Het was op zich al een merkwaardige Oudejaarsdag want er werd natuurlijk gewoon gewerkt en hoewel iedereen, ook de Irakezen, er wel de hele dag mee bezig waren merkte je verder weinig verschil met een normale werkdag. Geen oliebollen, geen vuurwerk, geen kerstboomverbrandingen, kortom gewoon een rustige dag. Alleen aan het begin van de middag toen de Irakezen naar huis gingen werd er door iedereen “Happy New Year” gewenst, niet alleen omdat ze morgen een vrije dag hebben maar ook omdat ze hier nieuwjaarswensen al op Oudejaarsdag doen en niet wachten tot na twaalven als het echt Nieuwjaar is. En geen soppig gedoe met drie zoenen, gewoon “Happy New Year” en van de mannen soms hand en dat is het.

Wel was er voor vanavond een Nieuwjaarsdiner georganiseerd in het restaurant in het KAZ kamp. De kerstversiering hadden ze laten hangen dus dat was makkelijk, en het diner zelf was ook vrijwel hetzelfde als het Kerstdiner. Allen de tafelzetting was deze keer anders, geen lange rijen maar aparte tafels zodat je gezellig met een groepje aan tafel kon eten en kletsen. Er was weer kalkoen en rosbief en heel, heel veel toetjes waar je je een maagverzakking aan kon eten:

Toch was er nog wat ongenoegen bij de meeste aanwezigen en dat ging over al het eten wat over was. Net als bij het Kerstdiner was er weer zo’n overdaad dat er ontzettend veel overbleef. Maar in tegenstelling tot wat wij dachten wordt alles wat over is niet uitgedeeld of zoiets, het wordt gewoon weggegooid. En er is op zich wel een reden voor, er zijn in het verleden na uitdeelacties van voedsel wat over was gevallen van voedselvergiftiging geweest en daar werd het bedrijf toen voor aangeklaagd. Er is toen gelijk besloten om dus geen voedsel meer uit te delen, maar de vraag die iedereen stelde was waarom er dan zo verschrikkelijk veel te eten was, zoveel dat we dat met zijn allen met geen mogelijkheid op zouden kunnen eten. Voedselverspilling, inderdaad, en dat hoort toch niet meer in deze tijd zou je zeggen.

Maar verder dus een rustige maar gezellige Oudejaarsavond hier in KAZ, waarbij de meesten overigens gewoon op tijd naar bed gingen. Morgen is voor ons tenslotte weer een gewone werkdag…

En ik denk dat ik weet wat het is. Allereerst loop ik hier veel, alleen al de wandeling naar kantoor en terug is al vier keer anderhalve kilometer op een dag. En die wandeling gaat ook nog een veelal over grind en steentjes, dat zit door het zand en het zit in het asfalt van de geplaveide wegen, en het zijn vaak ook van die kleine scherpe steentjes. Daar zit hem waarschijnlijk de kneep.

Tijdens mijn derde shift heb ik al een paar schoenen weg kunnen gooien waarvan de zolen van zowel de linker als de rechter schoen helemaal door waren. Nou waren het van die goedkope schoenen van zo’n internet aanbiedingen-site maar toch, ik had ze net zes maanden en ik had ze nou ook weer niet dag en dagelijks aangehad. Sokken is nog erger, ik gooi tijdens iedere shift twee tot drie paar sokken weg omdat er gaten in zitten. En voordat mijn moeder een opmerking maakt, mijn nagels zijn wel degelijk kortgeknipt!

