Jubileum van Martin en Sandra

Martin en Sandra vierden gisteren en vandaag hun 15-jarig jubileum, ze zijn al weer vijftien jaar samen. Gisteravond was het feestje met hun vrienden en voor vanmiddag hadden ze een feestje georganiseerd voor de naaste familie. Dit feestje was niet bij hun thuis maar bij restaurant Hudson aan de Katwijkse boulevard. Alle oudere Katwijkers kennen deze locatie als restaurant ’t Zwaantje wat jarenlang een begrip was in Katwijk, maar wat nu dus niet meer als zodanig bestaat. Het werd een aantal jaren veranderd in een pannenkoeken-restaurant maar sinds een jaar of drie zit er een Hudson (wat blijkbaar een restaurant-keten is).

Wij waren er nog niet eerder geweest, en zelfs ons laatste bezoek aan het restaurant toen het nog ’t Zwaantje was moet dik veertig jaar geleden zijn geweest, dus we waren best nieuwsgierig hoe het er nu uitzag. Uiteraard was het zeker binnen onherkenbaar en buiten was hoofdzakelijk de omgeving veranderd want er is in de tussentijd tweehonderd meter duin opgespoten waaronder nu een parkeergarage ligt, en het zicht op het strand (wat dus nu achter het “nieuwe” duin ligt) is weg.

Desondanks was het aangenaam op het terras met zon en een aangenaam verkoelend briesje. Nadat de familie was verzameld werd langzaamaan het eten opgediend, van het door Martin en Sandra vooraf besproken menu. Het voorgerecht bestond uit een selectie van voorafjes met alles middelpunt schalen met nacho’s, het hoofdgerecht kon worden gekozen van het menu en het nagerecht bestond weer uit een selectie van toetjes. En het moet gezegd, alles was voortreffelijk! ik had als hoofdgerecht de Hudson Hamburger en die was meer dan prima, Riet had een biefstuk die ook precies goed was (en niet onbelangrijk voor Riet, van het goeie formaat dus niet te groot).

Al met al een geslaagde middag, met voor de kleintjes af en toe een uitstapje naar de naastgelegen speeltuin:

Twee logés

Vanavond gaven Martin en Sandra een feestje thuis en om daarbij hun handen vrij te hebben zonder rekening te hoeven houden met twee peuters hadden Riet en ik aangeboden om Gijsje en Maas vannacht bij ons te laten logeren. Van dat aanbod werd dankbaar gebruik gemaakt, en ook wij verheugden ons op de logeerpartij van onze kleinkinderen. Gijsje had al eerder gezegd dat ze graag een keertje bij Oma wilde logeren en die wens ging dus vandaag in vervulling.

Het was even passen en meten hoe we de indeling van de slaapkamers zouden gaan doen, en we kwamen uiteindelijk erop uit dat Gijsje en Riet in ons bed zouden gaan slapen en dat ik in het logeerbed zou gaan in de kamer waar het ledikant staat waar Maas in zou gaan slapen. Martin had instructies gegeven met betrekking tot het eventueel wakker worden van Maas midden in de nacht (een extra flesje melk en weer terug leggen), en zo voorbereid zou alles wel goed moeten gaan.

Dachten we. Het kwam allemaal iets anders uit want nadat Maas op tijd was gaan slapen werd hij om een uur of elf wakker. Hij was niet meer in slaap te krijgen, wat wel gekomen zal zijn door de vreemde omgeving en de warmte, want het was bloedheet op beide slaapkamers. Gijsje sliep gelukkig overal doorheen, en dat kwam best uit want uiteindelijk lukte het pas tegen half een om Maas weer in slaap te krijgen.

Voor de scherpzinnigen onder ons die de foto wat nader hebben bekeken, het zal jullie opgevallen zijn dat Gijsje een bril draagt. Dat is sinds een paar dagen zo, maar het zat er al een tijdje aan te komen. Het was iedereen allang opgevallen dat ze met lezen met haar neus bijna tegen het boek aan zat en bij het tv kijken dicht voor het scherm wilde gaan zitten, en daarom hebben Martin en Sandra haar ogen laten testen. Er bleek iets mis met haar “cylinders” en om dat te corrigeren heeft Gijsje dus nu een bril. Of eigenlijk twee, een roze en een gouden…

 

Alles werkt…

We zijn nu bijna twee dagen aangesloten op het glasvezel netwerk via provider KPN en we kunnen alleen maar constateren dat alles goed werkt. Niet dat we niet wat kleine probleempjes hebben gehad maar dat noem ik onwennigheid.

Zo wilde onze tv in eerste instantie niet koppelen met de afstandsbediening van de nieuwe KPN mediabox, zodat we de tv dus niet via die afstandsbediening aan en uit konden zetten. Of eigenlijk, het werkte wel maar op de een of andere manier bleven de instellingen niet opgeslagen en moest ik iedere keer de instellingshandelingen opnieuw uitvoeren om de tv via de afstandsbediening aan of uit te zetten. Totdat vandaag de gulden opeens viel, er moesten nog wat controle-handelingen worden uitgevoerd na het instellen en pas nadat die met succes waren uitgevoerd konden de instellen worden opgeslagen. En nu werkt het dus.

We hebben ook onze oude WiFi instellingen weer terug. In plaats van de nieuwe mediabox direct te koppelen aan het nieuwe modem heb ik de router die tot vrijdag aan het Ziggo-modem was gekoppeld ertussen geplaatst. Dat bleek ook prima te werken en omdat de router nu weer online is is ook ons oude WiFi netwerk weer in ere hersteld. Dat is wel zo handig want die router zorgde ervoor dat we niet alleen in de serre maar ook zelfs helemaal op het terras bij het kanaal nog WiFi hadden.

Een technisch probleempje met de NAS op mijn werkkamer kostte me wat meer moeite om op te lossen maar ook dat werkt nu allemaal weer prima, en daarmee is de situatie weer net als voor vrijdag. Het lijkt erop dat ons internet nu sneller is, zeker voor wat betreft het opstarten van de mediabox gaat als een speer, maar hoeveel het in de praktijk uitmaakt moeten we nog gaan zien. Feit is dat we nu voor vrijwel hetzelfde veel minder per maand gaan betalen, en dat is natuurlijk altijd lekker…

Glasvezel aangesloten

Vanmorgen kreeg ik een tekstbericht dat onze KPN glasvezelaansluiting actief is en dat we de boel konden gaan aansluiten. Dat deed ik aan het eind van de middag met Martin die met onze kleinkinderen bij ons was om een patatje mee te eten. Martin had de binnengekomen doos woensdag al gezien en wilde toen meteen al aan de slag, maar hij moest zich nog tot vandaag inhouden omdat we op de activering van het abonnement moesten wachten.

Na de patat maakten we de doos open en gingen aan de slag. Het kostte een paar minuten om te bekijken hoe we het glasvezelkastje van KPN moesten aansluiten op het glasvezelkastje in onze meterkast maar dat bleek eenvoudig: het moest er gewoon aan vast worden geklikt. Daarna was het nog even een gedoe om alle tie-rips waarmee de bekabeling in de meterkast was georganiseerd los te knippen en het Ziggo modem te vervangen door het KPN modem (er moest een nieuwe bevestigingsbeugel worden aangebracht) maar daarna was het aansluiten van de kabels een makkie.

In de woonkamer moest het Ziggo media-kastje worden vervangen door het veel kleinere KPN media-kastje, waarvoor ook eerst de nodige tie-rips moesten worden losgeknipt, maar na het vervangen en aansluiten van de nieuwe kabels kon de test plaatsvinden om te zien of alles werkte. Martin had ondertussen de WiFi al gecheckt en dat werkte al prima, en ook het media-kastje werkte meteen goed want we hadden gelijk beeld.

