hier vertrokken waren precies die periodes met hevige onlusten. En verder gaat de tijd toch al snel genoeg, met name de eerste drie weken vliegen iedere keer om. Het zijn de laatste paar dagen die niet op schijnen te schieten maar dat is logisch want dan ben je al bezig met naar huis gaan en dat kan na bijna vier weken in de woestijn dan toch niet snel genoeg gebeuren.

Maar goed, de laatste twee weken van mijn huidige shift zijn dus vandaag ingegaan…

Nieuwe fitnessruimte

Afgelopen zondag is onze nieuwe fitnessruimte geopend, en vanavond ben ik er voor het eerst geweest. Ik heb wel zondagavond even snel naar binnen gekeken maar omdat de loopbanden er nog niet stonden moest ik voor mijn hardloop-training nog even uitwijken naar een van de oude fitnessruimtes.

We hadden namelijk al twee fitnessruimtes. De eerste, met hoofdzakelijk apparatuur voor krachtsport, was in een klein zaaltje in hetzelfde gebouw als de recreatiezaal. Er komt een apart recreatiegebouw en de nieuwe fitnessruimte zit nu in de (omgebouwde) oude recreatiezaal. We hadden in het naast het KAZ-kamp gelegen ABB-kamp (een kamp wat bestaat uit wooncontainers) ook nog een fitnessruimte, met alleen cardio-apparatuur en daar moest ik dus naar toe als ik ging hardlopen. 

Het is de bedoeling dat de ouwe fitnessruimte wordt opgeknapt en dat daar dan alle cardio-apparatuur naartoe wordt verplaatst. Dat is natuurlijk een stuk makkelijker want dan zit alle fitness in één gebouw, en omdat het zwembad, de tennisbaan en het voetbalveldje daarachter liggen zitten alle sportfaciliteiten dan mooi bij elkaar. Het enige wat ik jammer vind is dat er in de nieuwe fitnessruimte weinig nieuwe apparaten zijn bijgekomen, maar goed, we hebben nu wel veel meer ruimte. We zijn er de laatste tijd dus flink op vooruitgegaan met al die nieuwe sportfaciliteiten.

Vanmorgen bleek ook nog eens dat de temperatuur weer een stuk aangenamer was in de ochtend dan gisteren. Het leverde dit plaatje op:

Fikse bui

Ergens vannacht werd ik half en half wakker toen ik geluiden hoorde alsof er een hevige regenbui viel, maar met het idee dat het de airco wel zou zijn die was aangeslagen viel ik meteen weer in slaap. Maar toen ik vanmorgen naar het restaurant liep voor het ontbijt zag ik meteen dat het wel degelijk een regenbui was geweest, en aan de omvang van de plassen te zien nog een flinke ook.

Het was de afgelopen dagen al erg vochtig want de wind zit weer in de zuid-hoek, en dat betekent dat vochtige lucht wordt aangevoerd van de Perzische Golf. Dat zorgt voor een klam gevoel overdag maar ook voor koelte in de ochtend en avond. Vanmorgen voelde het zelfs mede dankzij de stevige wind zelfs behoorlijk fris aan, het kon nog net met een overhemd met korte mouwen maar dan ook maar net.

Volgens onze Irakese collega’s houden we dit weer nog wel een weekje of wat, maar het levert wel aardige plaatsjes op. Op de eerste foto ben ik onderweg naar het restaurant als ik langs het fitness-gebouw kom (erachter zie je de “kooi” met ons splinternieuwe voetbalveldje) en de tweede is gemaakt bij aankomst vanmorgen bij het kantoorgebouw:

Veiligheidsvest

In de morgen als ik opsta om kwart over vijf dan komt net zo’n beetje de zon op dus ik wandel nog steeds met daglicht naar kantoor. Terug in de avond is een ander verhaal want op dit moment gaat de zon al om half zes onder en dat betekent dat als we ’s avonds terug wandelen naar het kamp dat we dat in het donker moeten doen.

Er staan weliswaar overal straatlantaarns maar de lange weg langs de fabriek is toch behoorlijk donker en dat kan voor wandelaars problemen opleveren met achteropkomend werkverkeer. Nu is de maximum snelheid maar 20 kilometer per uur (en daar houdt iedereen zich ook strikt aan) maar toch kan een ongeluk in een klein hoekje zitten en er is dan ook gevraagd om te proberen zo zichtbaar mogelijk te zijn.

Sommige doen dat met de verlichting van hun mobieltje, anderen hebben een fietslicht aan hun rugzak geklemd (wat geen gek idee is want daar hebben we er thuis nog een paar van liggen) maar iemand hier in het gebouw had een nog beter idee. Op de lijst van bedrijfskleding die we kunnen aanvragen staan van die geel/groene veiligheidsvesten met van die oplichtende strepen en hij heeft een exemplaar besteld voor iedereen die gewoonlijk vanuit ons gebouw ’s avonds naar het kamp wandelt .

Vandaag werden ze afgeleverd en we kunnen dus vanaf vanavond veilig op pad.

Arba’een

Ik zou even uitzoeken hoe het nou zit met al die Iraniërs in het vliegtuig gisteren en ik heb het gevonden. Ieder jaar wordt Arba’een gevierd, een Sjiitische gedenkdag. Deze dag, die dit jaar op 30 oktober valt, wordt gevierd veertig dagen na Asjoera wat de dag is dat het martelaarschap van Hussein wordt herdacht.

