Nog meer slecht nieuws

De vlucht naar Dubai vertrok pas om tien voor half vijf en het konvooi zou daarom om kwart voor een pas vertrekken vanuit het KAZ kamp. Ik ging dus ’s morgens gewoon op de normale tijd voor de laatste keer deze shift naar kantoor. Veel was er niet meer te doen maar ik slaagde er toch in om de tijd nog redelijk zinvol in te vullen, met als laatste activiteit een telefonische meeting met het bedrijf Exterran om tien uur.

De bedoeling was om na die meeting, die tot elf uur was gepland, terug te gaan naar het kamp om nog wat laatste spullen in te pakken en daarna nog gauw even te lunchen in het restaurant. Maar dat liep anders want mijn baas Amit die ook in de meeting zat vroeg me na afloop om nog even aan de lijn te blijven want hij moest me nog even spreken. Ik dacht dat dat zou gaan over het ontslag nemen van Sachin maar het was iets anders, Amit vertelde me dat er nog meer slecht nieuws was en dat ik het niet zou geloven, maar hij had ook ontslag genomen want hij heeft een andere baan binnen Shell gevonden.

Dit kon er ook nog wel bij, en ik moet zelfs toegeven dat dit minder onverwacht was dan het nieuws van Sachin want Amit heeft er bijna vier jaar opzitten bij BGC en de vraag is dan altijd of je nog een jaar wordt verlengd of dat je een andere nieuwe kans moet pakken als die zich voordoet. Hij heeft dus gekozen voor het laatste en vertrekt waarschijnlijk in juni. Dat wordt dus een nieuwe maat en een nieuwe baas voor mij…

Over de reis naar Dubai kan ik verder kort zijn, die was voorspoedig en om even over achten zat ik in het Radisson Blu hotel in Media City in Dubai.

Op de valreep

Vandaag is mijn laatste volle werkdag, morgen vertrek ik naar verwachting pas aan het begin van de middag uit het kamp en morgenochtend ben ik daarom ook nog op kantoor. De laatste loodjes van deze shift dus, maar ik kan nog net op de valreep weer een enorme klucht meemaken.

Afgelopen zondag is een aannemer begonnen op de eerste verdieping van ons gebouw met de aangekondigde renovatie. Daarvoor moesten verscheidene kamers leeggemaakt worden en nadat iedereen ergens anders een plekje had gevonden werden de betreffende kamers helemaal leeggehaald. Bij het slepen met het meubilair sneuvelde er overigens nogal het een en ander waaronder een paar ruiten. Alles werd aan het eind van de gang hoog opgestapeld tegen de muur en het werk ging beginnen.

Voor de mensen die uit hun kamer moesten was onze enige vergaderzaal gereserveerd zodat ze daar voorlopig kunnen zitten, maar toen ze er binnenkwamen was er ondanks nadrukkelijke navraag vooraf en diverse toezeggingen geen computerapparatuur aanwezig om mee te werken. Het kostte wat tijd om dat allemaal geïnstalleerd te krijgen, maar toen dat eenmaal gebeurd was kon er nog niet worden gewerkt want… er was niks aangesloten, er waren geen verlengsnoeren! Ook dat werd opgelost maar de mensen moesten wel zelf het gebouw door op zoek naar verlengsnoeren.

Eindelijk geregeld zou je zeggen, maar niet dus. Gisteren kwam er iemand tot de ontdekking dat er iets mis was met het contract voor de aannemer en het werk moest worden stilgelegd. De werknemers van de aannemer sleepten vervolgens alle meubilair terug in de kamers, maar deden dat willekeurig zodat overal verkeerd meubilair kwam te staan.

De mensen uit de vergaderzaal zijn vandaag weer terug naar hun werkplekken en de vergaderzaal zelf is weer leeggehaald. En de verbouwing? Nou, er zijn twee verschillende geruchten, het ene over uitstel en het andere over afstel…

Nog even iets anders, ik kreeg vandaag van iemand een plastic zakje met vruchten die ik nog nooit had gezien. Ze zijn ongeveer net zo groot als een cherrytomaat en ze smaken licht zurig, als een kruising tussen een appel en een peer. Ik dacht, Riet heeft jaren in een groothandel in groente en fruit gewerkt, die weet het vast wel maar ze wist het ook niet. Een speurtocht op het Internet leverde op dat het waarschijnlijk om de Iraakse Palmvrucht gaat maar zeker weten doe ik dat niet. Dus wie het weet mag het zeggen.

Slecht nieuws…

Vanmorgen tijdens onze wekelijkse team-teleconferentie meldde mijn baas in Dubai dat hij slecht nieuws had, mijn back-to-back Sachin heeft ontslag genomen. Dat kwam voor mij als een donderslag bij heldere hemel want ik wist echt helemaal van niks. Niemand eigenlijk zo bleek, en wat de reden is weet ik op dit moment nog niet, maar wat ik wel weet is dat dit inderdaad slecht nieuws is.

Sachin en ik zijn om en om vier weken “on seat”, en dat betekent dat we deze functie met z’n tweeën het hele jaar rond zonder onderbreking twaalf uur per dag vervullen. Nu wordt die continuïteit onderbroken want Sachin houdt er na zijn komende shift die aanstaande donderdag begint mee op. En dat betekent dat ik er daarna voorlopig alleen voor sta want een opvolger zal niet zo makkelijk te vinden zijn op korte termijn, als er al iemand gevonden kan worden met de juiste ervaring in dit toch wel specialistische werk.

Ik was al bijna klaar met het schrijven van mijn verslag voor Sachin waar hij aanstaande donderdag mee aan de slag kan maar dat krijgt nu natuurlijk een heel andere context. Dingen die we samen aan het plannen waren voor de langere termijn moeten nu worden herzien om te kijken of ze nog realiseerbaar zijn, of dat ik de planning moet gaan aanpassen. En wat er gaat gebeuren na Sachin’s vertrek weet ik natuurlijk nog niet aangezien het nieuws ook bij mijn baas pas net bekend is. Het houdt voorlopig voor de komende maanden waarschijnlijk in dat er in de vier weken dat ik thuis ben niemand hier zal zitten. Wat dat betekent voor het werk en het team is nu nog onduidelijk, feit is dat onze Irakese teamleden weinig zullen kunnen uitvoeren als Sachin of ik er niet zijn.

Het is gelukkig allemaal niet van invloed op mijn terugkeer naar huis deze week, en ook de vier weken erna zijn ingevuld omdat Sachin die shift nog doet, maar ik ben benieuwd wat er gaat gebeuren als ik terug kom eind maart. Dat wordt afwachten, ik hoor het tegen die tijd wel.

Dichte mist

Nog maar een paar werkdagen deze shift, en nog steeds vliegt de tijd. Dit in tegenstelling tot alle vorige keren toen de eerste weken weliswaar ook snel voorbij gingen maar de laatste week veel langzamer leek te gaan. Dat is dus nu niet het geval, nog maar een paar dagen te gaan en nog steeds zijn de dagen zo om. Het komt waarschijnlijk doordat ik het behoorlijk druk heb gehad deze shift, of misschien begin ik er gewoon aan te wennen.

Ik had al gezegd dat het onwaarschijnlijk is dat demonstraties roet in het eten gaan gooien bij mijn vertrek deze week maar er is nog iets anders om in de gaten te houden en dat is het weer. Daar werd ik vanmorgen weer aan herinnerd toen ik buiten kwam want er hing een dichte mist, zo dicht dat het zicht op sommige plekken minder dan vijftig meter was.

Mist kan heel vervelend zijn voor het vliegverkeer hier, net als regen en ander weer waarbij het zicht verminderd want het vliegveld van Basrah heeft geen apparatuur om vliegtuigen “blind” te kunnen laten landen. En het is al een paar keer gebeurd dat een binnenkomende vlucht moest omkeren daardoor.

Gelukkig viel het vandaag allemaal mee, de mist loste in de loop van de ochtend vanzelf op, en Iraakse collega’s die binnenkwamen waren zelfs verbaasd want in Basrah was het volkomen helder zeiden ze. Hoe dan ook, het weerbericht laat voorlopig zien dat er ook wat het weer betreft niks is om me zorgen over te maken. Zonnig, soms bewolkt, maar geen regen in de komende dagen.

Totale offday…

Vandaag was de eerste dag van de derde week van mijn hardloop-training en ik had er best wel zin in. De eerste twee weken gingen best soepel met per week afwisselend een duurloop van veertig minuten en een interval training. Afgelopen woensdagavond heb ik een intervaltraining gedaan van veertig minuten en die ging zo lekker dat ik in de laatste drie intervals zelfs nog kon versnellen. Voor vanavond stond er een run van vijfenveertig minuten op het programma met gematigd tempo, een makkie dacht ik dus maar het liep even anders want ik had echt een totale offday! 

Zoals altijd voelde ik mijn benen wel aan het begin, maar normaal gesproken gaat dat na een paar minuten vanzelf over als ik in mijn ritme kom. Dat lukte vandaag alleen totaal niet, het bleef moeizaam gaan en ik had nog niet eens tien minuten gelopen toen ik al dacht aan stoppen want mijn benen bleven als lood aanvoelen. Variatie in mijn tempo hielp ook niks, het ging gewoon voor geen meter. Toch ben ik nog op wilskracht (of eigenwijzigheid als je het zo wilt noemen) nog doorgegaan tot ik er na bijna een half uur vier kilometer op had zitten. Even dacht ik nog aan stug doorgaan maar het zat er vandaag gewoon niet in dus ben ik maar gestopt.

Ik heb bij het eten maar een flink toetje genomen als compensatie, ik vond dat ik dat wel verdiend had. En hier nog een paar foto’s die ik vanmorgen heb gemaakt tijdens de wandeling naar kantoor:

Gewijzigde wandelroute

Vorige week veranderde er plotseling iets aan de wandelroute van het kamp naar het fabrieksterrein. Bij het verlaten van het kamp liepen we tot nu toe altijd over het parkeerterrein van de beveiligingsdienst waar de gepantserde bussen en jeeps staan waar achteraan een poort in het hek is. Achter het hek liepen we dan om het gebouw van de beveiliging heen waarna we aan de achterkant het gebouw binnen gingen. Daar is een gang met halverwege een beveiligd draaihek waar we met onze pas doorheen moeten. Aan de andere kant buiten begint dan het pad door een opening in de muur waardoor we het kamp verlaten.

Omdat er met name ’s morgens altijd veel activiteit is op het parkeerterrein, beveiligers die met wapenkisten lopen en auto’s en bussen die vertrekken, is besloten dat het veiliger is als wij wandelaars voortaan niet meer over dat terrein lopen. Er is een andere mogelijkheid gemaakt om achter het beveiligingsgebouw te komen, er is simpelweg een stuk uit de omheining gehaald en met een kleine omleiding kunnen we nu daarlangs in plaats van over het parkeerterrein.

Het was blijkbaar niet meteen voor iedereen duidelijk, daarom is er nu een officiële mededeling uitgegaan. En er is een bord geplaatst wat niks aan duidelijkheid te wensen overlaat…

Buurtwinkeltje

Hoewel het vlak naast ons gebouw is gelegen ben ik er nog nooit binnen geweest: het “buurtwinkeltje” op het fabrieksterrein. Het schijnt een soort van supermarktje te zijn (maar dan wel heel klein) en tussen de middag is het ook een soort van snackbar. Ik zie dan tenminste altijd groepjes fabriekspersoneel voor het winkeltje staan en de shoarma schijnt heel best te eten te zijn. Misschien moet ik het toch maar eens proberen.

