Het vond toen nog plaats in het kantinegebouw van de camping in de Noordduinen, genaamd “De Donk”, een gebouw wat al jaren geleden is afgebroken en vervangen door een nieuw gebouw. We traden daar samen op met de HMS Highschool Band.

Het optreden zelf was redelijk succesvol, al moet worden gezegd dat we erg veel krediet kregen van het publiek voor het matige geluid (veroorzaakt door onze toen nog zeer beperkte installatie) en de rijkelijk aanwezige schoonheidsfoutjes. Zo begon gitarist Gijs een nummer in een totaal andere toonsoort dan we hadden ingestudeerd en daar kwamen we pas na een minuut of wat achter toen Leo en ik elkaar verbaasd begonnen aan te kijken.

Maar wat voor mij de avond helemaal gedenkwaardig maakte is dat ik (eindelijk!) dat knappe meisje aan de haak kon slaan. Datzelfde meisje waarmee ik vandaag dus veertig jaar verkering heb en inmiddels zesendertig jaar mee getrouwd ben…

Dat heb ik ondertussen gedaan en zoals verwacht kreeg ik vanmorgen al snel een telefoontje van mijn mogelijke nieuwe baas die me inderdaad het aanbod deed om niet de nieuwe Document Control Lead te worden maar de Data Control Lead. Hij zei er overigens bij dat als ik er geen zin in zou hebben dat ik dan alsnog de Document Control Lead job zou krijgen dus het lijkt er op dat ik nu zelfs een keuze heb tussen twee banen…

Ik vertelde dat ik er geen enkle probleem mee heb om de nieuwe Data Control Lead te worden, iets waar ik net zo vertrouwd mee ben als met de andere functie. Er moeten daarvoor alleen wel een aantal kort-door-de-bocht acties worden ondernomen door Personeelszaken want de mij nu aangeboden baan is nog niet binnen Shell als vacature bekend gemaakt. En aangezien er regels gevolgd moeten worden voor zoiets en de feestdagen voor de deur staan kon dat nog wel eens wat tijd gaan kosten.

En tijd is er volgens mijn naar het zich nu laat aanzien toekomstige baas niet, want hij wil eigenlijk dat ik al op 1 maart ga beginnen. Hij twijfelde er zelf overigens al aan of dat zal gaan lukken maar er lijkt in ieder geval iets in gang gezet te zijn. Er staat dus in feite nog steeds niks vast maar het begint er op te lijken dat ik een nieuwe baan heb.

En nu wordt het wel hoog tijd om Riet in te gaan lichten…

Maar laat ik bij het begin beginnen. Ergens halverwege november, vlak voor mijn vakantie, kreeg ik een e-mailtje doorgestuurd door mijn huidge baas met daarin een aantal vacatures binnen Shell. Hij wees me op een van die vacatures met de opmerking dat ik daar mogelijk in geinteresseerd zou zijn. Nou, dat was ik zeker, want het was een vacature voor een Document Control Lead, iets wat me op het lijf geschreven is, maar het was ook nog eens voor een hele bijzondere locatie, namelijk in Irak!

Ik moest er precies twee seconden over nadenken, en heb meteen daarna gesolliciteerd. Pas daarna ging ik nadenken over Irak, en wat Riet er van zou vinden. Ik geef toe, het was niet erg netjes van mij maar ik besloot het voor me te houden totdat ik er meer van zou horen, want waarom zou ik er over beginnen als het toch niets zou worden, nietwaar. En lange tijd hoorde ik ook niets. Niet gedurende onze vakantie in Australie, en ook niet in de dagen daarna. Ik had me er eerlijk gezegd al bij neergelegd dat het toch niets was geworden, totdat ik gistermiddag een e-mailtje kreeg met de vraag of ik vandaag beschikbaar was voor een interview. Nou, dat was ik en vanmorgen had ik dus het gesprek. 

Tot mijn verbazing zat in het gesprek behalve mijn mogelijk toekomstige baas en twee Irakezen ook een ouwe collega van Sakhalin. Het blijkt namelijk dat hij degene is die ik zou moeten gaan vervangen. Het gesprek verliep voor mijn gevoel prima, en ik kreeg in ieder geval te horen dat ik op de short-list sta en dus een serieuze kandidaat ben voor de baan. Het wordt alleen wel afwachten want er moeten nog meer kandidaten geinterviewd worden, dus dat wordt duimen!

Het  was vandaag eigenlijk een gewone werkdag maar toch begon vandaag ook onze vakantie. Omdat we vanavond pas om tien uur van Schiphol zouden vertrekken ben ik vanmorgen toch gewoon naar kantoor gegaan. Wel ben ik tussen middag naar huis gegaan om van thuis uit nog een paar vergaderingen te doen, dat was makkelijker als er op het laatste moment nog iets gedaan of geregeld moest worden.

Even over zessen stond Martin voor de deur om ons naar de luchthaven te brengen, en onderweg naar ons had hij alvast onze reisgenoten Nico en Anja Vooijs opgehaald. Nadat hun bagage in onze Outlander was overgeladen reed Martin ons naar Schiphol waar we ruimschoots op tijd aankwamen omdat we onderweg helemaal geen files tegenkwamen.

Het inchecken was voor Riet en mij weer flink wennen want we moesten aanschuiven in de lange rij voor de economy class in plaats van de korte rij bij de business class balies. Dit tot groot leedvermaak van met name Nico die natuurlijk volkomen gelijk had, we zijn in de afgelopen jaren een paar verschrikkelijk verwende krengen geworden…

De hele procedure duurde voor ons gevoel dus erg lang, al viel dat gezien de enorme drukte eigenlijk best wel mee. Feit is wel dat al die mooie nieuwe voorzieningen voor de securitychecks en de paspoortcontrole voorlopig nog niet echt een verbetering zijn qua tijdwinst. Er wordt verwacht dat je veel meer zelf doet, minder ervaren reizigers hebben daar gewoon moeite mee en dat houdt de rijen soms enorm op. Ondanks alles zaten we rond half acht aan de voorlopig laatste broodjes kroket.

