Petroleum Club

Mijn collega Brian woont al een jaar of tien in Maleisië en hij is lid van de Malaysian Petroleum Club. Dat is geen sportvereniging maar een club als waar je iets kunt drinken, lekker kunt eten en kunt relaxen. Kortom, een club zoals die waar de heren Randolph en Mortimer Duke uithangen in de film “Trading Places” (met Eddy Murphy, je weet wel).

Brian had een paar van ons beloofd ons daar eens een keer mee naar toe te nemen en dat was vandaag. Dus hadden we alle vijf een stropdas meegenomen en na die om een uur of kwart over vijf te hebben gestrikt liepen we naar de Petronas Twin Towers.

En daarMaleisie_(95)mee is meteen het aardigste aspect van die club verteld, want die is namelijk gevestigd op de 41e en 42e verdieping van een van de torens van de Petronas Twin Towers. En omdat ik daar nog nooit in de Towers was geweest was ik heel erg nieuwsgierig.

En ik werd niet teleurgesteld. Nette kleding met minimaal een stropdas is er weliswaar verplicht maar de club is dan ook sjiek de friemel, met lounge sofa’s, bediening in deftige zwarte kostuums en bovendien een uitzicht waar je bijna sprakeloos van zou worden. En het werd nog gezellig ook, alleen wel jammer dat Riet niet mee kon was dit was een “boys night out”…

iPad 2?

Toen we een iPad kochten als cadeautje voor mijn schoonzus (voor al haar goeie zorgen voor onze jongste zoon die daar zowat iedere avond aan tafel bijschuift) nam Riet hem alvast in gebruik, “om eens te kijken wat of dat ding nou wel was”.

Twintig minuten later was ze al helemaal verkocht en ze heeft het kreng geloof ik alleen maar neergelegd om in bad en naar bed te gaan en dan nog met tegenzin. Ze kwam eind maart na haar tripje naar Nederland dus iPad-loos terug en dat heb ik geweten.

“Ik wil een iPad 2!”

“Maar die is nog niet te koop…”

“Kan me niet schelen, ik wil er een!”

“Ja maar…”

En zo gaat het nu dus al een maand, maar morgen gaat het dan eindelijk gebeuren, de iPad 2 komt in Maleisië in de winkels. Riet gaat doen wat ze nog nooit heeft gedaan in haar hele leven, ze gaat vroeg haar bed uit om op tijd in de Apple winkel te zijn in de hoop er een te pakken te krijgen. Ik heb al gewaarschuwd dat ik een stormloop verwacht en dat de kans dat ze er morgen daadwerkelijk een kan kopen heel erg klein is, maar ze gaat toch.

Ik ben benieuwd, ik hou jullie op de hoogte…

Geen iPad 2…

Riet was inderdaad om tien uur vanmorgen in de Apple Store in het KLCC maar wat ik al voorspeld had, er stond een gigantische wachtrij tot ver buiten de winkel. Volgens Riet helemaal tot aan de Starbucks, en dat is dus wel een meter of veertig.

Ze besloot eerst maar boodschappen te gaan doen en een bakkie in de hoop dat de rij korter zou worden, maar bij terugkomst anderhalf uur later was de rij twee keer zo lang! Dat was zelfs Riet te gek dus ze schoof niet aan maar ging naar huis.

Vanavond was er weer een borrelavond van Shell Outpost in het Italiaanse restaurant Santini achter het KLCC, en op weg daar naar toe probeerden we het toch nog even bij de Apple Store. Geen rij wachtenden meer, wel nog een enorme drukte binnen en helaas, alleen nog de kleinste versie van de iPad 2 op voorraad.

We kijken dus nog even verder, wordt vervolgd…

Mid-Valley Mall

In de speurtocht naar een iPad 2 was Riet vandaag zelfs bereid tot een tochtje naar de Mid-Valley Mall, een reusachtig winkelcentrum aan de andere kant van de stad. Daar waren we pas één keer eerder geweest, bij onze introductiedag, en Riet, die al van nature een hekel aan winkelen heeft, vond het niks.

Er komen was weer een hele toestand want de TomTom had weer eens de nodige problemen. Om bij Mid Valley te komen wilde onze elektronische gids ons weer eens via KL Sentral sturen en aangezien daar zwaar wordt gewerkt zijn er een aantal straten compleet veranderd. Het probleem was dat de TomTom ons een straat in wilde hebben die gewijzigd was in een brede verkeersader die nu eenrichtingsverkeer was, onze kant op en dus precies verkeerd om.

Omdat we inmiddels bekend zijn met de nukken van de TomTom die dan constant aanwijzingen geeft om je weer op die verkeerde weg terug te krijgen reden we gewoon een stuk de verkeerde kant op tot we een andere route kregen.

Bijna ter plekke misten we ook nog eens de afslag wat ons een extra rondje opleverde maar we kwamen er tenslotte toch. Tevergeefs voor wat betreft het uiteindelijke doel want allebei de Apple Stores hadden al een bord neergezet voor de deur met “iPad 2 Sold Out!”.

Toch was de tocht niet voor niks, we vonden een aantal winkels met merkkleding  voor belachelijk lage prijzen vergeleken met Nederland. En het prijzenbeleid is hier af en toe toch al niet te volgen, in positieve zin wel te verstaan. Ik wilde een broek kopen die 120 Ringgit kostte, maar de verkoopster maakte me er op attent dat als ik er een Polo shirt bij kocht dat ik dan vijftig procent korting kreeg op allebei. Zo had ik dus uiteindelijk een broek en een Polo shirt voor 100 Ringgit, minder dan wanneer ik alleen de broek had gekocht…

Geldzaken…

Dat bankzaken hier tamelijk anders afgewerkt worden dan in Nederland had ik al eens verteld, maar we staan soms nog steeds verbaasd. Het gaat hier niet zo soepel allemaal als in Nederland, dat weten we inmiddels wel maar het is iets wat we toch wel missen. Dit weekend hadden we weer twee van die merkwaardige voorvallen met onze bankzaken.

Omdat het inmiddels wel duidelijk is dat de snelste manier om een iPad 2 te krijgen gewoon online bestellen is hebben we dat gisteravond gedaan en betaald via onze credit card. Vindt Riet vandaag vijf gemiste telefoontjes van onze bank op haar mobieltje, of we dringend wilden terugbellen. Bleek dat het alleen maar was omdat ze onze credit card betaling wilden verifiëren, want het was een online betaling. En dat terwijl we al regelmatig online aankopen gedaan hebben met dezelfde credit card.

Het tweede voorval betrof de huur voor ons appartement. We hadden zes maanden vooruit betaald en die zijn nu om dus hebben we van de week de huur voor de volgende maand overgemaakt. Geen problemen met het overmaken, maar we kregen gisteren bericht van onze bank dat de bank van onze huisbaas de betaling had geweigerd en het geld had teruggestort! Zonder opgaaf van redenen, dus daar kunnen we de komende week weer achter aan.

Je ziet, zelfs dingen betalen gaat het hier lang niet altijd even gemakkelijk…

Vrije dag

We hadden een lekker lang weekend want we hadden vandaag een vrije dag. Gisteren was 1 mei, de Dag van de Arbeid, normaal gesproken een vrije dag maar dat was het toch al want het was zondag. Maar omdat ze hier niet kinderachtig zijn wordt zoiets gewoon gecompenseerd door de dag erna vrij te geven.

Maleisie_(96)Een vrije dag dus, en een schitterende warme dag ook nog. Helaas betrok de lucht ook vandaag weer tegen het eind van de middag, net als de vorige dagen, en barstte er in de avond weer een gigantisch onweer los met bliksemflitsen om de paar seconden en overstroomde straten.

Ik was vanmiddag toen het nog zonnig en heet was even in Berjaya Times Square en zag een winkel met een bekende naam erop. Heeft mijn nicht hier een modezaak geopend waar ik niks vanaf weet?

Regen

Om vier uur vanmiddag leek het wel nacht, zo donker was het buiten, en de regen stroomde naar beneden. We hebben al dagenlang tegen het eind van de middag een enorme onweersbui en ook vandaag dus. Het was zelfs zo erg dat ik ondanks dat ik altijd een paraplu bij me heb ik een half uur langer op kantoor gebleven ben om de ergste regen af te wachten.

