Chaotisch verkeer

We worden elke dag gehaald en gebracht door een taxi, een Toyota Innova met twee extra zitplaatsen achter de achterbank zodat we er met zijn vijven redelijk ruim in kunnen zitten. Meteen als we de inrit van het hotel uitrijden moet de chauffeur invoegen op een drukke weg waar het zowel ‘s morgens als ‘s avonds een complete chaos is.

Alles rijdt kriskras door elkaar, niemand let op strepen op de weg en het is constant dringen waarbij iedereen voortdurend op de claxon zit te rammen. De motorfietsen razen sneller dan de auto’s door alles heen, ze wurmen zich in alle open plekjes die ze zien, en ik snap werkelijk niet hoe het in vredesnaam mogelijk is dat niemand elkaar raakt. De tussenruimte tussen alle voertuigen is soms niet meer dan centimeters en desondanks raakt niemand elkaar. Je zou verwachten dat alle auto’s vol deuken moeten zitten, maar dat is dus niet het geval en ongelukken heb ik ook nog niet gezien.

Na een geslaagde tweede trainingsdag was er voor mij bij terugkeer in het hotel een akkefietje: mijn keycard werkte niet meer op het kamerslot en ik kon dus niet naar binnen. Terug bij de receptie kreeg ik te horen dat er maar tot vandaag voor mij was gereserveerd en dat ik dus feitelijk geacht werd uit te checken. Vreemde zaak, aangezien ik schriftelijk bewijs bij me had dat er tot aanstaande zaterdag voor mij gereserveerd zou moeten zijn, inclusief bevestiging van het hotel. Ze gingen het uitzoeken en mijn keycard werd opnieuw geactiveerd zodat ik mijn kamer weer in kon.

We aten deze avond alweer in hetzelfde restaurant als de vorige twee avonden. We hadden eigenlijk naar het tweede restaurant van het hotel willen gaan maar besloten dat toch maar niet te doen toen we zagen dat daar blijkbaar een kinderfeest werd georganiseerd…

Eerste dag van de training

We verzamelden om kwart voor acht in het restaurant van het hotel voor het ontbijt, onze auto zou om half negen arriveren om ons naar het Shell-gebouw te brengen waar de training om half tien zou beginnen. Zelf vond ik dat rijkelijk laat maar het schijnt hier de gewoonte te zijn dus hebben we ons aan het hier gebruikelijke schema aangepast. We waren inmiddels met zijn vijven omdat gisteravond ook Vidya, een collega uit Bengaluru, was gearriveerd. Zij is de voorzitter van een stuurgroep waar ik ook in zit en zij gaat ook onze cursus volgen.

Onderweg naar kantoor bleek al dat we een gezellig groepje hebben: er werd meteen al heel wat afgekletst onderweg. Ik ken Ayaz en Vidya al langer van gezamenlijke meetings, Akansha en Rutvi kende ik nog niet maar we maakten onderweg nader kennis. De training die we gaan geven gaat over hoe het managen van technische Informatie in projecten in zijn werk gaat.  Ayaz en ik gaan de eerste drie dagen de training verzorgen met het theoretische gedeelte, waarna Akansha en Rutvi een demonstratie gaan geven van hoe het in de praktijk werkt.

Aangekomen op het kantoor kregen we allemaal een waterfles en een koffiebeker (voor hergebruik) en werd geregeld dat we de rest van de week toegang hadden tot het gebouw. Onze training-zaal was op de tweede verdieping waar we onze cursisten, negentwintig in totaal, al aantroffen. Na de gebruikelijke introductie van iedereen gingen we van start, waarna de meeste sessies van de dag gedaan werden door mij. De eerste indruk aan het eind van de dag was dat we tevreden konden zijn: ons publiek was aandachtig en duidelijk gretig om te leren, er was veel interactie geweest met vragen tussendoor en al met al hadden we dus een voldaan gevoel.

Terug in het hotel na een lange rit door de chaos van de avondspits (je moet het meegemaakt hebben om het te kunnen geloven) fristen we ons op en dineerden gezellig met zijn vijven in hetzelfde restaurant als de vorige dag. Ook deze keer werd het niet laat want ik was bekaf van de trainingsdag en waarschijnlijk ook nog wel een beetje van de jetlag. De kop is eraf zoals dat heet, morgen dag twee!

Aankomst in Chennai

Vlucht EK148 kwam inderdaad pas rond half een aan in Dubai maar nadat ik vlot door alle procedures heen was zat ik toch al redelijk snel aan een bakkie in de Business Lounge. Lang zat ik daar niet want ik had maar een uurtje de tijd voordat ik naar gate B28 moest voor mijn vervolg-vlucht naar Chennai. Daar was het instappen nogal chaotisch omdat net als Filipino’s de Indiërs dus ook geen boodschap hebben aan de mededeling dat je op je beurt moet wachten.

Doordat vrijwel iedere Indiër minstens twee grote plastic tassen met tax-free inkopen had naast de toch al uitgebreide hoeveelheid handbagage was het bij het instappen een puinhoop, want alles moest uiteraard in de beperkte ruimte van de bagage-compartimenten worden gepropt. Dat leverde in de gangpaden lange rijen wachtenden op en ook deze vlucht vertrok dus ruim een half uur te laat. Ik had voor vertrek nog van stoel geruild met mijn buurman aan de andere kant van het gangpad, want ik zat naast zijn maat en ze wilden graag naast elkaar zitten en daar had ik geen problemen mee.

De vlucht duurde nog geen vier uur en dat was te kort voor voldoende slaap, maar toch slaagde ik er zowaar in om bijna twee uur te slapen. Toen werden we gewekt voor het ontbijt, en daarbij deed zich een idioot voorval voor. Mijn buurman (die waar ik mee van stoel had geruild) bestelde een uitgebreid ontbijt, en toen de koffie langs kwam wilde hij perse warme chocolademelk. Dat moest uiteraard speciaal gemaakt worden, maar nog geen vijf minuten nadat dat was neergezet liet hij het complete ontbijt, wat hij nauwelijks had aangeraakt, weer weghalen. Ik kon de blik van de stewardess heel goed begrijpen….

Vlak voor aankomst was er trouwens nog een idioot voorval. Mijn buurman, ook een Europeaan, had de hele vlucht liggen slapen en toen hij wakker was geworden pakte hij mijn schoenen en wilde die aantrekken. Ik zei dus, “Dat zijn mijn schoenen”, waarop hij ze verdwaasd ging zitten bekijken voordat hij ze aan mij teruggaf. Na de landing werd ik bij de paspoortcontrole zoals ik al had verwacht grondig gecontroleerd maar alles was in orde dus ik kon doorlopen. Naar dat verrekte RFQ formulier werd trouwens helemaal niet gevraagd, maar misschien stond dat al wel “in de computer”.

Het wachten op mijn koffer duurde lang, ik begon me al zorgen te maken, maar uiteindelijk rolde hij toch op de band. Daarna was ik vlot buiten waar mijn chauffeur al met een bordje met mijn naam (zowaar goed gespeld!) stond te wachten. De rit naar het hotel duurde best lang, maar onderweg kreeg ik wel al een eerste indruk van India in het algemeen en Chennai in het bijzonder. De aanblik deed me een beetje denken aan de Filipijnen, niet alleen de stad zelf maar ook het verkeer. Jammer dat mijn chauffeur geen woord Engels sprak want ik had hem graag het een en ander gevraagd.

ik was al bijna vergeten hoe het was, maar hier is het verkeer dus net als op de Filipijnen complete chaos. De wegen die we volgden waren best breed maar alles reed kris-kras door elkaar. De auto’s reden niet snel maar waren hoofdzakelijk bezig elkaar en vooral de vele motorfietsjes (die overal schijt aan hadden) te ontwijken. Belangrijkste attribuut van alle voertuigen is hier dan ook de claxon die net als op de Filipijnen continue wordt gebruikt. Wat me met name verbaasde was niet eens zozeer de ware doodsverachting waarmee de motorfietsjes door alles heen jagen maar dat de meeste berijders daarbij geen helm dragen…

Aangekomen in het hotel Citadine kon ik snel inchecken en naar mijn kamer, waar ik na het uitpakkenden mijn koffer eerst een poosje ben gaan slapen. Ik verwachtte mijn collega’s pas laat in de middag, en ik kreeg na een app-je antwoord van Ayaz dat hij was aangekomen. We spraken af in de lobby waar we eindelijk kennis konden maken nadat we online al meer dan een jaar met elkaar werkten, en we hebben daarna uitgebreid bijgepraat. Vroeg in de avond kwamen de beide jongedames Akansha en Rutvi ook aan en nadat die zich hadden opgefrist dineerden we met zijn vieren in het restaurant van het hotel.

Laat werd het niet want ik was nog behoorlijk gammel van de reis met weinig slaap een het tijdsverschil van drie en een half uur met Nederland. Morgen begint de training, zin in!

 

Op weg naar Chennai

Voor het vervoer naar Schiphol hoefde ik zoals gewoonlijk wanneer ik met Emirates vlieg geen zorgen te maken want ik had vanwege mijn Business Class ticket de mogelijkheid om een gratis taxi te bestellen. Die zou volgens een berichtje wat ik gisteravond kreeg ter bevestiging om tien voor elf voor de deur staan, zodat ik vier uur voor vertrek op Schiphol zou kunnen zijn. Dat was zowel door Schiphol als door Emirates gaan te voren aangeraden.

De taxi stond er al om vijf voor half elf, veel te vroeg dus, maar beter te vroeg dan te laat dacht ik. Ik nam afscheid van Riet en stapte in de dikke Mercedes van chauffeur Kees. Na een gezellige rit (we zaten gezellig te kletsen want Kees rijdt blijkbaar ook ons management rond en kent dus de hoge pieten beter dan ik) werd ik bij de VIP ingang op Schiphol afgezet. Dat was een verrassing, en daar stond geen rij (geen verrassing). Ik was dus snel binnen maar moest toen bijna een half uur wachten voordat de incheck-balie van Emirates open ging.

Er stond een enorme rij te wachten om in te checken bij Emirates, maar ja, er is een aparte Business Class check-in dus ik kon aan het begin van de rij langs de meeste wachtenden glippen. Er waren maar drie mensen voor me dus ik was snel aan de beurt, maar toen ging het toch nog mis. Nou ja, bijna dan, want Na het controleren van mijn visum en mijn Corona-vaccinaties kreeg ik de vraag of ik een RFQ formulier had ingevuld. Ik wist niet eens wat dat was, laat staan dat ik het had ingevuld! Het bleek een verplicht formulier te zijn en zonder dat kon ik niet worden ingecheckt want als je het formulier ingevuld had kreeg je een nummer en dat hadden ze daarvoor nodig.

Dat invullen kon gelukkig via de telefoon, en de medewerker van Emirates liet me zien hoe het moest, maar ik moest wel even opzij stappen uiteraard om het formulier in te vullen. Dat ging moeizaam omdat er vragen in stonden die ik regelmatig op moest zoeken, zoals het adres a van mijn hotel, maar na dik een half uur geworsteld te hebben was het formulier online ingediend en dat leverde een nummer op wat nodig was voor het inchecken. Nadat een drietal erg lastige Arabieren voor mij (twee wilden een upgrade naar First Class) eindelijk klaar waren werd ik alsnog snel ingecheckt.

Daarna was het een eitje, want ook van de lange rij voor de security check had ik geen last, ook daar is een aparte rij voor Business Class passagiers. En bij de paspoortcontrole stond zelfs vrijwel geen rij, wat ik helemaal nooit eerder had gezien, en dus was ik ondanks het onverwachte oponthoud nog redelijk snel binnen. De rest van de wachttijd bracht ik door in de lounge van Emirates, waaraan ik een uur voor vertrek naar gate G9 wandelde. Daar stond de vertrouwde dikke Airbus A380 voor het eerste deel van mijn reis al te wachten.

Het vertrek ging weer niet vlot, dat was ook al zo in mijn Irak-periode toen ik deze vlucht naar Dubai iedereen acht weken had. We vertrokken dan ook dik een half uur te laat en zullen daarom in plaats van net voor ruim na middernacht aankomen in Dubai. In het vliegtuig zag ik dat er twee films beschikbaar waren die ik al een tijdje op mijn lijstje heb staan (de nieuwe Top Gun en de laatste Jurassic World), dus ik kom de tijd wel door…

 

Voorbereidingen

Vandaag heb ik de voorbereidingen voor de training die ik volgende week in Chennai moet gaan geven afgerond, dat wil zeggen voor wat betreft de training zelf. Voor de reis is er nog wel het een en ander te regelen en dat betreft in eerste instantie dingen die ik mee moet nemen. Zo hoef ik weliswaar geen malaria tabletten te slikken maar ik moet wel een voorraad DEET meenemen tegen de muggen. En ik moet ontsmettingsmiddel meenemen in geval van wondjes en uiteraard Imodium voor het geval ik last krijg van mijn ingewanden. Ja, dat zijn nou eenmaal de consequenties van landen in de Tropen…

Ook op het gebied van de reis zelf moet nog het een en ander geregeld te worden, met name met betrekking tot transport bij aankomst en de hele volgende week van hotel naar de trainingslocatie. Gelukkig hoef ik daarvoor niet zelf te zorgen, dat regelt mijn maat in India. Wat ik wel zelf moet doen uiteraard is inchecken voor mijn vluchten aanstaande zaterdag en zondag, en het bericht dat de online check-in was geopend kreeg ik vanmiddag ook Schiphol terwijl ik in de rij stond voor Starbucks.