Het winkeltje zelf zou in Nederland na een bezoek van de Keuringsdienst van Waren zeker weten meteen gesloten worden, en waarschijnlijk zou de gemeente ook een bord “Onbewoonbaar verklaard” op de muur spijkeren. Het is eigenlijk niet meer dan een betonnen omhulsel met wat wrakke ramen en deuren, maar wat de kroon spant is het dak. Ik zag het laatst vanaf onze bovenverdieping, het lijkt erop alsof het bestaat uit ijzeren golfplaten die erop zijn gelegd en die op zijn plaats worden gehouden met stenen, zoals je op deze foto kunt zien:

Situatie in Basrah

Iedere dag krijgen we een mailtje van het beveiligingsteam met daarin een opsomming van de incidenten in en rond Basrah van de vorige dag. Dat lijstje bevat normaal gesproken vier tot zes items met de kanttekening dat “gewone” criminaliteit waarbij geen slachtoffers zijn gevallen (drugshandel, berovingen, aanrandingen, fraude, omkoping en bedreigingen) in een enkel item worden samengevat. De overige incidenten zijn zware criminaliteit waarbij wapens zijn gebruikt (en meestal slachtoffers zijn gevallen), stammenconflicten, ontvoeringen en demonstraties.

Met name die laatste categorie is voor ons van belang omdat er de afgelopen jaren verscheidene grote demonstraties zijn geweest die uit de hand dreigden te lopen en die ook effect hadden op ons als werknemers. Er werd soms gedemonstreerd rond het fabrieksterrein maar er zijn ook demonstraties geweest rond de luchthaven, die legden het vliegverkeer plat of ze waren zodanig bedreigend dat er geen mensen naar de luchthaven vervoerd konden worden. En met name dat laatste is natuurlijk heel erg vervelend als je na vier weken op het punt staat om naar huis te gaan.

Vandaar dat ik nu met iets meer dan een week te gaan het mailtje van de beveiliging aandachtiger lees dan normaal. Er is gelukkig tot op heden nog niks aan de hand, er zijn wel iedere dag demonstraties maar het gaat daarbij om kleine groepen mensen die demonstreren voor hogere lonen of vaste arbeidscontracten. Het is allemaal kleinschalig met groepen van hooguit honderd demonstranten, en alle demonstraties zijn in de stad zelf en dus niet echt verontrustend voor ons.

Het schijnt dat het op dit moment rustig is vanwege de tijd van het jaar. Als het straks heter gaat worden en de airco’s weer aangaan dan komen de problemen met het elektriciteitsnet weer aan het licht. Dan raken de gemoederen weer oververhit, steken alle andere problemen de kop weer op (want er is nog steeds niks opgelost) en de verwachting is dat het dan weer los gaat.

Maar goed, dat is pas over een maandje of wat, nu is het zoals gezegd redelijk rustig. Effe houden nog zo…

“Single Digits”

Er was vanmorgen een discussie aan het ontbijt over het onderwerp “Single Digits”. Als je nog maar negen dagen te gaan hebt dan ben je uit de dubbele cijfers en zit je zoals wij dat noemen in de “Single Digits”, oftewel enkele cijfers. Alleen was vanmorgen de vraag: telt je vertrekdag nou ook nog mee in de telling of niet.

Het toeval wil dat ik volgende week woensdag samen met mijn maten Ian en Haider vertrek. Normaal zijn ze altijd een dag eerder dan ik maar omdat ik nu zelf een dag eerder vertrek vanwege een kort zakenbezoek in Dubai zit ik op hetzelfde aftel-schema. Haider en Ian waren het erover eens, vandaag gingen voor ons de “Single Digits” in. Ik was het daar niet mee eens want onze vlucht naar Dubai vertrekt pas om half vijf ’s middags, wat inhoudt dat we ’s morgens nog gewoon naar kantoor gaan en daarom telt voor mij de woensdag ook nog als werkdag mee.

Riet zou waarschijnlijk zeggen dat ik het weer eens van de pessimistische kant bekijk, en misschien heeft ze wel gelijk. Het maakt hoe dan ook op het moment dat ik dit schrijf niet meer uit want deze werkdag zit er inmiddels al op en dat betekent dat morgen de “Single Digits” gelden: ik mag officieel gaan aftellen…

Verder heb ik vanmiddag een gesprek gehad met onze grote baas, de baas van de baas van mijn baas oftewel het hoofd van de afdeling Financiën waartoe om de een of andere reden (historisch gegroeid schijnt) de IT afdeling ook behoort. Het gesprek was onderdeel van de serie gesprekken die de baas met al zijn medewerkers wil voeren over hoe het gaat met het werk en wat de verwachtingen zijn. Het werd al met al eigenlijk best een leuk gesprek, zeker toen hij opmerkte dat ik er in positieve zin niet uitzag als iemand die volgende maand 63 wordt…

Zoetigheid

We hebben sinds een paar weken een vrouwelijke collega op de kamer en dat merkte ik meteen toen ik terugkwam van mijn laatste verlof. De kamer ziet er netter uit, er is opgeruimd en staan op diverse plekken nu kleine bloempotjes met kunstplantjes. Zelfs onze Irakese baas vond blijkbaar dat hij nu niet kon achterblijven met al die orde en netheid en heeft de stapel prullaria op het kastje achter zich opgeruimd en in een lade van een kast gekiept. Het geeft het geheel toch wel een beter aanzien. 

En dat was eigenlijk wel nodig ook want zoals ik al eens heb verteld zitten we in een gebouw waar in Nederland nog geen daklozen zouden worden gehuisvest zonder eerst een beetje opknappen.

En we hebben goed nieuws gehad, een groot deel van de plannen die waren ingediend voor een hoognodige renovatie zijn goedgekeurd. Weliswaar wordt het veelal opknapwerk in plaats van de grondige renovatie waarop we hadden gehoopt maar we zijn met alles blij.

Op de foto hier rechts zie je een paar voorbeelden van hoe ons kantoor er van binnen uitziet.

Een vrouw op de afdeling heeft overigens nog meer voordelen want er worden nu met regelmaat Irakese lekkernijen rondgedeeld.

Ik weet nooit precies wat het is maar het is verschrikkelijk zoet en ontzettend lekker. Het schijnen allemaal Irakese specialiteiten te zijn en ik ben er allang achter dat de Irakezen enorme zoetekauwen zijn

Er wordt bij al die hapjes waarschuwend verteld dat het erg zoet is en waarschijnlijk niet zo goed voor je gezondheid maar dat moet voor een keertje maar niet uitmaken. Het is maar goed dat ik veel tijd in de sportzaal doorbreng…

Botsing

De verkeersveiligheid op het fabrieksterrein is regelmatig in de aandacht. Er is best veel verkeer op de wegen op en rond de fabriek: de pendelbussen, vrachtverkeer, mini-van’s voor personentransport en er karren ook nogal wat pickup’s van het bedrijf rond. Er geldt overal een maximum snelheid van twintig kilometer per uur en daar houdt iedereen zich toch wel aan want als blijkt dat je te hard hebt gereden zijn de consequenties niet mals en zeker niet als je bij een ongeval betrokken bent.

Pas geleden is er op de lange rechte weg langs de fabriek nog een van die mini-van’s tegen een lantaarnpaal gebotst. De paal lag half om en er was verder alleen materiële schade, maar de vraag was hoe het busje op een kaarsrechte weg zodanig opzij kon zwalken dat er een lantaarnpaal werd omgereden. En erger nog, er hadden ook best persoonlijke ongelukken kunnen gebeuren want die lantaarnpaal staat op de strook tussen de weg en het hek waarover personeel (ik ook) heen en weer naar het kamp lopen. De vermoedens zijn dat gebruik van een mobieltje weleens de oorzaak zou kunnen zijn en er is dan ook een onderzoek gaande.

Vanmiddag kwam een van mijn collega’s me roepen, er was een ongeluk gebeurd vlak voor de deur zei hij. Ik liep mee en inderdaad, twee pickup’s waren tegen elkaar gebotst op het kruispunt voor ons gebouw. Het was niet hard gegaan en er was alleen blikschade maar ook hier was de vraag, “Hoe krijg je het voor elkaar?”. Het is notabene weekend, het is juist vandaag hartstikke rustig, en dan toch nog kans zien om op elkaar te knallen. Het schijnt dat ze allebei toeterden en te laat tot de ontdekking kwamen dat geen van beide van plan was te stoppen…

Stormachtig

Het was vandaag een wel heel merkwaardige dag wat het weer betreft. De wind is de laatste dagen net een metronoom, de hoek waaruit die waait draait voortdurend tussen noord en zuid heen en weer. We hebben ook de afgelopen twee dagen weer wat regen gehad al was dat hoofdzakelijk ’s nachts en was het overdag beperkt tot een paar spetters (waar ikzelf overigens helemaal niets van heb gemerkt). Maar vandaag was het echt stormachtig, en dan bedoel ik zo’n harde wind dat je er tegenin kunt leunen, zeg maar zoals een echte Kattekse zuid-wester.

Als dit tijdens een droge periode was gebeurd dan was het waarschijnlijk een echte zandstorm geweest, maar deze keer viel dat mee omdat er nog regen was gevallen en het zand daardoor nog vochtig was. Het wandelen viel vanmorgen nog wel mee omdat de wind eigenlijk pas in de loop van de ochtend aantrok, maar tussen de middag werden we zowat de hekken in geblazen. Dat was overigens voor al het zwerfvuil op het fabrieksterrein wel het geval, dat werd echt tegen het hek aan de overkant van de weg langs de fabriek geblazen.

Die regen van de laatste weken heeft trouwens wel een aardig neveneffect, er beginnen zelfs in de woestijn spontaan dingen te groeien. We zien onderweg bij alle poten van het hek en onderaan de lantaarnpalen het onkruid opschieten en daar komen zelfs hier en daar bloemetjes aan. En dat geeft deze anders zo naargeestige omgeving tot een beetje een fleurig tintje.

Fitness na het werk

Sinds mijn vorige shift ben ik begonnen met een routine van drie dagen sporten en dan een dag rust, in plaats van twee dagen sporten en dan een dag rust. Dat ben ik enerzijds gaan doen omdat ik wat meer wilde sporten en anderzijds omdat ik hier per sessie korter sport dan wanneer ik thuis naar de fitness ga. Dat heeft simpelweg te maken met het feit dat ik eerst wil sporten en dan eten (andersom is nou eenmaal niet gezond) en dat het restaurant maar tot acht uur open is. En ja, als je dan om over zessen van je werk komt dan is de tijd beperkt, en het alternatief om dan maar eten te halen voor sluitingstijd en dat op je kamer op te kanen vind ik niet gezellig.

Er zijn mensen die ’s morgens extra vroeg opstaan om voor het werk te gaan sporten. Dat gaat me toch een stapje te ver, daar heb ik echt geen zin in. Ik zie regelmatig hardlopers buiten in het kamp als ik naar het restaurant loop voor het ontbijt en op zich is het wel te begrijpen, op dat tijdstip is zelfs in de zomer de temperatuur het laagst en dus aangenamer voor de hardlopers. Ik loop liever binnen op de loopband, dan ben ik helemaal niet van het weer afhankelijk want daar is airco. En wat de zwemmers betreft, zeker deze tijd van het jaar laat ik het zwembad voor wat het is want ik associeer zwemmen met een overdekt verwarmd binnenbad of anders met een tropisch strand…

Op dit moment probeer ik in die drie dagen sporten af te wisselen door een avond hard te lopen, dan een dag cross-trainer en beenoefeningen met gewichten, en de derde dag doe ik krachtoefeningen voor het bovenlichaam. Wat betreft dat hardlopen, ik ben van de week begonnen met een trainingsschema van twaalf weken met als doel tien kilometer te kunnen hardlopen. Normaal gesproken loop ik tussen de vier en de zes kilometer maar ik wil een stapje hogerop.

