Boswandelingen

Het was vandaag koud maar droog en dat was meer dan we hadden verwacht want gisteren nog voorspelde het weerbericht dat het vrijwel de hele dag zou regenen. Gisteravond werden de berichten gunstiger en we hadden dan ook plannen gemaakt voor een boswandeling in de ochtend.

Daarbij kwam de Geocaching hobby van Robin en Astrid want die hadden een mooie route gezien in de bossen ten noorden van Exloo waar een Geocache was verstopt. Om deze te vinden moest er een vier en een halve kilometer lange route worden gevolgd die voorzien was van aanwijzingen om aan het eind de Geocache te vinden. Aan het begin van de wandeling was er een parkeerplaatsje en aan de overkant van de weg meteen al de eerste bezienswaardigheid, een Hunebed!

Na het parkeren van de auto’s, waarbij Riet en ik deze keer met Robin en Astrid waren meegereden, namen we dus eerst een kijkje bij het Hunebed, en voor sommigen in ons gezelschap was dat de eerste keer dat ze een Hunebed zagen. Vanaf dat punt wandelden we over al dan niet redelijk begaanbare bospaden, onderweg zoekend naar de aanwijzingen voor de Geocache. Ik nam al snel de wandelwagen met Maas over van Martin want het was toch wel zwaar om daarmee door de some behoorlijk modderige paden te ploegen. Gelukkig bleek achteraf dat het moeilijke gedeelte aan het begin van de wandeling zat, later werden de paden een stuk beter.

Onderweg kwamen we langs een herdenkingsplek waar in de Tweede Wereldoorlog een Liberator B-24 bommenwerper was neergestort. Op de plek waren bomen zodanig gepland dat ze de romp en de vleugels symboliseerden en er waren ook stenen leergeld om aan te geven waar het toestel was neergestort. Op een grote herdenkingssteen bij de plek stonden de namen van alle bemanningsleden.

Gijsje en Maas hadden het trouwens prima naar hun zin onderweg, zeker Gijsje verbaasde ons want die vertoonde geen enkel spoor van vermoeidheid.

Vlak bij het eind van de route moesten we lang zoeken naar de laatste aanwijzing naar de Geocache die na zeker een kwartier pas werd gevonden door Astrid. De aanwijzing was een heel klein metalen plaatje met daarop de coördinaten van de juiste plek, dus daarna was het een makkie. De Geocache bleek te bestaan uit een metalen munitiekistje met daarin behalve het logboekje ook een aantal presentjes voor de vinders waaruit Gijsje een plastic pantertje koos. Omdat er ook wat teruggestopt moet worden deed Martin een munt voor een boodschappenkarretje in het kistje.

Het was van de plek van de vondst niet ver meer naar de auto’s en even later reden we door het dorpje Exloo terug naar vakantiepark Puur Exloo. Daar aangekomen besloten Robin en Astrid dat ze nog genoeg energie hadden voor nog een Geocaching speurtocht door het Valther Bos op een paar kilometer ten noorden van Emmen, en ik besloot met ze mee te gaan.

Na een rit van een minuut of tien kwamen we bij het Valther Bos met aan het begin een parkeerplaatsje waar we de auto kwijt konden. We gingen op zoek naar de eerste Geocache die een onderdeel was van een trail, een serie door dezelfde persoon aangebrachte Geocaches die samen een route vormden.

Het bleek dat alle Geocaches redelijk makkelijk te vinden waren aangezien ze allemaal achter op een boom waren bevestigd op een paar meter van de paden af. De caches waren ook allemaal hetzelfde, een klein buisje met daarin een logboekje en een kleine sticker die een aanwijzing bevatte.

De route onderweg was prachtig, jammer dat de bossen nu grotendeels nog kaal waren (wat overigens voor het zoeken naar de Geocaches wel een voordeel was) en het moet er ook absoluut fantastisch uitzien als alle hei op de open plekken die we tegenkwamen in bloei zou staan. Op een grote open plek lagen de restanten van drie Hunebedden, je ziet ze als je goed kijkt alledrie op deze foto:

De aanwijzingen in de gevonden caches bleken samen de coördinaten te zijn van een bonus-cache in de vorm van een vogelhuisje. Daar aangekomen stond er net een ander stel, een ouder echtpaar, wat ook de cache had gezocht en gevonden. Onderweg hadden we al in de logboekjes gezien dat er telkens als laatste voor ons hetzelfde stempel was aangebracht en met dezelfde datum, dus we wisten dat er meer mensen vandaag op pad waren geweest. Stomtoevallig kwamen we ze bij de allerlaatste cache tegen en hebben we nog even een praatje met ze gemaakt.

Terug bij het huisje na alweer een wandeling van bijna vijf kilometer waren er voor het avondeten pannenkoeken. Daarna vertrokken eerst Robin en Astrid al weer naar huis omdat Astrid morgen moet werken, even later gevolgd door Sandra met Gijsje want ook Sandra moet morgenochtend weer aan de slag. Riet en ik bleven dus met Martin en Maas achter voor onze laatste avond in het huisje, wij vertrekken morgenochtend rond een uur of negen richting Rijnsburg na een geweldig leuk weekend!

Tierpark Nordhorn

Het was de bedoeling om vandaag een bezoek te brengen aan Wildpark Emmen maar helaas, de gehoopte versoepelingen van de Corona-maatregelen bleven grotendeels uit en ondanks dat winkels weer gedeeltelijk open mochten gold dat niet voor horeca, sportwedstrijden en bezienswaardigheden. Geen Wildpark Emmen dus maar gelukkig hadden we al een Plan B en daarvoor vertrokken we vanochtend met twee auto’s richting het Duitse plaatsje Nordhorn voor een bezoek aan het Tierpark daar.

We arriveerden na een rit van ruim een uur bij het Tierpark, waar we op het parkeerterrein al zagen dat er meer auto’s met Nederlandse dan met Duitse kentekenplaten stonden. Bij de kassa was er nog een klein probleempje omdat onze voor Nederland goedgekeurde mondkapjes niet voldeden in Duitsland, maar gelukkig konden we ter plekke andere mondkapjes kopen.

Het Tierpark bleek een gezellig dierenpark met heel veel aandacht voor kinderen. Wat er jammer genoeg ontbrak waren de olifanten, leeuwen, tijgers, krokodillen en andere tropische dieren. Er waren wel bizons, wolven, lama’s en verder heel veel vee zoals runderen, ezels en paarden. Er waren ook zebra’s maar die stonden allemaal binnen en lieten zich niet zien. Eigenlijk was het, zoals Astrid zo mooi opmerkte, meer een hele grote kinderboerderij dan een echte dierentuin. Maar er waren ook ijstentjes en restaurants en die waren allemaal open. Op vertoon van een geldige QR-code mochten we naar binnen waar de koffie met Apfelstrudel fantastisch smaakte. De taartpunten waren zo groot dat we de geplande lunch maar voor gezien hielden…

 

 

 

 

 

 

 

Het dierengebeuren speelde zich vrijwel helemaal buiten af en dat brak ons op een gegeven moment op want het was behoorlijk koud. Na ruim twee uur te hebben rondgewandeld, waarbij Gijsje en Maas het overigens nog steeds helemaal naar hun zin hadden, waren de meesten van ons behoorlijk verkleumd en besloten we zachtjes aan richting de uitgang te gaan. Alleen Martin en Sandra niet, want die bleven nog even bij de grote speeltuin met Gijsje en Maas. Robin, Astrid, Riet en ik reden nog even naar de Kaufmarkt in Nordhorn waar Astrid wat bakspullen kon inslaan die in Nederland niet of moeilijk te krijgen zijn in de supermarkten. En we kochten er bakpapier, want dat hebben we nodig voor de croissantjes morgenochtend.

Weer terug in het huisje ging vrijwel iedereen om beurten in de sauna, al was het alleen maar om de kou uit de botten te verdrijven. Voor het avondeten besloten we te bestellen bij een lokaal restaurant, en dat werd onbedoeld nog een klucht. Nadat alle keurig afgeleverde dozen ronddeelden bleek de vegetarische doos voor Astrid te ontbreken. Er was wat verwarring omdat iedereen zijn eten over twee dozen verdeeld kreeg en het was niet altijd duidelijk wat nu precies bij wat hoorde, maar behalve een vegetarische hamburger konden we voor Astrid geen vegetarische doos vinden. Gelukkig was er op zich meer dan genoeg en ook dik voldoende zonder vlees dus uiteindelijk was er ook voor Astrid genoeg te eten.

Martin belde het restaurant op om het ontbreken van een doos te melden en ter compensatie werden er even later twee dozen met lekkere toetjes gebracht. Maar wat denk je, toen we gingen afruimen vonden we buiten achter de schuifdeur nog een doos met eten en jawel, het was de vegetarische doos voor Astrid. Een gedeelte van de levering was inderdaad via Martin door de schuifdeur gegaan en ik had alles aangepakt, maar hoe die ene doos nou over het hoofd is gezien weten we nog steeds niet. Nou ja, we hebben er allemaal achteraf flink om gelachen…

Bungalowpark Puur Exloo

Het bleek niet mogelijk om de gemaakte reservering bij Bungalowpark Puur Exloo in Drente te veranderen dus hadden we besloten er maar het beste van te maken. We vertrokken allemaal vroeg in de middag, allemaal met de eigen auto, richting het plaatsje Exloo op een kilometer of vijftien van Emmen.

Het was rustig op de weg en we hoefden ons niet te haasten want we mochten om vier uur ’s middags het huisje pas in. Riet en ik waren al voorbij Emmen, rijdend op de N34 die volgens de borden bekend staat als de Hunebed Highway, toen we een berichtje kregen van Robin en Astrid die al waren gearriveerd. Ze konden alleen het huisje nog niet in want het was pas tien voor vier en blijkbaar kon het elektronische slot met de cijfercode (er was geen receptie op het park) pas geopend worden om klokslag vier uur. En ja hoor, tien minuten later kwam het bericht dat ze naar binnen konden.

Wij arriveerden een paar minuten over vier, nog een paar minuten later gevolgd door Martin, Sandra, Gijsje en Maas. Er was een parkeerterrein vlak voor de deur dus het uitladen van alle spullen ging redelijk makkelijk (via een sluiproute door de heg), en er waren zelfs behoorlijk wat laadpalen wat voor de elektrische Renault Zoe van Robin en Astrid goed uitkwam.

We hadden een acht-persoons huisje, en dat was echt heel erg luxe. Het zag er allemaal nog heel erg nieuw uit, het was brandschoon en van alle gemakken voorzien. Riet en ik kregen een kamer op de begane grond met een eigen badkamer met sauna, voor Robin en Astrid was er een kamer boven die ook voorzien was van een eigen badkamer, en voor Martin, Sandra, Gijsje en Maas waren er boven twee slaapkamers. Voor hen was er weliswaar een badkamer op de overloop maar die was wel als enige voorzien van een bad. De foto is trouwens van de website van het park, toen wij arriveerden was het al vrijwel donker, mede door de zware bewolking.

Het weer was niet echt geweldig maar het was tenminste droog, dus Sandra en Gijsje namen nog even de gelegenheid om een kijkje te nemen bij een grote speeltuin die ook vlakbij het huisje lag. Daar was alles behoorlijk nat, maar Gijsje bleek toch meer geïnteresseerd in het grote verlichte hert wat aan het begin van het park stond.

Omdat de horeca zeker vandaag nog dicht zou zijn hadden we onze pizzarette meegenomen zodat in ieder geval voor vanavond het eten was geregeld. Dat zelf pizzaatjes maken vinden we allemaal leuk en ons eerste gezamenlijke diner in Exloo werd dan ook erg gezellig.

Na het eten was er de persconferentie op tv en dat werd toch wel een teleurstelling. Weliswaar mochten de winkels vanaf morgen wel open tot vijf uur maar de horeca bleef dicht, evenals musea. Er was bij ons even twijfel in welke categorie de dierentuinen nu precies vallen maar al snel gaf de website van Wildpark Emmen uitsluitsel, ze blijven dicht tot minstens 24 januari.

We moeten dus voor morgen een alternatief zoeken, maar gelukkig hebben we daar al over nagedacht. Het wordt de dierentuin van het Duitse plaatsje Nordhorn, net over de grens bij Oldenzaal op een kilometer of zestig van Emmen. Bijkomend voordeel van een bezoekje aan Duitsland is ook dat daar alle horeca gewoon open is voor iedereen met een geldige QR-code. En dat zijn wij gelukkig allemaal..

Nog steeds in lockdown

Nadat het eerder deze week knap onstuimig weer was geweest met veel regen en zelfs af en toe hagel leek het er vandaag op dat we voor het eerst weer eens wat zon te zien zouden krijgen. Vanmorgen toen het licht werd was er eindelijk weer eens een prachtige lucht te zien met veel blauw en met wolken die door de opkomende zon oranje werden gekleurd.

We zitten nog steeds volop in de lockdown maar het is duidelijk dat iedereen het ontzettend zat is. De rechtvaardiging voor de lockdown was de verwachting dat de Omikron variant van het Corona-virus door een veel grotere besmettelijkheid voor een grote toename van ziekenhuispatiënten zou gaan zorgen, maar het tegendeel blijkt waar. Weliswaar bereiken de dagelijkse besmettingen recordhoogten maar dat heeft niet geleid tot meer ziekenhuisopnames. Sterker nog, het aantal patiënten in de ziekenhuizen neemt zelfs gestaag af omdat die nieuwe variant veel minder ernstige klachten veroorzaakt.

Er is dan ook een roep om versoepelingen, met name uiteraard van de horeca en de winkeliers want die zijn zo langzamerhand door al hun reserves heen, zeker omdat de steun van de overheid met ingang van dit jaar een stuk minder is geworden. Aanstaande vrijdag is er weer een persconferentie, en wij kijken daar met meer dan gewone belangstelling naar uit want het komende weekend is ons weekendje weg met kinderen en kleinkinderen. En de vraag is dan natuurlijk wat er allemaal mogelijk zal blijken.

De verwachting is dat de winkels weer open gaan, al is dat waarschijnlijk wel weer met de nodige beperkingen. Maar voor ons is de grote vraag, kunnen we aanstaande zaterdag naar de dierentuin in Emmen? We wachten in spanning af…

Oppasdag

Vandaag was donderdag en dat is voorlopig onze oppasdag want onze kleinkinderen Gijsje en Maas zijn dan de hele dag bij ons.

Er zijn wat vaste activiteiten, want ’s morgens neemt Riet Gijsje en nu dus ook Maas mee naar haar zus Ans. Die past op donderdag op haar eigen kleinkinderen en dat verandert het huis aan de Vliet toch al in een kindercrèche dus die kleinkinderen van ons kunnen er dan ook wel bij. Riet en Ans vinden het overigens geweldig, die drukte met al die kleintjes.