Ik was daar om Robin en Astrid op te halen die terugkwamen van hun weekje vakantie op het Portugese eiland Madeira. Ze waren net geland toen ik aankwam op Schiphol, dus ik had nog even tijd voor twee boodschappen op Schiphol Plaza. Het eerste was een verloopstekker voor India, want niet te geloven, we hebben een la vol met allerlei verloopstekkers maar India heeft waarachtig stopcontacten waarvoor we nog geen verloopstekker hebben. Dat was snel geregeld en terwijl Robin en Astrid nog op hun koffers stonden te wachten kon ik mooi even langs Starbucks voor een lekker bakkie koffie.

Nu hebben alle Starbucksen in de hele wereld één ding gemeen: het gaat er ontzettend langzaam. Dat ligt mijns inziens aan hun eigen systeem, je kunt snel bestellen want ze schrijven je naam en je bestelling op de bekers, maar vervolgens hebben ze gewoon te weinig mensen die de bestellingen daadwerkelijk maken. Ik stond dus lang in de rij van wachtenden maar kreeg mijn White Mocca (daarvoor ga je naar Starbucks, voor bijzondere koffie) nog ruim op tijd want de wachttijd voor de koffers duurde uiteindelijk dik drie kwartier.

Waar ik wel een beetje van schrok was de prijs voor de koffie: zes euro dertig voor weliswaar de grootste maat beker, maar toch…

Egels

Zelf hebben wij ze nog niet gezien maar onze buurvrouw zei afgelopen week al dat er bij hun in de tuin regelmatig egels zaten. Misschien hebben onze katten er wat mee te maken dat wij ze in onze tuin nog niet hebben gezien, maar er beginnen nu op de WhatsApp group van de buurt ook berichten door te komen dat er egels in tuinen zijn gesignaleerd.

De foto hieronder is gemaakt door een van onze buren die een egel in zijn tuin te hulp moest schieten want het arme beest zat vast in het gaas wat tussen de heg zit:

Drukte op Schiphol

Het is ook nu de vakantie-periode voorbij is nog steeds een enorme chaos op Schiphol door een gebrek aan personeel bij de beveiliging. Dat is slecht nieuws want het betekent dat ik aanstaande zaterdag minstens vier uur van tevoren aanwezig moet zijn op Schiphol en zelfs dat is geen garantie dat ik mijn vlucht ga halen. Ik vlieg weliswaar Business Class maar ik weet niet of dat voor de wachttijd wat uitmaakt. Normaal gesproken is er dan een aparte security-check ingang maar de vraag is hoe het met die drukte is georganiseerd.

Toch is het blijkbaar een kwestie van het juiste tijdstip, want afgelopen woensdagnacht bracht Riet Robin en Astrid naar Schiphol voor hun vakantie naar Madeira, en er kwam al snel een tekstberichtje dat ze met een half uur overal doorheen waren. Dat betekende dan wel dat ze drie en een half uur op Schiphol moesten doorbrengen, maar dat is natuurlijk maar een klein ongemak vergeleken met het missen van je vlucht. Bovendien is er zat te doen daar dus die tijd was prima door te komen.

Het wordt voor aanstaande zaterdag dus afwachten. Ik heb in ieder geval een taxi geregeld die vliegmaatschappij Emirates aan alle Business Class passagiers gratis ter beschikking stelt. Je kan dat online reserveren bij je boeking, je wordt dan op de aangegeven tijd thuis opgehaald en keurig op Schiphol bij de juiste terminal afgezet. Alle gemak, want nu hoef ik Riet of andere familie niet lastig te vallen om me weg te brengen.

Nog meer goede berichten

Nu mijn reis naar Chennai is geboekt moet ik me ook bezig gaan houden met alle randvoorwaarden en die zijn bij ons bedrijf niet vrijblijvend. Risico’s van reizen worden zeer serieus genomen en een van de dingen die ik daarom verplicht moet invullen is een risico analyse, of zoals het officieel heet een “Travel Risk Assessment”. Dat is een formulier waarvan de inhoud afhankelijk is van je bestemming en waarop potentiële risico’s staan vermeld, en je moet dan aangeven of je daarvan kennis hebt genomen en indien nodig maatregelen hebt genomen.

Zo gelden voor India een aantal verplichte vaccinaties en om dat te kunnen afvinken op het formulier moest ik contact opnemen met onze eigen medische dienst om te laten controleren of ik nog vaccinaties nodig heb. De procedure was simpel, ook scande alle pagina’s van mijn vaccinatie-boekje, dat mailde ik door en kort daarna kreeg ik te horen dat alles in orde was, ik hoefde geen extra vaccinaties en ook malaria tabletten waren niet nodig. Ik kon dit nu dus op het formulier aanvinken als afgehandeld.

Ook de rest van het formulier kon ik waar nodig afvinken en daarmee is dit deel van de formaliteiten afgehandeld. Het formulier wordt intern opgeslagen en er gaat een kopie naar mijn baas, ten teken dat ik dit verplichte onderdeel heb afgehandeld.

Vanmiddag kreeg ik zoals afgesproken een telefoontje van de behandelende uroloog in het LUMC met de uitslag van mijn echo van vrijdag. Het nieuws was goed: er was niets meer te zien van de beschadiging van mijn nier en alles is dus nu in orde, ik hoef hier niet meer voor terug te komen.

Echo en visum

Deze ochtend ben ik naar het LUMC geweest om daar volgens afspraak een echo te laten maken van mijn nieren. Die afspraak was drie maanden geleden vlak na mijn behandeling als gevolg van mijn fietsongeluk gemaakt om het herstel van mijn linkernier te controleren. De verwachting was dat na die periode het vocht rond mijn nier verdwenen zou moeten zijn en de echo was om dat te controleren. Het hele process ging erg vlot en ik stond met amper een half uur weer buiten. Ik word maandag gebeld met de uitslag.

Ook zag ik vanmorgen twee mailtjes in mijn mailbox van het visum-bureau en mijn eerste gedachte was dat er problemen waren met mijn visum-aanvraag. Mogelijk miste er nog wat informatie, of ik had iets verkeerd ingevuld, of misschien was de foto die ik had ingestuurd niet goed. Ik opende het eerste mailtje en zag een attachment, maar het kwartje viel pas toen ik dat attachment opende en tot mijn stomme verbazing een visum-brief zag van de Indiase ambassade waarin de gegevens werden vermeld van mijn elektronische visum. Er was helemaal niks mis met mijn aanvraag, het visum is er al!

Na een snelle check of alle gegevens klopten, met name naam, paspoortnummer en uiteraard de ingangsdatum, en alles bleek in orde. Nu ik mijn visum heb en mijn Credit Card zijn de belangrijkste horden voor mijn business-trip naar Chennai is genomen en kon ik mijn reis vandaag daadwerkelijk gaan boeken.

Dat heb ik meteen gedaan en inmiddels zijn de vluchten geboekt. Ik kreeg meerdere opties van het reisbureau (we mogen uiteraard alleen vliegen met door het bedrijf goedgekeurde maatschappijen) en uiteindelijk koos ik voor de Emirates optie. Niet alleen omdat ik een “frequent traveller” ben bij Emirates maar ook omdat alle andere opties meer dan één tussenstop hadden en een veel langere reistijd. Het was niet de goedkoopste optie, maar dat moet mijn sponsor dan maar goed vinden. Ook het hotel is geboekt, ook weer een uit de lijst van goedgekeurde hotels maar de keuze was aangegeven door mijn collega die samen met mij in Chennai de training die we moeten geven gaat faciliteren. Hij gaat zorgen voor vervoer ter plekke dus daar hoef ik me geen zorgen over te maken.

Als er verder geen problemen meer ontstaan (en dat verwacht ik niet) vertrek ik dus op zaterdag de 24e naar Chennai, met een tussenstop in Dubai, en ik hoop daar zondagmorgen vroeg aan te komen.

Visum aangevraagd

Nu ik mijn Credit Card heb ontvangen kon ik vandaag mijn visum aanvraag indienen. Ons bedrijf heeft voor visumaanvragen een bureau in de arm genomen wat de aanvragen indient, ik hoef die dus niet zelf in te dienen bij de Ambassade van India in Den Haag. Bijkomend voordeel van zo’n bureau is dat het aangeeft wat je allemaal moet indienen voor zo’n aanvraag (want dat verschilt per land soms behoorlijk), dan weet je tenminste zeker dat alles compleet is.

In dit geval leek het eenvoudig want ik wist al wat er nodig was, en ik had alles dus al klaar: een Letter of Invitation, een kopie van mijn paspoort en een pasfoto. Die laatste was zoals me was opgedragen een selfie, gemaakt met mijn iPhone tegen een witte achterwand. Hopelijk voldoet dat, zo niet dan zouden ze het me wel laten weten was me verteld.

Ik vulde het aanvraagformulier in op de website van het bureau, wat overigens pas bij de tweede poging lukte (de reden was me niet duidelijk, maar goed). Ik kreeg meteen een link toegestuurd met een vragenformulier, en ik verwachtte dat dat hoofdzakelijk was om de benodigde documenten bij te voegen. Tot mijn verbazing was het niet alleen dat maar bleek het een uitgebreide vragenlijst. En als ik zeg uitgebreid dan bedoel ik heel erg uitgebreid.

Zo werden mijn persoonlijke details gevraagd, wat uiteraard logisch is, maar ook vragen als waar ik werk (naam, adres, telefoonnummer, email adres, website, alles), bij wie ik op bezoek ga (naam, adres, telefoonnummer, email adres, website, alles), het doel van mijn bezoek en daarnaast nog een hele lijst zeer persoonlijke vragen. Zo moest ik opgeven wie mijn vader was en waar die was geboren, wat zijn nationaliteit was en of die door geboorte was verkregen. Hetzelfde vroegen ze ook van mijn moeder en van Riet, want ik had opgegeven dat ik was gehuwd.

Daarnaast ook nog vragen over mijn criminele verleden (indien van toepassing), of ik wel eens gearresteerd was, of ik drugs gebruik, of ik wel eens betrokken was geweest bij drugsmokkel, en ook welke landen ik in de afgelopen tien jaar heb bezocht. Meest interessante vragen waren wel of ik wel eens in Pakistan was geweest, een vraag die vanuit Indiaas perspectief wel logisch lijkt aangezien India en Pakistan nu niet bepaald op goeie voet met elkaar staan.

Kortom, ik ben zowat een halve middag bezig geweest met het invullen van de vragenlijst. Daarmee zou mijn aanvraag nu compleet moeten zijn, maar het was allemaal wel een stuk ingewikkelder dan ik had verwacht. Het heeft me er in ieder geval niet geruster op gemaakt dat ik mijn visum nog op tijd ga krijgen…

De kaart is er!

In de loop van de ochtend kreeg ik dan eindelijk het bericht waar ik al weken op zit te wachten, mijn Credit Card zou vandaag bezorgd worden! En het nieuws kwam nog uit onverwachte hoek ook, want het kwam van Riet, die een App op haar telefoon heeft staan die melding geeft wanneer er post bezorgd gaat worden op ons adres van PostNL. Het betekende dat ik mijn afzeg-gesprek in ieder gavel vandaag nog niet hoefde te hebben, maar dat wil niet zeggen dat nu alles is opgelost.

Nu de kaart binnen is kan ik mijn visum-aanvraag gaan indienen maar dan nog is de vraag hoe lang het gaat duren voordat ik een visum heb en of het nog op tijd komt om mijn reis naar Chennai te gaan plannen. Net als bij de aanvraag voor de Credit Card kan ik een versnelde procedure gaan aanvragen maar zelfs dan weet je nooit hoe lang de Indiase Ambassade erover doet om het visum uit te vaardigen.

positief is wel dat er tegenwoordig een elektronisch visum kan worden aangevraagd en wat ik heb begrepen versnelt dat de procedure aanzienlijk. Wel spreken we dan alleen over weken in plaats van maanden, maar in hoeverre het nog sneller kan met die versnelde aanvraagprocedure is natuurlijk nu de vraag. In ieder geval kan er nu iets in gang gezet worden al is er nog steeds geen definitief groen licht. Laten we maar zeggen dat het nu geen rood licht meer is maar oranje…

Fysiotherapeut

Vandaag werkte ik weer vanuit het kantoor in Rijswijk zoals vrijwel iedere dinsdag en zowaar was ik deze keer niet alleen, mijn collega Sebas was er zowaar ook. Het werkt toch een stuk gezelliger op kantoor als je een beetje aanspraak hebt, en eerlijk gezegd is dat ook de enige reden voor mij om naar kantoor te gaan want voor mijn werk kan ik net zo goed van thuis uit doen aangezien alle mensen waarmee ik op dagelijkse basis contact heb in het buitenland zitten.

Vroeg in de middag vertrok ik alweer uit Rijswijk want ik had vandaag mijn eerste afspraak met een fysiotherapeut in het Paramedisch Centrum in Rijnsburg. Ik was nog niet eerder in dat Centrum geweest en het viel me meteen op hoe groot het was, veel groter dan ik vanaf de weg had ingeschat.