Al met al dus een redelijk snelle en succesvolle operatie, wat iets is waar Riet en ik niet aan gewend zijn. Er gaat bij dit soort dingen bij ons altijd van alles mis, met onze Ziggo-aansluiting duurde het lang voor alles goed werkte en er moesten daarvoor zelfs meerdere keren monteurs langskomen. Dit keer lijkt alles vooralsnog prima te werken en we konden vanavond zonder problemen genieten van onze nieuwe glasvezelaansluiting.

Het kriebelige gevoel dat er toch nog iets mis zal blijken is er bij ons toch nog wel, want we zijn dit simpelweg niet gewend…

E-mail problemen met KPN

Het was me al meteen opgevallen na het telefonisch afsluiten van het glasvezel-abonnement bij KPN dat ik in de dagen daarna geen e-mails van KPN ontving. Dat was vreemd aangezien er verteld was dat er een stroom van e-mails met alle benodigde informatie mijn kant op zou komen. Na een paar dagen belde ik dus maar eens naar de klantenservice van KPN en de persoon die ik aan de lijn kreeg constateerde na controle dat er inderdaad een fout was gemaakt bij het invoeren want in plaats van “wvdkerkhoff” begon het opgeslagen e-mail adres met “wvdkerkhoff”. Het foutje werd rechtgezet, iets wat ik zelf ook had kunnen doen blijkbaar via de MijnKPN App maar dat wist ik dus niet omdat die informatie ook in een van de niet ontvangen e-mails stond. Deze niet ontvangen e-mails werden alsnog verstuurd en ik dacht dat het probleem daarmee was opgelost.

Niet dus, want vorige week kreeg ik een tekstbericht op mijn telefoon met de aankondiging van het activeren van mijn abonnement en dat e-mails met alle informatie waren verstuurd. En die had ik dus weer niet ontvangen, dus ik belde maar weer naar de klantenservice van KPN. De jongeman die ik aan de telefoon kreeg constateerde dat het e-mail adres wel degelijk het juiste was, wat betekende dat de eerdere aanpassing wel degelijk was doorgevoerd. De vraag was dus waarom het nu alsnog mis ging.

De jongeman speurde in de diverse KPN systemen en vond twee plaatsen waar wel degelijk nog het foute e-mail adres stond, en dat was waarschijnlijk (hij wist dat ook niet zeker) de oorzaak. In ieder geval werden deze twee adressen ook aangepast en ik kreeg alsnog de verstuurde e-mails. Wel bleef ik zitten met het onbehaaglijke gevoel dat dit geen goed begin was met de KPN, maar we gaan het zien aanstaande vrijdag als we alles gaan aansluiten.

Eindelijk glasvezel

Nadat vorig jaar in oktober het glasvezelnetwerk in onze straat was aangelegd werd ons huis aan het begin van het jaar aangesloten op het netwerk. De groene kabel die al een maand of wat bij onze voordeur uit de grond stak werd  door de buitenmuur doorgetrokken naar de meterkast waar het zoveelste kastje werd aangebracht. Het begint daar nu aardig druk te worden met al die kastjes, maar als we een glasvezelprovider nemen dan worden er natuurlijk een paar vervangen.

Die glasvezelprovider is uiteraard nodig om van de glasvezelaansluiting gebruik te kunnen maken, en voor ons is er een verplichting om een provider te kiezen binnen drie maanden nadat we op het netwerk zijn aangesloten. Dat komt omdat we in een buitengebied wonen, wat betekende dat wij in tegenstelling tot de rest van het dorp geen gratis glasvezelaansluiting kregen maar gebruik konden maken van een aparte aanbieding die met kosten gepaard gingen.

Wij moeten eenmalig tweehonderd euro vastrecht betalen voor onze aansluiting, en we moeten dus ook verplicht de glasvezel service afnemen door een abonnement af te sluiten met een glasvezel-provider. Dat ging allemaal pas in op het moment dat onze aansluiting daadwerkelijk werd geactiveerd en dat was op 13 mei. We waren op dat moment al aan het zoeken naar de meest geschikte provider en we kwamen daarbij al snel uit op KPN. Ziggo houden was geen optie omdat Ziggo geen glasvezel aanbiedt, en met KPN waren we goed bekend omdat we voor de verhuizing naar de Bankijkerweg altijd KPN hadden gehad.

Ik belde dus eind juni met KPN en bestelde daar een glasvezel-abonnement met een snelheid van 200 Mb/sec. We gaan daarvoor nog een stuk minder betalen dan voor ons Ziggo abonnement dus eigenlijk is die verplichte overgang naar glasvezel voor ons helemaal niet nadelig. 

Wel is er natuurlijk de gebruikelijke rompslomp van de overgang naar een nieuwe provider maar gelukkig regelde de overstap-service van KPN dat allemaal en hoeven wij eigenlijk alleen maar de datum van overgang af te wachten.Die datum is sinds vandaag bekend, we hadden vanaf 1 juli nog een maand opzegtermijn bij Ziggo en KPN heeft bericht gestuurd dat ons abonnement vanaf aanstaande vrijdag actief is.

De doos met alle apparatuur kwam ook vandaag binnen dus vrijdag kunnen we als alles goed gaat over op glasvezel.

Kattenkwaad…

Onze twee Filipijnse katten Abby en Monster zijn inmiddels al meer dan tien jaar bij ons. We hebben ze in huis genomen uit een opvang van kennissen toen we in Manila woonden, en dat was op 25 februari 2012. Monster was toen net twee manden oud, en Abby was iets ouder, maar ze waren toen al dikke maatjes. Abby gedroeg zich al meteen als “oudere zus” ten opzichte van Monster en dat is eigenlijk altijd zo gebleven.

Verschillend zijn ze wel, want terwijl Abby duidelijk Europese roots heeft (aan haar lichaamsbouw en beharing te zien) is Monster een afstammeling van de inheemse Filipijnse soort (te zien aan de lange poten en het knikje in de staart). Een ander verschil is dat Abby veel rustiger en relaxter is dan Monster die veel minder slaapt, veel meer rondloopt en ook nog steeds veel speelser is. Met name ’s avonds slaat nog steeds bij Monster de gekte toe en rent ze als een speer de tuin in en van daaruit het huis weer in waarbij ze in één keer doorstroomt de trap op.

Wat ook anders is is dat Abby gebruik maakt van de diverse krabplaatsen die we her en der in huis hebben neergezet. Monster gebruikt die vrijwel niet, die geeft de voorkeur aan de vloerbedekking op de trap van de benedenverdieping naar de eerste verdieping. Die ziet er dus na vijf jaar niet best meer uit, want Monster beschikt over lange, vlijmscherpe nagels. Die worden één keer per jaar geknipt bij het jaarlijkse bezoek aan de dierenarts, want zelf lukt ons dat niet. Riet heeft al wel een speciaal schaartje voor kastennagels gekocht maar we krijgen simpelweg de kans niet want ze krabt ons helemaal open voordat we een nagel hebben kunnen knippen.

Riet zou graag de vloerbedekking op de trap willen vervangen door iets anders dan vloerbedekking, maar de vraag is of dat verstandig is. Ik ben bang dat Monster haar werkterrein dan gaat verleggen naar stoelen en bankstellen, en die trapbekleding zal dan ook nog wel een poosje een onderwerp van discussie blijven…

Jammen met de Inter Access band

Tijdens de laatste reünie van onze Inter Access Band in Hilversum hadden we besloten dat het leuk zo zijn om weer eens een avondje muziek te maken. Ilco zou kijken of er een ruimte te regelen viel en had in principe al wat geregeld voor vorige maand, maar omdat niet iedereen die datum kon werd het verschoven naar de 22e juli, en dat was dus gisteravond.

