Koffer gevonden

Dat mijn koffer weg is leverde gelijk al problemen op want weliswaar zat mijn werk-laptop in mijn handbagage, de oplader zat in de koffer en was ik dus genoodzaakt om aan het eind van de ochtend even naar het kantoor in Rijswijk te rijden om daar bij de IT-afdeling een oplader te halen. En dat was de tweede keer al in twee maanden tijd want tijdens de eerste twee weken van mijn vorige rotatie (toen ik ook thuis heb gewerkt) bleek dat de plug van de oplader die ik bij me had kapot was en ook toen moest de IT-afdeling uitkomst bieden.

Omdat ook de koptelefoon die ik thuis altijd gebruik voor bellen met Skype ook in de koffer zat vroeg ik bij de IT-afdeling gelijk maar om een koptelefoon te leen. Ik kon dus in ieder geval vandaag weer aan het werk maar ondertussen probeerde ik wel om wat meer informatie te krijgen over mijn vermiste koffer. De dame van de Service Handler Service op Schiphol had aangegeven dat het probleem waarschijnlijk in Parijs lag maar daar was ik niet van overtuigd, ik vermoedde dat het toch in Dubai was misgegaan.

En ik kreeg daar aan het eind van de middag gelijk in, via de online tracer site van KLM zag ik dat de koffer inmiddels onderweg is vanuit Dubai naar Parijs met dezelfde vlucht als die ik gistermorgen had. Ook de vlucht van Parijs naar Amsterdam is dezelfde en dat zou moeten betekenen dat mijn koffer morgenochtend om half tien op Schiphol arriveert. Ik hoop dan ook dat ik hem morgen thuis afgeleverd krijg.

En dan is het dus toch misgegaan bij de overstap in Dubai. Het reisbureau had dus hoogstwaarschijnlijk gelijk, ik had de koffer daar van de band moeten halen om hem opnieuw in te checken bij de Air France balie. Dat doorlabelen naar Amsterdam waarvan ze tijdens de incheck in Basra zeiden dat het geen enkel probleem was heeft dus toch niet gewerkt. Had ik maar mijn eigen gevoel gevolgd, maar van achteren kijk je een koe in zijn kont…

Het was overigens een mooie avond vandaag, kijk maar op deze foto:

Air France

Om half twee vanmorgen vertrok vlucht AF655 van Air France vanuit Dubai naar Parijs. Dit was mijn eerste ervaring met Air France en ik geef toe dat ik niet helemaal onbevooroordeeld aan boord ging want ik had al de nodige negatieve verhalen over deze maatschappij gehoord, met name over de service aan boord. Mijn wantrouwen bleek volledig onnodig want de service was perfect. Goed, de vliegtuigen waren oud maar de stewards en stewardessen waren allemaal heel vriendelijk en behulpzaam, het eten was geweldig en ook al heb ik alleen water en een klein glaasje champagne op de wijnlijst leek wel die van een exclusieve wijnkelder.

De voertaal was wel Frans, ik werd tenminste meestal in het Frans aangesproken maar ik moet toegeven dat ze daar waarschijnlijk mee doorgingen omdat ik in het Frans antwoordde. Hoewel ik al jaren geen Frans meer had gesproken kwam het toch redelijk makkelijk allemaal weer terug en ik bleek me heel aardig te kunnen redden. Tijdens de vlucht viel ik al snel in slaap, waarschijnlijk ook omdat ik de nacht ervoor weinig had geslapen, en ik moest zelfs wakker gemaakt worden voor het ontbijt.

Het toestel landde ruim een half uur te vroeg op de luchthaven Charles de Gaulle waar ik samen met mijn collega Piet op zoek ging naar de terminal vanwaar vlucht AF1340 om even na achten zou vertrekken naar Amsterdam. We vonden het zonder problemen op de enorm grote luchthaven (waar ik nog niet eerder was geweest) en we hadden zelfs nog tijd om even een bakkie te doen in de business lounge van Air France en wat bij de winkeltjes rond te kijken.