Op de foto hieronder zie je het cardio-gedeelte van onze pas verbouwde fitness-ruimte:

Langer licht

Hoewel het verschil niet zo groot is als in Nederland zijn de dagen in de zomer ook merkbaar langer dan in de winter. Toen ik vorig jaar in mei voor het eerst aankwam was het al zomer, de dag was al aangebroken als ik naar kantoor ging en er was ook nog daglicht als ik naar het kamp terugging aan het eind van de middag. Vanaf mijn shift in december was dat niet meer het geval, het was zowel ’s morgens als ’s avonds al donker.

Op dit moment is het zo’n beetje net op het kantelpunt. Het is nog net donker als ik mijn wandeling naar kantoor begin en als ik aankom begint het net licht te worden, en ’s avonds is het nog net licht als ik terug wandel naar het kamp. De volgende twee foto’s laten dat mooi zien, de eerste is van ’s morgens vroeg:

De tweede foto is gemaakt op de terugweg naar het kamp op de hoek van de weg naar het kamp. Links de weg naar het kamp, rechts de weg naar het terrein waar de kantoorgebouwen zijn. Je ziet nog net de radiomast erbovenuit steken, ons kantoor ligt daar vlak naast:

Weer koud

De afgelopen dagen zat de wind in de zuidhoek, en zoals gezegd betekent dat aanvoer van vochtige lucht. We hebben dan ook de nodige regen gehad, met name ’s nachts, maar daar stond tegenover dat er minder wind was en de temperaturen waren een stuk aangenamer dan de dagen daarvoor. Overdag was het de laatste twee dagen wel droog maar omdat het overwegend bewolkt was hebben we de zon niet of nauwelijks gezien.

Gisteren was aan het eind van de middag al te zien dat de wind aan het draaien was. Dat is altijd makkelijk te constateren want we hoeven alleen maar te kijken naar de enorme fakkels op de hoge pijpen waarmee overtollige olieresten worden afgefakkeld. Vanmorgen werd meteen toen ik naar buiten kwam al duidelijk dat het weer een stuk kouder was. En dat was niet alleen vanwege de lage temperatuur maar ook doordat er weer meer wind stond.

De wandeling naar kantoor was daarom weer een kouwe klus, en zelfs tussen de middag was het vervelend fris door de stevige kouwe wind. En het ziet er niet naar uit dat dat veel gaat veranderen als ik het weerbericht voor de komende week bekijk. Alleen de donderdag geeft weer een bewolkte dag aan, en je ziet dan ook meteen dat die bewolking ervoor zorgt dat het ’s nachts een stuk minder hard afkoelt.

Aan het plaatje kunnen jullie mooi zien dat het hier in de woestijn dus ook niet het hele jaar bakoven-temperaturen zijn. Nou ja, in ieder geval is de zon weer terug…

Hoog bezoek

Gisteren kregen we allemaal een mailtje met daarin de mededeling dat we vandaag voor de lunch geen gebruik zouden kunnen maken van het restaurant in het kamp. Er zou namelijk “hoog bezoek” komen, wie werd niet vermeld, maar het restaurant zou voor ons niet toegankelijk zijn tussen de middag. Als alternatief was er gelegenheid om gisteravond bij het diner eten mee te nemen voor de lunch als je perse rijst, vlees en groente wilde hebben, en anders kon je vanmorgen van een buffet brood en beleg meenemen.

Ik besloot voor optie twee te gaan en vanmorgen wandelde ik dus naar het kamp met behalve mijn gebruikelijke rugzak ook een plastic tas met daarin een doos van piepschuim, bevattende mijn lunch bestaande uit twee broodjes met beleg, een appel en een ei, een bekertje yoghurt en plastic bestek.

Behalve de overlast bezorgde dat “hoge bezoek” dus met al dat extra plastic en piepschuim ook nog eens voor een flinke aanslag op het milieu, maar dat terzijde.

Omdat ik nu dus mijn lunch gewoon achter mijn bureau heb opgegeten ben ik de hele dag het kantoor niet uit geweest en ik heb van het hele circus verder weinig meegekregen behalve wat ik later van collega’s hoorde. En een circus was het geweest blijkbaar.

Een paar van mijn collega’s die geen zin hadden om de hele dag op kantoor te zitten hadden hun lunchpakket naar hun kamer meegenomen, met de bedoeling tussen de middag naar het kamp te wandelen en dan op hun kamer hun lunch op te eten. Die kwamen van een kouwe kermis thuis want ze werden zelfs het kamp niet binnengelaten, bij het draaihek werden ze geweigerd door gewapende bewakers.

Het “hoge bezoek” bleek namelijk de Minister van Olie te zijn en hij had een groot gezelschap en de nodige militaire bewaking meegenomen. Het kamp stond dan ook vol met een grote hoeveelheid gepantserde Toyota Landcruisers en een aantal militaire voertuigen voorzien van grote mitrailleurs. Het hele gezelschap schijnt ook nog het fabrieksterrein op geweest te zijn voor een rondleiding door de fabriek.

De Minister is de man die loopt te wijzen, met links naast hem (met de rode stropdas) onze Managing Director.

En dan te bedenken dat onze Nederlandse Minister-President naar zijn werk gaat op de fiets, op zijn eentje…

Miserabele dag

Het was keurig voorspeld dus het was geen verrassing dat het gisteravond begon te regenen, eigenlijk net zo’n beetje toen ik na het avondeten het restaurant uitkwam. Vanmorgen regende het ook en zo te zien was er vannacht het nodige gevallen want het kamp stond zo ongeveer blank. Toen ik naar het restaurant liep voor mijn ontbijt viel het wel mee en ik dacht nog, als het niet erger wordt ga ik gewoon lopen naar kantoor want ik heb tenslotte niet voor niets een regenjack. Maar toen ik na het ontbijt naar buiten kwam viel het toch tegen, het was een stuk harder gaan regenen en ik maakte dus maar een sprintje naar de bus die op het punt van vertrekken stond.

Aangekomen op kantoor was ik zoals gewoonlijk de eerste en bij binnenkomst schakelde ik in de hal de verlichting aan. Ik deed hetzelfde in de kantoorruimte waar ik zit en begon met het opstarten van mijn laptop. Op dat moment hoorde ik een luide klik en alle elektrische apparaten en de verlichting sprongen uit, behalve mijn beeldscherm en mijn laptop. Blijkbaar was de hoofdschakelaar omgeslagen (beeldscherm en laptop zitten blijkbaar op een speciale groep) en dat had vast en zeker te maken met de regen.

Zoiets gebeurt hier vaak, de elektriciteit is nou eenmaal niet zo secuur en afgeschermd aangelegd als wij in Nederland gewend zijn en dat levert bij regen weleens problemen op.

Dat was in ons huis toen we in Manila woonden ook zo, bij fikse regen viel er van alles uit en op zich was dit dus geen ongewoon verschijnsel. Het bleek een schakelaar in de meterkast te zijn die ervoor zorgde dat de hoofdschakelaar uit was gesprongen, iets waar we achter kwamen door stomweg alle schakelaars een voor een te proberen.

Het bleef vandaag buiig, winderig, grijs en tamelijk koud, wat weer betreft met grote voorsprong de meest miserabele dag die ik tot nu toe hier heb meegemaakt.

PPE

Ik zal in de toekomst waarschijnlijk de nodige bezoekjes gaan afleggen aan andere sites en daarvoor heb ik PPE nodig. Deze afkorting staat voor Personal Protective Equipment en dat betekent zoveel als persoonlijke beschermende uitrusting. Dat houdt onder andere in een overall, een helm, een veiligheidsbril, speciale schoenen en meer van dat soort dingen. Vroeger heette dat gewoon werkkleding maar die term is nu niet meer toereikend omdat het niet alleen meer om kleding gaat maar ook om de eisen die eraan worden gesteld.

Ik moet dus het een en ander gaan bestellen van een lijst met alles wat er voor beschikbaar is en na goedkeuring de spullen gaan ophalen bij het centrale magazijn hier op het terrein. En dan maar hopen dat alles wat er nodig is ook voorradig is, en nog in mijn maat ook, want anders heb ik pech gehad en moet ik wachten tot de voorraad is aangevuld. Die maten zijn trouwens nogal een probleem want er zijn net als vroeger in het Nederlandse leger eigenlijk maar twee maten, “te groot” en “te klein”.

Zo had ik voor de maat van de overall XL aangekruist, en dat is eigenlijk voor mijn gevoel al een maat te groot, maar dat lijkt niet de juiste maat te zijn. Een collega die net zo lang is als ik heeft namelijk een 4XL, en dan met name voor de lengte. In de breedte past hij er wel twee keer in en ik zeker drie keer. Neem je een kleinere maat dan wordt niet alleen de omvang minder maar ook de lengte, dus dat gaat niet werken. Ik moet dus eerst maar eens verder rondvragen voordat ik ga bestellen.

De werkkleding is overigens heel populair bij het Irakese personeel, alleen raken ze het nogal vaak “kwijt”. Iedereen weet waar die “zoekgeraakte” kleding blijft want het is een publiek geheim dat je op iedere markt in Basrah die bedrijfskleding kunt kopen, en het is gewild ook vanwege de goeie kwaliteit. Er is zelfs op de luchthaven van Basrah grondpersoneel gesignaleerd wat rondloopt in overalls en jassen van de Basrah Gas Company…

Cadeautjes

Het is al weer een paar maanden geleden dat het vijf-jarig bestaan van het bedrijf is gevierd maar er gingen toentertijd geruchten dat al het personeel een cadeau zou krijgen ter gelegenheid van dit jubileum. Er was zelfs sprake van een horloge, maar in hoeverre dat serieus was is niet duidelijk geworden, feit is wel dat er geen cadeau kwam en iedereen was het zowat al vergeten. Van uitstel komt tenslotte afstel, nietwaar.

Tot vandaag, want er werden alsnog cadeautjes uitgedeeld. Niet het verwachte horloge maar een tas met daarin de gebruikelijke saaie snuisterijen: een T-shirt, een baseball-pet, een notitieblok en een mok, en allemaal uiteraard voorzien van een bedrijfslogo met een aanduiding van het vijf-jarig jubileum. Blijkbaar was de fantasie met het niet doorgaan van het horloge meteen uitgeput en is er gekozen voor de makkelijkste weg, of misschien was het weer eens vanwege het beschikbare budget.

Hoe dan ook, een gegeven paard mag je niet in de bek kijken zeggen ze, en het zijn spulletjes die altijd wel van pas komen. Het notitieblok is tenminste al geclaimd door Riet want die heeft er toevallig een nodig. Het T-shirt en de mok kan ik zelf wel gebruiken, dus als er nog iemand een boodschappentas of een pet nodig heeft…

Quarantaine

Nee, er is behalve een kleine verkoudheid met mij niks aan de hand maar mocht dat toch zo zijn dan is er medische zorg beschikbaar in het KAZ kamp want er is een kleine kliniek met een eigen ambulance. Ik ben denk ik een van de weinige mensen in het kamp die de kliniek nog niet van binnen heeft gezien. Iedereen onder de zestig, en dat zullen toch wel de meesten zijn, moet iedere drie maanden bloed af laten nemen om getest te worden op HIV en andere enge ziektes en dat gebeurt uiteraard in de kliniek. Ik hoef dat dus niet, maar laten we het er maar op houden dat het een goed teken is dat ik de kliniek nog niet heb bezocht.