Mijn behandelende fysiotherapeut was gelukkig wat positiever dan de trauma-chirurg maar gaf ook wel aan dat verbetering een langdurig proces zou worden. Dat had ik al wel verwacht want met de trauma-chirurg heb ik een afspraak staan dat hij me in november zal bellen om te horen of er verbetering is maar hij ziei daarbij dat ik niet al te veel moest verwachten op die termijn. Er werden me een paar oefeningetjes opgedragen die ik iedere dag zoveel mogelijk moest doen en er werd een soort zwachteltje gemaakt voor mijn middelvinger wat ik ’s nachts moet dragen. En over twee weken moet ik weer terug komen voor de volgende afspraak.

Van de Credit Card nog steeds geen bericht, en morgen loopt mijn deadline af. Het lijkt er dus op dat ik zal moeten afzeggen voor de cursus, tenzij we morgen alsnog kunnen besluiten tot uitstel. 

Nog steeds geen Credit Card…

Vorige week kreeg ik dan eindelijk een essentieel onderdeel wat ik nodig heb voor de aanvraag van mijn visum voor India, de Letter of Invitation. Dat is in feite een schriftelijke bevestiging van mijn gastheer in India dat ik ben uitgenodigd en waar ik voor kom. Zonder zo’n brief kan ik geen visum aanvragen. De andere twee benodigdheden waren vrij simpel, een kopie van mijn paspoort en een pasfoto. Die foto moet op het bizarre formaat van 5×5 centimeter zijn met een volledig witte achtergrond, maar mijn contactpersoon bij het bureau wat mijn visumaanvraag gaat afhandelen zei dat ik gewoon een selfie kon maken met mijn mobiele telefoon met een witte achtergrond, zij zorgen dan wel voor het juiste formaat.

Maar het belangrijkste attribuut voor mijn visumaanvraag heb ik nog steeds niet, en dat is de Credit Card van het bedrijf. Die is weliswaar onderweg maar het is nog steeds niet duidelijk wanneer die gaat arriveren. Van andere collega’s hoor ik dat ik maar niet al te optimistisch moet zijn, gebaseerd op hun eigen ervaringen.

Vanwege die reden heb ik al een paar keer spoedoverleg gehad met de collega waarmee ik die cursus moet gaan geven en de sponsor van het hele cursusgebeuren, die allebei in India gebaseerd zijn. Onze sponsor wil de cursus niet uitstellen, iets wat mijn eigen baas heeft voorgesteld, mede vanwege het feit dat in India de uitnodigingen al de deur uit zijn. Ik heb aangegeven dat ik het in principe tot aanstaande woensdag wil aankijken, uiterlijk dan moet de Credit Card binnen zijn, anders wordt het simpelweg te laat om nog een visum aan te vragen.

En zoals gezegd, geen visum betekent geen mogelijkheid voor mij om naar India te reizen en zal ik moeten afzeggen. Mijn Indiase collega wordt er behoorlijk zenuwachtig van want hij zal die de cursus dan waarschijnlijk alleen moeten gaan geven…

Eindelijk Internet

Gisteravond kreeg ik een ingeving met betrekking tot mijn nieuwe netwerk-apparaat wat maar niet wil werken. Tot nu toe had ik eigenlijk alleen maar geprobeerd om het ding aan de praat te krijgen via de aansluiting op mijn werkkamer, er vanuit gaande dat de kabelaansluiting goed was. De reden daarvoor was simpelweg dat mijn Mac-laptop wel goed werkte op dezelfde kabel en dat het daarom dus niet aan de kabel kon liggen.

Om dat toch definitief uit te sluiten voordat ik het apparaat naar de leverancier terug zou sturen besloot ik nog een enkele poging te wagen door het ding direct aan de KPN router in de meterkast aan te sluiten via een kabel waarvan ik zeker was die die goed werkte. En wat denk je, alles werkte meteen goed, zonder handmatige installatie maar direct via de automatische installatie-procedure. Internet, WiFi, alles deed het perfect.

En daarmee werd mijn veronderstelling dat het niet aan de kabel kon liggen keihard onderuit gehaald. Ik belde Martin om zijn hulp te vragen (hij is veel beter met het aansluiten van kabels dan ik) en die kwam vanmorgen met zijn complete set spullen voor het doormeten en aansluiten van netwerkkabels. En jawel hoor, de metingen leverden op dat er niet alleen een probleem was met de kabel in de muur van mijn werkkamer naar de meterkast maar ook met de verlengkabel die ik had gebruikt tussen het modem en het aansluitpunt in mijn werkkamer!

Die laatste kabel was het minste probleem, die gooide ik gelijk weg want die was simpel te vervangen, maar de kabel in de muur was een ander verhaal. Gelukkig bleek ook dat simpeler dan ik had verwacht want het bleek te liggen aan de aansluiting in de meterkast. Martin prikte de draad die het probleem veroorzaakte opnieuw vast in de meterkast en toen bleek bij doormeting dat het probleem verholpen zou moeten zijn.

Op mijn werkkamer sloot ik het nieuwe apparaat weer aan en nu bleek alles meteen goed te werken. Goed nieuws dus, ik heb weer Internet boven, en daarbij heb ik weer een heleboel nieuwe dingen erbij geleerd. Was het toch nog ergens goed voor…

Er was ook nog minder goed nieuws vandaag en dat was ten aanzien van de wedstrijd van Quick Boys tegen VV Katwijk, onze plaatselijke derby der derbies. De wedstrijd zou na de ongeregeldheden bij vorige gelegenheden uitsluitend bezocht worden door supporters van de thuisploeg, en dus gingen mijn broer Alex en ik vanmiddag op weg naar een zonnig Nieuw-Zuid. En het was maar goed dat het zonnetje scheen want dat was het enige positieve van de hele wedstrijd.

Onze verwachtingen waren hoger gespannen dan anders gezien het resultaat van de wedstrijd tegen Rijnsburgse Boys van twee weken geleden die eindigde in een klinkende 4-0 overwinning. De sfeer vooraf was dan ook optimistisch bij eigenlijk alle supporters van de thuisploeg, maar we werden met zijn allen lelijk in ons hemd gezet. De bijzonder slap ogende thuisploeg werd het eerste half uur aan alle kanten voorbij gelopen door een veel fanatieker Katwijk dat dan ook een dik verdiende 3-0 voorsprong had bij de rust, en dat was nog een magere afspiegeling van het vertoonde spel ook.

Dat het uiteindelijk toch nog 3-1 werd was hoofdzakelijk te danken aan het feit dat Katwijk het de tweede helft wel geloofde en moeiteloos de wedstrijd uit kon spelen, met van hun kant als enige schoonheidsfoutje het tegendoelpunt van Quick Boys vlak voor tijd. Wat overigens gescoord werd door de hardwerkende Youssof El Kachati, de enige speler van Quick Boys die wel vanaf het begin doorhad waar het in zulke wedstrijden om gaat…

Nog steeds geen Internet

Gisteren arriveerde het pakketje met mijn nieuwe netwerkapparaat, een Netgear WAX204 die het kapotte Apple-apparaat moet gaan vervangen. Installatie moest volgens de beschrijving een fluitje van een cent zijn, maar dat bleek niet bepaald het geval.

Toen ik het apparaat aan de netwerkaansluiting op mijn werkkamer had gekoppeld begon ik met de automatische installatie-procedure die zelf probeerde aan mijn netwerk te koppelen. Dat lukte niet want er werd geen Internet gevonden, wat ik raar vond, en dus moest ik over naar de handmatige instellingsprocedure. Maar wat ik ook probeerde, het instellen van de WiFi ging vlekkeloos maar het apparaat bleef volhouden dat ik geen Internet had.

Ik vroeg Martin om advies en die gaf wat dingen aan waarvan ik de meeste al had geprobeerd. Wel gaf hij een uitstekend alternatief waarvan ik niet eens wist dat het kon, het instellen van mijn eigen Mac-laptop als Hot Spot waaraan ik dan mijn werk-laptop kon koppelen. Zo kon ik in ieder geval weer van thuis uit werken en kon ik tegelijk proberen om een oplossing te vinden voor het probleem met mijn nieuwe Netgear apparaat.

Voor de liefhebbers:

Het blijft raar dat de netwerkkabel aan mijn eigen laptop dus wel werkt maar niet als ik hem aan mijn nieuwe apparaat koppel. Het lijkt er dus op dat er iets mis is met het nieuwe apparaat, misschien niet de hardware zelf maar dan toch met de instellingen. Wat ik ook probeer, het apparaat krijgt simpelweg geen goed IP adres van de KPN router in de meterkast en dat is ook de reden dat er geen koppeling met het Internet mogelijk is. Op diverse Internet forums vind ik mensen met soortgelijke problemen maar een echte eenduidige oplossing wordt er niet geboden. Morgen verder zoeken dus maar, en als dat niks oplevert zit er niks anders op dan het apparaat te retourneren.

Berlage gebouw in Den Haag

Gisteren heb ik noodgedwongen weer in Rijswijk gewerkt omdat ik nog steeds geen werkend Internet heb op mijn werkkamer. Wel heb ik vandaag een vervangend apparaat gekocht wat het kapotte Apple-apparaat moet gaan vervangen, wat ik vanavond hoop te installeren en dan zou alles vanaf morgen weer moeten werken. Fingers crossed…

Vandaag heb ik voor de eerste keer in Den Haag gewerkt en dat was niet alleen vanwege mijn problemen met het Internet. Deze week is er namelijk een collage uit India over waar ik de laatste maanden veel me heb samengewerkt en we hadden voor vandaag afgesproken in het kantoor in Den Haag. Voor onze afspraak ben ik een kijkje gaan nemen in het kantoorgebouw achter ons hoofdkantoor waar mijn team tijdelijke ruimte heeft voor degenen die in Den Haag willen werken in plaats van in Rijswijk.

Dat gebouw heet het Berlage-gebouw, uiteraard omdat het ontworpen is door de beroemde architect Berlage. En het moet gezegd, het gebouw heeft wel wat. De indeling is prettig en het is er ruim en licht, je ziet mijn werkplek op de foto hierboven en de ruimte was niet zo verlaten als op de foto lijkt.

Lang heb ik er overigens niet gewerkt want mijn afspraak was halverwege de ochtend in het hoofdgebouw en ik besloot om de rest van de dag daar te blijven met mijn twee collega’s waar ik mee had afgesproken. We vonden daar drie werkplekken bij elkaar in een ruimte waar ik ook nog wat andere collega’s tegenkwam, dus al met al een plezierig dagje. Heel wat gezelliger in ieder geval dan de vorige twee dagen in Rijswijk waar ik op maandag vrijwel helemaal alleen zat en op dinsdag alleen wat collega’s van een andere afdeling in dezelfde ruimte had…

Geen Internet op mijn werkkamer

Vanmorgen ging ik zoals gebruikelijk rond een uur of kwart over zeven achter mijn werklaptop zitten op mijn werkkamer en wat denk je: geen Internet. In eerste instantie dacht ik natuurlijk dat het aan de laptop lag maar al snel kwam ik erachter dat ook mijn eigen laptop geen verbinding had met het Internet, ondanks dat de Wifi wel werkte.

De korte conclusie was dat mijn Apple Time Capsule, het apparaat wat mijn netwerk- en Internetverbinding op de tweede verdieping verzorgd, kapot was. Helemaal verbazend was dat niet want een paar weken geleden had de harde schijf van het apparaat het al begeven en blijkbaar werkte nu ook het netwerkgedeelte niet meer. Het apparaat moet dus zo snel mogelijk vervangen worden maar daar had ik op dat moment natuurlijk niks aan, en er zat maar één ding op: naar het kantoor in Rijswijk om vandaag van daaruit te werken.

Vanavond speurde ik naar een oplossing voor het netwerkprobleem waarbij ik kon vaststellen dat als ik de netwerk-kabel direct in mijn eigen laptop prikte, ik gewoon verbinding had. Dat wees ook weer naar het Apple-apparaat als de boosdoener van het probleem, maar aan alleen die kabel had ik niks want mijn werklaptop is zodanig beveiligd dat WiFi wel werkt maat ik kan de laptop niet via de kabel aan een ander netwerk koppelen dan aan het Shell-netwerk.

Er moet dus vervanging komen voor het Apple-apparaat, waarbij ik niet simpelweg een ander Apple-apparaat kan kopen want Apple maakt dergelijke apparaten al een tijdje niet meer. Ik moet dus morgen maar eens verder zoeken naar een goeie oplossing.

Weer in het LUMC

Weer een bezoek aan het LUMC vanmorgen vroeg, en deze keer ging ik naar de trauma-chirurg. Die afdeling was gevestigd achter de parkeergarage, dus niet in het hoofdgebouw waar ik tot nu toe was geweest. Ik was op de fiets dus ik vond de locatie snel, evenals de fietsenkelder vlakbij waar ik mijn fiets kon stallen.

Even snel als ik binnen was stond ik eigenlijk ook weer buiten want de trauma-chirurg was snel klaar. Hij constateerde dat ik in principe vijfennegentig procent van de functionaliteit in de twee stijve vingers heb en dat het probleem hoogstwaarschijnlijk wordt veroorzaakt door littekenweefsel. Het enige wat eraan te doen is is kijken of de gewrichten wat soepeler gemaakt kunnen worden met oefeningen en daarvoor werd ik doorverwezen naar een fysiotherapeut die gespecialiseerd is in handen.

De boodschap was eigenlijk dat ik niet mocht mopperen want ik kon het meeste nog doen met mijn hand en of die resterende vijf procent functionaliteit nog terug krijg is nog maar de vraag. Ik heb een lijst gekregen van in handen gespecialiseerde fysio-therapeuten en daar staat er ook een op die in Rijnsburg zit. Ik ga dus maar eens naar het Paramedisch Centrum in Rijnsburg bellen voor een afspraak.