Vlak voor het vertrek kreeg ik van Riet een berichtje dat we twintig minuten voor de geplande tijd op Schiphol werden verwacht maar ik stuurde snel een berichtje terug dat dat me sterk leek omdat we op dat moment al ruim een kwartier te laat waren voor het vertrek. Uiteindelijk kwamen we precies op de geplande tijd van half tien op Schiphol aan waar Riet dus al een half uur stond te wachten.

En de wachtperiode werd een lange. Allereerst waren we op de Polderbaan geland en dat betekende sowieso al bijna een kwartier taxiën naar de gate. Bij de bagageband aangekomen (er was uiteraard geen paspoort controle omdat de vlucht binnen de EU was) stond er de mededeling dat we twintig minuten op onze bagage moesten wachten. En toen na een half uur het bericht verscheen dat alle bagage van vlucht AF1340 was gelost had ik nog steeds mijn koffer niet…

Er zat niets anders op dan maar aangifte te gaan doen bij de KLM Service Handler dat mijn koffer niet was aangekomen. En al die tijd stond Riet te wachten, maar gelukkig had ze door de ramen gezien wat er aan de hand was dus ze wist waar ik bleef. Ruim een uur later dan gepland konden we dan eindelijk terug naar Rijnsburg.

En zo ben ik na vier dagen al weer thuis…

Evacuatie

Vannacht om half twee kwam het bericht binnen dat mijn tickets gereed lagen voor vertrek. Ik was geboekt op de vlucht van FlyDubai uit Basra om tien voor vier ’s middags, vervolgens naar Parijs met Air France om half twee ’s nachts en vandaar ’s morgens door naar Amsterdam, weer met Air France. Niet mijn gebruikelijke route dus met Emirates direct naar Amsterdam vanuit Dubai maar we hadden deze keer geen keuze, we moesten het doen met het schema wat we kregen.

Ik kon in ieder geval vanmorgen nog naar kantoor want mijn vervoer naar de luchthaven van Basrah vertrok pas om twaalf uur, genoeg tijd zelfs dus nog om gauw nog even te lunchen in het restaurant. De rit naar de luchthaven was weer een omweg en al met al duurde het deze keer meer dan anderhalf uur voor we er waren. Bij de ingang van de luchthaven stonden verscheidene pantserwagens met geschut en de controles waren zoals verwacht nog strenger dan normaal.

Bij het inchecken was er een onverwachte meevaller. In mijn reispapieren stond dat ik in Dubai mijn rolkoffer van de bagageband moest halen om opnieuw in te checken bij de balie van Air France, dit vanwege het feit dat aankomst en vertrek in Dubai op verschillende terminals was. Bij het inchecken vroeg de jongedame achter de balie of mijn bagage doorgelabeld moest worden zodat het direct naar Amsterdam zou gaan. Ik vroeg nog voor alle zekerheid of dat wel kon maar het was geen probleem zei ze. Dat scheelt weer want dan hoef ik tussen de vluchten door niet met die koffer te zeulen.

Aangekomen in Dubai werden we met een bus naar de terminal gereden waar buitenlandse maatschappijen aankomen en vertrekken. Niet de gebruikelijke terminal dus van Emirates en ik kon dus deze keer ook geen gebruik maken van de mooie Emirates lounges. Desondanks werd het toch nog gezellig want ik was samen met een hele groep Nederlanders, een paar Engelsen en een paar Canadezen waarvan enkele op dezelfde de vlucht naar Amsterdam zaten als ik en de rest op de KLM-vlucht die ongeveer op dezelfde tijd vertrok.

Het is een hele zit tot vannacht half twee maar het eten is goed, er is genoeg te drinken en het is gezellig, dus we houden het wel uit…

Totaal onverwacht bericht

Het plan was dat ik de komende week een overdracht zou doen aan Surya en hem zoveel mogelijk zou vertellen over hoe we in ons team werken en uitleggen hoe de applicaties waar hij niet bekend mee was werken. We begonnen daar vanmorgen dan ook meteen mee maar niet nadat we eerst een gezellig gesprek hadden gehad over onszelf, waar we wonen, over onze families, gewoon wat persoonlijke dingen om elkaar wat beter te leren kennen.