Er worden trouwens in geval van ziekte geen halve maatregelen genomen hier, met name als het gaat om iets wat eventueel besmettelijk kan zijn. En dat hoeft niet eens iets ernstigs te zijn. Het is al twee van mijn maten overkomen dat ze dagenlang op hun kamer in quarantaine hebben gezeten met een simpele ooginfectie. Ze hadden allebei toevallig onafhankelijk van elkaar dezelfde aandoening, een ooginfectie die weliswaar niet ernstig maar wel heel besmettelijk was.

Ze moesten van de dokter op hun kamer blijven en mochten er onder geen voorwaarde uit. Er werd een brief op de deur geplakt dat niemand zonder beschermende maatregelen hun kamer binnen mocht komen. Ze konden doorgeven wat ze wilden eten, dat werd dan gebracht maar op een stoel buiten de kamer neergezet waar ze het zelf moesten pakken. Ze kregen alleen plastic bestek, hun was werd apart gedaan en ook als hun beddengoed werd verschoond (door personeel met beschermende kleding, monddoekjes en handschoenen aan) werden de gebruikte lakens en slopen apart gewassen.

En dat allemaal om te voorkomen dat er hier een epidemie zou uitbreken, want als veel personeel daarom niet aan het werk kan dan kan zelfs zoiets als een oogontsteking een behoorlijke productieverstoring veroorzaken…

Sleutel kwijt…

Het leek vandaag een rustige dag te worden. Een van mijn Irakese medewerkers had me gisteren al laten weten dat hij vandaag niet zou komen en de andere stuurde vanmorgen een sms-je met dezelfde mededeling. Kon ik op mijn gemak eens het een en ander gaan afhandelen want er lag nogal wat administratief werk wat ik nog moest doen. Met name toen de rest van de wel aanwezige Irakezen om twee uur naar huis was gegaan kon ik lekker relaxed het nodige werk doen terwijl ik naar Greta Van Fleet luisterde op de koptelefoon.

Na het werk wandelde ik terug naar het kamp met de bedoeling snel om te kleden en een paar kilometer te gaan hardlopen in de sportzaal, maar dat liep wat vertraging op. Toen ik voor de deur stond kwam ik namelijk tot ontdekking dat ik mijn sleutel kwijt was. Al mijn zakken nagezocht, mijn rugzak doorgespit, niks te vinden en daar snapte ik op dat moment effe niks van.

Ik liep snel naar de receptie om een reserve-sleutel te vragen en die was er gelukkig, zij het dat het wel de enige nog was dus of ik er zuinig op wilde zijn en liefst de oorspronkelijke sleutel kon gaan zoeken. Nou vermoedde ik wel hoe ik mijn sleutel was kwijtgeraakt, waarschijnlijk was die bij mijn vertrek vanmorgen uit mijn zak gevallen in de gauw voor mijn kamer of anders in het restaurant waar ik mijn jas had uitgedaan. Ik had dus wel een hoopje dat iemand de sleutel zou vinden en naar de receptie brengen.

En jawel, toen ik mijn deur wilde opendoen met de sleutel bleek dat die helemaal niet op slot zat. En op het bureau in mijn kamer lag, inderdaad, mijn sleutel. Iemand had hem dus gevonden, hoogstwaarschijnlijk dus toch in de gang, en die op mijn bureau gelegd. Ik weet namelijk absoluut zeker dat ik wel degelijk mijn kamer op slot had gedaan, en als ik op mijn kamer ben zit de sleutel altijd in het slot en ligt nooit op mijn bureau.

Hoe dan ook, deze gaat in het rijtje van “vliegtuig gemist” en “pas vergeten”…

Nieuw visum

De wind waait nog steeds uit het noorden en dat betekent dat het ’s morgens vroeg bitter koud is. Hoewel de werkelijke temperatuur een graad of zeven was de gevoelstemperatuur vanmorgen door de straffe wind een graad of vier. Het was dan ook voor het eerst dat ik de capuchon van mijn regenjack opzette om mijn oren te beschermen tegen de kou, en onderweg naar kantoor lopend bedacht ik me dat ik mijn moeder toch maar moest vragen om een extra ijsmuts te breien…

Ik kreeg vanmorgen het mailtje van het visum-team dat mijn paspoort gereed lag om op te halen, inclusief mijn nieuwe visum voor een jaar. Ik ben daar heel blij mee want het betekent dat ik weer een poos van dat hele gedoe verlost ben. Na het werk heb ik mijn paspoort opgehaald en zag tot mijn grote tevredenheid dat het nieuwe visum geldig is tot 3 februari volgend jaar. Dat lijkt misschien logisch gezien het feit dat het visum afgelopen zondag (3 februari) is uitgegeven, maar dat is niet altijd zo. 

Die brief om een visum aan te vragen waar ik het gisteren over had is drie maanden geldig, en dat betekent dat je binnen drie maanden bij aankomst in Irak op de luchthaven een visum moet aanvragen. Het visum wat je daar krijgt is echter alleen geldig om het land binnen te komen en is geldig vanaf de datum waarop die visum-brief is afgegeven. Dat betekent dat er al de nodige tijd versteken kan zijn van het jaar dat je visum geldig is. Mijn brief was vorig jaar gedateerd 4 april 2018, en op de luchthaven werd de ingangsdatum van mijn visum dus bepaald op 4 april 2019 terwijl het al 23 mei was, dat scheelde dus bijna twee maanden geldigheid. 

Als we in het KAZ kamp aankomen moeten we zo snel mogelijk ons paspoort inleveren bij het visum-team om het om te laten zetten naar een Multi Entry Exit Visa (of kortweg MEEV), wat je ook toestaat het land weer te verlaten. En de geldigheid van dat MEEV is hetzelfde als van het visum wat je op de luchthaven krijgt en weer niet de ddatum van uitgifte. Dat bleek met mijn nieuwe visum dus niet het geval te zijn, deze keer hebben ze dus wel gewoon de datum aangehouden waarop het visum is uitgegeven en niet de datum van die brief want dat was ergens midden december geweest. Mijn nieuwe visum is dus wel een heel jaar geldig in tegenstelling tot mijn vorige.

Het is mogelijk om je MEEV één keer te laten verlengen, en omdat dat gedaan kon worden door het visum-team hier in het kamp was het deze keer een makkie. Volgend jaar ben ik weer de pineut want dan zal ik de hele procedure op de luchthaven weer moeten volgen. Maar dat zien we dan wel weer.

Veranderingen

Als ik in het KAZ kamp aankom dan kijk ik altijd even rond om te kijken wat er zoal is veranderd, en meestal is dat vrijwel niks want wat zou er moeten veranderen. Het enige is dat er een nieuw betonnen platform is gebouwd voor een paar grote schotelantennes maar dat was drie maanden geleden al klaar en dat is dus niks nieuws.

De enige verandering is niet meteen zichtbaar, dat is de inrichting van de fitness-ruimte. We hebben natuurlijk al sinds een paar maanden een grotere fitness-ruimte maar er was blijkbaar ook de nodige nieuwe apparatuur besteld en die is nu geplaatst. Blij ben ik er niet mee want een paar van de apparaten van mijn persoonlijke fitness-rondje zijn verdwenen en vervangen door apparaten met totaal andere functies. Er is nu nog meer voor de echte spierbundels en dus minder voor de meer “gewone” fitnessers zoals ik.

Niet echt een verbetering voor mij dis, want ik ben niet van plan om nu ook maar te gaan gewichtheffen of aan rekken hangen om mezelf omhoog te sjorren. Ik moet dus een andere routine gaan verzinnen en ik denk dat ik maar meer ga zwemmen. Dat wil zeggen, als de temperaturen een beetje omhoog gaan want hoewel het zwembad verwarmd is lijkt het me op dit moment nog steeds een kouwe klus. Ik associeer zwemmen nog steeds met een verwarmd binnenbad of met tropische temperaturen…

Ook op het fabrieksterrein is er weinig veranderd maar dat is in feite slecht nieuws. De verbeteringen aan ons gebouw zijn nog niet eens begonnen en ik heb inmiddels gehoord dat de plannen daarvoor misschien wel helemaal worden afgeblazen. Het elektronische beveiligingssysteem wat twee maanden geleden is geïnstalleerd is om onduidelijke redenen weer uitgeschakeld, wat betekent dat ik de tent ’s morgens weer ouderwets met een sleutel moet openen. 

Ook het werk om de gevel, waar voortdurend stukken pleisterwerk afvallen, te restaureren is nog steeds niet gedaan. 

En dan is er natuurlijk het voetpad wat wordt aangelegd om ervoor te zorgen dat we niet meer op de weg zelf hoeven te lopen. Daar waren ze al aan begonnen toen ik hier voor het eerst kwam en het is nog steeds niet klaar. Wat ze precies gedaan hebben de afgelopen vier maanden weet ik niet maar het ziet er nog precies hetzelfde uit als toen ik vorige maand wegging…

Winterweer

Vooraf had ik eigenlijk een hoopje dat de winter in Irak al een beetje geweken zou zijn en dat de temperaturen hoger zouden zijn dan tijdens mijn laatste shift in december, maar dat viel tegen. Ik merkte het eigenlijk al de eerste avond, toen het weer flink afkoelde toen de zon eenmaal was ondergegaan. Gistermorgen tijdens de eerste wandeling naar kantoor had ik me gelukkig voorbereid met een vest en daarover nog eens mijn regenjack, en dat was niks te veel, sterker nog, ik had spijt dat ik mijn sjaal niet had omgedaan.

Het is misschien niet wat je zou verwachten maar het kan hier in de woestijn ook knap koud zijn, en dan met name ’s nachts. Als de zon eenmaal opkomt dan warmt het wel weer op tot een graad of achttien maar hoewel redelijk aangenaam is het dat nog steeds niet erg hoog. Tijdens de wandeling tussen de middag naar het kamp voor de lunch hou ik dus voorlopig nog mijn vest aan want de straffe wind doet het nog koeler aanvoelen.

Wat ik ook had verwacht is dat de zon al wel op zou zijn ’s morgens vroeg als ik naar kantoor wandel maar ook dat is nog niet het geval. Pas na zessen begint het te gloren aan de horizon en dat betekent dat ik nog wel een tijdje in het donker loop ’s morgens. Daar staat dan wel weer tegenover dat het aan het einde van de werkdag nu nog wel licht is, al is het net aan.

Kortom, het is hier dus nog steeds winter, ook al is die anders dan de winter in Nederland…

Visum vernieuwen

Weer ging er op mijn eerste echte werkdag weer wat mis. Stapte ik de vorige keer zonder mijn BGC Badge de deur uit waardoor ik geen enkel gebouw meer kon binnenkomen, deze keer kwam ik er toen ik al lang en breed op kantoor was achter dat ik deze keer mijn Shell Badge vergeten was. En die heeft hier maar één enkele functie, op die badge zit namelijk de chip waarmee ik mijn laptop moet activeren. Zonder die badge kan ik dus niet op mijn laptop inloggen en zonder laptop kan ik niet werken. Ik kon dus weer terug naar het kamp om die badge op te halen…

Geen lekker begin weer, maar er was vandaag ook nog een enorme meevaller. Ik moet namelijk binnenkort weer een nieuw visum want mijn huidige verloopt begin april, en zo’n aanvraag is een langdurig en vervelend proces. Het begint met het aanvraagformulier, wat ik in december heb ingediend, en dan is het wachten op een goedkeuringsbrief van het Iraakse ministerie. Die brief, waarmee het eigenlijk visum kan worden verkregen, zat zowaar in januari al in mijn mailbox en ik kan dus nu een nieuw visum aanvragen.