Maleisie_(97)Gelukkig kun je daar op wachten, en dat bedoel ik letterlijk. Na ongeveer een uur houdt in ieder geval de ergste regen op en is het met een paraplu op goed te doen. Alleen komt het meeste water niet van boven maar van beneden. Als het zo hard regen stromen in korte tijd letterlijk de straten en stoepen over, en het is dan ook meer waden dan lopen.

Tien jaar geleden is er in KL riolering aangelegd omdat de stad bij iedere bui compleet overstroomde. Die riolering helpt wel maar is niet afdoende om tijdens een echte bui het water meteen af te voeren en dat betekent dus een waterballet. Auto’s gooien zoveel water op dat de wandeling naar huis een soort spitsroede lopen is, want niet alleen moet je opletten waar je loopt (anders ben je tot over je enkels nat) maar je moet ook het passerende verkeer in de gaten houden (anders ben je tot je kruis toe nat).

Het beste is gewoon even wachten. Hier is een bui een bui, met een duidelijk begin en een duidelijk eind, en geen gezeik tussenin.

Bankrekeningen

Het raadsel van de terug gestorte huur is opgelost. Ik had een emailtje gestuurd aan onze agent om raad te vragen over het overmaken van de huur en zij heeft contact opgenomen met onze huisbaas.

En wat bleek, onze huisbaas had wel een correct rekeningnummer doorgegeven voor het overmaken van de huur maar dat was niet de goeie rekening. Dit nummer was namelijk van een Dollar rekening en daar kun je geen Ringgits op storten. Raadsel opgelost, we gaan het opnieuw proberen.

Dit klinkt ons niet onbekend in de oren want wij hebben zelf ook twee rekeningen hier bij de bank, een voor Ringgits en een voor Euro’s. Als ik zeg “wij” dan bedoel ik eigenlijk dat ik twee rekeningen heb en dat Riet daar gebruik van mag maken. Dat zeg ik niet omdat ik me belangrijker voel of zo, maar zo is dat nu eenmaal hier in Maleisië, dit is nog een “mannenland”. Riet kan bijvoorbeeld niet onze gezamenlijke Credit Card rekening betalen, dat moet ik doen, en voor belangrijke bankzaken moet ik opdraven en Riet mag “meekijken”.

Nou ik erover nadenk, in Rusland hadden we ook twee bankrekeningen, maar dan een voor Roebels en een voor Euro’s. En die rekeningen hebben we nog steeds, volgens mij staat er op die Roebel rekening zelfs nog veertig Roebel…

Zwervers

Maleisie_(98)Sinds enige tijd staan er overal in het centrum vuilnisbakken op de stoep, nogal plastiekerig uitziende opvallend geel met blauwe gevallen. Het meest verbazende voor ons Nederlanders is eigenlijk wel dat ze hoewel ze helemaal los staan ook gewoon op hun plek blijven staan. Die op de foto boven ziet er trouwens wel redelijk intact uit, in de zin dat de blauwe deksel er nog gewoon opzit. Meestal hangt die er half naast of zit in ieder geval scheef op de gele bak, want er wordt dankbaar gebruik van gemaakt door de zwervers als voedselvoorziening.

Nou zijn er hier niet zo veel zwervers, maar er zijn er in ieder geval drie die je regelmatig ziet. Zo staat er in de buurt van de Hawker stalletjes halverwege mijn werk altijd een die altijd in zichzelf loopt te praten en daarbij drukke gebaren maakt. Het ziet er vervaarlijk uit maar hij doet verder geen kwaad. Iedere morgen als ik naar mijn werk loop ligt hij languit op de stoep te slapen. Er is er ook een die huisvesting heeft gevonden bij een bushalte vlak bij KLCC. We zien hem altijd, meestal languit slapend op de bank, als we die kant op gaan. We vroegen ons tot een paar dagen geleden zelfs af of hij ooit wel bewoog maar volgens Riet was hij er een keer ‘s middags niet en hij zat ‘s avonds een keer rechtop.

De derde is helemaal een raar geval, dat is een jonge man die rondloopt in een volkomen aan flarden gescheurde spijkerbroek en een baseball pet achterstevoren op zijn hoofd. Die heeft altijd een plastic tas bij zich waar al zijn  hebben en houden in zit en gisteren was hij een maaltijd aan het samenstellen toen hij bij een van die gele vuilnisbakken de restjes uit weggegooide yoghurt bekertjes bij elkaar aan het gooien was…

Bijnamen

Op de Filipijnen hebben ze een hele merkwaardige gewoonte, vrijwel iedereen wordt daar aangesproken met zijn of haar bijnaam. En dat geldt niet eens voor informele gesprekken maar die bijnaam wordt ook gewoon gebruikt voor de meer formele omgang. En af en toe vraag je je af waarom ze dat doen want een paar van mijn vrouwelijke collega’s hebben prachtige voornamen als Clarissa, Lovella en Fermida, maar die gaan door het leven als Cleng, Lab en Beng…

Hoe het nou werkt met het verkrijgen van zo’n bijnaam, daar ben ik nog niet helemaal achter maar ik heb alvast maar geïnformeerd hoe je aan zo’n bijnaam komt.

Maleisie_(99)Toen we het erover hadden in de kroeg gisteravond kreeg ik van Inna, mijn voormalig collegaatje van Sakhalin, te horen dat ik in Rusland ook een bijnaam had. Dat was nieuws want dat heb ik nooit geweten maar ik was wel nieuwsgierig wat dat dan wel was. Blijkbaar werd ik “Kirkorov” genoemd, naar de in Rusland ontzettend populaire popzanger Filipp Kirkorov. Dat had overigens meer te maken met de overeenkomsten in postuur dan met mijn muzikale kwaliteiten…

De Russinnen gaven iedereen bijnamen die min of meer gerelateerd waren aan je uiterlijk. Zo had ik een collega, klein van postuur met een ringbaardje en bovenop kaal, en die werd dus “Lenin” genoemd…

Paraplu’s

Maleisie_(100)Hoewel het de laatste dagen droog is geweest en erg heet zag je vandaag toch een heleboel paraplu’s op straat. En dat is dan niet tegen de regen maar tegen de zon.

Je zou het niet zeggen maar de mensen hier zijn geen zonnebaders, sterker nog, ze blijven liever uit de zon. Met goede reden overigens want in de schaduw is het toch een stuk aangenamer dan in de volle zon waar het zweet je al gauw van het lijf druipt. En wat doe je als er erg veel zon is, dan zet je dus je paraplu op.

Als je hier een paraplu koopt dan hebben die vaak ook een zilverkleurige bovenlaag, speciaal tegen de zon.

Zo’n plu is uiteraard ook prima tegen de regen, dus je kunt rustig stellen dat de paraplu hier multifunctioneel is…

X Fighter…

We krijgen de komende week weer visite over uit Nederland en dus moesten er inkopen worden gedaan. Riet vond dat we dat maar eens moesten doen in Bandar Utama, een winkelcentrum in een van de buitenwijken waar we al eens langs waren gereden maar nog niet waren geweest.

Maleisie_(101)Onze TomTom bracht ons er feilloos naar toe, tenminste, nadat we het goede adres hadden ingevoerd. Ik had namelijk een verkeerde straat opgegeven en na twintig minuten stonden we bijna bij een collega voor de deur…

Dit winkelcentrum verschilt niet veel van de andere grote Shopping Malls hier in KL, maar er was toch iets bijzonders, als je tenminste zoals ik een liefhebber bent van de Star Wars films.

De foto spreekt boekdelen voor deze doelgroep, de rest zal het hoogstwaarschijnlijk niets zeggen…

Dit wordt mogelijk trouwens voor een paar dagen mijn laatste post, want morgenvroeg vertrek ik naar Manila. Woensdagochtend ga ik daar voor de eerste keer huizen bekijken, iets waar Riet heel erg nieuwsgierig naar is en hopelijk heb ik dus bij terugkomst wat te melden, Vrijdagavond ben ik weer terug in Manila, tot dan.

Voor werk naar Manila

Vorige week moest ik nog snel een tripje naar Manila regelen wat niet helemaal zonder problemen verliep, wat logisch is omdat alles op zo korte termijn geregeld moest worden. De heenreis en het hotel konden gelukkig nog worden geboekt zoals ik dat wilde dus ik kon vandaag in ieder geval op weg.