De ruimte die Ilco had geregeld was in het Popcentrum in Amersfoort, in het industriegebied vlak bij de Amersfoortse woonboulevard. We waren met zijn vijven, Ilco, Jurjen Jerry, ikzelf, en als aangename verrassing was mijn ouwe maat Peter er deze keer ook. Alleen de meiden hadden verstek laten gaan, begrijpelijk want voor hun als zangeressen is zo’n avondje jammen niet zo leuk als voor de mannen met de instrumenten.

Het repertoire was wat onwennig, wat niet zo gek is natuurlijk na zo’n vijfentwintig jaar, en veel nummers zijn toch in de nevelen der tijd verdwenen. Of in ieder geval, wat mij betreft, want voor verscheidene nummers moest ik toch wel diep graven. Leuk was het wel, en we kregen ook nog wat hulp van de daar aanwezige bassiste Paula, een ouwe kennis van Ilco en Peter die daar vroeger in een bandje al eerder hadden gespeeld.

Er werd uiteraard ook het nodige bijgekletst, met name met Peter want die was niet bij onze reünies aanwezig geweest. En we besloten dat het best wel voor herhaling vatbaar is, zo’n avondje ongecompliceerd muziek maken. Zonder verder plannen, want een optredende hier of daar zit er echt niet meer in…

Tweede boosterprik

We hadden het idee dat we van dat vervelende Corona-virus af waren maar op dit moment laait het toch weer op. Dat heeft alles te maken met de zomer, het virus gedijt nou eenmaal het best bij hogere temperaturen, maar mogelijk komt het toch ook juist omdat iedereen denkt dat het virus zo goed als verdwenen is. We merken dat het nieuws weer melding maakt van grote aantallen besmettingen en ook in onze eigen familie en kennissenkring horen we van besmettingen.

Nu hadden Riet en ik al in februari een brief van de GGD gehad met de melding dat we als zestig-plussers in aanmerking kwamen voor een volgende boosterprik (de tweede dus voor ons), maar daar konden we geen gebruik van maken omdat we allebei net Corona hadden gehad en dan moet je drie maanden wachten voordat je weer een prik kunt krijgen. We hadden er daarna niet meer aan gedacht omdat alles weer normaal leek te zijn, maar toen we vorige week weer een brief kregen met een herinnering besloten we toch die prik maar even te gaan halen.

We wilden gelijk een afspraak maken voor onze moeders, zodat we met zijn vieren tegelijk zouden kunnen gaan. Voor Moeder Greet hoefde dat niet want die heeft al een tweede boosterprik gehad, dus maakten we de afspraak voor onszelf en mijn moeder. Vanochtend gingen we met zijn drieën naar de priklocatie in Leiden waar het zo rustig was dat we met een klein kwartiertje al weer buiten stonden. De enige complicatie bij het prikken was bij Riet omdat er bij haar een haarvaatje werd geraakt en dat leverde een klein bloedinkje op en de mededeling dat ze daarom waarschijnlijk wel last van een pijnlijk prikplekje zou krijgen.

Verder hadden we vandaag zoals bij alle vorige prikken geen enkele complicatie. Ik zag vanavond tijdens het douchen na het sporten de pleister zitten en dacht, “Oh ja, ik ben geprikt vandaag”…

Italiaan aan de Vliet

Het was de bedoeling om met Robin en Astrid te gaan barbecuen in de tuin, maar die afspraak was gemaakt toen het weerbericht nog mooi weer voorspelde voor vandaag. Dat viel tegen, want het was vandaag helemaal niet zo mooi, de temperatuur was met amper achttien graden de helft van twee dagen geleden en het was daarbij ook nog eens bewolkt en winderig. Niet echt ideaal dus voor een barbecue en daarom gingen we voor een alternatief.

Riet stelde voor om weer eens naar het Italiaanse restaurant Gion Borno aan de Vliet te gaan, en dat is een keuze waar ik me volledig in kan vinden. We zijn hier al een paar keer eerder geweest, en dankzij de Corona-crisis lang niet zoveel als we gewild hadden, maar begin dit jaar was Gion Borno ook het eerste restaurant geweest waar we gingen eten toen de restaurants na de lockdown weer open mochten (meteen de eerste dag zelfs). Het restaurant heeft behalve heel lekker eten ook nog eens voldoende vegetarische alternatieven voor Astrid, dus het plan van Riet kreeg instemming van iedereen.

Gion Borno is gevestigd in het pand wat vrijwel alle oudere Rijnsburgers nog kennen als Café Centraal, een ouderwets café met biljart en achterin een zaaltje voor verenigingen en besloten feestjes. Na de opheffing van het café heeft er altijd horeca in gezeten, en voor Gion Borno nog een ander restaurant waar we graag kwamen vanwege de fantastische keuken wat inmiddels dus is opgevolgd door het Italiaanse restaurant.

En gelukkig zet dit restaurant de traditie voort want ook dit restaurant heeft een geweldige keuken met meer dan uitstekende pizza’s, maar ook met een kaart met authentieke Italiaanse gerechten.

Het eten was dan ook weer uitstekend, met als hoogtepunt voor mij en Astrid de bijzonder lekkere lemon cheescake die wat mij betreft de lekkerste cheesecake was die ik in tijden heb gegeten. Alleen denk ik dat Riet en ik ons favoriete voorgerecht, bestaande uit een proeverij van alle voorgerechten op de kaart, de volgende keer maar overslaan: ons oog was weer eens groter dan onze maag…

Een echte aanrader in Rijnsburg, dit pareltje aan de Vliet!

Ongekend warm

Gisteren was het een prachtige dag waarbij de temperatuur opliep tot bijna dertig graden. Omdat in de loop van de namiddag de wind vrijwel helemaal ging liggen was het in de tuin bijzonder aangenaam en Riet en ik hebben tot heel erg laat op het terras aan de kanaalkant gezeten. We hebben daar al meer gezeten deze zomer maar nog niet zo laat omdat het tot deze week toch best wel behoorlijk afkoelde in de loop van de avond.

Vandaag was het nog een stuk warmer dan gisteren, en de temperatuur liep in de loop van de middag zelfs op tot vijfendertig graden, iets wat we in deze contreien toch niet vaak meemaken. Het was landelijk zelfs een recorddag met in het zuiden van Limburg zelfs net geen veertig graden, het kwik bleef steken op 39,6 graden!

Toch blijft dit niet zo want de verwachting is dat de temperatuur morgen al weer flink gaat zakken tot halverwege de twintig graden hier in het westen en overmorgen wordt mogelijk zelfs de twintig graden al niet meer gehaald. Dat is in twee dagen dus een halvering van de temperatuur.

Typisch Nederlands zomerweer dus met hele warme dagen die afgewisseld worden met koelere perioden. En uiteraard wordt er weer heel wat afgeklaagd over die hoge temperaturen, want nu het warm is is het uiteraard meteen weer te warm. Nou zijn Nederlanders weliswaar zo’n beetje de grootste zeikerds van de wereld aan het worden, maar geklaagd over het weer wordt er al sinds mensenheugenis. Daar doe ikzelf ook aan mee maar mij zul je nooit horen zeggen dat het te warm is. Ik heb het nou eenmaal liever warm dan koud, en daarbij, ik ben na die jaren Zuid-Oost Azië en Irak wel wat gewend…

Uitzicht op bestelbusjes

Inmiddels zijn alle huizen in het rijtje bij ons aan de overkant zijn opgeleverd en dat leverde meteen een ongekende bedrijvigheid op. Iedere morgen staat het al vroeg helemaal vol met bestelbusjes van allerlei bedrijven die van alles aan de nieuwe woningen komen toevoegen:

Dat is het grote verschil met opgeleverde huizen vroeger en nu: waar vroeger huizen compleet werden opgeleverd, inclusief dingen als compleet sanitair en bouwbehang, nu moet er na de oplevering nog van alles aan worden gedaan. Zo worden de muren kaal opgeleverd en worden er geen keukens meer ingebouwd. Zowel dat bouwbehang als de standaard keuken waren meestal goedkope troep waar eigenlijk niemand blij van werd. Toen de aannemers meer keuze gingen bieden veranderde er aan dat concept alleen dat je nu uit meer goedkope troep kon kiezen, en een aantal jaren geleden werd daarom al snel de norm dat er helemaal geen bouwbehang en keuken meer geleverd werden aangezien dat toch het eerste was wat vrijwel iedereen wilde veranderen.