Normaal gesproken gebeurt dat bij aankomst op de luchthaven voordat het oude visum is verlopen, maar het goeie nieuws wat ik kreeg van ons visa-team is dat ik deze keer mijn visum kan aanvragen terwijl ik in het kamp verblijf, ik hoef dus het hele pijnlijke proces op de luchthaven deze keer niet te doen bij mijn volgende aankomst in maart. Sterker nog, ik ben vanmiddag alles al gaan inleveren (visum-brief in tweevoud, vijf pasfoto’s met witte achtergrond en mijn paspoort) en het proces is dus al in gang gezet.

Een extra meevaller was dat ik geen bloedtest hoef te ondergaan vanwege mijn (ahum) gevorderde leeftijd, wat betekent dat er niet gewacht hoef te worden op de uitslag daarvan. Ik kreeg dan ook tot mijn grote verrassing te horen dat mijn paspoort zondagmiddag al klaar ligt met het nieuwe visum…

Aankomst in Irak

Vanmorgen landde vlucht EK150 ruim een uur te laat in Dubai, wat voor mij geen problemen opleverde omdat mijn vervolgvlucht naar Basrah pas om kwart voor twee ’s middags zou vertrekken.

Dat bleek niet het geval te zijn voor Greg, een voormalige collega uit Rijswijk die ik in de vertrekhal tegen het lijf liep. Hij was samen met zijn dochter met dezelfde vlucht als ik aangekomen op weg naar de bruiloft van zijn zoon in Australië, maar hij miste door de vertraging zijn vervolgvlucht en was net op weg naar de Emirates-balie om een andere vlucht te gaan boeken. Maar niet voordat we nog even snel hebben bijgepraat en een selfie hadden gemaakt voor de andere collega’s in Rijswijk…

De vlucht naar Basrah vertrok gewoon op tijd en mede vanwege een uur tijdsverschil met Dubai landden we om even over half drie op de luchthaven van Basrah. Daar hadden we toch nog wat oponthoud omdat het grondpersoneel de slurf niet aan het vliegtuig gekoppeld kreeg. Gelukkig was er al snel een andere oplossing, een trap bij een andere deur vanwaar we per bus naar de aankomsthal werden gereden (een meter of vijftig van het vliegtuig).

Ik was vrij snel buiten omdat de paspoortcontrole vlot ging en ik niet op een koffer hoefde te wachten. In de aankomsthal verzamelen dan de verschillende groepen zich van diverse bedrijven, en ik meldde me bij de mensen van BGC. Vanwege het oponthoud met de trap hoefde er ook niet lang op de bagage te worden gewacht en omdat er ook niemand een nieuw visum hoefde aan te vragen waren we al gauw compleet.

Met taxi’s ging het vervolgens naar de “Dustbowl”, het open terrein buiten de luchthaven waar ons PSD (Private Security Detail) op ons stond te wachten. We werden ingedeeld in drie bussen en na een vlotte rit, waarvan ik overigens het grootste deel heb geslapen (ik ga toch blijkbaar wennen aan dat geschud en gerammel), kwamen we aan in het KAZ kamp.

Na het ophalen van de sleutel bij de receptie stapte ik nog voor vijf uur mijn kamer binnen. Ik ben er weer, vier weken min een dag te gaan vanaf nu.

Terug naar Basrah

Mijn vier weken verlof zaten er vandaag weer op en vanavond ben ik weer vertrokken naar Basrah. Vandaag heb ik afscheid genomen van moeder en schoonmoeder en verder heb ik alleen nog een paar laatste boodschapjes gedaan, zoals stroopwafels waar iedereen in Irak ook gek op is inclusief alle buitenlanders.

Verder was het afwachten of het weer goed zou blijven want er was sneeuw voorspeld. Dat was nog wel even spannend want de vraag is altijd wat er in dat geval gaat gebeuren met het vliegverkeer, maar het bleef ondanks waarschuwingen en code oranje op wat natte sneeuw in de ochtend en een beetje regen in de middag na droog.

Om even voor zevenen stond de taxi-limousine van Emirates voor de deur en even later waren we op weg naar Schiphol. En ja hoor, halverwege Schiphol barstte er een gigantische sneeuwbui los waarvoor de taxi flink langzamer moest gaan rijden. Het was zelfs zo erg dat de taxi-chauffeur me bij aankomst wees waar ik eventueel een taxi terug kon regelen mocht mijn vlucht worden gecanceld.

Het viel gelukkig mee, al snel na aankomst hield het sneeuwen alweer op en hoewel alle geparkeerde vliegtuigen wit waren van de sneeuw zou in ieder geval mijn vlucht naar Dubai gewoon op tijd vertrekken. Dat laatste bleek dan wel weer tegen te vallen want vanwege de sneeuw was er toch nog wel vertraging. Het duurde meer dan een half uur na de geplande vertrektijd voordat het vliegtuig werd “afgeduwd” en daarna moest het nog van de sneeuw worden ontdaan (“de-icing”) wat ook nog eens een half uur duurde.

Al met al zaten we meer dan een uur te laat in de lucht, maar ik ben onderweg naar Dubai.

Aan de wandel

Het schilderwerk in het nieuwe huis van Martin en Sandra is zo’n beetje klaar, tenminste het gedeelte wat ik op me had genomen. Er is echter nog zat te doen en daarnaast zijn Martin en Sandra ook nog gewoon aan het werk en moet er dus af en toe op Gijsje worden gepast.

Ook vandaag was Gijsje weer bij ons en zijn we met haar even met de auto en daarin de kinderwagen naar Katwijk gegaan om even met haar te pronken bij mijn moeder. Riet is er inmiddels al weer aan gewend omdat ze het regelmatig doet maar voor mij was het bijna dertig jaar geleden dat het ik achter een kinderwagen heb gelopen…

Orientatie

Hoewel het nog steeds een prima auto is waarmee ik dik tevreden ben begint onze Mitsubishi Outlander behoorlijk op leeftijd te raken. En hoewel ik nog geen kostbare mankementen heb gehad (afkloppen!) is het toch een auto die over een paar maandjes alweer elf jaar oud is. Daarbij is het nog een vrij dure auto ook want de wegenbelasting is door zijn gewicht en zware motor behoorlijk hoog en hij lust ook nog een best slokje (een op negen is zo’n beetje het gemiddelde). En dat terwijl de benzine steeds maar duurder wordt.

Ik denk al een tijdje over een nieuwe auto en daarbij zou die beslist zuiniger moeten zijn, liefst een hybride of helemaal elektrisch, en wat kleiner kan ook best nu we nog maar met zijn tweetjes zijn. Gisteren besloot ik spontaan dat alvast wat rondneuzen helemaal geen kwaad kan en vandaag ben ik maar eens langs een paar dealers gereden om te kijken wat er zoal te koop is.

Mijn oriëntatie omvat, om maar een paar namen te noemen, modellen van Mercedes, BMW, Volvo, uiteraard Mazda en Mitsubishi omdat ik daar nu eenmaal hele goeie ervaringen mee heb, en ook Toyota.

Veel modellen zijn op voorhand al afgevallen omdat ze niet verkrijgbaar zijn als hybride en ik daar toch wel op wil focussen. Een volledig elektrische auto heb ik al een beetje opgegeven omdat de keuze in het betaalbare segment heel erg klein is. Andere modellen zijn afgevallen omdat Riet en/of ik ze simpelweg niet mooi vinden.

Uiteindelijk ben ik vandaag bij twee dealers geweest en bij een ervan heb ik een afspraak gemaakt voor een proefrit met de meest serieuze kandidaat. Ik zeg nog even niet welke auto dat is…

Toch nog sneeuw

De temperaturen zijn dan toch eindelijk gaan dalen naar winters niveau (nog niet echt koud, maar vooruit) en vandaag is zowaar de eerste sneeuw gevallen. Het begon net toen ik onderweg was naar mijn moeder in Katwijk en dat leverde een paar mooie plaatjes op van de Boulevard en het Andreasplein.

Heb ik in ieder geval mijn winterbanden niet voor niets onder mijn auto laten monteren twee weken geleden…

Miserabel weer

Het verwachte winterweer is nog niet gekomen, er is nog geen sprake van vorst of sneeuw.De temperaturen zijn te hoog voor de tijd van het jaar en dat betekent dat het waterkoud is met een overdaad aan regen en wind. Niet echt prettig weer dus, en het is zelfs vanachter glas geen beeld waar je vrolijk van wordt.

Op zich maakte het niet zoveel uit want sinds ik terug ben in Rijnsburg ben ik vrijwel iedere dag bezig geweest in de nieuwe woning van Martin en Sandra waar ik schilderwerk doe. Alleen de binnenboel uiteraard want met dit weer is de buitenboel onbegonnen werk…

Vier hele weken thuis

Vanmorgen vertrok ik vanuit Dubai naar Amsterdam maar deze keer niet met de Emirates vlucht van acht uur in de ochtend. Er is namelijk sinds november een eerdere vlucht van Emirates, die vertrekt al om drie uur ’s nachts. En dat is voor mij een veel beter alternatief want dan ben ik normaal gesproken om zeven uur al op Schiphol en met een beetje mazzel kan ik dus al ’s morgens voor achten thuis zijn.

In de praktijk bleek dat nog te werken ook. Ik werd om even over enen uur ’s nachts opgehaald bij het hotel in Dubai en om even voor zevenen stond ik op Schiphol. Omdat ik alleen een rolkoffer bij me had als handbagage kon ik zo doorlopen naar de paspoortcontrole waar ik ook vlot doorheen was. Ik was zelfs zo snel dat mijn taxi van Emirates nog niet eens was gearriveerd. Gelukkig hoefde ik maar een paar minuten te wachten en zo was ik inderdaad nog voor zevenen thuis.

En daar trof ik het volgende tafereeltje aan:

Vertrekdag begint met regen en onweer

Dat was effe schrikken vanmorgen toen ik wakker werd om vijf uur want ik hoorde regen op het dak kletteren. En slecht weer is geen goed nieuws als je moet vertrekken want de luchthaven van Basrah heeft geen voorzieningen voor vliegverkeer bij slecht weer en dan zouden vluchten weleens kunnen worden gecanceld. Ik hoopte dus maar dat het weerbericht wat ik gistermiddag had gezien gelijk zou krijgen en dat het rond het middaguur droog zou worden.

Daar zag het in eerste instantie niet naar uit. Toen ik naar het restaurant liep voor het ontbijt was de regen afgezwakt tot een mals buitje bij een overigens opvallend milde temperatuur, maar toen ik na het ontbijt weer naar buiten kwam stortregende het. Het was duidelijk, lopen naar kantoor was deze keer geen optie en ik nam dus de bus maar kon niet voorkomen dat ik tijdens de run van honderd meter naar de bushalte aardig nat regende. Aangekomen op kantoor las ik gauw het laatste weerbericht en dat zag er gelukkig gunstig uit, het zou al rond negen uur stoppen met regenen waarna de zon zou doorbreken. Het hield in feite om zeven uur al op met regenen, al bleef het in eerste instantie nog wel bewolkt.