Meestal worden onze kleinkinderen aan het eind van de middag weer opgehaald, maar soms blijven Martin, Sandra en de kleintjes bij ons eten. Vooral Gijsje vindt dat altijd prachtig want dan kan ze daarna nog even bij ons in bad. Ze hebben bij hun thuis alleen een douche dus het bad is voor Gijsje een traktatie.

Vandaag was de primeur voor Maas. Martin liet hem voorzichtig in het water zakken, en eerst was het een beetje onwennig maar al snel had hij in de gaten hoe leuk het was om met je handen op het water te slaan. Overbodig te zeggen dat Martin na het bad een droog shirt nodig had…

Eerste dagen van het nieuwe jaar

Nieuwjaarsdag was ook dit jaar vanwege de Corona-crisis en de geldende lockdown een weinig uitbundige gelegenheid. In de ochtend was er een bezoek aan mijn moeder in Katwijk waar we niet lang bleven hangen om, in acht neming van de regels van maximaal vier personen bezoek, ruimte te maken voor andere familie. En bij ons thuis hadden we voor de middag Riet’s broers en zus met aanhang uitgenodigd zodat we niet al te erg in overtreding waren. Uiteindelijk kregen we toch nog min of meer een huis vol want onze eigen kinderen waren er uiteraard ook en er kwamen toch ook nog wat neven en nichten langs. De Nieuwkoopjes zijn nu eenmaal mensen die zich altijd aan de regels houden, behalve wanneer het de eigen familie betreft…

De maandag na Nieuwjaarsdag was voor mij alweer de eerste werkdag van het jaar. Niet dat het gelijk een drukke bedoening was want veel collega’s, onder wie mijn eigen baas, waren nog op vakantie wat een duidelijk effect had op het aantal vergaderingen (bijna geen). Wel zag ik aan de e-mails die tijdens mijn eigen vakantie van de afgelopen weken waren binnengekomen dat mijn naam regelmatig was genoemd voor nieuw werk en ik verwacht dan ook dat deze week weliswaar nog rustig zal verlopen maar dat dat volgende week heel anders zal zijn.

Wat betreft het weer is het nieuwe jaar niet best begonnen. Het is ronduit onstuimig, en op de foto van vandaag is dat goed te zien aan de zwoegende fietser en de golven op het kanaal. Gelukkig hebben we de kortste dag al weer twee weken achter de rug en dat betekent dat we nu iedere dag een paar minuten meer daglicht hebben. Ik ben een van die mensen die een hartgrondige hekel hebben aan de donkere periode van het jaar en wat mij betreft kan het dan ook niet hard genoeg gaan.

Oliebollen…

Oudejaarsdag betekent oliebollen. We hebben er al een week of wat geleden een paar op maar vandaag is het pas echt oliebollendag. Helaas denkt ongeveer negenennegentig procent van de bevolking er net zo over, en ondanks dat heel veel mensen ze thuis zelf bakken moet je er normaal gesproken lang voor in de rij staan.

Hoewel er bij Welkoop (volgens eigen zeggen de beste zaak voor Dier en Tuin en werkkleding) bij ons aan de overkant ook al een paar weken een oliebollenkraam op het parkeerterrein staat wil Riet daar niks van weten. Oliebollen haal je bij de oliebollenkraam van Melle de Vries die al sinds mensenheugenis voor het vroegere Gemeentehuis aan de Kerkstraat staat in de weken voor Oudjaar. De naam Melle de Vries is een legende op oliebollen-gebied in Katwijk en Rijnsburg en het moet gezegd, ze zijn er altijd het lekkerst.

Zelfs het aanbod van onze buurman Peter, die ieder jaar zelf oliebollen bakt in zijn schuur, om ons van oliebollen te voorzien kon Riet niet weerhouden om toch in de rij te gaan staan voor de kraam van Melle de Vries. Na een eerste blik op de lange rij besloot ze eerst maar een bakje te gaan doen bij haar vriendin Jo die daar om de hoek woont, en pakweg een uurtje later besloten ze om samen toch maar in de rij te gaan staan. Ze moesten aansluiten vlak voor de deur van de Grote Kerk, op flinke afstand van de gebakkraam.

Na meer dan een uur hield Riet het voor gezien. Er waren in de tussentijd nog maar een paar mensen geholpen, simpelweg omdat er niet tegen de vraag aan te bakken viel en iedereen minstens dertig oliebollen wilde hebben. Ze belde haar zus Ans op die had gevraagd of Riet ook voor haar wilde inslaan, en toen die hoorde van de lange rij zei ze dat ze zwager Rico wel zou sturen. Ik kreeg spontaan een déjà vu toen ik dat hoorde want volgens mij was exact hetzelfde vorig jaar ook al gebeurd.

Toen Rico aan de beurt was waren de oliebollen op maar hij kon wel een bestelling plaatsen, om zes uur vanavond zouden de oliebollen klaar staan. Ondertussen waren wij even langs gegaan bij de buren om daar alvast een oliebolletje (of twee) mee te pikken, en buurvrouw Lies gaf ons toen we weer weggingen (zoals ik al had gehoopt) een schaal met tien oliebollen mee.

We hebben dus voor vanavond oliebollen, want die van Melle de Vries zijn weliswaar inmiddels opgehaald maar ze worden morgen pas bij ons thuis afgeleverd…

Snert

Het is zolangzamerhand een jaarlijkse traditie aan het worden dat Riet voor Oud en Nieuw een pan met erwtensoep maakt. Ze heeft in de afgelopen jaren zelfs een flinke fanbase in de familie opgebouwd met haar snert, en ze heeft zelfs al vragen gekregen of het ook dit jaar weer ging gebeuren. Ze had gisteren alle benodigdheden binnen, en geloof me, dat is nog een heel karwei geweest. Dit jaar gaat er, in tegenstelling tot vorig jaar toen ze er geeneen kon bemachtigen, een hele knie van een varken in naast al het andere vlees, en het aanrecht ligt vol met alle groenten die erin gaan. Gisteren zijn de erwten al in de week gezet en vanmorgen is het echte werk begonnen.

Ik mocht deze keer ook meehelpen en ik kreeg de schone taak om de knolselderij te snijden. Iedereen die dat wel eens heeft gedaan weet wat een taaie klus dat is, de helaas te vroeg overleden Amerikaanse komiek John Pinette heeft knolselderij wel eens vermeld in een sketch. Hij zei dat je knolselderij, of turnips zoals ze in het Engels heten, alleen klaar kan maken door ze eerst een uur tegen beton te meppen om ze zachter te krijgen en ze vervolgens minstens acht uur te koken. Zijn conclusie was dat als het zo moeilijk was om het te bereiden, het simpelweg geen voedsel wilde zijn.

Hoe dan ook, ik slaagde erin om de knolselderij in blokjes te snijden en die zitten inmiddels in de soep die op dit moment op het gas staat te pruttelen. En ik heb nog een foutje gemaakt, want de hier geplaatste foto had ik ook in de familie-App gezet. Riet wilde gezien de Corona-maatregelen Nieuwjaarsdag bij ons in kleine kring vieren, maar of dat na het plaatsen van de foto nog gaat lukken…

Boosterprik

Het is al weer een paar weken geleden dat onze regering, in navolging van vele landen die dat al eerder hadden besloten, tot de conclusie kwam dat een extra vaccinatie nodig was om het Corona-virus eronder te krijgen. Het was gebleken dat de werking van de vaccins langzaam afnam en dat bovendien de nieuwe varianten van het virus beter bestand bleken tegen bepaalde vaccins.

Het programma kwam maar langzaam op gang, er werd gestart op 19 november maar begin december stond het aantal gezette boosterprikken nog maar op iets van een kwart miljoen. Dit werd grotendeels veroorzaakt door een gebrek aan “prikkers” en prik-centra want veel plekken waren al weer ontmanteld, zoals hier in de buurt bijvoorbeeld die in Noordwijkerhout.

Er werden maatregelen aangekondigd, onder andere dat er geen zes maar nog maar drie maanden tussen de laatste vaccinatie en de booster hoefde te zitten. Dat had tot gevolg dat Riet en ik plotseling wel een afspraak konden maken en dat deden we dan ook. We probeerden online te boeken voor dezelfde dag en tijd op dezelfde locatie, maar dat bleek niet te gaan. Ik kreeg nog wel data aangeboden in de laatste week van december maar Riet kreeg alleen maar data begin januari. We gaven het dus maar op en ik boekte mezelf voor de 28e december, vandaag dus.

Daarvoor moest ik dan wel naar Rijswijk, want er waren weliswaar data beschikbaar maar niet één op een locatie hier in de buurt. Mij maakte dat niet veel uit want de Rijswijkse priklocatie was in de voormalige Broodfabriek, recht tegenover het kantoor waar ik normaal gesproken zou werken en pal naast de voormalige Shell kantoren van het Kesslerpark.

Aangekomen bij de Broodfabriek parkeerde ik om de hoek waar ruim plek was in tegenstelling tot het kleine parkeerterreintje voor de ingang, en toen ik naar de ingang wandelde begon het te regenen. Tot mijn schrik zag ik buiten bij de ingang zo’n zigzag-rij wachten om naar binnen te mogen, en ondertussen was het gaan stortregenen. Gelukkig had ik wel mijn regenjack aan maar ik had toch liever mijn paraplu gehad die, je raadt het al, nog in de auto lag. Gelukkig werd het al snel weer droog want het duurde ruim een kwartier voordat ik door de deur de hal in kon.

Eenmaal binnen verliep de procedure vlot, mijn papieren werden gecontroleerd voordat ik naar een soort van incheckbalie door kon lopen. Bij een van de loketten daar werd mijn rijbewijs gecheckt op mijn ID en er werd een vaccinatieformulier uitgeprint. Ik kon doorlopen naar de enorme prikruimte waar we in groepjes werden doorgeleid naar een soort van prikstraatjes. Daar kreeg ieder van het groepje een stoel (anderhalve meter uit elkaar geplaatst) waarna er een dame langskwam met een karretje waarop de vaccinaties al klaar lagen. Zo werd het hele rijtje snel en vakkundig afgewerkt en konden we weer op weg naar de uitgang. Onderweg daar naartoe kwam ik langs een paar tafels waar ik mijn gele vaccinatie-boekje kon laten bijwerken en zo stond ik na amper tien minuten binnen alweer buiten, waar het gelukkig nog steeds droog was.

De boosterprik zit er dus in en voor wat betreft bijverschijnselen geldt vooralsnog hetzelfde als voor de vorige twee prikken: niks, nakkes, nada. En de bijgaande foto kreeg ik van een maat uit Thailand…

Eerste Kerstdag met verrassingsmenu

Eigenlijk besteden we de beide Kerstdagen al jaren op dezelfde manier: een dag met onze kinderen en tegenwoordig natuurlijk ook kleinkinderen, en een dag met de beide moeders. Dit jaar was het gebruikelijke Kerstdiner met kinderen en kleinkinderen op Eerste Kerstdag en dat was dus vandaag.

Vooraf had Riet al aangegeven dat ze niet veel zin had om twee dagen een Kerstdiner te koken. In het verleden losten we dat op door naar een restaurant te gaan maar dat was niet altijd een succes omdat Kerstdiners in restaurants meestal nogal rommelig verlopen en het eten is ook lang niet altijd even geweldig. Het idee was om bij een restaurant een Kerstdiner te bestellen en we gooiden dus de vraag in de groep of er suggesties waren. Die waren er genoeg maar de beste leek die van Robin die het Kerstdiner van Café De Buuren in Leiden voorstelde.

De bestelling werd geplaatst door Riet voor twee dozen met het “gewone” menu (één doos was voor twee personen) en een doos met het vegetarische menu voor Astrid en Sandra. Vanmiddag werden de dozen door Robin en Astrid opgehaald in Leiden en bij het open maken zag alles er prima uit, alleen vroegen we ons meteen af hoe we dit allemaal in vredesnaam op zouden moeten krijgen. Om even een idee te geven, bij het voorafje zat per persoon al een flink plukbrood met gezouten roomboter, en dat alleen zou voor mij waarschijnlijk al genoeg zijn geweest…

Er waren wat gerechten die nog even in de oven moesten, zoals de soep en het brood vooraf en de quiche voor het hoofdgerecht, en alles was even heerlijk. Er waren traditionele gerechten zoals carpaccio en zalm maar ook bijzondere dingen zoals burrata en gyoza, en omdat het allemaal kleine porties waren was het makkelijk delen. Er was meer dan voldoende, en of het voor- en hoofdgerecht nog niet uitgebreid waren was er als toetje nog een enorme hoeveelheid zoetigheid met een kaasplankje en plakken Kerstbrood. En dan was er aan het eind bij de koffie nog een stuk heerlijke Kersttaart gebakken door Astrid.

Kortom, we hebben bijna drie uur zitten eten en iedereen zat bommetjevol. Overbodig te zeggen dat lang niet alles op was en dat Café De Buuren een dikke pluim verdient voor hun Kerstdiner.

Tweede Corona-Kerst

Dit wordt de tweede keer dat de viering van Kerst zwaar wordt beïnvloed door de Corona-crisis. Vorig jaar was er nog een soort van berusting omdat het idee was dat we er maar even doorheen moesten bijten, maar dit jaar is de stemming heel anders. Het zag er afgelopen zomer tenslotte naar uit dat het virus bijna bedwongen was maar in het najaar bleek dat we te vroeg hadden gejuicht. De hevige toename van het aantal Corona-gevallen was voor vrijwel iedereen een enorme tegenvaller, vooral omdat het duidelijk was dat er weer strenge maatregelen zaten aan te komen.

En dat is dus gebeurd, en erger nog dan we allemaal hadden verwacht want met weer een lockdown had eigenlijk niemand meer rekening gehouden. Toen de geruchten van die lockdown afgelopen vrijdag de kop opstaken leidde dat afgelopen zaterdag tot een stormloop op de winkels. Logisch, want een van de geruchten was dat alle niet-essentiële winkels dicht zouden moeten en heel veel mensen wilden nog Kerstinkopen doen. En de geruchten werden bewaarheid want de winkels moesten inderdaad met ingang van deze week dicht. daar gingen de plannen voor mijn dagtripjes naar Haarlem, Den Haag en de Mall of The Netherlands…

Gelukkig hebben de beperkingen voor de Kerstdagen, maximaal vier gasten op bezoek, geen invloed op onze plannen. We hebben een dag met onze kinderen gepland, waarmee we precies aan vier gasten komen, en een dagje met de beide moeders. En de Kerstboom stond gelukkig ook al vrij snel, net als vorig jaar, want dat brengt tenminste nog wat gezelligheid in deze toch onverwacht vervelende dagen.