De meeste van mijn collega’s hier hebben de oplossing al gevonden zag ik trouwens, die lopen of op van die lompe hoge werkschoenen (veel te warm!) of ze lopen op van die speciale wandelschoenen met verstevigde zolen. Die zien er weliswaar ook niet bepaald elegant uit maar het lijkt de enige oplossing. Ik ga dus als ik terug ben in Nederland maar eens een investering doen, en ook maar weer nieuwe sokken mee de volgende shift. Voor de derde keer al in een paar maanden tijd…

Een andere investering die ik voor hier had gedaan heeft inmiddels zijn geld wel opgebracht. Het winddichte regenjack heb ik iedere dag aan, en vanavond kwam het wel heel goed van pas want het regende tijdens mijn wandeling terug naar het kamp. Ik heb nog even getwijfeld of ik de bus zou nemen maar zo hard regende het nou ook weer niet. En het leek ook wel goed om alvast weer even te wennen, voor als ik straks terug ben in Nederland…

In het gebouw waar ik werk is het de hele dag koud. Ik kan natuurlijk mijn vest gewoon aandoen maar zelfs dan is het nog steeds kil, en daarom heb ik vandaag de verwarming maar eens aangezet. Er is overigens geen aparte verwarming met radiatoren, de kachel is bij ons hetzelfde apparaat als de airconditioner. Er hangen er twee maar al snel bleek dat het genoeg was om een van de twee aan te zetten, en ik moest zelfs de temperatuur die ik had ingesteld op vijfentwintig graden naar beneden bijstellen want het werd al snel erg warm.

In ieder geval goed om te weten dat die dingen ook zo goed werken als het om verwarmen gaat want ik heb zo’n zelfde ding op mijn kamer hangen. Het is daar alleen nog niet echt nodig geweest om bij te verwarmen, de temperatuur staat daar zolang als ik hier ben al ingesteld op tweeëntwintig graden en de airco moet zelfs nu nog af en toe een beetje koelen om het op die temperatuur te houden.

In ieder geval is deze shift wel gebleken dat het in Irak allesbehalve heet is in de winter. Overdag kan het lekker zijn, tot wel twintig graden, maar ’s nachts koelt het dus flink af. Warme kleren zijn dus ook hier geen overbodige luxe en hoewel ik hier geen kou lijd denk ik dat ik voor de volgende shift toch maar wat extra warme kleren meeneem…

Haider heeft ook veel in het buitenland gewerkt en is ook in Nederland geweest. Hij is altijd vol lof over Nederland (wat hij een voorbeeld vindt voor zijn eigen land) en mijn vragen aan hem gaan meestal over het leven in Irak, en met name over de verschillen tussen het noorden en het zuiden in het algemeen en tussen Bagdad en Basrah in het bijzonder.

Vandaag kwam al aan de ontbijttafel het onderweg religie ter sprake, iets waar we normaal gesproken heel voorzichtig mee zijn maar het was Haider zelf die erover begon. Hij is Sjiitisch, net als de meesten hier in het zuiden, maar desondanks moet hij weinig hebben van het fundamentalistische gedachtegoed wat vanuit Iran aan het overwaaien is. Volgens hem is het vroeger zo welvarende Basrah ten onder gegaan aan de religieuze fanatici, en hij ziet met lede ogen aan dat dat steeds meer vaste voet aan de grond aan het krijgen is.

Bagdad is dan ook blijkbaar veel moderner dan Basrah, al geeft hij toe dat er onder de noordelijke Soennieten ook gevaarlijke fanatici zitten en waar IS het bewijs van is. Haider maakt zich er vooral druk over dat er misbruik wordt gemaakt door sommige religieuze leiders van het gebrek aan onderwijs en analfabetisme onder de lagere bevolkingsgroepen om hun visie op het geloof door te drukken en op die manier veel volgelingen te krijgen. De meeste van die volgelingen geloven blindelings wat ze wordt verteld omdat ze niet beter weten.

