Het verwijderen van de oude kroon kostte nog wat moeite, die ging er niet zonder wat boren van af, maar daarna was de nieuwe kroon snel geplaatst. De tandarts had vooraf nog gevraagd of verdoving nog nodig was maar ik heb inmiddels zoveel ervaring met het vervangen van afgebroken kronen dat ik weet dat dat een vrijwel pijnloos gebeuren is.

De kroon zit op zijn plek en de tandarts heeft nog even een inspectie van de rest van mij gebit gedaan waarbij wat tandsteen werd verwijderd. Ik vind het voorlopig wel welletjes en ik hoop dan ook dat mijn volgende bezoek gewoon de reguliere controle is over zes maanden…

Ook zoals gewoonlijk heeft Riet de vliegreis geregeld omdat ze daar het meest bedreven in is, en haar vriendin Jo heeft weer een appartement geregeld in de stad. Het was natuurlijk handig dat Riet en ik drie jaar geleden ook al in Lissabon waren geweest zodat Riet al een beetje de weg weet. Tenminste, dat zou je denken, maar ik heb er weinig vertrouwen in want Riet is bepaald niet goed in dat soort dingen. Dat bleek ook al wel tijdens het plannen waarbij ik heb geprobeerd om een handje te helpen. Zo wil ze zeker naar het terrasje waar we een paar keer hadden gezeten, en zo zijn er nog een paar attracties die ze heeft ingepland. Het belangrijkste verschil met ons bezoek eerder is wel dat ons hotel echt in het centrum was terwijl het appartement van de dames zich verder van het centrum bevindt, in feite zelfs helemaal aan de andere kant van de heuvel waarop het kasteel ligt.

Ze zullen zich trouwens best redden, want dat is alle voorgaande jaren ook prima gelukt bij hun tripjes naar Valencia, Rome, Malaga en Barcelona. En ik ben vast nog wel een stad vergeten. Hoe dan ook, aanstaande maandag zijn ze weer terug.

We arriveerden ondanks dat we zelf vonden dat we aan de late kant waren als eerste gasten, maar al snel stroomden ook buren naar binnen. Die hadden blijkbaar gewacht tot er andere gasten waren gearriveerd om niet de eersten te zijn…

Langzaam aan liep het vol met gasten en het werd heel erg gezellig, niet in de laatste plaats omdat er veel oud-collega’s van mij waren waarmee ik kon bijpraten. Het gesprek ging met vrijwel alle collega’s hoofdzakelijk over de gang van zaken binnen Shell en met name de enorme reorganisatie die aan de gang is en waarbij vele collega’s het nieuws hebben gekregen dat ze mogen vertrekken. Er zijn er ook veel nog in onzekerheid en dat was duidelijk merkbaar in de gesprekken, wat mij overigens het gevoel gaf dat ik net op tijd weg ben. Dit heb ik de afgelopen jaren genoeg zelf meegemaakt en hoewel het voor mij altijd positief afliep herken ik die onzekerheid zolang je niet weet waar je aan toe bent.

Erg leuk was om mijn maat Hennie weer te zien. Hij woont nog steeds in Katwijk, in de Badstraat en dus vrijwel om de hoek van de Tramstraat waar ik ben geboren. Zijn vriendin Jennie is net als ik een geboren Katwijkse en we hebben ons dus vermaakt met uitzoeken of we elkaar ergens van kenden en of we soms gezamenlijke kennissen hadden. Wij kwamen niet erg ver, maar als ik het er met mijn moeder over ga hebben krijg ik vast en zeker veel meer informatie…

Dit was niet mijn eerste bezoek aan de luchthaven maar de laatste keer dateerde van juli 2005, dus bijna twintig jaar geleden. Toen was ik in gezelschap van Martin, mijn broer Alex en mijn vader. Veel was er niet veranderd, het zag er allemaal nog steeds vertrouwd uit al waren er wat vliegtuigen verplaatst van buiten naar binnen en andersom. Ook was de verzameling nu opgesteld in een logische route die het leuker maakte om alles te bekijken.

Vliegtuigen kijken is iets wat ik al vanaf mijn jongste jaren doe en zo’n museum is voor mij dan ook net zoiets als luilekkerland. We spendeerden dan ook een paar plezierige uurtjes met het bekijken van alles, met tussendoor nog tijd voor een bakkie op het terras buiten, wat prima kon omdat het ook nog eens prachtig weer was. Hoogtepunten wren voor mij toch wel de nu binnen opgestelde Constellation (“Connie”) en de kleine straaljagershow. En natuurlijk de hangaar T2 met daarin vliegtuigen die op dit moment opgeknapt en gerestaureerd worden, met een originele, nog vliegwaardige Douglas DC-2 in de kleuren van de beroemde “Uiver” van de KLM.