Vroeg in de middag verdween ook de bewolking en tegen de tijd dat we aankwamen op de luchthaven van Basrah was de lucht strakblauw met alleen nog hier en daar wat wolkjes. Na het gebruikelijke spitsroeden lopen bij de security-checks was het inmiddels al bijna vertrektijd dus erg lang hoefde ik niet op de luchthaven rond te hangen. Dat was overigens maar goed ook want de business lounge bleek nog steeds gesloten…

De vlucht naar Dubai vertrok op tijd om kwart over vier en na een kleine anderhalf uur landden we op de luchthaven van Dubai waar het inmiddels donker was, mede door het tijdverschil want in Dubai is het een uur later dan in Basrah.

Met een taxi-limousine van Emirates werd ik naar het door Emirates beschikbare hotel gebracht waar ik kon verblijven tot mijn vervolgvlucht naar Amsterdam zou vertrekken. Dat was deze keer overigens niet het Le Meridien maar het ernaast gelegen Roda Al Bustan Hotel. Op de foto hierboven zie je overigens linksonder de luchthaven van Dubai toen we eroverheen vlogen en het hotel zou daar vlak boven helemaal links nog net zichtbaar moeten zijn. Niet dat ik het zie maar ik weet toevallig dat het daar ligt…

Laatste werkdag

Mijn vier weken zitten er op, vandaag was mijn laatste officiële werkdag. Het was een dag waarop ik eigenlijk niet veel meer te doen had , anders dan de notities voor mijn back-to-back Sachin afmaken waar ik gisteren aan ben begonnen. Ik had nog wat willen doornemen met mijn beide teamleden maar die zijn vandaag allebei weer eens niet op komen dagen. Een van de twee is de hele week overigens niet gekomen, die heb ik maar vier dagen gezien tijdens de afgelopen vier weken…

Het was al stil aan het ontbijt vanmorgen want er was niemand meer van het vaste clubje waar we meestal mee ontbijten. Mijn maat Ian is afgelopen zaterdag al naar huis gegaan en mijn andere maat Haider is vandaag vertrokken en die heeft waarschijnlijk vanmorgen uitgeslapen. Nou is dat nooit echt een probleem want je kunt altijd wel ergens bij aanschuiven want er zijn altijd wel andere bekenden, maar van mij hoef je ’s morgens vroeg niet zo veel te zeggen en een keertje zonder gezelschap ontbijten vind ik dan ook geen probleem.

De belangrijkste activiteit vandaag was eigenlijk het in de gaten houden van de transportlijst om te zien of mijn naam vermeld stond bij het konvooi naar het vliegveld van morgenmiddag. Dat was zoals gewoonlijk geduld hebben want die lijst wordt pas om half vijf rondgestuurd, maar alles was in orde en dat betekent dat alles gereed is voor vertrek. Vanavond moest alleen mijn koffer nog worden gepakt, wat weer een makkie was omdat alles wat ik mee wil nemen met gemak in mijn rolkoffer past en ik dus geen extra rugzak hoef mee te slepen.

En ter afsluiting was het vandaag “Burger Night”, dus dat was weer hamburger met patat.

Nieuwjaarsdag in Irak

Terwijl Nederland massaal vuurwerk afstak, auto’s in brand stak en en passant probeerde om Scheveningen plat te branden lag ik al op één oor want in Irak was het ten tijde van middernacht in Nederland al twee uur ’s nachts. Toch kreeg ik toen ik vanmorgen mijn horloge omdeed toch onverwacht nog vuurwerk te zien, erg leuk!

In het kamp was het allemaal weer “business as usual” en op kantoor was het alweer een rustige dag want ook hier is Nieuwjaarsdag een vrije dag. Voor mij was de belangrijkste taak van de dag om te beginnen met het schrijven van notities voor mijn back-to-back Sachin zodat hij als hij hier arriveert weet wat ik allemaal heb gedaan de afgelopen vier weken en wat er allemaal aan activiteiten open staat. Verder kon ik in de loop van de middag al inchecken voor mijn vluchten naar Dubai en vandaar naar Nederland, mijn boarding passen zijn geprint en dat geeft altijd een goed gevoel want dan komt vertrekdag heel dichtbij.

Vanavond ben ik na het avondeten nog even langsgelopen bij een van de rookplekken waar bij speciale gelegenheden een kampvuur wordt aangestoken waarbij er ook wordt gebarbecued. Het was er niet erg druk maar wel gezellig, en een mooie afsluiting van Nieuwjaarsdag “in den vreemde”…

Oudejaarsdag in KAZ

Volgens mij is dit de tweede keer in mijn leven dat ik met Oud en Nieuw niet in Nederland ben. De vorige keer was toen we nog op de Filipijnen woonden en we besloten om met Kerst en Nieuw niet naar Nederland te gaan, mede ook omdat Martin en Sandra toen bij ons op bezoek waren. Deze keer is wel de eerste keer dat Riet er niet bij is en dat is wel even wennen, dat ik haar vanavond niet als eerste een Gelukkig Nieuwjaar kan wensen.

Het was op zich al een merkwaardige Oudejaarsdag want er werd natuurlijk gewoon gewerkt en hoewel iedereen, ook de Irakezen, er wel de hele dag mee bezig waren merkte je verder weinig verschil met een normale werkdag. Geen oliebollen, geen vuurwerk, geen kerstboomverbrandingen, kortom gewoon een rustige dag. Alleen aan het begin van de middag toen de Irakezen naar huis gingen werd er door iedereen “Happy New Year” gewenst, niet alleen omdat ze morgen een vrije dag hebben maar ook omdat ze hier nieuwjaarswensen al op Oudejaarsdag doen en niet wachten tot na twaalven als het echt Nieuwjaar is. En geen soppig gedoe met drie zoenen, gewoon “Happy New Year” en van de mannen soms hand en dat is het.

Wel was er voor vanavond een Nieuwjaarsdiner georganiseerd in het restaurant in het KAZ kamp. De kerstversiering hadden ze laten hangen dus dat was makkelijk, en het diner zelf was ook vrijwel hetzelfde als het Kerstdiner. Allen de tafelzetting was deze keer anders, geen lange rijen maar aparte tafels zodat je gezellig met een groepje aan tafel kon eten en kletsen. Er was weer kalkoen en rosbief en heel, heel veel toetjes waar je je een maagverzakking aan kon eten:

Toch was er nog wat ongenoegen bij de meeste aanwezigen en dat ging over al het eten wat over was. Net als bij het Kerstdiner was er weer zo’n overdaad dat er ontzettend veel overbleef. Maar in tegenstelling tot wat wij dachten wordt alles wat over is niet uitgedeeld of zoiets, het wordt gewoon weggegooid. En er is op zich wel een reden voor, er zijn in het verleden na uitdeelacties van voedsel wat over was gevallen van voedselvergiftiging geweest en daar werd het bedrijf toen voor aangeklaagd. Er is toen gelijk besloten om dus geen voedsel meer uit te delen, maar de vraag die iedereen stelde was waarom er dan zo verschrikkelijk veel te eten was, zoveel dat we dat met zijn allen met geen mogelijkheid op zouden kunnen eten. Voedselverspilling, inderdaad, en dat hoort toch niet meer in deze tijd zou je zeggen.

Maar verder dus een rustige maar gezellige Oudejaarsavond hier in KAZ, waarbij de meesten overigens gewoon op tijd naar bed gingen. Morgen is voor ons tenslotte weer een gewone werkdag…

Sokken en schoenen

Misschien een beetje een raar onderwerp vandaag maar het is iets wat me wel bezig houdt. Ik verslijt hier namelijk sokken, dat is niet normaal meer, en ik heb ook al een paar schoenen de vuilnisbak in kunnen kieperen. Het merkwaardige hieraan is dat ik normaal gesproken nou niet bepaald bekend sta als iemand die snel schoenen en zelfs sokken verslijt, dus er is hier toch wat bijzonders aan de hand.

En ik denk dat ik weet wat het is. Allereerst loop ik hier veel, alleen al de wandeling naar kantoor en terug is al vier keer anderhalve kilometer op een dag. En die wandeling gaat ook nog een veelal over grind en steentjes, dat zit door het zand en het zit in het asfalt van de geplaveide wegen, en het zijn vaak ook van die kleine scherpe steentjes. Daar zit hem waarschijnlijk de kneep.

Tijdens mijn derde shift heb ik al een paar schoenen weg kunnen gooien waarvan de zolen van zowel de linker als de rechter schoen helemaal door waren. Nou waren het van die goedkope schoenen van zo’n internet aanbiedingen-site maar toch, ik had ze net zes maanden en ik had ze nou ook weer niet dag en dagelijks aangehad. Sokken is nog erger, ik gooi tijdens iedere shift twee tot drie paar sokken weg omdat er gaten in zitten. En voordat mijn moeder een opmerking maakt, mijn nagels zijn wel degelijk kortgeknipt!

De meeste van mijn collega’s hier hebben de oplossing al gevonden zag ik trouwens, die lopen of op van die lompe hoge werkschoenen (veel te warm!) of ze lopen op van die speciale wandelschoenen met verstevigde zolen. Die zien er weliswaar ook niet bepaald elegant uit maar het lijkt de enige oplossing. Ik ga dus als ik terug ben in Nederland maar eens een investering doen, en ook maar weer nieuwe sokken mee de volgende shift. Voor de derde keer al in een paar maanden tijd…

Een andere investering die ik voor hier had gedaan heeft inmiddels zijn geld wel opgebracht. Het winddichte regenjack heb ik iedere dag aan, en vanavond kwam het wel heel goed van pas want het regende tijdens mijn wandeling terug naar het kamp. Ik heb nog even getwijfeld of ik de bus zou nemen maar zo hard regende het nou ook weer niet. En het leek ook wel goed om alvast weer even te wennen, voor als ik straks terug ben in Nederland…

Verwarming aan…

Was het gisteren een heerlijke dag met zacht winterweer, vandaag was het weer een stuk kouder en dat was vanmorgen al meteen merkbaar. Doordat het vannacht afkoelde tot een graad of zeven was het vanmorgen dan ook koud genoeg om weer een sjaal om te doen.

In het gebouw waar ik werk is het de hele dag koud. Ik kan natuurlijk mijn vest gewoon aandoen maar zelfs dan is het nog steeds kil, en daarom heb ik vandaag de verwarming maar eens aangezet. Er is overigens geen aparte verwarming met radiatoren, de kachel is bij ons hetzelfde apparaat als de airconditioner. Er hangen er twee maar al snel bleek dat het genoeg was om een van de twee aan te zetten, en ik moest zelfs de temperatuur die ik had ingesteld op vijfentwintig graden naar beneden bijstellen want het werd al snel erg warm.

In ieder geval goed om te weten dat die dingen ook zo goed werken als het om verwarmen gaat want ik heb zo’n zelfde ding op mijn kamer hangen. Het is daar alleen nog niet echt nodig geweest om bij te verwarmen, de temperatuur staat daar zolang als ik hier ben al ingesteld op tweeëntwintig graden en de airco moet zelfs nu nog af en toe een beetje koelen om het op die temperatuur te houden.

In ieder geval is deze shift wel gebleken dat het in Irak allesbehalve heet is in de winter. Overdag kan het lekker zijn, tot wel twintig graden, maar ’s nachts koelt het dus flink af. Warme kleren zijn dus ook hier geen overbodige luxe en hoewel ik hier geen kou lijd denk ik dat ik voor de volgende shift toch maar wat extra warme kleren meeneem…

Serieus gesprek

Vrijwel iedere ochtend zit ik met hetzelfde clubje aan het ontbijt: Ian uit Schotland die in hetzelfde gebouw werkt als ik en een directe collega van mij is, Haider die uit Bagdad komt en (als hij er is) Paul uit Engeland. Meestal loop ik na het ontbijt met Haider naar kantoor en gedurende de anderhalve kilometer lange wandeling praten we over van alles en nog wat.

