We zijn weer met zijn tweetjes na het vertrek van Martin en Sandra gisteravond, en vandaag was ook nog eens onze allereerste jaarwisseling buiten Nederland. Oudejaarsavond is natuurlijk geen avond om samen op de bank te gaan zitten voor de televisie dus Riet had met een paar vriendinnen afgesproken dat we bij ons de jaarwisseling zouden gaan vieren.

Daarvoor moesten we eerst maar weer eens boodschappen gaan doen en dat viel niet mee. Het was in alle supermarkten een drukte van belang was doordat blijkbaar iedereen nog gauw even aan het inslaan was voor oudejaarsavond. Daarnaast liet de bevoorrading door de feestdagen blijkbaar te wensen over dus we moesten met ons boodschappenlijstje meerdere supermarkten en winkels af om te krijgen wat we wilden hebben. Uiteindelijk is alles gelukt en hadden we vanmiddag een uitpuilende koelkast en de Hollandse gehaktballetjes stonden te pruttelen op het gasfornuis.

We hadden een heel gezellige avond met onze vrienden Scott en Nonnie en hun dochter en Pete en Christine. Het werd dan ook behoorlijk laat, Pete en Christine gingen pas over drieën naar huis. De vuurwerkoverlast die voorspeld was viel heel erg mee, maar dat komt denk ik omdat we in Nederland heel wat gewend zijn. Net als daar begon hier in de loop van de dag het geknal al, maar vergeleken met Nederland was het erg rustig. In de loop van de avond nam het natuurlijk toe en zagen we het vertrouwde beeld met heel veel vuurpijlen, maar na het hoogtepunt op het tijdstip van de jaarwisseling nam het al snel af. Tegen enen was het op een enkele verdwaalde verre knal of pijl zelfs al afgelopen.

We zitten alleen nog steeds met een volle koelkast want ondanks ons verzoek vooral niets mee te nemen heeft onze visite zoals hier de gewoonte is zoveel meegenomen dat we het op geen stukken na hebben opgekregen. Iemand nog een stuk taart of een glas champagne?

Er waren geen plannen meer voor vandaag maar dat maakte niet uit want het was gelukkig weer schitterend weer en ze hebben dus nog gauw even aan hun teint gewerkt in de tuin. Het enige wat we nog wel even hebben gedaan is ze meenemen voor de lunch op een bijzondere plek, het restaurant gelegen op de eenendertigste verdieping van het Vivere Hotel.

Vanwege het mooie weer was het uitzicht schitterend en het eten was ook nog eens erg goed. Riet en ik hadden dat al verwacht want ik heb vrijwel alle keren dat ik in Manila was voordat we er naar toe verhuisden in het Vivere Hotel gelogeerd en toen Riet en ik aankwamen in Manila verbleven we in eerste instantie ook in dit hotel.

Aan het eind van de middag kwamen Martin en Sandra met tegenzin uit het zonnetje om zich voor de reis te verkleden en de laatste dingen in te pakken. Tegen vijven was het tijd om naar de luchthaven te vertrekken waar we aankwamen na een opvallend vlotte rit, het was echt ongewoon rustig onderweg en ook op de luchthaven zelf.

Alle faciliteiten waren vlot afgerond hoorde ik net via een berichtje op mijn telefoon en het wachten is dus op het vertrek om tien voor negen vanavond. Als alles goed gaat zullen ze morgenochtend om zeven uur op Schiphol landen.

We namen dus weer afscheid van onze visite. Het zal de komende dag wel erg stil in huis zijn en we zullen de gezelligheid zeker nog een tijdje missen.

Gelukkig kon ik de trip naar de vulkaan Mount Pinatubo die afgelopen donderdag niet door kon gaan vanwege het slechte weer verschuiven naar vandaag. Het weer zag er gisteren al een stuk beter uit dus de vooruitzichten voor vandaag waren goed. Het betekende wel extra vroeg op want op een zaterdag is er altijd meer verkeersdrukte en onze chauffeur stuurde daarom vooraf een berichtje dat we al om half vier in de ochtend zouden worden opgehaald in plaats van vier uur.