Arba’een is met name in Iran een belangrijke feestdag, maar de link met Irak is de stad Karbala. Daar werd in het jaar 680 Hussein, de kleinzoon van Mohammed, samen met zijn gezelschap wat hoofdzakelijk bestond uit vrouwen en kinderen en slechts een paar soldaten, vermoord door troepen van de heersende kalief die Hussein als een bedreiging voor zijn positie zag. Er is ieder jaar een pelgrimstocht naar Karbala die een belangrijk onderdeel uitmaakt van de Sjiitische geloofsbelijdenis. Op de vlakte bij de stad verzamelen zich ieder jaar tussen de tien en twintig miljoen mensen voor de herdenking, waarmee het een van de grootste bijeenkomsten ter wereld is. Veel pelgrims maken de tocht naar Karbala te voet.

Het grootste deel van de pelgrims uit het buitenland komt uit Iran. Dat verklaart dus de aanwezigheid van die groep in het vliegtuig gisteren. Een ander aspect van de periode tussen Asjoera en Arba’een is de aanwezigheid van zwarte vlaggen, al zie je ook wel groene en rode. De zwarte vlaggen hebben meestal een tekst, de rode en groene hebben vaak een afbeelding van (denk ik) Hussein. En je ziet die vlaggen letterlijk overal, zelfs bij ons in het kamp:

Merkwaardige terugvlucht

Het was uitslapen vanochtend want we zouden pas om een uur of elf per taxi richting de luchthaven vertrekken, onze vlucht zou om vijf voor twee vertrekken. We waren ruim op tijd op de luchthaven, er was nog ruim tijd voor wat shopping voordat we aan board gingen. Drie kwartier voor vertrek meldden we ons bij de gate waar we meteen konden doorlopen en zo zaten we meer dan een half uur voor vertrek al in het vliegtuig.

Wat meteen opviel was dat het vliegtuig veel voller zat dan anders, met een groot aantal vrouwen in chador (zwarte tenten die allen het gezicht vrijlaten) en traditioneel geklede mannen (waarvan de meeste met een behoorlijk overgewicht). Die groep passagiers was ook blijkbaar niet gewend aan vliegen want er werd flink van stoelen gewisseld en de stewardessen moesten voor de start veelvuldig manen de gordel om te doen en de rugleuning van de stoel rechtop te zetten. Achter me zaten trouwens twee van die traditionele heren die de gordel niet eens dicht konden maken, er moest een verlengstuk worden gehaald…

Tot zover nog niks aan de hand, maar toen het vliegtuig afgeduwd werd begon er een van die rare passagiers opeens luidkeels te roepen. Het werd overgenomen door een groot deel van die groep, en het was blijkbaar een soort van gebed want het eindigde met “Allah Akbar!”. Ik denk dat dit op veel westerse en zeker alle Amerikaanse luchthavens voldoende was geweest om het vliegtuig meteen terug te rijden naar de gate maar de bemanning had dit blijkbaar al meer meegemaakt en reageerde niet.

Het toestel taxiede naar de startbaan en op het moment van opstijgen begon dit ritueel opnieuw: een luide langgerekte kreet schalde door de cabine en weer antwoordde de groep met een paar luidkeels geroepen zinnen. Tijdens de vlucht was het verder rustig maar het toestel raakte nog niet de grond of daar begon het hele circus voor de derde keer. Nou ja, hier moet ik eigenlijk niks van zeggen want bij een Nederlandse vakantievlucht zou het gros na de landing gaan zitten applaudisseren en waarschijnlijk is dit hetzelfde…

Nog voordat het toestel helemaal stilstond was het dringen in het gangpad om eruit te komen. Gelukkig voor ons ging de groep niet met de rest door de paspoortcontrole, ze verdwenen allemaal in de naastgelegen ruimte voor het ophalen van een visum. Ik denk daarom dat het Iraanse bedevaartgangers zijn die op weg zijn naar de Iraakse stad Karbala. Daar is binnenkort iets groots aan de hand, ik ga dat eens uitzoeken en dan schrijf ik er wel wat meer over.

Uiteindelijk hadden we toch nog oponthoud door de groep want er waren twee collega’s die een nieuw visum moesten ophalen en die zaten dus in dezelfde ruimte als die groep. Ik was daarom vanmiddag net als vorige week pas even voor vijven weer terug in het KAZ-kamp na een rit van meer dan een uur door het troosteloze landschap…

Avondje stappen in Dubai

Vandaag hadden we een makkie, we hoefden pas om een uur of negen in het Arenco gebouw te zijn waar de firma Wood is gevestigd. Ik was vorige maand nog in dat gebouw en ik wist dus dat het maar een kwartiertje rijden met de taxi was vanaf ons hotel. De besprekingen die we hadden verliepen ook wat makkelijker dan die van gisteren en uiteindelijk waren we om vier uur al weer terug in het hotel. 

We hadden afgesproken dat onze collega Salim ons om half zes op zou halen om naar de Dubai Mall te gaan maar om mij niet helemaal duidelijke redenen (de discussie tussen mijn drie reisgenoten ging in het Arabisch) veranderde het eerste reisdoel in de Mercator Mall. Het bleek een klein maar erg gezellig winkelcentrum te zijn waar de mannen de meeste tijd doorbrachten met het doen van inkopen bij (je gelooft het niet) H&M, cadeautjes voor vrouwen en moeders…

De foto hiernaast is wel klein maar wordt groter weergegeven als erop klikt.