Update van de overkant (12)

De bouw aan de overkant nadert zijn voltooiing, al wordt er nog steeds volop gewerkt. Het huizenblok schuin tegenover ons is nu helemaal opgeleverd maar nog steeds is daar overdag een parade van busjes die aangeeft dat er in de huizen nog steeds van alles moet gebeuren. Aan het aantal geparkeerde auto’s te zien zijn de meeste huizen overigens al wel bewoond, waarbij Riet en ik ons verbaasd hebben over het feit dat er helemaal nog geen straatverlichting is aangebracht.

Het appartementencomplex is nog wel steeds werk in uitvoering, want hoewel de buitenkant nu helemaal voltooid lijkt kunnen we zien dat er binnen nog van alles gebeurt. We hebben ook gehoord van diverse mensen die er gaan wonen dat ze de sleutel pas in oktober krijgen, dus het is binnen blijkbaar nog lang niet af. De steigers zijn nu wel allemaal weg en inderdaad kunnen we nu zien dat de onderkant van het gebouw lichtgrijs is gestuukt. Erg mooi kan ik dat niet vinden en Riet is het met mij eens, maar wie zijn wij…

Werk-perikelen

Terug aan het werk heb ik een aantal zaken om me druk over te maken. Het belangrijkste is de vraag die ik heb gehad om een cursus mede te faciliteren, en die cursus is in India. Dat zou eind september moeten gaan plaatsvinden maar het is maar zeer de vraag of dat voor mij gaat lukken, en eerlijk gezegd vrees ik dat ik zal moeten afzeggen.

Het probleem is namelijk dat ik een visum moet aanvragen en daarvoor heb ik een Credit Card nodig die door het bedrijf is verstrekt. We mogen voor zakelijke doeleinden geen gebruik maken van onze eigen Credit Card, het is verplicht om een door het bedrijf verstrekte kaart te gebruiken en die heb ik niet. Nu kan ik die aanvragen, maar tot nu toe is de aanvraag nog niet gelukt door allerlei problemen. Het is me na anderhalve week modderen eindelijk gelukt om iemand te pakken te krijgen die me kan helpen bij mijn aanvraag en het is vandaag eindelijk gelukt om de aanvraag voor mijn Company Credit Card in te sturen.

Nu is alleen de vraag of de kaart nog op tijd binnenkomt. De aanvraag duurt normaal gesproken weken, maar omdat ik haast heb heb ik toestemming gekregen om van een versnelde procedure gebruik te maken. Maar hoe lang dat dan gaat duren weten we niet, dus of de kaart nog op tijd binnenkomt om nog een visum aan te vragen is dus de grote vraag, want ook zo’n visumaanvraag heeft weer tijd nodig.

En het is simpel, zonder kaart geen visumaanvraag en zonder visum moet ik de uitnodiging afzeggen. Jammer maar helaas.

En weer naar huis…

Na een laatste uitgebreide ontbijt, wat zoals iedere dag weer prima verzorgd was in het hotel, checkten we rond een uur of half elf uit. Daarbij hadden we nog wel wat opmerkingen naar aanleiding van de vraag of we een plezierig verblijf hadden gehad.

We hadden namelijk vrijwel alle nachten toch behoorlijk wat geluidsoverlast gehad van luidruchtige groepen mensen midden in de nacht op het terrein voor het hotel. Onze kamer grensde daaraan en ondanks de gesloten ramen en het feit dat we twee hoog zaten klonken de luide stemmen behoorlijk door in onze kamer. Het dieptepunt was zaterdagnacht toen er zich na twaalven een vechtpartij voordeed, tussen wie was ons niet helemaal duidelijk, maar het was wel zo erg dat er zelfs politie bij kwam. Hoewel de vechtpartij zelf, met een schreeuwend figuur die helemaal over de rooie leek te gaan, kort duurde bleef de politie ruim een uur lang discussiëren met een paar figuren voor de ingang van het hotel, en die discussie was luid en duidelijk in onze slaapkamer te horen.

Het commentaar van het hotel op onze opmerkingen was overigens dat ze dit soort dingen niet in de hand hadden, waar ik het overigens niet mee eens ben want ze hadden de politie kunnen vragen de discussie ergens anders te voeren in verband met de geluidsoverlast.

Maar goed, we gingen weer op weg naar huis en na een bijzonder vlotte reis waren we rond een uur of een weer terug in Rijnsburg na een al met al toch wel geslaagd weekendje weg.

Zondag in Almelo

Na een uitgebreid ontbijt stond er voor vanochtend een wandeling door Almelo op ons programma. Ik had ontdekt dat er een braderie was in een wat verder van het centrum gelegen wijk, een wandeling van zo’n anderhalve kilometer, dus om een uur of tien gingen we op pad. Ik vond dat eerlijk gezegd nogal aan de vroege kant maar Riet had geen zin meer om nog langer binnen te blijven zitten want het was mooi weer.

We vonden de locatie na wat zoeken en inderdaad, we waren aan de vroege kant. Veel van de kramen waren nog in opbouw en afgezien van een enkel ander stel (duidelijk ook toeristen) liep er nog vrijwel niemand over de braderie. Het nadeel daarvan was dat je nu niet rustig ergens naar kon kijken zonder meteen een verkoper aan je kleed te hebben die op je vingers stond te kijken, dus we wandelden op ons gemak door de lange straat zonder ergens bij stil te blijven staan. Alleen bij de klassieke Mercedessen die verdeeld over het terrein opgesteld waren (en die ook te koop waren) bleven we regelmatig staan om ze even te bewonderen.

Ons idee om dan maar ergens een bakkie te doen mislukte omdat er nog niks open was waar we dat konden doen en veel gelegeheden waren er in de buitenwijk sowieso niet. We wilden daarom via een omweg maar terugaandelen naar het centrum toen Riet een bord zag wat de locatie aanwees van begraafplaats ’t Groenedael. Riet wandelt graag over begraafplaatsen en ze wilde er dan ook graag een kijkje nemen. Het was een prachtig gelegen begraafplaats waarvan een deel zelfs nationaal erfgoed is en het bezoek was dan ook zelfs voor mij de moeite waard.

Terug in het centrum vulden we de rest van de middag met lezen op het balkon onze kamer en terrasbezoek:

Voor ons laatste diner in Almelo hadden we ’s middags besproken bij het Tapasrestaurant Solera, gelegen in de tuin achter het hotel. We kozen voor de “all-you-can-eat” optie van het menu met de bedoeling zoveel mogelijk hapjes te proberen, maar daar kwam weinig van terecht omdat de individuele porties gewoon te groot waren. Jammer, maar wat we konden eten was wel erg lekker.

Rustig dagje in Almelo

Onze eerste volle dag in Almelo en we hadden besloten om er een makkelijk dagje van te maken. Na een uitgebreid ontbijt wandelden we wat rond in en rond het centrum, zonder een specifiek doel. Na het middaguur zochten we weer een terrasje op, en omdat de koffie met gebak er gisteren heel goed bevallen was werd dat weer het terras van Bar Biertje.

Wat later gingen we terug naar het hotel waar we restaurant “De Sociëteit” bespraken voor de avond. Daarna wandelden we naar een Belgisch Proeflokaal wat we tijdens onze wandeling ’s morgens hadden gespot. Het terras van het café was een soort mini-amphitheater met onderaan tafeltjes aan het water van de Almelose Aa. Hoewel het de hele dag bewolkt was geweest was de temperatuur nog redelijk en het was er dus prima vertoeven met een paar lekker Hertog Jan biertjes van het vat.

De locatie van restaurant “De Sociëteit”, direct grenzend aan de hal van het hotel, was een voormalige heren-sociëteit (vandaar dus de naam) en het deed ons een beetje denken aan het Leidse restaurant “Het Prentenkabinet” waar Robin stage had gelopen en daarna ook nog had gewerkt. We zaten aan tafeltjes in wat waarschijnlijk de hal was geweest, met hoge plafonds en gepleisterde Griekse zuilen op de muur. Het eten bleek ook nog eens prima.

Na het eten hadden we geen zin meer om nog weg te gaan dus na een drankje in de bar van het hotel hielden we het gezien voor vandaag.

Lang weekend Almelo

We hadden een weekendje weg geboekt en na wat speurwerk op het Internet kwamen we uit op het Theaterhotel in Almelo. Dit hotel is een Van der Valk hotel, gelegen pal in het centrum van Almelo en behalve dit voordeel heeft het ook nog eens ruim parkeergelegenheid, een paar restaurants, een zwembad en een wellness. Kortom, genoeg om te besluiten eens een keertje te gaan kijken hoe Almelo eruit ziet.

Voor vertrek naar Almelo had ik vanmorgen nog een afspraak op de trauma-afdeling van het LUMC om daar naar mijn nog steeds niet helemaal goed functionerende rechterhand te laten kijken. De behandelende chirurg kon alleen maar constateren dat ik in principe vijfennegentig procent van de functionaliteit in de twee stijve vingers heb en dat het probleem hoogstwaarschijnlijk wordt veroorzaakt door littekenweefsel. Het enige wat eraan te doen is is kijken of de gewrichten wat soepeler gemaakt kunnen worden met oefeningen en daarvoor werd ik doorverwezen naar een fysiotherapeut die gespecialiseerd is in handen.

Nog voor het middaguur vertrokken we vanuit Rijnsburg richting Almelo omdat Riet niet langer wilde wachten. Mijn argument dat we dan veel te vroeg in het hotel zouden arriveren (we mochten zoals gewoonlijk om drie uur pas op de kamer) werd opgelost doordat we onderweg zouden gaan lunchen. Dat laatste lukte pas ver na Amersfoort nadat we al twee wegrestaurants waren gepasseerd omdat we de afslag of het restaurant te laat zagen. De lunch duurde korter dan verwacht (hoe lang doe je over een belegd broodje) en daardoor waren we alsnog iets te vroeg in Amersfoort. Gelukkig bleek dat geen probleem en konden we onze kamer betrekken. Ik had een junior-suite geboekt en dat bleek een prima zet: we hadden een ruime slaapkamer, een ruime woonkamer en een groot balkon.

Nadat we het een en ander hadden uitgepakt en het balkon door Riet als rookplek in gebruik was genomen gingen we op pad om de omgeving te bekijken. We hoefden alleen maar de hoek om en een paar meter verder was de Koornmarkt met veel terrasjes. We streken neer op een van de terrasjes waar we meteen te horen kregen dat we nog wel wat konden bestellen maar dat het terras over een half uur dicht ging vanwege de voorbereidingen voor de Ronde van Almelo, een wielerronde die die avond zou worden verreden in het centrum.

En inderdaad, even later kwamen er vrachtwagens langs met mannen die langs de weg dranghekken plaatsten. We wandelden dus na ons bakkie koffie terug naar het hotel want we wilden kijken of we daar in een van restaurants zouden kunnen eten. Dat kon niet, restaurant “De Sociëteit” zat vol en het tapasrestaurant Solera was gereserveerd voor de vips van de wielerwedstrijd. Het bleek namelijk dat die allemaal in het hotel zaten.

We besloten maar wat rond te wandelen en te kijken wat er beschikbaar was. We vonden een Italiaans restaurant genaamd “Ristorante Valentino” waar we opa ons verzoek een tafeltje kregen op het terras. Dat was misschien niet helemaal een goeie keuze want op het pleintje vlakbij stond een geluidsinstallatie van een DJ en die begon net met het gebruikelijke irritante gebonk en gedreun op het moment dat wij plaatsnamen. We besloten het maar voor lief te nemen, en dat bleek een goed idee want het eten was zonder meer prima.

Na het eten namen we een kijkje bij de wielerronde die net van start ging, maar we hielden het als snel voor gezien toen we hoorden dat de wielrenners tachtig rondjes moesten rijden wat ongeveer twee uur zou gaan duren. We gingen daarom wat drinken in de bar van het hotel en keerden later die avond terug naar het parcours waar we plaatsnamen bij de finish. We konden het allemaal prima zien en zagen Nikki Terpstra, een van de profwielrenners, de ronde winnen. En jemig, wat ging dat hard op die smalle bandjes over het nauwe parcours!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Weer een Bokkum-reünie

Een paar weken geleden had ik weer onze jaarlijkse reünie met mijn ouwe maten van de Bokkumband georganiseerd. Eigenlijk is het niet helemaal een reünie van de Bokkumband want alleen Wessel, Gijs en ik zijn oud-leden, maar Nico hoort er nou al zolang bij dat we die als bonus-Bokkum beschouwen en zo zijn we al jaren met zijn vieren. Jammer was alleen dat bij deze gelegenheid Gijs verstek moest laten gaan omdat hij net positief was getest op Corona en daarom zaten Wessel, Nico en ik met zijn drieën bij strandrestaurant Zomers. We spraken toen wel af om dit nog een keer op korte termijn over te doen en dan uiteraard met Gijs er ook bij.

De afspraak werd gemaakt voor vanavond en Gijs kwam met een aantal prima suggesties. Als restaurant stelde hij Het Havenkwartier aan de Katwijkse Industrieweg voor vanwege een goede recente ervaring, en hij kwam ook met de suggestie om daarna naar de Oranjefeesten in Katwijk aan de Rijn te gaan. Daar waren vanavond twee potentieel interessante evenementen, een coverband genaamd “Bed & Breakfast” op het festivalterrein waar dit weekend Oranje-Rock wordt gehouden, en in sociëteit De Boemerang trad de band Expired Faces op waarin onze maat (en ook oud-Bokkum) Willem Kuyt de bas hanteert.