Er was wat vertraging met de vlucht want er was gisteren een tyfoon over Manila geraasd die kort maar hevig was met heel veel neerslag. Daar was overigens bij aankomst al helemaal niks meer van te merken. Het was al wel tegen vieren toen ik bij het hotel aankwam en dus niet meer de moeite om naar kantoor te gaan. Ik heb dus maar vanuit mijn hotelkamer nog wat gewerkt, wat ook niet helemaal zonder problemen verliep omdat mijn laptop problemen had met de Internet verbinding.

En ‘s avonds heb ik op een van de filmnetten eindelijk de film “Lost in Translation” eens een keer helemaal gezien.

Bekeuring…

Nauwelijks was ik op kantoor vandaag of ik kreeg een sms-je van het lease bedrijf van onze auto, er was een bekeuring binnengekomen. Te hard gereden in de buurt van Ipoh, en dat was dus toen we samen met Robin en Chantal terugkwamen van Penang.

Het zal best wel kloppen en het was nog een forse ook, voor Maleise begrippen tenminste: 150 RM. En ik kan deze keer Riet niet de schuld geven want ik ben de enige die dat tripje heeft gereden.

Maleisie_(102)Niet te geloven eigenlijk, de topsnelheid van een Myvi ligt amper boven de maximum toegestane snelheid wanneer hij volgeladen is met vier volwassenen met volle bepakking, maar ik heb me er blijkbaar toch behoorlijk op verkeken.

Op de foto staat trouwens ons kantoor in Manila, gezien vanuit mijn hotelkamer op de 29e verdieping van het Vivere Hotel. Op de achtergrond ligt de wijk waar we komen te wonen en waar ik morgen een kijkje ga nemen.

Eerste keer huizen kijken

Vandaag was de dag waar Riet vol verwachting naar heeft uitgekeken, al kon ze er jammer genoeg zelf niet bij zijn. Ik werd door onze contactpersoon voor de verhuizing opgehaald bij het hotel om een kijkje te gaan nemen in de wijk Ayala Alabang en een paar huizen te gaan bekijken.

Het was meer bedoeld om een beetje een indruk te krijgen van wat er aan huizen te huur is dan om daadwerkelijk al een keuze te maken, want daarvoor is het nog veel te vroeg. Het is niet te verwachten dat een huiseigenaar bereid is om een huis nog vier maanden leeg te laten staan voor ons…

Maleisie_(103)En dat is jammer, want van de vijf huizen die ik gezien heb waren er twee absolute toppers, en een derde was ook niet gek. Het wordt wel even wennen denk ik want de huizen zijn echt gigantisch voor onze begrippen. En we moeten dat nog met meubels gaan vullen ook want ze zijn allemaal ongemeubileerd.

Maar ik heb in ieder geval wel het idee gekregen dat we het daar wel gaan uithouden. Alleen hopen dat dat laatste huis (zie foto) over drie maanden nog beschikbaar is, maar ik denk het niet…

En weer visite!

Vandaag komen onze vrienden Nico en Anja weer aan in Kuala Lumpur voor wat hun tweede bezoek gaat worden. Hopelijk verloopt het deze keer voorspoediger dan de vorige keer in februari toen ze vanwege droeve familieomstandigheden al na drie dagen weer naar huis terug moesten.

Omdat ik nog steeds in Manila zit is Riet degene die ze is gaan ophalen met de auto, en dat heeft ze prima gedaan. Zonder problemen bereikte ze KLIA, de luchthaven van Kuala Lumpur, wat toch zo’n zestig kilometer rijden is, en als ze niet een parkeerplaats voor bussen was opgereden in plaats van de parkeergarage voor auto’s in dan was het zelfs foutloos geweest.

Ook de terugweg ging soepel, en jammer genoeg ook hier toch weer een schoonheidsfoutje toen ze er nota bene al bijna waren, ze ging op Jalan Ampang rechtsaf in plaats van linksaf. Kan gebeuren, die twee Petronas Towers aan je linkerhand zie je tenslotte vrij makkelijk over het hoofd…

Maar zonder gekheid, aangezien Riet alleen nog maar korte ritjes in de stad had gemaakt vind ik dit een hele prestatie. En dat bovendien zonder de TomTom te gebruiken. Chapeau!

Vrijdag de 13e

Ik had al gezegd dat het regelen van de reis niet zonder problemen was verlopen en dat was met name voor de terugreis. Er bleek geen andere optie mogelijk dan terug te reizen via Singapore, dus met een tussenstop, als ik tenminste deze avond nog thuis wilde zijn. Maar ik had het kunnen weten, wie gaat er nu vliegen op vrijdag de 13e…

Bij aankomst op de luchthaven hoorde ik al dat de vlucht een kwartier vertraging had, en dat kwam slecht uit want op de luchthaven van Singapore had ik maar een uur overstaptijd. Aangekomen bij de gate was de vertraging al opgelopen tot een half uur en ik wist toen al zeker, die aansluitende vlucht naar Kuala Lumpur ga ik niet meer halen.

De vertraging werd uiteindelijk een uur, en er werd al gezegd dat er geprobeerd zou gaan worden om te kijken of mensen die hun aansluitende vlucht zouden gaan missen konden worden overgeboekt in Singapore. Ik had inmiddels behoorlijk de pest in want ik verwachtte niet anders dan dat het overnachten zou worden in Singapore en dus pas zaterdag thuis.

Onderweg zat ik de hele tijd op mijn horloge te kijken om te zien of er nog een minimale kans zou zijn om toch mijn vlucht nog te halen, maar die kans werd steeds kleiner naarmate we dichter bij Singapore kwamen. En toen we landden was er nog steeds geen nieuws over overboekingen.

Maar Singapore Airlines staat niet voor niks bij iedereen één met stip: toen we de slurf uit kwamen stonden er al grondstewardessen ons op te wachten met nieuwe tickets, ik was overgeboekt op een iets latere vlucht van Silk Airways en zou toch nog dezelfde avond thuis zijn!

Er was nog maar één kleinigheid, op de nieuwe ticket stond een gate nummer wat ruim een kwartier lopen was. Bij aankomst bleek het nummer niet te kloppen, de eigenlijke gate was vlak bij onze aankomst gate, dus ik moest weer helemaal terug. Maar zoals gezegd, een klein ongemak slechts, want om kwart voor elf vanavond zat ik aan een pint in het Hardrock Café…

Olifanten

Na een rustige zaterdag besloten we de zondag te besteden aan een dagtripje. Na wat zoeken in de diverse boeken en boekjes vonden we een olifanten reservaat op zo’n anderhalf uur rijden van KL.

Na de nodige problemen met de TomTom, die ons weer eens een weg op wilde sturen die afgesloten was en wat ons een half uur vertraging opleverde, vonden we het reservaat uiteindelijk toch vrij makkelijk. Het is gelegen in de buurt van het plaatsje Lancang, ergens midden in de jungle.

Maleisie_(104)Het was er bloedheet maar het was heel erg indrukwekkend om de olifanten van zo dicht bij te kunnen zien. Het was zelfs mogelijk om te helpen de olifanten te wassen en er een ritje op te maken maar van allebei hebben we maar afgezien. Het wassen vond plaats in de rivier en we hadden geen zwemkleding bij ons (en bovendien zagen we wat de olifanten zoal in het water dropten) en voor het ritje was zoveel belangstelling dat we waarschijnlijk de rest van de middag in de rij hadden moeten staan.

Onderweg terug naar KL werden we nog overvallen door een enorme plensbui. Nico en Anja wilden graag eens zo’n echte tropische onweersbui meemaken hadden ze gezegd dus die kregen vandaag twee attracties…

Eindelijk, de iPad 2

Maleisie_(105)Het was vandaag eindelijk zover, Riet heeft haar iPad 2. Ze liep al dagen warm want vorige week al kwam het mailtje dat hij verstuurd was en dus onderweg. Ieder uur werd de tracker van DHL geraadpleegd om te zien waar het ding zich nu bevond.

En zeker toen Anja afgelopen zaterdag besloot om ook een iPad 2 te kopen en er zowaar in een van de Apple winkels nog een paar in voorraad bleken te zijn was het natuurlijk helemaal het hek van de dam.

Maar gelukkig, zoals verwacht stond vanmorgen DHL op de stoep en hebben we nu twee van die iPad zombies op ons balkon zitten. Nee, die andere is niet Anja maar Nico, die er zelf nog geen een hoefde maar desondanks die van Anja nog amper heeft losgelaten.