De rit naar het startpunt van de tocht naar de vulkaan duurt een uur of drie, en we probeerden zo goed en zo kwaad als het ging onderweg nog wat te slapen in het busje. Dat lukte zowaar redelijk en na een vlotte rit waren we om een uur of half zes al ter plekke. De tocht begint in een klein dorpje in een lange straat die helemaal vol stond met wachtende jeeps, want per dag maken gemiddeld driehonderd mensen de tocht naar de vulkaan en omdat het zaterdag was en vakantieseizoen werden er zelfs nog meer mensen verwacht.

We vertrokken per jeep naar het startpunt van de hike, de voettocht naar de krater, een ritje van twaalf kilometer over de bedding die is uitgesleten door modderstromen vanuit de vulkaan. Het is een ruig ritje wat gaat over as en stenen en door verscheidene snelstromende bergbeken. De laatste zeven kilometer van de tocht moet te voet worden afgelegd met een gids, en ook dat betekent veelal klauteren over stenen en rotsen en het oversteken van snelstromende beekjes. Bij een van de laatste oversteken slipte mijn voet van een gladde steen in het water en dat leverde (hoofdzakelijk vanwege het feit dat ik mijn camera probeerde te redden) in een natte broekspijp op en een linkerbeen met wat flinke schaafwonden.

Het was aan de ene kant een beetje jammer dat het redelijk bewolkt was en af en toe knap winderig, maar aan de andere kant was dit waarschijnlijk voordeliger ten opzichte van zo’n tocht in de volle zon. Na ruim twee uur kwamen we na een laatste stevige klim aan op de top van de krater en daar maakte het fantastische uitzicht de tocht meer dan waard. Martin, Sandra en ik daalden af naar het zandstrandje in de krater waar Martin en Sandra nog even hebben gezwommen in het kratermeer. De klim vanaf dat strandje via de stenen trap terug naar boven bleek overigens het zwaarste deel van de hele tocht, waarbij gezegd moet worden dat we natuurlijk al zeven zware kilometers in de benen hadden.

De tocht terug voert over hetzelfde pad en dat betekende dus weer zeven kilometer afwisselend wandelen en klauteren. De terugtocht ging een stuk sneller dan de tocht op weg naar de krater, waarschijnlijk omdat we nu ons eigen tempo konden lopen en niet voortdurend andere groepen tegenkwamen wat lastig is op de smalle paden. We moesten met een andere jeep terug want bij degene die ons heen had gebracht werd bij onze terugkomst net een wiel verwisseld. Terug in het dorpje genoten we nog van een Filipijnse lunch die we helaas onvoldoende eer aan konden doen: de zes volle schalen met kip, rijst, groente en noodles waren simpelweg veel te veel voor ons viertjes.

Bij tweeën stapten we weer in het busje voor de terugreis en dat ging heel vlot totdat we Manila binnen reden. Zoals was te verwachten op zaterdagmiddag stond het verkeer muurvast en dat had waarschijnlijk voor een groot deel te maken met het feit dat het inmiddels flink was begonnen te regenen. Onze chauffeur besloot tot een alternatieve route dwars door de stad die erg leuk was vanuit toeristisch oogpunt maar die nauwelijks tijdwinst op bleek te leveren. Uiteindelijk waren we pas om half zes in de middag weer thuis.

We gingen nog wel uit eten, want het was tenslotte de laatste avond van Martin en Sandra, maar erg laat werd het niet: we lagen allemaal voor half elf bekaf en met zere benen in bed…

Voor Martin en Sandra zit de vakantie hier op de Filipijnen er al weer bijna op want aanstaande zondagavond vliegen ze al weer terug naar Nederland. Sandra wilde vandaag nog een laatste keer shoppen in een van de grote winkelcentra en daarvoor gingen we vanmorgen naar SM City North Edsa, gelegen aan de noordkant van de stad. En zoals de naam al zegt ligt het aan de beruchte EDSA Avenue en wel helemaal aan de andere kant van ons uit gezien.