Het begon dus met eten in Het Havenkwartier en het moet gezegd, Gijs had niet overdreven want het eten was meer dan prima. Waar we wel een probleem me hadden was de grootte van de porties die wat je noemt “op Katteks formaat” waren (hoops dus) en daar verkeken we ons alle vier op. Ik zat bijvoorbeeld al behoorlijk vol na het riante voorgerecht van meloen met Ardenner ham en daar moest in mijn geval nog een flinke ribeye steak achteraan. Dat ik daarna nog de moed had om nog een toetje te bestellen is me nu achteraf een volslagen raadsel…

Na het overvloedige eten fietsten we (Wessel, Gijs en ik met trapondersteuning en Nico nog ouderwets) naar Kattek Binnen waar we bij Gijs de fietsen stalden. Gijs ging nog even naar binnen om de helft van zijn biefstuk die hij had meegenomen aan zijn hond te voeren, en ik kom er zo op terug waarom dit detail relevant is. We wandelden naar het Festivalterrein (wat een fikse wandeling bleek want de ingang was helemaal aan de andere kant) waar de band net besloten had om een pauze te nemen. Tijdens die pauze kwamen we verscheidene bekenden tegen maar het was amper mogelijk om een fatsoenlijk gesprek te voren want de pauze werd opgevuld door een DJ.

Na een half uur of zoiets besloten we om naar De Boemerang te gaan, ook omdat we verwachtten dat veel festivalgangers na afloop ook zouden besluiten om daar naartoe te gaan en dan waren wij de drukte voor. Eerst haalden we de fietsen op bij Gijs thuis, waar Gijs tot de ontdekking kwam dat hij bij het voeren van de biefstuk aan de hond zijn sleutels binnen had laten liggen. inclusief zijn fietssleutel. Wessel, Nico en ik fietsten dus naar sociëteit De Boemerang terwijl Gijs daar noodgedwongen naar toe moest wandelen.

Het was gezellig in De Boemerang waar we buiten op de binnenplaats al meteen Willem Kuyt tegenkwamen want ook zijn band had net pauze. Na de pauze gingen we naar binnen om te luisteren naar de Expired Faces (prima muziek, zoals altijd), maar na een uurtje en de nodige biertje begon het feit dat met name Nico en ik toch een normale werkdag achter de rug hadden ons op te breken en gingen wij tweeën naar huis na een prima avond.

Niet te lang wachten maar met de volgende reünie!

Nasleep van fietsongeluk

Hoewel mijn ongeluk met de fiets al weer bijna drie maanden geleden is heb ik nog steeds last van mijn rechterhand, of meer specifiek met de middelvinger en ringvinger van mijn rechterhand. Bij het ongeluk had ik wat snijwonden opgelopen aan deze vingers en mijn hand was helemaal stijf, en terwijl de wondjes na een paar dagen al volledig genezen waren bleef de stijfheid van mijn hand en met name in de twee genoemde vingers. Van mijn beschadigde nier heb ik eigenlijk helemaal geen last meer gehad na de operatie en ook van mijn gekneusde ribben had ik na een week of vier geen last meer, en hoewel ook de stijfheid in mijn hand geleidelijk verdween bleven die twee vingers dik en stijf.

Omdat de vingers na bijna drie maanden nog steeds dik waren en ik ze nog steeds niet helemaal kon buigen besloot ik de huisarts maar eens te bellen. Ik kon gistermorgen meteen terecht en stond ook snel weer buiten met een doorverwijzing voor het ziekenhuis om foto’s te laten maken van mijn rechterhand. Die foto’s zouden moeten uitwijzen of er mogelijk toch ergens een breuk zat wat de problemen zou kunnen veroorzaken. De huisarts had me doorverwezen naar het LUMC want, zo zei ze, als er meer moet gebeuren zit je daar gelijk goed.

Ik belde naar het LUMC en kon tot mijn verbazing nog dezelfde middag terecht. En zo was ik vroeg in de middag weer in het LUMC bij de afdeling Radiologie waar ik ook de operatie aan mijn nier had ondergaan. Ik was op de fiets gegaan maar desondanks was ik ruim twintig minuten voor mijn afspraak al op de juiste afdeling. Gelukkig kon ik eerder geholpen worden, de foto’s waren snel gemaakt en ik moest alleen nog even wachten totdat de radioloog de foto’s had bekeken.

De radioloog kwam me al snel in de wachtruimte opzoeken om me te vertellen dat ik weer naar huis mocht want op de foto’s was geen breuk of andere schade aan de botten te zien. Dat is op zich goed nieuws natuurlijk, al is nu de vraag wat het probleem dan wel is. Morgen mag ik de huisarts bellen over de officiële uitslag en dan hoor ik wat de plannen verder zijn. 

Voor het eerst naar de “echte” school

Gisteren was voor Gijsje een belangrijke dag, ze ging voor het eerst naar de basisschool. Het was niet helemaal voor het eerst dat ze naar school ging want al vanaf haar verjaardag ging ze naar de peuterschool dat was een andere school dan die waar ze nu op zit. Sandra had wat moeite gedaan om haar op de Juliana-school te krijgen omdat die wat makkelijker te bereiken is, en ook niet onbelangrijk, omdat een paar van Gijsje’s vriendjes en vriendinnetjes daar ook naar toe zouden gaan.

Zo zit Gijsje nu samen met nichtje en hartsvriendin Zoë op dezelfde school, en ook haar vriendje Wester en nog een paar vriendinnetjes van de peuterschool zitten nu bij haar op de Juliana-school. Het was uiteraard allemaal best spannend, zo’n nieuwe school en dan ook nog eens de basisschool, maar ze had het toch erg naar haar zin gehad. Ze vond het leuk, en dat is maar goed ook want ze heeft tenslotte nog heel wat schooljaartjes voor de boeg.

Ze moet wel iedere dag gebracht en gehaald worden want de nieuwe school ligt aan de andere kant van de drukke Sandtlaan. Gisteren kwam ze voor deur van de school Zoë al tegen en konden de beide nichtjes samen worden vereeuwigd op hun eerste echte schooldag…

Overlast van katten…

Als ik thuis werk, en dat doe ik minstens vier dagen per week, dan zit ik in mijn eigen kamer op de tweede verdieping. Daarbij heb ik altijd de deur van mijn kamer dicht, en dat heeft niks te maken met dat ik niet gestoord wil worden, of tocht of zo. De redenen zijn enerzijds omdat ik veel online zit te vergaderen en dan liever mijn medebewoner(s) geen overlast bezorg met mijn geklep, maar anderzijds omdat ik op die manier ongewenste bezoekers buiten houd.

Die ongewenste bezoekers zijn onze twee harige, vierpotige medebewoners, die als ze in mijn kamer rondlopen maling hebben aan het feit dat ik aan het werk ben. Zo heeft de een ontdekt dat een draaiende laptop heerlijk warm is en dus een uitstekend plekje om op te gaan liggen, de ander interesseert dat niet en gaat gewoon pontificaal midden op mijn bureau liggen.

Vandaag was ik even vergeten om de deur achter me dicht te doen en jawel hoor, nog geen vijf minuten later komt Abby aangeslopen en springt recht voor mijn neus op mijn bureau om lekker te gaan liggen pal voor mijn toetsenbord en beeldscherm. Het is aandoenlijk, ik weet het, maar erg lastig om je werk te doen. Voortaan is mijn deur dus gewoon weer dicht…

Platanen snoeien

Aan het eind van onze tuin aan de kant van het kanaal hebben we een terras waaromheen we vier platanen hebben staan. Toen onze tuin werd aangelegd hebben we hiervoor gekozen omdat we graag wilden dat de platanen een natuurlijke beschutting tegen de zon zouden vormen. Het heeft een paar jaar geduurd maar sinds twee jaar vormen de platanen dankzij gestructureerd snoeiwerk ’s zomers als het ware een dak boven het terras. Deze zomer is het bladerdak voor het eerst echt helemaal dicht en zitten we er dus met het hete en zonnige weer van de laatste weken lekker in de schaduw.

Om de platanen zodanig te laten groeien dat ze een dicht bladerdak vormen moeten ze regelmatig gesnoeid worden. Met name takken die in de hoogte groeien moeten worden gesnoeid, ten eerste om de groei in de breedte te bevorderen maar ook omdat het er simpelweg niet uitziet als de bomen ook in de hoogte groeien. Het voorbeeld daarvan kunnen we bij verscheidene buren zien, daar groeien de platanen wild uit en ziet het er niet meer uit als een prieel met een dak van bladeren.

Dat snoeien is best veel werk omdat de bomen erg hard groeien (wat natuurlijk op zich een goed teken is), en het is soms ook lastig omdat je er zelfs met het speciale gereedschap wat ik ervoor heb aangeschaft niet altijd makkelijk bij kunt. Zo heb ik een speciale bomen-snoeischaar van bijna twee meter lang en een hogere trap aangeschaft, en nog kan ik niet overal bij. Kon ik vorig jaar nog van onderaf door de takken heen met die snoeischaar de hoge toppen eruit knippen, dit jaar is het bladerdak zo dicht dat ik dat vrijwel niet meer voor elkaar krijg.

Toch snoei ik iedere week de bomen zo goed mogelijk, met als enige beperking de capaciteit van onze groene afvalbak, want er komt heel wat groen vanaf. Vandaag was het na het snoeien eindelijk zover dat ik met tevredenheid kon kijken naar het resultaat: een mooi egaal bladerdak. Hoelang dat zo blijft is maar de vraag want hoewel we al aan het eind van de zomer zitten groeien de bomen nog steeds volop. Dit wekelijkse snoei-klusje blijft dus nog wel even…

Vuurwerk sluit de Feestweek af

De jaarlijkse Feestweek in Rijnsburg wordt traditioneel afgesloten op de zaterdag met het Rijnsburgse Bloemencorso. Eigenlijk heet het tegenwoordig anders, de nieuwe naam is Flower Parade, maar iedere rechtgeaarde Rijnsburger (en iedereen in de omstreken) heeft niets met die naam en blijft er simpelweg aan refereren als “het Corso”.

Vandaag was er door vrijwel iedereen extra naar uitgekeken want dit was de eerste keer in drie jaar dat het Corso ging uitrijden. De afgelopen twee jaar was de traditionele optocht niet doorgegaan (het eerste jaar helemaal niet en vorig jaar werd het vervangen door een indoor bezichtiging in de Bloemenveiling), maar ook het jaar daarvoor was er geen Corso geweest. Toen was het vanwege het slechte weer met harde wind afgelast, en dat was de eerste keer geweest dat dat gebeurde in het bestaan van het Corso.

Maar vandaag was er dus weer een “echt” Corso, al heb ik daar zie weinig van gezien. Ik snap dat er mensen van heinde en verre komen om het Bloemencorso in al zijn glorie te zien, maar ik ben er ongeveer mee opgegroeid en voor mij is het nieuwtje er wel af. Hoewel het in Rijnsburg vloeken in de kerk is vind ik dat het ieder jaar alleen maar meer is van hetzelfde. Maar goed, zoals gezegd, voor mensen die het nog nooit hebben gezien is het ongetwijfeld een prachtig schouwspel.

De laatste dag van de feestweek wordt ook traditioneel afgesloten met een vuurwerk. Dat wordt altijd afgeschoten vanaf de overkant van het kanaal net naast de brug aan de Noordijkerweg, en dat was ook dit jaar het geval. wel waren er extra voorzorgsmaatregelen genomen door de brandweer omdat het de afgelopen weken erg droog is geweest en er dus een reëel gevaar was voor branden. Vanaf ’s middags stond er dan ook langs het kanaal al een brandweerwagen de omgeving waar het vuurwerk zou worden afgestoken nat te maken.

Robin en Astrid kwamen over omdat je vanuit onze tuin het vuurwerk prima kan zien. Tenminste, dat dachten we, maar door de overdadige bomengroei in tuinen van buren waren we toch genoodzaakt om een stukje over het kanaalpad te lopen om een beter zicht te hebben. Naast het vuurwerk was er nog een extraatje vanavond want toen het donker was zagen we de maan opkomen in het oosten. En dan is er sprake van een “bloedmaan” vanwege de rood-oranje kleur die veroorzaakt wordt door het zonlicht wat op de maan schijnt. Goed dat we niet bijgelovig zijn want in het verleden werd er heel wat rampspoed toegeschreven aan een bloedmaan…

Feestweek in Rijnsburg

Vanwege de Corona-crisis is de viering de afgelopen twee jaar afgelast maar dit jaar kon dan eindelijk de jaarlijkse Rijnsburgse Feestweek weer gewoon plaatsvinden. Nou zijn wij niet van die feestgangers dat we alle activiteiten nalopen maar vandaag waren de kleinkinderen weer bij ons voor onze wekelijkse oppasdag en Riet besloot om met die twee naar de markt rond de Vliet te gaan.

Maar ja, met twee kinderen op pad waarvan de jongste net een jaar is levert nogal wat logistieke uitdagingen op: luiertassen, kinderwagen en toch wel een behoorlijke afstand lopen voor Gijsje van ons huis naar het centrum van het dorp. Riet dacht daarom met de auto te gaan, maar dan is weer de vraag waar je die gaat parkeren want vrijwel het hele dorp is de hele week afgezet. De gebruikelijke parkeerplek achter het huis van Ans (pal in het centrum) was daarom ook niet bereikbaar.