En al die restaurant-bonnen die Riet en ik hebben gehad voor onze trouwdag, tja, die zullen nog een tijdje in de la moeten blijven liggen…

Vriesweer

Het koude weer van de afgelopen week heeft voor een welkome afwisseling gezorgd want het is nu eenmaal een gouden regel dat als het vriest dat het dan helder weer is. Dat betekende dat we eindelijk na een lange regenperiode de zon weer eens te zien kregen. Het was dan wel koud omdat door de vaak harde wind de gevoelstemperatuur nog een paar graden lager lag dan het werkelijk was, maar daar kun je je op kleden. Vanmorgen bij het opstaan was alles wit uitgeslagen en dat was goed te zien aan de voor de deur staande auto’s. En het was koud maar het zonnetje scheen wel en dat zorgt er doorgaans toch voor dat iedereen al meteen een beter humeur heeft.

Jammer genoeg is inmiddels duidelijk dat het vriesweer niet gaat aanhouden. Sterker nog, er worden morgen al temperaturen verwacht die tegen de tien graden liggen. Ja, boven nul, en dat is dus een temperatuurverschil van een graad of tien. Het ziet er dus niet naar uit dat we binnenkort al kunnen schaatsen, en dat is jammer want mijn schaatsen liggen sinds gisteren vers geslepen in de kast. Met een laagje vet, want het duurt nog wel even voordat ze daadwerkelijk gebruikt kunnen gaan worden ben ik bang.

Ach ja, misschien is het met het slijpen van schaatsen wel net zo als met het wassen van je auto. Als je dat laat doen kun je er donder op zeggen dat het kort daarna gaat regenen. Dus vanuit dat standpunt bezien was die dooi misschien welke verwachten…

Schaatsen slijpen

Het heeft de hele week al gevroren waarbij op de laatste twee dagen de temperatuur onder nul bleef en tijdens de nachten zelfs daalde tot vier graden onder nul. Het werd dus tijd om snel iets te doen wat al sinds de laatste vorstperiode in februari aan het begin van dit jaar op mijn planning staat: het laten slijpen van mijn schaatsen. Dat is typisch zo’n klusje wat je uitstelt totdat het echt nodig is en dan ben je te laat omdat als er eenmaal schaatsijs ligt iedereen zijn schaatsen wil laten slijpen en de weinige zaken die dat nog doen volgeboekt zitten.

Nu is dus een goed moment en al snel vond ik een adres vlakbij, net aan de andere kant van het Oegstgeester Kanaal in Oegstgeest. Daar kon ik mijn schaatsen vandaag inleveren om ze te laten slijpen bij De Molen Schaatsen, waarvan de werkplaats overigens in Leiden zit. De plek waar ik mijn schaatsen heb afgegeven was dan ook gewoon een woonhuis, waarvoor alles netjes via e-mailtjes waas geregeld. Ik heb ook al weer bericht gekregen dat mijn schaatsen al klaar liggen om opgehaald te worden maar dat bericht zag ik te laat en dat wordt dus maandag.

Wat mij betreft kan de vorst dus komen, maar de berichten daarvoor zijn niet erg gunstig want er wordt al weer warmer weer verwacht en een witte Kerst zit er dan ook vrijwel zeker niet in. Maar goed, als er geschaatst kan worden dan ben ik er dus klaar voor. Waarschijnlijk krijg ik tegen die tijd ook wel weer een berichtje van Martin met de vraag of hij mijn schaatsen kan lenen, want van zijn voornemen om dit jaar (liefst voor de winter) zelf een paar schaatsen te kopen is tot op heden nog niets terecht gekomen. En hij zou nu de winter bijna is aangebroken wel weer eens te laat kunnen zijn…

Vakantie…

Hoera, ik heb vanaf vandaag drie weken vakantie…

Ja, dat klinkt niet erg enthousiast en dat ben ik dan ook niet. Ik had waarschijnlijk opa een paar dagen rond de Kerst na helemaal geen vrij genomen als ik er niet door afdeling Personeelszaken op was geattendeerd dat ik mijn verplichte jaarlijkse vakantie van minimaal twee weken aaneengesloten nog niet had opgenomen. En het bleek ook dat ik, rekening houdend met het feite dat ik maximaal maar tien dagen mee mag nemen naar het volgende jaar, dit jaar nog vijftien dagen op moest nemen. En daarom heb ik dus de laatste drie weken van het jaar vakantie, met ingang van vandaag.

Er is natuurlijk een goede reden voor het gebrek aan enthousiasme voor deze vakantie, en dat is dat de regering net weer een lockdown heeft aangekondigd waarbij alle horeca, niet-essentiële winkels en sportscholen tot (minstens) 14 januari volgend jaar gesloten zijn. De dagjes weg en eventueel zelfs een weekendje op pad is dus nu helemaal van de baan en zoals het er nu naar uitziet zit ik de komende drie weken dus gewoon thuis. Dat wordt dus veel lezen en Netflixen, en daarmee houdt het dan wel op schat ik zo in.

Daarbij is iedereen die je tegenkomt super-sacherijnig want deze lockdown gaat dus ook de Kerst flink verpesten. Want behalve de al genoemde maatregelen is ook bezoek van meer dan twee personen (met uitzondering van de Kerstdagen want dan mogen het er vier zijn) niet toegestaan. Dat valt weliswaar niet te handhaven en zal menigeen er dus wel weer gewoon schijt aan hebben, maar wij zijn nou eenmaal gezagsgetrouwe burgers en zullen wij wel proberen ons eraan te houden.

Geen erg leuke vooruitzichten allemaal, en vraag is of dit nou allemaal wel nodig is. Er is weliswaar een nieuwe, zeer besmettelijke variant van het Corona-virus ontdekt maar daar is eigenlijk nog weinig over bekend. Het verspreid zich weliswaar erg snel over de wereld maar het schijnt een mildere vorm te zijn waar je minder ziek van wordt en die dus wel eens een positief effect zou kunnen hebben op de zo gewenste groepsimmuniteit.

De algemene opinie is dat de regering de genomen maatregelen wel erg snel invoert, waarschijnlijk omdat ze al te vaak het verwijt hebben gekregen dat ze te traag en te laat reageren. Op dit moment wordt vol ingezet op de derde vaccinatie voor iedereen, de Booster-prik, waarvan wordt gehoopt dat iedereen die voor eind januari volgend jaar heeft gehad. En laat nou die Booster-campagne weer erg traag en erg laat op gang gekomen zijn…

Waar staat mijn auto…

Gisteren was het weer eens tijd voor een knipbeurt en zoals gebruikelijk ging ik daarvoor naar kapper Peursum aan de Langevaart. Ik ben niet zo’n heel regelmatige bezoeker van de kapper, ik kom daar ongeveer eens in de twee maanden en dat vind ik zat, zeker gezien het feit dat een gewone knipbeurt tegenwoordig al meer dan zesentwintig euro kost, en dat vind ik nogal wat. Maar goed, haar knippen kun je niet zelf, tenminste niet als je er een beetje fatsoenlijk uit wilt blijven zien, dus had ik een afspraak gemaakt voor half een.

Aangekomen op de Langevaart was er het gebruikelijke probleem dat er vrijwel geen parkeergelegenheid was. De Langevaart is een lange straat met maar aan één kant parkeervakken (op drie plekken voor de deur van de kapsalon na die altijd vol staan) en aangezien de bewoners ook hun auto’s kwijt moeten is het er altijd vrijwel vol. Gelukkig kon ik een eindje verder nog een lege plek bemachtigen en wandelde ik van daar naar de kapper.

Daar aangekomen piepte mijn telefoon en tot mijn verbazing zag ik een bericht zoals ik nog niet eerder had gezien, namelijk een bericht van de Toyota App die mij liet weten, met een kaart erbij, waar ik mijn auto had neergezet en waar ik mij nu ten opzichte van de auto bevond. Ik kon zelfs een route opvragen naar de parkeerplek!

Nou heb ik pas weer een update gehad van de Toyota App dus dit is blijkbaar een nieuwe functie, maar wel een die ik erg handig vind. Want kijk, in dit geval stond mijn auto relatief dichtbij en ook nog eens in dezelfde straat maar zeg nou zelf, dit is toch heel erg handig, of niet soms…

Jaarlijkse controle

Een paar weken geleden kreeg ik een brief van de huisartsenpraktijk dat het weer tijd was voor mijn jaarlijkse controle. Ik sta al onder controle sinds we terug zijn gekomen van de Filipijnen in 2015 vanwege mijn hoge bloeddruk en hoge cholesterol. Hoewel ik voor allebei al jaren een pilletje slik wordt het nog steeds ieder jaar gecontroleerd en dat vind ik prima want zeker mijn bloeddruk schommelt ondanks dat pilletje nog steeds alle kanten  op.

Zoals gebruikelijk moest er voor het bezoek aan de assistente die de controle ieder jaar uitvoert eerst bloed worden afgenomen en een plasje ingeleverd. Dat heb ik afgelopen maandag gedaan in hetzelfde gebouw als waar de huisartsenpraktijk is gevestigd hier in Rijnsburg, en dat ging net als vorig jaar vanwege Corona op afspraak en dat scheelde dus weer een lange wachttijd. Voor Corona moest je gewoon aanschuiven in de wachtkamer die altijd steevast al propvol zat met bejaarden, hoe vroeg je er ook was. Lastig voor mensen zoals ik die nog werken en onwillekeurig vraag je je dan af waarom al die oudjes, die de hele dag de tijd hebben, niet wat later komen. Ik hoop dan ook dat dat afsprakensysteem ook na Corona blijft gehandhaaft!

De afspraak van vandaag verliep vlot, alles was in orde al was mijn bloeddruk met 147-92 voor mij behoorlijk aan de hoge kant. Meestal is de eerste meeting veel te hoog maar zakt het na een paar pogingen tot meer acceptabele waarden, maar deze keer bleef ik dus steken op een hoge waarde van 147. Er werd geen probleem van gemaakt omdat het voor mijn leeftijd nog steeds acceptabel schijnt te zijn maar zelf vraag ik me dan toch wel eens af waar ik dan dat pilletje voor slik. Maar goed, ik mag weer een jaar wegblijven, volgend jaar valt er weer automatisch een uitnodiging voor een volgende controle in de bus.

Onze huisartsenpraktijk heeft trouwens de leukste wachtkamer die ik ooit bij een dokter heb gezien. Een deel is ingericht als een treincoupé van de Nederlandse Spoorwegen, van een treinstel zoals ik dat nog ken van vroeger toen ik veel meer met de trein reisde. De banken, ramen en bagagerekken zijn dan ook origineel en het geheel ziet er voor mij nostalgisch uit, en zeg nou zelf, dit toch gaaf:

Kerstboom in Katwijk

Gisteravond was het Sinterklaasavond maar de Sint is vandaag amper vertrokken of de Kerst dient zich al aan. Op weg naar mijn moeder zag ik op het Andreasplein achter de Oude Kerk dat er een grote kerstboom was geplaatst.

In eerste instantie dacht ik dat de gemeente Katwijk daarmee inhaakte op de traditie in veel steden om ieder jaar centraal een kerstboom te plaatsen, maar toen viel me op dat op de top van de kerstboom geen piek of ster was geplaatst maar een kroon. Dat is toch vrij ongebruikelijk, maar toen ik het spandoek las onder kerstboom werd het duidelijk: de boom was geplaatst door de Oranjevereniging ter ere van de 18e verjaardag van kroonprinses Amalia. de kerstboom was dus niet echt een kerstboom maar meer een oranjeboom…

Ik snap deze uiting van liefde voor het Nederlandse Koningshuis wel want Katwijk, en trouwens Rijnsburg waar ik nu woon waarschijnlijk nog meer, is ontzettend Oranje-gezind. Hier wordt het volkomen normaal gevonden dat een jonge meid die nog vrijwel niets heeft gepresteerd in het leven een “toelage” krijgt van meer dan een miljoen euro per jaar. En dat alleen maar omdat haar wiegje op een bepaalde plek stond.

Mij komt het allemaal erg vreemd voor dat dat nog steeds wordt geaccepteerd in deze tijd, maar ja, ik ben dan ook niet een van die talloze Oranje-aanhangers maar een republikein in hart en nieren…

Uriah Heep!

Een maandje of wat geleden zag ik al een melding van het nieuws dat een van mijn favoriete bands weer op tournee gaat en daarbij ook Nederland zal aandoen. Het gaat nog wel een tijdje duren want het concert zou pas plaatsvinden op 13 oktober, en ook nog eens op een niet zo gebruikelijke locatie, het Tivoli theater in Utrecht. De voorverkoop zou al een paar dagen na de eerste melding beginnen en ik had dus mijn maat Nico al ingeseind. Maar toen werd het stil, op de dag van de voorverkoop werd er nergens melding gemaakt van een concert van Uriah Heep (tenminste niet in Nederland), en ik dacht daarom dat de melding blijkbaar toch voorbarig of helemaal niet juist was geweest.

Tot het begin van deze week, toen ik opeens een bericht zag verschijnen dat het concert toch doorgaat zoals eerder gemeld, en de kaartverkoop zou vandaag om tien uur beginnen. Klokslag tien uur logde ik dus in op de website van de kaartverkoop en een paar minuten later had ik twee kaarten voor mijn zoveelste concert van Uriah Heep.

Ik ben inmiddels de tel kwijt geraakt hoeveel concerten ik al heb bezocht van deze band, en dat is ook geen wonder want ik ben al een fan sinds 1973. Jawel, zo lang bestaat de band al, zij het dat de samenstelling in de loop van al die jaren heel wat keren is veranderd. Het enige nog originele lid is gitarist Mick Box, maar ook toetsenist Phil Lanzon en zanger Bernie Shaw maken inmiddels al meer dan veertig jaar deel uit van de huidige bezetting. De band bestaat dus al meer dan vijftig jaar maar treedt dus nog steeds op en brengt ook nog steeds platen uit. Ik heb zelfs een gesigneerd exemplaar van het laatste album en er staat al weer een nieuw album klaar om uitgebracht te worden.

Hoewel ik me niet alle concerten meer duidelijk kan herinneren weer ik het eerste nog heel goed: dat was op 6 juni 1975 in Ahoy in Rotterdam. Toen moest je voor de kaartverkoop nog naar bepaalde voorverkoopadressen, meestal platenzaken, en ik kocht mijn kaartje dan ook bij een platenzaak op de Coolsingel in Rotterdam. Ik zat op de tribune in de arena en hoewel wat veraf had ik toch een goed zicht op het podium. Ik ging in mijn eentje naar het concert, maar had op de tribune al snel aansluiting met de fans om me heen en kreeg zelfs een blikje bier aangereikt van mijn buurman.

