Ons gezelschap vertrok gistermiddag om klokslag half vier per bus vanuit Subic richting Manila. Dat was een half later dan gepland doordat de Teambuildingdag (voor mij geloof ik de derde in twee maanden) langer uitliep dan de bedoeling was. Achteraf denk ik niet dat het veel had uitgemaakt, maar we hadden om drie uur willen vertrekken om te proberen de avondspits in Manila een beetje voor te zijn.
De reis ging ondanks dat het halverwege stevig begon te regenen redelijk vlot, totdat we Manila binnenreden. De weg waar we op de heenweg ook al problemen hadden gehad stond ook nu weer stampvol. Deze weg heet in de volksmond EDSA, maar die naam is eigenlijk een afkorting want eigenlijk heet die weg „Epifanio De los Santos Avenue”. EDSA is bijna vierentwintig kilometer lang en loopt in een grote boog dwars door de stad van west naar oost en daarna terug naar west. Aan het verste punt aan de oostkant sluit EDSA aan op de snelweg naar het noorden, de weg naar Subic.
EDSA is vrijwel niet te vermijden als je de stad doorkruist. Het is verreweg de drukste weg in de stad en er staat zo’n beetje continue een file. Het is er een enorme chaos die hoofdzakelijk wordt veroorzaakt door de talloze bussen en taxi’s. En met bussen bedoel ik nu eens niet de overigens ook alom aanwezige Jeepneys maar echte stadsbussen, zeg maar modelletje touringcar maar dan dertig jaar oud. Het is de bedoeling dat bussen zoveel mogelijk rechts houden maar dat weerhoudt ze er niet van om overal dwars doorheen te rammen. Stopplaatsen voor bussen zijn steevast de grootste knelpunten want daar staan ze soms twee of drie rijen dik stil en blokkeren daardoor het grootste gedeelte van de doorgang.
Taxi’s hebben ook overal maling aan en de rest van de Filipino’s kan simpelweg niet rijden, die hebben waarschijnlijk niet eens door hoe idioot ze soms bezig zijn. En ook vermeldenswaard is dat er vijf rijen dik gereden wordt terwijl er maar drie rijstroken zijn, en zes of zeven dik waar er vier zijn. Dat aantal rijstroken varieert ook nog eens voortdurend en dat gebeurt vaak nogal abrupt. Er is bijvoorbeeld een stuk waar de linkerrijstrook plots vol staat met betonnen rijstrookafscheidingen. Het rijden over EDSA heeft dan ook veel weg van een spelletje Russisch roulette en de enige reden dat dat alles niet ontaardt in een enorme puinhoop van verwrongen blik is dat de snelheid heel erg laag ligt.
Zelf heb ik het genoegen al een paar keer mogen smaken om over EDSA te rijden, waarvan de eerste keer meteen op zaterdagmiddag wanneer de drukte zo’n beetje het ergst is. Om aan te geven hoe het gesteld is met de bekendheid van EDSA, de weg heeft zelfs een eigen pagina op de Engelse Wikipedia. Een leuk verhaal om te lezen maar de foto’s die er bij staan geven qua verkeer op geen enkele wijze de huidige werkelijkheid weer…
Het huidige platform, het Shallow Water Platform (Ondiep Water Platform) zie je aan de rechterkant. Dat is eigenlijk een soort gasfabriek die het gas wat uit het Malampaya gasveld wordt gepompt verwerkt en via een pijpleiding transporteert naar de gasfabriek in Batangas. Daar wordt het gas omgezet in energie die het eiland Luzon voorziet van stroom, in totaal ongeveer 45 procent van de totale stroomvoorziening van het hele eiland.
Tijdens de veiligheidsvoorlichting van gisteren is er niet alleen gesproken over de gevaren van criminaliteit maar ook over natuurrampen, en dat is iets waar je op de Filipijnen ook ernstig rekening mee moet houden. Dit land was namelijk in 2011 het land met de meeste natuurrampen ter wereld. Van de 302 natuurrampen wereldwijd waren er maar liefst 33 op de Filipijnen, en dat is dus meer dan tien procent.
De breuklijnen van die tektonische platen lopen dwars over de eilanden zoals je op het kaartje hiernaast kunt zien. De dunne groene lijnen zijn de breuklijnen en de kans op aardbevingen is dus het grootst in de buurt van die lijnen. Dwars door Muntinlupa, de voorstad waar wij wonen, loopt de Marikina Valley breuklijn. De rode cirkel met daarin de rode stip geeft aan waar wij wonen, en hemelsbreed ligt die breuklijn een kilometer of twee, drie ten oosten van ons huis. Eén van de dingen die we gisteren dus meteen vroegen toen we dat hoorden was in hoeverre we ons zorgen moesten maken over het feit dat we op de 21e verdieping werken van een gebouw wat nog geen kilometer van die breuklijn af ligt.
Er bleek gelukkig niets aan de hand want na anderhalf uur landden we, weliswaar in stromende regen, op de luchthaven van Taipei. Onderweg hadden we de warme maaltijd al gekregen en we hadden allebei gekozen voor de heerlijke Hollandse hutspot, om alvast weer een beetje te wennen.
Het weer zorgde alleen nog wel voor een verrassing want na een half uur barstte er een onweersbui los en conform de regels werd de wedstrijd tijdelijk gestaakt. Na ruim een kwartier was de bui voorbij en kon de wedstrijd worden hervat.
De ALIG vrouwengroep organiseert al drie weken voedselhulp voor de mensen die door de overstromingen zijn getroffen. Vandaag was de eerste keer dat ik ging helpen.
Vandaag waren de mannen die in de opvang zitten voor een groot deel weer aan het werk gegaan. Zij werken in de viskwekerijen op het meer. Dat betekende dat we eten over hadden. De pastor vertelde dat er een paar kilometer verder nog een groep zat. We zijn daar toen heen gegaan om de rest van het eten uit te delen. Helaas hadden we voor deze mensen geen water meer. 
Vrijdag vandaag en dat betekent om de twee weken een bezoek aan de Birthright School in het dorpje wat geen naam heeft omdat het eigenlijk geen dorp is. Het wordt aangeduid als de „Dump Site” omdat het gelegen is op een vuilnisbelt. Vanwege de ernstige situatie had ALIG besloten om deze keer niet alleen de school maar zoveel mogelijk mensen te eten te geven.
