Dit museum zal bij Groenlinksers en milieuextremisten niet bepaald in de smaak vallen maar voor iedereen die van mooie auto’s houdt is het een absolute must.

We waren jaren geleden al een aantal keren in het voormalige Autotron in Rosmalen geweest maar dit nieuwe museum is beslist een waardige opvolger.

Een prachtige en unieke collectie, een schitterend gebouw en dus een heel goed besteedde middag. En voor degenen die ook de laatste Cadillac van Elvis, de originele Aston Martin DB5 van James Bond en nog veel meer schitterende auto’s willen zien is hier de website van het Museum:

http://www.louwmanmuseum.nl

In Kuala Lumpur zijn schoenen te kust en te keur, dat is het probleem niet, het probleem is de maat. Wij Nederlanders staan officieel te boek als de langste mensen ter wereld, en hier kijkt ook helemaal niemand op van een schoenmaat 44 of 45. In Maleisië zijn de mensen echter een stuk kleiner en ze leven daar, letterlijk, op veel kleinere voet. De grootste gangbare maat daar is 43, als je geluk hebt 44, maar daar houdt het dan ook wel mee op.

Misschien dat je met lang zoeken iets kan vinden, maar zelfs dan is de keuze hoogst waarschijnlijk heel beperkt. En dus is de makkelijkste optie gewoon de gelegenheid te baat nemen en alvast hier maar een extra paar schoenen kopen.

Waar we stilletjes op gehoopt hadden kwam gedeeltelijk uit, een witte Kerst. De afgelopen dagen was er in Rijnsburg al veel sneeuw weggedooid maar het was toch nog wel wit genoeg om te kwalificeren als witte Kerst. Even leek het er zelfs op dat het helemaal perfect zou worden toen het in de loop van de middag begon te sneeuwen, maar het was maar van korte duur.

In de loop van de avond begon het zelfs voorzichtig te regenen. Gelukkig hadden we er naar en van het Kerstdiner weinig last van, de gladheid viel mee.

De feestdagen staan voor de deur en die zullen dit jaar uiteraard heel anders verlopen dan we hadden gedacht. En hoewel ik normaal gesproken een pesthekel heb aan de feestdagen ben ik deze keer toch blij dat ik in Nederland ben en niet zoals eigenlijk mijn bedoeling was in zonniger streken te overwinteren.

De vraag is nu alleen: krijgen we nou een witte Kerst of niet? Het ziet er hier niet goed uit, het lijkt toch te dooien en er is helemaal nog geen sneeuw bij gevallen. Wel staat er een bar koude wind, en ik beweer nog steeds dat met die wind het hier kouder voelt dan ooit op Sakhalin. Echt waar.

Maar het is niet anders, zoals Confucius al zei, “Ongeduld maakt het wachten langer”, dus gewoon lekker uitzitten en deze keer vooral hopen dat er bij aankomst op Schiphol geen problemen zouden zijn vanwege het weer. Dat bleek niet het geval, en zo waren we dus om een uur of half acht weer terug in Rijnsburg.

Daar lag een behoorlijk pak sneeuw want het contrast met het land wat we net hebben verlaten wel erg groot maakt, samen met het feit dat er zowat vijfendertig graden temperatuurverschil is. Goeie dingen zijn er zeker ook, het weerzien met de familie natuurlijk,na de heftige periode die achter ons ligt, maar ook simpele dingen zoals het lekkerste drinkwater van de wereld wat hier gewoon uit de kraan komt…

Uiteraard was er het standaard “Eerste-dag-terug-in-Nederland” diner, bestaande uit een patatje pinda, broodje kroket en een frikadel speciaal.

Het is tegenwoordig bij KLM zelfs mogelijk om tijdens het inchecken een bedrag bij te betalen voor speciale plaatsen, met meer beenruimte bijvoorbeeld. Als die mogelijkheid er nog is, en dat hangt af van beschikbaarheid, dan doen we dat tegenwoordig, voor een beetje meer comfort op zo’n lange lucht.

Het andere voordeel van online inchecken is dat je je Boarding Passes al hebt en dus op het vliegveld niet meer in de rij hoeft te staan. Alleen de bagage moet dan nog worden afgegeven. En in ons geval is dat maar een enkele koffer want veel hebben we natuurlijk niet mee te nemen.

Volgens de laatste berichten uit Nederland kunnen we al onze zomerkleren met een gerust hart hier in KL laten, en onze winterkleren zijn allemaal nog in Nederland want die hebben we hier weer niet echt nodig. Een paar schone onderbroeken in de koffer en dan hebben we het eigenlijk wel gehad…

Wat we wel nodig moesten doen was een aantal rekeningen betalen voordat we vertrekken anders blijven die liggen tot januari. Maar helaas, dat gaf alweer problemen want het online betaalsysteem werkte niet goed. Om een rekening te betalen moet je code aanvragen en die krijg je normaal gesproken binnen een paar seconden toegestuurd via SMS. Deze keer niet, wat er ook verscheen op onze telefoons, geen berichtje met een code. En dan gaat het betalen online dus niet door…

Vanavond om elf uur kreeg Riet opeens drie SMS-jes tegelijk met betaalcodes op haar telefoon, allemaal inmiddels met een verlopen geldigheid. Uiteraard probeerden we het gelijk opnieuw, maar zonder resultaat. Maandag dus maar weer naar de bank om te kijken hoe we dit anders kunnen regelen. Diepe zucht…

‘s Middags na het sporten in het Renaissance was er gelukkig wel weer een aangename verrassing. Ik kreeg een Kersttaart, met de complimenten van het hotel. Ziet-ie er niet leuk uit?

Die vereniging voor Expats heet “Outpost”. We hebben al verscheidene uitnodigingen gehad van Outpost Malaysia voor bijeenkomsten, maar door de omstandigheden zijn we nog niet in de gelegenheid geweest om er een te bezoeken.

Zulke bijeenkomsten zijn altijd goed om mensen te ontmoeten, en vandaag was er weer een en daar zijn we dus naar toe geweest. Het was deze keer een informeel hapje en drankje in een restaurant bij het KLCC en het begon om zes uur vanavond. Aangekomen bij restaurant “Santini” bleek de opkomst heel mager, wat hoofdzakelijk te wijten is aan het feit dat heel veel mensen al met Kerstvakantie zijn.

Niettemin was het gezellig, er was een Nederlands stel en een Zuid-Afrikaans stel en we hebben gezellig zitten kletsen. Vooral voor Riet was het een succes, want Vassi, de vrouw van het Zuid-Afrikaanse stel doet veel vrijwilligerswerk en daar was Riet meteen in geïnteresseerd. Er werden email adressen uitgewisseld en Riet zal dus in januari wel benaderd worden.

Ze heeft alleen niet zoveel trek in brei- en haakwerk, want “dan gaat ze wel koffie schenken of zo”…

Vanmorgen kreeg ik een onverwacht telefoontje, van het bedrijf wat onze waterkoeler heeft geleverd. Ik viel bijna van mijn stoel, niet alleen omdat ze uit zichzelf terug belden, maar ook omdat ze vertelden dat er iemand onderweg was om eindelijk onze huidige waterkoeler om te ruilen voor.

Niet bepaald vol verwachting liep ik naar huis ‘s middags, want dit was per slot al de vierde keer dat we een afspraak hadden voor de ruil. Maar thuisgekomen, was er toch een verrassing, de waterkoeler was echt omgeruild! En deze keer voor een die ook echt koud water levert.