Sneeuwbuien en werknieuws

Het vriesweer houdt aan en op het kanaal ligt inmiddels al een dikke laag ijs. Nog te dun op op te schaatsen maar we hopen nog steeds dat dat nog gaat gebeuren. Verder wordt er al wel overal geschaatst maar waar het al mogelijk is is het ook gelijk ontzettend druk, en dat zorgt niet alleen voor grote parkeerproblemen maar ook voor veel onrust omdat zoals te verwachten was iedereen nu schijt heeft aan de Corona-maatregelen.

De regering zou het dan ook het liefst warm water laten regelen en er is al aangekondigd dat zelfs als de omstandigheden goed zouden zijn er toch geen elfstedentocht komt. Dat heeft al voor grote publieke verontwaardiging gezorgd maar op dit moment is de hele vraag sowieso nog hypothetisch want zover is het nog lang niet.

Vandaag kwamen er wel enkele sneeuwbuien voorbij maar die duurden allemaal zo kort dat er weinig werd toegevoegd aan de sneeuw die er al ligt. Gelukkig maar want als er veel sneeuw zou zijn gevallen dan zou dat ’s nachts aanvielen en dat zou ten koste gaan van de prachtige ijsvloer die er nu op het kanaal ligt. Mijn schaatsen liggen in ieder geval vanaf vandaag klaar want het braadsteentje is afgeleverd met de post en het deed zijn werk prima. Zo lag het kanaal er vandaag bij:

Op de foto is te zien dat ondanks de strenge vorst er al heel wat minder sneeuw op de serre ligt dan een paar dagen geleden. Dat komt omdat overdag volop het zonnetje schijnt en dat zorgt er in combinatie met de warmte vanuit de woonkamer voor dat de sneeuwlaag iedere dag een beetje minder wordt. Ook de raamkozijnen zijn inmiddels vrijwel allemaal al sneeuwvrij, ondanks dat de buitentemperatuur overdag nog steeds niet boven de -3 graden uitkomt.

Nog even het laatste nieuws voor wat betreft mijn werk, en dat is niet zo goed ben ik bang. Ik werk op dit moment al volop in mijn tijdelijke job maar ik zit natuurlijk te wachten op de vaste baan die me is aangeboden. Het laatste wat ik tot vandaag had gehoord was dat de vacature bij de afdeling Personeelszaken ligt om op de interne vacaturebank geplaatst te worden. Dat is noodzakelijk want dan kan ik officieel solliciteren om het proces in gang te zetten, maar het lijkt er op dat vooralsnog de komende grote reorganisatie roet in het eten gaat gooien.

Vandaag werd ik gebeld door mijn contactpersoon die me bij mijn terugkeer uit Irak heeft begeleid en de tijdelijke baan voor me heeft geregeld. Ze vroeg naar de stand van zaken voor wat betreft de aangeboden baan en zei dat ze ging kijken of er wat vaart achter gezet kon worden. Maar ze gaf ook gelijk aan dat als de vacature nog niet is geplaatst dat dat waarschijnlijk voorlopig ook niet zal gebeuren want vanaf het weekend worden alle vacatures bevroren.

Het wachten is dan of de baan alsnog geplaatst gaat worden als onderdeel van de grote sollicitatieronde eind maart waarin vrijwel het hele bedrijf naar een nieuwe baan moet gaan solliciteren. Een snelle afhandeling zat er al niet in en nu maar hopen dat van uitstel geen afstel komt. Het wordt dus eind maart toch nog spannend…

Het kanaal ligt dicht!

Het blijft onverminderd koud en toen ik vanmorgen uit mijn raam keek zag ik dan ook dat het inderdaad zover was gekomen, het kanaal ligt dicht! We waren nog even bang dat het ijs als het er zou komen niet zo best zou zijn omdat er door de stevige wind toch wel wat golfjes aan de oppervlakte waren maar het ziet eruit alsof het volkomen vlak is. Uiteraard is het ijs nog veel te dun om op te schaatsen maar de verwachtingen zijn nu erg hoog gespannen omdat het de komende dagen streng zal blijven vriezen.

Ik heb in ieder geval mijn schaatsen alvast uit de kast gehaald en de ijzers geïnspecteerd. Die zitten vol bramen en mogen eigenlijk ook wel weer eens geslepen worden maar met name dat laatste is geen kans op want heel Nederland is bevangen door de schaatskoorts en alle schaatsenslijpers komen om in het werk. Die bramen kan ik gelukkig wel wat aan doen en daarvoor heb ik gisteren een braadsteentje besteld waarde ik de bramen in ieder geval weg kan slijpen.

En dan is het afwachten. Houdt het vriesweer aan en kunnen we de komende dagen het ijs op?

Sneeuwruimen

Hoewel er de afgelopen twee dagen geen sneeuw meer is gevallen begint de opgehoopte sneeuw voor wat ongemakken te zorgen. Aan de voorkant van ons huis ligt de ventweg vol sneeuwhopen en dat is nog erger geworden omdat sommige buren hun auto vrijwel letterlijk hebben moeten uitgraven en veel van die sneeuw ligt nu op het rijgedeelte.

De Bankijkerweg zelfs wordt regelmatig gestrooid en is dan ook prima berijdbaar maar de ventweg voor de deur is een puinhoop. Wegscheppen lukt niet omdat de sneeuw is aangebroken en dan nog, al zou het lukken dan kun je nog alleen de sneeuw maar verplaatsen. Verscheidene auto’s hebben bij ons voor de deur al vastgezeten in de sneeuw en ook Riet heeft al de nodige problemen gehad omdat de voorwielen op de weg begonnen te slippen toen ze gas gaf om achteruit in te parkeren.

In de tuin heb ik wat paadjes in de sneeuw geschept om bij de schuur te kunnen komen, en ook rond de serre heb ik geprobeerd om wat sneeuw opzij te scheppen zodat we de deuren van de serre weer open kunnen schuiven. Dat is hard nodig want de serre zelf is van binnen door het grote temperatuurverschil met buiten zeiknat geworden, en luchten is dus hard nodig.

Ondanks de overlast blijft het toch een mooi gezicht, zo’n witte wereld…

Bitter koud

Hoewel het na zondag nauwelijks meer heeft gesneeuwd is het in Nederland op dit moment volop winter. Het is bitter koud, zoals voorspeld komen de temperaturen overdag onder nul en ’s nachts vriest het dat het kraakt met temperaturen van onder de -10. In sommige delen van het land komen de temperaturen ’s nachts zelfs in de buurt van de -20, en dat betekent automatisch dat iedereen de adem inhoudt. Want zou het kunnen dat de vorst zolang aan zal houden dat er een mogelijkheid is voor de Tocht der Tochten, de Elfstedentocht?

Het nieuws staat er bol van en iedereen is zelfs even de Corona-situatie vergeten. De overheid overigens niet, die probeert krampachtig het enthousiasme in te perken omdat ze vrezen voor eenopleving van het virus als het evenement doorgaat. Ze weten donders goed dat als dat het geval is dat iedereen alle regels aan zijn laars gaat lappen en massaal richting Friesland zal trekken.

Wij houden hoofdzakelijk de adem in voor de mogelijkheid om te schaatsen op het kanaal, en die mogelijkheid wordt iedere dag een beetje realistischer. Gisteren viel het me op, vanachter mijn bureau op de tweede verdieping van ons huis met een prachtig uitzicht op het kanaal, dat de zandboot niet langs was gevaren. Normaal gesproken vaart de zandboot zeker drie keer per dag heen en weer en dan hadden we de ijspret op voorhand al kunnen vergeten.

Maar vaart de zandboot een paar dagen niet dan kon wel eens uit gaan komen waar ik al sinds we hier wonen iedere winter op zit te hopen, dat ik vanuit mijn tuin zo het ijs op kan stappen. Het is in ieder geval iets wat ik nooit meer had verwacht, maar ik houd het toch vanuit mijn raam in de gaten. het ligt nog op geen stukken na dicht maar er begint hier en daar al wat ijsvorming af te tekenen:

Corona in de familie

Het leek erop dat onze familie afgezien van een enkele besmetting gespaard zou blijven voor het Corona-virus maar die hoop werd gisteren de bodem ingeslagen. Riet’s zus Ans belde gisteren op dat haar partner Rico en het grootste gedeelte van zijn familie ziek waren vanwege Corona. Ans zelf was inmiddels ook positief getest, evenals haar dochters Madelon en Nicole.

Normaal gesproken zien Riet en Ans elkaar bijna dagelijks, maar dat was toevallig de afgelopen dagen niet het geval geweest. Desondanks besloot Riet om zich meteen te laten testen, samen met haar moeder die wel bezoek van Ans had gehad. Allebei had ze geen verschijnselen, net als Ans overigens (Rico was wel behoorlijk ziek), maar Riet wilde het zekere voor het onzekere nemen al was het alleen maar voor het contact met onze eigen kinderen en kleinkind.

Vanmorgen maakte Riet dus een afspraak voor zichzelf en voor haar moeder. Ze konden rond het middaguur allebei terecht en daarna was het wachten op de uitslag. Die kwam aan het eind van de middag en die was toch wel verrassend: Riet bleek negatief getest maar haar moeder was positief. En dat zorgde voor een complicatie, want Riet was samen met haar moeder in haar auto naar de testplaats gereden. De vraag was dus nu of de test van Riet nog wel geldig was en of ze in de auto niet alsnog besmet was geraakt.

De instructies van de overheid boden uitsluitsel, Riet gaat voor vijf dagen in quarantaine en laat zich daarna op zaterdag opnieuw testen. Eerder kan helaas niet in zo’n geval en het wordt dus een week afwachten, thuis blijven en geen bezoek ontvangen. En dat geldt ook voor mij, want mocht Riet alsnog besmet zijn door haar moeder dan is de kans dat ik het ook heb natuurlijk levensgroot. Het wordt dus ook voor mij in quarantaine, in ieder geval tot het resultaat van de test van Riet op zaterdag.

Toch nog winter

Een paar dagen geleden was er opeens een verandering in de weersvoorspellingen. De verwachting was dat vanwege het draaien van de wind naar het oosten er een totale weersverandering zou gaan plaatsvinden en er werd zelfs al gesproken van sneeuw en mogelijk zelfs een vorstperiode. Maar omdat weersvoorspellingen in Nederland doorgaans niet zo heel erg betrouwbaar zijn hadden we zoiets van laten we het eerst maar eens zien.

En deze keer was de voorspelling uitgekomen. De gisteren voorspelde sneeuwstorm begon inderdaad vannacht en duurde nog vrijwel de hele dag. De sneeuw bestond weliswaar niet uit dikke vlokken maar fijne poedersneeuw maar desondanks vormde zich gedurende de dag een behoorlijk pak sneeuw met overla door de wind opgeworpen sneeuwhopen. We wisten niet wat we zagen, en hoewel er voor de komende dagen minder sneeuwval is voorspeld wordt er al wel gesproken over strenge vorst. De verwachting is zelfs dat de temperaturen zeker de komende week zelfs overdag dik onder het vriespunt zullen blijven en ’s nachts zullen zakken naar ver onder de -10 graden.

Heel voorzichtig wordt er al gesproken over schaatsen op buitenijs. Misschien zelfs wel op het kanaal?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vroege paaseitjes…

Het is een idiote tijd waarin eigenlijk niks meer vanzelfsprekend is. We hoorden afgelopen dinsdag tijdens de inmiddels gebruikelijke persconferentie van premier Mark Rutte en de Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport Hugo de Jonge dat de lockdown met minstens een maand verlengd gaat worden. Mogelijk wordt ook de avondklok verlengd maar dat besluit komt later.