Als ik zeg dat ik alles heb gemaakt wat we van Lego hadden dan is dat overigens maar gedeeltelijk waar. Hoewel we (en met name Riet) ervan overtuigd waren dat we zorgvuldig met de Lego waren omgesprongen en alles inclusief de instructieboekjes hadden bewaard bleek dat in de praktijk tegen te vallen. Ik kon regelmatig niet verder omdat cruciale stukjes ontbraken maar de hoeveelheid Lego die nog los in de dozen ligt geeft ook aan dat we een heleboel boekjes missen. Oude foto’s hebben wel wat geholpen maar op dit moment ben ik door die mogelijkheden heen.

Om een idee te geven, er is nog een doos over met letterlijk tientallen onderstellen voor autootjes, wat aangeeft dat we veel meer autootjes hebben gehad dan waar ik nog instructies van heb. Ook van grotere blokken en grondplaten, bedoeld voor huisjes of zoiets, is er nog veel over en ik heb geen idee wat ik daarmee moet. Dat betekent niet dat ik niks meer ga doen, ik moet alleen mijn eigen creativiteit gaan gebruiken!

Ik kon gelukkig gelijk bij de tandarts terecht, zij het niet bij mijn reguliere tandarts omdat die met vakantie was, maar bij een andere tandarts uit de praktijk. Na een eerste inventarisatie werd een afspraak gemaakt om het restant van de kroon te verwijderen en de voorbereidingen te treffen voor een nieuwe, iets dikkere kroon. De originele kroon was, net als op een na al mijn kronen, gezet door onze tandarts in Manila toen we daar woonden en blijkbaar was het materiaal wat aan de dunne kant geweest. Bij een eerdere kroon die was gebroken merkte mijn reguliere tandarts al op dat een kroon van net aan tien jaar het wel erg snel begaf.

Dat beloofd weinig goeds voor mijn andere “Filipijnse” kronen, maar goed, de afspraak met tandarts Visser was vandaag en zonder problemen werd de nog vast zittende helft van de afgebroken kroon verwijderd. Daarna werd de opbouw voor de kroon, die gelukkig onbeschadigd was gebleven, opnieuw gepolijst en moest ik ouderwets “happen”. Een afspraak voor het plaatsen van de nieuwe kroon komt als die is gearriveerd en dat hoor ik dus nog. De komende twee tot drie weken moet ik het met een noodkroon doen en hopen dat die blijft zitten…

Zolang als we hier aan de Bankijkerweg wonen vermaken we ons op mooie zomerse dagen met het vanaf ons terras aan het Kanaalpad kijken naar de voorbij varende boten. Zeker in de vakanties zien we dan een lange parade van boten voorbij komen, met name heel veel van die open sloepen waarvan er veel gehuurd worden door dagjesmensen. Die zien we dan ’s morgens richting de Kaag varen en tegen de avond komen ze dan weer massaal terug naar de drie jachthavens die richting Katwijk langs het Oegstgeest Kanaal en de Oude Rijn liggen.

Wij behoren trouwens als bewoners van de Bankijkerweg tegenwoordig bij de minderheid die geen boot heeft. Omdat in principe de walkant naast het fietspad hoort bij het stuk land achter het huis wat we pachten van het Hoogheemraadschap Rijnland hebben we het recht om daar een aanlegplaats te maken voor een boot, op voorwaarde dat die boot dan wel van ons is. Verhuren of iemand anders van die plek gebruik te laten maken als aanlegplaats voor een boot is dus niet toegestaan. Heel veel bewoners van de Bankijkerweg hebben wel gebruik gemaakt van de mogelijkheid en hebben dus een boot.

Als we langs het Kanaalpad wandelen dan kunnen we alleen maar constateren dat het aantal booteigenaren echt inmiddels flink in de meerderheid is. Tijd voor ons om ook maar een boot aan te schaffen? Nee bedankt, dat is zelfs nog niet eens bij ons opgekomen. Het belangrijkste argument is dat een boot hebben ook betekent dat je er regelmatig mee gaat varen, en dan vragen wij ons af: stel dat je zo’n sloep hebt zonder fatsoenlijke kajuit en andere voorzieningen, dan kun je eigenlijk alleen maar dagtochtjes maken. En waar ga je dan naar toe? Richting Katwijk kun je precies drie kilometer en dan kun je niet verder, en de andere kant op richting de Kaag heb je volgens mij ook op een gegeven moment wel gezien.

Nee, dan zitten we liever op ons terras en vermaken ons met het kijken naar de voorbij varende boten…

Een tijd geleden zijn de lantaarnpalen aan het fietspad langs het kanaal achter ons huis vervangen door “duurzame” exemplaren op zonne-energie. Het idee hierachter zal ongetwijfeld meerdere voordelen moeten hebben, besparing op elektriciteit en beter voor het milieu. In de praktijk bleek er echter ook een enorm nadeel aan te zitten en dat was dat de nieuwe lantaarnpalen nauwelijks licht gaven.