Het hele verhaal van onze vakantie in Australië kun je lezen onder Vakanties.

Perth was dus eigenlijk het uitgangspunt waar we ons in eerste instantie op oriënteerden. We vonden een aantal alternatieven maar Riet wilde eigenlijk ook graag naar Sydney en dat ligt precies aan de andere kant van het land. Na wat gezoek en aanvragen voor informatie bij verschillende reisbureaus kregen we een reisgids van Pacific Island Travel en daar bleek het een en ander in te staan van onze gading. Niet onbelangrijk was dat Pacific Island Travel alle reizen in de gids naar onze eigen wensen kon aanpassen.

We kwamen uiteindelijk uit op een heel andere reis dan gedacht maar wel een die alles had wat we wilden doen: een drieweekse reis met een auto langs de oostkust, van Cairns naar Sydney (precies andersom als in de reisgids stond), en daarna met een binnenlandse vlucht van Sydney naar Perth om daar nog een paar dagen te gaan logeren bij onze vrienden Pat en Howard.

Het reisbureau kon de reis helemaal op maat voor ons regelen en dat was al bijna geregeld toen we op een goeie zaterdagavond bezoek kregen van onze vrienden Nico en Anja. Nadat we ze over onze voorgenomen reis hadden verteld zei Riet opeens, “Waarom gaan jullie niet met ons mee?”. Ondanks wat twijfels van Nico over de lange vliegreis werd het besluit nog dezelfde avond genomen. 

Het reisbureau werd dus gebeld met de vraag of onze plannen nog konden worden veranderd. Dat kon en we kregen een nieuwe offerte voor een gezamenlijke reis, met de kanttekening dat Nico en Anja vanaf Sydney naar huis zouden vliegen terwijl wij nog zouden doorreizen naar Perth.

Het reisbureau regelde een offerte waar we ons allemaal in konden vinden en vandaag is de eerste aanbetaling voor de reis door ons gedaan. We kunnen dus niet meer terug, we gaan in november vier weken naar Australië …

Hier even een mooi plaatje van het uitzicht vanuit mijn kamer op de tweede verdieping aan de achterkant van ons huis:

Wij zaten wel met onze katten, want al onze gebruikelijke oppassers gingen allemaal mee naar Reeuwijk en dat (naast het idee van te moeten slapen in een stapelbed overigens) besluiten om alleen de zondag overdag naar Reeuwijk te gaan. Voor die dag stond er een boottochtje over de Reeuwijkse Plassen op het programma maar blijkbaar was er met het bespreken iets misgegaan, een misverstand over de aanwezigheid van een schipper of zoiets, waardoor het evenement in eerste instantie niet door leek te gaan. Maar Madelon wist toch een alternatief te regelen in de vorm van een boottochtje vanuit Roelofarendsveen, wat overigens wel een autoritje van dik drie kwartier betekende vanuit Reeuwijk.

Het tochtje met twee boten (gelukkig hadden we twee personen in de familie met een vaarbewijs) over de omliggende wateren (Westeinderplassen en Braassemermeer geloof ik) was leuk maar wel koud, vooral op de terugweg viel dat knap tegen. Onderweg moesten Martin en Niels nog voor sluismeester spelen toen een sluis met de hand geopend moest worden.

In de namiddag werd er door de mannen nog wat gevist en daarna was er een barbecue, waarna het voor mij tijd was om naar huis te gaan om de katten te verzorgen. En in mijn eigen lekkere bed te slapen…

Voor het eerst hebben we op ons achterste terras aan het fietspad langs het kanaal gezeten, en daarbij konden we niet alleen genieten van de zon maar ook van de parade van plezierboten en fietsers die de hele middag langs trokken. We hebben van twaalf uur ’s middags tot een uur of vijf op de bank gezeten en niks anders gedaan dan genieten van het uitzicht, met af en toe een bakkie koffie of een ander drankje.

Dat het deze zomer nog maar veel zulk weer mag worden!

Nadat de strandtent was hernoemd in Surf & Beach besloten we in eerste instantie gewoon de traditie daar voort te zetten maar het was toch niet meer wat het geweest was. En dat lag met name aan de slibtongetjes, die waren gewoon anders en niet meer zo smakelijk vonden wij. Kwestie van smaak, inderdaad, maar voor ons reden om ons heil elders te zoeken.

Een paar weken geleden hoorden we echter van Wessel die toch maar weer eens met zijn Sylvia naar Surf & Beach was gegaan dat de kwaliteit van de slibtongetjes er flink verbeterd was, tot een niveau zelfs dat hij ze weer durfde aan te bevelen.

Dat wilden we natuurlijk zelf ook eens proberen, dus toen Riet en ik samen met onze vrienden Nico en Anja weer eens slibtongetjes wilden gaan eten kozen we daarom maar weer eens voor Surf & Beach. En laat ik het maar meteen zeggen, het viel me niet mee. Niks aan te merken op de bediening, het bier of de algehele atmosfeer van de tent, allemaal prima in orde, maar gepaneerde slibtongetjes?

Serieus, gepaneerd??? Daar zouden strenge straffen op moeten staan!

Het zal ook best wel schelen dat ze nu regelmatig naar buiten gaat want Paula is graag buiten. Per slot van rekening is water wat je in de vrije natuur vindt, in plantenbakken, volgeregende asbakken en zelfs water wat na een regenbui op het terras ligt veel lekkerder dan water in je drinkbakje binnen…