De omstandigheden rond het Corona-virus en met name door de nog besmettelijkere Britse en Zuid-Afrikaanse mutaties rechtvaardigen op zich het besluit, maar dat wil niet zeggen dat iedereen er zo langzamerhand doodziek van wordt. Het lijkt nog niet echt op te schieten met het vaccinatie-programma ook en dat leidt tot nog veel meer ergernis.

Hoe dan ook, we moeten er het beste maar van zien te maken de komende weken en mogelijk zelfs maanden. Riet heeft daarom besloten om alvast maar een voorschotje op Pasen te nemen en de eerste schaal met chocolade eitjes op tafel gezet. Je moet er maar vroeg bij zijn…

Prachtig nieuws

Een week of wat geleden werden we verrast door een bezoek van Martin, Sandra en Gijsje die met het geweldige nieuws kwamen dat Gijsje eind juni een broertje of zusje krijgt.

Normaal gesproken zouden Martin en Sandra al een echo hebben laten maken om te bepalen of het een jongen of een meisje wordt maar dergelijk vroegtijdige “pretecho’s” zijn op dit moment niet mogelijk vanwege de Corona-maatregelen. De “gewone” echo waarop dat te zien is zou pas in februari mogelijk zijn en vandaag was het dan zover.

We kregen een filmpje toegestuurd via WhatsApp waarin Gijsje ons vertelde dat ze een broertje krijgt. Het mooiste nieuws van vandaag is dus dat Riet en ik een kleinzoon krijgen! Beter nog dan dat was overigens om te horen dat de zwangerschap voorspoedig verloopt en dat het kindje kerngezond is.

Als je klikt op de foto van Gijsje hiernaast dan krijg je het filmpje te zien met het prachtige nieuws wat we vandaag kregen

Afscheid van BGC

Hoewel afgelopen zondag mijn laatste officiële werkdag voor BGC was heb ik nog geen formeel afscheid kunnen nemen van een aantal van mijn collega’s.

Ik vind het sowieso heel erg jammer dat er geen normaal afscheid kon worden genomen, met een lunch met alle collega’s met traditioneel Irakees eten, maar vanwege de omstandigheden moet het nu via een online meeting. Dat was voor mijzelf en nog een vertrekkende collega uit het team georganiseerd voor vandaag, en behalve veel mooie en lovende woorden was er voor ons ook een soort van digitaal prikbord gemaakt waarop collega’s een boodschap konden plaatsen. Hiernaast staat mijn “kudoboard”, als je erop klikt verschijnt het op ware grootte en kun je de boodschappen lezen.

Er was nog een soort van afscheid van BGC want vanmiddag arriveerde totaal onverwacht de levering van DHL in de vorm van de doos met mijn achtergebleven spullen. En tot mijn verbazing zaten in de doos behalve mijn kleren ook heel veel zaken die niet ook de lijst hadden gestaan en die ik dus als vermist had beschouwd, waaronder mijn Samsonite rolkoffer, mijn Feijenoord-toilettas en de map met wat kabels en andere iPhone en iPad accessoires…

Nieuwe baan, eerste werkdag

Mijn eerste werkdag in mijn nieuwe tijdelijke baan. Ik heb al wat voorgesprekken gehad met mijn nieuwe manager en die heeft me duidelijk gemaakt wat mijn eerste opdracht zal zijn. Dat wordt iets anders dan datgene waar ik in eerste instantie voor was benaderd maar het is ook wel iets waar ik wat mee kan omdat het redelijk aansluit bij wat ik in Rijswijk drie jaar lang heb gedaan voor de baan in Irak.

Vandaag was er trouwens niet zoveel wat ik heb kunnen doen aan die opdracht want ik moest eerst mijn nieuwe spullen ophalen bij de IT-afdeling in Den Haag. Ik krijg namelijk een nieuwe laptop met toebehoren, de laptop die ik  voor het BGC-werk heb gebruikt is eigendom van BGC en moet daarom terug worden gestuurd naar het Shell-kantoor in Dubai van waaruit de terugzending naar Basrah zal plaatsvinden.

Mijn afspraak was om tien uur op het hoofdkantoor in Den Haag en het was me gelukt om vooraf een bezoekersplek  te regelen in de parkeergarage zodat ik in ieder geval geen zorgen had over het parkeren van mijn auto. Binnengekomen bij wat eigenlijk mijn nieuwe werkplek zou moeten zijn als er geen Corona-crisis was geweest moest ik me bij de receptie inschrijven. Mijn toegangspas werkte nog niet op de deuren maar ik denk niet dat ik dat veel nodig zal hebben want ik ga ervan uit dat ik de komende maanden nog van thuis uit zal werken.

Wat me meteen opviel in het gebouw was dat de weinige mensen die er waren vrijwel allemaal zonder mondkapje rondliepen, en ik was toch wel verbaasd daarover. Het was behoorlijk druk bij de IT-afdeling, maar desondanks leek ik de enige te zijn die zich druk maakte over de anderhalve meter regel. Het wachten duurde langer dan verwacht want er waren twee zieken bij de IT-afdeling, maar omdat de meeste andere klanten na mij waren aangekomen werd als eerste van de wachtenden geholpen.Ik kreeg mijn nieuwe laptop met toebehoren, waaronder een muis en een toetsenbord. De laptop is een tweedehandsje (aan het nummer te zien uit Assen) en ik vond het vrij schokkend om te constateren dat zowel de muis als het toetsenbord niet draadloos werkten maar nog via een kabel. Hallo, het is toch het jaar 2021?

Hoe dan ook, thuis gekomen ben ik de rest van de dag bezig geweest met het configureren van mijn laptop en het opnieuw installeren van software. Morgen kan ik hopelijk echt aan de slag.

Afscheid van BGC

Vandaag was dan echt mijn laatste werkdag voor BGC en daarmee zit mijn Irakese avontuur er na iets minder dan drie jaar al weer op. Toch spijtig, niet alleen omdat er een vroegtijdig einde aan is gekomen maar ook omdat ik het het erg naar mijn zin heb gehad, met name in de periode dat ik nog om de vier weken naar Irak reisde. De Corona-crisis heeft alles in het honderd gegooid want zonder deze pandemie had ik gewoon nog voor BGC gewerkt en was ik nog steeds om de vier weken in Irak geweest. Hoogstwaarschijnlijk had ik ook na mijn contractperiode, die normaal gesproken in mei zou aflopen, een verlenging van minstens een jaar gekregen maar dat is nu dus allemaal hypothetisch.

Het laatste jaar was zwaar omdat thuis werken in een routine van achtentwintig dagen onafgebroken twaalf uur per dag werken niet bepaald hetzelfde is als dezelfde routine op locatie in Irak. Dat werken op basis van rotatie was sowieso iets wat me voordat ik aan deze opdracht begon iets nieuws voor mij. Werken in het buitenland had tot nu toe ingehouden dat ik samen met Riet daar woonde en gewone werktijden had in de vorm van een vijfdaagse werkweek.

De vraag was hoe een schema van vier weken op, vier weken af zou bevallen, maar ik moet zeggen dat ik het als prettig heb ervaren. De vier weken in Irak vlogen meestal om en het was fijn om daarna dan een periode van vier weken vrij te hebben. Nadeel was wel dat er weinig flexibiliteit zat in dat schema, dus bijvoorbeeld vakanties moesten binnen zo’n verlofperiode van vier weken vallen. Ook het feit dat feestdagen niet als bijzondere dagen werden behandeld was wel eens lastig, want het betekende dat als bijvoorbeeld Kerst tijdens een shift viel dat er dan ook gewoon gewerkt moest worden.

Maar al met al was het werken voor BGC in Irak voor mij een onvergetelijke ervaring waar ik met plezier op zal terugkijken in de toekomst. Ik heb weer heel veel mensen ontmoet waarvan ik de meesten nooit meer in persoon terug zal zien maar de herinneringen zullen me altijd bij blijven.

Invoerrechten

De klucht van de DHL-zending met mijn achtergebleven spullen in Irak heeft vandaag een nieuwe climax gekregen. Ik kreeg een email van het bedrijf met de mededeling dat mijn pakket aangekomen was in Nederland en klaar is voor aflevering, maar dat er nog invoerrechten moeten worden betaald. Ik viel bijna achterover want daar snapte ik dus niks van! En het ging ook niet om een klein bedrag, ik moest maar liefst 208 Euro overmaken!

Nadat ik van de eerste schok bekomen was besloot ik toch maar eens uit te zoeken hoe dat nu precies zit. Want het gaat natuurlijk helemaal niet om het invoeren van nieuwe spullen, het gaat om een pakket met kleren en nog wat kleinigheden die ik heb meegenomen uit Nederland naar Irak en nu weer mee terug wil nemen. Een telefoontje naar DHL leverde op dat dat blijkbaar niet uitmaakt, ik moest gewoon betalen want dat is de verordening van de Nederlandse douane.

Ik vroeg nog hoe het dan zit met een vakantie, als ik een koffer met kleren meeneem. Moet ik dan bij terugkomst ook invoerrechten betalen, want dat is toch zo ongeveer hetzelfde principe. Tot mijn verbazing hoorde ik dat dat in feite het geval is en dat ik bij terugkeer in Nederland eigenlijk invoerrechten zou moeten betalen op alles waarvan ik niet kan aantonen dat ik het in Nederland heb gekocht of al in bezit had! Dat gebeurt natuurlijk zelden, maar het is waar dat er wordt gewaarschuwd dat je bij vakantie in het buitenland eigenlijk voor zaken als camera’s en dure horloges een eigendomsbewijs moet meenemen want je kunt bij controle de pineut zijn. Nou ja, iemand die daar wel eens aan denkt?

Hoe dan ook, die invoerrechten voor mijn pakket moesten dus betaald worden en dat nam ik dus maar weer op met het logistieke team in Irak. En gelukkig kreeg ik te horen dat er iets fout gegaan moest zijn want BGC betaald inderdaad normaal gesproken die invoerrechten, ze gaan er achteraan. Ik wacht weer af…

Laatste dagen

Mijn laatste rotatie-verlof zit er op maar ik ben nog niet helemaal klaar bij BGC. Mijn contract loopt tot en met 31 januari en dat betekent dat ik nog drie dagen op de loonlijst heb en dus nog een hele korte shift van drie dagen moet draaien voordat het er echt op zit. Veel echt werk zal ik niet meer doen deze dagen, mijn tijd zal ik vrijwel helemaal besteden aan het afronden van het nodige papier werk (alhoewel, papier, alles gaat online tegenwoordig) en de overdracht naar mijn back-to-back Surya die wel mag blijven.

Vandaag ging er zoals verwacht de nodige tijd zitten in het afhandelen van vragen die Surya nog voor mij had, want hij is tenslotte nog relatief nieuw in het bedrijf en wil dus nog zoveel mogelijk profiteren van de door mij opgedane ervaringen. Het lijkt er op dat het hem toch wel zwaar zal gaan vallen om alles alleen te doen en zelf te moeten bepalen wat er allemaal nog moet gebeuren. Ik heb geprobeerd zoveel mogelijk informatie te geven maar op een gegeven moment houdt het voor mij ook op en zal hij het toch zelf op moeten gaan pakken.

