Naar huis

Het bezoek van twee dagen aan Dubai en Sharjah had behalve een eerder vertrek uit Basrah nog een voordeel en dat was dat ik een volle dag eerder thuis zou zijn.

Normaal gesproken vertrek ik op de eerste dag van mijn verlof vanuit Basrah naar Dubai maar de enige vlucht die ik die dag kan nemen vertrekt pas halverwege de middag. Ik kan vervolgens pas op zijn vroegst midden in de nacht doorreizen naar Schiphol en ik ben dus altijd pas op de tweede dag van mijn verlof thuis, afhankelijk van welke vlucht ik heb vroeg in de ochtend of vroeg in de middag.

Deze keer ben ik op de eerste dag van mijn verlof al in Dubai en kan ik dus vanuit daar gelijk doorreizen naar Nederland. Ik had gehoopt op de vlucht die midden in de nacht vertrekt maar die is er blijkbaar op vrijdag wel maar op donderdag niet. Vandaar dat ik genoegen moest nemen met de vlucht van acht uur ’s morgens maar desondanks zou ik met deze vlucht vroeg in de middag dezelfde dag thuis zijn.

Ik moest er wel vroeg voor op want de Emirates Chauffeur Service zou me al om half zes ophalen om me naar de luchthaven te brengen, een kwartiertje rijden. De auto was er stipt op tijd maar desondanks verontschuldigde de chauffeur zich uitgebreid dat hij zo laat was. Toen ik opmerkte dat hij precies op tijd was vertelde hij me dat ze geacht worden om een kwartier eerder al aanwezig te zijn en dat hij daarom technisch gesproken te laat was.

Hoe dan ook, ik was ruim op tijd op de luchthaven en vandaar had ik een vlotte reis. Thuis gekomen was de reactie op mijn baard die ik een maand had laten staan niet erg enthousiast, ik kreeg niet eens een welkomstzoen! Eerst scheren werd er gezegd…

Bezoek aan Sharjah

Vandaag stond er een bezoek aan een tweede contractor op het programma, en het bijzondere daarvan is dat deze in Sharjah zit. Sharjah is het emiraat wat naast het emiraat Dubai is gelegen en is dus in feite een ander land, al hoort het ook bij de Verenigde Arabische Emiraten.

Ik vertrok vanmorgen per auto met mijn collega Paul vanaf het kantoor waar ik gisteren was, een tweede collega die ook zou meegaan had zich vanmorgen ziek gemeld. Het ritje per auto duurde ruim een uur, ondanks dat de plek waar we moeten zijn praktisch aan de andere kant van de luchthaven van Dubai ligt. Het duurt zo lang omdat omdat we helemaal om moeten rijden, er is wel een kortere weg maar die staat in de ochtendspits altijd zo vast dat er vrijwel geen doorkomen aan is.

In de ochtend hadden we een werkbespreking met het data-team van de contractor, die zoals gewoonlijk weer geschokt waren over de hoeveelheid werk die er door hen gedaan moet worden om aan onze contractuele eisen te voldoen. Ach, ik ben dat zo langzamerhand wel gewend en uiteindelijk is het de kunst om ze toch zover te krijgen dat ze gewoon beginnen met het werk. Het was dus zoals dat heet praten en prossen…

Terug in het hotel deed ik nog een afscheidsneut met mijn baas, waarna het er in feite voor deze shift op zat. Mijn rolkoffer is weer gepakt, morgen naar huis!

Meetings, meetings…

Wat een luxe, een wekker die pas om half acht in de ochtend afloopt in plaats van om vijf uur! Even voor de goede orde, ik werd wel degelijk om vijf uur wakker maar ben blijven liggen tot een uur of zeven, niet slapend maar kijkend naar de diverse nieuwszenders op de tv om te kijken of er nog ontwikkelingen zijn in het Midden-Oosten.

Het was geen prettig weer vandaag in Dubai. Het was heet, bijna veertig graden, maar het was ook nog eens ontzettend vochtig en dat betekende dat je met twee minuten buiten helemaal doorweekt was. Grappig was wel dat als ik uit een gebouw met airco naar buiten stapte mijn zonnenbril binnen een seconde helemaal ondoorzichtig beslagen was. Met een minuut had ik weer zicht en dat gebeurde ook vrijwel van de ene op de andere seconde.