Daarna gingen we weer niet naar de Dubai Mall maar in plaats daarvan naar de Mall of the Emirates, veel groter dan de Mercator Mall maar wel kleiner dan de Dubai Mall die in vrijwel alles de overtreffende trap is. Na nog wat winkelen (overhemden, snoep voor het thuisfront) namen we in de Mall een kijkje bij de skipiste met echte sneeuw en ski-liften. Ongelofelijk, sneeuw en mensen met winterjassen, terwijl het buiten zesendertig graden is…

We besloten ook wat te eten in de Mall of the Emirates en dat werd deze keer Libanees, wat vast niks te maken heeft met het feit dat onze “gids” Saleem zelf Libanees is. Ik moet zeggen, de Shawarma-wrap (met rundvlees) die ik had was een van de lekkerste wraps die ik ooit heb gegeten. Onthouden dus als je in Dubai bent: “Zataar w Zeit”.

De bedoeling was volgens mij om daarna naar het hotel terug te rijden want het was ondertussen al over tienen, maar onderweg veranderde weer het reisdoel: we gingen alsnog naar de Dubai Mall. Daar kwamen we twintig minuten te laat aan omdat Saleem een verkeerde afslag nam en we op de snelweg de stad uit terecht kwamen, maar we waren nog net op tijd bij de beroemde fontein onderaan de Burj Khalifa voor de voorstelling van half elf.

Na wat te hebben rondgewandeld keken we ook nog naar de voorstelling van elf uur, maar toen had ik het wel zo’n beetje gehad. Mijn beide Irakese collega’s nog niet, die wilden nog verder, maar ik nam een taxi terug naar het hotel.

Wat je noemt een geslaagde avond!

Sharjah

Mijn baas Amit had een taxi geregeld die ons naar het bedrijf Exterran bracht voor een bespreking met onze collega’s van dat bedrijf. Exterran is gelegen op een groot bedrijventerrein wat de Free Zone heet en wat tot mijn verrassing niet gelegen is in Dubai.

Dubai maakt deel uit van de Verenigde Emiraten, en dat zijn er in totaal zeven. Het emiraat waar de Free Zone is gelegen heet Sharjah, wat grenst aan de oostkant van Dubai. Sharjah is veel traditioneler dan Dubai en je ziet er dan ook niet alleen maar eindeloze rijen glimmende wolkenkrabbers. De reis duurde meer dan een uur want vanwege de verkeersdrukte op de veel kortere route namen we een omweg die helemaal om de gigantische luchthaven van Dubai heen ging.

De meeting bij Exterran verliep zoals verwacht. Onze tegenhangers waren verbijsterd over de eisen die wij als bedrijf stellen aan de informatie die ze contractueel moeten opleveren, iets wat we vrijwel altijd zien bij contractors.

Deze contractor verbijsterde ons echter doordat ze toegaven eigenlijk helemaal geen specifieke computer-programma’s te gebruiken maar vrijwel alles te doen met spreadsheets, zo’n beetje de meest ongelukkige keuze die je kunt maken als bedrijf. Het vervolg zal nog wel wat voeten in aarde gaan hebben…

Terug in Dubai aan het eind van de middag (na alweer een lange rit waarbij Haider naast de chauffeur vrijwel de hele tijd heeft zitten slapen) besloten mijn beide Irakese collega’s weer met Salim de stad in te gaan maar ik besloot in het hotel te blijven en de fitness te bezoeken.

De foto hierboven is genomen toen we terugreden naar Dubai. Dit is de oostkant van de stad waar nog niet zoveel te zien is van de imposant skyline met de boven alles uittorenende Burj Khalifa. Op de foto hieronder is rechts het gebouw te zien waar de kantoren zijn van Shell in Dubai. Daar zijn we overigens tijdens dit bezoek niet geweest.

’s Avonds in de fitness in het hotel liep ik een soepele vijf kilometer in iets meer dan een half uur, iets waar ik behoorlijk trots op was. De rest van de avond bracht ik door in de business lounge van het hotel, waar ik als enige van ons gezelschap toegang toe had gekregen, al heb ik geen idee waarom. Pogingen om voor het slapen gaan nog even contact op te nemen met Riet via Facetime en Whatsapp hadden pas na vele pogingen succes want de WiFi in het hotel is niet om over naar huis te schrijven. Inderdaad, toch een minpuntje…

Regenspetters!