We vertrokken om een uur of half tien in de hoop de ergste drukte voor te zijn en dat lukte heel redelijk. Het was na aankomst even zoeken naar de Starbucks en wat langer naar een broodjeszaak maar allebei werden uiteindelijk gevonden. Sandra vond ook wat ze zocht, een paar bruine leren Converse All Stars, en dat betekent na het paar neppers dat ze had gekocht in ”Greenhills” van de week haar tweede paar van deze schoenen. Net als vorig jaar in Kuala Lumpur zijn All Stars dus haar voornaamste souvenirs. Ook voor Martin was het shoppen succesvol want hij kocht zowaar één T-Shirt en daarmee komt het totaal samen met de drie die hij al eerder had gekocht op vier. Eigenlijk zelfs op vijf want bij een paar flessen Southern Comfort die hij heeft gekocht om mee terug te nemen zat ook een gratis T-Shirt.

Riet ging niet mee vandaag want die houdt helemaal niet van winkelen. Die heeft trouwens grote zorgen want er zijn op dit moment vrijwel geen sloffen sigaretten meer te koop! Op 2 januari gaan namelijk de prijzen van sigaretten hier omhoog en alle verkopers houden dus hun voorraad zoveel mogelijk vast om ze tegen de nieuwe prijs en de oude belasting te verkopen.

Vanavond hebben we weer gegeten bij de Union Jack Tavern, want Martin en ik hadden daar nog een uitdaging uitstaan. Ze hebben daar een pizza die ”Jack’s Full Pizza” heet en in feite niks anders is dan een compleet English Breakfast op een pizza. Die wilden we vorige week al bestellen; om de een of andere reden ging dat toen niet, maar vandaag is het gelukt. Nou ja, het bestellen, het opeten bleek zelfs met z’n tweeën een probleem want we kregen het niet helemaal voor elkaar. Maar we hebben in ieder geval alvast een bodempje voor onze tocht naar Mount Pinatubo morgen!

Later vandaag overlegde ik met de reisorganisatie en dat ging met het nodige gesteggel. Volgens hen had de tocht wel door kunnen gaan maar ze bleven het antwoord schuldig op de vraag hoe we dat hadden moeten weten want zowel gisteren als vanochtend waren ze niet bereikbaar geweest voor advies. Er werd dus overeengekomen dat we nu aanstaande zaterdag gaan en de verwachting is dat we dan wel goed weer hebben want de tropische storm zal in de loop van vannacht voorbij getrokken zijn.

Vandaag dus geen spannend verhaal over onze tocht naar Mount Pinatubo, maar ik wil het even hebben over iets anders. Ik vind het leuk om van ieder land waar ik kom een origineel souvenir mee te nemen, niet van die geprefabriceerde dingen die waarschijnlijk in China zijn gemaakt maar iets ”echts”. Riet houdt er helemaal niet van maar af en toe komen we toch iets tegen wat zelfs zij mooi vindt, zoals het handgemaakte houten beeldje wat we op Cuba hebben gekocht.

Ook in Maleisië hadden we bijna zo’n houten beeldje gekocht maar het duurde erg lang voordat we er een vonden die volgens Riet geen ”stomme kop” had, en toen we die vonden twijfelde ze weer zo lang dat we er uiteindelijk naast grepen.

Toen we afgelopen maandag in een souvenir shop in Intramuros waren zag ik een set van twee beelden van oorspronkelijke bewoners van de Filipijnen, allebei handgemaakt uit een enkel blok hout en ongeveer een halve meter hoog.

Ik was er meteen weg van en ik kon de set krijgen voor een vriendenprijsje, dus ik besloot ze te kopen. Thuis gekomen was de reactie van Riet ongeveer zoals verwacht: ”Mot ik dat mooi vinden?”…

Sandra kon haar lol weer niet op vandaag want we gingen naar een van de leukste winkelcentra in Manila, genaamd Greenhills. Dit winkelcentrum heeft niet alleen de gebruikelijke winkels met merkartikelen maar er is ook een enorme markthal met allemaal stalletjes die hetzelfde verkopen maar dan tegen veel lagere prijzen omdat alles er namaak is. Tassen, kleren, schoenen, horloges, alles ligt er voor een prikkie van de prijs van de echte en meestal is het namaak op het oog niet van echt te onderscheiden.

Waar Sandra naar op zoek was waren Converse All Stars, en liefst een paar rooie. We vonden ze in een van de vele stalletjes, en omdat Riet in hetzelfde stalletje nog een paar sportschoenen vond konden de dames afdingen tot negenhonderd pesos (minder dan vijftien euro) voor de twee paar. Martin ging op zoek naar een rugzak, hij vond op een gegeven moment een ”originele” Victorinix rugzak en ook voor nog geen vijftien euro. Sandra’s dag werd helemaal goed toen ze voor zowel haar iPhone als haar iPod een cover vond die samen omgerekend nog geen twee en een halve euro kostten.

