Met name het vuurwerk is iets waar ik me altijd kapot aan erger. Het was vandaag ook de hele dag bal, de omliggende buurjongens veranderden de omgeving in een soort oorlogsgebied met constant dom geknal.

Kijk, ik heb geen problemen met siervuurwerk en dan specifiek rond de klok van twaalf uur in de Nieuwjaarsnacht, maar dat achter elkaar rondstrooien van dom knalvuurwerk werkt me op mijn zenuwen.

Onze kerstboom heeft het nieuwe jaar niet gehaald. Volgens de traditie blijft de kerstboom altijd staan tot na Nieuwjaarsdag maar dit jaar heeft dat niet zo mogen zijn. De takken hingen al een paar dagen slap en gisteren was al duidelijk dat het einde nabij was. Vandaag is de boom afgetuigd en nu ligt hij in de voortuin te wachten op transport naar de versnipperaar. Hij hoeft alleen nog maar door een paar kinderen ontdekt te worden…

Op de Filipijnen zijn ze net zo gek op films als in Maleisië maar het publiek schijnt zich daar aanmerkelijk beter te gedragen tijdens de voorstelling, en ik denk dus dat ik het daar maar weer eens ga proberen.

Terug in Nederland heb ik de gelegenheid waar genomen om met mijn zoons, die ook allebei verzot op films zijn, naar de bioscoop te gaan. Gisteren zijn we naar het Nederlandse klapstuk “Nova Zembla” geweest en vandaag naar de nieuwe “Sherlock Holmes”.

Over “Nova Zembla” heb ik een beetje gemengde gevoelens. Het ziet er allemaal erg mooi uit, mede dankzij de fraaie 3D effecten, maar waarom moet het in sommige opzichten nou weer zo typisch Nederlands zijn, Oerlemans! En dat is geen compliment! Wat Doutzen Kroes in de film doet behalve voortdurend haar half blote voorgevel in de camera drukken is me een volslagen raadsel, het voegt werkelijk niets toe. Neem daarbij ook nog eens haar magere acteertalent en dat van nog een paar anderen, een merkwaardige verhaallijn met veel grote sprongen, en je hebt een film die heel mooi had kunnen zijn en nu hooguit redelijk is.

De nieuwe “Sherlock Holmes” met als ondertitel “A Game of Shadows” is ook niet een absolute aanrader, maar wel onderhoudend en als je deel 1 ook hebt gezien krijg je precies wat je kunt verwachten.. Af en toe is de film wat chaotisch met niet altijd even logische sprongen, maar wel het aankijken waard als je zin hebt in een avondje bioscoop.

Vandaag zijn we uit eten geweest met onze oudste zoon en schoondochter, een inmiddels jaarlijks terugkerende traditie die hoofdzakelijk bedoeld is om ervoor te zorgen dat Riet niet de hele Kerst in de keuken hoeft door te brengen. Wat mij betreft, ik ben er niet echt een liefhebber van en dat heeft alles te maken met Nederlandse restaurants.

Laat ik nou even niet gaan zaniken over de prijzen, want dat is een gegeven en iedereen schijnt het nou eenmaal normaal te vinden dat je als je met Kerst uit eten gaat met z‘n vieren, dat je dan een bedrag kwijt bent wat zomaar rond de duizend ouderwetse guldens kan liggen. En ja, ik weet wel dat ik niet meer moet omrekenen na al die jaren maar dat verandert niks aan de simpele feiten. Nee, wat mij hoofdzakelijk stoort is wat je krijgt voor dat geld.

Neem bijvoorbeeld gisteravond, in het restaurant “Koetjes & Kalfjes” in Noordwijk. Het menu was veelbelovend, het eten bleek uiteindelijk acceptabel maar niet echt fantastisch (ik spreek hier overigens voor mezelf). De bediening was wat in Nederland tegenwoordig de norm schijnt te zijn in restaurants: personeel wat aan hun taalgebruik te horen (met die vreselijke Gooische “R”) bestaat uit studenten die een centje bijverdienen, en daar is op zich niks mis mee (behalve die “R” dan) maar het resultaat is een soort “Popie Jopie” bediening met veel gooi- en smijtwerk.