Vanmorgen had ik voor vertrek nog ruim de tijd voor het gebruikelijke ontbijt, en op weg daarnaartoe merkte ik al dat er nog steeds erg veel vocht in de lucht zat. Het was zowaar een beetje heiig en er was bewolking, maar de verrassing kwam toen ik uit het restaurant kwam want ik voelde spetters! In Nederland zou dit absoluut geen naam mogen hebben want het waren er maar een paar en ook nog hele kleintjes maar toch…

Om half acht zou het konvooi richting de luchthaven vertrekken. Dat vonden we aan de krappe kant, mede omdat  er onderweg nog een oponthoud zou zijn want er moest iemand opgepikt worden in het AMBP-kamp. Het konvooi, wat gestart was in de havenplaats Umm Qasr, kwam te laat aan in het KAZ-kamp vanwege zandstormen onderweg en dat zorgde voor een nog krapper schema. Bovendien hoorden we dat het in Basrah (en dus in de buurt van de luchthaven) wel degelijk flink had geregend, maar daar merkten we bij aankomst tegen een uur of negen weinig meer van

Na alle security-checks zat ik uiteindelijk om kwart voor tien bij de gate waar vrijwel meteen daarna het boarden al begon want de vertrektijd van mijn Emirates vlucht was tien over half elf. Ik reisde vandaag niet alleen want ik ben met twee Irakese collega’s in Dubai de komende dagen, mijn Iraakse baas Haider en Mustafa uit mijn team zijn mee. Ik ontmoette ze op de luchthaven want zij waren gewoon met een taxi vanuit Basrah gekomen.

Na een voorspoedige reis waren we om een uur of vier in ons hotel in Dubai, deze keer het Crown Plaza, gelegen vlak bij het centrum van de stad. We hadden daar afgesproken met onze collega Salim die in Dubai woont, hij zou ons ‘s avonds wat van de stad laten zien.

Hij pikte ons om een uur of half zes op en bracht ons allereerst naar het Palm Island want mijn Irakese collega’s wilden het Atlantis The Palm Hotel zien. We parkeerden voor het hotel langs de boulevard waar uiteraard een groot aantal foto’s moesten worden gemaakt, en ik ontkwam er ook niet aan om veelvuldig met mijn baas en de rest op de foto te gaan. Van het hotel ging het daarna naar het strand waar ik een paar maanden geleden aan het begin van mijn Iraakse avontuur ook was geweest. Daar ontmoetten we mijn baas Amit, die ook gebaseerd is in Dubai. Hij nam ons mee naar een prima Italiaans waar we heerlijk hebben gegeten.

We gingen vanavond redelijk vroeg terug naar het hotel want we moeten morgen redelijk vroeg op om op tijd te zijn voor ons bezoek aan de firma Exterran. Nou ja, vroeg, voor mij is half zeven op natuurlijk gewoon uitslapen…

Morgen naar Dubai

Het was vanmorgen nog steeds erg vochtig wat goed te zien was toen het zonnetje opkwam toen ik naar kantoor wandelde:

Anderhalve week geleden kreeg ik een mailtje van mijn maat Sachin dat er mogelijk een business-trip in het vat zat tijdens mijn volgende rotatie. Bij navraag bij onze baas bleek dat inderdaad het geval, er zouden twee workshops plaatsvinden bij twee verschillende contractors (zeg maar aannemers) die werk gaan doen voor ons bedrijf. Die workshops zouden plaatsvinden op 16 en 17 oktober, en dat betekende dat ik nog tijdens mijn verlof moest gaan regelen dat ik op de 15e naar Dubai zou reizen en terug naar Basrah op de 18e. Dat is allemaal gelukt en dat betekent dat ik morgen al weer vertrek voor een korte trip naar Dubai.

Voor vandaag was de belangrijkste activiteit dan ook te controleren of mijn naam vermeld stond op de lijst voor morgen met het transport naar de luchthaven. Doordat mijn aandacht op andere zaken gericht was vanmiddag vergat ik om half vijf op de eerste lijst te kijken. Sta je niet op die lijst dan moet je dan meteen melden want om zes uur komt de tweede lijst en die is definitief. 

Het schoot me pas te binnen dat ik vergeten was te kijken toen ik terug wandelde naar het kamp. Niks aan de hand, dacht ik nog, want ik had al bericht gehad dat ik op de lijst geplaatst zou worden. Maar grote schrik, toen ik om kwart over zes de definitieve lijst controleerde op mijn iPad zag ik mijn naam niet staan. Ik rende dus naar het administratie-kantoor waar ik nog net de verantwoordelijke persoon tegen het lijf liep die net wou vertrekken. Hij stelde me ook meteen gerust, ik stond wel degelijk op de lijst (wat hij ook liet zien), ik stond alleen op en heel andere plek dan waar ik mezelf verwachte, en ik had dus gewoon niet goed gekeken.

Niks aan de hand dus, ik moet me morgenochtend om half acht melden bij het vertrekpunt van het konvooi en ik heb dus zelfs nog tijd voor een ontbijt…

Wandelen tussen de middag

De lagere temperaturen en het feit dat een andere collega vroeg wie er met hem meeliep deden me vanmiddag besluiten om niet met de bus maar lopend naar het restaurant in het KAZ-kamp te gaan.

Dat leek in eerste instantie een goed idee want de wandeling ernaartoe was prima te doen en het zorgde tenslotte voor de nodige extra lichaamsbeweging. Voor de terugweg twijfelde ik even of ik toch maar niet de bus zou nemen maar besloot om ook terug toch maar te gaan lopen. En dat leverde toch wat problemen op. 

Niet conditioneel want dat was goed te doen, maar om de een of andere reden liep, in tegenstelling tot de heenweg, het zweet over mijn rug. Ik probeerde dit probleem op te lossen door mijn tempo drastisch te verlagen maar het hielp niks, toen ik bij het kantoor aankwam kon je me zowat uitwringen. Ik ga er dus nog maar eens over nadenken of ik tussen de middag toch maar niet weer de bus moet nemen totdat de temperaturen nog meer zijn gedaald.