Badkamers worden nog steeds minimaal afgeleverd, meestal niet meer dan een wasbak, een toiletpot en een douchekop, dus vrijwel iedereen laat na de oplevering ook meteen een complete nieuwe badkamer inbouwen. En dan is er natuurlijk tegenwoordig nog het milieu-aspect, want niet alle woningen worden al opgeleverd met een warmtepomp en die willen veel mensen nu hebben, al was het alleen al om de torenhoge gasprijzen.

Genoeg te doen dus in splinternieuwe huizen, en ook wij zijn al jaren geleden tot de conclusie gekomen dat je er met de aanschaf van een nieuw huis nog lang niet bent. Nieuwe keuken, nieuwe badkamer, iets leuks op de muren, nog wat luxe dingetjes zoals andere deuren dan die geprefabriceerde troep die er standaard in gaat, en dan heb ik het nog niet eens over de aanleg van de tuin, schuttingen, hekjes, poorten, enzovoort.

Reken gerust maar op een fors bedrag extra naast de aankoopprijs als je een nieuw huis koopt, en geen wonder dus dat de meeste, toch al vaak erg prijzige nieuwe huizen voor jonge starters vrijwel onbetaalbaar zijn. Triest maar waar, maar zo te zien hebben de mensen die bij ons aan de overkant komen wonen er geen moeite mee…

Bescheten zadel

Zoals ik minstens ieder jaar wel een keer doe had ik een paar weken geleden mijn ouwe makkers Nico, Wessel en Gijs gemaild met de vraag of we weer eens konden afspreken voor een kleine reünie. We zien elkaar buiten dat soort gelegenheden eigenlijk zelden, behalve Nico en ik, dus het is altijd weer gezellig om weer eens bij te praten. Alleen gaat het de afgelopen jaren steeds minder over muziek en steeds meer over familie en gezondheid, maar zo gaat dat nu eenmaal.

Deze keer hadden we afgesproken bij strandrestaurant Zomers in Katwijk, met eigenlijk als enige reden dat er sliptongetjes op het menu staan. Vroeger gingen we altijd naar De Westerkim die tegenwoordig Surf & Beach heet, maar de laatste keer stonden er geen slibtongetjes meer op het menu en dat is nog steeds het geval. Typisch geval van jammer dan, want die sliptongetjes zijn juist onderdeel van onze jaarlijkse traditie.

Gisteren kwam er nog een kleine kink in de kabel toen Gijs zich afmeldde met de mededeling dat hij positief was getest op Corona, maar we besloten het samenzijn toch maar door te laten gaan. Zonder Gijs dus weliswaar, maar het is nog vroeg in de zomer dus we spraken af om over een week of wat nog een keer af te spreken. Het werd weer ouderwets gezellig met z’n drieën, maar we bleven niet lang zitten bij Zomers. De wind op het terras werd in de loop van de avond zo fris dat we besloten om maar naar de Bankijkerweg te verkassen, waar we in onze serre beschut van de inmiddels koude noordenwind nog een paar afzakkertjes namen.

Maar voordat we vertrokken bij Zomers was er nog een onaangename verrassing voor Nico. Een meeuw had zijn achter het restaurant geparkeerde fiets ondergescheten, en met name het zadel was flink geraakt.

Het plakkaat was al helemaal aangekoekt en er vrijwel niet af te bikken, zodat Nico met een deels nog bescheten zadel naar Rijnsburg moest fietsen…

Update van de overkant (11)

Even tussendoor weer een update van de bouw aan de overkant. Hoewel het tempo in onze ogen nog steeds niet bepaald hoog is begint er nu schot in te komen. De oplevering van huizen is al een tijdje aan de gang en nu zijn ook de eerste huizen van het blok schuin tegenover ons opgeleverd. Vandaag hingen zelfs de vlaggen aan de laatste twee nog op te leveren huizen van het blok buiten ten teken dat de oplevering daarvan gaat plaatsvinden.

De huizen worden, zoals gebruikelijk tegenwoordig, opgeleverd zonder keuken en met een minimale badkamer, dus we zien iedere morgen een optocht van busjes aan de overkant van keuken- en badkamerbedrijven bij de opgeleverde huizen. Helaas rijdt ook die verrekte heftruck met die irritante achteruitrij-piep ook nog steeds rond, hopelijk is dat nu gauw afgelopen want dan kan bij ons ook de vlag uit (figuurlijk gesproken natuurlijk).

Het appartementen-gebouw lijkt ook zo goed als klaar te zijn maar toch gebeurt daar nog van alles. Gisteren nog is er langs de benedenverdieping opeens weer een afzetting geplaatst waarvan het doel voor ons niet helemaal duidelijk is. Het lijkt erop of er nog stucwerk aan de buitenkant gaat plaatsvinden, tenminste zo ziet het er op de impressies van het gebouw uit. De oplevering daarvan schijnt pas eind augustus te gaan plaatsvinden, dus waarschijnlijk moet er aan de binnenkant ook nog het nodige worden gedaan.

Langs de kanaalkant worden er zo te zien een voetpad en een fietspad aangelegd. Ook daarvoor zijn de werkzaamheden al gestart, maar behalve egaliseren is er nog niet veel gedaan. Het lijkt over het algemeen nog een zootje met de bestrating aan de overkant, ook nu er al mensen wonen. Dat heeft tegenwoordig zeker geen prioriteit, en dat is trouwens al een tijdje zo. Ik herinner me tenminste dat toen wij in ons nieuwe huis aan de Kamperfoelie trokken in 1987 dat de verhuiswagen niet voor de deur kon komen omdat ook daar toen nog helemaal geen bestrating lag…

Nachtelijk ritje naar Schiphol

Martin en Sandra zouden vandaag met de kinderen en een bevriend stel op vakantie gaan naar Menorca, een Spaans eiland in de Middellandse Zee. Het vertrek vanaf Schiphol was vanmorgen vroeg om een uur of acht, maar vanwege de problemen op Schiphol was het advies om vier uur van tevoren aanwezig te zijn op de luchthaven, en dat betekent een vertrek vanuit Rijnsburg om een uur of half vier. Riet had aangeboden ze te brengen, maar toen puntje bij paaltje kwam vroeg ze aan mij, “Of wil jij ze soms wegbrengen…”. Ik wist genoeg en nam de wegbreng-service dus maar over.

Om tien voor half vier was ik in de Hendrik ter Brugghenstraat waar het een kwartiertje kostte voordat alle koffers, rugzakken, de buggy twee kleuters en twee passagiers waren ingeladen. De rit naar Schiphol kostte netaan twintig minuten want er was nauwelijks verkeer op de weg, en bij aankomst konden we gelukkig constateren dat er geen rijen buiten stonden te wachten. Het afzetten leverde geen problemen op want er was parkeerplek zat buiten de terminal, dus dit gedeelte was alvast soepel verlopen.

Thuis gekomen informeerde ik nog even naar de vorderingen voordat ik mijn bed weer in dook, en kreeg te horen dat ze nog steeds in de rij voor de incheckbalie stonden. Ondanks het advies om vier uur van tevoren te komen ging die nog steeds pas drie uur voor vertrek pas open, wat een beetje onlogisch lijkt want zo verlies je dus het eerste uur al weer.