Ik hoefde me pas om negen uur op het kantoor te melden maar ik was veel te vroeg, ook al omdat het vanaf mijn hotel maar vijf minuten lopen is. Gelukkig kwam ik bij de receptie al meteen mijn baas tegen die voor de verandering ook eens vroeg was, en dat gaf ons de gelegenheid om gelijk even te praten over de door ons geïnterviewde sollicitanten voor de functie als mijn toekomstige back-to-back. De keuze is nu in goed overleg bepaald (we hadden beiden voor dezelfde kandidaat gekozen) en het is nu afwachten op de afwikkeling van de procedure door Personeelszaken.

Er volgden de rest van de dag nog meer besprekingen tot diep in de middag, met alleen een korte onderbreking voor een broodje gegrilde kip bij Subway. Vanavond was er het eerste biertje in vier weken in de Sportsbar van het hotel, of eigenlijk waren het er twee want het was Happy Hour dus ik kreeg er een gratis…

 

En weer terug in Dubai

Ik kon in principe uitslapen vanmorgen want mijn transport naar de luchthaven vertrok pas om half acht, maar zoals gewoonlijk was ik om vijf uur al klaarwakker en zat ik dus net als op gewone werkdagen gewoon even voor half zes aan het ontbijt. Daarna stapte ik nog even snel onder de douche, ruimde mijn kamer leeg en pakte de laatste spullen die ik wilde meenemen in, en toen was het afwachten tot kwart over zeven voordat ik naar de parkeerplaats wandelde waar de bussen al stonden te wachten.

Het tijdstip van vertrek vond ik wat aan de late kant want er moest onderweg ook nog een stop gemaakt worden bij het AMBP kamp om nog wat mensen op te pikken. Er was nog meer oponthoud door de extra strenge veiligheidsmaatregelen bij en op het vliegveld en de lange wachtrij voor de incheckbalie, dus toen ik dan eindelijk in de vertrekhal aankwam kon ik gelijk doorlopen naar Gate 4 om te gaan boarden.

Ook dat ging niet vlot en dat had alles te maken met een grote groep voornamelijk vrouwelijke pelgrims, duidelijk herkenbaar aan hun kleding (van top tot teen zwarte tenten, ik kan het niet anders noemen) en hun lichtroze zijden sjaals met daarop Iraakse vlaggen en Arabische teksten. Ze hadden duidelijk nog nooit gevlogen want ze maakten een zootje van de laatste security-check bij het boarden.

Ze gingen groepsgewijs door het detectie-poortje wat onophoudelijk alarm aangaf. Zonder uitzondering hadden ze hun juwelen niet afgedaan of tassen op de bagageband gelegd. Er was er zelfs een die twee keer tegengehouden moest worden, die had nog een klein handtasje met notabene een ijzeren schouderketting die natuurlijk ook op de bagageband moest. Probleem was dat ze die handtas om haar schouder had gedaan voordat ze al die lagen tent eroverheen had aangetrokken en ze probeerde nu zonder iets uit te trekken die tas onder alle lagen vandaan te krijgen. Als je wilt weten hoe dat ging, probeer dan maar eens je onderbroek uit te trekken terwijl je je zondagse pak aan hebt. En uiteraard ging dat proces terwijl ze voor het poortje stond dus er kon niemand meer door of langs…

Uiteindelijk kwam alles goed want we vertrokken zelfs tien minuten te vroeg, en ik zat voor de verandering eens aan de goeie kant om Basrah tijdens het opstijgen vanuit de lucht te kunnen zien. De stad blijkt veel groter dan ik eigenlijk had verwacht.

En zo arriveerde ik vroeg in de middag voor de tweede keer deze shift in Dubai. Ik werd door een auto van de chauffeurs-service van Emirates afgezet bij het Radisson Blue hotel (zie foto hieronder) en een uurtje later zat ik bij Costa, voor eindelijk weer een een lekker bakkie koffie…

Laatste werkdag in KAZ

Mijn shift zit er nog niet helemaal op maar dit is al wel mijn laatste werkdag in KAZ, morgenvroeg vertrek ik per konvooi naar de luchthaven van Basrah. Ik vlieg naar Dubai, waar ik dan nog twee dagen zal doorbrengen op de kantoren van twee van onze contractors. Aanstaande donderdagochtend vlieg ik dan vanuit Dubai naar huis.