Bij het avondeten kwam op de een of andere manier weer eens ter sprake dat ik na mijn tweede shift begin juli in Dubai mijn vlucht naar Amsterdam heb gemist. Mijn maat John met wie ik ook op Sakhalin heb gewerkt kende het verhaal nog niet en uiteraard moest ik het opnieuw vertellen. John zat te hikken van het lachen en sleepte me na het eten mee omdat er nog iemand was die volgens hem dit verhaal beslist moest horen. Die iemand was Gemke, nog een voormalige collega van Sakhalin en uiteraard lag ook die in een deuk.

Het werd allemaal goed gemaakt doordat John ons op een ijsje trakteerde, dus uiteindelijk leverde het verhaal nog wat op ook. Ik hoorde alleen wel dat John om negen uur ’s avonds toen hij ergens anders aanschoof nog steeds zat te lachen…

Weinig veranderd

De eerste maaltijd na aankomst in het KAZ-kamp is altijd weer leuk omdat je in het restaurant altijd verwelkomd wordt door je collega’s. Het is dan ook veel handen schudden en alle gesprekken beginnen steevast met dezelfde vraag, “Hoe was je verlof?”.

Daarna gaat het altijd over wat er is veranderd in het kamp, het land en in het bedrijf, en dat was deze keer relatief goed nieuws. De fitness-ruimte in het kamp wordt fors uitgebreid en er komt nieuwe apparatuur, de situatie rond Basrah is weer redelijk stabiel en de zaken gaan in het algemeen goed vanwege de hogere olie- en gasprijzen. Goed nieuws is ook dat de vliegenplaag van mijn vorige rotatie over is, op een enkel hardnekkig exemplaar na, en dat betekent dat we weer rustig kunnen eten zonder voortdurend met een hand te wapperen om de vliegen van je eten en jezelf weg te houden.

Wat ook veranderd is is dat de zon nog maar net op is in de ochtend als ik naar het restaurant loop voor het ontbijt. Bij mijn volgende rotatie zal het waarschijnlijk ’s morgens net zo donker zijn als nu ’s avonds al wanneer mijn werkdag erop zit, want dan is de zon al ruim onder. Ondanks de aanwezige verlichting is het dan knap donker en er wordt ons dan ook geadviseerd om als we buiten het kamp lopen altijd een licht te dragen of iets wat oplicht in het donker, hoofdzakelijk vanwege het werkverkeer wat je kunt tegenkomen.

Dat de dagen korter worden in de winter is weer even wennen. In Nederland is dat uiteraard ook het geval maar in Maleisië en op de Filipijnen was dat het verschil in daglicht tussen zomer en winter maar iets van een half uur en dus niet echt opvallend. Hier is dat verschil dus wel duidelijk merkbaar, ik loop zoals gezegd ’s avonds al in het donker van kantoor terug naar het kamp.

Met het korter worden van de dagen zijn ook de temperaturen merkbaar lager. Was het tijdens mijn vorige rotatie nog veelal 48 graden midden op de dag, nu wordt het niet warmer dan 43 graden. Dat voelt, geloof het of niet, gelijk een stuk comfortabeler en ik zag vandaag dan ook dat veel meer mensen tussen de middag lopend naar het kamp gingen voor de lunch in plaats van met de bus. Ik ga dat denk ik ook maar doen vanaf morgen…

Terug naar KAZ

Gisteravond stond om even voor zevenen de limousine van Emirates voor de deur om me naar Schiphol te brengen voor mijn vlucht naar Dubai. Daar aangekomen bleek het voor Terminal 3 een zootje te zijn vanwege verbouwingen buiten, en hoewel dat er vast niks mee te maken heeft was het binnen ook nogal chaotisch. Mijn rolkoffer kon ik vrij snel kwijt bij de balie van Emirates maar daarna begon het gelazer.

Met mijn business class ticket kan ik normaal gesproken gebruik maken van de “priority lane” voor de security-check zodat ik daar snel doorheen zou zijn. Nou die lane was wel open maar aan het einde ervan moest iedereen die ervan gebruik maakte gewoon in de drukte aanschuiven want de speciale “priority check” was dicht. Het probleem met die nieuwe geavanceerde security-systemen is dat alles veel sneller zou moeten gaan maar dat dat meestal niet het geval is. “Moet mijn laptop er ook uit?”, “Oh, moet mijn riem ook af?”, “Mobiele telefoon ook?”, “Moeten mijn schoenen uit?”, allemaal logische vragen van mensen die weinig vliegen maar het houdt wel ontzettend op.

Na de security-check kwam de paspoortcontrole en ook daar stond een gigantische rij. Het vervangen van de Marechaussees door machines werkt misschien wel efficiënter maar sneller gaat het ook hier zeker niet. Gelukkig kwam er net toen ik aansloot in de rij iemand die iedereen met een Nederlands paspoort naar een aparte rij dirigeerde. Al met al was ik dus toch sneller binnen dan verwacht en zat ik even later met een lekker bakkie in de lounge.