Wat af te ronden zaken betreft was er niet zo heel veel meer te doen behalve dan natuurlijk het probleem van mijn ontbrekende spullen. Ik probeer nog steeds om een antwoord te krijgen op de vraag waar en bij wie ik nu terecht kan met een eventuele schadeclaim, maar daarbij loop ik nog steeds tegen een muur op. Iedereen schuift de vraag door, maar ik geef het toch nog niet op…

Regenboog in huis

Het was vandaag bar en boos wat het weer betreft, het goot van de regen. Toen Martin Gijsje vanmorgen kwam brengen had ze dan ook haar paraplu bij zich, die ze uiteraard vol trots liet zien.

In de loop van de ochtend brak toch de zon nog door en toen deed zich een bijzonder verschijnsel voor, we zagen een regenboog op de vloer van onze woonkamer. Het licht kwam door het glazen dak van de serre waar nog steeds veel waterdruppels op lagen en dat leverde de regenboog binnenshuis op. Gijsje vond het bar interessant, en de regenboog bleek ook nog eens met de zon mee te schuiven want wat later stond er weer een regenboog op de vloer, deze keer op de ruimte achter de bank.

De pot met goud die zich volgens de verhalen aan het eind van de regenboog zou moeten bevinden hebben we overigens niet gevonden, er stond alleen een bloempot…

Koekjes bakken

Vandaag was Gijsje weer bij ons en Riet had haar beloofd dat ze vandaag koekjes zouden gaan bakken. Ans kwam langs met haar kleindochter Zoë dus die mocht ook meehelpen. Het leverde de volgende plaatjes op:

Memorabele dag

Vandaag was in twee opzichten een memorabele dag. Ten eerste stond er vandaag een behoorlijke storm waar met name het verkeer veel hinder van ondervond, en ten tweede zou dit de 89e verjaardag van mijn vader zijn geweest. Het is de tiende verjaardag die hij niet meer mee heeft mogen maken maar zoals ieder jaar gedenken we deze dag door even bij mijn moeder langs te gaan. Tenminste, sinds we weer terug zijn in Nederland, want toen we in Manila woonden was dat natuurlijk niet mogelijk maar belden we wel deze dag even op.

Bij het ophalen van herinneringen vandaag dachten we aan de grote plannen die we hadden vlak voor hij overleed. Riet en ik waren net naar Kuala Lumpur verhuisd en we hadden onze ouders en schoonouders overgehaald om ons te komen bezoeken. Ze waren tot onze verbazing allemaal over de streep, zelfs mijn moeder, en we keken er dan ook naar uit om alles te gaan regelen. Het zou voor mijn vader en moeder de eerste keer in een verkeersvliegtuig zijn en aangezien mijn vader vrijwel zijn hele leven met vliegtuigen had gewerkt leek het me voor hem een fantastische ervaring. Maar helaas, het heeft niet zo mogen zijn.

In 2005 zijn we samen met Martin naar het Luchtvaartmuseum in Lelystad geweest en daar heb ik de onderstaande foto gemaakt op het bovendek van een daar tentoongestelde Boeing 747. Dichter bij een echte vlucht in een verkeersvliegtuig is hij niet meer geweest.

Eerste sneeuw

De temperaturen gingen de afgelopen dagen al steeds naar beneden en voor vandaag werd er dan ook sneeuw verwacht. Wel hoofdzakelijk in het zuid-oosten en waarschijnlijk maar heel weinig in de rest van het land, maar toch. Als het zou komen zou het zeker niet veel zijn en ook niet lang blijven liggen want de komende dagen gaat de temperatuur volgens de voorspellingen weer omhoog, maar toch. En inderdaad, het begon in de loop van de middag lichtjes te sneeuwen, al was het zo weinig dat het de tuin nauwelijks bedekte:

Het bleef tot in de late avond lichtjes sneeuwen maar alles bij elkaar was het nou niet echt een pak sneeuw wat er vandaag viel. Goed, de auto’s waren wit maar daar was ook alles mee gezegd. In het land ondervond het verkeer nauwelijks hinder van de sneeuw, alleen in het zuid-oosten was zoals verwacht een redelijk pak sneeuw gevallen en daar had het verkeer er dus meer last van.

Hoe dan ook, dit was de eerste sneeuwdag van deze winter. Volgens de verwachting is morgenochtend alles al weer weg…

Tijdelijke baan is rond

Het goeie nieuws van vandaag is dat mijn tijdelijke baan alvast rond is. Hoe het gaat lopen met de baan waar ik eigenlijk op wacht weet ik niet maar het lijkt erop dat het plaatsen van de vacature veel langer gaat duren dan verwacht en de vraag is eigenlijk of gezien de aankomende reorganisatie die vacature nog wel geplaatst gaat worden op korte termijn. Gelukkig hoef ik me daar nu in principe geen zorgen meer over te maken want met de tijdelijke baan ben ik in ieder geval tot eind juni verzekerd van werk.

Ik heb inmiddels gesproken met mijn officiële nieuwe manager, die overigens alleen mijn manager maar wordt omdat ik nog geen nieuwe vaste positie heb, een soort ad-interim dus. Hij heeft er vandaag voor gezorgd dat alles rond is gekomen en ik heb inmiddels al met de manager van de tijdelijke baan gecommuniceerd dat ik per 1 februari beschikbaar ben.

Dat geeft in ieder geval even wat rust en ik kan me dus nu focussen op het afsluiten van mijn werk voor BGC en me alvast voorbereiden op mijn nieuwe klus, al weet ik nog niet precies wat dat gaat inhouden. Spannend dus.

Verder was er natuurlijk vandaag het landelijke nieuws dat onze regering is gevallen. Onze premier is op de fiets naar Paleis Huis Ten Bosch gereden om daar het ontslag van de regering aan te bieden. Of het terecht is dat een hele regering moet aftreden omdat een paar ambtenaren er ergens een zootje van hebben gemaakt is voor mij een grote vraag. Ik ben er niet zo voor, ondanks de vraag wie “eindverantwoordelijk” is, ik ben er meer voor om de daadwerkelijke betrokkenen flink te straffen want die blijven waarschijnlijk nu gewoon zitten waar ze zitten…

Werk tijdens verlof

Hoewel ik officieel met rotatie-verlof ben wordt ik regelmatig lastig gevallen met werk-gerelateerde mail waar ik al dan niet snel actie op moet ondernemen. Het proces van mijn overgang naar Shell Nederland is op dit moment in volle gang en ik heb twee potentiële nieuwe klussen aangeboden gekregen dus er is nogal wat voorbereiding vereist om te zorgen dat ik per 1 februari naadloos over kan gaan naar wat mijn nieuwe job dan ook mag zijn tegen die tijd.

Daarnaast word ik ook best wel veel benaderd door mijn BGC collega’s die vragen hebben over zaken betreffende het werk en adviezen daarover. Dat snap ik wel, want ze weten natuurlijk ook dat ik aan het eind van de maand nog maar drie dagen op de loonlijst heb en ze willen zoveel mogelijk nog profiteren van het feit dat ik nu nog beschikbaar ben. Vervelend is het eigenlijk wel, want tenslotte weten ze donders goed dat ik nu verlof heb en dat wordt dus niet echt gerespecteerd.

Voor wat mijn toekomstige job betreft, de baan die ik graag wil hebben is nog steeds niet rond en dat heeft alles te maken met het feit dat er voor die baan nog steeds niet een officiële vacature is geplaatst op de interne vacaturebank. Dat is noodzakelijk zodat ik normaal kan solliciteren, maar ik heb al te horen gekregen dat na het eerste uitstel van eind december naar de tweede week van januari er nu weer vertraging is tot de derde week van januari. Dat is volgende week, dus hopelijk weet ik dan meer.

Ondertussen houd ik contact met de manager die me de tijdelijke baan heeft aangeboden want die heeft al laten weten dat ik die baan wat hem betreft krijg als het andere aanbod niet tijdig afkomt. Ik heb zelfs een deel nu dat ik de tijdelijke baan mag vervullen en dan later overstappen als die andere baan later dan gepland afkomt. Een mooi aanbod, want het betekent dat ik hoe dan ook per 1 februari aan de slag kan in een nieuwe job, alleen weet ik nog niet welke van de twee het gaat worden.

Ontbrekende spullen

Een paar weken geleden heb ik contact opgenomen met het team in het KAZ kamp in Irak wat verantwoordelijk is voor de logistiek in het kamp om te vragen of mijn spullen die nog in mijn kamer daar liggen kunnen worden opgestuurd. Ik kreeg de vraag om welke kamer, welke kasten het ging en waar de spullen naar toe gestuurd moesten worden. Na het invullen van het formulier met de benodigde gegevens zijn ze daar blijkbaar mee aan de slag gegaan want een paar dagen geleden kreeg ik een mailtje van de pakketdienst DHL die blijkbaar opdracht heeft gekregen om de spullen op te sturen.

Ik was alleen onaangenaam verrast toen ik door het lijstje ging van de spullen die bij DHL waren aangeleverd en verpakt, want er ontbrak het een en ander in de lijst. Gelukkig had ik op voorhand alle waardevolle spullen meegenomen omdat we bij mijn laatste vertrek uit Irak niet wisten wanneer we weer terug zouden komen en er was toen ook al twijfel of dat ooit nog zou gebeuren. Desalniettemin lagen er toch nog wel wat spullen die ik graag terug wil hebben, zoals mijn sportkleren en met name mijn Samsonite rolkoffer. En met name die rolkoffer ontbrak op de lijst.

Uiteraard heb ik dat gemeld bij het verantwoordelijke team, die hebben nog een keer de kamer gecontroleerd maar niets meer gevonden en het lijkt er dus op dat de spullen die ontbreken op de lijst “verdwenen” zijn. Het is niet ongewoon dat er spullen uit de kamers worden gejat dus dat zou nu ook wel eens het geval kunnen zijn. Ik heb alles gerapporteerd bij de verantwoordelijke diensten in Irak en bij mijn Transfer Coordinator maar het lijkt erop dat iedereen het balletje naar elkaar toe schuift. Ik geef het uiteraard niet op, want als mijn spullen inderdaad gejat of anderzijds verdwenen zijn dan wil ik er wel voor gecompenseerd worden.

Riet heeft voor gezelligheid gezorgd in onze serre door onder andere de nodige planten te plaatsen. Maar nu het kouder begint te worden hebben sommige planten het er niet meer zo naar hun zin, en om de Pannenkoekplanten te redden heeft ze ze maar naar binnen gehaald. Ze staan nu al een paar dagen in onze huiskamer, en wat denk je: ze zijn spontaan gaan bloeien.

Dat schijnt een nogal zeldzaam verschijnsel te zijn dus heb ik er maar een foto van gemaakt:

Toenemende activiteit aan de overkant

Aan de overkant van het kanaal begint de activiteit toe te nemen. Wel iets anders dan we hadden verwacht, want op de plek schuin tegenover ons huis richting het dorp waar het blok appartementen moet komen te staan gebeurt nog steeds weinig tot niets, ondanks dat er al een tijdje grondwerkzaamheden zijn verricht. Het werk concentreert zich vooralsnog op de punt tussen de Vliet en het Oegstgeester Kanaal waarvan de grens vrijwel recht tegenover ons huis ligt.