Haider gaf nog een voorbeeld van hoe het fundamentalisme erin sluipt. Zijn beide zoons zijn gek op schaken, maar toen iemand (puur uit interesse) vroeg aan een van hen of hij van schaken houdt zei Haider’s zoon, “Nee, schaken is haram (slecht)”. Haider vroeg waarom hij dat in vredesnaam had gezegd en zijn zoon antwoordde dat zijn tante dat had gezegd. En die tante bleek het gehoord te hebben van een religieus persoon die dat op tv had gezegd…

En zo is het in Irak al net als overal, een kleine groep malloten krijgt doordat ze de grootste bek hebben veel invloed terwijl de meerderheid het gelaten over zich heen laat komen in de hoop dat het wel overwaait. Volgens Haider gaat dat laatste hier in het zuiden niet gebeuren…

De rondleiding begint uiteraard bij de ingang. Links op de onderstaande foto zie je naast de Kerstman de deuren waardoor je binnenkomt. Daarachter is een ruimte met aan weerszijden wasbakken waar je geacht wordt je handen te wassen voordat je de eetzaal betreedt. De tafels stonden tijdens het Kerstdiner in de lengte opgesteld, normaal staan ze dwars in twee rijen met daartussen een breed middenpad. In het midden zie je de doorgang naar de buffetruimte, omlijst door paarse slingers, waarvan ik gisteren een foto heb geplaatst.

Het eerste wat je doet als je de buffetruimte binnenkomt is het pakken van een dienblad en bestek, en vervolgens pak je een bord van de stapel. Normaal gesproken is het buffet zelfbediening maar voor het Kerstdiner stonden er twee man om ons te bedienen, een met rosbief en de andere met kalkoen:

Als je uit de buffetruimte terug de eetzaal in komt dan staan meteen links de koelkasten met gekoelde dranken (alleen frisdranken uiteraard) en flessen met sauzen voor bij het eten zoals mayonaise (of wat er hier voor doorgaat). Verder naar rechts zie je de rekken waarin je je dienblad plaatst als je klaar bent met eten. Verder achterin is een kleine ruimte waar de koffieautomaten staan. Je ziet er nu ook de softijs-automaat staan, daar staat ’s morgens bij het ontbijt een sinaasappelpers-automaat waar je sinaasappels in gooit en je dus altijd vers geperst sinaasappelsap hebt.

Hieronder nog een overzichtje van de achterkant van de eetzaal. Waar nu de tafels staan staat normaal gesproken een groot buffet met salades, brood, fruit en toetjes:

Voor het Kerstdiner was het gewone toetjesbuffet niet groot genoeg, daarom waren er meerdere tafels met toetjes neergezet. Zoals je ziet was er genoeg:

Vandaag was weer een gewone dag want Tweede kerstdag wordt vrijwel nergens gevierd. Vanmorgen bij het ontbijt was de eetzaal dan ook weer helemaal in “normale” staat teruggebracht, alleen hadden ze alle kerstversiering gelaten waar het was en dus had het nog steeds een feestelijk tintje.

Het was alleen bijzonder rustig toen ik aankwam om even over half zes, er waren zegge en schrijven twee mensen die al zaten te eten en voor het buffet was geen rij, sterker nog er was daar niemand.

Je ziet hiernaast een foto van het “warme” gedeelte van het buffet. Hier staan de bakken met worstjes, scrambled eggs, bacon (van rundvlees uiteraard), pap, pannenkoekjes, french toast en noem maar op. Aan het eind rechts loop je de zaal weer in en daar vind je het fruit, brood, broodbeleg en diverse soorten cornflakes, oftewel de “koude” buffetten.

Hier komen we dus drie keer per dag, niet alleen voor het ontbijt maar ook voor de lunch en het diner.