Overbodig te zeggen natuurlijk dat de Angry Birds weer vliegen…

Wesak Day

Vandaag was een vrije dag in Maleisië vanwege Wesak Day, een Boeddhistisch feest. We wilden toch eens gaan proberen om kaarten te krijgen voor een bezoek aan de Petronas Towers. Vervelend genoeg zijn die blijkbaar alleen te krijgen op de dag zelf en wordt er maar een bepaald aantal per dag verkocht, en dat betekent ‘s morgens in de rij gaan staan.

We kwamen om half negen vanmorgen aan bij het verkooppunt onder de torens, waar we een enorme menigte zagen voor het loket. En in de rij staan hoefde al niet meer want de bewaking had al een koord opgehangen om de wachtenden af te scheiden van diegenen die geen kans meer hadden op een kaartje. Waaronder wij dus…

Maleisie_(106)Na een ontbijtje op een terras in het zonnetje achter het KLCC besloten we dan maar naar de Menara Tower te gaan. Voor mij al de vierde keer geloof ik, maar och, het blijft toch altijd leuk.

En we hadden een extraatje in de vorm van een bezoek aan de kleine dierentuin naast de toren die we eigenlijk nog niet eerder hadden gezien. Er waren hoofdzakelijk heel veel slangen, spinnen (hele grote), wat vogels en een paar apen te zien, maar het was toch wel een bezoekje waard.

Aan het eind van de middag gingen we naar Jalan Petaling, beter bekend als Chinatown, waar Anja haar eerste lessen van Riet kreeg in afdingen…

55+…

Maleisie_(107)Gisteren bij het bezoek aan de Menara Tower kreeg ik een verrassing en ik ben er nog steeds niet uit of ik er nu blij mee moet zijn of niet. Een schok was het wel aangezien het de eerste keer was dat het me overkwam.

Toen we de kaartjes kochten vroeg de lieftallige jongedame achter de kassa, “Neem me niet kwalijk dat ik het vraag, maar is iemand van U misschien 55 jaar of ouder?”. Daar zei ik dus ja op, en wat bleek, ik kreeg speciale ouderen korting en mocht voor 30 Ringgit naar binnen in plaats van 45 Ringgit.

Als Nederlander moet ik natuurlijk zeggen dat dat mooi verdiend is, maar aan de andere kant is het toch een teken dat ik nu toch definitief tot de groep senioren ben toegetreden. Goed, er zijn zat mensen die het niet halen zeggen ze dan, maar op dit moment vind ik het toch nog steeds een beetje een twijfelachtige eer.

Nou ja, er was ook wel weer een komisch moment. Staan we in een winkeltje met souvenirs, vraagt het meisje niet zoals gewoonlijk waar we vandaan komen maar waar we wonen. Zeg ik dus “Accross the street”. Kijkt ze me verbaasd aan, maar het is toch zo…

Hakka in de regen

Ons bezoek is inmiddels ook behoorlijk gecharmeerd van ons favoriete Chinese restaurant “Hakka”, en dat vinden wij natuurlijk geen probleem. We waren er maandag ook al geweest maar toen was onze bestelling van “Hong Kong Style Duck” niet doorgekomen en we vonden dat moesten we dat vandaag maar eens goed moesten maken.

Maleisie_(108)Er was alleen een probleempje, de regen plonsde namelijk naar beneden toen we op weg wilden gaan en we besloten in eerste instantie maar even te wachten. Op een gegeven moment leek het minder te worden dus we waagden het erop, we hadden tenslotte allemaal een paraplu.

Bij het eerste het beste kruispunt begon het echter weer te stortregenen, en dat was nog tot daar aan toe maar er viel opeens zoveel water dat het water over onze schoenen spoelde.

Dankzij de monorail kwamen we toch nog redelijk droog ter plekke, zij het dat Nico en ik natte broekspijpen hadden. Het eten (Black Pepper Beef, Lemon Chicken en de Hong Kong Duck) maakte zoals gewoonlijk alles weer goed. Het bleef echter wel regenen en dat had zo zijn invloed op het verkeer. Daardoor was het vrij zinloos een taxi terug te nemen en werd het dus weer lopen met de plu op. En gelukkig is er nog altijd de monorail…

Melaka

Maleisie3_(10)

We wilden met onze visite nog een weekendje weg en dat werd deze keer Melaka, een voormalige havenstad gelegen op zo’n anderhalf uur rijden ten zuiden van Kuala Lumpur.

Helemaal zonder slag of stoot ging dat niet want er bleek in eerste instantie geen enkel hotel meer te boeken. Riet bleef gelukkig volhouden maar eindelijk lukte het pas afgelopen woensdag om toch nog wat te vinden, er waren nog twee kamers vrij in het Holiday Inn hotel.

We vertrokken om een uur of vier ‘s middags en vonden het hotel vrijwel zonder problemen. Het hotel bleek een enorme meevaller, het was mooi en schoon en lag op loopafstand van alle leuke dingen in Melaka.

Melaka is de naam die de Maleisiërs zelf gebruiken voor de stad, in Nederland wordt de stad meestal Malakka genoemd terwijl Engelstalige landen het weer Malacca noemen. De stad is gelegen aan de Straat van Malakka, zo’n 80 km van het vasteland van Sumatra.

Vroeger was de stad een belangrijke havenstad maar speelt tegenwoordig nauwelijks meer een rol omdat de grote zeeschepen te veel diepgang hebben om de haven te kunnen gebruiken.

Drukke dag

Meteen na het ontbijt gingen we met z’n vieren op verkenning in Melaka. Ver hoefden we niet te lopen voor de eerste attractie want vlak bij het hotel was een uitkijktoren waarmee je in een soort gondel omhoog werd gehesen en van waaruit je een prachtig uitzicht had over de stad. Zo konden we ook gelijk bekijken waar de plekken waren die we wilden bezoeken.

Maleisie_(109)Het volgende doel was het historische centrum waar nog steeds een aantal historische Hollandse gebouwen staan. Melaka is namelijk een tijdje door de Hollanders bezet geweest nadat ze de Portugezen eruit hadden gegooid. De Hollandse gebouwen zijn makkelijk te herkennen want toen Melaka ingenomen werd door de Engelsen wilden die eerst alle Hollandse gebouwen afbreken maar besloten later onder druk van de lokale bevolking om ze rood te verven.

En dat zijn ze dus nog steeds, met als bekendste het Stadthuys wat waarschijnlijk het oudste Hollandse gebouw is in Zuid-Oost Azië.

Na deze min of meer verplichte bezichtiging (we zijn tenslotte nog steeds Hollanders) maakten we een boottochtje over de rivier door de stad. Daarna, het was inmiddels al ver in de middag, bezochten we de drukste straat van Melaka, Jonker Street. Zo heet die overigens niet meer, vandaar dat we wat moeite hadden gehad om hem te vinden, maar iedereen noemt hem nog steeds zo. Daar vonden we een prima cafeetje waar we onder het genot van een koel biertje een beetje konden bijkomen want het was een drukke maar ook een bloedhete dag geweest.

Terug in het hotel fristen we ons op en wandelden weer terug naar het centrum om wat te gaan eten. Tenslotte bezochten we nog de avondmarkt aan de andere kant van de weg bij het hotel, met de bekende toeristische rommel maar wel leuk. We eindigden op het terras van het hotel. Met een biertje, inderdaad…

Nog een drukke dag…

En het was vandaag weer een drukke dag! We hadden gisteren een heleboel dingen gezien waar we nog niet aan toe waren gekomen dus we hadden vandaag weer een vol programma.

We begonnen met weer een boottocht, maar deze keer met een amfibie voertuig, een soort bus die ook kan varen. De tocht begon dus op een plein vlak bij het hotel, daarvandaan reden we richting het kunstmatige eiland net voor de kust en daar reed de bus het water in. Vervolgens voeren we naar de riviermonding en weer terug, waarna we de kant weer opreden en terug naar het plein.

Maleisie_(110)Daarna scheidden onze wegen want de beide dames wilden naar Jonker Street en Nico en ik wilden het Portugese oorlogsschip bezoeken. Dat bezoek werd uitgebreid met twee maritieme musea want ons kaartje gaf toegang tot alle drie. We vonden elkaar weer in een gezellig cafeetje in Jonker Street.

We vonden dat cafeetje zo gezellig dat we er ‘s avonds ook zijn gaan eten waarna we de hele Jonker Street af liepen want daar was een avondmarkt.