De oplossing was naar mijn idee eenvoudig, ik laadde alles en iedereen in de auto, zette ze af aan de rand van het centrum en ging zelf met de auto terug naar huis (ik was tenslotte vandaag ook eigenlijk gewoon aan het werk). Dat werkte prima, en we hadden afgesproken dat Riet gewoon een belletje zou geven als ze weer opgehaald wilde worden.

En ook dat werkte prima, ze hadden het prima naar hun zin gehad, en Gijsje helemaal want die had een speciale vlecht met een veer in haar haar gekregen.

Jubileum van Martin en Sandra

Martin en Sandra vierden gisteren en vandaag hun 15-jarig jubileum, ze zijn al weer vijftien jaar samen. Gisteravond was het feestje met hun vrienden en voor vanmiddag hadden ze een feestje georganiseerd voor de naaste familie. Dit feestje was niet bij hun thuis maar bij restaurant Hudson aan de Katwijkse boulevard. Alle oudere Katwijkers kennen deze locatie als restaurant ’t Zwaantje wat jarenlang een begrip was in Katwijk, maar wat nu dus niet meer als zodanig bestaat. Het werd een aantal jaren veranderd in een pannenkoeken-restaurant maar sinds een jaar of drie zit er een Hudson (wat blijkbaar een restaurant-keten is).

Wij waren er nog niet eerder geweest, en zelfs ons laatste bezoek aan het restaurant toen het nog ’t Zwaantje was moet dik veertig jaar geleden zijn geweest, dus we waren best nieuwsgierig hoe het er nu uitzag. Uiteraard was het zeker binnen onherkenbaar en buiten was hoofdzakelijk de omgeving veranderd want er is in de tussentijd tweehonderd meter duin opgespoten waaronder nu een parkeergarage ligt, en het zicht op het strand (wat dus nu achter het “nieuwe” duin ligt) is weg.

Desondanks was het aangenaam op het terras met zon en een aangenaam verkoelend briesje. Nadat de familie was verzameld werd langzaamaan het eten opgediend, van het door Martin en Sandra vooraf besproken menu. Het voorgerecht bestond uit een selectie van voorafjes met alles middelpunt schalen met nacho’s, het hoofdgerecht kon worden gekozen van het menu en het nagerecht bestond weer uit een selectie van toetjes. En het moet gezegd, alles was voortreffelijk! ik had als hoofdgerecht de Hudson Hamburger en die was meer dan prima, Riet had een biefstuk die ook precies goed was (en niet onbelangrijk voor Riet, van het goeie formaat dus niet te groot).

Al met al een geslaagde middag, met voor de kleintjes af en toe een uitstapje naar de naastgelegen speeltuin:

Twee logés

Vanavond gaven Martin en Sandra een feestje thuis en om daarbij hun handen vrij te hebben zonder rekening te hoeven houden met twee peuters hadden Riet en ik aangeboden om Gijsje en Maas vannacht bij ons te laten logeren. Van dat aanbod werd dankbaar gebruik gemaakt, en ook wij verheugden ons op de logeerpartij van onze kleinkinderen. Gijsje had al eerder gezegd dat ze graag een keertje bij Oma wilde logeren en die wens ging dus vandaag in vervulling.

Het was even passen en meten hoe we de indeling van de slaapkamers zouden gaan doen, en we kwamen uiteindelijk erop uit dat Gijsje en Riet in ons bed zouden gaan slapen en dat ik in het logeerbed zou gaan in de kamer waar het ledikant staat waar Maas in zou gaan slapen. Martin had instructies gegeven met betrekking tot het eventueel wakker worden van Maas midden in de nacht (een extra flesje melk en weer terug leggen), en zo voorbereid zou alles wel goed moeten gaan.

Dachten we. Het kwam allemaal iets anders uit want nadat Maas op tijd was gaan slapen werd hij om een uur of elf wakker. Hij was niet meer in slaap te krijgen, wat wel gekomen zal zijn door de vreemde omgeving en de warmte, want het was bloedheet op beide slaapkamers. Gijsje sliep gelukkig overal doorheen, en dat kwam best uit want uiteindelijk lukte het pas tegen half een om Maas weer in slaap te krijgen.

Voor de scherpzinnigen onder ons die de foto wat nader hebben bekeken, het zal jullie opgevallen zijn dat Gijsje een bril draagt. Dat is sinds een paar dagen zo, maar het zat er al een tijdje aan te komen. Het was iedereen allang opgevallen dat ze met lezen met haar neus bijna tegen het boek aan zat en bij het tv kijken dicht voor het scherm wilde gaan zitten, en daarom hebben Martin en Sandra haar ogen laten testen. Er bleek iets mis met haar “cylinders” en om dat te corrigeren heeft Gijsje dus nu een bril. Of eigenlijk twee, een roze en een gouden…

 

Alles werkt…

We zijn nu bijna twee dagen aangesloten op het glasvezel netwerk via provider KPN en we kunnen alleen maar constateren dat alles goed werkt. Niet dat we niet wat kleine probleempjes hebben gehad maar dat noem ik onwennigheid.

Zo wilde onze tv in eerste instantie niet koppelen met de afstandsbediening van de nieuwe KPN mediabox, zodat we de tv dus niet via die afstandsbediening aan en uit konden zetten. Of eigenlijk, het werkte wel maar op de een of andere manier bleven de instellingen niet opgeslagen en moest ik iedere keer de instellingshandelingen opnieuw uitvoeren om de tv via de afstandsbediening aan of uit te zetten. Totdat vandaag de gulden opeens viel, er moesten nog wat controle-handelingen worden uitgevoerd na het instellen en pas nadat die met succes waren uitgevoerd konden de instellen worden opgeslagen. En nu werkt het dus.

We hebben ook onze oude WiFi instellingen weer terug. In plaats van de nieuwe mediabox direct te koppelen aan het nieuwe modem heb ik de router die tot vrijdag aan het Ziggo-modem was gekoppeld ertussen geplaatst. Dat bleek ook prima te werken en omdat de router nu weer online is is ook ons oude WiFi netwerk weer in ere hersteld. Dat is wel zo handig want die router zorgde ervoor dat we niet alleen in de serre maar ook zelfs helemaal op het terras bij het kanaal nog WiFi hadden.

Een technisch probleempje met de NAS op mijn werkkamer kostte me wat meer moeite om op te lossen maar ook dat werkt nu allemaal weer prima, en daarmee is de situatie weer net als voor vrijdag. Het lijkt erop dat ons internet nu sneller is, zeker voor wat betreft het opstarten van de mediabox gaat als een speer, maar hoeveel het in de praktijk uitmaakt moeten we nog gaan zien. Feit is dat we nu voor vrijwel hetzelfde veel minder per maand gaan betalen, en dat is natuurlijk altijd lekker…

Glasvezel aangesloten

Vanmorgen kreeg ik een tekstbericht dat onze KPN glasvezelaansluiting actief is en dat we de boel konden gaan aansluiten. Dat deed ik aan het eind van de middag met Martin die met onze kleinkinderen bij ons was om een patatje mee te eten. Martin had de binnengekomen doos woensdag al gezien en wilde toen meteen al aan de slag, maar hij moest zich nog tot vandaag inhouden omdat we op de activering van het abonnement moesten wachten.

Na de patat maakten we de doos open en gingen aan de slag. Het kostte een paar minuten om te bekijken hoe we het glasvezelkastje van KPN moesten aansluiten op het glasvezelkastje in onze meterkast maar dat bleek eenvoudig: het moest er gewoon aan vast worden geklikt. Daarna was het nog even een gedoe om alle tie-rips waarmee de bekabeling in de meterkast was georganiseerd los te knippen en het Ziggo modem te vervangen door het KPN modem (er moest een nieuwe bevestigingsbeugel worden aangebracht) maar daarna was het aansluiten van de kabels een makkie.

In de woonkamer moest het Ziggo media-kastje worden vervangen door het veel kleinere KPN media-kastje, waarvoor ook eerst de nodige tie-rips moesten worden losgeknipt, maar na het vervangen en aansluiten van de nieuwe kabels kon de test plaatsvinden om te zien of alles werkte. Martin had ondertussen de WiFi al gecheckt en dat werkte al prima, en ook het media-kastje werkte meteen goed want we hadden gelijk beeld.

Al met al dus een redelijk snelle en succesvolle operatie, wat iets is waar Riet en ik niet aan gewend zijn. Er gaat bij dit soort dingen bij ons altijd van alles mis, met onze Ziggo-aansluiting duurde het lang voor alles goed werkte en er moesten daarvoor zelfs meerdere keren monteurs langskomen. Dit keer lijkt alles vooralsnog prima te werken en we konden vanavond zonder problemen genieten van onze nieuwe glasvezelaansluiting.

Het kriebelige gevoel dat er toch nog iets mis zal blijken is er bij ons toch nog wel, want we zijn dit simpelweg niet gewend…

E-mail problemen met KPN

Het was me al meteen opgevallen na het telefonisch afsluiten van het glasvezel-abonnement bij KPN dat ik in de dagen daarna geen e-mails van KPN ontving. Dat was vreemd aangezien er verteld was dat er een stroom van e-mails met alle benodigde informatie mijn kant op zou komen. Na een paar dagen belde ik dus maar eens naar de klantenservice van KPN en de persoon die ik aan de lijn kreeg constateerde na controle dat er inderdaad een fout was gemaakt bij het invoeren want in plaats van “wvdkerkhoff” begon het opgeslagen e-mail adres met “wvdkerkhoff”. Het foutje werd rechtgezet, iets wat ik zelf ook had kunnen doen blijkbaar via de MijnKPN App maar dat wist ik dus niet omdat die informatie ook in een van de niet ontvangen e-mails stond. Deze niet ontvangen e-mails werden alsnog verstuurd en ik dacht dat het probleem daarmee was opgelost.

Niet dus, want vorige week kreeg ik een tekstbericht op mijn telefoon met de aankondiging van het activeren van mijn abonnement en dat e-mails met alle informatie waren verstuurd. En die had ik dus weer niet ontvangen, dus ik belde maar weer naar de klantenservice van KPN. De jongeman die ik aan de telefoon kreeg constateerde dat het e-mail adres wel degelijk het juiste was, wat betekende dat de eerdere aanpassing wel degelijk was doorgevoerd. De vraag was dus waarom het nu alsnog mis ging.

De jongeman speurde in de diverse KPN systemen en vond twee plaatsen waar wel degelijk nog het foute e-mail adres stond, en dat was waarschijnlijk (hij wist dat ook niet zeker) de oorzaak. In ieder geval werden deze twee adressen ook aangepast en ik kreeg alsnog de verstuurde e-mails. Wel bleef ik zitten met het onbehaaglijke gevoel dat dit geen goed begin was met de KPN, maar we gaan het zien aanstaande vrijdag als we alles gaan aansluiten.

Eindelijk glasvezel

Nadat vorig jaar in oktober het glasvezelnetwerk in onze straat was aangelegd werd ons huis aan het begin van het jaar aangesloten op het netwerk. De groene kabel die al een maand of wat bij onze voordeur uit de grond stak werd  door de buitenmuur doorgetrokken naar de meterkast waar het zoveelste kastje werd aangebracht. Het begint daar nu aardig druk te worden met al die kastjes, maar als we een glasvezelprovider nemen dan worden er natuurlijk een paar vervangen.

Die glasvezelprovider is uiteraard nodig om van de glasvezelaansluiting gebruik te kunnen maken, en voor ons is er een verplichting om een provider te kiezen binnen drie maanden nadat we op het netwerk zijn aangesloten. Dat komt omdat we in een buitengebied wonen, wat betekende dat wij in tegenstelling tot de rest van het dorp geen gratis glasvezelaansluiting kregen maar gebruik konden maken van een aparte aanbieding die met kosten gepaard gingen.

Wij moeten eenmalig tweehonderd euro vastrecht betalen voor onze aansluiting, en we moeten dus ook verplicht de glasvezel service afnemen door een abonnement af te sluiten met een glasvezel-provider. Dat ging allemaal pas in op het moment dat onze aansluiting daadwerkelijk werd geactiveerd en dat was op 13 mei. We waren op dat moment al aan het zoeken naar de meest geschikte provider en we kwamen daarbij al snel uit op KPN. Ziggo houden was geen optie omdat Ziggo geen glasvezel aanbiedt, en met KPN waren we goed bekend omdat we voor de verhuizing naar de Bankijkerweg altijd KPN hadden gehad.

Ik belde dus eind juni met KPN en bestelde daar een glasvezel-abonnement met een snelheid van 200 Mb/sec. We gaan daarvoor nog een stuk minder betalen dan voor ons Ziggo abonnement dus eigenlijk is die verplichte overgang naar glasvezel voor ons helemaal niet nadelig. 

Wel is er natuurlijk de gebruikelijke rompslomp van de overgang naar een nieuwe provider maar gelukkig regelde de overstap-service van KPN dat allemaal en hoeven wij eigenlijk alleen maar de datum van overgang af te wachten.Die datum is sinds vandaag bekend, we hadden vanaf 1 juli nog een maand opzegtermijn bij Ziggo en KPN heeft bericht gestuurd dat ons abonnement vanaf aanstaande vrijdag actief is.

De doos met alle apparatuur kwam ook vandaag binnen dus vrijdag kunnen we als alles goed gaat over op glasvezel.