Haider heeft ook veel in het buitenland gewerkt en is ook in Nederland geweest. Hij is altijd vol lof over Nederland (wat hij een voorbeeld vindt voor zijn eigen land) en mijn vragen aan hem gaan meestal over het leven in Irak, en met name over de verschillen tussen het noorden en het zuiden in het algemeen en tussen Bagdad en Basrah in het bijzonder.

Vandaag kwam al aan de ontbijttafel het onderweg religie ter sprake, iets waar we normaal gesproken heel voorzichtig mee zijn maar het was Haider zelf die erover begon. Hij is Sjiitisch, net als de meesten hier in het zuiden, maar desondanks moet hij weinig hebben van het fundamentalistische gedachtegoed wat vanuit Iran aan het overwaaien is. Volgens hem is het vroeger zo welvarende Basrah ten onder gegaan aan de religieuze fanatici, en hij ziet met lede ogen aan dat dat steeds meer vaste voet aan de grond aan het krijgen is.

Bagdad is dan ook blijkbaar veel moderner dan Basrah, al geeft hij toe dat er onder de noordelijke Soennieten ook gevaarlijke fanatici zitten en waar IS het bewijs van is. Haider maakt zich er vooral druk over dat er misbruik wordt gemaakt door sommige religieuze leiders van het gebrek aan onderwijs en analfabetisme onder de lagere bevolkingsgroepen om hun visie op het geloof door te drukken en op die manier veel volgelingen te krijgen. De meeste van die volgelingen geloven blindelings wat ze wordt verteld omdat ze niet beter weten.

Haider gaf nog een voorbeeld van hoe het fundamentalisme erin sluipt. Zijn beide zoons zijn gek op schaken, maar toen iemand (puur uit interesse) vroeg aan een van hen of hij van schaken houdt zei Haider’s zoon, “Nee, schaken is haram (slecht)”. Haider vroeg waarom hij dat in vredesnaam had gezegd en zijn zoon antwoordde dat zijn tante dat had gezegd. En die tante bleek het gehoord te hebben van een religieus persoon die dat op tv had gezegd…

En zo is het in Irak al net als overal, een kleine groep malloten krijgt doordat ze de grootste bek hebben veel invloed terwijl de meerderheid het gelaten over zich heen laat komen in de hoop dat het wel overwaait. Volgens Haider gaat dat laatste hier in het zuiden niet gebeuren…

Foto’s van het Kerstdiner

Ik heb al wat foto’s geplaatst van het Kerstdiner die ik zelf had gemaakt maar vandaag kreeg ik er nog een paar toegestuurd van Sola, mijn sympathieke Nigeriaanse collega die vrijwel altijd als hij binnenkomt ’s morgens even langs loopt voor een praatje. Zijn foto’s laten wat meer zien van onze eetzaal, dan krijg je meteen een beetje een idee hoe het er daar aan toegaat. Weliswaar is er normaal gesproken geen Kerstversiering maar dan heb je toch een beetje een idee. 

De rondleiding begint uiteraard bij de ingang. Links op de onderstaande foto zie je naast de Kerstman de deuren waardoor je binnenkomt. Daarachter is een ruimte met aan weerszijden wasbakken waar je geacht wordt je handen te wassen voordat je de eetzaal betreedt. De tafels stonden tijdens het Kerstdiner in de lengte opgesteld, normaal staan ze dwars in twee rijen met daartussen een breed middenpad. In het midden zie je de doorgang naar de buffetruimte, omlijst door paarse slingers, waarvan ik gisteren een foto heb geplaatst.

Het eerste wat je doet als je de buffetruimte binnenkomt is het pakken van een dienblad en bestek, en vervolgens pak je een bord van de stapel. Normaal gesproken is het buffet zelfbediening maar voor het Kerstdiner stonden er twee man om ons te bedienen, een met rosbief en de andere met kalkoen:

 

 

 

 

 

Als je uit de buffetruimte terug de eetzaal in komt dan staan meteen links de koelkasten met gekoelde dranken (alleen frisdranken uiteraard) en flessen met sauzen voor bij het eten zoals mayonaise (of wat er hier voor doorgaat). Verder naar rechts zie je de rekken waarin je je dienblad plaatst als je klaar bent met eten. Verder achterin is een kleine ruimte waar de koffieautomaten staan. Je ziet er nu ook de softijs-automaat staan, daar staat ’s morgens bij het ontbijt een sinaasappelpers-automaat waar je sinaasappels in gooit en je dus altijd vers geperst sinaasappelsap hebt.

 

 

 

 

 

 

Hieronder nog een overzichtje van de achterkant van de eetzaal. Waar nu de tafels staan staat normaal gesproken een groot buffet met salades, brood, fruit en toetjes:

Voor het Kerstdiner was het gewone toetjesbuffet niet groot genoeg, daarom waren er meerdere tafels met toetjes neergezet. Zoals je ziet was er genoeg:

Ontbijtbuffet

Vandaag was weer een gewone dag want Tweede kerstdag wordt vrijwel nergens gevierd. Vanmorgen bij het ontbijt was de eetzaal dan ook weer helemaal in “normale” staat teruggebracht, alleen hadden ze alle kerstversiering gelaten waar het was en dus had het nog steeds een feestelijk tintje.

Het was alleen bijzonder rustig toen ik aankwam om even over half zes, er waren zegge en schrijven twee mensen die al zaten te eten en voor het buffet was geen rij, sterker nog er was daar niemand.

Je ziet hiernaast een foto van het “warme” gedeelte van het buffet. Hier staan de bakken met worstjes, scrambled eggs, bacon (van rundvlees uiteraard), pap, pannenkoekjes, french toast en noem maar op. Aan het eind rechts loop je de zaal weer in en daar vind je het fruit, brood, broodbeleg en diverse soorten cornflakes, oftewel de “koude” buffetten.

Hier komen we dus drie keer per dag, niet alleen voor het ontbijt maar ook voor de lunch en het diner.

Variatie is er zat want behalve dat er per maaltijd altijd heel veel keus is is er iedere dag ook nog eens een ander menu. Zo is de vrijdagavond “steak night” en de woensdag is “burger night”. Voor mij is de woensdag de vervanger voor de vrijdagavond thuis die traditioneel patat-avond is. De hamburger met patat smaakte vanavond dan ook weer heel best, al denk ik dat ik de volgende shift maar tubes mayonaise mee neem van thuis want wat hier doorgaat voor mayonaise…

Kerstdiner

Eerst maar even een rectificatie op mijn opmerking van gisteren dat er door iedereen gewoon gewerkt zou worden vandaag, want ik hoorde gisteravond tijdens het avondeten dat de Iraakse regering gistermiddag besloten had dat de Kerstdag vanaf vandaag ieder jaar een nationale feestdag is. Iedereen was dus alsnog vrij vandaag, behalve uiteraard wij expats, en het was dus een onverwacht rustige dag op kantoor.

Vanavond hadden we een Kerstdiner en we hadden al gehoord dat de catering flink zou uitpakken. En dat bleek niks teveel gezegd! In de eetzaal waren de tafels vier in lange rijen in de lengte gerangschikt in plaats van de gebruikelijke twee rijen in de breedte, en er waren langs de zijkanten en achterin extra tafels neergezet met een gigantische hoeveelheid taarten en gebak. Het buffet was niet anders dan anders maar we hadden wat vlees betreft deze keer als extra keuzes rosbief of kalkoen. En ik heb het dan nog niet over de vele schalen met salades en brood die achterin stonden…

Er was zelfs een koeling neergezet met daarin flessen met koolzuurhoudend vruchtensap (als vervanger voor bubbeltjeswijn) en flessen alcoholvrij bier waarvan sommige ook met een smaakje. Het moet gezegd, kosten nog moeite waren gespaard om er een gezellig Kerstdiner van te maken en dat werd het ook. Hier zijn een paar foto’s om een beetje een indruk te geven:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een minpuntje was wel dat er geen ijs was. Ik heb het dus moeten doen met een plak van dat chocolade boomstammetje op de foto hierboven die amper op mijn bordje paste en nog een plakje notencake..

Kerstsfeer

Hoewel het de meeste expats wel bezighoud en de vraag “Ben jij hier met de Kerst of ben je thuis?” door vrijwel iedereen al aan iedereen is gesteld is er van een Kerstsfeer weinig te merken. Op kantoor zeker niet, wat natuurlijk niet vreemd is aangezien de meeste mensen hier moslim zijn en die vieren Kerst niet. Het is hier dan ook geen feestdag waarop iedereen vrij is, er wordt morgen gewoon gewerkt.

Het restaurant in het kamp is de enige plek waar wel een Kerstsfeer is. Dat werd de afgelopen twee weken al beetje bij beetje versierd met kerstverlichting, slingers en zelfs een paar kleine kerstbomen, en gisteren stonden er zelfs aan weerskanten naast de ingang twee Kerstmannen. Die zagen er overigens wel zodanig uit dat ik meteen visioenen kreeg van de Filipijnen waar ze ook gek op dit soort dingen zijn.

Allebei de Kerstmannen, niet levensgroot maar toch zeker een meter hoog, waren voorzien van een saxofoon en een van de twee bewoog zelfs swingend heen en weer op de maat van muziek. Niet helemaal de Kerstsfeer zoals we die in Nederland gewend zijn, maar meer zoals ik al zei die van de Filipijnen en waarschijnlijk ook van de Verenigde Staten waar zulke wanstaltigheden tenslotte hun oorsprong hebben.

Ja, wat zal ik er nog meer van zeggen, kijk zelf maar.

Satellietfoto

Ondanks dat ik twee weken geleden hoorde dat het gebouw waarin ik overdag werk pas een jaar of zes oud is had ik zo mijn twijfels. Als je het gebouw van binnen en van buiten bekijkt dan zeg je zeker dat dat onmogelijk is en dat het vast en zeker veel ouder zou moeten zijn. Verhalen van collega’s die hier al meer dan vijf jaar zitten wijzen daar ook een beetje op: gruwelverhalen over loshangende rolgordijnen, ouderwets houten meubilair, rond rennende ratten en kameelspinnen, en toiletten waar je je ergste vijand nog niet binnen zou laten.

Er is dus blijkbaar het nodige verbeterd maar zelfs nu ziet het gebouw er afgeleefd en verlopen oud, en dan toch pas zes jaar oud? En het schijnt toch echt zo te zijn want als je op Google Maps kijkt en dan met name naar de satellietfoto dan zie je inderdaad dat heel veel er niet zo lang geleden nog niet was.

De plek waar ons kantoor nu staat is inderdaad op de foto nog leeg en ook het hele KAZ kamp ontbreekt, evenals de weg waarlangs wij altijd het terrein binnenrijden. De vraag is alleen hoe oud deze satellietfoto is, maar meer dan een paar jaar zal dat niet zijn. In ieder geval zeker geen dertig jaar…

Inzamelingsactie

Een paar weken geleden is er een actie gestart in het KAZ kamp om speelgoed in te zamelen voor het Kinderziekenhuis in Basrah. Het ziekenhuis is in 2010 geopend en heeft een kleine honderd patiëntjes die allemaal lijden aan kanker. Ze worden verzorgd door Iraaks personeel wat moderne faciliteiten tot hun beschikking heeft, zoals operatiekamers, een tandartspraktijk en een afdeling voor spoedeisende hulp.