Gelukkig hoorden we later dat na het inchecken alles ook vlot was verlopen, de wachttijd voor de security-check was maar twintig minuten. We hebben in de afgelopen weken ook heel andere berichten kunnen lezen in de kranten, maar het is toch blijkbaar niet continu kommer en kwel op Schiphol. Tenslotte hadden Robin en Astrid bij hun tripje naar New York van een week of wat geleden ook zowel op de heen als de terugreis geen grote problemen gehad met lange wachttijden of verdwenen koffers.

Hoe dan ook, na een voorspoedige reis arriveerden Martin en Sandra met de rest van het gezelschap ruim voor de middag op Menorca. Waar het zonnig was en lekker warm…

Muis in huis

Gisterochtend vertelde Riet dat ze donderdagavond laat op de wc beneden een muis had aangetroffen. In eerste instantie had ze het niet eens in de gaten maar toen ze klaar was zag ze iets wat ze zelfs nog goed moest bekijken voor ze zich realiseerde dat het een muis was. Niet dat ze nou heel bang is voor muizen, maar ze pakken of vangen is voor Riet toch net een stapje te ver, dus deed ze niks in de hoop dat het beestje vanzelf weer zou verdwijnen.

En jawel, de volgende ochtend was er geen muis meer te bekennen in de wc. Op zich niet zo gek want ze kunnen zich door de kleinste gaatjes wurmen en dat is bij de meeste deuren bij ons in huis niet eens nodig want er zit een kier onderaan waar een muis zeker wel doorheen kan. Waar het beestje gebleven was wisten we niet want er was nergens een spoor te bekennen en er lagen ook geen muizenkeutels.

Dit was niet de eerste keer dat Riet een muis aantrof in huis. Een tijd geleden, op een avond dat ik niet thuis was (mogelijk in de tijd dat ik in Irak zat) wandelde er doodleuk een muis langs haar heen en verdween onder het tv-meubel of de kast ernaast. Van deze muis werd daarna ook niks meer vernomen, en het leek logisch dat onze twee katten de zaak hadden geregeld. Tenslotte hebben we Monster al een paar keer met een muis betrapt, maar een bewijs van het vangen van deze muis hebben we nooit gevonden.

Vanochtend lag er echter bewijs op de mat voor de voordeur, net om de hoek van de wc, in de vorm van een dooie muis. Riet zag het beestje liggen toen ze boodschappen wilde gaan doen en liet uiteraard het opruimen aan mij over. Het beestje was inderdaad dood, en dat door toedoen van een van onze katten kwam lijkt een logische verklaring, maar er was geen enkel spoortje van een verwonding of bloed op het beestje te bekennen.

We vonden weer geen muizenkeutels of andere sporen, dus we gaan uit van een individueel muisje wat ons huis is binnen gekomen, niet wetend dat we twee Filipijnse straatkatten in huis hebben die wel raad weten met dit soort indringers…

Weer een dagje kantoor

Twee weken geleden was mijn eerste kantoordag weer, na mijn ongelukkige botsing met de auto van mijn buurman. Het was een beetje een anticlimax om daar geen enkele andere teamgenoot aan te treffen, er waren wel mensen aanwezig maar allemaal van andere teams en daar ken ik vrijwel niemand van. Het bleek dat mijn baas op het kantoor in Den Haag was voor vergaderingen met de leiding, en de beide andere collega’s die er tot nu toe altijd waren op dinsdag waren er ook niet.

Vorige week was mijn collega Hennie, die normaal gesproken op Trinidad in het Caribisch gebied werkt, over naar Nederland en omdat hij in Rijswijk was werd het toch nog gezellig. Maar ook die dag was er verder niemand aanwezig van mijn eigen team en dan heeft het voor mij eigenlijk geen zin om in mijn eentje op kantoor te gaan zitten en werk ik net zo lief gewoon vanuit huis.

Vandaag ging ik toch maar weer naar het kantoor in Rijswijk en gelukkig was deze keer mijn collega Sebas er ook. Mijn baas was weer in Den Haag en hij gaf aan dat hij eigenlijk niet meer van plan is om naar Rijswijk te komen. Op zich begrijp ik dat wel want hij komt met de trein naar Den Haag en vandaar is hij ruim een half uur extra reistijd kwijt als hij ook nog eens door moet naar Rijswijk (dankzij de lange overstaptijd). Mijn andere collega die er altijd was op dinsdag heeft per 1 juli een andere functie gekregen en haar nieuwe standplaats is het kantoor in Den Haag, dus is het logisch dat we die ook niet meer in Rijswijk gaan zien.

Het zal dus rustig worden in Rijswijk in de tijd dat we daar nog zitten. Er is nog steeds geen nieuws over de officiële verhuizing van ons team naar de kantoren in Den Haag, en dat is weer onzekerder geworden nu er bekend is geworden dat het nieuwe kantoor problemen heeft met de oplevering want er schijnen problemen te zijn met het dak. We hebben tenminste gezien dat minstens één team wat al was verhuisd nu is terug verhuisd naar Rijswijk.

We wachten dus maar af. Voorlopig houden we de dinsdag als kantoordag, tot nader bericht dus in Rijswijk…

Maas is één jaar!

Uiteraard was zijn eigenlijk verjaardag afgelopen dinsdag de 28e, maar vandaag werd het officieel gevierd: Maas is één jaar! Onvoorstelbaar hoe snel de tijd gaat, het lijkt nog maar zo kort geleden dat ik hem voor het eerst mocht vasthouden. En wat een prachtig kereltje is het ondertussen geworden!

Vanmorgen haalden Riet en ik de beide overgrootmoeders op om de verjaardag mee te vieren, en voor vanmiddag waren Riet en ik door Martin en Sandra ook uitgenodigd om een patatje te komen eten. Was het ’s morgens door de frisse wind niet lekker om buiten te zitten, vanmiddag was het weer een stuk beter en konden we lekker in de tuin zitten. En hoewel Gijsje het te druk had met al het nieuwe speelgoed, zoals een glijbaan en een watertafel, kon de trotse opa lekker even dollen met zijn kleinzoon:

Tremonti

Het concert van de band Tremonti in De Cultuurboerderij in Zoetermeer had eigenlijk moeten plaatsvinden in februari maar was vanwege de toen nog geldende Corona-maatregelen uitgesteld naar 1 juli, en dat was dus vandaag. Mijn broer Alex had kaarten geregeld en omdat zijn huis in Leidschendam op de route ligt naar Zoetermeer pikte ik hem en neef Bastian vroeg in de avond op om naar “De Boerderij”, zoals iedereen de  zaal kortweg noemt, te rijden.

Tremonti is de band van gitarist Mark Tremonti die ook bekend is van Creed (lang geleden) en tegenwoordig van een andere favoriete band van mij, Alter Bridge. Het materiaal van de band Tremonti is steviger en rechtlijniger dan dan van Alter Bridge, en Mark Tremonti zingt zelf terwijl hij in Alter Bridge beschikt over een van de beste rock-stemmen ter wereld, zanger Myles Kennedy. Ik kende eigenlijk weinig van het materiaal van Tremonti maar ik was wel nieuwsgierig en bereid me te laten verrassen.

De eerste verrassing was dat de zaal uitverkocht was. De Boerderij is geen grote zaal maar het was stampvol, en aan de T-shirts te zien die er werden gedragen bestond het merendeel van het publiek uit mensen die net als ik van stevige muziek houden. Uiteraard nogal wat Alter Bridge T-shirts, maar opvallend genoeg ook best veel vrouwen. Dat zie je toch steeds meer de laatste tijd valt mij op, vroeger was hardrock en heavy metal toch meer mannen-territorium.

Het concert ging van start met een stevig openingsnummer, en dat veranderde eigenlijk gedurende de daaropvolgende twee uur nauwelijks. De band had er zo te zien behoorlijk zin in, en dat kwam misschien ook wel omdat het publiek helemaal uit zijn dak ging. Halverwege liep ik de zaal uit om via de trap naar boven naar het balkon te gaan. Daarvanaf had ik wat foto’s willen maken, maar dat ging niet want ook daar stond het stampvol en er was dus geen kans op een vrij uitzicht van bovenaf.