Daarna begon de lange periode van wachten, instappen, vliegen naar Dubai, daar weer wachten (zeven uur!) en doorvliegen naar Basra waar we om kwart voor drie in de middag landden. Het hele proces van paspoortcontrole en bagage ophalen ging onverwacht vlot en aangekomen in de aankomsthal (ik was in gesprek met de Nederlandse collega die op hetzelfde reisschema zit als ik) konden we ook vrijwel meteen doorlopen naar de gereed staande taxi’s.

We hadden dit nog niet eerder zo vlot meegemaakt maar het was waarschijnlijk omdat we maar met zijn zessen waren en er geen collega’s bij zaten die op een nieuw visum moesten wachten. Ondanks deze meevaller arriveerden we toch pas tegen vijven in het KAZ-kamp omdat het konvooi onderweg moest stoppen bij het AMBP-kamp om een van mijn medepassagiers daar af te leveren. Daarbij kwam ook nog eens extra oponthoud toen bij het laatste checkpoint al onze papieren gecontroleerd moesten worden.

Vandaag was officieel al mijn eerste werkdag dus nog zevenentwintig te gaan…

Dagje Breda

Vandaag was er een stripbeurs in Breda en daar had ik graag naartoe gewild maar ik had er weinig zin in toen er niemand meeging. Robin en Chantal hadden echter van mijn plannen gehoord en vroegen eergisteren of ik soms nog naar de stripbeurs ging. Ik besloot meteen mijn plannen aan te passen want een dagje Breda met mijn oudste zoon en schoondochter leek me wel wat.

Breda is ook weer zo’n stad waar ik meer dan veertig jaar niet meer was geweest. Om eerlijk te zijn, de enige keer dat ik in Breda ben geweest was voor een bezoek aan de Koninklijke Militaire Academie als onderdeel van mijn sollicitatie voor de opleiding tot officier bij de Koninklijke Luchtmacht. Dat is overigens nooit wat geworden omdat ik piloot had willen worden maar ik kwam niet door de keuring vanwege mijn rechteroog wat net niet de benodigde limiet haalde.

De rit ernaartoe is vanuit Rijnsburg meer dan een uur en dat op zich is toch ook wel een drempel voor een dagje winkelen maar deze keer maakte dat niet uit want het was zaterdag en we hadden de tijd. Bovendien was het alweer prachtig weer, en ik had het rijk alleen want Riet was een weekendje naar Barcelona met haar vriendinnen.

Na de auto in een parkeergarage te hebben gedumpt gingen we eerst een hapje eten voor de lunch, en dat deden we bij een prima Italiaans restaurant. Het grootste deel van de middag werd besteed aan rondkijken en winkelen, en dat laatste met succes want Chantal vond eindelijk haar winterjas. Na nog een laatste kopje koffie op een terras. lekker in het zonnetje, reden we weer terug.

Die stripbeurs hebben we overigens wel van buiten gezien maar die hebben we verder maar links (of eigenlijk rechts) laten liggen. Zonde om in zo’n overvolle hal te gaan rondstruinen met dat mooie weer…

Vakantieplannen

We hebben onze vakantie geboekt voor november, Riet en ik gaan naar de Antillen. Eerst gaan we naar Curaçao en daarna ook nog een paar dagen naar Bonaire, en we kijken daar na alle goeie verhalen die we hebben gehoord erg naar uit.

Hoewel we alles rond hadden kregen we afgelopen week een verontrustend berichtje van onze reisagent dat er een probleem was met de vluchten, en wel zodanig dat we onze vakantie zouden moeten omzetten naar of een paar dagen eerder of een paar dagen later. Gelukkig hebben we die mogelijkheid omdat het enige waar ik aan vast zit is dat de vakantie valt binnen mijn vier weken verlof, en dat was gelukkig voor beide data het geval.

We besloten te kiezen voor een paar dagen later, omdat de optie voor een eerder vertrek de vertrekdatum wel heel dicht achter mijn terugkeer naar Nederland zou zijn. De boodschap is doorgegeven, maar het wachten was nog op de gewijzigde reisdocumenten. Daar moest ik nog een keer voor bellen, en na die documenten bekeken te hebben nog een keer want er stond een foutje in met betrekking tot onze thuisvlucht. Onze eindbestemming vanaf Bonaire is namelijk niet Curaçao maar Amsterdam, maar gelukkig bleek dat een tikfoutje, de vluchtgegevens klopten op zich wel.

Alles is dus als het goed is rond, de voorpret kan beginnen…

Winkelen in Haarlem

Ik ben nu een week thuis en tot nu toe is het weer prima geweest, een mooie nazomer terwijl vandaag de herfst officieel is begonnen.

Zoals verwacht was Robin heel erg geïnteresseerd in mijn nieuwste gadget, mijn Apple iWatch. Zelf ben ik er erg blij mee en ik heb ook al meerdere keren gezegd dat ik dat ding twee jaar eerder had moeten aanschaffen. De functies van zo’n smartwatch zijn namelijk niet alleen erg handig bij bijvoorbeeld mijn dagelijks werk (agenda, mail) maar ook bij mijn sportactiviteiten. Behalve het vastleggen van trainingen houdt de smartwatch zelf ook van alles bij over je dagelijkse activiteiten.

Erg handig, en met name die sportieve functies wekten de belangstelling van Chantal, die na grondig vergelijkingsonderzoek tot de conclusie kwam dat ze er ook een wilde. Vandaag gingen Robin en Chantal dus naar de Apple Store in Haarlem en ze vroegen of ik zin had om mee te gaan. Duh!