De bedoeling is om zoveel mogelijk speelgoed in te zamelen in de maanden december en januari, waarvoor speciale bakken zijn geplaatst in het restaurant. Het verzamelde speelgoed wordt dan na iedere maand uitgedeeld. Jammer genoeg kan ik hier niet aan bijdragen want ik hoorde hier pas van toen ik aankwam en als ik na mijn verlof volgende maand weer terug ga is de actie al weer afgelopen. Gelukkig was er ook een mogelijkheid om een financiële bijdrage te leveren en dat heb ik uiteraard gedaan. Deze actie om geld in te zamelen (“12 days to Christmas”) heeft in totaal meer dan zesduizend dollar opgeleverd.

Vandaag is er een delegatie naar het ziekenhuis geweest om medische apparatuur die dringend nodig was en die gekocht is van het geld af te leveren, samen met het tot nu toe ingezamelde speelgoed.

Met z’n drieën…

Het was vandaag de eerste dag van wat een heel rustig weekend gaat worden. Uiteraard zijn alle Irakezen het weekend vrij maar ook heel veel expats hebben vakantie genomen voor de Kerst. Dat zijn overigens hoofdzakelijk de expats die in Dubai wonen en alleen doordeweeks naar Basrah komen. Voor ons rotators (die geen vakantiedagen en feestdagen hebben) is er geen mogelijkheid om vakantie op te nemen maar er zijn toch nogal wat mensen die door het verschuiven van hun shift deze tijd niet aanwezig zijn.

Vandaag was het zelfs zo dat we maar met z’n drieën op kantoor waren want er zijn eerder deze week verscheidene mensen naar huis gegaan en hun vervangers, die dus normaal gesproken dezelfde dag hier arriveren, zijn er nog niet. Er wordt meestal ook wel rekening met elkaar gehouden, bijvoorbeeld als je zoals ik een back-to-back hebt met schoolgaande kinderen en die dus afhankelijk is van de schoolvakanties. Mijn maat en ik hoefden deze keer niks te regelen om hem eventueel tegemoet te komen zodat hij de feestdagen thuis door kan brengen want hij is al met verlof en ik ben hier met de Kerst, gewoon volgens ons werkschema. 

Ik zag vanmorgen al aan de flares dat de wind weer uit het noorden waaide en dat betekent dat de vochtige lucht weer verdwenen is. Het was ook merkbaar weer kouder maar het was desondanks een mooie zonnige dag die begon met een prachtige lucht:

Potdicht…

Vanmorgen werd ik buiten verrast door mist, en niet zomaar mist want dat hebben we al eerder gehad, maar echte dikke mist. Het zicht was hier en daar op donkere plekken minder dan vijftig meter.

Gek genoeg voelde het niet eens zo koud aan als gisteren, ondanks al dat vocht in de lucht en de toch nog steeds wel flinke wind. De verwachting was dat de mist na de opkomst van de zon wel snel zou verdwijnen maar dat gebeurde niet echt, het bleef tamelijk lang hangen tot wel een uur of tien.

De mist had deze keer ook grote gevolgen. Een paar collega’s die vandaag moesten vertrekken keken vanmorgen vroeg behoorlijk benauwd want als de mist zou aanhouden zou dat wel eens gevolgen kunnen hebben voor het vliegverkeer.

De luchthaven van Basrah is namelijk ondanks de modernisatie van de afgelopen jaren nog steeds niet uitgerust met apparatuur die het mogelijk maakt om vliegtuigen “blind” te laten landen bij slecht weer of slecht zicht. Mijn maat John ondervond dat een paar weken geleden toen zijn vlucht vanuit Dubai niet kon landen en terug moest keren naar Dubai. Niet dat hij het erg vond, hij “moest” nu een dagje langer doorbrengen in Dubai en de luchtvaartmaatschappij compenseerde hem met een gratis business-class ticket, vrij te besteden…

Het is dus niet zo erg als de luchthaven dicht zit als je aankomt, het is pas echt vervelend als het gebeurt als je moet vertrekken. En inderdaad bleken veel vluchten ernstig vertraagd, de eerste landden pas rond het middaguur. Ik weet niet of er collega’s op de ochtendvlucht naar Dubai zaten maar die hadden dus ruim een paar uur vertraging. De collega’s op de middagvlucht waren in ieder geval behoorlijk opgelucht toen de mist vanmorgen eindelijk optrok.

Maar er waren nog meer gevolgen van de mist. Vanmorgen vroeg werden diverse konvooien, naar de luchthaven en naar de andere locaties, allemaal opgeschort tot nader order omdat het te gevaarlijk werd geacht om de weg op te gaan. Klinkt logisch want de wegen zijn al niet best en tamelijk smal, en dat gecombineerd met de rijstijl van de lokale bevolking, dan zit een ongeluk in een klein hoekje.

En tussen de middag tijdens de lunch hoorde ik dat ook het kamp was afgesloten om half zeven, de hekken gingen dicht en niemand mocht er in of uit totdat de mist opgetrokken was. Ikzelf had daar geen last van want ik was zoals gewoonlijk al voor zessen naar het fabrieksterrein gewandeld maar iedereen die vandaag later dan half zeven naar zijn werk ging had dus pech en moest wachten. Tot een uur of tien, toen de mist vrij snel oploste.

Katjes

Vandaag was een rustige maar tamelijk koude dag met verder weinig bijzonderheden, of het moest zijn dat ik zelfs tussen de middag een vest aan heb gedaan tijdens de wandeling naar het kamp voor de lunch. De kille wind zorgde ervoor dat het ondanks de redelijke temperatuur behoorlijk koud aanvoelde, al moet dat aan mij hebben gelegen want ik zag nog zat collega’s lopen in een poloshirt of overhemd…

De enige vermeldenswaardige gebeurtenis van vandaag was toen ik vanavond bij het appartement aankwam en daar drie katjes naar me toe zag komen waarvan twee nog erg jong. Ze bleven op een afstandje zitten, maar een kleine rooie had toch de moed om naar me toe te lopen. Toen ik op mijn hurken ging zitten schrok ze en rende gauw terug naar wat ik denk haar moeder was, want die was duidelijk ouder dan de andere twee. Ik had niks bij me voor ze dus ik ging het gebouw maar binnen, teleurgesteld nagekeken door de drie katjes.

Toen ik Riet later belde vertelde ik natuurlijk over het voorval. “Wat me nou gebeurde toen ik bij het appartement aankwam, zaten er drie katjes. Twee waren nog heel klein en…”. “Nee!”. “Maar ik heb nog helemaal niet…”. “Nee! Er worden geen katjes meegenomen!”. Nou ja…

Tenslotte nog even de melding dat vandaag officieel mijn eerste twee weken erop zitten en daarmee ben ik dus op de helft. Dat werd vanavond gevierd in het restaurant met een ontzettend lekkere hamburger met patat.

Nachtelijke buien en een demonstratie

Gisteren is de wind gedraaid van het noorden naar het zuiden en dat heeft tot gevolg gehad dat het een stuk aangenamer aanvoelde, met name in de avond was het een stuk zachter dan de afgelopen dagen. Omdat de wind nu uit de richting van de Perzische Golf kwam was de aangevoerde lucht ook vochtiger en er werd dan ook voor vannacht regen voorspeld.

Dat leek me gistermiddag en ook gisteravond nog onwaarschijnlijk want de lucht was volkomen helder. Toch werd ik om vier uur vannacht gewekt door het geluid van regen die op het dak kletterde. Ik ben weer ingeslapen en toen ik wakker werd was het gelukkig weer droog. De regenval was duidelijk te merken in het kamp en na het ontbijt op weg naar kantoor want overal lagen enorme plassen die vaak zo groot en diep waren dat ik er omheen moest lopen. 

Hieronder een paar plaatjes daarvan. Het licht wat je op de eerste twee foto’s iets links van het midden op de achtergrond ziet is overigens niet van de zonsopgang maar van een flare ergens buiten het kamp.

En er was een bijzonder gebeuren op het fabrieksterrein vandaag waarvoor we gisteren al waren gewaarschuwd. Er zou vandaag een demonstratie plaatsvinden op het terrein, en nee, niet van woedende burgers uit Basrah maar van onze eigen Iraakse collega’s. Ze zouden in de ochtend gaan protesteren bij het Administratiegebouw tegen een aantal financiële maatregelen die in hun nadeel werken. Die maatregelen worden overigens genomen door hun Iraakse moedermaatschappij die ook een aandeelhouder is van dit bedrijf. Deze collega’s zijn namelijk net als wij door Shell uitgeleend aan BGC, maar zij hebben dus ook te maken met de arbeidsvoorwaarden van hun eigen bedrijf.

Toen we op weg gingen naar de lunch kwamen we langs de plek van de demonstratie waar we zagen dat het nog niet helemaal was afgelopen, er waren nog steeds groepen mensen die met elkaar stonden te praten, maar naar bleek was het allemaal gemoedelijk verlopen. 

Stroomstoring in de vroege ochtend

Vanmorgen heel vroeg werd ik wakker toen mijn telefoon begon te piepen. Normaal gesproken zie ik dan iets van een bericht op het scherm maar er was niets te zien. Ik viel weer in slaap maar werd even later weer wakker toen een van de plafondlichten op mijn kamer spontaan aanging. Het duurde even voor ik zo wakker was dat ik doorhad dat het de noodverlichting was, want verder werkte er niets meer omdat de stroom was uitgevallen. Na misschien een halve minuut sprong het licht even spontaan weer uit toen de stroom weer terug kwam. De piep van mijn telefoon was nu verklaard, die gaf gewoon aan dat er weer een koppeling was met de oplader.

Dit onwelkome voorval herhaalde zich vlak daarna nog twee keer en bij de laatste keer vroeg ik me af of het niet beter was om mijn bed maar uit te gaan, want het was ondertussen al vijf voor vijf. Twijfelen is gaan maar dat gold niet voor mij, ik ben weer in slaap gevallen en werd een kwartier later hardhandig wakker doordat mijn wekker afging (eigenlijk moet ik zeggen de Wekker-App op mijn telefoon). Dat was trouwens de eerste keer deze shift want normaal gesproken ben ik altijd een paar minuten voor de wekker al wakker.

Buiten gekomen op weg naar het ontbijt zag ik dat de stroomstoring nog steeds niet helemaal was opgelost want de straatverlichting werkte niet en het kamp was dan ook grotendeels in duisternis gehuld. Alleen het pad vanaf ons gebouw heeft aparte verlichting die wel werkte, maar rond het restaurant was alles aardedonker. Mijn makkers die in de barakken aan de andere kant van het kamp hun kamer hebben stonden buiten echt in het volslagen donker hoorde ik later, die moesten zowat op de tast naar het restaurant.

Gelukkig brandde daar binnen licht en ook het ontbijt zelf bleek niet geleden te hebben onder de stroomuitvallen. Alleen toen ik net bij de persmachine stond voor mijn glaasje sinaasappelsap viel de stroom weer helemaal uit. Ook deze keer duurde het maar kort en kon ik alsnog mijn sapje tappen, maar de broodrooster was niet meer aan de praat te krijgen en ik moest het dus doen met half getoast brood. Nou ja, de omelet maakte een hoop goed…

Ook de wandeling naar kantoor verliep voor een groot deel in het duister want op de weg langs de fabriek was de straatverlichting uit. Bij de uitgang van het kamp, waar het parkeerterrein is van de auto’s en bussen van onze beveiliging, hadden ze van een rij auto’s de koplampen aangezet zodat er nog een beetje zicht was.

Een beetje wrang is het allemaal wel als je bedenkt dat we onze eigen energiecentrale op het terrein hebben, gestookt met ons eigen gas…