Voor mij wel gezellig, want nu heb ik onderweg wat aanspraak. Voor haar ook handig want op de terugweg word ik bestookt met vragen over wat we behandeld hebben tijdens de training. En ook dat vind ik leuk want het geeft me nou eenmaal veel voldoening als ik iets heb uitgelegd en ik krijg als reactie, “Oh, nou snap ik het!”. Heb ik tenslotte toch iets goed gedaan.

Als dank voor het vervoer kreeg ik vandaag een fles Italiaanse wijn van Annalisa. Die werd bij thuiskomst uiteraard meteen geconfisqueerd…

Oudejaarsdag was een dag zonder verrassingen. Het afsteken van vuurwerk begon al vanmorgen vroeg met een paar buurtkinderen die voor ons huis hun afsteekplek hadden en dat ging zowat de hele dag door. Vanaf twaalf uur was er een relatief rustige pauze want toen waren ze blijkbaar door hun moeder naar binnen geroepen voor de lunch, maar om één uur werd het knalfestijn hervat.

Overigens viel in zijn algemeenheid het vuurwerk mee en daar zal het weer wel mee te maken hebben gehad. Het was gewoon guur en dat is altijd een showstopper voor de vuurwerkfanaten. Die waren er weer genoeg en af en toe werden we opgeschrikt door vuurwerk wat meer op een bomaanslag leek.

Riet stond gewoontegetrouw vanmorgen weer in de rij bij de oliebollenkraam voor oliebollen (zonder krenten), appelflappen en Berliner bollen. Daarmee waren meteen het ontbijt, de lunch en het diner geregeld.

En verder was het een rustige oudejaarsdag die werd afgesloten bij onze vrienden Anja en Nico. Met de lekkerste kippenpootjes sinds… weet ik veel, heel erg lang!

Twee maanden geleden besloot ik een nieuwe poging te wagen voor december, en het lukte na een heleboel heen en weer gemail en de vele feestdagen toch nog om een datum te prikken waarop we allemaal konden. Dat was vandaag, en daarmee blijft de traditie dat het ieder jaar weer lukt om een avondje bij elkaar te komen mooi in stand.

Ook dit jaar was het verzamelpunt weer Café ″De Doelen″ in Rotterdam. Toen ik daar aankwam was alleen Karel al aanwezig, maar het duurde geruime tijd voordat de rest arriveerde. Ik begon me zelfs al zorgen te maken of ze de afspraak niet vergeten waren, maar even later kwamen vlak na elkaar Walter, Frans en Willem ook binnen.

In eerste instantie overwogen we om vanwege het barre weer maar gewoon te blijven waar we waren en in het cafe wat te eten, maar aangezien er inmiddels nogal een luidruchtige zangeres was begonnen om haar imitatie van een politiesirene ten beste te geven besloten we om toch maar ergens anders te gaan eten.

Het zou Italiaans worden, maar dat viel nog niet mee. Het eerste restaurant bleek gesloten en het tweede zat bomvol, en we konden uiteindelijk pas na een niet geplande lange wandeling bij het derde terecht. Gelukkig was het eten er prima, en het enige minpuntje van de avond was eigenlijk dat onze nestor Joop deze keer verstek moest laten gaan. Maar ook met zijn vijven werd het zoals ik wel verwacht had weer ouderwets gezellig.

Volgend jaar weer, maar dan hopelijk wel weer in de zomer.

Een bezoek aan het Rijksmuseum in Amsterdam staat al jaren op de agenda maar het is er om de een of andere reden nog nooit van gekomen. Het kwam dan ook goed uit dat Robin en Chantal me uitnodigden om vandaag met ze mee te gaan. Ze hadden een paar vrijkaarten gekregen voor het museum en vandaag was de laatste gelegenheid om die te gebruiken.

We kwamen om even over elven aan bij het museum en al meteen werd duidelijk dat het nog wel even zou duren voor we daadwerkelijk binnen zouden zijn. Er stonden twee enorm lange rijen voor twee ingangen, een voor mensen die al een toegangskaart hadden en een voor mensen die nog geen ticket hadden. Ik had via het Internet een kaart gekocht en kon dus in de eerste rij aansluiten, maar Robin en Chantal moesten hun vouchers nog inwisselen voor een echt kaartje dus die moesten in de andere rij.

De rijen waren allebei een paar honderd meter lang en schuifelend ging het naar de ingang. Mijn rij ging wat harder maar het duurde toch nog bijna drie kwartier voordat ik binnen was. Daar moest ik nog dik een half uur wachten voordat Robin en Chantal eindelijk naar binnen kwamen.

Het zal duidelijk zijn, het was binnen heel erg druk, veel drukker dan we van tevoren hadden verwacht. Vooral in de Eregalerij, waar de beroemdste schilderijen hangen van onder andere Rembrandt en Vermeer, was het bomvol. Met name in de zaal met “De Nachtwacht” was het enorm druk en om het beroemde schilderij te kunnen bekijken moest er lichtelijk met de ellebogen gewerkt worden.