Lang geleden dat ik een publiek zo fanatiek heb zien meeleven als vanavond bij Tremonti! Het ging aan één stuk door, want Mark Tremonti kondigde aan dat ze geen toegiften deden. Ze vonden het onzin om eerst het podium af te lopen en daarna weer terug te komen, dus ze speelden gewoon door. Tijdens het voorlaatste nummer was er nog een klein incident toen de band plotseling stopte met spelen. Van waar wij stonden konden we niet precies zien wat er aan de hand was, maar blijkbaar was er iemand in het publiek onwel geworden. Mark Tremonti vroeg of alles in orde was en de band keek toe terwijl de persoon in kwestie werd geholpen. Blijkbaar kwam het in orde want een paar minuten later werd het nummer alsnog afgemaakt en na nog een laatste nummer verliet de band het podium onder een oorverdovend applaus.

Een aangenaam avondje headbangen in De Boerderij dus, met hier nog wat sfeerimpressies:

Langverwacht bericht…

Het zat er al aan te komen, maar vandaag kreeg ik het bericht wat iedereen die oud genoeg wordt in Nederland krijgt: vanaf 27 oktober krijg ik AOW.En hoewel het natuurlijk toch een zegen is als je die leeftijd mag bereiken, het is toch wel enigszins confronterend want het betekent normaal gesproken dat je werkende leven erop zit, je kunt stoppen met werken. In mijn geval gaat dat niet helemaal op en dat heeft alles te maken met het verschuiven van de AOW-leeftijd door de regering in de afgelopen jaren.

Toen ik op 1 januari 1998 bij mijn huidige werkgever in dienst kwam stond er in mijn arbeidscontract dat mijn pensioen zou ingaan op 60-jarige leeftijd. Dat was de norm bij Shell, en ik heb ook vele collega’s gehad die van die regeling hebben mogen profiteren.

De regering stak daar een aantal jaren na mijn indiensttreding een stokje voor en verplichtte Shell de landelijke norm te volgen en dat te veranderen in 65 jaar. Een tegenvaller dus voor mij en all andere werknemers, maar daar hield het niet mee op, er werd de afgelopen jaren voortduren gerommeld aan de AOW-leeftijd.

Omdat mensen significant ouder worden dan pakweg een halve eeuw geleden werd de AOW vrijwel onbetaalbaar voor de staat en besloot de regering de AOW-leeftijd en de pensioenleeftijd aan te passen naar 68 jaar. Dat leverde nogal wat weerstand op omdat met name oudere werknemers nu plotseling drie jaar langer zouden moeten werken. Om die groep enigszins te ontzien werd besloten voor hen een stapsgewijze AOW-leeftijd in te voeren, afhankelijk van hoe dicht je bij de oorspronkelijke grens van 65 jaar zat, en voor mij resulteerde dat in een AOW-leeftijd van 66 jaar en zeven maanden. En dat is dus op 27 oktober aanstaande.

Wat echter niet werd aangepast voor deze groep is de pensioenleeftijd, die bleef gewoon gehandhaafd op 68 jaar en dat betekent dat ik, hoewel ik met 66 jaar en zeven maanden al AOW ga ontvangen, ik tot mijn 68e moet wachten voordat mijn opgebouwde pensioen gaat uitbetalen. Een pensioengat dus, waar op zich niks aan te doen is maar waar ik als alles goed gaat geen last van ga hebben omdat ik verwacht tot mijn 68e te kunnen blijven werken.

Ik heb namelijk net in augustus vorig jaar weer een nieuwe baan gekregen bij Shell en dus weer een contract voor drie jaar voor mijn huidige functie. Die drie jaar ga ik waarschijnlijk niet volmaken want ik hoop toch wel met mijn 68e daadwerkelijk met pensioen te kunnen gaan. Tot die tijd krijg ik dus vanaf 27 oktober iedere maand een extraatje in de vorm van mijn AOW.

Overigens krijg ik minder AOW dan de gemiddelde Nederlander, veertien procent minder om precies te zijn. Dat heeft te maken met het feit dat de jaren dat ik in het buitenland heb gewoond in mindering worden gebracht op het AOW-bedrag. Is er van een volle AOW-toelage al bijna niet te leven in deze tijd, mijn AOW is in dat opzicht helemaal ontoereikend. Maar goed dat ik een goed pensioen heb opgebouwd in de loop der jaren…

Noodweer

Het weer is heel erg wisselvallig op het moment, mooie zonnige dagen worden afgewisseld met winderige en bewolkte dagen. Vandaag was zo’n mindere dag en er werd ook nog eens veel regen verwacht. En dat kwam, in de vorm van een paar hevige stortbuien die plaatselijk maar ook landelijk heel erg veel overlast bezorgden.

Martin stuurde een foto die hij had gemaakt rijdend over de Sandtlaan in Rijnsburg, en dat had meer weg dan varen dan van rijden: de weg stond compleet blank. Er kwamen meerdere berichten van blank staande straten in Rijnsburg, en op de foto hierboven is te zien dat het bij ons voor de deur ook niet veel scheelde.

Vergeleken met sommige delen van het land viel het hier op zich nog mee, er werden complete overstromingen gemeld en in Zierikzee kregen ze zelfs te maken met een heuse tornado. Tornado’s verwacht je in het zuid-oosten van de Verenigde Staten maar niet in Zeeland, maar het gebeurde toch. De schade was enorm, daken waren afgerukt, huizen vernield en er zijn tientallen gezinnen dakloos.

Blijkbaar moeten we rekening gaan houden met dergelijk extreem weer de komende jaren, als gevolg van het veranderende klimaat. Zijn we mooi klaar mee…

Sporten en fietsen mag weer

De afgelopen drie weken heb ik rustig aan moeten doen als gevolg van mijn ongeval: drie weken niet sporten, niet fietsen, en zeker geen dingen tillen die zwaarder waren dan een kilo of vier. Het viel niet mee want ik voelde me op zich prima, het enige waar ik last van had (met name in het begin heel erg) waren mijn gekneusde ribben en mijn verstijfde rechterhand.

Vandaag moest ik terug naar het LUMC voor een controle afspraak met de uroloog. Ik kreeg te horen dat mijn herstel voorspoedig leek te verlopen, er was geen spoor van bloed meer te vinden in mijn urine en omdat mijn fysieke gesteldheid ook prima in orde leek kreeg ik te horen dat ik weer voorzichtig mag gaan sporten. Het enige wat nog uit den boze is voor zeker nog drie tot vijf weken is hardlopen omdat dat toch een te groot risico is voor de inwendige operatiewond in mijn lies.

Dat laatste kan ik mee leven, ik ben blij dat ik weer wat mag gaan doen, en zeker dat ik weer mag gaan fietsen. Dat heb ik vanmiddag ook meteen gedaan, ik ben naar mijn moeder in Katwijk gefietst. Gek genoeg merkte ik onderweg dat de schrik van het ongeluk er toch nog wel in zat, ik reed veel voorzichtiger dan gebruikelijk voor mijn doen en ik was ook nogal schrikachtig ten opzichte van het andere verkeer. Dat zal nog een beetje moeten slijten, maar aan de andere kant is het misschien niet zo slecht om toch nog voorzichtiger te zijn in de toekomst. Het is tenslotte gebleken dat een ongeluk in een klein hoekje zit, ook voor mij…

Drukke vrije dag

Ik had vandaag een paar klusjes op het programma staan en daarom leek het me wel handig om maar een vrije dag te nemen. Zo had ik mijn moeder aangeboden om haar naar Medisch Centrum De Coepel in Katwijk te brengen want daar had ze een afspraak aan het begin van de middag, maar eerst moest ik vanmorgen naar Schiphol om Robin en Astrid op te halen die terugkwamen van hun city-trip naar New York.