Kattenkwaad…

Onze twee Filipijnse katten Abby en Monster zijn inmiddels al meer dan tien jaar bij ons. We hebben ze in huis genomen uit een opvang van kennissen toen we in Manila woonden, en dat was op 25 februari 2012. Monster was toen net twee manden oud, en Abby was iets ouder, maar ze waren toen al dikke maatjes. Abby gedroeg zich al meteen als “oudere zus” ten opzichte van Monster en dat is eigenlijk altijd zo gebleven.

Verschillend zijn ze wel, want terwijl Abby duidelijk Europese roots heeft (aan haar lichaamsbouw en beharing te zien) is Monster een afstammeling van de inheemse Filipijnse soort (te zien aan de lange poten en het knikje in de staart). Een ander verschil is dat Abby veel rustiger en relaxter is dan Monster die veel minder slaapt, veel meer rondloopt en ook nog steeds veel speelser is. Met name ’s avonds slaat nog steeds bij Monster de gekte toe en rent ze als een speer de tuin in en van daaruit het huis weer in waarbij ze in één keer doorstroomt de trap op.

Wat ook anders is is dat Abby gebruik maakt van de diverse krabplaatsen die we her en der in huis hebben neergezet. Monster gebruikt die vrijwel niet, die geeft de voorkeur aan de vloerbedekking op de trap van de benedenverdieping naar de eerste verdieping. Die ziet er dus na vijf jaar niet best meer uit, want Monster beschikt over lange, vlijmscherpe nagels. Die worden één keer per jaar geknipt bij het jaarlijkse bezoek aan de dierenarts, want zelf lukt ons dat niet. Riet heeft al wel een speciaal schaartje voor kastennagels gekocht maar we krijgen simpelweg de kans niet want ze krabt ons helemaal open voordat we een nagel hebben kunnen knippen.

Riet zou graag de vloerbedekking op de trap willen vervangen door iets anders dan vloerbedekking, maar de vraag is of dat verstandig is. Ik ben bang dat Monster haar werkterrein dan gaat verleggen naar stoelen en bankstellen, en die trapbekleding zal dan ook nog wel een poosje een onderwerp van discussie blijven…

Jammen met de Inter Access band

Tijdens de laatste reünie van onze Inter Access Band in Hilversum hadden we besloten dat het leuk zo zijn om weer eens een avondje muziek te maken. Ilco zou kijken of er een ruimte te regelen viel en had in principe al wat geregeld voor vorige maand, maar omdat niet iedereen die datum kon werd het verschoven naar de 22e juli, en dat was dus gisteravond.

De ruimte die Ilco had geregeld was in het Popcentrum in Amersfoort, in het industriegebied vlak bij de Amersfoortse woonboulevard. We waren met zijn vijven, Ilco, Jurjen Jerry, ikzelf, en als aangename verrassing was mijn ouwe maat Peter er deze keer ook. Alleen de meiden hadden verstek laten gaan, begrijpelijk want voor hun als zangeressen is zo’n avondje jammen niet zo leuk als voor de mannen met de instrumenten.

Het repertoire was wat onwennig, wat niet zo gek is natuurlijk na zo’n vijfentwintig jaar, en veel nummers zijn toch in de nevelen der tijd verdwenen. Of in ieder geval, wat mij betreft, want voor verscheidene nummers moest ik toch wel diep graven. Leuk was het wel, en we kregen ook nog wat hulp van de daar aanwezige bassiste Paula, een ouwe kennis van Ilco en Peter die daar vroeger in een bandje al eerder hadden gespeeld.

Er werd uiteraard ook het nodige bijgekletst, met name met Peter want die was niet bij onze reünies aanwezig geweest. En we besloten dat het best wel voor herhaling vatbaar is, zo’n avondje ongecompliceerd muziek maken. Zonder verder plannen, want een optredende hier of daar zit er echt niet meer in…

Tweede boosterprik

We hadden het idee dat we van dat vervelende Corona-virus af waren maar op dit moment laait het toch weer op. Dat heeft alles te maken met de zomer, het virus gedijt nou eenmaal het best bij hogere temperaturen, maar mogelijk komt het toch ook juist omdat iedereen denkt dat het virus zo goed als verdwenen is. We merken dat het nieuws weer melding maakt van grote aantallen besmettingen en ook in onze eigen familie en kennissenkring horen we van besmettingen.

Nu hadden Riet en ik al in februari een brief van de GGD gehad met de melding dat we als zestig-plussers in aanmerking kwamen voor een volgende boosterprik (de tweede dus voor ons), maar daar konden we geen gebruik van maken omdat we allebei net Corona hadden gehad en dan moet je drie maanden wachten voordat je weer een prik kunt krijgen. We hadden er daarna niet meer aan gedacht omdat alles weer normaal leek te zijn, maar toen we vorige week weer een brief kregen met een herinnering besloten we toch die prik maar even te gaan halen.

We wilden gelijk een afspraak maken voor onze moeders, zodat we met zijn vieren tegelijk zouden kunnen gaan. Voor Moeder Greet hoefde dat niet want die heeft al een tweede boosterprik gehad, dus maakten we de afspraak voor onszelf en mijn moeder. Vanochtend gingen we met zijn drieën naar de priklocatie in Leiden waar het zo rustig was dat we met een klein kwartiertje al weer buiten stonden. De enige complicatie bij het prikken was bij Riet omdat er bij haar een haarvaatje werd geraakt en dat leverde een klein bloedinkje op en de mededeling dat ze daarom waarschijnlijk wel last van een pijnlijk prikplekje zou krijgen.

Verder hadden we vandaag zoals bij alle vorige prikken geen enkele complicatie. Ik zag vanavond tijdens het douchen na het sporten de pleister zitten en dacht, “Oh ja, ik ben geprikt vandaag”…

Italiaan aan de Vliet

Het was de bedoeling om met Robin en Astrid te gaan barbecuen in de tuin, maar die afspraak was gemaakt toen het weerbericht nog mooi weer voorspelde voor vandaag. Dat viel tegen, want het was vandaag helemaal niet zo mooi, de temperatuur was met amper achttien graden de helft van twee dagen geleden en het was daarbij ook nog eens bewolkt en winderig. Niet echt ideaal dus voor een barbecue en daarom gingen we voor een alternatief.

Riet stelde voor om weer eens naar het Italiaanse restaurant Gion Borno aan de Vliet te gaan, en dat is een keuze waar ik me volledig in kan vinden. We zijn hier al een paar keer eerder geweest, en dankzij de Corona-crisis lang niet zoveel als we gewild hadden, maar begin dit jaar was Gion Borno ook het eerste restaurant geweest waar we gingen eten toen de restaurants na de lockdown weer open mochten (meteen de eerste dag zelfs). Het restaurant heeft behalve heel lekker eten ook nog eens voldoende vegetarische alternatieven voor Astrid, dus het plan van Riet kreeg instemming van iedereen.

Gion Borno is gevestigd in het pand wat vrijwel alle oudere Rijnsburgers nog kennen als Café Centraal, een ouderwets café met biljart en achterin een zaaltje voor verenigingen en besloten feestjes. Na de opheffing van het café heeft er altijd horeca in gezeten, en voor Gion Borno nog een ander restaurant waar we graag kwamen vanwege de fantastische keuken wat inmiddels dus is opgevolgd door het Italiaanse restaurant.

En gelukkig zet dit restaurant de traditie voort want ook dit restaurant heeft een geweldige keuken met meer dan uitstekende pizza’s, maar ook met een kaart met authentieke Italiaanse gerechten.

Het eten was dan ook weer uitstekend, met als hoogtepunt voor mij en Astrid de bijzonder lekkere lemon cheescake die wat mij betreft de lekkerste cheesecake was die ik in tijden heb gegeten. Alleen denk ik dat Riet en ik ons favoriete voorgerecht, bestaande uit een proeverij van alle voorgerechten op de kaart, de volgende keer maar overslaan: ons oog was weer eens groter dan onze maag…

Een echte aanrader in Rijnsburg, dit pareltje aan de Vliet!

Ongekend warm

Gisteren was het een prachtige dag waarbij de temperatuur opliep tot bijna dertig graden. Omdat in de loop van de namiddag de wind vrijwel helemaal ging liggen was het in de tuin bijzonder aangenaam en Riet en ik hebben tot heel erg laat op het terras aan de kanaalkant gezeten. We hebben daar al meer gezeten deze zomer maar nog niet zo laat omdat het tot deze week toch best wel behoorlijk afkoelde in de loop van de avond.

Vandaag was het nog een stuk warmer dan gisteren, en de temperatuur liep in de loop van de middag zelfs op tot vijfendertig graden, iets wat we in deze contreien toch niet vaak meemaken. Het was landelijk zelfs een recorddag met in het zuiden van Limburg zelfs net geen veertig graden, het kwik bleef steken op 39,6 graden!

Toch blijft dit niet zo want de verwachting is dat de temperatuur morgen al weer flink gaat zakken tot halverwege de twintig graden hier in het westen en overmorgen wordt mogelijk zelfs de twintig graden al niet meer gehaald. Dat is in twee dagen dus een halvering van de temperatuur.

Typisch Nederlands zomerweer dus met hele warme dagen die afgewisseld worden met koelere perioden. En uiteraard wordt er weer heel wat afgeklaagd over die hoge temperaturen, want nu het warm is is het uiteraard meteen weer te warm. Nou zijn Nederlanders weliswaar zo’n beetje de grootste zeikerds van de wereld aan het worden, maar geklaagd over het weer wordt er al sinds mensenheugenis. Daar doe ikzelf ook aan mee maar mij zul je nooit horen zeggen dat het te warm is. Ik heb het nou eenmaal liever warm dan koud, en daarbij, ik ben na die jaren Zuid-Oost Azië en Irak wel wat gewend…

Uitzicht op bestelbusjes

Inmiddels zijn alle huizen in het rijtje bij ons aan de overkant zijn opgeleverd en dat leverde meteen een ongekende bedrijvigheid op. Iedere morgen staat het al vroeg helemaal vol met bestelbusjes van allerlei bedrijven die van alles aan de nieuwe woningen komen toevoegen:

Dat is het grote verschil met opgeleverde huizen vroeger en nu: waar vroeger huizen compleet werden opgeleverd, inclusief dingen als compleet sanitair en bouwbehang, nu moet er na de oplevering nog van alles aan worden gedaan. Zo worden de muren kaal opgeleverd en worden er geen keukens meer ingebouwd. Zowel dat bouwbehang als de standaard keuken waren meestal goedkope troep waar eigenlijk niemand blij van werd. Toen de aannemers meer keuze gingen bieden veranderde er aan dat concept alleen dat je nu uit meer goedkope troep kon kiezen, en een aantal jaren geleden werd daarom al snel de norm dat er helemaal geen bouwbehang en keuken meer geleverd werden aangezien dat toch het eerste was wat vrijwel iedereen wilde veranderen.

Badkamers worden nog steeds minimaal afgeleverd, meestal niet meer dan een wasbak, een toiletpot en een douchekop, dus vrijwel iedereen laat na de oplevering ook meteen een complete nieuwe badkamer inbouwen. En dan is er natuurlijk tegenwoordig nog het milieu-aspect, want niet alle woningen worden al opgeleverd met een warmtepomp en die willen veel mensen nu hebben, al was het alleen al om de torenhoge gasprijzen.

Genoeg te doen dus in splinternieuwe huizen, en ook wij zijn al jaren geleden tot de conclusie gekomen dat je er met de aanschaf van een nieuw huis nog lang niet bent. Nieuwe keuken, nieuwe badkamer, iets leuks op de muren, nog wat luxe dingetjes zoals andere deuren dan die geprefabriceerde troep die er standaard in gaat, en dan heb ik het nog niet eens over de aanleg van de tuin, schuttingen, hekjes, poorten, enzovoort.

Reken gerust maar op een fors bedrag extra naast de aankoopprijs als je een nieuw huis koopt, en geen wonder dus dat de meeste, toch al vaak erg prijzige nieuwe huizen voor jonge starters vrijwel onbetaalbaar zijn. Triest maar waar, maar zo te zien hebben de mensen die bij ons aan de overkant komen wonen er geen moeite mee…

Bescheten zadel

Zoals ik minstens ieder jaar wel een keer doe had ik een paar weken geleden mijn ouwe makkers Nico, Wessel en Gijs gemaild met de vraag of we weer eens konden afspreken voor een kleine reünie. We zien elkaar buiten dat soort gelegenheden eigenlijk zelden, behalve Nico en ik, dus het is altijd weer gezellig om weer eens bij te praten. Alleen gaat het de afgelopen jaren steeds minder over muziek en steeds meer over familie en gezondheid, maar zo gaat dat nu eenmaal.

Deze keer hadden we afgesproken bij strandrestaurant Zomers in Katwijk, met eigenlijk als enige reden dat er sliptongetjes op het menu staan. Vroeger gingen we altijd naar De Westerkim die tegenwoordig Surf & Beach heet, maar de laatste keer stonden er geen slibtongetjes meer op het menu en dat is nog steeds het geval. Typisch geval van jammer dan, want die sliptongetjes zijn juist onderdeel van onze jaarlijkse traditie.

Gisteren kwam er nog een kleine kink in de kabel toen Gijs zich afmeldde met de mededeling dat hij positief was getest op Corona, maar we besloten het samenzijn toch maar door te laten gaan. Zonder Gijs dus weliswaar, maar het is nog vroeg in de zomer dus we spraken af om over een week of wat nog een keer af te spreken. Het werd weer ouderwets gezellig met z’n drieën, maar we bleven niet lang zitten bij Zomers. De wind op het terras werd in de loop van de avond zo fris dat we besloten om maar naar de Bankijkerweg te verkassen, waar we in onze serre beschut van de inmiddels koude noordenwind nog een paar afzakkertjes namen.