Normaal is het met Kerst altijd wat chaotischer dan normaal vanwege de drukte, maar dat was in dit geval geen excuus want het restaurant zat lang niet vol. Desondanks werden bestellingen vergeten, moesten ze voortdurend vragen wie er ook al weer wat had besteld, vlogen messen en vorken je af en toe om de oren als er werd afgeruimd, en alles werd op een laconieke manier afgedaan die je in een McDonalds zou verwachten maar niet in een restaurant waar je, ik moet het toch weer zeggen, een vorstelijk bedrag neertelt voor een gezellig avondje uit.

Wat een verschil met Zuid-Oost Azië waar je in hotels en restaurants behandeld wordt als een geëerde gast. Vertel mij nou eens, wat is daar eigenlijk mis mee?

Ondanks dat ik toch al wat gewend ben ten aanzien van Jetlag is het deze keer wel heel erg. Dat ik de eerste paar dagen weer in een ander ritme moet komen ben ik wel gewend maar deze keer schijnt het maar niet te willen lukken. Het resultaat is dat ik, hoe laat ik ook naar bed ga, midden in de nacht wakker wordt en dan ook niet meer kan slapen. Hooguit doezel ik rond en uur of half zeven nog even weg maar ik slaap niet echt meer. Dat begint nu toch wel vervelend te worden want ik zit nu al een paar avonden om negen uur al te tollen van de slaap en dat is niet echt gezellig natuurlijk.

Jetlag is een verschijnsel waar op zich weinig aan te doen valt, je moet er even doorheen, en het kost inderdaad de ene keer wat meer tijd dan de andere maar deze keer is het echt erg, ik kan me niet herinneren dat ik er ooit zoveel last van heb gehad. Normaal gesproken doe ik de eerste dagen gewoon overdag tussendoor even mijn ogen dicht voor een dutje, en dat werkt meestal prima om snel aan te passen, maar deze keer kan ik zelfs overdag amper een dutje doen terwijl ik toch redelijk bekaf ben af en toe.

Ook vannacht had ik weer zo’n “sleepless night” want op het moment dat ik dit zit te tikken is het half zes in de ochtend…

Een paar belangrijke verschillen zijn bijvoorbeeld dat de strepen op de weg hier ook een betekenis hebben, terwijl je in Maleisië en op de Filipijnen de indruk krijgt dat het meer richtlijnen zijn. Rijbaan aanduidingen worden hier niet bepaald strikt opgevolgd want het gebeurt maar zelden dat iemand die op een baan voor rechtsaf toch besluit rechtdoor te rijden. In zowel Maleisië als op de Filipijnen moet je niet gek op kijken als zo iemand niet eens rechtdoor rijdt, maar dwars door alles heen linksaf gaat slaan. En hoewel Nederlanders toch de reputatie hebben dat ze alleen niet door rood rijden als er een camera staat valt ook dat wel mee. In de beide Aziatische landen kun je zelfs bij groen licht nooit zonder meer een kruispunt oversteken.

En toch is niet alles in Nederland positiever, want wat met name opvalt als je weer terug bent in Nederland is de agressie in het verkeer. Er wordt veel harder gereden maar ook agressiever, en dat geldt zowel voor de rijstijl als vaak de bestuurders zelf. Begrijp me goed, ik pas me heel snel weer aan als ik terug ben en daarom merk ik het ook aan mezelf. In zowel Maleisië als op de Filipijnen is het verkeer wel complete chaos vergeleken met Nederland maar het gaat er desondanks gemoedelijker aan toe.