Helemaal aan het eind was een pleintje met een groot podium waar Karaoke werd gedaan. Er omheen zaten allemaal Chinezen die dolenthousiast reageerden op de zangers (zangeressen hebben we niet gezien) en er waren er nogal wat die allemaal op hun beurt zaten te wachten.

De avond werd weer besloten op het terras van het hotel, onze laatste avond in Melaka alweer.

Terug naar KL

Het was de bedoeling dat we na het ontbijt rustig aan de koffers weer zouden gaan pakken om vervolgens terug te rijden richting Kuala Lumpur. Dat ging ook allemaal volgens plan, alleen toen Riet en ik bij de liften stonden om naar beneden te gaan deden de liften het niet.

Wat was het geval, er was die ochtend een brandweer oefening aangekondigd, en die was al aan de gang toen we wilden vertrekken. De aankondiging had wel gezegd dat de liften “even” uitgeschakeld zouden zijn maar dat even bleek een rekbaar begrip. Na tien minuten tevergeefs op de knoppen te hebben gedrukt gingen Riet en ik dus maar terug naar onze kamer vanwaar we door het raam de evacuatie van het personeel en de aankomst van de brandweerwagens konden zien.

Nico en Anja waren net beneden toen de liften uitgeschakeld waren en die kregen de hele oefening in de hal, compleet met zogenaamde gewonden, van nabij te zien. Na een minuut of twintig deden de liften het weer en konden wij ook naar beneden.

De terugreis verliep vlot, en voor we naar het appartement terug reden maakten we eerst nog een stop bij de Batu Caves. Riet en Anja vertikten het om die 258 traptreden op te lopen, maar ik kon Nico niet alleen laten gaan en dus klom ik voor de tweede keer in vier weken die vermaledijde trap op…

‘s Avonds hadden we weer een gescheiden programma. Nico en ik wandelden door het KLCC park naar het Indiase restaurant Bombay Palace terwijl Riet en Anja de metro namen naar Chinatown voor nog meer inkopen. En jawel, ook Riet kwam weer thuis met twee nieuwe tassen. Ze had nog geen witte en ze kon niet kiezen…

Voorouder?

Ik had al verteld dat er in Melaka een heleboel Hollandse historie te vinden is omdat het van 1641 tot 1798 onder Hollands bestuur heeft gestaan. Daarvan zijn onder andere het Stadhuys en de naastgelegen kerk nog een overblijfsel, maar er is meer.

Er zijn in de Sint Paulus kerk op de heuvel achter het Stadhuys de nodige grafstenen te vinden die een Hollands opschrift hebben. En wat schetst onze verbazing toen we daar een graafsteen vonden met het volgende opschrift:

Hier Onder Desen SteenMaleisie3_(11)

vyt Gecloven

Leght Theodorus van de

Kerckhoven

In Syn Leven Was Hy Vaders

en Moeders Vreugt

Syn Broeder Leefde Hy

Tot Een Geneugt

Aan de laatste paar regels van deze tekst zou je wel zeggen dat dit haast wel een verre voorouder moet zijn, want hier herken ik mij wel in.

Maar de tekst gaat nog verder en dan blijkt dat het hier gaat om een “Spruyt” die niet ouder is geworden dan “Een Jaer Min Drie Dagen”. Dat kan geen voorouder zijn dus, maar toch verre familie misschien?

Bezoek vertrokken

Vandaag zijn Nico en Anja weer vertrokken na twee weken bij ons te hebben gelogeerd. Gelukkig is hun bezoek deze keer heel wat voorspoediger verlopen dan in februari toen ze na drie dagen al weer terug moesten in verband met droeve familie omstandigheden.

Gelukkig waren ze in de gelegenheid om redelijk snel weer terug te komen en aan hun enthousiasme te merken hebben ze hebben het deze keer naar hun zin gehad. Ze waren in ieder geval al vast van plan om volgend jaar ook naar Manila te komen. Wij vonden het erg leuk om ze de afgelopen twee weken Kuala Lumpur en nog wat van de rest van Maleisië te laten zien, maar vandaag was dus al weer de vertrekdag.

Hun vlucht naar Nederland vertrok een uur eerder dan we gewend zijn, om kwart voor elf in plaats van kwart voor twaalf, maar dat komt omdat Maleisië in tegenstelling tot Nederland niet aan zomertijd doet. Ja, waarom zou je, als het altijd zomer is…

Foto’s

Maleisie3_(12)Uiteraard heb ik de afgelopen weken de nodige foto’s gemaakt en gisteren had ik weer eens tijd om er een vrachtje op mijn Foto site te plaatsen. De foto’s die ik heb gemaakt in het olifantenpark Kuala Gandah op 15 mei kun je nu ook vinden vinden op mijn foto website.

En de foto’s van Melaka staan er ook op, maar wees gewaarschuwd want dat zijn er heel wat…

Feestje

Ik had weer eens niet goed op de datum gelet van een uitnodiging van een feestje. Nou ja, de datum had ik wel goed gezien, ik had alleen min of meer automatisch aangenomen dat het op zaterdagavond zou zijn maar vanmorgen toen ik de uitnodiging nog eens doorlas zag ik dat het vanavond was. Gelukkig kon ik Riet via email nog op tijd waarschuwen zodat ze nog gauw een nieuwe garderobe kon aanschaffen.

Het feest was overigens het afscheidsfeest van mijn vorige manager Sandor, degene die mij voor deze baan heeft aangenomen maar die sinds februari een andere baan heeft. Die baan gaat hem in eerste instantie in juni terug brengen naar Nederland dus voor hem en zijn gezin tijd om afscheid te nemen van Kuala Lumpur.

Het was weer een hele uitdaging om op het feest te komen want Sandor woont in de buitenwijk Bangsar en het centrum uit komen per auto op vrijdagavond is om maar eens een understatement te gebruiken buitengewoon lastig. We deden dan ook dik drie kwartier over het stukje van amper tien kilometer. Om het verschil aan te geven, ‘s avonds terug deden we er net twintig minuten over en toen reed ik nog een stukje verkeerd ook…

Luie dag

We hebben het de laatste drie weken nogal druk gehad, eerst zat ik een week in Manila en daarna hadden we twee weken visite. Allemaal hartstikke leuk natuurlijk, maar vandaag hadden we allebei zoiets van effe vandaag helemaal niks.

Maleisie3_(13)Er moesten wel boodschappen gedaan worden maar dat hebben we gecombineerd met een laat ontbijt, of een vroege lunch, net hoe je het noemen wilt, bij de Dome in het winkelcentrum Pavilion.

We zijn dus zelfs voor een keertje van onze vaste Starbucks op zaterdagochtend afgestapt.

Nou is de Dome wel net zoiets, de koffie is er ook prima, alleen is er een wat uitgebreider menu om wat te eten. We hadden vandaag zelfs geen zin in een muffin of een stuk kwarktaart…

Het was zelfs zo erg dat we ‘s avonds niet eens ergens iets zijn gaan eten, wat we normaal altijd doen op zaterdag. Riet heeft heerlijk macaroni gekookt en daarna hebben we samen drie afleveringen van NCIS gekeken. Tenslotte liepen we daarmee nu al drie weken achter, het was zelfs even zoeken bij welke aflevering we waren gebleven.

Kortom, net wat ik al zei, een dag van er hoeft effe helemaal niks…

Naar het park

Riet vond het een mooie dag om bij het zwembad te liggen vandaag, ik had meer zin om iets te gaan doen wat ik al weken van plan ben en dat is een wandeling maken door het park achter het KLCC, vlak achter de Petronas Twin Towers dus.

Kuala Lumpur heeft veel parken en de mensen maken daar zeker in het weekend heel veel gebruik van. Het zijn de plaatsen waar iedereen graag wandelt, waar jonge mensen elkaar ontmoeten en waar kinderen de gelegenheid hebben om te spelen, kortom, een plek waar je zeker in het weekend heerlijk kunt vertoeven.

Maleisie3_(14)Het KLCC park is aangelegd op de vroegere bouwplaats achter de Twin Towers, bovenop de enorme ondergrondse parkeergarage.

De fonteinen zijn alleen al de moeite waard om te gaan bekijken en er is tegenwoordig zelfs een zwembad met een grote speeltuin. Hoewel je om je heen altijd herinnerd wordt aan het feit dat je nog steeds in het centrum van de grote stad bent is het toch een oase van rust, weg van het drukke verkeer.

Op de foto…

Toen ik gisteren driftig aan het fotograferen was in het KLCC park gebeurde er nog wat grappigs.