Ja, want dat was in de tijd dat je nog treetjes bier mee naar binnen mocht nemen, om nog maar te zwijgen van het feit dat er nog gewoon gerookt mog worden. De tijden zijn verandert, maar ik weet nu al dat ik in Tivoli een paar nummers ga horen die ik toen in Ahoy voor het eerst live hoorde. Easy Livin’, Gypsy, July Morning, Lady in Black…

Herinnering aan Malampaya

Vandaag kreeg ik van mijn ouwe collega Derek Gray een foto toegestuurd die gemaakt is tijdens ons verblijf op de Filipijnen. Op de foto sta ikzelf en nog drie collega’s waarmee ik samenwerkte op het Malampaya-project. Derek had de foto gestuurd naar iedereen op de foto met de opmerking dat het ongelofelijk genoeg al weer acht jaar geleden was dat de foto is gemaakt. Op de foto zie je van links naar rechts Ziggy Masternak, Tim O’Mahoney, Derek en ikzelf:

Wat meteen in me opkwam was de vraag wanneer deze foto precies is gemaakt. Volgens Derek was het precies acht jaar geleden, maar dat kan niet want op 1 december 2013 vertrokken Riet en ik voor een lang weekend naar het eiland Miniloc van de eilandengroep El Nido bij het in het zuiden van de Filipijnen gelegen eiland Palawan. Ik denk zelf dat de foto de avond daarvoor is gemaakt en ik denk zelf in de Union Jack Tavern, aan de achtergrond te zien.

De foto moet in ieder geval dateren van de tweede helft van november 2013 want ik heb een baard. Dat was naar aanleiding van “Movember”, een jaarlijks terugkerend evenement waarbij mannen in de maand november hun snor laten staan om aandacht te vragen voor borstkanker bij mannen. Derek deed er zo te zien ook aan mee, Tim had altijd al so’n snor en het standpunt van Ziggy is op de foto niet echt duidelijk te zien. De baard heb ik (min of meer onder dwang van Riet) bij aankomst op Miniloc vrijwel meteen afgeschoren, en daarmee is het tijdvak waarin de foto moet zijn gemaakt dus redelijk bepaald.

Met de mannen op de foto heb ik niet zoveel contact meer. Sporadisch hoor ik nog wel eens wat van Ziggy (een tot Australiër genaturaliseerde Pool die eigenlijk Zbiegnev heet) omdat hij ook nog steeds bij Shell werkt. Van Tim, die als contractor op het project werkte, hoor ik alleen via via nog wel eens wat. Eigenlijk heb ik alleen nog regelmatig contact met Derek, die ik voor het Malampaya project al kende. We hadden elkaar eerder ontmoet op het Indonesische eiland Batam waar hij werkte aan een deel van het Sakhalin project en waar ik vanwege die reden een paar keer op werkbezoek ben geweest.

Leuke foto, en een mooie herinnering aan een mooie tijd. En ook meteen een goeie aanleiding om eens een mailtje terug te sturen naar alle vier mijn ouwe maten!

Regen, regen, regen…

Het is het afgelopen weekend gaan regenen en daar is het tot op dit moment niet mee opgehouden. Het is om triest van te worden maar het lijkt wel alsof er sinds afgelopen zaterdag één langdurige regenbui aan het vallen is en het einde daarvan is nog niet in zicht. De weer-Apps op de telefoons geven alleen maar regenwolkjes aan voor alle dagen tot eind volgende week, en het lijkt er dus op dat er nog veel meer water gaat vallen.

Voor mij is het meest vervelende dat ik met regen niet op de fiets naar de sportschool ga. Het zou uiteraard wel kunnen maar ik heb gewoon geen zin om natgeregend daar aan te komen en na het sporten me weer in zeiknatte plunje te moeten hijsen voor de terugrit. Het is toch nog wel een kilometer of vier, vijf fietsen afhankelijk van de route die ik kies, dus als ik zeg dat ik zeiknat ga worden overdrijf ik niet.

Het wordt dan dus de auto maar dat betekent dan wel weer dat ik aangekomen in de sportschool eerst een warming-up moet doen. Als ik op de fiets ga dan kan ik gelijk door naar de gewichten want dan ben ik al voldoende “opgewarmd”, is mijn lichaam al op “werktemperatuur” en zijn mijn spieren klaar voor actie. Een warming-up in de sportschool bestaat meestal uit een minuut of tien op de loopband waarvan ik het grootste deel hardloop. Het enige probleem daarbij is dat ik een beetje moet oppassen voor mijn linkerknie, die begint op te spelen als ik teveel hardloop. Soms doe ik daarom de elliptische crosstrainer, een apparaat waarmee je een soort van fietsende beweging maakt met je benen terwijl je er rechtop op staat en ook je armen heen en weer beweegt middels lange hendels. Eigenlijk heb ik een pokkenhekel aan dit apparaat, dus ik loop liever hard op de loopband.

Maar eerlijk gezegd ben ik die grauwe luchten en al die regen spekzet, ik zal dus blij zijn als het weer droog weer wordt en ik weer op de fiets naar de sportschool kan…

De vierde golf…

Ondanks het optimisme van de afgelopen zomer is het Corona-virus nog steeds onder ons, sterker nog, het is weer aan een opmars bezig en we zitten op dit moment in de “vierde golf”. De laatste week neemt het aantal besmettingen opeens weer razendsnel toe en het aantal ziekenhuisopnames zorgt er op dit moment voor dat alle ziekenhuizen weer overvol dreigen te raken. De oorzaak lijkt duidelijk, gezien het feit dat meer dan tachtig procent van de ziekenhuisopnames mensen betreft die niet gevaccineerd zijn.

Dat dit gevolgen gaat hebben voor iedereen is inmiddels wel duidelijk, de vraag is welke maatregelen het kabinet gaat treffen om met name het aantal ziekenhuisopnames naar beneden te krijgen. Iedere dag zijn er heftige discussies in de media over de tweespalt in de maatschappij, tussen gevaccineerden en niet-gevaccineerden, waarbij de laats groep uiteraard tekeer gaat tegen maatregelen die hun strenger zouden kunnen treffen dan gevaccineerden. Daarbij zou het kunnen gaan om het alleen nog toelaten van gevaccineerden in winkels en andere openbare plekken.

Hoe het ook zij, we zitten als merendeel van de bevolking mooi opgescheept met dit probleem wat wordt veroorzaakt door anti-vaxxers, virus-ontkenners en andere wappies, omdat die simpelweg lak hebben aan alle maatregelen. Het schijnt voor veel mensen een groot probleem te zijn om je aan een paar simpele regels te houden, zelfs als dat ten doel heeft het virus voor eens en altijd onder controle te krijgen. Het lijkt er soms zelfs wel eens op alsof sommige mensen helemaal niet terug willen naar een normale samenleving.

Veel gebezigde kreten die je hoort van de tegenwerkers zijn “vrijheid” en “privacy”. Zeg het maar als ik het fout heb, maar wat ik op school geleerd heb over een democratie (en dat is Nederland nog steeds dacht ik) is dat besluiten genomen door de meerderheid van de gekozen regering worden uitgevoerd. Er staat nergens dat de minderheid er dan gewoon schijt aan mag hebben, de meerderheid beslist en als je het daar niet mee eens bent moet je de volgende keer anders gaan stemmen…

Oh ja, en geweld om je zin door te drijven, daar zijn andere namen voor die niks met “vrijheid” en “privacy” te maken hebben, namelijk “fascisme” en “anarchie”…

Scheidsrechter

Vanmiddag werd de wedstrijd Feyenoord tegen Pec Zwolle gespeeld in een zo goed als lege Kuip. Dat laatste was uiteraard vanwege de vorige week weer aangescherpte Corona-maatregelen waardoor publiek niet mocht worden toegelaten. Hetzelfde gold overigens voor de gisteren gespeelde wedstrijd op Nieuw-Zuid tussen Quick Boys en Rijnsburgse Boys (eindstand 2-2) maar daar stonden zoals gewoonlijk in dit soort situaties honderden toeschouwers buiten de hekken in de duinen, vanwaar je ook een prima zicht hebt op het veld. In de Kuip bestaat de mogelijkheid om stiekem ergens naar binnen te gluren niet, dus er heerste een beetje naargeestige sfeer in het stadion.

Voor het resultaat maakte het weinig uit, Feyenoord nam al voor rust een 4-0 voorsprong en daar bleef het weliswaar bij want na de rust werd er niet meer gescoord. De punten zijn dus weer binnen, en daarmee heeft Feyenoord nog steeds de minste verliespunten en kan dus als de inhaalwedstrijd tegen Heracles wordt gewonnen zelfs de koppositie in de Ere-Divisie worden ingenomen. Wie had dat gedacht aan het begin van het seizoen!

Er was nog wel een bijzonderheidje aan de wedstrijd van vanmiddag, en dat was de scheidsrechter want zijn naam was namelijk Martin van den Kerkhof. Ja, echt waar, er loopt tegenwoordig in het Betaald Voetbal een scheidsrechter rond die net zo heet als onze jongste zoon:

Martin vertelde een week of wat geleden dat hij al eens midden in de nacht werd gebeld en toen hij de telefoon opnam was er iemand aan de lijn die hem helemaal verrot begon te schelden. In eerste instantie snapte Martin er niks van maar bij nader inzien was de conclusie dat het iemand geweest moest zijn die problemen had gehad met de beslissingen van zijn naamgenoot de scheidsrechter. Duidelijk ook iemand die over het hoofd had gezien dat onze achternaam een dubbele “F” heeft aan het eind en die van de scheidsrechter niet…

WiFi

Een paar dagen geleden kreeg ik een e-mailtje van Ziggo, onze Internet-provider, met een speciale aanbieding voor trouwe klanten. Meestal sta ik nogal wantrouwig tegenover dit soort aanbiedingen want wat verstaan ze onder trouwe klanten, nietwaar?

Zo trouw zijn wij eigenlijk niet want we hebben pas Ziggo sinds we hier zijn komen wonen en dat is maar net iets meer dan vier jaar geleden. En dat was ook alleen nog maar omdat we geen enkele andere keus hadden want de aansluiting in ons huis was alleen maar geschikt voor Ziggo, want anders waren we vast en zeker bij onze vorige aanbieder KPN gebleven. Ontevreden over Ziggo zijn we overigens, na wat probleempjes in de eerste paar maanden, zeker niet. De verbinding is stabiel en bovendien razendsnel omdat onze snelheid al twee keer door Ziggo flink is verhoogd.

Maar goed, die aanbieding dus. Het ging om gratis gebruik van twee SmartWiFi pods waarmee je je thuisnetwerk flink kunt verbeteren op plaatsen waar er slechte WiFi is. Normaal kun je die dingen bij Ziggo huren voor twee en een halve euro per stuk per maand, en dat ga je ook betalen als je ze na een jaar houdt, maar het geeft wel de kans om te kijken of er voordeel mee te behalen valt. Ik betwijfelde de dat, want ik dacht dat er overal in huis wel een redelijke WiFi verbinding was.

Toch leek het me geen slecht idee om dat eens te controleren, en ook daarvoor bood Ziggo uitsluitsel in de vorm van een gratis App voor de iPhone waarmee de sterkte van de WiFi verbinding overal kunt controleren. Simpelweg een kwestie van downloaden van de App, de nodige instellingen doen, en vervolgens overal in huis een meting doen met je telefoon.

De resultaten verrasten me toch nog, want op plekken waar ik mindere kwaliteit van de WiFi verbinding had verwacht bleek het signaal soms zelfs supersnel, en op andere plakken bleek de verbinding onverwacht zwak. De “week spots” bleken precies allebei de slaapkamers te zijn, zowel op de eerste als op de tweede verdieping. En daar die zouden die twee pods dus een prima oplossing voor kunnen bieden. Ik heb dus de pods besteld en we gaan ze een jaartje proberen.

Misschien gelijk een tip voor andere trouwe Ziggo-klanten? Misschien heb je thuis ook wel hier en daar een zwak WiFi-signaal, dan kan dit dus uitkomst bieden. Voor een jaar gratis, en dat woord doet toch het hart van de meeste Nederlanders sneller kloppen…

Mijn Mac is back!

Zoals de titel mogelijk al doet vermoeden, dit wordt een redelijk technisch stukje. Het gaat namelijk over mijn MacBook Pro laptop. Ik heb deze gekocht in september 2012 in Maleisië en hij is inmiddels dus al bijna negen jaar oud, maar hij draait qua prestaties nog steeds kringetjes om de goedkopere laptops van deze generatie. Het enige probleem wat ik de afgelopen jaren heb gehad was dat de accu een keer vervangen moest worden, wat bij een MacBook Pro geen eenvoudig klusje is, maar afgezien daarvan heeft het apparaat altijd probleemloos gewerkt.

Totdat een paar weken geleden de accu het weer begaf en de laptop ophield met functioneren. De grote vraag was of ik weer een nieuwe accu wilde plaatsen of het erbij liet zitten en na negen jaar toch maar eens wat nieuws zou kopen. Wat ik eigenlijk wilde was een nieuwe iMac om de laptop te vervangen, maar omdat Apple net op het punt stond om daarvan een nieuw model uit te brengen zocht ik naar een goedkoop alternatief om die tijd te overbruggen. Ik besloot dus om geen nieuwe accu meer te kopen en in plaats daarvan de MacBook Air die ik nog had liggen een tijdje te gebruiken totdat de nieuwe iMac uitkwam.

Die MacBook Air had ik toentertijd gekocht voor nicht Joëlle toen haar eigen laptop kapot ging, en omdat schoonzus Ans op dat moment in scheiding lag was er niet veel geld voor een nieuwe. Na een jaar of wat kreeg ik de MacBook Air terug omdat het beeldscherm kapot was. Reparatie kostte meer dan zeshonderd euro en dat was de laptop op dat moment niet meer waard. Maar met een los beeldscherm bleek de laptop nog prima te functioneren en dat werd nu dus, in combinatie met mijn 27 inch Apple beeldscherm wat normaal gesproken aan mijn MacBook Pro hing, een serieuze optie. 

Het besturingssysteem was nog wel een dingetje want de MacBook Air kon niet meer worden ge-upgrade naar de nieuwste versie van Mac OS. En omdat de hoeveelheid geheugen ook relatief klein was besloot ik om er een Linux-variant genaamd Elementary OS op te installeren. Dit was een alternatief wat door vele linux-gebruikers werd aanbevolen dus dat leek me het proberen waard.