Het enige probleem van Greenhills is dat het aan de andere kant van het centrum van Manila ligt en dat het dus vrijwel onvermijdelijk is om er via EDSA naar toe te rijden, de drukste verkeersweg van de stad. Op de heenweg deden we er dan ook ruim vijf kwartier over om er te komen, en om aan te geven wat voor verschil het kan maken of het druk is of rustig, op de terugweg viel het verkeer alles mee en deden we er netaan een half uur over om weer thuis te komen.

We maakten er een vroege avond van vanavond want voor morgen staat de tocht naar de vulkaan Mount Pinatubo op het programma en we worden daarvoor om vier uur in de ochtend opgepikt. Of het doorgaat is op dit moment de grote vraag want het is vanavond begonnen te regenen en er zijn al een paar fikse buien gevallen. Of de regen doorzet morgen is afhankelijk van de route van de tropische storm die op dit moment ten zuiden van ons dwars over de Filipijnen trekt. Als het regent gaat de tocht vrijwel zeker niet door, dus het wordt nog even spannend. Afwachten maar, meer kunnen we niet doen.

Voor de liefhebbers, ik heb een foto album geplaatst met de foto’s van onze trip naar Boracay. Je kunt het album vinden op de Foto’s pagina (de link staat links bovenaan het scherm) of via deze directe link.

Dit was de allereerste keer dat we Kerst niet in Nederland vierden, en als ik de berichten zo hoor dan hoeven we daar wat het weer betreft niet rouwig om te zijn. Het was daar blijkbaar geen witte Kerst maar een hele natte, en hoewel de kans op een witte Kerst hier ook beslist nul is was het in ieder geval het grootste deel van de dag zonnig en heet.

We maakten er een rustige dag van want ook hier is met Kerst heel erg veel gesloten. Riet zorgde voor een lekkere Nederlandse Kerstlunch (met varkenshaasjes) en aan het eind van de middag wandelden we met zijn vieren naar het huis van een van mijn collega’s die een Kerstborrel organiseerde. Dat werd zoals verwacht erg gezellig, Martin en Sandra hadden het er ook naar hun zin, en het werd dan ook tamelijk laat want we gingen pas om een uur of half elf pas weer naar huis.

Bij thuiskomst ging ik meteen op de pc kijken of mijn broer Alex online was via Skype want onze moeder zou bij hem zijn met Kerst. Dat lukte probleemloos en dankzij een goeie verbinding hebben we dus nog even gezellig met de familie in Nederland kunnen kletsen. En daarmee zit de Kerst er voor dit jaar voor ons op want hier op de Filipijnen is er geen Tweede Kerstdag…

Voor vandaag hadden we een volle planning. Martin en Sandra zijn nu een week hier maar hadden nog weinig gezien van het echte Manila en daarom stond er voor vandaag een bezoek gepland aan Intramuros.

Intramuros is het oude Spaanse centrum van de stad en het is zoals de naam al zegt helemaal ommuurd. Binnen de muren liggen de oudste Spaanse kerken, daterend uit de tweede helft van de zestiende eeuw, en nog veel meer oude bezienswaardigheden zoals Fort Santiago. Dit fort is met name bekend als de gevangenis van de Filipijnse volksheld Jose Rizal die daar ook door de Spanjaarden is geëxecuteerd. We bezochten het fort en daarna maakten we een rit door Intramuros met een paard en wagen die ons langs alle andere bezienswaardigheden voerde zoals het voormalige hoofdkwartier van Generaal MacArthur onder wiens leiding de Filipijnen werden bevrijd van de Japanse bezetters en die dus ook mateloos populair is op de Filipijnen.