De iWatch die Chantal wilde hebben was niet op voorraad in de winkel en ze besloot dus om online te bestellen. Uiteraard werd er nog meer gewinkeld in het verrassende Haarlem waar ik voor zover ik kon nagaan in de laatste veertig jaar maar één keer was geweest en dan nog alleen voor een concert van Uriah Heep in het Patronaat.

De tapas in restaurant El Pincho waren heerlijk, maar het beste van de dag was toch wel dat ik in een kleine stripwinkel een mij onbekend album van de serie Ravian vond. Deze serie verzamel ik al dertig jaar en mijn verzameling is nu dus weer compleet.

Weer thuis

Ik was natuurlijk weer veel te vroeg op vanmorgen want ik had de wekker om kwart voor vijf gezet terwijl ik pas om even over half zes opgehaald zou worden. Behalve me opfrissen, mijn toiletartikelen inpakken en naar de hal beneden te gaan en dus zat ik om tien over vijf al beneden in de hal.

Er was er niks anders te doen dan wachten op de taxi dus ik hoopte dat die net als altijd in Nederland ruim te vroeg zou zijn. Er stond inderdaad al een auto buiten te wachten maar bij navraag door de hulpvaardige bewaker bij de deur van het hotel bleek het niet mijn taxi te zijn. Die kwam uiteindelijk niet te vroeg maar precies op tijd en bracht me in ruim een kwartier naar de luchthaven.

In de business lounge wachtte ik op het vertrek van mijn vlucht. Ook die vertrok precies op tijd en na bijna zes uur landde het toestel op de luchthaven van Schiphol. Deze keer had ik mijn rolkoffer ingecheckt want vanwege die paar dagen in Dubai had ik meer bagage bij me dan ik normaal gesproken bij me gehad zou hebben, en ik moest dus bij de bagageband wachten. Dat duurde best wel lang want mijn koffer zat niet bij de eerste ladingen die op de band vielen.

In de aankomsthal stond weer een hele rij in donkere pakken geklede chauffeurs van Emirates te wachten, met allemaal een naambordje. Na mijn chauffeur gevonden te hebben bracht hij me naar de luxe Mercedes die me naar Rijnsburg bracht. Onderweg had ik het gebruikelijke gesprek over waar ik vandaan kwam, en het verbaasd me niet eens maar als ze daarop meteen zeggen, “Oh, Shell zeker”…

Hoe dan ook, ik ben weer thuis en kan gaan genieten van vier weken vrij.

Laatste dag van de Workshop en deze shift!

De laatste dag van de Workshop was in feite bedoeld als een soort van “overloop-dag” voor zaken die na de eerste twee dagen nog afgehandeld moesten worden. Dat bleek meer te zijn dan we dachten en er waren nog een paar pittige discussies, grappig genoeg niet met de mensen van de Wood Group maar onder onszelf. Maar we hebben een paar knellende punten tot ieders tevredenheid kunnen afronden en we besloten de Workshop om een uur of twee ’s middags dan ook met een goed gevoel.

Na de late lunch (weer Subway trouwens, heel vervelend…) wandelde ik terug naar mijn hotel waar ik zag dat mijn kamer nog niet onder handen was genomen en dat ze verderop in de gang nog bezig waren. Ik bracht daarom wat tijd door in het Café M naast de lobby van het hotel met lezen en een heerlijke aardbeien-milkshake.

Terug op mijn kamer pakte ik mijn rolkoffer weer in, wat alweer weinig tijd kostte. In feite ben ik al helemaal klaar voor vertrek want ik heb gistermorgen al ingecheckt voor mijn vlucht van morgenochtend en ik heb mijn boarding pass dan ook al op mijn telefoon staan.

Nu hoeft morgenochtend alleen de taxi van Emirates nog maar te verschijnen en ik kan naar huis vertrekken. Het wordt wel vroeg op want ik wordt om half zes al opgepikt, mijn vlucht gaat namelijk al om acht uur. En in tegenstelling tot de vorige keer ben ik deze keer toch echt van plan deze te gaan halen…

Tweede Workshop-dag

Vanmorgen hoefde ik niet te zoeken, ik was ruim op tijd op de 28e verdieping om me te melden bij de receptie van de Wood Group. Toen ik dat gisteren deed was er trouwens nog een aardig voorval, er stond iemand bij de receptie en die zei, “He, een bekend gezicht! Sakhalin? Of Kazachstan?”. Ik herkende de man zelf niet maar toen ik zei Sakhalin zei hij dat hij me nog herkende. Toen hij zich voorstelde herinnerde ik me zijn naam inderdaad als iemand die ik op Sakhalin had ontmoet.

Vandaag was de tweede dag van de Workshop en ook vandaag was het weer intensief maar ook productief. De lunch werd deze keer bezorgd en daar was ik niet rouwig om want we kregen heerlijke broodjes van Subway. Het uitzicht vanuit onze vergaderzaal op de 29e verdieping van de Arenco Tower ziet er trouwens zo uit:

Je ziet op de foto mijn hotel iets links van het midden, het is de vierkante zwarte toren die recht voor het raket-achtige witte gebouw staat. De vlekken op de foto zijn overigens weer de schuld van de vuile ramen.