Vanmorgen was er de nodige opschudding op kantoor want er kwam een e-mail langs die waarschuwde dat er gisteravond een slang was gesignaleerd in het KAZ kamp. Mijn maat Yugen heeft een kamer in de achterste barak aan de andere kant van het kamp, en toen hij gisteravond wilde gaan joggen werd hij door een collega gewaarschuwd dat er een slang naast de achterdeur van de barak lag. Ze waarschuwden de beveiliging die de slang meteen heeft verwijderd, maar we zijn wel weer gewaarschuwd om alert te blijven want de slangen in deze buurt zijn zonder uitzondering uiterst giftig.

Het was gisteren trouwens ook weer een “zwarte dag”. Door diverse stroomstoringen was het productieproces van de fabriek verstoord waardoor er extra veel afvalstoffen verbrand moesten worden. Het resultaat was een zwarte lucht die ook nog eens over het terrein waaide want de wind was onze kant op en dat was te ruiken ook. Het levert wel mooie plaatjes op:

Meevallertje

Eergisteren wandelde ik met mijn maat Siva tussen de middag naar het KAZ kamp voor de lunch toen hij onderweg vroeg, “Morgen lekker een uurtje vrij, wanneer neem jij het?”. Ik zei dat ik geen idee had waar hij het over had. Het antwoord was, “Over die e-mail van het Management natuurlijk, we mogen toch iedere vrijdag een uurtje vrij nemen?”.

Ik kon me zo’n e-mail niet herinneren maar die bleek er wel degelijk te zijn geweest. De reden dat ik me er niets van kon herinneren was simpelweg omdat die e-mail was verstuurd tijdens mijn laatste verlof en bij terugkeer heb ik die blijkbaar helemaal over het hoofd gezien. In de e-mail stond dat alle rotators (zoals ik dus) met ingang van eind april als beloning voor het goeie werk wat we doen iedere vrijdag een uur vrij mogen nemen, naar eigen inzicht te besteden aan (zo stond er in de e-mail) “bidden, meditatie of andere manieren die bevorderlijk zijn voor ons welzijn”. En je mag ook nog eens zelf bepalen wanneer op de dag je dat uur opneemt.

Dat is een mooie meevaller, al blijkt dus nu dat ik die meevaller de afgelopen drie vrijdagen heb gemist om dat ik er niet van op de hoogte was. Voortaan de e-mailtjes van het Management toch maar beter lezen!

Ik heb dus gelijk maar besloten om een uur eerder te stoppen en in plaats van bij zessen wandelde ik dan ook al om vijf uur terug naar het kamp. De extra tijd heb ik gebruikt voor een sessie in de fitness-ruimte, drie kwartier op de cross-trainer moet toch wel bevorderlijk zijn voor mijn welzijn..

Busritueel

In de zomermaanden is het tussen de middag hier zodanig heet (tussen de 45 en de 50 graden) dat de wandelingen voor de lunch naar het kamp en terug naar kantoor een hachelijke onderneming is. De meeste mensen houden het dan ook voor gezien en nemen de bus, ik heb besloten dat ik naar het kamp wandel en dan terug de bus neem. Ik word daarvoor door met name de Irakezen voor gek verklaard, die zien het allemaal met grote verbazing aan. Met name de Nederlanders hier doen hetzelfde als ik en sommigen lopen zelfs terug ook, waardoor de Irakezen er inmiddels van overtuigd zijn dat Nederlanders compleet gestoord zijn.

Ieder busrit hier op het terrein gaat gepaard met een bijzonder ritueel. Als we namelijk het kamp verlaten dan moeten we ons met onze passen uitchecken bij een elektronisch checkpoint. Als we gaan lopen is dat bij het draaihek wat de uitgang van het kamp vormt voor voetgangers maar met de bus werkt het anders.

Voorin de bus staat naast de chauffeur een plastic afwasteiltje waar je als je de bus binnenkomt je pas in gooit. Als de bus dan bij de slagbomen aankomt dan is er tussen de eerste en de tweede slagboom een elektronisch checkpoint. De chauffeur parkeert ernaast, neemt het teiltje op schoot en haalt vervolgens alle passen een voor een door het open raam langs de scanner. Daarna wordt het teiltje doorgegeven naar achteren, haalt iedereen zijn pas eruit en als het teiltje leeg is wordt het weer doorgegeven naar voren en teruggezet op zijn plek naast de chauffeur.