Helaas bleek mijn favoriete restaurant, wat helemaal in Spaans koloniale stijl is, gesloten maar wat gelukkig wel open was was het museum wat gevormd wordt door een origineel huis in dezelfde stijl. Het kostte wat moeite om souvenirs te vinden die Sandra leuk vond maar toen ze die gevonden had reden we (ook op verzoek van Sandra) naar de Mall of Asia, een van de grootste winkelcentra van Manila. Na daar twee uur rond gelopen te hebben zei Sandra dat ze wilde verhuizen naar een locatie naast de Mall…

De rit terug naar huis aan het eind van de middag voerde gedeeltelijk over EDSA en dat gaf onze gasten een goed beeld van de gebruikelijke verkeerschaos in de stad. Thuis gekomen besloten we onze allereerste Kerstavond buiten Nederland met een barbecue in de tuin.

En we wensen uiteraard al onze vrienden en bekenden in Nederland hele fijne Kerstdagen vanuit een zonnig en warm Manila.

Het was dan ook overal een drukte van belang en we waagden ons daarom ook maar niet te ver van huis. We gingen naar de Festival Mall waar bij aankomst de parkeerborden de weinig hoopvolle melding ”Full” lieten zien voor alle vier de parkeerterreinen. Maar we hadden Riet bij ons, en om de een of andere reden heeft die altijd het geluk dat er net ergens een auto wegrijdt, dus we waagden het erop. En ja hoor, we waren nog niet eens door het overdekte en meest gewilde gedeelte heen (want daar staat de auto uit de zon en dus redelijk koel) of we zagen een auto aanstalten maken om te vertrekken. Mazzel bij aankomst dus, en vervolgens stortten we ons in de drukte.

Martin verraste ons door zowaar drie nieuwe T-Shirts aan te schaffen en als je weet hoe kritisch die is bij aankoop van kleren dan weet je hoe bijzonder dat is. Verder deden we alleen maar de noodzakelijke aankopen want het was simpelweg te druk om ergens op je gemak rond te kijken.

Voor vanavond hadden we een bezoek aan het restaurant ”Appenzeller” gepland want Riet zit zich al meer dan een week te verheugen op gebraden konijn. Normaal gaan we altijd met de auto want eigenlijk is dit restaurant net te ver om te lopen, maar we besloten het er toch maar op te wagen want we hadden tenslotte geen haast. Na een fikse wandeling (niet zozeer vanwege de afstand maar meer vanwege de temperatuur) kwamen we ter plekke en wat denk je: dicht! Er was een besloten feest aan de gang en we moesten dus uitkijken naar een andere locatie. Nou zijn die er zat, maar de avondwandeling werd dus nog langer dan oorspronkelijk gepland. Riet had blijkbaar weer een vooruitziende blik gehad want voor de terugwandeling naar huis werden haar naaldhakken vervangen door slippertjes die ze in haar tas had meegenomen…

We zaten dus voor de buis gisteravond maar wat bleek, Martin had in zijn enthousiasme niet goed gekeken en de Amerikaanse finale van het programma gedownload. We hebben toch maar even gekeken en volgden drie finalisten naar een tamelijk voorspelbare uitslag. Ik bedoel maar: een beetje sullige gozer met een licht Schots accent, een hippieachtig figuur in circuskleren en een aan alle Amerikaanse schoonheidsidealen voldoende langbenige schoonheid met een naam (”Cassadee”??) die doet vermoeden dat ze komt uit de regio waar het heel normaal is dat neven en nichten met elkaar trouwen. Wie zou dat nou winnen denk je? Die met de beste stem? Ja, vast…

Vandaag was het gelukt om de Nederlandse finale alsnog te downloaden en ik moet zeggen, ook hier was al snel duidelijk wie de winnaar zou worden. Hier ging de keuze tussen twee dames die zoveel mogelijk probeerden een politiesirene na te doen, een ietwat verlegen knulletje met een gitaar en natuurlijk de zelfs bij mij inmiddels (van naam) bekende Johannes. Allereerst even een opmerking mijnerzijds, die Johannes bleek niet alleen de smaakmaker door vooral zichzelf te blijven maar hij zong ook bij lange na niet zo slecht als in de kranten werd geschreven. Maar dat die ene politiesirene zou gaan winnen was al snel duidelijk, die werd zodanig gepusht dat dat vrijwel onvermijdelijk was.

Maar ik weet zeker dat Johannes het grote succesnummer gaat worden op de volgende Zwarte Cross, en wat de woorden van de winnares betreft ( ”Ik hoop jullie snel allemaal te zien” ), als het aan mij ligt niet…