Hoe het er precies uit gaat zien hebben we al kunnen bekijken op beschikbare plattegronden en daarop blijkt dat er een toegangsweg vanaf de Dijk langs de Vliet komt die recht tegenover onze tuin komt te liggen. Die weg loopt vanaf de Dijk tot aan het kanaal en buigt dan van ons uit gezien linksaf richting de punt waar de Vliet en het kanaal samenkomen. Zoals we nu kunnen zien komen er ook waterpartijen tussen de huizen, maar de eigenlijke bebouwing zit van onze woonkamer uit bezien dus links van ons, terwijl rechts het blok appartementen zal verrijzen.

Op dit moment wordt er nog hoofdzakelijk gewerkt aan het bouwrijp maken van de grond en dat houdt in dat we heel veel vrachtwagens zand zien lossen aan de overkant en langs de oever van het kanaal is inmiddels een lange rij grote witte zakken met zand geplaatst. Het ziet er op dit moment een beetje zo uit:

Gijsje en de katten

Gijsje heeft met onze katten een beetje een onwennige relatie. Ze is niet bang voor ze maar met name Abby vind ze  “toch wel een beetje spannend”, wat voor haar betekent dat ze haar toch een beetje eng vindt. Dat is te begrijpen want Gijsje heeft van Abby al een paar keer een tik gehad. Als ze de katten ziet wil ze niets liever dan ze aaien, maar daarbij is ze, zoals kleine kinderen meestal zijn, nogal onhandig en hardhandig in.

Abby is niet gediend van onverwachte of hardhandige aanrakingen en daarom heeft ze al een paar keer uitgehaald naar Gijsje. Niets ernstigs, ze heeft haar nagels ingehouden, maar toch schrok Gijsje ervan. Als ze nu Abby wil aaien dan heeft ze het liefst dat er iemand meegaat want dan gaat het meestal wel. Riet en ik grijpen in als we zien dat Abby er niet van gediend is, want het zou zonde zijn als Gijsje er een “kattentrauma” aan overhoudt.

De kans daarop is toch wel klein want met Monster wordt ze zo langzamerhand wel goeie maatjes. Niet dat Monster nou echt gediend is van aanrakingen van wie dan ook, die is misschien nog wel schichtiger dan Abby, maar die laat dat alleen maar merken met een klaaglijk miauwen en ze houdt haar klauwen thuis. En soms, als ze op haar gemak ligt zoals vanmorgen het geval was, dan vindt ze het wel prima als Gijsje haar aait.

En die vindt dat natuurlijk helemaal geweldig…

Monster en Jet

Na de jaarwisseling en het daaropvolgende weekend gingen we vandaag weer over tot de orde van de dag en dat betekende oppassen op onze kleindochter Gijsje. Dat vinden we nog steeds heerlijk, en nu ze groter wordt is het ook steeds leuker aan het worden. We hebben hele gesprekken met haar, ze beschikt over een rijke fantasie, ze speelt graag en ze is dol op voorlezen.

Met name dat laatste is altijd een klusje voor mij en ik heb daar veel plezier in. Riet en ik lezen zelf allebei graag (en heel veel) dus voorlezen aan onze kleindochter doen we met net zo veel plezier. Gijsje kan echt ademloos zitten luisteren en het enige probleem is dan ook dat we meer boekjes moeten hebben…

Als ze tussen de middag een boterham eet dan mag de televisie wel even aan en het verzoeknummer op dit moment is de animatie serie “Jokie en Jet” uit de Efteling. Ze kijkt net zo ademloos naar de televisie als dat ze luistert naar het voorlezen, maar bij de televisie is ze niet de enige. Onze kat Monster zat vandaag ook zeer geïntrigeerd te kijken…

Ondanks dat ik eigenlijk met rotatie-verlof ben had ik vandaag al mijn eerste vergadering moeten hebben met mijn mogelijke nieuwe baas. Het ging in dit geval om de tijdelijke baan, maar omdat die andere permanente baan om de hoek was komen kijken heb ik de vergadering van vandaag maar uit laten stellen. Mocht het met die permanente baan al snel rond komen dan kan ik misschien al snel beginnen en dan heeft het natuurlijk geen zin om me voor te bereiden op die mogelijke tijdelijke baan. Het wachten is alleen op de vacature zodat ik normaal kan solliciteren.

Gelukkig Nieuwjaar op een afstandje…

Nieuwjaarsdag betekende voor mij de eerste vrije dag van mijn vier weken rotatie-verlof. Normaal gesproken is dit een dag waarop iedereen de familie af gaat voor de nieuwjaarswensen, maar net als de meeste andere feestdagen van het afgelopen jaar ging dat dit jaar totaal anders.

Er werd de afgelopen dagen heel wat heen en weer getext om af te spreken wie wanneer waar naar toe zou gaan. We hadden al besloten om de bezoeken aan broers en zussen maar te laten zitten en ons te richten op bezoeken aan onze moeders. Maar om ervoor te zorgen dat niet iedereen daar tegelijk binnen zou vallen werden er afspraken gemaakt wie wanneer zou gaan.

Daarnaast was het natuurlijk ook zo dat er geen handen mochten worden geschud, en wat ikzelf wel iets vind wat van mij de nieuwe norm mag worden, er mocht ook niet meer worden gezoend. Wat wel mocht was elkaar van een afstandje een beetje schaapachtig “Gelukkig Nieuwjaar” wensen, en iedereen voelde zich daarbij toch wel wat ongemakkelijk omdat je toch het idee hebt dat er wat ontbreekt…

De berichten zijn voorlopig nog niet positief dus de verwachting is dat we de eerste maanden van het jaar nog niet van deze situatie af zijn.

Einde shift en einde jaar

Na de Kerst die anders was dan anders was nu ook Oudejaarsdag een heel andere dag dan gebruikelijk vanwege de Corona-crisis. Bij ons waren alleen Robin en Astrid op bezoek en in feite was het dus gewoon ouderwets gezellig, maar toen het moment van de jaarwisseling was aangebroken was het toch een beetje ongemakkelijk omdat de gebruikelijk knuffels en kussen achterwege moesten blijven. Gelukkig had Riet wel voor champagne gezorgd dus het nieuwe jaar kon toch nog een beetje feestelijk worden ingeluid.

Waar we al dagen erg nieuwsgierig naar waren was hoe het zou gaan met het afsteken van vuurwerk en de verwachte rellen. Hoewel de regering de verkoop en het afsteken van vuurwerk had verboden hoorden we al dagen lang de oorverdovende knallen van illegaal vuurwerk. Blijkbaar had het verbod op legaal vuurwerk alleen de markt maar verplaatst naar het illegale circuit want ook tijdens het moment van de jaarwisseling barstte er overal rondom ons heen vuurwerk los.

 

 

 

 

 

 

 

Ondanks de kou gingen we de tuin in om naar het vuurwerk te kijken, en het moet gezegd, het was een heel stuk minder dan andere jaren. Het ging ook veel minder lang door, maar duidelijk was wel dat heel veel mensen toch gewoon schijt hadden gehad aan het vuurwerkverbod, iets wat overigens vrijwel iedereen had verwacht. Het bleef gelukkig bij ons in de buurt en in het dorp ook redelijk rustig maar we zagen op het nieuws beelden van totaal uit de hand gelopen rellen.Ook Katwijk ontkwam niet aan opstootjes waarbij met name het Andreasplein, bij mijn moeder om de hoek, het moest ontgelden. De ME moest er uiteindelijk aan te pas komen om het plein te ontzetten, maar het bleef nog lang onrustig. ook in de Hoornes moest de ME optreden maar dat zijn we zo langzamerhand wel gewend.

Voor mij was Oudejaarsdag overigens de laatste werkdag van mijn shift. Daarmee zit mijn laatste volle shift erop, ik heb nu vier weken vrij en dan heb ik nog drie dagen aan het eind van januari dat ik nog moet werken voordat mijn contract bij BGC erop zit. Het voelt op dit moment alleen al wel alsof het werk er voor mij al op zit, en dat zal denk ik ook wel het geval zijn want die laatste drie dagen zal ik niet zoveel werk meer doen maar alleen bezig zijn met de overdracht. Nog een maand en dan zit mijn Irakese avontuur er dus ook al weer op. 

Hoe het ook zij, het nieuwe jaar is begonnen en het is te hopen dat het een wat positiever jaar wordt dan het afgelopen jaar.

Snert

Riet kreeg het vanmorgen opeens op haar heupen. Blijkbaar hebben de Hello Fresh dozen haar zodanig geïnspireerd dat ze zomaar uit het niets besloot om weer eens een grote pan snert te gaan koken. In een mum van tijd waren de benodigde boodschappen gedaan en waren de berichtjes aan de familie verstuurd met de vraag wie er allemaal geïnteresseerd waren in een portie snert.

Dat er ruim voldoende zou zijn voor zowat de hele familie komt doordat Riet de zaken voor wat betreft het maken van snert altijd groot aanpakt. En dat kan letterlijk doordat ze de enorme pan van haar oma heeft geërfd waar die vroeger zelf ook altijd snert in kookte, een pan die bij ons dan ook bekend staat als de “snertpan”. Deze pan kan liters snert bevatten en er gaat wat ingrediënten betreft dan ook heel wat in.

Zo gingen er vandaag naast grote hoeveelheden spliterwten, uien prei, varkensribben (eigenlijk doet ze altijd varkensknieën maar die kon ze niet meer krijgen) en nog veel meer ook nog twee enorme karbonades in. En dan doet ze pas op het eind de stukken rookworst er pas in want die zijn niet lekker als je die meekookt.

De reacties van de familie waren over het algemeen enthousiast. Iedereen die wel eens eerder van Riet’s snert had gegeten stuurde vrijwel meteen een reactie en aan het eind van de middag stond Riet in de keuken dan ook plastic bakken met snert te vullen.

Er werd een gedeelte in een kleinere pan overgeheveld om vandaag en morgen op te eten maar er liggen ook nog drie volle plastic bakken klaar om ingevroren te worden. Als reservevoorraad…

Twee Kerstdiners

Hoewel de viering van Kerst in zijn algemeenheid door de Corona crisis veel soberder verloopt hebben we een aantal tradities toch kunnen handhaven dit jaar. Zo waren we met de kerstversiering en de Kerstboom dit jaar zelfs uitzonderlijk vroeg, en wij niet alleen, iedereen snakte blijkbaar naar iets feestelijks en dat zorgde ervoor dat je al aan het begin van december overal al Kerstverlichting zag. Ook bij ons en de Kerstboom stond op 3 december zelfs al, wat voor Riet een soort van heiligschennis is omdat ze altijd heeft geweigerd om zelfs maar over Kerst te praten totdat het Sinterklaasfeest voorbij was.

Een andere traditie is dat we op een van beide Kerstdagen onze beide moeders uitnodigen voor een Kerstdiner bij ons thuis, en omdat dat dit jaar het zo het best uitkwam deden we dat op Eerste Kerstdag. Dat kon zonder problemen want we overtraden met maar twee bezoekers geen Corona-regels. Riet had voor deze keer gekozen voor de Kerstmaaltijd van Hello Fresh en dat betekende dat alle ingrediënten weer kant en klaar in de inmiddels bekende kartonnen doos met groene letters bij ons werd aangeleverd.

Het Kerstmaal wat Hello Fresh voor ons in petto had was meer dan overvloedig, zo erg zelfs dat Riet besloot om een van de voorgerechten, een stevig gevulde paddestoelensoep, maar voor een andere keer te bewaren. En dat bleek een goed idee want zelfs nu bleek het voorgerecht van zalm, het hoofdgerecht met wild en het toetje meer dan voldoende. Sterker nog, zelfs dat kregen we met zijn vieren niet eens helemaal op, en daarmee was het eerste Kerstdiner helemaal geslaagd.

Vandaag was Tweede Kerstdag en hadden we het Kerstdiner met onze zoons, schoondochters en Gijsje. De pizza oven was zoals verwacht een groot succes maar het klapstuk waren toch de toetjes.

We hadden ruime keus want we hadden zelf twee ijstaarten besteld bij Bakker Verdoes in Katwijk (die beroemd is om zijn fantastische ijstaarten) en schoondochter Astrid had ook nog eens een tulband cake gebakken met de bakvorm die we haar met Sinterklaas hadden gegeven.

Overbodig te zeggen dat bij vrijwel iedereen na afloop de broek op de vreethaak moest…

 

Bankijkerweg op Street View

Af en toe kijk ik wel eens op Google Street View en dan zoek ik naar bekende plekken omdat ik het leuk vind om te kijken hoe het er op staat. Voor degenen die het niet weten, Google Street View laat je drie-dimensionaal de plek zien die je op de wereldkaart uitzoekt. De opnamen daarvoor zijn gemaakt met rondrijdende auto’s die een camera op het dak hebben die 360 graden overzichtsbeelden maakt, en daarmee lijkt het dus alsof je zelf door de straten beweegt die je hebt opgezocht.

Als je de Kamperfoelie in Rijnsburg opzocht, de straat waar we hiervoor hebben gewoond, dan zag je naast de rij huizen waarvan ons huis het laatste was op de parkeerplaatsen Riet’s rode Mitsubishi staan. De Bankijkerweg was gefotografeerd toen de huizen waar we nu wonen nog in aanbouw waren en hoewel ons huis er al wel herkenbaar opstond was het nog één grote bouwput.

Pas geleden keek ik voor de gein weer eens en toen zag ik dat de foto’s van Rijnsburg waren vernieuwd, maar wanneer dat kan ik niet precies nagaan. Ons huidige huis aan de Bankijkerweg staat er nu wel voltooid op maar voor de deur staat op onze parkeerplekken alleen weer de rode Mitsubishi van Riet. Omdat de andere plek leeg is kan ik niet zien of de foto’s gemaakt zijn voor of na juni 2018.

Had er nog een zwarte Mitsubishi Outlander voor de deur gestaan dan had ik geweten dat de foto dateert van voor die datum, was het een rode Toyota RAV4 geweest dan moet de foto van een recentere datum zijn.

Toch is er wel een hint als je een beetje verder puzzelt. Op de foto is namelijk te zien dat de airco van de buurman al is aangelegd. Dat is gedaan in de zomer van 2019, dus dat betekent dat de foto’s hooguit anderhalf jaar oud zijn.

Riet vond het trouwens wel grappig dat haar auto weer op de foto staat en ze dacht dat die dus nu op twee foto’s stond op twee verschillende plekken. Jammer voor haar, de foto’s van de Kamperfoelie zijn ook vernieuwd en daar is haar auto dus verdwenen…

 

Yoghurt schaaltje

Het is een gewoonte geworden dat onze kat Monster als ik een schaaltje yoghurt heb gegeten voor het ontbijt het schaaltje leeg mag likken. Hetzelfde geldt voor het schaaltje cornflakes van Riet waar altijd een bodempje melk in blijft staan maar ze is duidelijk happiger op de yoghurt dan op de melk.

Nu ik aan het werk ben doe ik ’s morgens de deur van mijn werkkamer altijd achter me dicht, ten eerste zodat Riet geen last heeft van eventuele telefoongesprekken die ik ’s morgens voer en ten tweede omdat ik geen last wil hebben van katten die over mijn bureau of mijn toetsenbord heen en weer gaan lopen banjeren.

Monster heeft echter om de een of andere reden altijd door wanneer ik een schaaltje yoghurt heb meegenomen als ontbijt en blijft dan net zo lang aan de deur krabben en miauwen tot ik de deur open. Tevreden knorrend wandelt ze dan naar binnen en begint het schaaltje wat ik inmiddels op de grond heb gezet leeg te likken. Als het leeg is wandelt ze op haar gemak, ondertussen uitgebreid haar bek aflikkend, de kamer weer uit.

Grappig genoeg doet ze dit alleen bij mijn yoghurt-ontbijt. Eet ik bijvoorbeeld een paar beschuitjes of knäckebröd dan hoor ik haar niet, maar het getik van de lepel tegen het schaaltje werkt blijkbaar als een trigger. Het kan natuurlijk ook haar hoog ontwikkelde reukzin zijn, maar hoe dan ook, ik ontkom er echt niet aan om haar het schaaltje te laten uitlikken. Ik geef dan ook maar gewoon toe als ik haar bij de deur hoor, dat scheelt me tijd en ergernis…

 

Voorbereiding voor het Kerstdiner

De viering van Kerst zal er dit jaar i sommige opzichten heel anders uitzien dan andere jaren vanwege de Corona crisis. De verscherpte maatregelen die zijn aangekondigd verbieden in feite de gebruikelijke familiebijeenkomsten en staan bij uitzondering alleen voor de Kerst drie bezoekers per huishouden per dag toe in plaats van twee.

Riet en ik hebben besloten dat we wel zonder die familiebijeenkomsten kunnen maar dat we het jaarlijkse Kerstdiner met onze zoons en schoondochters toch gewoon door willen laten gaan, vooropgesteld dat ze er zelf ook geen probleem mee hebben uiteraard. In de praktijk betekent het dat we vier bezoekers ontvangen in plaats van drie, maar daar staat tegenover dat het om ons eigen gezin gaat en we vinden dat we die kleine speelruimte dan maar moeten nemen. We tellen overigens onze kleindochter Gijsje niet mee maar dat hoeft ook niet want die is nog net geen drie en daarmee dus ruim onder grens van twaalf jaar waarvoor de regel geldt.

Het enige verschil is dus dat we dit jaar niet uit eten gaan wat we hoogstwaarschijnlijk anders wel hadden gedaan, maar met alle horeca gesloten hebben we geen andere keus dan het Kerstdiner bij ons thuis te doen. Riet is al bezig met het menu en dat is ons eigenlijk makkelijk gemaakt door het etentje wat we pas bij Robin en Astrid hadden. Daar maakten we namelijk kennis van het fenomeen “pizza oventje” waarmee je zelf kleine pizzaatjes kunt bakken die je aan tafel zelf kunt samenstellen uit de uitgestalde ingrediënten. De pizza-bodempjes zijn kant en klaar te koop dus dat is makkelijk, en het is nog gezellig ook.

Riet schafte meteen voor het Kerstdiner zo’n pizza oventje aan en die is inmiddels gearriveerd. Nu alleen alle benodigde ingrediënten nog aanschaffen en we zijn klaar voor Eerste Kerstdag…

De avond valt…

Ik zit nu halverwege mijn shift en dat betekent dat ik nog twee weken hele dagen op mijn werkkamer zal zitten van ruwweg ’s morgens zeven tot ’s avonds zeven. Als ik ’s morgens start dan is het nog ruim donker buiten en als ik ’s avonds klaar ben dan is het inmiddels al weer donker.

Deze periode van het jaar zijn de dagen het kortst, het is nog maar vier dagen tot aan de kortste dag, en dat houdt in dat de schemering al voor vijven begint in te vallen. Dat levert als het een beetje mooi weer is wel een fraai uitzicht op en dat blijkt wel uit de foto die ik vanmiddag even over vijven maakte:

Trauma Helicopter

Gistermorgen om even over tienen was het ineens een drukte van belang op het parkeerterrein van de firma Heemskerk bij ons aan de overkant. Behalve de altijd aanwezige vrachtwagens was er nu ook politie en een ambulance, en dat er iets serieus aan de hand was bleek even later toen de Trauma Helicopter op het parkeerterrein landde.

Heemskerk is een enorm bedrijf wat gespecialiseerd is in het leveren van gesneden groente aan horeca, verpleeghuizen en winkelketens. Voor de productie wordt gebruik gemaakt van productielijnen voorzien van vele was- en snijmachines, zoals we bij een bezoek aan het bedrijf kort nadat we hier waren komen wonen zelf hebben kunnen zien. Blijkbaar was er ondanks de vele beveiligingssystemen toch iets flink misgegaan want er was bij de noodlijn melding gemaakt van een levensbedreigende situatie, wat ook verklaard waarom de Trauma Helicopter er was.

Wat er nu precies is gebeurd is nog steeds niet duidelijk. De reden dat ik dit bericht nu post en niet gisteren is hoofdzakelijk omdat ik de krant van vandaag wilde afwachten om te zien of er iets over het ongeluk in zou staan maar dat bleek niet het geval. Wel weten we dat de ziekenwagen de gewonde of gewonden snel heeft afgevoerd, dat konden we vanuit ons raam zien. Nadat de ziekenwagen was vertrokken steeg even later de Trauma Helicopter ook weer op richting het zuiden en kwam daarbij rakelings over ons dak.

Nog meer interessante ontwikkelingen

Afgelopen week probeerde een collega die ik al een hele tijd niet meer had gesproken contact met me op te nemen.  Helaas had ik al een bespreking op het moment dat hij voorstelde om eens bij te kletsen dus maakte hij een nieuwe afspraak voor vandaag. Ik ken Yagnesh uit de tijd dat ik in Rijswijk heb gewerkt nadat ik terugkwam van Sakhalin, we zaten toen in hetzelfde team. De laatste keer dat ik met hem contact had gehad was aan het einde van mijn opdracht op de Filipijnen toen ik een nieuwe baan zocht. Yagnesh had toen een vacature in, jawel, Irak maar dat is niks geworden omdat voor dat project alle vacatures opeens werden ingetrokken (dat project werd vlak daarna gestopt).

Nadat we vanmorgen wat hadden bijgekletst kwam Yagnesh met een totaal onverwachte vraag: hij heeft opnieuw een vacature en hij vroeg of ik erin was geïnteresseerd. De job is in Rijswijk bij een afdeling waar ik heel goed bekend mee ben omdat het min of meer dezelfde afdeling was waarin ik voorheen samen met Yagnesh in Rijswijk had gewerkt, en het werk is ook min of meer hetzelfde als wat ik toen al deed, het implementeren van Engineering software in projecten.

Ik kon eerlijk gezegd mijn oren bijna niet geloven want dit leek gewoon te mooi om waar te zijn. Niet alleen een baan die uitzicht biedt op een vast contract (dat hangt nog wel van de reorganisatie af, maar dat is met alles) en ook nog eens een baan die me op het lijf geschreven is. Of ik geïnteresseerd was? Ik dacht het wel! Mijn enige vraag was hoe zeker dit was aangezien ik in feite al een andere toezegging had gedaan, maar omdat dit in principe een vaste baan moet gaan worden krijgt dit uiteraard de voorkeur en daar zal Personeelszaken ook geen probleem van maken.

Alle benodigde toestemmingen schijnen voor de vacature al binnen te zijn dus ik was er met Yagnesh al snel uit. Het enige wat nog wel moet gebeuren is dat ik officieel moet solliciteren en daarvoor moet de baan op de interne vacaturebank worden geplaatst. Zo gauw dat gedaan is krijg ik bericht en kan ik solliciteren, en als het goed is gaat het balletje dan snel rollen.

Het begint er nu toch serieus op te lijken dat mijn pensionering nog even op zich laat wachten…

Hinderlijke katten…

Het blijkt dat ik met twee katten in de buurt niet rustig kan werken zonder de deur van mijn kamer dicht te doen, en zelfs dan nog niet eens altijd want ze maken regelmatig hardnekkig duidelijk dat ze naar binnen willen. Op zich heb ik geen enkel probleem met mijn katten om me heen maar als ik aan het werk ben willen ze voortdurend op mijn bureau springen om vervolgens heen en weer te gaan lopen voor mijn beeldscherm of ze willen op schoot.

Met name Monster is hier heel hardnekkig in. Dat begint ’s morgens vroeg al als ik mijn ontbijt opeet achter mijn bureau, al hangt het ervan af wat ik eet. Ze weet dat als ik yoghurt eet dat ze altijd het schaaltje mag uitlikken, en hoe ze het doet weet ik niet maar ze weet precies wanneer ik yoghurt eet of wat anders. Eet ik beschuitjes of knäckebröd dan heb ik geen last, maar als ik een schaaltje met yoghurt eet dan staat ze net zo lang te miauwen en aan de deur te krabben tot ik opendoe.

Als ik haar midden op de dag binnen laat dan probeert ze steevast al dan niet via mijn schoot op het bureau te springen en nadat ze eerst een tijdje voor mijn snufferd heen en weer heeft gelopen gaat ze pontificaal bovenop mijn laptop liggen. Doorwerken wordt zo dus een hele uitdaging…

 

 

 

 

 

 

Abby pakt het anders aan, die gaat niet heen en weer lopen op mijn bureau maar die ploft gewoon neer bovenop mijn toetsenbord en gaat dan uitgebreid liggen knorren. Ook niet iets wat erg handig is als je werk te doen hebt, maar wat nog lastiger is wat ik vaak aantref als ik even van mijn werkplek ben weggeweest. Bij terugkeer vind ik steevast Abby en soms zelfs allebei mijn katten op mijn stoel…

Coronatest

Afgelopen weekend kreeg ik last van een zere keel. Niks bijzonders voor mij, dat krijg ik altijd een dag of twee dagen voordat ik verkouden word. Als mijn neus dan gaat lopen verdwijnt de keelpijn, ik loop daarna een paar dagen te snotteren en na ongeveer een week is ook dat over. Een ritueel wat zich bij mij ieder jaar wel een paar keer herhaalt, meestal in het najaar en de winter maar de laatste jaren ook in andere jaargetijden omdat ik veel heb gevlogen. Na vrijwel iedere vliegreis is het bij mij wel raak en heb ik een paar dagen last van verkoudheid.

Deze keer was het echter anders want op maandag kreeg ik er een vervelende kriebelhoest bij en bovendien werd mijn keelpijn niet minder. Omdat het woensdagochtend nog niet verbeterd was en ik nu drie van de zes tickboxen voor de symptomen van Corona kon afvinken besloot ik snel een Corona test te laten doen. Via de Corona App op mijn telefoon kon ik dat snel regelen en ik kon dezelfde middag nog terecht bij het testcentrum in de gemeente Katwijk wat gevestigd aan de toegangsweg van het voormalige Vliegkamp Valkenburg.

Nadat ik me door de ongelofelijke baggerzooi die een parkeerterrein moest voorstellen heen had geworsteld kon ik binnen ook meteen terecht. Dat verbaasde me wel want gezien de nieuwsberichten had ik eigenlijk een lange rij voor de test verwacht maar ik was vrijwel meteen aan de beurt. Ik kreeg een stokje diep in mijn keel gestoken (waar ik uiteraard van moest kokhalzen) en daarna nog een diep in mijn neus, waarna ik klaar was en weer terug kon baggeren naar mijn auto.

Het wachten was nu op de uitslag en die kwam vandaag: ik ben negatief en heb dus gelukkig geen Corona. Alleen wel een hele vieze auto die onder de bagger zit…

Koud en mist

Het weer is omgeslagen, van regenachtig en winderig is het veranderd in koud en dat leverde vanmorgen vroeg een fraai beeld op. Omdat het de afgelopen dagen, of eigenlijk moet ik zeggen weken, zo vochtig is geweest zorgt de daling in temperatuur ervoor dat ’s morgens het land is bedekt met een dichte mist.

Op de foto is te zien dat de overkant van het kanaal nog maar net zichtbaar is en dat betekent dat het zicht niet meer is dan misschien honderd meter. Voor het verkeer dus iets om rekening mee te houden, maar als het goed is is er weinig verkeer want tenslotte is het advies nog steeds dat iedereen zoveel mogelijk thuis zou moeten werken. Of dat ook werkelijk wordt nageleefd…

Overigens, als je de foto in groter formaat wilt zien dan kan dat door erop te klikken.

Interessante ontwikkelingen (2)

Gistermiddag heb ik een gesprek gehad met het afdelingshoofd van de afdeling die mij een tijdelijke baan aan heeft geboden tot eind juni volgend jaar.

Het was een leuk, open gesprek waarbij met name voor mij van belang was dat ze geïnteresseerd zijn in mijn expertise op database gebied en met name performance onderzoek. Dat is goed nieuws want daar heb ik inderdaad ervaring mee, en wat verder voor mij nog een interessant punt is is dat het om een vakgebied gaat (Geomatics) waar ik nog niet eerder in heb gewerkt. Voor mij geen punt, software is software en daar heb ik me de afgelopen veertig jaar toch aardig mee weten te redden. Het gesprek eindigde positief, mijn mogelijke nieuwe baas gaaf aan dat de beslissing wat hem betrof al was genomen en dat het helemaal aan mij was of ik het zag zitten.

Nou, dat zie ik zeker en ik heb dan ook vanmorgen aan mijn contactpersoon bij het banen-team doorgeven dat ik deze mogelijkheid graag accepteer. Zoals het er naar uit ziet ben ik dus in ieder geval tot eind juni volgend jaar weer voorzien van werk.

Laatste volle shift

Het zat er gisteren al weer op, mijn verlofperiode van vier weken. Vandaag is dus de eerste dag van mijn volgende shift en dat zal ook mijn laatste volle shift zijn. Mijn contract bij BGC loopt af op 31 januari aanstaande en dat betekent dat mijn laatste shift, die op 29 januari zal beginnen, uit niet meer dan drie dagen zal bestaan.

Het wordt dus een beetje een merkwaardige shift want in plaats van mijn normale werkzaamheden is me door mijn baas gevraagd om zoveel mogelijk te werken aan het afronden van documentatie, waar mijn opvolger (mijn huidige back-to-back) dan zijn voordeel mee kan doen. Dat heeft hoofdzakelijk te maken met het feit dat Surya nog niet zo lang bij het bedrijf zit en dus voor veel zaken qua kennis en gemaakte afspraken nog afhankelijk is van mij. Het is geen werk waar ik op zit te wachten, ik vind het uitwerken van documentatie niet echt leuk, maar het moet gebeuren en het lijkt logisch dat ik de aangewezen persoon ben om dat te doen. Nieuwe dingen ga ik ook niet meer oppakken en dat betekent dat ik naast het afronden van zoveel mogelijk documentatie alleen nog werk wat ik heb uit staan ga proberen af te ronden.

Wat ik wel jammer vind is dat ik ook deze rotatie weer vanuit thuis zal moeten werken vanwege de Corona-crisis, want ik had veel liever deze maand in het KAZ-kamp in Irak doorgebracht. De Kerst en Nieuw vieringen zijn daar erg gezellig weet ik uit ervaring want twee jaar geleden werkte ik ook in de decembermaand en toen was ik wel in KAZ. Ik heb goeie herinneringen aan de gezamenlijke diners op Kerstavond en op Oudejaarsavond, en het was gewoon een gezellige tijd daar omdat iedereen er toch het beste van probeert te maken.

Ik zal dat dus niet meer mee gaan maken. Het voordeel zou moeten zijn dat ik dan thuis ben met de Kerst en Oud en Nieuw, maar de vraag is hoe gezellig dat gaat worden. De berichten over de Corona-situatie zijn op dit moment niet bepaald positief en de verwachting is dat er wel eens op korte termijn strengere maatregelen zullen worden afgekondigd, en misschien wel een lockdown. We wachten het af, en ondertussen ga ik voor de komende vier weken gewoon weer aan het werk…

Vroege kerstversiering

Een van de ijzeren wetten van Riet was altijd dat er pas kerstversieringen in ons huis werden aangebracht na de Sinterklaas en niet eerder. Ook kwam er nooit eerder een kerstboom dan op zijn vroegst twee weken voor de Kerst want Riet vindt een Kerstboom wel leuk als hij staat maar niet van de rompslomp eromheen: de aanschaf, het optuigen, het afbreken en wegwerken, en dan heb ik het nog niet eens over het uitvallen van de naalden…

Dit jaar is echter alles anders. Sinterklaas is door alle gezeik van de laatste jaren over al of niet een Zwarte Piet een behoorlijk gedevalueerd feest (wat als je het mij vraagt ook geen lang leven meer is beschoren door alle controverse) en de Corona-crisis heeft ook gezorgd voor een compleet andere mentaliteit bij vrijwel de gehele bevolking. Iedereen is de crisis zat en wil vooral gezelligheid, en dat is te merken aan het feit dat de verkoop van  kerstbomen dit jaar al eind november begon en alle tuincentra al ruim voor de Kerst afgeladen zijn met kerstspullen.

Ook wij doen eraan mee want wat nog nooit eerder is vertoond zo vroeg, we hebben gisteren al een kerstboom gekocht. Vandaag heeft Riet het optuigwerk gedaan en de boom staat nu in volle glorie in onze serre. Die lokatie heeft er trouwens ook wel aan bijgedragen dat Riet dit jaar zo makkelijk overstag is gegaan want eerlijk gezegd denk ik niet dat als de kerstboom in onze woonkamer had moeten staan de aanschafdatum zo ver naar voren was geschoven…

Mijn bijdrage aan de kerstversiering was het plaatsen van mijn kerstman pontificaal naast de kerstboom. Ook in de serre dus en ook daarom gaf Riet dit jaar gewillig toe. Dat is vanaf de dag dat ik deze kerstman aanschafte (in 2012 op de kerstmarkt van Ayala Alabang in Manila) wel anders geweest, ik heb de brave man eigenlijk nooit zonder geringschattende opmerkingen een plekje kunnen geven. Riet heeft zelfs een poging gedaan om hem tijdens het inpakken voor onze verhuizing vanuit Manila terug naar Nederland te verdonkeremanen zodat hij niet mee zou gaan.

Dat is niet gelukt, maar vanwege een kapotte verlichting heeft mijn kerstman de eerste jaren de Kerst in Nederland niet meegemaakt. Vorig jaar heb ik de verlichting gemaakt en kreeg hij een plekje in de gang. Niet echt een toplocatie vond ikzelf maar in het Nederlandse klimaat kunnen we hem nu eenmaal niet hetzelfde plekje geven als in Ayala Alabang, namelijk voor de voordeur. In de Serre naast de kerstboom lijkt hij een plekje in Nederland te hebben gevonden…

Interessante ontwikkelingen (1)

Binnen Shell is een team wat zich bezig houdt met het herplaatsen van mensen binnen het bedrijf als ze terug komen na een periode in het buitenland en ook mensen begeleidt die vrijwillig met pensioen gaan of wegens overtolligheid het bedrijf moeten verlaten. Omdat dit eigenlijk allemaal wel eens van toepassing op mij zou kunnen zijn had ik gisteren mijn eerste gesprek met iemand van dat team.

De dame in kwestie benaderde mij omdat er mogelijk een nieuwe positie voor me is. Het is een baan in Nederland in een vakgebied wat niet precies mijn expertise is maar waarmee ik wel goed bekend ben, het enige punt is dat het een tijdelijke baan is. Gezien de komende reorganisatie begin volgend jaar zijn er weinig vaste banen beschikbaar, en hoewel deze baan in essentie ook voor langere tijd is kan er geen garantie worden afgegeven dat deze baan na de reorganisatie nog bestaat.

Het goede nieuws is dat ik met deze tijdelijke baan in ieder geval vanaf 1 februari tot eind juni onder de pannen ben. Ik heb dan wat te doen maar ik moet ondertussen wel blijven solliciteren naar een vaste positie. De einddatum is voorlopig vastgesteld op 29 juni en dat is gedaan om dat de Landelijke Overtolligheids Regeling (LOR) op 1 juli wordt herzien. Aangezien er nog nooit een herziening is geweest die de voorwaarden van de LOR verbeterde, het wordt alleen maar slechter, heb ik op deze manier de gelegenheid om nog van de huidige regeling gebruik te maken als ik onverhoopt geen nieuwe baan mocht scoren.

Maar zover is het nog niet, ik heb aanstaande vrijdag een gesprek met mijn mogelijk nieuwe, tijdelijke baas.

De klucht van de tweede groenbak

Toen we op de Filipijnen woonden gebeurden er regelmatig dingen waar wij ons met onze Westerse brillen alleen maar over konden verbazen en af en toe schreef ik over zo’n gebeurtenis een blog die ik dan steevast betitelde met “De klucht van…”. Terug in Nederland heb ik geen kluchten meer geschreven maar vandaag kreeg ik meer dan vijf jaar toch weer inspiratie. En deze klucht gaat, hoe kan het ook bijna anders, over een akkefietje met de overheid, in dit geval de Gemeente Katwijk.

Onze buren hadden ons een tijd geleden al op een idee gebracht. Net als wij hadden ze met name ’s zomers altijd het probleem dat na het werken in de tuin al het groenafval niet meer in de groenbak paste en die wordt maar eens in de veertien dagen geleegd. Daarom hadden ze bij de gemeente gevraagd of het mogelijk was een tweede groenbak te krijgen, en zowaar, die werd al snel geleverd zodat bij hun het probleem is verholpen.

Riet zag dat en nam meteen contact op met de gemeente om ook voor ons een tweede groenbak te regelen. Dat was ergens in juni of juli, en de bestelling kon eenvoudig worden gedaan via de website. Toen er in september nog steeds niks van de gemeente was vernomen besloot Riet de gemeente eens te bellen om te vragen hoe het zat met onze aanvraag. Het eerste antwoord was uiteraard dat alles vertraging opliep “vanwege de Corona”, het excuus wat soort iedere overheidsinstantie voor alles wordt gebruikt tegenwoordig, maar bij verdere navraag bleek dat de persoon de erover ging niet aanwezig was door ziekte of vakantie (dat ben ik even kwijt). 

Blijkbaar heeft de Gemeente Katwijk dus één persoon voor dit soort taken en als die er niet is dan ligt alles stil. Ik weet niet wat deze persoon nog meer voor verantwoordelijkheden heeft maar het ziet er naar uit dat niemand die taken dus overneemt. Het kwam erop neer dat we gewoon geduld moesten hebben.

Geduld is niet iets waarvan Riet het in grote mate bezit, in tegendeel zelfs, maar ze hield het tot vorige week uit om niet meer te bellen. Toen besloot er nog maar eens een telefoontje aan te wagen en deze keer kreeg ze een jongedame aan de telefoon die meteen toezegde er werk van te gaan maken. Enigszins verbaasd had Riet de telefoon opgehangen, en wat denk je, vandaag werd onze tweede groenbak bezorgd!

Dank aan deze doortastende jongedame van de Gemeente Katwijk die wat ons betreft een dikke promotie verdient!

Nieuwe iPhone

Mijn trouwe iPhone 6 heb ik volgens mij gekocht in 2013 dus die is al de nodige jaren oud. Maar hij werkt nog steeds prima en aangezien ik niet zo’n trendvolger ben die altijd het nieuwste van het nieuwste moet hebben voldeed hij tot voor kort prima. Ik zeg expres tot voor kort want hoewel de telefoon technisch nog steeds helemaal in orde is begonnen er zich de laatste tijd toch problemen voor te doen met betrekking tot de software.

Allereerst wordt de iPhone 6 sinds kort niet meer ondersteund door Apple, wat betekent dat de telefoon niet meer geupgrade kan worden tot de laatste software. Zit iOS inmiddels al op versie 13, mijn ouwe iPhone 6 kan niet verder dan versie 12. Dat heeft gevolgen voor met name de beveiliging die met nieuwe versies van de software steeds beter wordt, het niet meer kunnen upgraden betekent dat mijn telefoon kwetsbaarder wordt voor de nieuwste vormen van hacken.

Ook voor sommige Apps wordt het problematisch, want bijvoorbeeld de door mij veel gebruikte App van de Rabobank (ik doe al mijn bankzaken met mijn telefoon) zal binnenkort niet meer werken op mijn iPhone 6 omdat de Rabobank terecht eist dat de software van de telefoon moet voldoen aan de laatste veiligheidseisen. Ook mijn werkgever heeft al aangekondigd dat iOS versie 12 binnenkort niet meer zal worden toegestaan en dat betekent dat ik mijn werkagenda en email niet meer op mijn telefoon kan ontvangen.

Tijd dus voor een nieuwe telefoon en ik heb de aanschaf daarvan bewust uitgesteld totdat de nieuwe iPhone 12 op de markt kwam. Dat was een week of wat geleden dus na een inventarisatie welk model voor mij het meest geschikt zou zijn werd het uiteindelijk de iPhone 12 Pro (vanwege de grotere hoeveelheid standaard opslag en de betere camera mogelijkheden). Het bestellen ging vlot via de Apple website maar de levering zou vanwege de grote vraag wel een week of drie kunnen duren.

Als leverdatum werd me opgegeven het tijdvak tussen 4 en 8 december maar tot mijn verrassing en genoegen kreeg ik gisteren bericht dat mijn nieuwe telefoon al vandaag zou worden geleverd. En dat gebeurde ook, en sinds vanmiddag ben ik dus de trotse bezitter van een mooie blauwe iPhone 12 Pro.

Op zich ook weer niet zo bijzonder want onze oudste zoon Robin had hem drie weken geleden al. Precies hetzelfde model…

Maaltijden uit de box

Na de eerste kennismaking met het principe van Hello Fresh kunnen we niet anders constateren dan dat het prima is bevallen en dat we daarom nog steeds frequent van deze service gebruik maken. Het is niet alleen het gemak van  het kant en klaar thuisbezorgd krijgen van alle ingrediënten maar met name de variatie van de recepten en toch ook wel de kwaliteit.

Het gebeurt zelden dat een gerecht niet bevalt, al is het ene natuurlijk lekkerder dan het andere. We proberen daarbij ook zoveel mogelijk gezondere gerechten uit te zoeken en af en toe lukt dat ook wel. Het enige nadeel is dat de porties per persoon iedere keer nogal ruim uitvallen en dat betekent vaak dat ik meer eet dan ik van plan was. Ik weet het, niet goed natuurlijk, maar ja…

De pret zit hem behalve in het lekkere eten ook in het proberen van nieuwe dingen. Zo hadden we vandaag een recept voor een gehaktbrood, of zoals het in de Amerikaanse films en series altijd wordt genoemd, een “meatloaf”. Dit gerecht is door die Amerikaanse invloeden op de televisie tamelijk bekend, maar gek genoeg hadden we het geen van beiden ooit gegeten.

Het resultaat was bijzonder smakelijk en zeker voor herhaling vatbaar. Alleen leverde de bijgaande foto van onze zoon Robin het commentaar op dat het er eigenlijk uitzag als een grote slavink. Oordeel zelf…

Tuin winterklaar

Toen ik Riet vroeg of ze nog een leuk cadeautje wist voor haar verjaardag moest ze even nadenken maar toen ze bezig geweest was in onze tuin kwam spontaan haar antwoord: een dagje de tuinman om de tuin winterklaar te maken. Ze zag er duidelijk zelf geen gat in, en terecht want het was een beetje een zootje aan het worden in onze tuin met van alles wat flink was uitgegroeid en nodig gesnoeid moest worden. De tuinman zou dat veel beter kunnen aanpakken en bovendien alle tuinafval afvoeren, iets wat ons zeker problemen zou opleveren gezien de beperkte capaciteit van onze groenbak.

Tuinbedrijf Rob van der Burg werd dus weer gebeld want die hebben tot nu toe goed werk geleverd in onze tuin en was dus voor ons een vertrouwd adres. De mannen kwamen een dagje langs en pakten alles aan zodat de tuin nu klaar is voor de winter. Voor Riet alleen de taak om planten te gaan kopen om de opengevallen plekken waar oud en dood groen is verwijderd weer op te vullen, iets wat ze sowieso het liefst zelf doet.

Daarnaast heeft Riet ook haar plantenrek in de serre aangepakt, want wat daar stond had de afgelopen paar jaar buiten gestaan en zag er niet meer uit. De potten zijn of vervangen of opnieuw gevuldTu.

De verwachting is dat het er ook beter uit zal blijven zien nu het rek niet meer in weer en wind buiten hoeft te staan…

De Starfighter is af!

Mijn Starfighter is af! Het ging eigenlijk nog best vlot, maar dat is geen wonder natuurlijk aangezien ik er op dit moment alle tijd voor heb. Het model was op zich een paar dagen geleden al klaar maar het pièce de resistance, het schilderwerk van de buitenkant, moest nog worden gedaan. En toen dat eenmaal klaar was moest natuurlijk het stickerwerk nog worden gedaan wat uiteindelijk een minutieus klusje bleek te zijn met al die minuscule plakplaatjes.

Het model is uiteindelijk toch geworden zoals het in de doos kwam, in de kleuren van de Duitse Luftwaffe. Ik heb nog een tijdje een poging gedaan om bestickering te kopen van de Koninklijke Luchtmacht zodat ik het model zou kunnen bouwen in de Nederlandse uitvoering met een iets andere beschildering en dus Nederlandse decals, maar helaas lukte me dat niet. Dit soort dingen is wel te krijgen maar is schaars, en het is maar net of er toevallig ergens aanbod is. Dat was er niet dus het werd een Duitse Starfighter, of zoals ze in Duitsland zelf werden genoemd, een Duitse “Widowmaker”. De oorzaak van deze obscure bijnaam was dat er van de Luftwaffe bijna driehonderd Starfighters verongelukt zijn in de loop der jaren waarbij meer dan honderd piloten om het leven kwamen.

Hoe dan ook, het resultaat van mijn eerste poging in bijna vijftig jaar is denk ik heel aardig geworden, al ben ik nog niet helemaal tevreden over het fijnere schilderwerk. Daarvoor moet ik toch het juiste kwastje nog zien te vinden en een wat vastere hand kan hierbij natuurlijk ook geen kwaad. Wat ook niet meeviel was dat ik in vergelijking met mijn jonge jaren duidelijk niet meer over de scherpe blik beschik die ik toen had. Mijn ogen zijn uiteraard in de loop der jaren achteruit gegaan (ik heb niet voor niks al jaren een leesbril) maar voor dit priegelwerk heb ik zelfs zo’n speciale looplamp moeten aanschaffen zodat ik ook de details kon zien van wat ik aan het doen was. Nu nog een mooi plekje op mijn kamer voor mijn eerste verdienstelijke (al zeg ik het zelf) poging en dan kan ik gaan beginnen aan het volgende project wat al klaar ligt. 

Deze keer hoop ik dit model en alle die eventueel nog zullen volgen lang in goede staat te houden, en de belangrijkste voorwaarde daarvoor is dat ik Riet uit de buurt hou. Zoals vroeger mijn moeder al regelmatig aantoonde, de schoonmaakwoede van vrouwen en de drang om dingen af te stoffen leiden in het geval van die delicate modellen maar al te vaak tot schade. En het probleem is altijd dat afgebroken onderdelen, die al vaak met heel veel moeite waren aangebracht, nauwelijks meer fatsoenlijk zijn terug te lijmen. Veel van mijn vroegere modellen hingen dan ook op een gegeven moment half kreupel aan de muur, met afgebroken propellors en gedeeltelijk ontbrekende landingsgestellen…

Gelukkig loop ik dat risico vrijwel zeker niet als ik al mijn modellen nu maar in mijn eigen werkkamer hou. Riet heeft namelijk bezworen dat ze daar geen poot binnen zal zetten om schoon te maken, dat mag ik helemaal zelf regelen. En dat vind ik een prima regel, tot wederzijds voordeel.

Penicilline kweek?

Riet heeft de gewoonte om restjes die overblijven in plastic doosjes te stoppen en die in de koelkast te bewaren, want is vaak zonde om weg te gooien en iemand eet het de komende dagen wel op, op brood op zo. En kijk, dat eerste is waar maar het tweede helaas maar al te vaak niet. Sterker nog, het gebeurt eigenlijk veel te weinig dat zo’n restje nog wordt opgegeten en na een tijdje moet het bewaarde restant alsnog worden weggegooid omdat het niet goed meer is. 

Dat laatste gebeurt trouwens vaak pas op een moment dat er weer iets in de koelkast moet worden gezet en er geen ruimte meer blijkt te zijn. Dan worden alle plastic doosjes nog eens bekeken en vrijwel altijd verdwijnt de inhoud van die doosjes dan alsnog in de GFT-bak.

Some slipt er wel eens iets tussendoor, zoals ik vandaag ontdekte. Mijn oog viel toevallig op een plastic doosje wat blijkbaar al een tijd aan de aandacht ontsnapt was of in ieder geval niet in de weg heeft gestaan, want toen ik de inhoud bekeek zag ik wat nog het meest leek op een poging van Riet om haar eigen penicilline te kweken…

De laatste keer dat ik zoiets heb gezien was toen we tien jaar geleden na een overhaast vertrek uit Kuala Lumpur drie weken in Nederland verbleven vanwege het overlijden van mijn vader. Bij terugkomst in ons appartement in Kuala Lumpur vonden we een brood op het aanrecht wat er ongeveer net zo uitzag…

Een nieuwe ouwe hobby

In mijn jeugd heb ik heel wat uurtjes doorgebracht met het bouwen van modelvliegtuigen. Deze hobby was ooit aangewakkerd door mijn neef Aad die toentertijd in opleiding zat bij de Koninklijke Luchtmacht en daar blijkbaar zijn vrije tijd vulde met het bouwen van vliegtuigmodellen. Als ze klaar waren kreeg ik ze en mijn vader zorgde er dan voor dat ze een mooi plekje kregen in de slaapkamer die ik deelde met mijn broer. Zo had ik op alle muren van de slaapkamer vliegtuigen hangen, met garendraadjes aan een klein spijkertje.

Toen ik een jaar of tien was begon ik zelf modelletjes te kopen. Meestal waren dat kleine vliegtuigjes van het merk Airfix die toen in elke speelgoedwinkel te koop waren, in een plastic zakje voor de somma van een gulden vijftig, wat ongerekend iets van zeventig eurocent is. Voor mijn verjaardag en Sinterklaas was mijn verlanglijstje altijd steevast gevuld met grotere modellen die ik me van mijn zakgeld niet kon veroorloven. Mijn verzameling groeide zo in de loop van een paar jaar gestaag uit tot meer dan veertig modellen die verspreid over onze hele slaapkamer hingen en stonden. Een enkel model, een wel heel erg mooi gelukte Spitfire in de toentertijd grootste schaal van 1:24, kreeg zelfs een ereplaats in de huiskamer, op mijn vader’s aquarium.

Een tijd geleden kwam het zomaar ter sprake dat ik eraan dacht om deze hobby, waar ik bijna vijftig jaar geleden mee was gestopt, weer op te pakken. Mijn zoons pikten dat op en zo kreeg ik dit jaar voor vaderdag mijn eerste schaalmodel, een Lockheed F-104 Starfighter van het merk Revell. Tijdens mijn vorige verlofperiode had ik al voorzichtig een beginnetje gemaakt met het eerste lijm- en schilderwerk, wat onwennig nog na zoveel jaren, maar deze verlofperiode wil ik dit model helemaal af krijgen. En het begint al wat te lijken:

Reuzenkonijn…

Maandag vandaag en dat is inmiddels al zo’n beetje onze vaste oppasdag voor Gijsje. Ze wordt ’s morgens gebracht door haar vader of haar moeder en ze wordt, afhankelijk van het schema van haar ouders, dan ergens in de loop van de middag weer opgehaald. En omdat ik inmiddels al weer een paar dagen in mijn verlofperiode zit kan ik me eindelijk weer eens wijden aan mijn plicht als voorlees-opa.

Een vast ritueel is ’s morgens ook dat Riet Gijsje meeneemt op koffiebezoek aan Oma Nieuwkoop, waar dan meestal ook Zoë en Faye, Oma’s andere achterkleinkinderen, op bezoek zijn.

En er moeten natuurlijk ook boodschappen worden gedaan en ook daar neemt Riet Gijsje mee. Vandaag moest er ook even een boodschap worden gedaan bij Welkoop bij ons aan de overkant en daar nam Gijsje een kijkje bij de konijnen.

Zelf keek ik ook wel even op toen ik de foto zag die Riet had gemaakt want zulke enorme konijnen zie je toch niet vaak…

Laatste dag van deze shift

Het zit er weer op voor vier weken na vandaag want dit is de laatste werkdag van deze shift. Geen erg vrolijke shift natuurlijk na het bizarre telefoontje wat ik een maand geleden kreeg met de mededeling dat het voor mij afgelopen is in Irak per 1 februari volgend jaar. Dat betekent dat dit mijn op een na laatste volle shift was, alleen december nog en dan zit het er vrijwel al op. Technisch gesproken heb ik aan het eind van januari nog drie dagen tot het einde van mijn contract maar die tel ik niet als een shift want veel zal ik die dagen niet doen behalve overdracht van werk.

Gezien de onveranderde situatie rond het Corona-virus verwacht ik dat de komende vier weken wel weer net zo zullen verlopen als de vorige verlofperiodes, veel thuis zitten, een paar keer per week naar de sportschool en verder maar proberen mezelf aangenaam bezig te houden. Dat laatste lukt gelukkig altijd wel met veel lezen en natuurlijk veel Netflixen (ik kan er niks aan doen, ik ben nou eenmaal gek op films).

En hopelijk mogen we de komende vier weken ook veel genieten van de aanwezigheid van onze kleindochter Gijsje want tijdens een shift heb ik natuurlijk niet veel gelegenheid om me met haar bezig te houden, ook al zit ze op oppasdagen toch de hele dag bij ons in huis. En dat vind Gijsje zelf ook jammer geloof ik want ze vind het altijd hartstikke leuk als ik haar voorlees…

Ik keek net als bij de meeste shifts die ik volledig van thuis uit heb gewerkt uit naar het einde. Vreemd genoeg heb ik veel meer moeite met het thuis werken en het vroege opstaan en de eindeloos lijkende werkdag op mijn werkkamer dan ik ooit heb gehad met de dagen in KAZ. Daar stond ik veel vroeger op, half vijf liep de wekker daar al af, en de werkdag was net zo lang maar toch viel het me veel minder zwaar.

Logisch natuurlijk omdat je daar tijdens de werkdag veel meer afleiding hebt. Je loopt af en toe wat rond, je praat met collega’s, je vergaderingen zijn vrijwel allemaal met mensen in dezelfde kamer in plaats van jij alleen pratend tegen een beeldscherm, en dat alles mis ik thuis enorm. Hoewel het werken op rotatie-basis met vier weken op en vier weken af mij in eerste instantie heel erg goed is bevallen werd dat enthousiasme een heel stuk minder toen ik mijn shifts thuis moest gaan afwerken.

In dat opzicht vind ik het dus niet eens heel vervelend als daar eind januari een eind aan komt want zelfs als dat niet zo was geweest dan zat een terugkeer naar KAZ er voorlopig toch niet in. Er is al aangekondigd dat er voor oktober volgend jaar sowieso niemand gerepatrieerd gaat worden…

 

Eerste gesprek met HR

Vanmiddag heb ik een gesprek gehad met iemand van Personeelszaken om te praten over het einde van mijn huidige opdracht en mijn terugkeer naar Nederland. Dat laatste klinkt natuurlijk een beetje raar aangezien ik hier al ben en niet meer terugga naar Irak, maar het gaat dan ook over mijn herplaatsing naar Shell Nederland vanuit BGC.

De mogelijkheden die me zijn uitgelegd houden in feite in dat er drie opties voor me open liggen. Ik kan ervoor kiezen om met vervroegd pensioen te gaan meteen na het einde van mijn opdracht bij BGC en dat zou betekenen dat ik met een financiële vergoeding al met 1 februari volgend jaar thuis kan zitten. Ik heb meteen duidelijk gemaakt dat mijn voorkeur daar niet naar uit gaat, dus het wordt een van de andere twee mogelijkheden.

De eerste en beste optie is dat ik intern ga solliciteren en dan een nieuwe baan vind. Dat is alleen op dit moment erg lastig omdat er heel weinig vacatures zijn. Begin volgend jaar gaat er een grote reorganisatie plaatsvinden waarbij er wereldwijd 9000 banen gaan verdwijnen, waarvan naar verwachting 2000 in Nederland, en alle openstaande posities zijn daarom bevroren, tenzij er een grote noodzaak is om snel iemand te vinden. Er kunnen simpelweg op dit moment geen garanties ten aanzien van banen worden gegeven omdat nog niet bekend is wat voor effect de reorganisatie precies zal hebben en op welke afdelingen.

Solliciteren kan waarschijnlijk pas weer vanaf het einde van het eerste kwartaal volgend jaar en omdat ik vanwege mijn aantal dienstjaren vrijwel zeker zes maanden de tijd krijg om een nieuwe baan te vinden kan ik in ieder geval in die sollictatieronde mee. Mocht ik geen baan weten te vinden dan volgt eind juni mijn overtolligheid en zal ik het bedrijf, ook weliswaar met een vergoeding, moeten verlaten.

Daar ga ik op dit moment nog maar niet van uit maar het zal wel spannend worden. het punt is namelijk dat ik in maart volgend jaar 65 wordt en dan technisch gesproken nog maar ruim anderhalf jaar te gaan heb voor mijn pensionering. De vraag is dus of het bedrijf me voor zo’n korte periode nog een baan wil geven of dat ze zeggen dat het wel mooi is geweest.

Voorlopig ga ik in ieder gavel de molen in voor het vinden van een nieuwe baan.