Op de weg naar kantoor is er ruim de tijd voor die grabbelronde want tegen de tijd dat de bus bij de eerste stop is heeft iedereen allang zijn pas te pakken en staat het teiltje weer keurig op zijn plek. Tussen de middag op weg naar de lunch is dat lastiger want het restaurant is vlak achter de poort. Het komt dus regelmatig voor dat er achterin de bus nog druk gegrabbeld wordt terwijl de passagiers voorin al uitstappen om te gaan eten…

Not available…

Een lekker rustig dagje zo net voor het weekend want alle twee mijn Irakese teamleden schitterden vandaag weer eens door afwezigheid. Dat komt wel vaker voor heb ik al eens verteld want op het werk verschijnen schijnt hier optioneel te zijn als je een overheidsbaan hebt. En dat hebben vrijwel al onze Irakese collega’s want ze zijn net zoals ik ben “uitgeleend” door Shell op dezelfde manier “uitgeleend” door het Irakese staatsbedrijf waarmee Shell partner is in dit bedrijf.

Toch is er een verschil merkbaar in deze shift in vergelijking met vorige shifts, en dat is met name met een van mijn teamleden die het voorheen rustig presteerde om tijdens de vier weken dat ik hier was maar vier dagen op het werk te verschijnen. Nu is dat toch een persoon waar ik helemaal niks aan heb want hij heeft niet eens de basiskennis die nodig is om dit werk te kunnen leren, laat staan uit te voeren, en vandaar dat ik het nooit als een probleem heb ervaren dat hij er vrijwel nooit was.

De verandering is dat deze persoon tijdens deze shift plotseling vrijwel iedere dag is komen opdagen. Niet iedere dag natuurlijk maar negen dagen van de twaalf die hij aanwezig had moeten zijn is toch een heel aardig gemiddelde, zelfs in aanmerking genomen dat er wel nog een halve dag tussen zit. Ik heb eens voorzichtig bij collega’s nagevraagd hoe dat zou kunnen komen en het antwoord was simpel en verrassend.

Sinds een paar maanden moet ik van mijn Irakese baas bijhouden wanneer mijn twee vazallen aanwezig zijn en wanneer niet. Ook moet ik aangeven of ze dat vooraf hebben aangekondigd of dat ze zonder bericht zijn weggebleven. Ik dacht eigenlijk dat ik dat voor de kat z’n viool deed (want vragen waarom ze afwezig zijn mag niet) en dat er toch niks met die informatie gebeurde, maar het blijkt nu dus van niet want er zijn wel degelijk maatregelen. Als het aantal dagen waarop ze niet aanwezig zijn hoger wordt dan hun maximale aantal vakantiedagen dan worden ze op hun salaris gekort.

En daar zal hem de kneep dus wel zitten. Niet dat ik vrolijk wordt van de aanwezigheid van die gozer want hij voert als hij er is geen flikker uit. Hij komt laat binnen, zo rond half tien, zit meer niet dan wel achter zijn bureau en als hij er zit dan is hij met zijn mobieltje bezig. Het kan mij allemaal weinig boeien moet ik eerlijk zeggen, ik vind het wel lekker rustig.

Nummer twee is wel regelmatig aanwezig, maar die is er steevast op dinsdag nooit (ook al zegt hij op maandagmiddag altijd “Tot morgen”). Vandaag was hij er dus ook niet maar eerlijk is eerlijk, hij had het van tevoren aangekondigd. Ik kreeg een sms-je om tien over half een vannacht, “I not com today”…

Afscheidsontbijt

Mensen komen en mensen gaan op dit moment in een redelijk hoog tempo. Er zijn nogal veel mensen op dit moment aan het einde van hun maximum contract van vijf jaar en moeten dus vertrekken, maar er zijn ook mensen die weggaan om persoonlijke redenen zoals mijn maatje Aziz.