Elementary OS kon zodanig geconfigureerd worden dat het precies leek op Mac OS en het zou de prestaties van de MacBook Air aanzienlijk verbeteren. Daarnaast was het gebruik van een Linux-systeem voor mij een leermoment, een extra positief puntje. De installatie verliep prima, het configureren ook, maar uiteindelijk kwam ik na een paar weken tot de conclusie dat dit toch niet was wat ik zocht. Teveel technische problemen, te bewerkelijk en hoewel leerzaam toch teveel gezoek naar oplossingen en de juiste software.

De oplossing was simpel en doeltreffend, ik bestelde voor zeven tientjes een vervangende accu voor mijn ouwe MacBook Pro. Die heb ik gisteren in tien minuten tijd geïnstalleerd en sindsdien draait mijn negen jaar ouwe laptop weer als een trein. Het voelde ook meteen allemaal weer vertrouwd, alles werkt weer als vanouds en ik kan dus voorlopig weer vooruit.

En dat is maar goed ook want ik heb inmiddels gehoord dat die nieuwe iMac pas halverwege volgend jaar gaat verschijnen…

Intocht van Sinterklaas

Na vorig jaar noodgedwongen te hebben moeten overslaan vanwege de Corona-maatregelen die toen golden was er vandaag gelukkig voor de vele kinderen weer een intocht van Sinterklaas in Rijnsburg.

De Sint kwam per bootje aan in de Vliet ter hoogte van winkelcentrum “De Hoftuin”, en dus vrijwel bij schoonzus Ans voor de deur. Riet was daar naartoe gegaan waar Martin en Sandra al met Gijsje en Maas stonden te wachten, en ook vrijwel al onze nichten met hun kinderen waren daar om getuige te zijn van de feestelijke intocht. Bijna was er nog roet (leuke woordspeling) in het eten gegooid doordat er gisteren weer aangescherpte maatregelen waren aangekondigd vanwege de Corona-crisis maar gelukkig had de burgemeester deze intocht niet afgelast.

Gijsje en Zoë stonden vrijwel vooraan om de Sint en de Pieten te kunnen zien en ze kregen dan ook allebei een hand van de Sint. En van de Pieten kregen ze uiteraard een handvol met pepernoten, waarbij Gijsje er de nodige op de grond liet vallen maar dat mocht de pret niet drukken. De Sint is weer in het land en dat is voor de meeste kinderen goed nieuws.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Desondanks moet ik toch constateren dat de Sint terrein aan het verliezen is ten opzichte van de Kerstman. De oer-Hollandse traditie is de laatste jaren onderwerp geweest van heel veel discussie over de kleur van Zwarte Piet, en de partijen stonden (en staan) daarin lijnrecht tegenover elkaar. Er zijn wel wat halfslachtige alternatieven ingevoerd met betrekking tot de kleur van Zwarte Piet maar het resultaat is blijkbaar dusdanig dat steeds meer mensen het Sinterklaasfeest liever links laten liggen.

De middenstand is daar uiteraard op in gesprongen want je ziet nu al heel vroeg en ver voor Sinterklaas overal al Kerstspullen in de winkels liggen, en met name in de tuincentra is het al vanaf begin oktober Kerst wat de klok slaat. Voor de kinderen maakt het uiteindelijk niet zoveel uit want de cadeautjes krijgen ze toch wel, alleen zitten ze nu niet meer in hun schoen maar liggen ze onder de Kerstboom. Het aloude standpunt van “geen Kerstspullen in de winkels tot na Sinterklaas” lijkt helemaal verdwenen, en daarmee lijkt ook Sinterklaas langzaam te verdwijnen. Sommigen zullen dat een goede zaak vinden vanwege de controverse rond Zwarte Piet, anderen zoals ik vinden het jammer dat er alweer een traditie gaat verdwijnen door rechtlijnig activisme van een paar enkelingen.

Drie jaar geleden waren Riet en ik eind november op Curaçao waar we ook getuige waren van de intocht van Sinterklaas. En wat denk je, de Pieten waren eilandbewoners die zich ondanks hun donkere uiterlijk helemaal pikzwart hadden geschminkt. Toen we ernaar vroegen antwoordden ze dat Zwarte Piet nou eenmaal zwart was. Dat wij in Nederland daar zo idioot over deden, daar snapten ze niks van…

Update van de overkant (8)

We begonnen ons al af te vragen of het rijtje huizen schuin bij ons aan de overkant soms zonder daken zou worden opgeleverd. De andere huizen daarachter waren al een paar weken geleden van een dak voorzien en op de meeste daarvan waren inmiddels ook de dakpannen gelegd. Gisteren was het dan eindelijk zover, er arriveerde een kraanwagen met dakdelen en de eerste huizen van het rijtje werden van een dak voorzien. Vandaag gingen de werkzaamheden langzaam maar gestaag verder en op dit moment is de helft van de huizen van het rijtje van een dak voorzien.

Het is af en toe nog wel wat passen en meten want de huizen zijn niet allemaal gelijk. Er staan er een paar tussen met een gevel naar de kanaalkant en daar moeten de dakdelen dus dwars worden gelegd en aansluiten op de rest van de daken. Op de foto is te zien dat bij een van de twee gevels dat al is gedaan maar de gevel links daarvan wacht nog op de dakbedekking van het voorste stuk. Ook de dakkapellen worden gelijk geplaatst en dat zorgt er allemaal voor dat de huizen er nu een stuk meer “af” uit zien. Met andere woorden, het begint ergens op te lijken.

Oppasdag

Het was al weer een hele tijd geleden maar vandaag was er dan weer eens een oppasdag. Omdat Sandra vanwege haar zwangerschapsverlof de laatste maanden veelal thuis is geweest was er voor ons geen “oppasdienst” maar Riet keek al geruime tijd uit naar dit moment, vooral omdat er nu niet alleen op Gijsje maar ook op Maas moest worden gepast. We hadden natuurlijk tussendoor wel af en toe een paar uurtjes opgepast maar vandaag was weer een hele oppasdag van acht tot vijf.

Donderdagochtend is de laatste tijd ook steevast de ochtend waarop Riet met Gijsje naar Ans gaat want die past op donderdag op haar kleinkinderen, en haar huis heeft op donderdagochtend dan ook meer weg van een kindercrèche. En gelukkig voor Gijsje is er altijd wel een tante aanwezig die haar haar kan vlechten want dat is iets waar Oma nog steeds geen kaas van heeft gegeten…

En het was dus de eerste keer dat we een hele dag Maas voor onszelf hadden. Het is natuurlijk mijn eigen kleinzoon dus ik ben een beetje (of heel veel) bevooroordeeld, maar wat is het toch een heerlijk kereltje.

En met lachen naar Opa scoor je natuurlijk altijd punten…

Riet wordt 60…

Het was vandaag een memorabele dag, met name voor Riet want ze werd vandaag 60 jaar. En dat was, vond ze zelf, toch wel een dingetje. Toen ze 50 werd had ze daar totaal geen moeite mee maar dit was toch wel een soort van drempel waar ze minder makkelijk overheen stapte dan ze had gedacht.

Omdat we net het feestje voor onze 40-jarige trouwdag hadden gevierd wilde Riet aan haar verjaardag niet zoveel doen. Maar het is nu eenmaal traditie om iedere zondag bij een van de Nieuwkoopjes koffie te drinken voor iedereen die daar zin in heeft, dus dat konden we mooi combineren met het kleinschalig vieren van Riet’s verjaardag. Er was de gebruikelijke opkomst, alleen mijn moeder moest helaas verstek laten gaan vanwege een mankement aan haar knie waardoor ze nauwelijks kon lopen.

Het verliep verder zoals in Katwijk en Rijnsburg nou eenmaal gebruikelijk is bij familie-bijeenkomsten tegenwoordig, met z’n allen in een grote kring. Zelf heb ik daar een pokkenhekel aan omdat je in zo’n grote kring nauwelijks in staat bent om een gewoon gesprek met iemand te voeren, en omdat iedereen veelal op dezelfde plek blijft zitten ben je voor wat praten betreft ook nog eens gebonden aan de personen die naast je zitten. Desondanks zit dat “kringgesprek” er blijkbaar zo ingebakken dat er aan deze merkwaardige gang van zaken niet te tornen valt. De serre werd dan ook alleen gebruikt voor wat rookmomenten en de sta-tafel die ik had neergezet omdat er geen plek meer was in de kring bleef helemaal onbenut.

Wat er ook nog eens gebeurt als de kring vol is, is dat mensen die als eerste gekomen waren zich geroepen voelen om te vertrekken om plaats te maken en dat vind ik persoonlijk heel vervelend. Maar ja, wie ben ik, ik probeer al jaren om iets aan deze mallotige gang van zaken te veranderen maar ik loop nog steeds tegen een muur van onbegrip en tegenstand op. In mijn jeugd in Katwijk ging het nog anders, toen werd het gezelschap altijd gescheiden: de mannen aan de grote tafel en de vrouwen in het zitgedeelte (of andersom, dat weet ik niet meer precies). Maar blijkbaar was dat ook niet ideaal…

Er waren ook weer de nodige kleintjes: Joelle had haar dochter Lizzy bij zich, Martin en Sandra waren uiteraard met Gijsje en Maas, en Nicole had Zoë meegebracht. Gijsje en Zoë zijn ondertussen dikke vriendinnen en toen Nicole naar huis wilde gaan wilde Zoë uiteraard nog blijven. Het werd mooi opgelost want Sandra bood aan om Zoë mee te nemen, samen met Gijsje en Maas in de bakfiets. En jawel, Gijsje en Zoë werden naast elkaar gezet op het bankje (in de gordel ook nog allebei), de hele MaxiCosy met Maas kwam voorin in de daarvoor speciaal bestemde houders, en er was zelfs onderin nog plek voor een grote tas. En daar ging het hele gezelschap, het fietspad op naar huis…

Update van de overkant (7)

Het werk aan de overkant gaat gestaag door maar voor ons gevoel wel erg langzaam. Er gaan dagen voorbij dat we nauwelijks verandering zien, en dan met name aan de rijtjeswoningen links op de foto. Het metselwerk lijkt wel gebeurd te zijn maar er zitten nog steeds geen daken op en dat geeft waarschijnlijk de indruk dat het werk niet echt snel opschiet. De huizenblokken erachter zijn wel inmiddels allemaal van daken voorzien en op de meeste daarvan liggen de dakpannen ook al. We hebben al verscheidene keren een twee kraan zien staan bij de huizen en iedere keer denken we dan dat de daken geplaatst gaan worden maar dat is tot op heden dus nog steeds niet gebeurd.

Het appartementengebouw vordert wel gestaag en daar zijn ze nu bezig met de vierde verdieping. Dat geeft meteen een indruk van hoe hoog het gebouw gaat worden want er komen weliswaar op de hoeken nog torentjes met een puntdak maar er komt, in tegenstelling tot wat Riet beweert, geen hele vijfde verdieping op. Ik moet wel zeggen dat ik daarbij afga op de geplaatste foto-impressies en ik ga er toch maar vanuit dat die goed weergeven hoe het eruit gaat zien.

We hebben de afgelopen weken geen werkzaamheden meer gehoord voor de klok van zeven uur ’s morgens. Nou ja, het mag eens een keer vijf voor zeven zijn dat we de eerste werkgeluiden horen van de overkant maar de klachten over vroege overlast die soms al om kwart over zes begon zijn blijkbaar toch eindelijk serieus genomen. Het enige wat wel gewoon door is gegaan is dat duivelse gepiep de hele dag van die vorkheftruck…

Bowling met collega’s

Toen ik in 2015 terugkeerde van de Filipijnen kreeg ik een nieuwe functie in Rijswijk en daar heb ik bijna drie jaar gezeten, tot aan mijn assignment in Irak. Gedurende die drie jaar werkte ik samen met een paar collega’s waarmee ik heel goed kon opschieten. Dennie had dezelfde smaak voor wat betreft als ik en met Pieter hadden we alle twee onze interesse in Lego gemeen. Toen ik naar Irak vertrok hielden we contact via een WhatsApp groepje wat we de titel “Lego Zandmonster”, waarin dat laatste een verwijzing was naar mijn nieuwe omgeving midden in de woestijn ten zuiden van Basra.

Tijdens mijn rotatie-verlof was er vrijwel altijd wel gelegenheid om samen te gaan lunchen in “De Halve Maen” in Rijswijk om even bij te praten. Een paar maanden geleden besloten we om een Lego-tentoonstelling in Amsterdam te bezoeken en het idee ontstond om gelijk Gin, onze collega in Amsterdam die we hadden leren kennen gedurende mijn Rijswijk-periode, te verrassen. Er waren nog een paar collega’s geïnteresseerd in die Lego-tentoonstelling waardoor ons WhatsApp groepje zich uitbreidde met Jean-Paul, Ruben en André, en uiteraard Gin.

Het bezoek aan de tentoonstelling was zo gezellig dat we besloten om meer van dit soort dingen te gaan doen. In de loop van de afgelopen weken werden er wat suggesties geopperd en dat resulteerde in een voor vandaag georganiseerd bowling-avondje in Claus Bowling in Hoofddorp. De organisator voor vandaag was Gin, en behalve André was het gezelschap compleet. Ruben had net als bij de tentoonstelling in Amsterdam zijn vriendin Marije meegenomen en Dennie had voor de gelegenheid zijn dochter Cathelijne en haar vriend Ernst bij zich.

Na een uurtje bowling met voor mijn geen opzienbarende scores (de laatste keer dat ik heb gebowld was eind 2011 in Manila) aten we met z’n allen nog wat in het bowlingcentrum. Op de foto hieronder staat ons hele gezelschap, van links naar rechts Jean-Paul (oftewel JP), Dennie, Ernst, ikzelf, Cathelijne, Pieter, Ruben, Gin en Marije.

Het was alweer een heel gezellige avond, veel gelachen, en er werden dan ook al weer plannen gemaakt voor een volgende gelegenheid. De meningen daarover waren wel behoorlijk verdeeld dus er is nog niks concreets afgesproken, maar dat er een volgende keer gaat komen is wel zeker denk ik zo.

We zien elkaar tenslotte, zelfs nu ik officieel weer in Rijswijk gestationeerd ben, door het thuiswerken vanwege de Corona-crisis vrijwel niet meer op kantoor en dit soort gelegenheden is een geweldig leuke manier om toch contact te houden.

Tussen het restaurantgedeelte en de bowlingbanen stond trouwens nog een artefact waardoor we ons meteen thuis voelden daar…

Tuinonderhoud

We proberen onze tuin zo goed mogelijk zelf te onderhouden, en dat lukt aardig maar af en toe is het toch noodzakelijk dat er echte tuinmannen aan te pas komen. Omdat Riet nooit een leuk cadeau weet voor haar verjaardag had ze voor de tweede keer op rij als verjaardagscadeau het winter-klaar maken van de tuin gevraagd. En dat laten we dan meestal doen door hetzelfde bedrijf als wat onze tuin heeft aangelegd, de firma Van der Burg uit Rijnsburg.