Maar al met al was het bezoek heel erg de moeite waard. Het museum is mooi, goed georganiseerd en de collectie is natuurlijk buitengewoon. Alleen waren we na ruim twee uur rondwandelen wel een beetje “schilderijen-moe”. Effe wat eten of zoiets simpels als een bakkie koffie viel alleen ook niet mee vanwege de enorme drukte in de stad. De wachttijd bij het Hardrock Café voor een tafeltje bedroeg drie kwartier en bij Starbucks stond er een wachtrij tot aan de deur. We hielden Amsterdam daarom toch nog vrij snel voor gezien.

Wel moest er eerst nog even worden afgerekend bij de parkeergarage, de somma van vierentwintig euro…

Koud maar wel zonnig, dus het was een ideale dag om even lekker uit te waaien op het Katwijkse strand. Alleen is er deze winter wel een probleempje want het Katwijkse strand is op dit moment verboden gebied in verband met werkzaamheden. Er wordt gewerkt aan de versterking van de kust en daardoor is het strand tot aan het komend badseizoen niet toegankelijk.

Gelukkig is het strand ten noorden van Katwijk, aan de andere kant van de uitwatering, wel toegankelijk. Het was er overigens bar koud met een strakke wind uit het zuidwesten, dus vrijwel dwars over het strand. Desondanks waren er heel wat wandelaars en een behoorlijk aantal kite-surfers die dankbaar gebruik maakten van diezelfde wind en de redelijk hoge golven.

Een vast onderdeel van een bezoek aan Nederland is een of meerdere bezoeken aan de bioscoop. Als liefhebber van films mis ik dat want op de Filipijnen ga ik nooit naar de bioscoop. Niet dat er geen bioscopen zijn maar het trekt me gewoon niet.

Filipino’s zijn hele vriendelijke mensen, maar ze zijn ook luidruchtig. Dat weten ze; ze moeten er zelf ook altijd om lachen als je dat tegen ze zegt, en ze zijn de eersten om het toe te geven. Het zit in hun cultuur, vandaar dat het ook altijd rumoerig is wanneer er meerdere Filipino’s bij elkaar zijn. Ga maar eens op een zaterdagmiddag naar de grote Festival Mall en je weet precies wat ik bedoel.

Mijn probleem is dat als ik naar de bioscoop ga dat ik dan wil genieten van een goeie film en beslist niet lastig gevallen wil worden door pratende, bellende en popcorn kauwende mensen. Eerlijk gezegd moet ik bekennen dat ik geen ervaring heb met het Filipijnse bioscoop publiek maar wat ik heb gehoord houdt me al tegen om te gaan. Niet dat het in Nederland tegenwoordig veel beter is overigens. De Pathé bioscopen vertonen niet voor niks voor elke voorstelling op het scherm een nummer waar je een bericht naar kunt texten in geval van overlast.

Maar goed, vanavond ben ik met mijn broer en mijn beide zoons in Den Haag naar de film “The Hunger Games – Catching Fire” geweest en dat was een goed besteedde avond. Goeie film, iets beter nog dan deel één, en een publiek wat weliswaar opvallend jong was (en dus van de mobieltjes generatie) maar wel duidelijk was gekomen om van de film te genieten.

Voor herhaling vatbaar zou je zeggen, alleen draait er niet veel soeps meer op dit moment. Jammer hoor…

Of het nu komt doordat de dagen zo kort zijn of doordat we niet zo heel erg actief zijn, we weten het niet. Wel is duidelijk dat we ’s avonds al heel vroeg bekaf zijn en ’s morgens nog steeds voor dag en dauw wakker worden. Het is nu al bijna een week en normaal gesproken zijn we dan allang weer aangepast aan het Nederlandse ritme, maar deze keer hebben we er dus gewoon meer moeite mee.

Voor het Kerstdiner van vandaag, ook al traditioneel zo langzamerhand met onze zoons en schoondochters, hadden we een keuze gemaakt die misschien niet meteen voor de hand ligt. We hadden namelijk gekozen voor een Italiaans restaurant in Sassenheim wat een op het oog aantrekkelijk Kerstmenu aanbood. We werden niet teleurgesteld, het eten was erg lekker en het ongehaaste tempo waarin het zes gangen menu werd geserveerd maakte dat het een hele gezellige tweede Kerstavond werd. Alleen realiseer ik me nu pas dat ik blijkbaar nog steeds niet genoeg ben ingeburgerd op de Filipijnen, want als dat wel zo was geweest dan had ik vast en zeker een paar foto’s gemaakt tijdens het diner…

Ondanks de sombere weersvoorspellingen van de afgelopen dagen was het vandaag onverwacht mooi weer. De bewolking was verdwenen, de lucht was daardoor blauw en de zon scheen. Doordat de temperatuur ook nog eens hoger was dan normaal voor de tijd van het jaar was het zelfs een hele aangename dag.

En ook het gebruikelijke familiediner met onze ouders was aangenaam. Riet had zich weer flink uitgesloofd om lekker gewoon Hollands eten op tafel te zetten en dat was weer heel goed gelukt. Spruitjes, een witlofsalade, varkenshaas en als toetje griesmeelpudding met bessensap.

Toen alle visite vertrokken was aan het eind van de middag bleek dat Riet toch ook nog niet helemaal bekomen was van de jetlag, hoewel het de eerste dagen wel mee leek te vallen. Om een uur of zes ging ze even naar boven voor een kort dutje, om even bij te komen zei ze zelf, maar ze is niet niet meer beneden geweest.

Ik heb zelf trouwens ook best slaap, mijn broek staat zoals ze dat in Rijnsburg zeggen, nog steeds op “de vreethaak”…

Nee, dit was geen invasie van buitenaardse wezens maar de stofzuiger van Martin en Sandra. Dit is een volledig automatische robot-stofzuiger die je kunt programmeren om op een bepaalde tijd zichzelf te activeren en dan stofzuigt hij de kamer. Het lijkt wel een beetje science fiction maar dat is het dus niet.

Het kreng is niet bepaald geruisloos maar maakt zeker veel minder lawaai dan een doorsnee stofzuiger. Hij vindt zijn weg doordat hij als hij ergens tegenaan botst gewoon een andere kant op draait. Hij schijnt ook in zijn geheugen een soort kaart van de kamer op te slaan zodat hij weet wanneer hij overal geweest is. Het stofzuigen duurt net zo lang tot hij het schoon genoeg vindt, want dat kan hij blijkbaar ook beoordelen, maar niet langer dan een uur want dan gaat hij terug naar zijn “hok”.

Dat “hok” is een docking station wat in een hoek van de kamer staat. Daar parkeert hij zichzelf en laadt op voor de volgende sessie. Er zitten nog van allerlei mogelijkheden op want als je hem zat bent kun je hem tussentijds naar zijn “hok” terug laten gaan, en je kunt het zuiggebied beperken door grenzen aan te geven met losse apparaatjes.

Het enige probleem is dat het apparaat toch nog wel een centimeter of dertien hoog is en dus niet onder meubels kan komen die lager op de poten staan. Hoekjes en kiertjes zijn weer geen probleem want er zit een draaiend kwastje aan wat ervoor zorgt dat ook die schoongeveegd worden.

Het is geen goedkope oplossing, dat moet gezegd, maar wel een ideaal apparaat voor mensen met een hekel aan stofzuigen…

Het heeft vrijwel zeker te maken met het feit dat je in Nederlandse supermarkten nooit verrast wordt, het assortiment is bekend en je grijpt vrijwel nooit mis. Dat in tegenstelling tot de supermarkten in Alabang (die zelfs nog tot de betere van de Filipijnen behoren) want daar is het assortiment lang niet zo stabiel.

Neem bijvoorbeeld de Nederlandse kaas, die is er in bijna alle supermarkten meestal wel verkrijgbaar maar niet altijd. Nou is het zo dat als de een het niet heeft dat de ander het wel heeft, maar je moet dan dus al naar twee verschillende winkels. Kattenvoer is ook zoiets, de blikjes die wij altijd hebben zijn vrijwel overal verkrijgbaar maar ook weer niet altijd in dezelfde winkel. Sinaasappelsap, nog zoiets; ieder supermarkt heeft de pakken sap die wij willen, maar ook weer niet altijd. Kortom, je moet vaak meerdere supermarkten af om steeds dezelfde dingen te kopen en dat kost je gewoonweg meer tijd.

De afhandeling bij de kassa’s in Nederland is ook iets waar we met weemoed aan terug zullen denken als we weer in Alabang zijn. Gaat alles hier vlot langs de scanner met vrijwel geen haperingen, dat overkomt ons op de Filipijnen vrijwel nooit. Ruwweg de helft van de barcodes doet het daar niet, stickers met barcodes ontbreken vaak, en dan is er nog het feit dat de kassajuffrouw per klant gemiddeld twee keer zonder duidelijke reden bij de kassa vandaan loopt.

Goed, in Nederlandse supermarkten laten ze je wel lekker zelf tobben om alles in te pakken, maar omdat we daar aan gewend zijn hebben we geleerd om dat vlot te doen. Op de Filippijnen wordt alles voor je ingepakt, hetzij door een inpakker hetzij door de kassajuffrouw zelf, maar niet zelden ergeren we ons aan het tempo van het inpakken en helpen we zelf een paar handjes mee. Dit overigens tot stomme verbazing van degene die inpakt want de Filippino’s zelf steken echt geen hand uit.

Dat laatste kan trouwens ook niet want in die hand zit hun mobieltje waarmee ze bij de kassa aan één stuk door staan te sms-en…