Zijn vertrek is morgen, en daarom hadden onze Irakese collega’s voor vandaag een afscheidsontbijt georganiseerd. Het tijdstip kwart over negen was voor ons expats een beetje ongunstig, want de meeste van ons hebben dan allang ons ontbijt achter de knopen, maar voor de gezelligheid waren we toch allemaal aanwezig. Het ging tenslotte meer om het afscheid van Aziz dan om het ontbijt zelf, maar alles zag er zo lekker uit dat de meeste van ons toch ook nog wel effe wat weg snaaiden.

Ikzelf kon het niet laten om een ruitvormig plat brood te eten waar ik, na het opengescheurd te hebben, een soort van gehakt in had gestopt. Ja, zo gaat dat hier, alles gewoon met je handen, maar lekker was het wel! 

Wat het weer betreft hadden we een beetje een dipje. Waar de temperatuur gisteren nog opliep tot negenenveertig graden (de aangekondigde vijftig werd dus net niet gehaald) was het vandaag met vijfenveertig een stuk frisser. Dat kwam omdat er rond het middaguur plotseling bewolking kwam opzetten, die in de loop van de middag trouwens weer snel verdween. Er stond ook een tamelijk harde wind, we moesten zowat onze hoeden vasthouden…

Sollicitanten

We zijn nog steeds op zoek naar een volwaardige opvolger voor mijn back-to-back nadat de vorige geselecteerde kandidaat niet volwaardig genoeg was bevonden. Er hebben zich drie sollicitanten gemeld waarvan er een gisteren en twee vandaag zijn geïnterviewd.

Gelukkig heb ik een redelijke stem in de keuze en ik was dan ook in alledrie de gevallen een van de interviewers. De keuze ging tussen drie kandidaten, twee uit India en een uit Nigeria, waarbij het nog niet meeviel om de juiste keuze te maken. Alledrie hebben ze ervaring in mijn vakgebied maar er moet ook gekeken worden naar bijvoorbeeld hun “communicatieve eigenschappen”, want ze moeten ook hun zegje kunnen doen bij onze toeleveranciers en belangrijker nog, ze moeten bij onze Irakese collega’s in het pulletje vallen.

Zo was er een kandidaat bij die nogal uitgesproken was in zijn mening over hoe alles zou moeten en dat tijdens het gesprek als een ware spraakwaterval over ons uitstortte, en dat gaat hem dus wat mij betreft niet worden. Eén eigenwijze wijsneus in het team is zat, en dat ben ik al.

Er was ook een kandidaat die vanwege zijn sterke accent niet de voorkeur heeft van onze Irakese baas. Die heeft eigenlijk het liefst “een Europese man” en daar is eigenlijk niks discrimerends aan, hij vindt gewoon dat die het duidelijkst Engels spreken en die kan hij dus het best verstaan. Gelukkig voldeed de derde kandidaat wel aan dat criterium (ook al was het dan geen Europeaan) en toevallig was dat ook de kandidaat die op mij de beste indruk maakte. De beslissing lijkt dus eenvoudig met twee stemmen voor die kandidaat, maar mijn eigen baas heeft de laatste en beslissende stem en die wil er nog een paar nachtjes over slapen. 

Aanstaande zondag hebben we een gesprek hierover en hopelijk kan er dan een beslissing worden genomen want hoe eerder die lege plek in het team wordt ingevuld hoe beter. Wat de temperatuur betreft zou het vandaag vijftig graden worden, maar dat viel een beetje tegen want dat werd het net niet…

Verbouwingsnieuws

Er is ten aanzien van de renovatie van ons kantoorgebouw goed nieuws en slecht nieuws te melden. En om maar te beginnen met het goeie nieuws, dat is grappig genoeg eigenlijk het slechte nieuws wat voor mij goed uitpakt.

Het slechte nieuws is dat fase een van de renovatie, de voorste helft van de begane grond, al ruim twee weken geleden klaar had moeten zijn. Dat is niet gebeurd door verschillende omstandigheden zoals te late aanvoer van materialen door leveranciers maar ook door de Ramadan en het daarop volgende Eid-feest. Zoals het er nu naar uitziet is dit eerste deel van de renovatie pas volgende week klaar en dat is voor mij in feite juist goed nieuws.