Zo wordt er op de Filipijnen voortdurend geclaxonneerd, niet zozeer als teken van verontwaardiging maar om de andere weggebruikers attent te maken op je aanwezigheid. Als een ander voertuig weer eens een rare manoeuvre maakt dan toeter je om hem te laten weten dat jij hem hebt gezien en je maakt hem op jouw aanwezigheid attent. Klinkt idioot maar gek genoeg werkt het wel, want ik moet na vijftien maanden Aziatische verkeerschaos de eerste opgestoken middelvinger nog zien…

Vroeg naar bed dus maar vanwege de jetlag waren we ook weer heel vroeg wakker. Ik was om vijf uur ‘s morgens al klaarwakker en zat dus om half zes al aan de koffie. Eerste verrassing: het bleef tot dik half negen donker! Dat zijn we niet meer gewend want in Maleisië ging om klokslag zeven uur de zon op en in Manila is dat zelfs al om zes uur. En ik moet zeggen dat niets zo goed is voor je humeur voor de rest van de dag als een zonnetje door je raam als je opstaat.

Hier was het effect precies tegengesteld, niet alleen werd het heel erg laat licht maar het bleef ook somber door de bewolking en wij hadden dan ook de hele tijd het gevoel dat we in een schemerwereld leefden. Zo zie je maar hoe snel je dat soort dingen afwent. Hetzelfde geldt voor de temperatuur, want terwijl iedereen juist riep dat het redelijk zacht was voor de tijd van het jaar stikte ik van de kou!

Onze eerste twee dagen in Rijnsburg werden vooral besteed aan boodschappen voor de Kerst, en voor mij het halfjaarlijkse bezoek aan de tandarts. Ik kwam er voor wat betreft dat laatste niet zo gemakkelijk af als normaal want ik schijn een ontsteking onder mijn tandvlees te hebben, ergens achterin waar een verborgen verstandskies blijkt te zitten. Ik ben dus doorverwezen naar de kaakchirurg, maar ik moet eerst eens gaan kijken hoe ik dat logistiek moet oplossen want dat zal dan toch tijden een volgend bezoek aan Nederland moeten gebeuren.

Vannacht werd ik om drie uur wakker van op zich vertrouwde geluiden, de wind die rond het huis gierde en de regen die tegen de ramen kletterde. Ach ja, welkom in Nederland…

Onze vlucht vertrok ruim drie kwartier te laat, ondanks dat alles op het tijdstip waarop we hadden moeten vertrekken helemaal klaar was, maar dit is nu eenmaal de Filipijnen. We moesten bijna een half uur wachten voordat we mochten vertrekken, en aan de mededeling van de piloot te horen wist hij ook niet waarom, en toen we mochten vertrekken stonden we nog dik twintig minuten te wachten aan de kop van de baan want er waren nog twee vliegtuigen voor ons en er kwamen er tussendoor nog zeker zeven of acht landen…

De vlucht zelf verliep voorspoedig, maar veertien uur is gewoon een lange zit, zelfs als je Business Class vliegt. En zeker als je “met de dag mee” vliegt. We vertrokken namelijk rond een uur of een ‘s middags en omdat je met de zon mee vliegt en dus tegen de tijd in vlieg je eigenlijk overdag en heb je dus helemaal geen slaap. Ik benijd altijd mensen die hun luiken kunnen sluiten als de wielen nog niet eens in zijn en ze pas weer open doen als de piloot meedeelt dat het cabinepersoneel moet gaan zitten voor de landing. Ik slaap altijd slecht in vliegtuigen en zeker “overdag”, zoals vandaag, en meer dan wat korte dutjes heb ik dan ook niet gedaan. Zelfs Riet, die thuis altijd kan slapen, heeft er in een vliegtuig moeite mee en heeft ook deze keer weinig geslapen.

Riet heeft zich onderweg hoofdzakelijk vermaakt met haar Ipad, wat echt een werelduitvinding is voor dit soort gelegenheden, en af en toe een film. Ik had mezelf voorgenomen om eens flink bij te spijkeren door het bekijken van de nieuwste films maar het aanbod was teleurstellend. Ik heb er maar drie gezien waarvan twee heel matig en een (gelukkig) verrassend goed. Maar goed dat er ook altijd nog afleveringen zijn van “The Big Bang Theory”…

Verder viel er onderweg van het uitzicht niet veel te zien vanwege bewolking, maar wel zagen we de hoogste toppen van de Himalaya door de bewolking steken (zie foto). Martin haalde ons tegen half acht op van Schiphol waar we toch nog op tijd waren geland want de piloot had onderweg even een spurtje ingezet.