Dat is natuurlijk toch wel een dingetje op een behoorlijk duistere plek die buiten de bebouwde kom is gelegen maar die wel veelvuldig gebruikt wordt voor fietsverkeer, ook ’s avonds en ’s nachts. Er kwamen dan ook heel veel klachten binnen bij de gemeente en die heeft er nu eindelijk wat aan gedaan. De lichtopbrengst is niet alleen hoger maar is ook nog zo ingesteld dat de lampen feller gaan branden als er beweging wordt gedetecteerd. Dat klinkt natuurlijk prima, zij het dat we hebben gemerkt dat de lampen op donkere dagen met weinig of geen zon blijkbaar niet genoeg opladen en we zien dan ook dat lang niet alle lantaarnpalen branden in de avond van zulke dagen.

Weer zo’n fabelachtig idee dus war ongetwijfeld goeie bedoelingen achter zitten maar wat in de praktijk niet o geweldig uitpakt…

We fietsten vroeg in de avond richting Katwijk en namen (uiteraard) weer eens de verkeerde strandafslag. Waar we dachten dat “Het strand” zat (voor de Voorstraat), daar was het dus niet, we moesten de afrit hebben vlak voor de Oude Kerk. Dat krijg je als je al zo lang in Rijnsburg woont…

We kregen een fijne plek op het terras langs het strand en we konden behalve van het eten en drinken dus ook genieten van een prachtig uitzicht. Het eten was overigens meer dan uitstekend, en de bediening kreeg ook een dikke voldoende. Het enige wat wel een beetje tegenviel wasren de prijzen, en het werd dan ook een behoorlijk duur avondje. Mag ook wel eens een keer, en zoals gezegd was alles verder prima, maar toch. Hou het maar op Hollandse zuinigheid, maar zonder gekheid, wat we uiteindelijk moesten afrekenen zou je eerder verwachten bij een restaurant met Michelin-sterren en niet bij een restaurant op het strand.

Nou ja, we kregen er ook wel een prachtige zonsondergang bij…

Sinds Maas onze Lego heeft ontdekt heb ik geen rust meer als hij bij ons is. De eerste vraag is dan ook steevast “Opa, heb je nog wat van de Lego gemaakt?”. Het antwoord is altijd ja want ik heb nog zat boekjes liggen van Lego-modellen die ik nog niet heb gemaakt, maar het meest uitdagende en langstlopende project was toch wel het werkend krijgen van de beide Lego treinen.

Het grootste probleem daarbij was dat er dingen niet bleken te kloppen en dat er dingen weg waren. Er waren twee paasagiersrijtuigen die nooit uit elkaar waren gehaald maar die bleken niet te kloppen met de bouwtekeningen. Tijdens het bijwerken en bouwen van de twee extra passagiersrijtuigen bleken er ook stukjes te ontbreken. Nou was dat niet nieuw, ik was ook bij het bouwen van andere dingen al regelmatig tegen ontbrekende stukjes aan gelopen en daar heb ik vorige week wat op gevonden: er zijn een paar online websites in Nederland waar je ontbrekende stukjes kon kopen.

Dat bleek positiever dan het was in de praktijk want niet alles was “op voorraad”. Gelukkig kon ik de missende stukjes voor de passagierstrein wel allemaal vinden op de sites en toen die een paar dagen later geleverd werden kon ik de passagierstrein af maken. Het resultaat staat prachtig op de foto hierboven, en op de achtergrond is ook de tweede trein te zien, een goederentrein met toebehoren. Daarmee ging alles nog minder soepel dan met de passagierstrein.

De goederenlocomotief kon volgens het instructieboekje in twee modellen worden gebouwd, maar voor het ene (en mooiste) model bleek een cruciaal onderdeel te ontbreken. En omdat dit een heel specifiek onderdeel is voor deze trein is het vrijwel niet meer te krijgen. Ik vond het wel hier en daar op het Internet maar dat bleek toch vaak niet of niet meer beschikbaar, of het was te koop tegen een exorbitante prijs (denk aan tientallen euro’s, nee dank je). Dus moest ik noodgedwongen het tweede model van de locomotief bouwen wat ik eigenlijk de minst leuke van de twee vond.

Een ander probleem was dat we blijkbaar ooit een grote goederenwagon hadden gekocht die niet bij de set van de trein zelf hoorde en van die wagon hadden we blijkbaar geen boekje meer. Ik had geen idee hoe die wagon eruit had gezien en kon er dus niks mee, totdat Riet met een briljant idee kwam. Ze raadde aan om de fotoalbums eens door te bladeren want ik maakte vroeger altijd een foto van de jongens op hun verjaardag met alle cadeau’s uitgestald. En het leek aannemelijk dat zo’n groot Lego-model een verjaardagscadeau was geweest.

En jawel, ik ontdekte op een van Martin’s verjaardagsfoto’s het model, een containerwagon, en het nummer daarvan was zichtbaar op de doos. Al snel vond ik op het Internet het bouwschema en daarmee kon ik aan de slag. Het resultaat van al het werk is zichtbaar op de foto, het enige probleem wat nu nog opgelost moet worden is dat de goederenlocomotief wel rijdt maat er steevast na een paar rondjes de brui aan geeft. Later doet hij het dan wel weer maar iedere keer met hetzelfde resultaat. Dat wordt dus weer speuren op het Internet om te zien of iemand dit ook heeft gehad, en belangrijker nog, of ze een oplossing hebben…