Aan het eind van de dag spraken we af ergens wat te gaan drinken. Mijn baas deed het voorstel om dat te doen in de bar Q43 die, heel handig voor mij, in het hotel is waar ik verblijf.

Hoewel we met een klein select gezelschap waren, behalve ikzelf en mijn baas twee collega’s van de Wood Group, smaakten de eerste biertjes na vier weken weer heel best. Terwijl de rest van het gezelschap koos voor de Heineken van de tap ging ik voor de Tiger, ook uit de tap. Heineken kan ik tenslotte de komende weken in overvloed krijgen als ik dat zou willen…

Eerste Workshop-dag

Ik ben in Dubai voor een Workshop bij het bedrijf Wood, wat voor ons een groot project gaat doen in Irak. Er zal heel veel informatie, zowel in de vorm van documenten als elektronische data, gegenereerd worden gedurende het project en samen met mijn collega’s van Wood moeten mijn back-to-back Sachin ervoor gaan zorgen dat al de elektronische informatie zijn weg vindt van de systemen van Wood naar die van ons. Daarvoor moeten er processen worden opgezet en afspraken worden gemaakt, en het belangrijkste, wij moeten onze collega’s van Wood vertellen welke informatie we van ze verwachten en hoe ze het moeten opleveren.

Het was uitslapen voor mij vanochtend want ik had met mijn baas afgesproken dat ik er om een uur of half negen zou zijn. Het gebouw waar de kantoren van Wood zich bevinden, de Arenco Tower, is vlak bij ons hotel, ik kan het vanuit mijn kamer (op de 18e verdieping trouwens) van het Media One hotel zien staan. Vanmorgen wandelde ik er na het ontbijt naar toe, waar ik op mijn gemakje (het was al behoorlijk heet) een minuutje of tien, vijftien over deed.

Eenmaal binnen was er nog even een puzzel hoe ik op de 28e verdieping moest komen. De liften vanaf de begane grond bleken niet verder te gaan dan verdieping 0, die zich boven de parkeergarage bevond. Op verdieping 0 kon ik kiezen uit twee verschillende liftblokken en na vragen bij een bewaker stapte ik in een van de aangegeven liften. Ik kwam inderdaad uit bij de firma Wood, maar op de 13e verdieping. Gelukkig wisten ze me daar te vertellen dat ik in de verkeerde lift was gestopt, ik had toch het andere blok moeten hebben.

Na me gemeld te hebben bij de receptie kreeg ik een bezoekerspas en werd ik opgehaald door mijn baas. De rest van de dag is er uitgebreid vergaderd, waarbij we onze doelstellingen voor vandaag hebben gehaald. Morgen is er dag twee, maar ik moet ook zien dat ik ergens kan pinnen. Dat was vandaag namelijk niet gelukt omdat mijn pinpas niet gebruikt mag worden in Azië, dat had ik even moeten instellen. Gelukkig kan dat tegenwoordig allemaal met je mobieltje…

O ja, de foto van vandaag is niet zo best. dat ligt niet aan mijn iPhone waarmee de foto is gemaakt maar aan het feit dat de ramen van mijn hotelkamer ongelofelijk smerig zijn.

Toch naar Dubai

Vanmorgen vroeg was de vlucht van Emirates naar Dubai nog steeds niet gecanceld dus na het ontbijt in het restaurant haalde ik mijn koffers op en dropte ik mijn kamersleutel bij de receptie. Daar liep ik mijn maat Ali tegen het lijf waar ik samen mee zou reizen maar hij vertelde me dat in overleg met onze baas zijn trip geen doorgang kan vinden. Het punt is namelijk dat Ali na de Workshop in Dubai terug naar Irak zou reizen en dat kan dus niet: eruit mag nog wel maar erin voorlopig niet.

Het vervoer naar de luchthaven vertrok om zeven uur en het ging deze keer niet per bus want we waren maar met z’n drieën. Het konvooi bestond uit drie gepantserde Toyota Landcruisers, en dat vond ik geen probleem want dat rijdt een heel stuk comfortabeler dan met die bussen.

We kwamen zonder ook maar een enkel probleem op de luchthaven aan en ondanks de nog strengere veiligheidscontroles daar was ik om kwart voor negen bij de business lounge. Helaas, die bleek gesloten, maar gezien het feit dat we inmiddels de zekerheid hadden dat het vliegtuig van Emirates al onderweg was nam ik deze tegenvaller voor lief.

Het vliegtuig vertrok precies op tijd en na een probleemloze vlucht landden we om half twee plaatselijke tijd (het is in Dubai een uur later dan in Irak) op de luchthaven van Dubai. Na het ophalen van mijn koffer ging ik met de door Emirates beschikbare taxi (deze keer een hele luxe BMW) naar mijn hotel gebracht aan de andere kant van de stad, gelegen vlak bij het kantoorgebouw waar ik de komende dagen zal doorbrengen.

Het was een opluchting dat alles uiteindelijk toch goed is gekomen. Het is niet zozeer dat ik mee ooit onveilig heb gevoeld, we zitten goed afgeschermd in het KAZ kamp, maar de onzekerheid over het wel of niet mogen vertrekken werkt toch op je gestel. Je merkt dat ook in het kamp want er werd de afgelopen dagen vrijwel nergens anders meer over gepraat. Want uiteindelijk wil iedereen toch allemaal na zijn of haar vier weken naar huis…