Ik werd op een gegeven moment aangesproken door een jonge gozer van een jaar of achttien die me aansprak met “Boss!”. Hij had een mobieltje in zijn hand en zijn vriendin stond er ook bij, dus ik dacht dat hij wilde dat ik een foto van ze maakte, waarschijnlijk met de Twin Towers op de achtergrond. Veel Maleisiërs die daar rondlopen zijn namelijk, in tegenstelling tot mijzelf, toeristen…

Maar ik had het mis, hij kwam naast me staan en gaf het mobieltje aan zijn vriendin, want hij wilde met mij op de foto! En toen die foto genomen was wilde zijn vriendin ook nog met mij op de foto. En het was me wel duidelijk waarom, want ze waren allebei doorsnee Maleisiërs en dus bijna twee koppen kleiner dan ik. Het is niet de eerste keer dat het me overkomt maar het blijft me toch verbazen: Maleisiërs vinden het prachtig om op de foto te gaan met grote buitenlanders.

Ja, ik weet het, ik ben helemaal niet groot, niet naar Nederlandse begrippen in ieder geval, maar hier ben ik zo’n beetje een reus. Mijn collegaatje Bettina, een tengere Filipijnse, was afgelopen week ook op het feestje van Sandor en die had, zo zei ze, speciaal hoge hakken aangedaan “omdat ze naar een feestje ging met allemaal Hollanders”….

Shell

Laat ik vandaag mijn werkgever eens in het zonnetje zetten. Ik las vandaag in de kranten het bericht dat Shell het meest waardevolle Nederlandse merk is met een waarde van 18,6 miljard dollar. Wereldwijd staat Shell op de dertigste positie van de Brand Finance Global 500, een lijst van de 500 waardevolste merken.

Maleisie3_(15)Zelf had ik verwacht dat Heineken wel de hoogste ogen zou gooien want je vindt zelfs in de meest afgelegen holen en gaten nog wel een Heineken uithangbord, meestal naast dat van Coca Cola. Maar eerlijk is eerlijk, het Shell logo heb ik ook al op heel wat afgelegen plaatsen op de wereld gezien.

De Nederlandse lijst telt overigens vijftig merken waarbij Heineken de tweede plaats inneemt met een merkwaarde  van “slechts” 11,108 miljard dollar. In de top vijf staan verder nog Philips met 9,03 miljard dollar, de ING met 8,7 miljard en de bank met onze centen, de Rabobank  als vijfde met een schamele 7,4 miljard dollar. Het is de rotmoeite…

Omgekeerde jas

Vergeleken met mijn eerste bezoek aan Kuala Lumpur in februari 2003 vallen er eigenlijk twee dingen meteen op, ten eerste dat er veel meer hoge gebouwen staan in de hele stad en ten tweede dat het aantal motorfietsjes drastisch is afgenomen in tegenstelling tot het aantal auto’s.

Dat laatste komt vooral omdat de Maleise regering de laatste jaren een beleid heeft gevoerd van “iedereen een auto”, om de binnenlandse auto-industrie te stimuleren door voornamelijk goedkope auto’s te produceren en buitenlandse auto’s met belasting heel erg duur te maken.

Maleisie3_(16)Hoewel er nog heel wat motorfietsjes rondrijden zie je toch nauwelijks meer dat ze, zoals in Vietnam nog steeds, als een soort muilezel gebruikt worden. Motorfietsjes die vijf hoog beladen zijn of met vier of vijf personen erop zie je bijna niet meer.

Wat niet veranderd is is de manier waarop de berijders van de motorfietsjes zijn gekleed. Een helm is verplicht, die hebben ze allemaal dan wel op maar vraag niet hoe: half op het achterhoofd, kinband los en vaak bovenop een pet of een hoofddoek.

En heel vaak hebben de bestuurders jassen aan die hebben ze dan steevast achterste voren dragen.

Eigenlijk is dat nog logisch ook want het is te warm om je jas dicht te doen en zo wappert de jas niet om je oren als je rijdt…

Feesboek

Maleisie3_(17)Je komt er bijna  niet meer onderuit als je niet als een sociale outcast gezien wilt worden, je moet op Facebook (“Wat? Zit jij nog niet op Feesboek?”). Ik zit er dus ook op, voornamelijk omdat ik op een gegeven moment van vrienden foto links toegestuurd kreeg die ik alleen kon bekijken via Facebook.

Heel af en toe zet ik er zelfs ook wat op. Soms is het wel leuk, je komt nieuwtjes aan de weet en je weet waar mensen uithangen. Maar wat de laatste tijd een probleem wordt is dat naarmate je meer mensen toevoegt het steeds moeilijker wordt om nog wat te volgen. En hoe meer informatie je in dat Facebook zet over jezelf, hoe meer diarree je over je uitgestort krijgt.

Zo heb ik eens aangeven dat ik graag NCIS kijk en de film Lord of the Rings fantastisch vindt, krijg ik dus iedere dag een hele lading “officiële” informatie die mijn hele Facebook volstampt. Zelfs van Lord of the Rings, waar dus volgens mij al jaren niks meer over te melden valt omdat dat klaar en af is, krijg ik nog iedere dag berichten. En dat dus ook voor vrijwel alles wat ik heb aangegeven als interesse, hobby of leuk.

En ook, hoe meer “vrienden”, hoe meer boodschappen, en ik hou helemaal niet zo van zinloze kletspraat als “Ben moe” en “Super avond” en meer van die niks zeggende zinnetjes van een paar slecht gespelde woorden. Daar hebben we toch Twitter voor? En ja, daar heb ik ook een account, want ik wil ook wel eens ergens volkomen zinloze kletspraat posten…

Koningsdag in Maleisië

We hadden vandaag een vrije dag ter compensatie van de verjaardag van de Koning van Maleisië die morgen jarig is.

De Koning van Maleisië is geen Koning door geboorte maar door verkiezing. Maleisië is in feite een federatie van een aantal kleinere koninkrijkjes met elk een eigen sultan, en uit negen van de sultanaten wordt iedere vijf jaar een nieuw staatshoofd gekozen. Het huidige staatshoofd is Sultan Mizan Zainal Abidin ibni AlMarhum Sultan Mahmud Al-Muktafi Billah Shah Al-Haj uit de provincie Terengganu.

Maleisie2_(8)De rol van de koning is voornamelijk ceremonieel, de eigenlijke macht ligt net als in Nederland bij het Kabinet geleid door een Premier. De huidige Koning werd gekozen op 13 december 2006 door de Conference of Rulers en zijn kroning was op 27 april 2007.

De viering van de verjaardag van het staatshoofd verloopt vergeleken bij onze eigen Koninginnedag nogal tammetjes. Er was vandaag van festiviteiten totaal geen sprake en van een nationale feestdag was weinig te merken. Dat komt gedeeltelijk omdat de eigenlijke viering natuurlijk morgen pas is maar ook omdat er niet zoveel aan wordt gedaan. Het is een vrije dag, en dat is genoeg…

Merdaka Square

Maleisie3_(19)Omdat er een parade zou zijn op het Merdaka Plein gingen we daar tegen het middaguur naar toe, maar we waren duidelijk te laat, het plein lag er redelijk verlaten bij en de tribunes waren al bijna afgebroken.

Jammer, maar we konden nu wel even rustig rondkijken op het plein want dat is een bijzondere bezienswaardigheid. Op dit plein is namelijk op 31 augustus 1957 om middernacht de onafhankelijkheid uitgeroepen van Maleisië.

De naam betekent dan ook Onafhankelijkheidsplein. Op het plein is een enorm groot grasveld met aan een van de uiteinden een vlaggenmast van negentig meter hoog, een van de hoogste ter wereld, waaraan de Maleise vlag wappert als monument voor de onafhankelijkheid.

Maleisie_Merdaka_0006aAan het plein ligt ook het gebouw van de Royal Selangor Club, oorspronkelijk de cricket club die daar door de Engelsen was gesticht in 1884. Het veld op het plein wordt behalve voor allerlei evenementen zoals concerten nog steeds af en toe gebruikt voor een cricketwedstrijd.