En zo zaten we even na achten plaatselijke tijd en voor ons gevoel twee uur ‘s nachts weer in ons Nederlandse thuis, en alweer aan een bakkie…

We hebben nog helemaal niets gepakt en dat moet dus vanavond allemaal nog gaan gebeuren. Nou ja, “allemaal”, zoveel is het niet want we hebben hier alleen maar zomerkleren en die hoeven we geloof ik niet mee te nemen. En onze winterkleren zijn allemaal in Nederland dus de koffers gaan matig gevuld mee. Toch kiezen we ervoor om niet al te kleine koffers mee te nemen want we moeten vanuit Nederland het een en ander mee terug nemen. Sommige dingen zijn hier nou eenmaal niet te krijgen, zoals paprika chips en Senseo pads, en die gaan dus mee terug.

Het wordt een lange zit want de vlucht gaat normaal gesproken twaalf uur duren. Toen Riet in oktober naar Nederland terug ging had ze echter bij het vertrek al twee uur vertraging, het is niet te hopen dat dat morgen weer gebeurd. Mocht alles lopen zoals gepland dan arriveren we morgenavond om een uur of zeven of Schiphol.

“Azzewenetbelevemagge” zei mijn oma dan altijd…

Voor alle duidelijkheid, want we hebben al wat berichtjes gekregen van verontruste familieleden, bij ons in Manila is er niks aan de hand. Het enige wat wij van de tropische storm hebben gemerkt is regen op zaterdag en wat buien gisteren, maar verder niets. Het rampgebied bevindt zich zo’n 800 kilometer naar het zuiden, op het eiland Mindanao.

Het schijnt dat met name het niet tijdig waarschuwen van de bevolking de belangrijkste oorzaak is voor de vele slachtoffers. Vanmorgen stond de teller van het aantal doden al op meer dan 650 en de verwachting is dat dat nog flink gaat oplopen want het aantal vermisten ligt volgens de geruchten rond de 4000. Op dit moment zitten er zo’n 35000 mensen in de noodopvang, en de meesten daarvan zijn waarschijnlijk alles kwijt.

Vorige week hadden we het er nog over dat het stormseizoen er hier op zat voor dit jaar, want normaal gesproken eindigt dat eind november. Moeder natuur had daar helaas geen boodschap aan…

Het weer hier in Manila was vandaag nog steeds een beetje wisselvallig als gevolg van de tropische storm in het zuiden, met af en toe een regenbui. Verder was het een rustige dag, ook al omdat de zondag de vrije dag is van onze hulp Estela en we dus het rijk alleen hadden. Tot groot genoegen van Riet want die is nog steeds aan het wennen dat er iemand de hele dag “voor d’r pôte loopt”…

Vanavond zijn we even naar de Union Jack Tavern geweest om wat te eten. Toen ik de auto in de parkeergarage geparkeerd had kwam er iemand aanlopen die vroeg of we de auto soms wilden laten wassen.

Dat wordt eigenlijk iedere keer dat ik daar parkeer wel gevraagd maar ik had het nog niet nodig gevonden.

Deze keer leek het me eigenlijk wel een goed idee want een witte auto die je een paar weken niet wast gaat er hoe dan ook smerig uitzien.

Toen we ruim een uur later uit de kroeg kwamen stond de auto ons al tegemoet te glimmen. Hij was niet alleen gewassen maar ook in de was gezet, en de velgen waren zo grondig schoon gemaakt dat ik me er zowat in kon spiegelen. En dat alles had me het bedrag van 155 Pesos gekost. Voor degenen die nu schrikken van dit bedrag omdat ze niet helemaal bekend zijn met de wisselkoers van de Filipijnse munt ten opzichte van de euro, dat is dus nog geen drie Euro…