Ik zit namelijk in een kamer op de begane grond die als onderdeel van fase twee zals worden aangepakt. Was fase een eerder klaar geweest dan had ik dus een andere werkplek moeten zoeken voor het resterende gedeelte van mijn shift. Nu kan ik gewoon op mijn eigen plek blijven zitten en met een beetje mazzel is fase twee al afgerond als ik terugkom na mijn aanstaande verlofperiode. Of ik zoveel mazzel zal hebben… ik denk eigenlijk van niet maar dat zien we dan wel weer.

De werkzaamheden om de buitenkant van het gebouw op te knappen beginnen al op te schieten, het stucwerk is klaar en op dit moment worden de buitenmuren geverfd. In het ochtendzonnetje lijkt het op de foto een beetje gelig maar het is toch echt wit. Nou ja, gebroken wit…

Eindelijk!

Mijn vader, mijn jongste broer Alex en ikzelf waren er in 2010 bij toen onze club Quick Boys zich niet wist te plaatsen voor de nieuwe Topklasse waar de beste clubs uit het amateurvoetbal in zouden gaan spelen. Uitgerekend dat seizoen werd een van de slechtste resultaten in de clubgeschiedenis gehaald en waar de promotie naar de Topklasse werd verwacht bleef onze club maar net boven de rode streep. Voort het eerst speelde Quick Boys niet meer op het hoogste niveau.

De jaren daarop wilde het steeds maar niet lukken om verschillende redenen, maar nu was er dan eindelijk een kans om via de achterdeur (de nacompetitie) toch te promoveren naar de Tweede Divisie. Dan moest er alleen wel gewonnen worden van VVSB uit Noordwijkerhout. Ik had de wedstrijd achteraf live kunnen volgen via Omroep West maar omdat dat lastig uitkwam volgde ik zoals gewoonlijk het verloop via Twitter.

“Goeie eerste helft” kreeg ik door van mijn broer Alex die wel bij de wedstrijd aanwezig was, maar het was wel nog steeds 0-0. En dat bleef het ook tot het einde dus er was een verlenging nodig. Ik had het ondertussen niet meer, tot daar opeens het bericht kwam van de goal, de 1-0 voorsprong stond op het bord. Aan de veertien minuten die volgden leek geen einde te komen, kwamen er tot overmaat van ramp nog drie minuten extra bij, maar bij het eindsignaal was er dan toch de winst.

En dat betekent dan eindelijk…

 

Explosive Remnants of War

De Engelse term die de kop van deze blog (kortweg ERW) vormt betekent letterlijk in het Nederlands “Explosieve Overblijfselen van Oorlog”. Het omvat alle overblijfselen uit oorlogen uit het verleden die niet opgeruimd zijn en die mogelijk ontploffingsgevaar opleveren. Ook in Nederland komt dat nog steeds voor want er worden nog steeds onontplofte bommen gevonden uit de Tweede Wereldoorlog, bij opgravingen of nieuwbouwprojecten. En zeker in onze woonplaats Katwijk weten we er alles van, want in vrijwel iedere familie zijn in vorige generaties in de visserij slachtoffers gevallen toen hun vissersschip op zee op een mijn liep uit de Eerste of Tweede Wereldoorlog.

Hier in Irak, waar sinds begin jaren tachtig van de vorige eeuw drie grote oorlogen zijn uitgevochten (de acht-jarige oorlog met Iran en twee Golfoorlogen), stikt het nog van de onontplofte bommen, granaten en mijnen. Ook in de woestijn waar wij zitten is nog steeds gevaar en we horen dan ook regelmatig van incidenten. Vaak kan zo’n gevonden explosief worden opgeruimd maar helaas vallen er nog steeds onschuldige slachtoffers en niet zelden gaat het daarbij om kinderen. Zo zijn er in de eerste vijf maanden van 2019 vierentwintig incidenten geweest met Explosive Remnants of War en bij die incidenten vielen twee doden en negen gewonden, de meeste daarvan kinderen.

Zo ontplofte er in de woestijn niet ver ten westen van hier een landmijn waarbij een jongetje het leven verloor en een andere zwaar werd gewond; ze waren tijdens het ongeval schapen aan het hoeden. En niet zelden gebeuren er tijdens het opruimen van ERW ongelukken, ook bij werkzaamheden van ons bedrijf. Er wordt ten noorden van hier gewerkt aan een nieuwe gasfabriek en bij het bouwrijp maken van de grond worden regelmatig explosieven gevonden; recentelijk is het drie keer gebeurt dat gevonden explosieven bij het opruimen ontploften, waarbij gelukkig geen slachtoffers zijn gevallen.