De wekker stond op half zeven want de aankomst van de KLM-vlucht uit New York zou zijn om tien voor zeven ’s morgens. Gezien de verwachte drukte, het was tenslotte een gekkenhuis geweest de afgelopen weken op Schiphol, was ik van plan om pas te gaan rijden op het moment dat de vlucht zou landen. Dat bericht kwam veel eerder dan verwacht, om vijf voor half zeven piepte mijn telefoon al en ik zag een bericht van Robin, “We zijn geland”. Ik ging dus als een speer mijn bed uit en zat amper vijf minuten later in de auto op weg naar de luchthaven.

Het was redelijk rustig onderweg dus om vijf over zeven liep ik al door de hal naar de uitgang waar ik Robin en Astrid verwachtte. Daar aangekomen zag ik nog geen teken van aangekomen passagiers, dus ik wilde nog even op mijn gemak een bakkie koffie nemen bij Starbucks tegenover de uitgang. Tot mijn verbazing kwamen op dat moment Robin en Astrid net de hoek om, met een bak koffie in de hand. Wat bleek, hun vlucht was niet alleen een half uur eerder geland maar ze waren ook nog eens met twintig minuten door alle controles heen. En ook kwamen hun koffers zo’n beetje als eerste van de band, dus ze stonden al buiten voordat ik was gearriveerd. En ik dacht nog wel snel te zijn geweest!

Tot zover dus de verhalen over de drukte op Schiphol. Die zullen ongetwijfeld waar zijn, het was tenslotte overal in het nieuws, maar feit is dat Robin en Astrid er zowel bij vertrek als bij aankomst totaal geen last van hebben gehad. En dat heet toch wel mazzel hebben dan…

Het bezoek met mijn moeder aan De Coepel ging op zich ook vlot. Het Medisch Centrum is niet eens ver bij haar huis vandaan maar toch nog een hele tocht als je dat met een rollator moet doen. Vooral als het een kleine moeite is om haar even met de auto te brengen, en dat proberen we als familie dan ook altijd te doen. Het ging in dit geval om een verdacht plekje op haar voorhoofd, en dat wilde de behandelend arts toch maar even weg halen. Daarvoor werd een vervolgafspraak gemaakt.

En vandaag was ook nog eens de dag dat Maas de hele dag bij ons was, Gijsje werd vanmiddag uit school gehaald en ’s avonds bleven ze, samen met Martin en Sandra, bij ons eten. Al met al dus een vrije dag met een vol programma…

Miskoop van de maand…

Toen we op de Filipijnen woonden heb ik daar een Canon printer aangeschaft voor dagelijks gebruik en voor het printen van foto’s. Niet dat we er zoveel gebruik van maken maar af en toe heb je toch wel eens een document wat geprint moet worden of een foto waar je een afdruk van wilt. Het was niet eens een goedkoop ding want met name voor het printen van foto’s wil je toch wel een goeie kwaliteit afdruk en dan moet je toch wat dieper in de buidel tasten. Toen we terug gingen naar Nederland ging de printer uiteraard mee.

Aangekomen in Nederland bleek al snel dat er een probleempje was, er waren namelijk geen inktpatronen te koop die op dit model printer pasten. Canon (en andere merken waarschijnlijk ook) bouwt namelijk printers voor de Aziatische markt en brengen dezelfde printer ook uit in Europa maar dan net even anders. De printers zien er exact hetzelfde uit, met alleen een iets ander type-nummer, en de inktpatronen zijn dus net verschillend. Ze passen weliswaar wel in de printer maar er zit een andere chip in de patronen zodat de printer ze niet “herkend”.

Erg lastig dus als je inktpatronen leeg zijn, maar dankzij de internationale postorder-websites bleek dat gelukkig in eerste instantie geen probleem. Ik vond een leverancier in Singapore die de patronen opstuurde en zo kon ik de printer toch weer gebruiken. Op een gegeven moment stopte die leverancier met verzenden naar Europa, maar gelukkig bood het Chinese AliExpress uitkomst, die had zelfs meerdere toeleveranciers die de patronen wel konden leveren. Weliswaar niet de originele Canon patronen, maar ze werkten wel en ik kon weer verder met mijn printer.

De laatste twee keer ging het toch mis. Een paar maanden geleden had ik weer via AliExpress patronen besteld maar de leverancier dacht waarschijnlijk bijdehand te zijn, die stuurde me patronen voor het Europese model in plaats van het Aziatische model en die pasten dus niet. Bij mijn laatste bestelling dacht ik dat het goed zou komen want deze leverancier vroeg me eerst of het typenummer van mijn printer wel klopte, omdat het het Aziatische model was en ik bestelde vanuit Europa. Ik legde in een e-mail de situatie uit en kreeg bericht dat de patronen onderweg waren.

En inderdaad, ik kreeg van de week een complete set van de goeie patronen geleverd. Maar wat denk je, ze waren leeg…

Eerste whisky proeverij na Corona

Twee jaar geleden had zwager Aad kaarten geregeld voor de jaarlijkse whisky proeverij in de Pieterskerk in Leiden. We hadden dit evenement al een paar jaar bezocht en het was inmiddels een jaarlijkse traditie geworden om er naar toe te gaan. In 2020 gooide de Corona-crisis roet in het eten, en datzelfde gebeurde nog twee keer want ook op de data waarnaar het evenement was verzet was de Corona-crisis nog in volle gang. Deze keer ging het wel door, wat later in het jaar dan normaal (niet in april deze keer), en ook de locatie was veranderd want de Pieterskerk is niet meer beschikbaar voor dergelijke evenementen.

De nieuwe locatie was zeker niet minder want deze keer vond het evenement plaats in de Hooglandse Kerk, ook in Leiden. We waren deze keer maar met zijn drieën, Aad, Martin en ik. Robin moest helaas verstek laten gaan want die zat met Astrid een weekje in New York. Aad had wel een andere kandidaat gevonden voor de kaart van Robin maar die persoon was niet op komen dagen.

En er was nog een ander probleempje en dat was het vervoer. Normaal gesproken gingen we altijd op de fiets, maar dat kon ik dus niet omdat ik vanwege de nasleep van mijn ongeval op last van de artsen niet mocht fietsen tot nader order. Gelukkig was Riet bereid om ons zowel te brengen als te halen, wat op zich geen probleem was want zo lang duurt zo’n proeverij normaal gesproken niet. Ikzelf had overigens ook nog eens de handicap dat ik eigenlijk geen alcohol mocht, maar ik dacht dat af en toe een klein nipje maar moest kunnen. Ja toch?

Net als voorgaande jaren was de kerk gevuld met stands van importeurs en handelaars, en dus niet met stands van distilleerderijen. Dat hield met name in dat er bij iedere stand vele soorten whisky (en soms ook andere dranken) te proeven waren. Bij binnenkomst kregen we weer het vertrouwde proefglas, wat gegraveerd bleek met “2020”, die waren dus bedoeld geweest voor het uitgestelde evenement twee jaar geleden. Martin kocht weer een draagband waarmee je het glas om je nek kon hangen, net zoals hij drie jaar geleden had gedaan bij het laatste evenement maar die was hij vergeten mee te nemen…

De proeverij was weer als vanouds, de kerk was hoofdzakelijk (maar niet uitsluitend!) gevuld met blanke mannen van middelbare leeftijd en de sfeer was zoals gewoonlijk heel gemoedelijk. Martin liep weer de nodige bekenden tegen het lijf (het zal niet) en we konden ons hart uiteraard ophalen aan het proeven van de vele soorten aangeboden whisky’s, al dan niet met bijbetaling van munten die we tegen een euro per stuk konden aanschaffen.