We hebben zelfs een beetje historie met dit bedrijf want de oorspronkelijke baas Piet was een van onze buren toen we na ons trouwen in de Brouwerstraat gingen wonen. De huidige eigenaar is Piet’s zoon Rob die we dus nog als klein ventje hebben gekend toen hij een van onze buurjongetjes was.

De tuinmannen arriveerden vanmorgen vroeg met een bus met aanhanger. Het eerste wat ze zeiden was een compliment voor mij want ze vonden dat de platanen aan de kanaalkant prima gesnoeid waren. Ze waren de hele ochtend bezig met hun werkzaamheden en toen ze klaar waren zag de tuin er behoorlijk gekortwiekt uit. De aanhanger lag zo vol met gesnoeid groen dat er een flinke kop op zat.

Dat afvoeren van al het gesnoeide groen is voor ons altijd een hele opluchting want een van de redenen dat we zelf niet zulk groot onderhoud kunnen uitvoeren is dat we simpelweg met onze twee groenbakken niet genoeg capaciteit hebben om alles in één keer af te voeren. En aangezien de bakken maar om de twee weken geleegd worden zou het een behoorlijk langdurige klus worden. Tenslotte heeft het snoeien van de platanen me deze zomer ook acht weken gekost, niet vanwege de hoeveelheid werk maar omdat ik pas weer verder kon als de bakken geleegd waren…

De tuin ligt er dus weer prima bij, en wees gerust, Riet krijgt echt ook nog wel een ander cadeautje.

Oom Dagobert

Volgens mij kon ik nog niet eens zelf lezen toen mijn oma Meijvogel al een abonnement op de Donald Duck had genomen voor mij. Toen ik op de lagere school zat kwam daar een abonnement op de Pep bij en thuis hadden we de Sjors. Het was ook in die periode dat ik regelmatig stripboeken begon te kopen, van Suske en Wiske, De Rode Ridder, De Man van Staal, en later Dommel, Dan Cooper en Buck Danny. En eigenlijk is dat nooit helemaal overgegaan, ik ben nog steeds een groot liefhebber van strips.

In de loop van de jaren ben ik bepaalde strips gaan verzamelen, en een van de series die ik spaar is die van Oom Dagobert. De eerste zesendertig delen zijn voor mij het belangrijkst want daarin staan de verhalen die getekend zijn door de originele Disney-tekenaar Carl Barks, die de “stamvader” was van Oom Dagobert (die in de originele Engelstalige strips trouwens Scrooge McDuck heet). Ik had jaren geleden die serie van zesendertig delen al compleet en daar was ik behoorlijk trots op.

Totdat het noodlot toesloeg. Op een gegeven moment moest mijn schoonvader vanwege ziekte een tijdje het bed houden en hij vroeg of hij mijn strips niet mocht lezen want dan had hij tenminste wat te doen. En ik idioot, ik gaf hem mijn complete verzameling Oom Dagoberts. Een paar weken later vroeg ik of hij de strips leuk had gevonden, waarop mijn schoonmoeder mij een beetje raar aankeek en ze vroeg of ik “die dingen” nog terug moest hebben. Ze stond namelijk net op het punt om ze allemaal aan een verkoping van de kerk te geven of zo…

Verbijsterd bekeek ik wat ik terugkreeg en mijn grote vrees werd bewaarheid, er ontbraken verscheidene delen die waarschijnlijk bij de ouwe kranten waren beland of simpelweg weggegeven. De eenvoudigste oplossing leek om de ontbrekende delen gewoon weer te kopen maar dat was om twee redenen niet zo eenvoudig. Ik had allemaal eerste-druk exemplaren gehad en die waren ondertussen behoorlijk zeldzaam, en bovendien werden niet alle delen meer uitgegeven. Ik moest dus stripwinkels afspeuren op zoek naar nieuwe of tweedehands exemplaren en ik ging regelmatig naar stripbeurzen. En dat was op zich redelijk succesvol want tot vandaag had ik alle verloren gegane exemplaren kunnen vervangen op twee na, al kostte me dat in sommige gevallen flink meer dan de prijs die ik oorspronkelijk had betaald.

Vandaag was er weer een stripbeurs, in de voormalige Broodfabriek in Rijswijk. Mijn broer Alex had me erop attent gemaakt en hij had kaarten geregeld. Om een uur of twaalf arriveerden we daar en we mengden ons tussen het strippubliek wat vrijwel uitsluitend bestond uit witte oudere mannen, net als wij dus. Het werd net als altijd weer graaien in talloze bakken met nieuwe en tweedehands strips en je gelooft het niet, ik vond al snel een van de twee ontbrekende exemplaren en nog voor een redelijk normale prijs ook! Mijn dag kon niet meer stuk, ondanks dat het laatste exemplaar (deel 27) niet te vinden was. Geen wonder ook, want die staat te boek als een van de zeldzaamste delen van de serie.

En over zeldzaam gesproken, er waren ook kramen waar antieke strips werden aangeboden en ik zag daar onder andere een exemplaar van De Man van Staal waarvan ik wist dat ik die zelf ook nog had gehad. En op een gegeven moment had ik een exemplaar van Sjors en Sjimmie bij de Baanbrekers in mijn handen. “Die heb ik ook gehad!”, zei ik nog tegen mijn broer. Thuis gekomen kijk ik in mijn kast met strips, zie ik opeens een stapeltje waar ik eigenlijk nooit meer naar kijk, en wat denk je dat ik daar vind:

Inter Access reünie

Vorig jaar kwam ik na vele jaren weer in contact met mijn ouwe maat Ilco die ik kende uit mijn tijd bij Inter Access waar ik heb gewerkt van 1986 tot eind 1997. Ilco en ik hebben samen in de “bedrijfsband” gespeeld en eigenlijk hebben we na mijn vertrek bij Inter Access regelmatig contact gehad. Ik ben eind 2005 zelfs een keertje met hem meegevlogen in zijn eigen vliegtuig, kort voordat hij naar Thailand emigreerde waar hij is gaan wonen op het eiland Phuket.

In april van dit jaar startte Ilco een WhatsApp groep waarin hij ook een paar andere oud-Inter Access collega’s en mede-bandleden uitnodigde. Het doel was eigenlijk om Peter te feliciteren met zijn verjaardag (vandaar de groepsnaam “FeliciPeter”) maar we zijn er nog steeds met zijn vijven, behalve Ilco en ikzelf zitten ook Margaret, Leanne en Peter in de groep. Peter ken ik het langst want die ken ik denk ik al vanaf 1979 toen hij als inhuurkracht van Inter Access kwam werken bij mijn toenmalige baas, het Rekencentrum Leiden. Samen met Ilco is Peter de enige met wie ik heel af en toe nog wel eens een berichtje uitwisselde, Margaret en Leanne heb ik niet meer gezien sinds mijn vertrek bij Inter Access en dat is dus meer dan drieëntwintig jaar geleden.

Tot april van dit jaar dus. Al snel werden er steeds meer berichtjes uitgewisseld en het duurde dan ook niet lang voordat iemand een reünie’tje voorstelde. Het was even lastig een datum en een locatie te kiezen maar mede vanwege de aanwezigheid van Ilco in Nederland werd het uiteindelijk vandaag en de locatie werd Café Moeke in Hollandse Rading, vlak bij Loosdrecht. Alleen Peter moest wegens omstandigheden jammer genoeg verstek laten gaan.

We hadden afgesproken om vier uur ’s middags. Voor mij was het ruim een uur rijden naar Hollandse Rading en ik was bijna al bij Hilversum toen Margaret me belde. Er was pas om vijf uur een tafel beschikbaar bij Café Moeke dus was het voorstel om bij haar thuis te verzamelen. Margaret woont prachtig in de bossen bij Loosdrecht, de straat had ik zo gevonden maar het kostte me even moeite om het juiste huis te vinden. Margaret had me al gezien want ze kwam al naar buiten toen ik aankwam. Leanne en Ilco waren er ook al en het was geweldig ze allemaal weer te zien, het was of al die tussenliggende jaren er helemaal niet waren geweest.

Na de kennismaking met Jos, de man van Margaret, vertrokken we richting Café Moeke waar het verwarmde terras buiten plek zat bood en we besloten dan ook om buiten te gaan zitten. Met ieder een deken van het café en de terrasverwarming was het goed uit te houden en het werd onder het genot van een drankje en wat te eten een fantastische avond. Veel herinneringen werden opgehaald, aan de begintijd van Inter Access (met de nodige bedrijfsroddels waar ik niks vanaf wist omdat ik eigenlijk zelden op kantoor was) maar ook aan de band.

De band heeft verschillende samenstellingen gehad. De eerste was ter gelegenheid van een groot personeelsfeest in “De Bonte Wever” in Drenthe, onder de naam USB. Die afkorting stond voor “Ultimate Sound Band” maar was eigenlijk een verwijzing naar een (bleek later) weinig succesvol product van het bedrijf genaamd de “Ultimate System Builder”. Leanne was toen een van de twee zangeressen maar ze verliet daarna de band die een aantal jaren is doorgegaan onder de naam “Lust in the Funhouse” met onder andere Margaret als zangeres. Over die periode kan ik hele boeken schrijven maar daar ga ik het hier niet over hebben want mijn moeder leest mee…

De reünie was dus een groot succes en er werd ter plekke besloten om er een vervolg aan te geven, waarbij we nog een paar oud-bandleden willen uitnodigen. Dat wordt mogelijk ergens in februari volgend jaar, afhankelijk van de aanwezigheid van Ilco in Nederland want die vertrekt volgende week weer naar Thailand. En uiteraard hopen we dat Peter er dan wel bij kan zijn. Dit was in ieder geval een geweldige avond!

Glasvezel (2)

Hoewel onze glasvezel-aansluiting gisteren al aangelegd was moesten vandaag langs de weg de kabels nog de grond in om alle gemaakte huisaansluitingen te koppelen aan het glasvezelnet. Daarvoor moest de stoep open, en hoewel er maar een gleuf van een enkele stoeptegel open moest hadden de werklui ons gisteren al op de werkzaamheden attent gemaakt. Als we vandaag namelijk van onze auto’s gebruik wilden maken dan moesten we  ze op tijd aan de overkant te parkeren want als de stoep eenmaal open lag dan kon je met de auto niet meer van de parkeerplekken voor de huizen af. En aangezien de werkzaamheden naar verwachting de hele dag zouden duren kon je dan ook de hele dag niet over je auto beschikken.

Gisteravond parkeerde ik de RAV4 aan de overkant, en dat moest een eindje verderop in de straat want verscheidene buren hadden al snel op de situatie geanticipeerd en hun auto alvast aan de overkant geparkeerd. We kozen overigens voor de RAV4 omdat daar het kinderstoeltje voor Gijsje in zit en Riet verwachtte dat nodig te hebben vandaag.

De werkzaamheden duurden inderdaad vrijwel de hele dag maar ook hiervan was aan het eind van de middag vrijwel niets meer te zien. Alles was keurig dichtgemaakt en de auto’s konden weer terug naar de vaste plekken voor de deur. Nu alleen nog de kabel aansluiten in de meterkast en we hebben glasvezel. Of we er iets mee gaan doen is een ander verhaal maar dan hebben we het in ieder geval..

Glasvezel (1)

In de gemeente Katwijk, en dus ook in Rijnsburg is vrijwel overal vorig jaar glasvezelkabel aangelegd voor snelle Internetverbinding. Dat was voor iedereen gratis, of je er gebruik van wilde maken of niet, want je moet er natuurlijk wel een speciaal abonnement voor afsluiten en dat kan vooralsnog alleen bij KPN en providers die gebruik maken van het KPN netwerk.

Voor ons aan de Bankijkerweg lag dat even anders want wij wonen in wat “buitengebied” heet. Daar wordt niet standaard glasvezel aangelegd maar er wordt bewoners gevraagd of ze het willen hebben. Bij voldoende animo wordt dan alsnog glasvezel aangelegd, maar daar moeten de bewoners dan wel voor betalen. Vorig jaar kregen we dan ook aan de Bankijkerweg allemaal een brief dat als minstens zeventig procent van de bewoners mee wilde doen, tegen een betaling van tweehonderd euro per aansluiting, de Bankijkweg ook glasvezel zou krijgen. Er bleek genoeg animo te zijn en we kregen te horen dat medio 2021 de glasvezel zou worden aangelegd.

Het werd allemaal later dan gepland, uiteraard weer vanwege de onvermijdelijke Corona-crisis, maar kort geleden hoorden we dat er in oktober begonnen zou worden met de werkzaamheden. En jawel, vorige week zagen we aan het eind van de Bankijkerweg dat de werkzaamheden inderdaad waren begonnen en vandaag waren wij aan de beurt.

Toen ik vanmorgen vroeg in de keuken mijn eerste bakkie koffie tapte verscheen er een busje en even later stond er voor het keukenraam opeens een man in werktenue met zo te zien een tablet, blijkbaar om te controleren of wij op de lijst van aanmelders stonden.

De werkzaamheden vielen me alles mee: er werden twee gaten gegraven, een op de stoep langs de weg en een vlak naast de voordeur ter hoogte van de meterkast, Blijkbaar kon er via bestaande leidingen een kabel worden getrokken van de straat naar onze voordeur, en dat ging nog snel ook want halverwege de ochtend waren de gaten al weer dicht en was het enige zichtbare een rol groene kabel die naast onze voordeur uit de grond komt. En alles was verder keurig weggewerkt zodat je niet eens kon zien dat er was gegraven. We hebben niet eens de auto’s voor de deur weg hoeven halen…

KAZ

Hoewel ik er inmiddels al meer dan anderhalf jaar niet ben geweest en ook niet meer voor de Basrah Gas Company werk voel ik me toch nog steeds betrokken bij wat er daar allemaal gebeurd. En ik was dan ook blij met het mailtje van een ouwe maat met coördinaten waarmee ik satelliet-beelden kon bekijken van de fabriek en het KAZ kamp. Op de foto hierboven kun je zien hoe het eruit ziet. 

je ziet centraal op de foto het ommuurde fabrieksterrein en ik heb met witte vierkanten aangegeven waar de eigenlijke fabriek staat en waar het KAZ kamp ligt waar we verbleven als we niet werkten. Je ziet het kamp bovenaan de foto en ik heb met cijfers wat specifieke plekken aangegeven:

  1. Barakken voor werknemers
  2. Het appartementengebouw waar mijn kamer was
  3. Het restaurant
  4. Het recreatieterrein met rechts het fitnessgebouw, en daarnaast het zwembad, de tennisbaan, het voetbalveldje en het recreatiegebouw
  5. Het gebouw waar de IT afdeling zat en waar ik werkte

Met blauw is de route aangegeven die ik altijd liep van het KAZ Kamp naar het IT gebouw en terug. Het satellietbeeld lijkt aardig recent want ik herken alles, alleen zie ik nog niet de nieuwe bebouwing bij de weg langs de fabriek ter hoogte van de energiecentrale halverwege. Als je op de foto klikt krijg je overigens een wat grotere versie te zien.

Toen ik Riet het beeld liet zien zei ze meteen dat het er allemaal wel erg zanderig uitzag. Niet gek natuurlijk, midden in de woestijn, maar zo te zien is het op de foto geen zomer want ik zie nog wel hier en daar wat groen. En dat wordt in de zomer met temperaturen tot boven de vijftig graden wel weggeblakerd…

Streetview

Een van de leukste navigatie-apps op het Internet vind ik persoonlijk Google Streetview. Met deze app kun je een bepaalde plek op de wereld opzoeken en als je dan daarop inzoomt kun je beelden zien die gemaakt zijn met een 360-graden camera die bovenop een auto is gemonteerd. Zulke auto’s rijden zowat overal op aarde rond en vrijwel alle toegankelijke plekken zijn dan ook gefilmd. Het geeft je het idee dat je zelf door de straten rijdt, en je bepaald de plak door te klikken waar je naar toe wilt gaan. En op iedere plek kun je 360 graden in het rond kijken.

Ik heb al heel wat plekken bekeken waar ik vroeger geweest ben om te zien hoe het er nu uitziet en dat is altijd leuk. Zo heb ik kunnen constateren dat bijvoorbeeld Kuala Lumpur rond het appartement waar we hebben gewoond sterk is veranderd door heel veel nieuwbouw, en hetzelfde geldt voor de weg van het vliegveld van Yuzhno-Sakhalinsk op Sachalin naar de compound waar we hebben gewoond.

De Bankijkerweg stond er op een gegeven moment ook op maar wel met alle huizen van het deel waar wij nu wonen nog in aanbouw. Uiteraard keek ik regelmatig of dat al was veranderd, en jawel, dat is nu gebeurd. En het was vrij recent ook want behalve de Mitsubishi Spacestar staat ook de RAV4 er al op. Dat betekent dat de opname niet ouder kan zijn dan hooguit twee jaar oud, maar ik kan zien dat de foto niet ouder is dan een paar maanden want naast de voordeur is een lege plek waar de buitenlamp heeft gehangen. Die was een maand of vier geleden kapot gegaan en is op de beelden nog niet vervangen.

Als kool…

Onze kleinzoon Maas is inmiddels al bijna vier maanden. Het is een prachtig mannetje wat sinds een week of wat de wereld om hem heen aandachtig opneemt en tot groot genoegen van zijn oma al een lachje op zijn gezicht kan toveren. Onnodig te vertellen dat hij met dat lachje oma compleet kan laten smelten, en opa trouwens ook.

En zo klein als hij is is hij al in een vliegtuig geweest, want de familie is net terug van een weekje op zonnig Majorca. De tijden veranderen dus ook in dat opzicht, zeker als je in aanmerking neemt dat ik al veertig was geweest toen ik voor het eerst in een verkeersvliegtuig meeging…

Hoe snel het opgroeien gaat is goed te zien op de foto die Sandra ons vandaag toestuurde, Maas die net is geboren naast Maas zoals hij nu is.

Feestje voor ons 40-jarig huwelijk

Eigenlijk waren we natuurlijk vorige week veertig jaar getrouwd maar omdat we voor die dag geen locatie konden vinden moesten we de viering met familie en vrienden verschuiven naar vandaag. De locatie was restaurant H2O bij de jachthaven en iedereen die was uitgenodigd was daar vanaf vijf uur van harte welkom.

Riet en ik waren er uiteraard al ruim voor vijven en we zaten net aan een bakkie koffie buiten op het terras toen we de eerste gast, mijn ouwe maar Wessel, aan zagen komen lopen. Het was jammer genoeg wat te koud om buiten op het terras te blijven zitten dus gingen we snel naar binnen, waarna de rest van onze gasten begonnen binnen te druppelen. En dat is figuurlijk gesproken want hoewel het knap fris en behoorlijk bewolkt was regende het vandaag de hele dag niet.

Het was geweldig leuk om iedereen weer eens bij elkaar te zien: onze eigen familie natuurlijk, maar ook een paar buren, vriendinnen van Riet en mijn ouwe bandmaten. Riet en ik hadden het er druk mee om rond te lopen en met iedereen een praatje te maken, maar gelukkig hoefden we verder nergens voor te zorgen. De bediening was nagenoeg perfect, iedereen werd ruimschoots voorzien van drankjes en op geregelde tijden kwamen er schalen met hapjes langs.

Het was gezellig druk met mensen van alle leeftijden, variërend van mijn moeder die dit jaar 90 is geworden tot Maas die net nog geen vier maanden oud is. Er waren sowieso veel kinderen, want alleen al in het afgelopen jaar zijn er in de familie vier kleintjes geboren. En de al wat grotere Zoë en Gijsje, die overigens ook dikke vriendinnen zijn, hadden het helemaal naar hun zin en renden de hele avond de tent rond.

We werden ook nog eens verwend met heel veel erg leuke cadeau’s, waaronder heel veel restaurant bonnen dus de komende tijd kunnen we veel uit eten. Het werd overigens niet laat want om negen uur moest het personeel naar huis, dus we hadden een “harde stop” op dat tijdstip. Voor Riet en mij ging daarna het feest samen met onze vrienden Nico en Anja bij ons thuis nog door tot in de kleine uurtjes. 

Tijdens het feest maakten Robin, Martin en Astrid op mijn verzoek de nodige foto’s, en uiteraard werd er even een “staatsie-portret” gemaakt. Die foto’s werden trouwens gemaakt door ons nichtje Madelon want uiteraard moesten de andere fotografen hierbij zelf ook op de foto. Alleen Maas staat er niet op want die was al naar zijn andere opa en oma gebracht want het was voor hem al bedtijd.

Werknieuwtjes

Ik ben inmiddels al bijna anderhalve maand aan het werk voor het project waarvoor ik de taak van IM/IT Manager heb gekregen, het Tabangao LNG project op de Filipijnen. Daarnaast ben ik ook aan het werk voor een Australisch project in Perth wat CRUX heet en waarvoor ik meehelp bij het uitpluizen van offertes van bedrijven die hebben ingeschreven om dit project te mogen doen.

Het hield me wel van de straat want het was voor allebei de klussen intensief werk. Het CRUX-werk moest naast gedegen ook snel gebeuren want er was een deadline en die was al op korte termijn. Het werk voor het Tabangao LNG project was aanzienlijk omdat heel dingen daar nog op poten gezet moesten worden en de mensen die er nu aan werken hebben geen of weinig ervaring met de gebruikelijke manier van werken in Shell-projecten. Kortom, genoeg te doen en ik had het er druk mee.

Tussendoor werd me het werken af en toe moeilijk gemaakt door software problemen met mijn laptop en een slecht functionerende koptelefoon waarvan de microfoon niet meer werkte. En met name dat laatste is natuurlijk erg lastig als je al je vergaderingen en gesprekken met dat ding moet voeren. De helpdesk kreeg het software probleem maar niet opgelost, wat me veel tijd kostte, en op een gegeven moment kreeg ik het advies om maar eens naar het IT Centrum op het kantoor in Den Haag te gaan. Bij het eerste bezoek kreeg ik een leen-laptop mee zodat ik in ieder geval weer kon werken terwijl het probleem werd opgelost, en na een paar dagen kon ik mijn eigen laptop weer ophalen.

En net nu ik dus weer helemaal operationeel was kreeg ik het bericht dat het Tabangao LNG project was uitgesteld. Het lijkt erop dat het wel een paar maanden kan gaan duren voordat het werk weer wordt gestart, en effectief betekent dat voor mij dat ik het merendeel van de werkzaamheden moet laten vallen tot nader order. Ik heb nog wat dingetjes die ik moet afmaken maar dan is er voor dit project dus minstens een paar maanden niks en de vraag is of ik tegen die tijd weer op dit project gezet ga worden. Jammer maar helaas, al was het alleen maar omdat de kans om weer eens naar de Filipijnen te gaan nu aanzienlijk is gedaald…

Omdat ook het CRUX-werk voorlopig klaar is heb ik me dus maar bij mijn baas gemeld met de vraag of er nog wat anders voor me te doen is. En dat is er, maar daarover later meer.

Update van de overkant (6)

Nu het donker is om zeven uur ’s morgens baadt de bouwplaats aan de overkant bij aanvang van de werkzaamheden in het licht. En het moet gezegd, dat geeft er wel een mooi sfeertje aan.

Er is de laatste tijd nogal wat te doen geweest over de bouwplaats aan de overkant. Zo had ik al gemeld dat we een behoorlijke overlast hebben van een rondrijdende vorkheftruck die als hij achteruit rijdt een enorm irritante en doordringende piep laat horen die binnenshuis zelfs met alle ramen dicht is te horen. Er zijn verscheidene klachten van omwonenden richting de aannemer gegaan (zelfs Riet heeft er een mailtje aan gewaagd) en er kwam zowaar zelfs antwoord dat er naar gekeken zou worden.

Het leek er drie weken geleden op alsof er naar de klachten was geluisterd want opeens reed er een andere vorkheftruck rond die niet die irritante piep had. Ik had zelfs bijna een bedankmailtje gestuurd naar de aannemer maar zover kwam het niet want na anderhalve week was het weer uit met de pret: het vermaledijde ding met de piep was weer terug en sindsdien worden we weer iedere dag geteisterd door dat gekmakende gepiep.

Wat blijkbaar wel heeft geholpen waren de klachten over het tijdstip waarop er werd begonnen met de werkzaamheden. Alhoewel er niet voor zeven uur ’s ochtends begonnen mag worden werd de hele buurt regelmatig soms al om kwart over zes wakker door lawaai van de bouwplaats waarbij de belangrijkste rustverstoorder alweer die duivelse vorkheftruck was. De klachten gingen deze keer niet alleen naar de aannemer maar ook naar de Gemeente aangezien het hier om overtreding van de bouwvergunning ging.

En zowaar, het gaat de laatste weken redelijk goed, alhoewel we nog steeds regelmatig het gekmakende gepiep al om kwart voor zeven horen. Gelukkig is dat nog maar incidenteel en niet meer structureel, net als het werken op zaterdag wat de laatste weken ook niet meer is voorgekomen. Misschien heeft de gemeente deze keer iemand gestuurd die Pools sprak…

Stofzuiger

Een week of wat geleden merkte Riet dat er iets mis was met onze draadloze steel-stofzuiger. Na het volledig opladen kon je netaan tien minuten stofzuigen waarna de accu nog maar 50% aangaf en kapte de stofzuiger ermee. Normaal gesproken kon je tot wel een uur stofzuigen met een volle accu, dus er was duidelijk iets mis. We hadden het apparaat vorig jaar in april gekocht bij Bol.com, dus het viel nog ruim binnen de geldende twee jaar garantie en we besloten dan ook om het ding bij Bol.com ter reparatie aan te bieden.

Dat bleek op zich een heel makkelijk proces: je meldt de reparatie aan bij Bol.com en dan hoef je het kapotte apparaat alleen nog maar in een doos te doen en gratis te laten opsturen via post.nl. Via e-mail wordt je dan op de hoogte gehouden van de gang van zaken, en het leek er dan ook op dat het enige ongemak zou zijn dat we een week of wat onze oude stofzuiger zouden moeten gebruiken.

Na ongeveer een week kregen we echter een vervelend e-mailtje: de reparatie-afdeling van Philips, de fabrikant van het apparaat, had geconstateerd dat de reparatie buiten de garantie viel. We kregen een aantal opties, betalen voor de reparatie, het apparaat zonder reparatie terug te laten sturen tegen betaling van iets van twintig euro onkosten, of helemaal af te zien van het appraat waarna het “duurzaam afgevoerd” zou worden.

Riet besloot het er niet bij te laten zitten en belde met de klantenservice van Bol.com met de vraag waarom de reparatie niet onder de garantie viel. De vriendelijke juffrouw van de klantenservice snapte het ook niet en beloofde het uit te zoeken. Dat gebeurde inderdaad en daarbij kwam iets merkwaardigs aan het licht. Philips meldde dat de ingeleverde stofzuiger niet hetzelfde model was als wat op de aankoopbon van Bol.com stond en daarom kon er van garantie geen sprake zijn.

Daar snapte ik niks van en ik haalde er het bestelformulier en de aankoopbon bij. Op allebei stond een fotootje van wat we hadden besteld en wat bleek, bij het uitvergroten van het fotootje kwam er inderdaad een ander model tevoorschijn. Wat er was gebeurd was dat Bol.com ons blijkbaar een ander model had geleverd dan wat we hadden besteld, maar dat hadden we helemaal niet gemerkt. Riet herinnerde zich nog wel dat ze verbaasd was over de kleur want de bestelde stofzuiger was blauw en de geleverde was rood. Maar voor ons was het eenzelfde model dus we hebben daar verder geen aandacht aan besteed.

Uiteraard reageerden we wel naar de klantenservice van Bol.com dat we blijkbaar een ander model geleverd hadden gekregen maar dat dat buiten onze schuld was. We hadden het simpelweg niet opgemerkt, behalve dan dat van de kleur. Vandaag kwam gelukkig het bericht dat we daarom alsnog de reparatie vergoed krijgen want Bol.com neemt de schuld op zich van de verkeerde levering.

Gunstig voor ons, en al helemaal omdat we achteraf zagen dat de geleverde stofzuiger honderdvijftig euro duurder is dan het model wat we oorspronkelijk hadden besteld…

40 jaar getrouwd!

Het was voor Riet en mij een gedenkwaardige dag vandaag want we zijn veertig jaar getrouwd! We hadden dat graag ook vandaag willen vieren met vrienden en familie maar we hebben dat een weekje moeten uitstellen, die viering komt volgende week zaterdag. Op de dag zelf was uiteraard leuker geweest maar we wilden het om verschillende redenen liever niet thuis vieren en het vinden van een locatie was niet eenvoudig omdat iedereen op dit moment de vanwege Corona uitgestelde feestjes aan het inhalen is. Toch lukte het nog om in ieder geval op korte termijn iets te vinden en nog in Rijnsburg ook, dus we zien onze familie en vrienden volgende week in restaurant H2O bij de Rijnsburgse jachthaven.

Terugdenken aan onze trouwdag zelf doe ik niet graag want het was in veel opzichten een dag met veel tegenslagen. Ik noem alleen even het feit dat we eigenlijk helemaal blut waren (al ons geld was in de verbouwing van ons huis gaan zitten), het weer, de puinhoop die de leden van de filmclub veroorzaakten terwijl ze alles filmden (grote stukken bleken later helemaal niet op de film te staan), het sjacherijnige bandje ’s avonds wat onderweg hun bus in de soep had gedraaid, de bedorven saté aan het eind van de avond, en zo kan ik nog wel even doorgaan…

De veertig jaar daarna waren daarbij vergeleken een makkie. We kregen twee geweldige zoons waar we ontzettend trots op zijn en natuurlijk zijn er nog genoeg andere hoogtepunten, zoals onze vakanties en onze jaren in het buitenland. Riet en ik hebben vandaag heerlijk over onze herinneringen zitten kibbelen omdat we veel dingen toch anders herinneren, maar waar het om gaat uiteraard dat we heel veel mooie herinneringen kunnen delen.

Vanavond hebben we onze trouwdag klein gevierd met onze zoons, schoondochters en kleinkinderen. En waarachtig, daarbij hadden we toch ook weer een kleine tegenslag. We wilden graag een Indische maaltijd op tafel zetten van onze favoriete toko “Tjik Tjak” uit Oegstgeest. En wat denk je, die toko bestaat opeens niet meer! Gelukkig vond Riet snel een ander (en zo bleek) prima alternatief in Noordwijk en werd het dus alsnog een gezellige Indische maaltijd…

Goedgekeurd…

Riet houdt niet echt van dure dingen die ook praktisch moeten zijn. Zo heeft ze bijvoorbeeld, ondanks dat ze altijd een handtas bij zich heeft, totaal geen interesse in dure merk-handtassen. Ze zou dan, zoals ze zelf zegt, de hele tijd op die tas moeten letten en er zuinig op zijn, en daar heeft ze gewoon geen zin in. Daarom kocht ze in Kuala Lumpur en Manila een hele voorraad goedkope nep-merktassen en die gebruikt ze allemaal nog steeds regelmatig.

Hetzelfde geldt voor kussens voor op de bank. Riet vindt het onzin om dure kussens te kopen want zegt ze, die slijten vaak net zo hard als goedkope. En mochten de goedkope kussens sneller slijten dan kun je nog een heleboel goedkope kussens kopen voor de prijs van een enkele dure. En dus komen de kussens op onze bank al jaren bij de Action vandaan…

Een paar dagen geleden kwam Riet weer thuis met nieuwe kussens van de Action want de kussens die we hadden waren behoorlijk versleten. En zoals je ziet, ze werden meteen getest en goedgekeurd:

Katten op dieet

Vorige week zijn we met onze beide katten Abby en Monster naar de dierenarts geweest voor hun jaarlijkse medische check-up. Ze krijgen dan hun jaarlijkse spuiten en ze worden helemaal nagekeken, en last but not least, ze worden gewogen. Met name dat laatste is altijd een dingetje want zeker de laatste drie jaar krijgen we voortdurend te horen dat ze toch wel wat te dik zijn. Zeker Abby is echt een dikke kat met een gewicht van meer dan zes en een halve kilo, maar ook Monster (die in het begin aan de magere kant was) ging al richting de vijf kilo.

Vorig jaar kregen we dan ook het advies om toch eens te kijken of daar wat aan te doen was door middel van een dieet, en dat kwam er in feite op neer dat we ze simpelweg minder eten moeten geven. Dat was het afgelopen jaar maar ten dele gelukt omdat de dames voortdurend liepen te zeuren als hun bak met brokjes leeg was.We probeerden wel om ze een maximale hoeveelheid per dag te geven maar af en toe werd met name Riet het gezeur zat en stortte ze de brokjesbak vol met daarbij de nijdige opmerking “Voor mijn part wegen jullie straks honderd kilo”…

Desondanks waren we benieuwd of onze pogingen iets hadden opgeleverd, en dat viel bij Abby flink tegen, want die was zelfs weer een ons gegroeid. Monster daarentegen verraste ons want die was maar liefst twee en een half ons afgevallen, wat niet veel lijkt maar je moet bedenken dat ze nu vier en een halve kilo weegt. Gedeeltelijk succes dus en we bespraken met de dierenarts wat er eventueel nog aan te doen was om de dames (en natuurlijk met name Abby) wat slanker te krijgen.

Het advies was om brokjes in een speciaal balletje te doen, wat als het rolt de brokjes er een voor een uitgooit. Grappig genoeg hadden we al zo’n balletje in huis maar daar waren we mee gestopt omdat de dames het wel zagen liggen maar geen aanleiding zagen om het te laten rollen voor het gewenste effect. Thuis gekomen deden we een nieuwe poging, en waarachtig, na twee dagen had Abby het door. Het positieve effect is hopelijk dat we zo het geven van brokjes beter kunnen doseren en de dames moeten in beweging komen om de brokjes te bemachtigen.

Inmiddels heeft Monster het ook door na het voorbeeld van Abby te hebben gevolgd. We zijn nu al benieuwd naar het effect op lange termijn…

Regenbogen

Het lijkt weer afgelopen met de mooie nazomer sinds vandaag want het water valt weer met bakken uit de hemel. Het is gisteravond gaan regenen, en toen waren het nog buien maar inmiddels regent het vrijwel onophoudelijk en nog hard ook. Afgelopen zondag stonden we nog in twijfel of we de pomp niet moesten uitrollen om het gras te besproeien, daar hoeven we ons nu even geen zorgen meer om te maken…

De weersverwachting geeft aan dat het voorlopig nog een paar dagen flink blijft regenen maar er is toch ook wel goed nieuws want we schijnen in het weekend toch mooi weer met veel zon te gaan krijgen. Er wordt zelfs voorzichtig gemeld dat de temperatuur wel weer eens tot boven de twintig graden zou kunnen oplopen. Dat zou me verbazen, want het koelt de laatste dagen ’s nachts al weer flink af, tot ver onder de tien graden zelfs en dat is al te merken in de vroege avond als het zonnetje onder gaat.

Gisteravond na de eerste korte maar hevige stortbui was er wel een prachtig uitzicht, want noet alleen was er een ongewoon fel gekleurde regenboog te zien, er was zelfs een tweede regenboog ernaast te zien en dat leverde het volgende mooie plaatje op:

Drie oktober, drie oktober….

Gisteren was het 3 oktober en dat is de belangrijkste dag van het jaar in Leiden, maar omdat het gisteren zondag was werd het feest vandaag gevierd. Voor de Leidenaren was het extra feestelijk deze keer omdat vorig jaar vrijwel de hele viering vanwege de Corona-crisis moest worden afgelast. Er was weer een optocht en de gebruikelijke kermis op de Beestenmarkt, en uiteraard was er in vele huiskamers weer hét gerecht voor 3 oktober, de hutspot.

Met name dat laatste beperkt zich niet alleen tot Leiden, overal in de omgeving komt hutspot op tafel op 3 oktober en ook bij ons was en is dat een traditie.

Ik zei weleens gekscherend dat als ik in vroeger jaren vanaf mij werk in Leidschendam of Rijswijk naar huis toe reed dat je al vanaf Wassenaar een vette hutspot-walm boven de hele regio kon zien hangen…

Dit jaar kwam ook de herinnering aan 3 oktober naar boven uit de tijd dat ik bij de Gemeente Leiden werkte, op het toenmalige Gemeentelijk Rekencentrum aan de Langegracht. Dat kwam doordat ik de laatste tijd weer contact heb met een paar oud-collega’s van mijn vorige baas Inter Access, waarvan er een paar in die tijd ook op het Gemeentelijk Rekencentrum waren gestationeerd. Ik werkte toen samen met Peter de Vries, met wie ik ook jaren in de Inter Access band heb gespeeld, en we haalden vandaag herinneringen op aan die tijd toen we samen luidkeels het nummer “Drie oktober” van Rubberen Robbie zaten te galmen achter onze bureaus.

“Drie oktober drie oktober zijn we als een bal, drie oktober drie oktober gaan we aan de lal, en na m’n derde haring en mijn tweede broodje worst, neem ik gauw een biertje want ik sterref van de dorst”. En dat natuurlijk op z’n Leidsch met de bekende Leidse “rrrrr”…

Donker…

Het was al bijna twee weken schemerig als ik ’s morgens even voor zevenen opstond maar vanmorgen was het nog helemaal donker. En dat betekent dat de voor mij vervelendste tijd van het jaar aan is gebroken, want ik vind (behalve die eeuwige wind) niks zo erg als het donkere jaargetijde. Het betekent vanaf nu opstaan in het donker tot ergens in februari, en over niet al te lange tijd is het ook ’s middags al vroeg donker. En ik heb gewoon een probleem met die korte dagen, ik word daar simpelweg niet vrolijk van.

Het kan ook anders, zoals ik in Zuid-Oost Azië heb meegemaakt in de vijf jaar dat we daar hebben gewoond. Zowel in Kuala Lumpur als in Manila is het verschil in daglicht tussen zomer en winter maar iets van twintig minuten en daar merk je dus nauwelijks iets van. Dat heeft uiteraard te maken met het feit dat beide plaatsen veel dichter bij de evenaar liggen dan Nederland. In Manila kwam de zon ’s zomers op om tien voor zes en in de winter om tien over zes. Per saldo werd ik daar dus iedere dag wakker terwijl de zon al in de slaapkamer scheen en er is niets zo lekker om wakker mee te worden als een stralende zon. 

Dat doet wonderen voor je humeur, in ieder geval voor mij. Wat daar ook wel meewerkte natuurlijk was dat het op het moment van opstaan steevast al een graad of zevenentwintig was, maar dat terzijde. Nadeel in die contreien was wel dat de zon vrij vroeg onder ging: ’s zomers om half zeven en ’s winters om even over zessen, en dat betekende dat de avonden per saldo altijd donker waren. Maar wat mij betreft woog dat nadeel ruimschoots op tegen de voordelen van een constante vroege zonsopgang.

Hier ligt dat dus allemaal anders en zijn we inmiddels begonnen aan “de Donkere Dagen voor Kerst”. Als we eenmaal bij Kerst zijn aangeland wordt mijn humeur altijd weer ietsje beter want ik weet dat we vanaf dat moment weer de goeie kant op gaan…

Riet’s jaarlijkse uitje

De afgelopen jaren, met uitzondering van vorig jaar vanwege de Corona-crisis, is Riet met een paar vriendinnen een weekendje weg geweest. En dat was dan geen weekendje naar de Veluwe of zo, nee, de dames zijn naar Rome, Barcelona en Valencia geweest. Voor dit jaar was er na de tussenpose van vorig jaar weer een weekendje gepland, maar omdat reizen vanwege Corona in veel landen toch nog wat problematisch is werd er besloten om een bestemming wat dichter bij huis te nemen en dat werd Antwerpen.

Er werd een mooi appartement gevonden in het centrum en gistermiddag vertrok het gezelschap van Riet met haar vriendinnen Jo, Martina, Lies en Janet richting Vlaanderen. Deze keer was het dus geen reis met het vliegtuig maar met de auto van Jo. Het enige probleem wat werd voorzien was eigenlijk dat Martina nog steeds behoord tot de groep mensen die niet gevaccineerd zijn (niet principieel blijkbaar maar om allerlei complot-achtige redenen), iets wat in België met name toegang tot de horeca zou kunnen beperken.

Achteraf bleek het mee te vallen, vanwege het mooie weer kunnen ze op terrassen zitten, daar wordt blijkbaar niet zo streng gehandhaafd als voor binnen. Zoals gezegd, voor wat betreft het weer hebben ze het getroffen en er staan onder andere bezoeken aan een chocolade museum (dat bestaat blijkbaar echt, het heet Chocolate Nation) en een brouwerij (De Koninck) op het programma. Voor wat hier betreft, de vraag of de katten Riet missen wordt volgens mij wel beantwoord door de foto…

Uitnodigingskaarten

Nog maar twee weken en dan zijn Riet en ik officieel 40 jaar getrouwd en we willen dat deze keer wat uitgebreider vieren met vrienden en familie. Er is eigen dit jaar reden te over voor een feestje want ikzelf ben afgelopen maart 65 geworden en Riet wordt in november 60. Voor ons is 2021 dus een driedubbel jubileumjaar, en gelukkig zijn de maatregelen rond de Corona-crisis eindelijk grotendeels opgeschort dus kan er een feestje gevierd worden.

Riet’s eerste idee was om het thuis te doen, met een buffetje of zoiets, maar we kwamen al snel tot de conclusie dat dat niet zo’n goed idee was. Met een huis vol, mogelijk overvol zelfs als het geen goed weer zou worden, is al een probleem maar we zouden als gastvrouw en gastheer de hele tijd bezig zijn met de bediening van onze gasten. Niet echt feestelijk voor onszelf dus, en we besloten toch maar te gaan kijken of we een leuke accommodatie konden huren voor ons feestje.

Eigenlijk was die snel gevonden want vlakbij de jachthaven in Rijnsburg zit restaurant H2O en dat is gespecialiseerd in het soort feestje wat ons voor ogen stond, een hapje en een drankje en ruimte genoeg voor al onze gasten. Een telefoontje leverde op dat onze trouwdatum, de negende oktober, al was bezet maar het kon wel een week later op de zestiende. Geen probleem voor ons en Riet ging zich nadat de afspraken gemaakt waren bezighouden met de uitnodigingen.

Ze stelde een gastenlijst op en keek op het Internet voor uitnodigingskaarten om te versturen. Die waren al snel gevonden en nadat ze een ontwerpje naar onze zin had gemaakt werden de kaarten besteld. En alle gemak, ze werden vandaag via de post bezorgd. Ik was degene die ze in ontvangst nam want Riet zit dit weekeinde met een paar vriendinnen in Antwerpen.

Na het openen van de doos was er toch nog wel een verrassing en wel wat betreft het formaat. Ik vond de kaarten wel erg groot uitgevallen terwijl ik me herinnerde dat Riet het kleinste formaat had besteld. Ik maakte even snel een foto die ik naar Riet stuurde met de vraag of het wel klopte. “Zo groot zijn ze toch niet?” was het antwoord, dus liet ik het er maar bij. Het bleek uiteindelijk ook te kloppen want bij nazoeken op de website van de leverancier bleek dat 20×20 cm inderdaad het kleinste formaat was.

Goed dat Riet niet “op zijn Rijnsburgs” had besteld (“Doe maar de grootste”) want dan hadden we waarschijnlijk pakketpost moeten gebruiken voor het versturen en had de kaart in geen enkele brievenbus gepast…