Om iedereen gerust te stellen, het terrein van KAZ is al jaren geleden helemaal vrij gemaakt van ERW…

Insecten

We worden op kantoor de laatste dagen regelmatig gestoord door het hardnekkige geluid van krekels. Het stikt ervan, op straat maar ook binnen in het gebouw, en ze maken herrie. Het zijn grote zwarte joekels van een centimeter of vier lang, vandaar dat ik in eerste instantie dacht dat het een kakkerlak was toen er een in ons kantoor zat.

Gisteren zat er een hele irritante ergens in de hal maar uiteraard zagen we hem nergens toen we gingen zoeken. Mijn maat Aziz dacht daarom dat hij tussen het zwevende plafond zat maar ik hoorde hem op een gegeven moment duidelijk in de kleine gebedsruimte. Aziz opende de deur en daar was het bewijs, het was meteen stil. We zagen hem toen Aziz het licht aan deed, het kreng probeerde nog langs ons heen naar buiten te sprinten maar Aziz wist hem vakkundig op zijn kop te slaan met een van de slippers die altijd bij deur van de gebedsruimte staan. 

 

Dat was er een minder maar ondanks dat er overal platgetrapte exemplaren liggen (de schoonmakers zijn nog steeds vrij vanwege Eid) horen we ze nog steeds dus er zijn er nog meer.

In mijn kantoor zag ik trouwens ook een troepje ijverige mieren met het verslepen en/of uit elkaar halen van wat eruit ziet als een stukje koek of brood wat waarschijnlijk onder een van de bureaus heeft gelegen. Efficient werken die beestjes wel want een uurtje later was er helemaal niks meer van te zien, alles was weg inclusief de mieren…

Sollicitanten

Even een update over de stand van zaken rond de vervanger van Sachin, mijn back-to-back die inmiddels al weer twee en een halve maand geleden is vertrokken.

Het zag er naar uit dat we vrij snel een vervanger hadden gevonden en aan het eind van mijn vorige shift was het proces in gang gezet om hem aan boord te krijgen. Ik verwachtte wel dat het nog wel een maandje of wat zou duren voordat hij hier daadwerkelijk aan het werk zou kunnen gaan. Ik rekende op een maand of vier zonder back-to-back voordat alles rond zou zijn, maar er kwam tijdens mijn afgelopen verlofperiode een kink in de kabel. Het bleek dat we geen toestemming kregen om de geselecteerde persoon de baan te geven omdat hij niet honderd procent gekwalificeerd was en dat is een vereiste.

Dat zadelde ons met twee joekels van problemen op, ten eerste dat we nieuwe kandidaten moesten gaan zoeken en ten tweede dat het nu waarschijnlijk nog veel langer gaat duren voordat mijn toekomstige back-to-back aan het werk kan gaan. Allereerst moest er weer een nieuwe sollicitatieprocedure worden gestart en dat is gelukkig tijdens mijn afwezigheid al gedaan. En er was gelukkig al snel resultaat ook want er meldden zich twee interne en een externe kandidaat. Daarbij kreeg ik ook nog eens bericht van een ouwe collega die inmiddels weg is bij Shell maar ook in de baan is geinteresseerd.

Er gaan nu volgende week sollicitatiegesprekken plaatsvinden met in ieder geval de eerste drie kandidaten en dan moeten we maar zien wat daaruit voorkomt. Er schijnt een voorkeur te zijn voor een interne kandidaat maar als de keus inderdaad op een van hen valt dan zou het wel eens tegen het eind van het jaar kunnen lopen voordat hij hier kan beginnen. Intern is er altijd een overgangsperiode en er moet het nodige aan papierwerk worden afgehandeld, en pas als dat allemaal is afgerond kan de visumaanvraag de deur uit. En dat duurt ook al gauw twee tot drie maanden…

Rustige dagen

Zoals verwacht was het ook vandaag buitengewoon rustig op kantoor. Nou was dat in feite gisteren ook al zo maar totaal onverwacht waren er gistermorgen toch nog werklui van het renovatie-project bezig. Vandaag waren ook die er niet dus was het zelfs nog rustiger dan gisteren.