Variatie is er zat want behalve dat er per maaltijd altijd heel veel keus is is er iedere dag ook nog eens een ander menu. Zo is de vrijdagavond “steak night” en de woensdag is “burger night”. Voor mij is de woensdag de vervanger voor de vrijdagavond thuis die traditioneel patat-avond is. De hamburger met patat smaakte vanavond dan ook weer heel best, al denk ik dat ik de volgende shift maar tubes mayonaise mee neem van thuis want wat hier doorgaat voor mayonaise…

Vanavond hadden we een Kerstdiner en we hadden al gehoord dat de catering flink zou uitpakken. En dat bleek niks teveel gezegd! In de eetzaal waren de tafels vier in lange rijen in de lengte gerangschikt in plaats van de gebruikelijke twee rijen in de breedte, en er waren langs de zijkanten en achterin extra tafels neergezet met een gigantische hoeveelheid taarten en gebak. Het buffet was niet anders dan anders maar we hadden wat vlees betreft deze keer als extra keuzes rosbief of kalkoen. En ik heb het dan nog niet over de vele schalen met salades en brood die achterin stonden…

Er was zelfs een koeling neergezet met daarin flessen met koolzuurhoudend vruchtensap (als vervanger voor bubbeltjeswijn) en flessen alcoholvrij bier waarvan sommige ook met een smaakje. Het moet gezegd, kosten nog moeite waren gespaard om er een gezellig Kerstdiner van te maken en dat werd het ook. Hier zijn een paar foto’s om een beetje een indruk te geven:

Een minpuntje was wel dat er geen ijs was. Ik heb het dus moeten doen met een plak van dat chocolade boomstammetje op de foto hierboven die amper op mijn bordje paste en nog een plakje notencake..

Het restaurant in het kamp is de enige plek waar wel een Kerstsfeer is. Dat werd de afgelopen twee weken al beetje bij beetje versierd met kerstverlichting, slingers en zelfs een paar kleine kerstbomen, en gisteren stonden er zelfs aan weerskanten naast de ingang twee Kerstmannen. Die zagen er overigens wel zodanig uit dat ik meteen visioenen kreeg van de Filipijnen waar ze ook gek op dit soort dingen zijn.

Allebei de Kerstmannen, niet levensgroot maar toch zeker een meter hoog, waren voorzien van een saxofoon en een van de twee bewoog zelfs swingend heen en weer op de maat van muziek. Niet helemaal de Kerstsfeer zoals we die in Nederland gewend zijn, maar meer zoals ik al zei die van de Filipijnen en waarschijnlijk ook van de Verenigde Staten waar zulke wanstaltigheden tenslotte hun oorsprong hebben.

Ja, wat zal ik er nog meer van zeggen, kijk zelf maar.

Er is dus blijkbaar het nodige verbeterd maar zelfs nu ziet het gebouw er afgeleefd en verlopen oud, en dan toch pas zes jaar oud? En het schijnt toch echt zo te zijn want als je op Google Maps kijkt en dan met name naar de satellietfoto dan zie je inderdaad dat heel veel er niet zo lang geleden nog niet was.

De plek waar ons kantoor nu staat is inderdaad op de foto nog leeg en ook het hele KAZ kamp ontbreekt, evenals de weg waarlangs wij altijd het terrein binnenrijden. De vraag is alleen hoe oud deze satellietfoto is, maar meer dan een paar jaar zal dat niet zijn. In ieder geval zeker geen dertig jaar…

De bedoeling is om zoveel mogelijk speelgoed in te zamelen in de maanden december en januari, waarvoor speciale bakken zijn geplaatst in het restaurant. Het verzamelde speelgoed wordt dan na iedere maand uitgedeeld. Jammer genoeg kan ik hier niet aan bijdragen want ik hoorde hier pas van toen ik aankwam en als ik na mijn verlof volgende maand weer terug ga is de actie al weer afgelopen. Gelukkig was er ook een mogelijkheid om een financiële bijdrage te leveren en dat heb ik uiteraard gedaan. Deze actie om geld in te zamelen (“12 days to Christmas”) heeft in totaal meer dan zesduizend dollar opgeleverd.

Vandaag is er een delegatie naar het ziekenhuis geweest om medische apparatuur die dringend nodig was en die gekocht is van het geld af te leveren, samen met het tot nu toe ingezamelde speelgoed.