Maar voordat we vertrokken bij Zomers was er nog een onaangename verrassing voor Nico. Een meeuw had zijn achter het restaurant geparkeerde fiets ondergescheten, en met name het zadel was flink geraakt.

Het plakkaat was al helemaal aangekoekt en er vrijwel niet af te bikken, zodat Nico met een deels nog bescheten zadel naar Rijnsburg moest fietsen…

Update van de overkant (11)

Even tussendoor weer een update van de bouw aan de overkant. Hoewel het tempo in onze ogen nog steeds niet bepaald hoog is begint er nu schot in te komen. De oplevering van huizen is al een tijdje aan de gang en nu zijn ook de eerste huizen van het blok schuin tegenover ons opgeleverd. Vandaag hingen zelfs de vlaggen aan de laatste twee nog op te leveren huizen van het blok buiten ten teken dat de oplevering daarvan gaat plaatsvinden.

De huizen worden, zoals gebruikelijk tegenwoordig, opgeleverd zonder keuken en met een minimale badkamer, dus we zien iedere morgen een optocht van busjes aan de overkant van keuken- en badkamerbedrijven bij de opgeleverde huizen. Helaas rijdt ook die verrekte heftruck met die irritante achteruitrij-piep ook nog steeds rond, hopelijk is dat nu gauw afgelopen want dan kan bij ons ook de vlag uit (figuurlijk gesproken natuurlijk).

Het appartementen-gebouw lijkt ook zo goed als klaar te zijn maar toch gebeurt daar nog van alles. Gisteren nog is er langs de benedenverdieping opeens weer een afzetting geplaatst waarvan het doel voor ons niet helemaal duidelijk is. Het lijkt erop of er nog stucwerk aan de buitenkant gaat plaatsvinden, tenminste zo ziet het er op de impressies van het gebouw uit. De oplevering daarvan schijnt pas eind augustus te gaan plaatsvinden, dus waarschijnlijk moet er aan de binnenkant ook nog het nodige worden gedaan.

Langs de kanaalkant worden er zo te zien een voetpad en een fietspad aangelegd. Ook daarvoor zijn de werkzaamheden al gestart, maar behalve egaliseren is er nog niet veel gedaan. Het lijkt over het algemeen nog een zootje met de bestrating aan de overkant, ook nu er al mensen wonen. Dat heeft tegenwoordig zeker geen prioriteit, en dat is trouwens al een tijdje zo. Ik herinner me tenminste dat toen wij in ons nieuwe huis aan de Kamperfoelie trokken in 1987 dat de verhuiswagen niet voor de deur kon komen omdat ook daar toen nog helemaal geen bestrating lag…

Nachtelijk ritje naar Schiphol

Martin en Sandra zouden vandaag met de kinderen en een bevriend stel op vakantie gaan naar Menorca, een Spaans eiland in de Middellandse Zee. Het vertrek vanaf Schiphol was vanmorgen vroeg om een uur of acht, maar vanwege de problemen op Schiphol was het advies om vier uur van tevoren aanwezig te zijn op de luchthaven, en dat betekent een vertrek vanuit Rijnsburg om een uur of half vier. Riet had aangeboden ze te brengen, maar toen puntje bij paaltje kwam vroeg ze aan mij, “Of wil jij ze soms wegbrengen…”. Ik wist genoeg en nam de wegbreng-service dus maar over.

Om tien voor half vier was ik in de Hendrik ter Brugghenstraat waar het een kwartiertje kostte voordat alle koffers, rugzakken, de buggy twee kleuters en twee passagiers waren ingeladen. De rit naar Schiphol kostte netaan twintig minuten want er was nauwelijks verkeer op de weg, en bij aankomst konden we gelukkig constateren dat er geen rijen buiten stonden te wachten. Het afzetten leverde geen problemen op want er was parkeerplek zat buiten de terminal, dus dit gedeelte was alvast soepel verlopen.

Thuis gekomen informeerde ik nog even naar de vorderingen voordat ik mijn bed weer in dook, en kreeg te horen dat ze nog steeds in de rij voor de incheckbalie stonden. Ondanks het advies om vier uur van tevoren te komen ging die nog steeds pas drie uur voor vertrek pas open, wat een beetje onlogisch lijkt want zo verlies je dus het eerste uur al weer.

Gelukkig hoorden we later dat na het inchecken alles ook vlot was verlopen, de wachttijd voor de security-check was maar twintig minuten. We hebben in de afgelopen weken ook heel andere berichten kunnen lezen in de kranten, maar het is toch blijkbaar niet continu kommer en kwel op Schiphol. Tenslotte hadden Robin en Astrid bij hun tripje naar New York van een week of wat geleden ook zowel op de heen als de terugreis geen grote problemen gehad met lange wachttijden of verdwenen koffers.

Hoe dan ook, na een voorspoedige reis arriveerden Martin en Sandra met de rest van het gezelschap ruim voor de middag op Menorca. Waar het zonnig was en lekker warm…

Muis in huis

Gisterochtend vertelde Riet dat ze donderdagavond laat op de wc beneden een muis had aangetroffen. In eerste instantie had ze het niet eens in de gaten maar toen ze klaar was zag ze iets wat ze zelfs nog goed moest bekijken voor ze zich realiseerde dat het een muis was. Niet dat ze nou heel bang is voor muizen, maar ze pakken of vangen is voor Riet toch net een stapje te ver, dus deed ze niks in de hoop dat het beestje vanzelf weer zou verdwijnen.

En jawel, de volgende ochtend was er geen muis meer te bekennen in de wc. Op zich niet zo gek want ze kunnen zich door de kleinste gaatjes wurmen en dat is bij de meeste deuren bij ons in huis niet eens nodig want er zit een kier onderaan waar een muis zeker wel doorheen kan. Waar het beestje gebleven was wisten we niet want er was nergens een spoor te bekennen en er lagen ook geen muizenkeutels.

Dit was niet de eerste keer dat Riet een muis aantrof in huis. Een tijd geleden, op een avond dat ik niet thuis was (mogelijk in de tijd dat ik in Irak zat) wandelde er doodleuk een muis langs haar heen en verdween onder het tv-meubel of de kast ernaast. Van deze muis werd daarna ook niks meer vernomen, en het leek logisch dat onze twee katten de zaak hadden geregeld. Tenslotte hebben we Monster al een paar keer met een muis betrapt, maar een bewijs van het vangen van deze muis hebben we nooit gevonden.

Vanochtend lag er echter bewijs op de mat voor de voordeur, net om de hoek van de wc, in de vorm van een dooie muis. Riet zag het beestje liggen toen ze boodschappen wilde gaan doen en liet uiteraard het opruimen aan mij over. Het beestje was inderdaad dood, en dat door toedoen van een van onze katten kwam lijkt een logische verklaring, maar er was geen enkel spoortje van een verwonding of bloed op het beestje te bekennen.

We vonden weer geen muizenkeutels of andere sporen, dus we gaan uit van een individueel muisje wat ons huis is binnen gekomen, niet wetend dat we twee Filipijnse straatkatten in huis hebben die wel raad weten met dit soort indringers…

Weer een dagje kantoor

Twee weken geleden was mijn eerste kantoordag weer, na mijn ongelukkige botsing met de auto van mijn buurman. Het was een beetje een anticlimax om daar geen enkele andere teamgenoot aan te treffen, er waren wel mensen aanwezig maar allemaal van andere teams en daar ken ik vrijwel niemand van. Het bleek dat mijn baas op het kantoor in Den Haag was voor vergaderingen met de leiding, en de beide andere collega’s die er tot nu toe altijd waren op dinsdag waren er ook niet.

Vorige week was mijn collega Hennie, die normaal gesproken op Trinidad in het Caribisch gebied werkt, over naar Nederland en omdat hij in Rijswijk was werd het toch nog gezellig. Maar ook die dag was er verder niemand aanwezig van mijn eigen team en dan heeft het voor mij eigenlijk geen zin om in mijn eentje op kantoor te gaan zitten en werk ik net zo lief gewoon vanuit huis.

Vandaag ging ik toch maar weer naar het kantoor in Rijswijk en gelukkig was deze keer mijn collega Sebas er ook. Mijn baas was weer in Den Haag en hij gaf aan dat hij eigenlijk niet meer van plan is om naar Rijswijk te komen. Op zich begrijp ik dat wel want hij komt met de trein naar Den Haag en vandaar is hij ruim een half uur extra reistijd kwijt als hij ook nog eens door moet naar Rijswijk (dankzij de lange overstaptijd). Mijn andere collega die er altijd was op dinsdag heeft per 1 juli een andere functie gekregen en haar nieuwe standplaats is het kantoor in Den Haag, dus is het logisch dat we die ook niet meer in Rijswijk gaan zien.

Het zal dus rustig worden in Rijswijk in de tijd dat we daar nog zitten. Er is nog steeds geen nieuws over de officiële verhuizing van ons team naar de kantoren in Den Haag, en dat is weer onzekerder geworden nu er bekend is geworden dat het nieuwe kantoor problemen heeft met de oplevering want er schijnen problemen te zijn met het dak. We hebben tenminste gezien dat minstens één team wat al was verhuisd nu is terug verhuisd naar Rijswijk.

We wachten dus maar af. Voorlopig houden we de dinsdag als kantoordag, tot nader bericht dus in Rijswijk…

Maas is één jaar!

Uiteraard was zijn eigenlijk verjaardag afgelopen dinsdag de 28e, maar vandaag werd het officieel gevierd: Maas is één jaar! Onvoorstelbaar hoe snel de tijd gaat, het lijkt nog maar zo kort geleden dat ik hem voor het eerst mocht vasthouden. En wat een prachtig kereltje is het ondertussen geworden!

Vanmorgen haalden Riet en ik de beide overgrootmoeders op om de verjaardag mee te vieren, en voor vanmiddag waren Riet en ik door Martin en Sandra ook uitgenodigd om een patatje te komen eten. Was het ’s morgens door de frisse wind niet lekker om buiten te zitten, vanmiddag was het weer een stuk beter en konden we lekker in de tuin zitten. En hoewel Gijsje het te druk had met al het nieuwe speelgoed, zoals een glijbaan en een watertafel, kon de trotse opa lekker even dollen met zijn kleinzoon:

Tremonti

Het concert van de band Tremonti in De Cultuurboerderij in Zoetermeer had eigenlijk moeten plaatsvinden in februari maar was vanwege de toen nog geldende Corona-maatregelen uitgesteld naar 1 juli, en dat was dus vandaag. Mijn broer Alex had kaarten geregeld en omdat zijn huis in Leidschendam op de route ligt naar Zoetermeer pikte ik hem en neef Bastian vroeg in de avond op om naar “De Boerderij”, zoals iedereen de  zaal kortweg noemt, te rijden.

Tremonti is de band van gitarist Mark Tremonti die ook bekend is van Creed (lang geleden) en tegenwoordig van een andere favoriete band van mij, Alter Bridge. Het materiaal van de band Tremonti is steviger en rechtlijniger dan dan van Alter Bridge, en Mark Tremonti zingt zelf terwijl hij in Alter Bridge beschikt over een van de beste rock-stemmen ter wereld, zanger Myles Kennedy. Ik kende eigenlijk weinig van het materiaal van Tremonti maar ik was wel nieuwsgierig en bereid me te laten verrassen.

De eerste verrassing was dat de zaal uitverkocht was. De Boerderij is geen grote zaal maar het was stampvol, en aan de T-shirts te zien die er werden gedragen bestond het merendeel van het publiek uit mensen die net als ik van stevige muziek houden. Uiteraard nogal wat Alter Bridge T-shirts, maar opvallend genoeg ook best veel vrouwen. Dat zie je toch steeds meer de laatste tijd valt mij op, vroeger was hardrock en heavy metal toch meer mannen-territorium.

Het concert ging van start met een stevig openingsnummer, en dat veranderde eigenlijk gedurende de daaropvolgende twee uur nauwelijks. De band had er zo te zien behoorlijk zin in, en dat kwam misschien ook wel omdat het publiek helemaal uit zijn dak ging. Halverwege liep ik de zaal uit om via de trap naar boven naar het balkon te gaan. Daarvanaf had ik wat foto’s willen maken, maar dat ging niet want ook daar stond het stampvol en er was dus geen kans op een vrij uitzicht van bovenaf.

Lang geleden dat ik een publiek zo fanatiek heb zien meeleven als vanavond bij Tremonti! Het ging aan één stuk door, want Mark Tremonti kondigde aan dat ze geen toegiften deden. Ze vonden het onzin om eerst het podium af te lopen en daarna weer terug te komen, dus ze speelden gewoon door. Tijdens het voorlaatste nummer was er nog een klein incident toen de band plotseling stopte met spelen. Van waar wij stonden konden we niet precies zien wat er aan de hand was, maar blijkbaar was er iemand in het publiek onwel geworden. Mark Tremonti vroeg of alles in orde was en de band keek toe terwijl de persoon in kwestie werd geholpen. Blijkbaar kwam het in orde want een paar minuten later werd het nummer alsnog afgemaakt en na nog een laatste nummer verliet de band het podium onder een oorverdovend applaus.

Een aangenaam avondje headbangen in De Boerderij dus, met hier nog wat sfeerimpressies: