Mijn laatste blog van 2014 wil ik gebruiken om terug te kijken op het jaar 2014, ons derde volle jaar op de Filipijnen.

Eind januari kregen we al voor de eerste keer bezoek dit jaar, Robin en Chantal kwamen voor de tweede keer naar de Filipijnen. Samen met hen brachten we een lang weekend door op het eiland Panglao bij Bohol. Ook in februari kregen we bezoek, deze keer maar voor een paar dagen, mijn ouwe collega Karel kwam met zijn Filipijnse vriendin bij ons langs.

In mei gingen we dan eindelijk op vakantie naar China. Dat land stond al een paar jaar op ons lijstje maar het was er nog steeds niet van gekomen. We maakten een rondreis van drie weken die begon in Shanghai en eindigde in Beijing. China bleek een land wat veel moderner was dan we hadden verwacht, maar we hebben gezien wat we graag wilden zien: de Grote Muur, het Terracotta Leger en de Verboden Stad.

In juli waren we voor een bezoek van ruim twee weken in Nederland, wat eerder in het jaar dan gewoonlijk maar dat had alles te maken met het feit dat Martin en Sandra uit ons huis verhuisden naar hun eigen splinternieuwe appartement. We hielpen met de verhuizing en begonnen met het maken van plannen voor ons eigen huis, zoals een nieuwe voordeur en een nieuw toilet. Tussendoor namen we afscheid van Riet’s ouwe Starletje wat nu zoveel mankementen begon te vertonen dat reparatie niet meer rendabel was en het trouwe karretje werd dan ook naar de sloop gebracht.

In september had ik een cursus in Maleisië en dat betekende dus een aangenaam weekje in mijn favoriete stad Kuala Lumpur, waar ik overigens in februari ook al een paar dagen was geweest voor een zakenbezoek. Ook kregen we weer bezoekers in september. Gillian, de dochter van Riet’s Australische vriendin Pat, bracht samen met haar vriend Heinrich aan de Filipijnen en ze hebben bij ons gelogeerd toen ze in Manila waren.

In oktober ging Riet, net als eerder dit jaar in maart, voor een paar weekjes terug naar Nederland voor een tussentijds bezoek. Toen ze weer terug was begonnen we al met het plannen van ons volgende bezoek aan Nederland in december, maar we wilden tussendoor ook nog een lang weekend weg. Dat weekendje weg werd ons derde bezoek aan het prachtige eiland Boracay, in november. We verbleven weer in ons favoriete hotel “Discovery Shores” waar we deze keer een suite hadden van twee verdiepingen met een groot dakterras met naast een fantastisch uitzicht ook een jacuzzi.

Ondertussen waren overal de voorbereidingen voor het vieren van de Kerst al in volle gang en werd zo’n beetje het hele land opgevrolijkt door feestelijke verlichting. Ook wij deden daaraan mee en versierden ons huis met kerstverlichting, sterren en een kerstman voor de deur.

Voor het kerstfeest van ons bedrijf werden we op het laatste moment gevraagd om met onze band “From the Chorus” een kort optredentje te verzorgen. Ondanks de korte voorbereidingsperiode van maar twee weken lukte het ons om redelijk voor de dag te komen. Dit was overigens ons tweede optreden al dit jaar want in mei hadden we ook al een optreden verzorgd tijdens een personeelsfeest in de exclusieve club “Republiq”.

Riet heeft zich ook dit jaar weer met haar vriendinnen ingezet voor het vrijwilligerswerk, maar ze had het af en toe moeilijk want in een tijdsbestek van een paar maanden vertrokken er niet minder dan vier van haar beste vriendinnen.

We hebben dit jaar veel overlast gehad van langskomende tyfoons. In juli, vlak voor mijn vertrek naar Nederland, raasde tyfoon “Glenda” over Manila waarbij veel schade werd aangericht en onze tuin in een slaatje werd veranderd. Daarna volgden meerdere tyfoons die wel veel regen veroorzaakten maar ons niet direct troffen.

Totdat het land in december werd opgeschrikt door de naderende supertyfoon “Ruby”. Met de supertyfoon “Yolanda” nog in gedachten werden er uitgebreide voorzorgsmaatregelen getroffen en dat hielp de schade en het aantal slachtoffers drastisch te beperken. Onderweg boette de storm aan kracht in en veranderde ook nog eens van koers waardoor de gevolgen voor Manila beperkt bleven tot twee dagen met heel veel regen.

Halverwege december vertrokken we, Riet een weekje eerder dan ik, weer naar Nederland om Kerst te vieren met vrienden en familie en het jaar uit te luiden. En dat laatste deden we vandaag bij Nico en Anja op een rustig verlopen oudejaarsavond…

Mijn moeder gaat iedere dinsdagochtend een bakkie doen bij Tante Jo en als ik in Nederland ben ga ik als het even kan met haar mee. Voor mij betekent het een weerzien met het huis en de familie waar ik de eerste jaren van mijn leven zo’n beetje ben opgegroeid.

Tante Jo woont namelijk nog steeds in haar ouderlijk huis wat pal naast het huis ligt waar ik ben geboren. Voor diegenen die dat niet weten, mijn oma en de moeder van Tante Jo waren zussen die naast elkaar woonden, en mijn moeder en Tante Jo zijn dus volle nichten.

En dat betekent dat Tante Jo eigenlijk mijn achter-tante is, maar voor mij is ze gewoon mijn tante, net als haar zussen Tante Corrie, Tante Cobie, Tante Lenie en Tante Annie die vanmorgen ook allemaal langs kwamen voor een bakkie. En omdat Ome Dirk, Ome Piet en Ome Arend ook nog langs kwamen was het voor Tante Jo een huisje vol. Ik kijk nu al uit naar de volgende keer, al zal dat wel weer even gaan duren.

Naar aanleiding van deze reünie een ouwe foto waar mijn geboortehuis op staat. De man rechts die over het hek hangt is mijn Opa en als ik me niet vergis is de vrouw links die in de deuropening staat Tante Jo.

Vanavond was er nog een kleine reünie, want als ik in Nederland ben probeer ik altijd met mijn ouwe maat Willem af te spreken om naar de film te gaan en een happie te eten. Ook deze keer was het weer gelukt een datum te prikken en we spraken af in Den Haag. De film die we zagen was “Exodus” en het restaurant werd (zoals eigenlijk altijd) “La Lanterna”. Ook voor herhaling vatbaar wat mij betreft…

Dat werd vannacht bepaald niet beter. Het leek erop dat ik eindelijk eens door zou slapen toen de nachtrust wreed werd verstoord door drie opeen volgende luide piepen. Uiteraard gaf ik een van Riet’s mobieltjes de schuld maar toen die, ook wakker geworden, keek was dat niet het geval.

De logische andere optie leek ons een van de rookmelders, die gaan met tussenpozen piepen als de batterij leeg begint te raken. Het bleek dat een van de rookmelders zonder batterijen los in een kast lag, dus het moest de andere zijn. Die hangt in het trapgat en nadat ik hem van de muur had gehaald en de batterijen had verwijderd was het probleem opgelost.

Tenminste dat dacht ik, maar lang duurde de rust niet want amper een uur later klonk er weer een paar seconden lang luid gepiep. Deze keer konden we, omdat we allebei nog wakker waren, het geluid traceren en het leek van de zolder te komen. Maar toen we gingen kijken was het ons een raadsel waar het vandaan kwam, we checkten de wasdroger, de wasmachine en de verwarmingsketel maar zagen niks vreemds.

De rest van de nacht bleef het gelukkig stil maar de oorzaak van het gepiep was vanmorgen nog steeds onbekend. Totdat ik me realiseerde dat we op de zolder nog ergens een oude rookmelder hadden hangen die we ’s nachts over het hoofd hadden gezien. En jawel hoor, die bleek de oorzaak te zijn. Het probleem kon nu simpel worden opgelost door het vervangen van de batterij.

Rest nu alleen nog de vraag waarom dat piepen om aan te geven dat de batterijen leeg beginnen te raken altijd midden in de nacht optreedt…

Eindelijk, het is winter in Nederland. En met “winter” bedoel ik natuurlijk dat het vriest, er ligt een laagje sneeuw op de daken en plaatselijk ijs op de stoepen en straten, en de zon schijnt in een strakblauwe lucht. En het mooiste, het is windstil want anders was het guur geweest in plaats van mooi.

Het was verder een rustige, lekker luie dag waarbij we vanmiddag de deur zijn uit gegaan om bij schoonzus Ans thuis de vierenvijftigjarige huwelijksdag van Vader Niek en Moeder Greet te vieren. Met zoals Riet dat zei, een “happie” en een “drankie”…

Onderweg kon ik nog wel even een mooie foto maken van het winterse landschap.

Een witte verrassing vanmorgen want er lag sneeuw! Een dun laagje weliswaar maar toch de eerste sneeuw die we gezien hebben sinds een lange tijd. En er viel ook nog sneeuw maar dat was natte sneeuw en dat zorgde jammer genoeg weer voor een druilerige dag.

Vanavond stond er weer een etentje op het programma, deze keer met mijn ouwe maten Wessel, Gijs en Nico. Gijs had een nieuw Japans restaurant voorgesteld aan de Boulevard in Katwijk en dat leek ons wel wat. Rauwe kouwe vis en nog “all you can eat” ook, “what’s not to like”…

Nico en ik zouden traditiegetrouw op de fiets gaan maar dat idee ging me aan het begin van de avond tegen staan toen de temperatuur buiten naar het vriespunt zakte en de natte straten begonnen op te vriezen. Een taxi leek een veel betere oplossing en afgezien van het feit dat die door de weersomstandigheden twintig minuten te laat arriveerde was het dat ook.

Het eten in het restaurant was, vooropgesteld dat je van sushi houdt, prima en je kon er van eten zoveel je wilde. De manier van bestellen was wel bijzonder, op iedere tafel lag een lijst waarop je per bestelronde en per persoon vijf items van het menu kon bestellen. Dat veroorzaakte natuurlijk de nodige hilariteit maar de kennis van Japans eten die ik had opgedaan dankzij een Japanse collega, die tot vorig jaar iedere maandag een “Japanse” werklunch organiseerde, kwam hierbij mooi van pas.

Na het restaurant ging het hele gezelschap richting het huis van Gijs voor een afzakkertje, waarbij Nico en ik konden profiteren van het feit dat Wessel met de auto was gekomen. En zoals gewoonlijk werd het weer laat. Of eigenlijk meer vroeg…

Het is inmiddels al een paar jaar traditie dat we met onze zoons en schoondochters op Tweede Kerstdag uit eten gaan en die traditie hebben we ook dit jaar in ere gehouden. We gingen daarvoor deze keer naar een Italiaans restaurant in de Javastraat in Den Haag genaamd “Sapori D’Italia”.

Dat was niet onze eerste keus want we wilden eigenlijk naar een ander Italiaans restaurant, “Villa Rozenrust” in Leidschendam, maar toen we wilden reserveren bleek dat al vol te zitten. De eigenaar had echter wel een goeie tip voor ons, hij verwees ons door naar het restaurant van zijn broer en zo kwamen we dus in Den Haag terecht.

De avond begon met een grappig voorval. Nadat we ons door een taxi hadden laten afzetten was er even paniek bij het personeel van het restaurant want onze reservering stond niet op de lijst. Wat bleek, we stonden in het verkeerde restaurant, “Sapri D’Italia” was er pal naast en we waren dus de verkeerde voordeur binnengestapt…

“Sapri D’Italia” had voor de gelegenheid een speciaal kerstmenu met als gangen achtereenvolgens een amuse, een voorgerecht, een soep, pasta gerechten, een hoofdgerecht, een toetje en afsluitend nog koffie met bonbons. En dat was nog niet eens alles want na het betalen van de rekening kregen we ter afsluiting nog een glaasje limoncello citroenlikeur.

De enige keuzes die we moesten maken was tussen twee soorten soep en vier hoofdgerechten (wilde eendenborst, kalfsoester, zeebaars of kreeft) en verder was het genieten van alles wat ons werd voorgezet. En genieten was het, vanaf de eerste hap tot de laatste slok!

Zoals ik al had verwacht gezien een eerdere ervaring bij “Villa Rozenrust” was het eten meer dan overvloedig. Maar de sfeer was gemoedelijk en er waren ruim pauzes tussen de gangen dus al met al hebben we dik vier uur zitten tafelen, met naast het heerlijke eten ook nog een paar flessen uitstekende rode wijn.

Een meer dan geslaagde avond dus die werd afgesloten met een afzakkertje bij ons thuis, luisterend naar de Top 2000…

Eerste Kerstdag was tamelijk herfstachtig en het weer droeg dus niet bepaald bij aan een gezellige kerstsfeer. Gelukkig maakte het weinig uit want de gebruikelijke familie bijeenkomst bij ons thuis was heel erg gezellig! We hadden een huisje vol en iedereen bleef lekker lang zitten.

De afwasmachine draaide erna wel overuren…

Wat ik vanmorgen had weet ik niet precies maar ik was om negen uur al op pad met een enorme boodschappenlijst die ik voor mezelf had opgesteld.

De eerste stop was op het Gemeentehuis in Katwijk voor een beetje een merkwaardige boodschap, ik moest daar namelijk een “Nee-Nee” sticker halen. Voor diegenen die dat niet weten, als je niet wilt dat je brievenbus wordt volgepropt met allerlei reclameblaadjes en gratis krantjes dan kun je een sticker op je brievenbus plakken waarop staat dat je daar niet van gediend bent. Wij hadden al jaren zo’n sticker op onze brievenbus maar we hebben sinds een paar weken een nieuwe voordeur en dus ook een nieuwe brievenbus, en je raadt het al, niet alleen lag de deurmat vol met die reclame troep maar stond er ook om de haverklap een bezorger van die rotzooi aan de voordeur die zijn of haar hand ophield. “Gelukkig Nieuwjaar”, jaja…

De tweede stop was bij de Gamma om alweer een lading vervangende lampen te kopen, want om de haverklap knalt er een lamp kapot de afgelopen week. Daarna door naar Garage Dijksman daar vlak om de hoek want Meneer Mitsubishi had ons een brief gestuurd dat hij een foutje had gemaakt bij het monteren van ons model Outlander en dat er een kleine reparatie moest plaatsvinden. En daar moest een afspraak voor worden gemaakt en dat kwam best uit want dan kunnen gelijk de winterbanden erop, dat lijkt nu toch eindelijk nodig te gaan worden.

Daarna waren er nog wat kleine boodschappen maar het belangrijkste vandaag was een bezoek aan mijn moeder vanmiddag, want vandaag was de dag dat mijn ouders zestig jaar getrouwd zouden zijn geweest. Helaas heeft mijn vader dat niet mee mogen maken maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat we zo’n dag niet moeten gedenken. Met een mooi boeket voor mijn moeder uiteraard.

En daarom vandaag ook een foto van het 50-jarig huwelijksfeest van mijn vader en moeder, vandaag precies tien jaar geleden.

Bij Shell is dat normaal gesproken allemaal prima geregeld, er is voor ieder land een lijst en je kunt je vaccinaties halen bij de eigen Medische Dienst. Als je voor een langdurig verblijf naar het buitenland vertrekt dan maakt een controle van je inentings-boekje onderdeel uit van de keuring en worden vooraf alle vaccinaties in orde gemaakt.

Wat je wel zelf moet doen is tussendoor bijhouden of alles nog bij is, en dat heb ik een maandje of wat geleden weer eens gedaan. En wat bleek, zowel van Riet als van mij waren een paar vaccinaties verlopen en aangezien die op het Shell-lijstje staan van verplichte vaccinaties moesten die dus worden vernieuwd.

Normaal gesproken geen probleem maar de Medische Dienst in Manila bleek een gebrek aan serums te hebben. Met name de verlopen vaccinatie tegen Tyfus zat me dwars, en ik besloot men tot de Medische Dienst in Den Haag te wenden en die vonden het geen enkel probleem om ons van de vereiste vaccinaties te voorzien tijdens ons verblijf in Nederland.

Er was voor vanmorgen een afspraak om tien uur een afspraak gemaakt dus vertrokken we om een uur of negen richting Den Haag. We hadden een meevaller want de vaccinaties tegen hondsdolheid hoefden niet te worden vernieuwd en dat scheelde een paar prikken. Wel kregen we de Tyfus vaccinatie en nu kunnen we er weer drie jaar tegen.

Een vervelend prikje was het trouwens wel, en voor het geval jullie denken dat ik kleinzerig ben, Riet zei precies hetzelfde. Auw…

Vandaag ging ik met dat idee naar Den Haag, en ook omdat ik een paar dingetjes wilde kopen, maar daar is weinig van terecht gekomen. Het was in het centrum van de stad namelijk niet gezellig druk maar bizar druk. Nou kun je zeggen dat dat logisch is in de dagen voor de Kerst maar hoe is die enorme drukte in de winkels te rijmen met alle berichten die ik lees en hoor over een crisis in Nederland?

Alle winkels waren overvol, en niet alleen de “goedkope” winkels maar ook de dure winkels, en de straten waren stampvol met mensen die vrijwel allemaal rondliepen met tassen vol luxe goederen. De electronica winkels puilden uit en in de nieuwe Apple Store in de passage kon je als je geholpen wilde worden je naam op een lijst laten zetten en misschien dat je vandaag dan nog aan de beurt kwam.

Onnodig te zeggen dat mijn bezoek van korte duur was en ik kon niet nalaten te denken aan de titel van dat album van Supertramp, “Crisis? What Crisis?”…