Ondertussen kwamen ook mijn collega’s binnendruppelen, handen werden geschud en nieuwtjes uitgewisseld. Ik had ondertussen op het nieuws wel gezien dat de Amerikanen in Irak een actie hadden uitgevoerd waarbij een aantal belangrijke personen waaronder een Iraanse generaal waren omgekomen, maar ik had er verder nog niet bij stil gestaan, zoals de meeste van ons niet. Totdat een van mijn collega’s om een uur of half elf onze kamer binnenkwam met de vraag of we de laatste emails al hadden gezien.

Nou waren Surya en ik bezig met de overdracht dus nee, we hadden al een uurtje onze mailbox niet meer gecheckt. Er bleek een bericht in te staan van onze Managing Director waarin werd gemeld dat de situatie in Irak dusdanig dreigde te escaleren dat besloten was om iedereen behalve een aantal noodzakelijke mensen onmiddellijk te gaan evacueren. Stomverbaasd las ik het bericht, het zag er dus naar uit dat ik al weer kon vertrekken en ik was er nog geen dag!

Al snel volgden er meer berichten, allemaal ter voorbereiding op een snel vertrek. Een ervan meldde dat we onze mail in de gaten moesten houden want de mensen van de reis-afdeling zouden de hele nacht doorwerken en het was mogelijk dat we tot de eerste groep evacués zouden behoren die morgenochtend om zeven uur al zal vertrekken…

We organiseerden onderling snel een spoedoverleg en een aantal collega’s waren duidelijk dolblij dat ze naar huis mochten. Ikzelf helemaal niet, ik was er net en ik wilde aan het werk. Bovendien vond ik het wel erg haastig om meteen te besluiten om iedereen naar huis te sturen zonder dat er daadwerkelijk al wat aan de hand was. Maar goed, ik kan begrijpen dat ons management, wat tenslotte verantwoordelijk is voor ons welzijn, geen enkel risico wil nemen. Het is dus duidelijk, ik ga een van de volgende dagen weer naar huis, misschien zelfs morgen al.

Surya en ik zagen ons genoodzaakt onze plannen te herzien en we probeerden in ieder geval vandaag de tijd zoveel mogelijk nuttig te besteden. De geplande overdracht van een week gaat in ieder geval de mist in en vanavond heb ik mijn koffer alweer gepakt om eventueel morgenvroeg al te kunnen vertrekken.

Vanmiddag viel ons al op dat de lucht helemaal zwart was van de dikke rook van de flares, en tot onze verrassing zagen we dat alle vijf de flares brandden, iets wat ik nog niet eerder heb gezien. Het leverde vroeg in de avond toen het donker was een hele rode gloed op aan de oostelijke hemel. Terwijl we terug wandelden naar het kamp zagen we dat alle flares in de omgeving brandden en dat leverde een indrukwekkend beeld op. Totdat we hoorden dat dat mogelijk gedaan was om een soort van rookgordijn over het gebied te leggen zodat het vanuit de lucht minder makkelijk zichtbaar was. Ik weet niet of dat waar is maar het lijkt er dan toch op dat het menens begint te worden…

Kennismaking met nieuwe back-to-back

Alles ging goed tijdens de reis, de enige tegenvaller was dat ik in Dubai toch geen hotelkamer kreeg om te wachten op mijn volgende vlucht. Ik moet nog uitzoeken waarom niet want in mijn reisgegevens die ik had gekregen van het reisbureau stond het wel degelijk vermeld en zelfs bevestigd. Ik  moest nu de wachttijd doorbrengen in de Business Lounge van Emirates, op zich geen straf maar ik had graag nog een dutje gedaan in een echt bed. Toch maar even navragen wat er is misgegaan bij ons boekingsteam, maar goed, dat is van later zorg.

Het gebruikelijke oponthoud op de luchthaven van Basrah was deze keer weer minimaal (gaat goed de laatste tijd), mede omdat de douaniers met elkaar zaten te kletsen en totaal geen oog hadden voor de koffers die door de scanner kwamen, en al snel waren we met het konvooi op weg naar KAZ. We namen ook deze keer weer een afwijkende route en dat was dusdanig ver om dat we ondanks dat alles mee had gezeten op de luchthaven toch pas om kwart voor vijf ter plekke.

Onderweg verbaasde ik me weer eens over het merkwaardige wegenstelsel in Irak. Het gebeurde regelmatig dat we op een snelweg uitkwamen maar daar was dan totaal geen invoegstrook, je moet gewoon gelijk de weg op. En de snelweg oversteken om in plaats van rechtsaf linksaf te gaan was nergens een probleem: je wacht tot je kunt oversteken en rijdt dan in de middenberm (toch allemaal zand) mee met de stroom aan de andere kant totdat je kunt invoegen…

Aangekomen in KAZ was het eerste wat ik deed mijn paspoort afgeven voor mijn nieuwe visum, waarbij ik te horen kreeg dat ik het waarschijnlijk zondag al weer terugkrijg. Daarna haalde ik mijn kamersleutel op en op mijn kamer aangekomen richtte ik alles weer in zoals ik dat gewend ben. Veel hoef ik daar niet voor te doen, het meeste omvat badkamerspulletjes en wat kleinigheden op mijn kamer zoals de standaard met oplader op het nachtkastje voor mijn iPhone.

Ik had vanuit Dubai al een mailtje gestuurd naar mijn nieuwe back-to-back Surya om af te spreken samen te gaan eten in het restaurant om zeven uur. Een paar minuten daarvoor stapte ik mijn kamer uit en op hetzelfde moment ging er verderop in de gang nog een kamerdeur open. Inderdaad, Surya, we herkenden elkaar meteen en maakten dus al kennis op de gang.

Behalve de kennismaking met Surya was er in het restaurant ook het weerzien met vele makkers en het werd dus gezellig maar niet te laat, ik lag om even over negenen al op bed…

Nieuwjaarsdag 2020

Vandaag was niet alleen de eerste dag van het nieuwe jaar 2020 maar ook de dag waarop ik ben vertrokken voor mijn eerste shift in het nieuwe jaar. Ik heb erg uitgekeken naar deze shift de laatste weken want ik ga eindelijk kennis maken met mijn nieuwe back-to-back Surya die al op de 18e december in Basra is aangekomen.

Maar eerst waren er natuurlijk de gebruikelijke Nieuwjaarsverplichtingen, en daarvoor had Riet de hele familie bij ons thuis uitgenodigd. Ik kon er gelukkig bij zijn omdat ik heb kunnen regelen dat mijn reisschema werd aangepast. Ik was namelijk in eerste instantie geboekt op de vlucht naar Dubai van drie uur ‘s middags en dat hield in dat ik al om half twaalf had moeten vertrekken. Gelukkig kon ik dat wijzigen in de vlucht van tien uur ‘s avonds wat uiteraard een stuk beter uitkwam.

De taxi van de Emirates Chauffeur Service was zoals gewoonlijk op tijd, maar toen de chauffeur hoorde dat ik voor Shell werkte lulde hij me onderweg de oren van mijn kop over alle belangrijke Shell-mensen die hij regelmatig vervoerde en die hem dus volgens hem als een persoonlijke vriend beschouwden. Ik was blij dat ik eruit mocht toen we op Schiphol aankwamen.

Daar was het bespottelijk druk voor de Nieuwjaarsavond, tenminste dat vond ik. Lange rijen voor de balies en nog langere voor de paspoortcontrole wat veroorzaakt werd doordat er maar vier poortjes open waren. Gelukkig zag ik op tijd dat er meer poortjes geopend gingen worden en kon ik dus snel daar aansluiten waardoor ik toch nog redelijk snel binnen was. Daarna was het wachten in de lounge met een bakkie koffie tot het boarden zou beginnen.

Wat ik nooit begrijp is waarom aangekondigd wordt dat het boarden op een bepaalde tijd gaat beginnen, waarna dat vervolgens veel en veel later pas echt gebeurd. Ik zag een kwartier na de aangekondigde boardingtijd de schoonmaakploeg het vliegtuig pas verlaten, veel te laat dus. Daarna moesten we zonder opgaaf van redenen nog een half uur wachten voordat we eindelijk aan boord mochten. En als dat nou een keertje gebeurt, maar het is gewoon iedere keer raak Verander toch gewoon dat tijdstip eens een keer dat je je bij de gate moet melden. Of geef die schoonmaakploegen eens een keer een schop want die zijn iedere keer te laat.

Maar goed, ik ben weer onderweg naar Dubai…