Het mooiste gebouw aan het Merdaka Plein is echter het Abdul Samad Gebouw. Ondanks dat dit gebouw is gebouwd in 1897 door de Engelsen zijn duidelijk Moorse invloeden zichtbaar. Oorspronkelijk werd het gebruikt door de Engelsen als hun Koloniale Secretariaat maar na de onafhankelijkheid werd het gebruikt voor de hogere Gerechtshoven van Maleisië. Momenteel wordt het gebouw gebruikt door het Ministerie van Informatie, Communicatie en Cultuur. Op de klokkentoren werd tijdens de onafhankelijkheidsverklaring de Engelse vlag gestreken.

Dexter

In december had ik twee dozen meegekregen met daarin DVD’s met twee seizoenen van een mij onbekende serie, maar volgens mijn jongste zoon een echte aanrader. Tot nu toe heb ik nog geen gelegenheid (of zin) gehad om er eens naar te kijken maar omdat ik gistermiddag effe niks te doen had besloot ik om maar eens te kijken wat het was.

Maleisie_(111)Ik bekeek dus de eerste aflevering van “Dexter” en eerlijk gezegd, ik vond het niet echt sensationeel. Ik dommelde zelfs halverwege op de bank weg, dus dat zegt wel genoeg denk ik. Het begon ook al meteen grof, met wat de hoofdpersoon bleek te zijn die iemand om zeep hielp met wat op een boormachine leek.

Niet helemaal mijn mijn smaak (ik weiger nog steeds hardnekkig om die imbeciele uitdrukking “mijn ding” te gebruiken), maar na een korte pauze op het balkon besloot ik om toch nog maar een aflevering te kijken.

Een tweede kans als het ware dus. En het is nu zondagavond en ik heb net de twaalfde aflevering gekeken…

Geen parkeerplaats…

Zoals ik een paar weken geleden al heb gemeld gaan we verhuizen, en ik bedoel niet onze aanstaande verhuizing naar Manila maar de verhuizing van ons kantoor. Het nieuwe pand bij KL Sentral is nog steeds niet klaar (sterker nog, er schijnt nog niet veel meer te zijn dan een gat in de grond) maar ons Management heeft desondanks in zijn wijsheid besloten dat we dan maar tussentijds met zijn allen moeten verhuizen naar ons andere kantoor.

Als ik zeg “met zijn allen” dan bedoel ik iedereen van Shell die in de kantoren Etiqa Towers en de Petronas Twin Towers werkt, en dat zijn zo’n zevenhonderd personen. En die moeten allemaal “tijdelijk” in het Shell House in de wijk Damansara gehuisvest worden, totdat het nieuwe kantoor klaar is. Het moet zo ongeveer voelen als inwonen, teveel mensen in een veel te kleine ruimte met alle ongemakken van dien.

En als klap op de vuurpijl ben ik ook nog eens uitgeloot voor het krijgen van een parkeerplaats en dat betekent dat ik er met openbaar vervoer naar toe moet in plaats van met de auto. Mijn enige troost is dat het voor mij maar voor drie maandjes is…

Bouwnieuws

Maleisie_(112)Ik heb al een tijdje niets meer laten horen van de bouwerij voor ons appartement maar dat is niet omdat het al klaar is, welnee! Het is nog steeds niet af al is het de laatste dagen plotseling ongewoon druk. Ze altijd al ‘s avonds aan het werk maar nu ook met groot materieel, gisteravond waren ze bezig het omliggende terrein te egaliseren met bulldozers.

Het begint aardig te vorderen en misschien is al die bedrijvigheid van de laatste dagen wel een teken dat er binnenkort opgeleverd moet gaan worden.

En ondertussen speculeren we nog steeds wat het nu moet worden. Riet dacht dat ze een keuken zag en ging dus weer voor appartementen, ik geloof daar niks van. Ten eerste omdat wat ze zag helemaal geen keuken was maar meer iets van lage wandkastjes, en de ruimte is gewoon veel te hoog voor gewone woonhuizen.

Hopelijk gaan we het nog af zien, want we weten het dus nog steeds niet. Wie het weet mag het zeggen…

Handshake

Het belangrijkste nieuws van vandaag is dat ik vandaag mijn “handshake” heb getekend. Een “handshake” is in feite een arbeidscontract waarmee je binnen Shell van de ene naar de andere baan over gaat. En hoewel ik eigenlijk dus helemaal niet van baan ga veranderen verandert wel het bedrijf van Shell waar ik voor ga werken. Nu werk ik voor Sarawak Shell, de Maleise tak van Shell, en ik ga met mijn verhuizing over naar Shell Philippines. En dat betekent dus weer een nieuw contract.

Met het tekenen van de “handshake” gaat ook de procedure in werking gaat die ons gaat verhuizen van Kuala Lumpur naar Manila, en dat we binnenkort het hele circus weer door moeten van medische keuringen, verblijfsvergunningen, huis uitzoeken, verhuizing van onze spullen regelen, enzovoort.

Nieuw is wel dat we nu ook allerlei dingen moeten gaan regelen voor het opzeggen van van alles aan deze kant: de huur van onze flat, het lease contract van de auto, telefoonabonnementen, watervoorziening en nog veel meer. Gelukkig krijgen we overal uiteraard weer hulp bij, alleen hoop ik dat het een en ander wat soepeler gaat dan met onze verhuizing van Nederland naar hier.

Maar het contract is gelukkig rond, we gaan voor vier jaar naar Filipijnen.

Illegalen

Dankzij het Internet blijven we hier niet verstoken van het nieuws uit Nederland, ik lees iedere dag online de Nederlandse kranten en zelfs regelmatig de Kattekse Post en de Rainsburger. Maar we hebben hier ook een aantal Engelstalige Maleise kranten, zoiets als de Metro in Nederland die iedere dag in de hal van ons kantoorgebouw gratis mee te nemen zijn.

En het is interessant om te lezen dat Maleisië een aantal grote problemen gemeen heeft met een aantal landen in West-Europa zoals Nederland. Een van die problemen is bijvoorbeeld illegalen. Maleisië is een redelijk welvarend land en daarom een magneet voor illegalen voornamelijk vanuit Indonesië.

En ik las gisteren een rubriek met ingezonden brieven die zomaar in de Telegraaf had kunnen staan. Het waren voornamelijk mensen die niet begrijpen dat de regering zo weinig doet aan het probleem van de illegalen en de strekking van de brieven is ook hetzelfde: ze zijn illegaal dus eruit met die lui!

Er staat ook wel eens nieuws in wat je in Nederlandse kranten nooit zult lezen, zoals over een drugssmokkelaar die afgelopen weekend is veroordeeld tot de galg. Ja, wat dat betreft waarschuwen ze je niet voor niks op iedere vlucht hier naar toe, ze nemen hier tegen dat soort dingen geen halve maatregelen…

Laatste dag in Etiqa

Maleisie_(113)Vandaag was de laatste werkdag in toren 1 van de Etiqa Twin Towers, de eerste Twin Towers van Kuala Lumpur. Aanstaande maandag is de eerste werkdag in het Shell House in de wijk Damansara en dat betekent dat dit weekend alle spullen verhuisd moeten gaan worden.

Shell heeft zes verdiepingen gehuurd in de Etiqa Twins en die gaan niet allemaal tegelijk over maar groepsgewijs, en nu zijn wij dus aan de beurt. Deze week is iedereen op de afdeling dus druk bezig geweest om alle spullen in dozen te pakken, wat voor mij een makkie was aangezien ik net genoeg had om één doos te vullen. De computers blijven echter tot het laatst staan, die worden apart verhuisd want die moeten maandag allemaal weer paraat staan om iedereen te kunnen laten werken. Vanmiddag vanaf drie uur werd er door de IT afdeling begonnen met het loskoppelen en inpakken van alle computerspullen en dat betekende voor ons een vroeg weekend.

Ik ben nu wel mijn dagelijkse loopje naar en van het werk kwijt want het nieuwe kantoor ligt veel verder weg, in een wijk met nauwelijks openbaar vervoer. Maar eens zien volgende week wat de beste manier is om er te komen, ik probeer maandag eerst de metro in combinatie met de shuttle bus.

Verkeerde vliegveld

De mensen die mij al wat langer kennen weten dat als er een voorbijkomt dan moet ik gewoon omkijken. Het is een dwangmatige impuls die ik al heel lang heb, en ik kan er niks aan doen. Ik heb het over vliegtuigen.