Die renovatie lijkt overigens nog steeds niet echt op te schieten al lijkt het gevelwerk nu wel zo’n beetje klaar. Er zal nog wel schilderwerk gedaan gaan worden maar het stucwerk aan met name de dakrand lijkt zo te zien afgerond. Ik ben alleen benieuwd of ze al het naar beneden gevallen materiaal gaan opruimen of dat dat gewoon blijft liggen. Als ik naar andere projecten kijk hier in de buurt dan denk ik het laatste, maar laat ik niet te voorbarig zijn…

Eid al-Fitr

Gisteren was de laatste dag van de Ramadan en dat betekent dat vandaag Eid al-Fitr oftewel het Suikerfeest wordt gevierd. Alle moslim-collega’s zijn vandaag vrij en de meesten zullen de rest van de week ook niet op het werk verschijnen. Dat betekent voor de rest van ons dus een relaxed weekje voordat aanstaande zondag na het weekend de normale werkroutine weer gaat beginnen.

Overigens hebben de meeste Iraakse collega’s gisteren al een voorschot genomen op de viering van Eid zoals het ook kortweg wordt genoemd. Ondanks dat ze allemaal “Tot morgen” zeiden toen ze op zondag naar huis gingen verscheen er maar een enkeling op het werk gisteren. In de kamer waar ik zit kwamen er drie van de vijf sowieso niet opdagen en van de andere twee ging er een al om tien uur naar huis.

Verrassend genoeg was degene die overbleef die gozer uit mijn team die de afgelopen drie shifts nauwelijks is komen opdagen. Tot mijn verbazing was hij vorige week ook al drie van de vijf dagen aanwezig en nu dus ook twee dagen achter elkaar.

Ik vraag me dan ook af of er met hem gesproken is over zijn gebrek aan inzet en aanwezigheid, of dat hem misschien is duidelijk gemaakt dat hij alleen in aanmerking komt voor een andere positie als zijn mentaliteit verbetert. Hoe dan ook, ik heb geen idee wat ik met hem aan moet want zijn basiskennis van ons vak en zijn gebrekkige Engels maken hem voor mij tot een soortement van probleemgeval.

De komende dagen is het in ieder geval rustig op kantoor, en ik wens hierbij al mijn vrienden die moslim zijn Eid Mubarak.

Eerder weg uit Basrah

Aan het begin van deze shift heb ik een babbeltje gemaakt met mijn baas over een mogelijke business trip naar DUbai aan het eind van deze shift. Maar je bent toch aan het begin van deze shift ook al in Dubai geweest? Ja, dat klopt, maar er zit ook nog een contractor in Sharjah, het Emiraat wat naast Dubai ligt, en die heeft gevraagd om hulp bij het opzetten van de procedures om gegevens naar ons over te hevelen. En aangezien ze daar een beetje haast mee hebben kan dat niet anders dan aan het eind van deze shift.

De afgelopen dagen ben ik dan ook druk geweest met het wijzigen van mijn reisplannen. Ik ga behalve naar Sharjah ook nog een dag naar de contractor die in Dubai zit. Het wordt dus een trip van twee dagen, waarvoor het noodzakelijk is dat ik de dag daarvoor vertrek naar Dubai. Ik ga daarom in totaal drie dagen eerder weg uit Basrah, maar het mooist is toch wel dat ik nu als alles goed gaat bijna een volle dag eerder thuis ben. Normaal gesproken vertrek ik namelijk op een donderdag vanuit Basrah maar omdat ik pas de volgende dag verder kan reizen vanuit Dubai naar Amsterdam ben ik pas op vrijdag thuis; omdat ik  nu op donderdag al in Dubai ben kan ik vandaar gelijk door naar Amsterdam waardoor ik op donderdagmiddag al thuis ben.

Het is wel altijd een heel geregel zo’n trip want je “vaste” reis kan niet zomaar worden gewijzigd, daar is toestemming van allerlei bazen voor nodig tot aan de Managing Director aan toe. Maar alles is zoals gewoonlijk vlot en efficiënt afgehandeld, de vluchten zijn aangepast en het hotel in Dubai geboekt, en dus vertrek ik in plaats van donderdag de 20e juni al op maandag de 17e uit Basrah.

Verder is het vandaag een bijzondere dag want mijn moeder viert vandaag haar 88e verjaardag. Van harte!