Een week of wat geleden kwam ik erachter dat er in Kuala Lumpur een museum is van de Maleise luchtmacht bij een klein vliegveld midden in de stad. Vanmorgen pakte ik dus mijn camera in, zette het adres wat ik op het internet gevonden had in de routeplanner en ik ging op weg. Na een klein kwartiertje kwam ik in de straat waar het moest zijn, mijn routeplanner deelde mij opgewekt mee “Bestemming bereikt!”, en wat denk je: geen vliegveld te bekennen…

Ik snapte daar geen reet van, dus na enig klooien met de TomTom vond ik een “bijzondere plaats”, een vliegveld inderdaad. Ik stelde daar dus de TomTom op in en ging weer op weg. Na een kwartiertje over de tolwegen gereden te hebben begon ik toch wel nattigheid te voelen want er was nog steeds in zicht en ik ging voor mijn gevoel de verkeerde kant op.

Maleisie_(114)Na een half uur bereikte ik dan toch het vliegveld Subang, wat er meteen al verkeerd uitzag: grote vliegtuigen ook waarvan ik zeker wist dat ze nooit van z’n levensdagen op dat kleine vliegveldje zouden kunnen landen. En inderdaad, ook geen museum te bekennen. Omdat ik geen flauw idee had waar ik was besloot ik het maar voor gezien te houden en terug naar huis te rijden.

Thuis gekomen ben ik meteen gaan uitzoeken wat er nou mis was gegaan. Twee dingen dus, het eerste was dat het adres op die website waar ik het gevonden had een volkomen verkeerde straat was en het tweede was dat er in de buurt van KL nog een ander vliegveld is, Subang inderdaad, en dat was tot voor kort de internationale luchthaven van Kuala Lumpur. Dit vliegveld ligt een kilometer of vijfentwintig ten westen van KL en dus alles behalve midden in de stad, zoals ik zelf ook al had geconstateerd.

Maar goed, ik weet nu waar het kleine vliegveld is, het heet Sungai Besi en de juiste straat staat in de TomTom. Echt waar. Volgende week een volgende poging…

Nieuwe kantoor

Vandaag was dus de eerste werkdag in het Shell House in Damansara, en de eerste uitdaging was om er te komen.

Met de auto was een optie, ook al had ik geen plaats in de parkeergarage toegewezen gekregen en zou ik in de buurt een parkeerplek moeten zoeken. Openbaar vervoer was sowieso geen optie want dat is daar niet, het kantoor ligt namelijk in een buitenwijk. Gelukkig had de baas daar rekening mee gehouden en vanaf vandaag was er dan ook een shuttlebus service ingesteld vanaf het station KL Sentral.

Nou is KL Sentral bij ons appartement vandaan heel makkelijk te bereiken. Het metro station Dang Wangi is vrijwel om de hoek en vandaar is het een ritje van acht minuten naar KL Sentral. Om echter de eerste bus van zeven uur te halen moest ik dus wel een half uur eerder op. Dat lukte, in de metro kwam ik mijn maat Brian tegen en ruim op tijd stonden we dan ook bij de bus.

We hadden een stormloop op de shuttlebussen verwacht maar wat denk je, we vertrokken om zeven uur met zijn vieren (de chauffeur niet meegerekend) in een touringcar met 45 zitplaatsen…

Amper tien minuten later waren we op kantoor, waar tot onze verrassing onze spullen op de juiste plek stonden en bovendien ook alles nog meteen werkte ook. We moeten nog steeds een beetje onze weg vinden in het nieuwe gebouw maar dat komt de komende dagen wel.

Ook de terugreis met de bus en de metro ging heel vlot, iets drukker in de bus zoals verwacht maar heel goed te doen. Met een half uurtje was ik thuis, en daar kan voorlopig het schuifelen in de avondfiles niet tegen op…

Touch ‘n Go

Maleisie_(115)Het eerste wat ik gistermiddag deed toen ik uit mijn werk kwam was het kopen van een Touch ‘n Go kaart.

Ik kende het systeem al want veel automobilisten hebben een Touch ‘n Go apparaat waarmee je draadloos betaald in parkeergarages en bij tolpoorten, maar ik wist niet dat je ook gewoon losse kaarten had.

Die kaarten werken net als het nieuwe systeem in Nederland, je houdt de kaart tegen een lezer en bij aankomst doe je hetzelfde waarna het bedrag automatisch van je kaart wordt afgeschreven.

En daarmee houdt de vergelijking met Nederland ook gelijk op. Allereerst is die kaart dus heel handig omdat je hem voor heel veel toepassingen kunt gebruiken, en verder is de aanschaf een makkie. Je betaalt tien Ringgit (iets meer dan twee Euro) voor de kaart, stort er een saldo op (minimaal tien Ringgit) en weg gaat-ie. Overal kun je ze opladen, zelfs in het winkeltje in ons nieuwe kantoor, dus makkelijker kan het bijna niet.

Hier geen gezeik over één kaartsoort voor die en een andere kaartsoort voor die, of halve zolen die wel inchecken maar “vergeten” uit te checken en dan luidkeels klagen dat het systeem niet deugt, geen actiegroepen, niets van dat alles. Eén kaart voor van alles en voor iedereen hetzelfde tarief. Volkomen logisch zou je zeggen, alleen in Nederland wil het maar niet lukken. Waar zou dat toch aan liggen vraag je je af…

Pirates of the Mid_Valley…

Maleisie_(116)Ieder groot winkelcentrum in KL, en dat zijn er heel wat, doet van alles om het zo aantrekkelijk mogelijk te maken voor bezoekers.

Er wordt ten aanzien van promoties altijd flink uitgepakt, voor de Formule 1 en de Moto GP bijvoorbeeld, maar ook voor parfum merken en nieuwe films.

Dat laatste is het geval in de Mid-Valley Mall waar op dit moment een grote promotie is voor de nieuwe film van “Pirates of the Caribbean”.

In de centrale hal ligt nu dus een compleet nagebouwd piratenschip en er lopen fraaie dames rond verkleed als piraten. Wel piraten op hoge hakken natuurlijk…

Voorbereidingen voor Manila

Afgelopen dinsdagmorgen had ik een opvallend volle Inbox op mijn werk email, en dat kwam omdat er een heleboel mailtjes waren binnengekomen die allemaal betrekking hadden op onze aanstaande verhuizing naar Manila.

Zo meldden zich de persoon die onze verhuizing hier gaat coördineren, de persoon aan de andere kant die ons daar gaat opvangen, mijn aanspreekpunt bij Personeelszaken hier in KL en zo nog een aantal mensen. En al die mailtjes gingen gepaard met grote hoeveelheden vragenlijsten die moeten worden ingevuld.

De voorbereidingen voor onze verhuizing zijn dus nu officieel gestart en een van de eerste dingen die moeten worden geregeld is een medisch onderzoek, want er is een verklaring nodig van een arts dat we medisch “fit” genoeg zijn om te verhuizen. De afspraak daarvoor is dus al gemaakt voor aanstaande maandag.

Verder zijn er lijsten om in te vullen met wat we allemaal mee gaan nemen voor de verhuizers, wensenlijstjes voor tijdelijk verblijf en een huis in Manila, en een waslijst met documenten die allemaal overhandigd moeten worden voor het krijgen van een werkvisum. En met dat laatste zijn de Filipijnen nu wat mij betreft het lastigste land wat dat betreft, nog erger dan Rusland!

Halal

Ons nieuwe kantoor heeft een aantal verrassingen. Zo zijn er een redelijk gevulde Shell Shop, een cafetaria en een tennisbaan, en in het naastliggende kantoor is een Food Court, een soort markt maar dan met allemaal eetkraampjes. Op onze eigen verdiepingen vonden we twee verrassingen in het keukentje.

Maleisie_(117)De eerste was de echt afgrijselijk slechte koffie, waarschijnlijk te danken aan jaren achterstallig onderhoud aan het koffie apparaat, en de tweede bestond uit stickers op de koelkast en de magnetron.

Op de stickers staat namelijk “Halal”, en dat betekent dat de koelkast en de magnetron alleen gebruikt mogen worden voor voedselwaren die Halal zijn. Vrijwel alle groente en alles wat uit zee komt is Halal, maar varkensvlees dus beslist niet. En dat is lastig voor de collega’s die gewend zijn om hun lunch bestaande uit brood met ham in de koelkast te bewaren.

En omdat het voor ons ongelovigen sowieso erg lastig is om te bepalen wat nu wel Halal is en wat niet bewaren wij voor alle zekerheid ons eten dus maar op de koelkast in plaats van erin.

Of in een bureaula, wat voor mij geen probleem is want dat deed ik toch altijd al…