Ikzelf hield het toch maar bij nipjes en het meeste van de inhoud van mijn glazen ging (helaas) in de emmers die hier en daar stonden. Om er toch wat van te maken probeerde ik wat meer bijzondere whisky’s, zoals een Amerikaanse (ging wel), een Canadese waarin Maple Sirup was verwerkt (mierzoet en stroperig) en een Japanse Pure Malt (eigenlijk best lekker).

De topper van de avond was weer aan het eind van de avond toen Martin en ik onze resterende munten opmaakten aan een zestien jaar oude Tomintoul, net als drie jaar geleden (een topper).

Weer een geslaagde avond die we besloten met koffie en een lekker belegd broodje voordat we op de Hooigracht weer door Riet werden opgepikt.

En ook weer een Inter Access reünie

Al geruime tijd heb ik met wat ouwe makkers van mijn voormalige werkgever Inter Access een WhatsApp groepje. Wat we in dit groepje allemaal gemeenschappelijk hebben is dat we allemaal gespeeld hebben in het “bedrijfs-bandje” die onder meerdere namen en in meerdere samenstellingen een aantal jaren heeft bestaan toen ik daar werkte.

Vorig jaar zijn we eind oktober voor het eerst na vele jaren met een klein groepje weer eens bij elkaar gekomen en het was eigenlijk meteen weer als vanouds. Er is natuurlijk na ruim dertig jaar best een hoop te vertellenen het werd ook zo gezellig dat we besloten om het bij gelegenheid gauw nog eens te doen en dan misschien wat meer mensen van de voormalige band uit te nodigen. Min of meer cruciaal is de aanwezigheid van Ilco in Nederland want die woont al jaren in Thailand maar komt zo eens per half jaar een paar weken terug naar Europa.

In de afgelopen maanden hebben we onze twee zeer gewaardeerde oud-bandleden Jurjen en Jerry kunnen toevoegen aan de WhatsApp groep en beiden waren vandaag van de partij bij ons tweede samenzijn op dezelfde locatie, Café Moeke in Hollandse Rading, vlakbij Hilversum. Niet helemaal toevallig, want Hilversum was (en is) de thuisbasis van onze toenmalige werkgever Inter Access. En het werd zo mogelijk nog gezelliger deze keer dan de vorige keer, en het was op het terras uiteraard ook wat aangenamer dan eind oktober vorig jaar toen we allemaal zelfs een dekentje kregen tegen de kou. Het werd zelfs behoorlijk laat, want hoewel de beide dames wat eerder vertrokken bleven de mannen zitten tot een uur of tien in de avond. De afspraak werd gemaakt om binnenkort weer eens wat muzikaals te doen en om de vaart erin te houden begon Ilco meteen met het regelen van het een en ander.

Op de foto zie je van links naar rechts Ilco, Margaret, Jurjen, Leanne, Jerry en ikzelf:

Kwart voor elf ’s avonds…

Sinds de zomertijd jaren geleden werd ingevoerd hebben we in Nederland met name in juni en juli avonden met extreem lang daglicht. We zijn nog niet eens op de langste dag en het is op dit moment ’s avonds nog steeds licht om kwart voor elf, zoals je op de bovenstaande foto kunt zien.

We zijn daar inmiddels wel aan gewend maar Riet en ik weten dat dit niet overal op de wereld hetzelfde is. In onze tijd in Zuid-Oost Azië was dat heel anders, mede omdat ze daar niet doen aan zomertijd (of “Daylight Saving Time” zoals het in Engels-talige landen heet. Maar omdat die landen veel dichter bij de evenaar liggen dan Nederland is daar het verschil tussen de dagen in de zomer en de winter ook bijna verwaarloosbaar.

In Kuala Lumpur was het iedere ochtend rond zeven uur licht. In de zomer kwam de zon om tien voor zeven op en ’s winters om tien over zeven, een verschil dus van amper twintig minuten. In Manila was het vrijwel hetzelfde beeld, zij het dat beide tijdstippen door de meer oostelijke ligging van de Filipijnen ten opzichte van Maleisië een uur eerder waren. Ik werd daar altijd om zes uur wakker met het zonnetje al in de slaapkamer en iedere avond werd het tussen zes en half zeven al donker. Veel constantere dagen dus dan in Nederland, en in de herfst dus geen depressies als de dagen veel korter begonnen te worden…

Ikzelf heb altijd moeite met de “donkere dagen voor Kerst” en ik kan dan ook ieder jaar weer niet wachten tot de dagen weer langer worden in het voorjaar. En deze tijd van het jaar is voor mij beslist de beste tijd van het jaar wat dat aangaat, ’s morgens al heel vroeg licht en ’s avonds nog daglicht tot heel laat in de avond.

Ik vraag met wel eens af hoe het is om ver noordelijk te wonen, zoals in Noorwegen of Alaska, waar de zon zes maanden niet ondergaat maar het de zes daaropvolgende maanden donker blijft omdat de zon niet opkomt. Maar eigenlijk wil ik dat helemaal niet weten, geef mij maar de constante dagen van Zuid-Oost Azië…

Jaarlijkse Shell-reünie

Zoals gewoonlijk probeer ik minstens één keer per jaar een reünie te organiseren van mijn oud-Shell collega’s van het eerste uur. Het leven bracht ons bij elkaar op 1 januari 1990 toen ik begon aan een tijdelijk opdracht van drie maanden in het Shell kantoor wat toen nog gevestigd was aan het Hofplein in Rotterdam. Joop en Stijn werkten daar al, evenals Karel die daar de inhuurkracht was die ik tijdelijk moest vervangen tijdens zijn geplande vakantie. Ik moest er samenwerken met Walter, die voor Shell werkte in Rijswijk en daarvoor werd overgeplaatst naar Rotterdam. Willem werkte toen in Pernis voordat hij het team kwam versterken.

We hebben als team een paar jaar samengewerkt en gingen daarna allemaal een andere kant op: Joop ging met pensioen, Stijn emigreerde naar Canada, Karel en Willem vertrokken bij Shell en Walter ging naar een ander team. Toch bleven we altijd contact houden en op een gegeven moment besloten we om minstens één keer per jaar bij elkaar te komen. Dat doen we op enkele uitzonderingen na altijd in Rotterdam, ook omdat het daar allemaal begonnen is maar ook omdat dat nu eenmaal voor iedereen het meest Centraal ligt.

Traditioneel komen we in eerste instantie bij elkaar in een gelegenheid achter De Doelen die al meerdere namen heeft gehad maar tegenwoordig de “Stadsbrasserie Rotterdam” heet. Ook deze keer kwamen we daar bij elkaar, met uitzondering van Karel die deze keer vanwege een zware verkoudheid verstek moest laten gaan. Wel een zeer aangename verrassing was dat Joop er weer bij was nadat hij vanwege zijn gezondheid (hij is inmiddels 88!) een aantal jaren heeft moeten overslaan.

Joop kwam met zijn partner Margriet, en ook Walter en Willem waren er al toen ik eindelijk (bijna een half uur te laat) aankwam vanwege de enorme drukte op de weg. Het werd al snel gezellig en we besloten om niet te verkassen en wat te eten in de Stadsbrasserie. We bestelden en het bestek kwam op tafel, maar toen kwam degene die ons bediende met een zorgelijke blik naar ons toe. En wat denk je dat de mededeling was, er was geen eten! Er was niets meer te krijgen want de keuken was al dicht…

Gelukkig verwees het personeel ons naar een paar andere mogelijkheden vlakbij waar we lekker zouden kunnen eten, en een van de aanbevolen restaurants was het DoDO Café vlak om de hoek. We wandelden daar naar toe en kregen binnen een prachtig plekje waar we de rest van de avond doorbrachten. Het eten was uitstekend, het gezelschap nog veel beter, en het was wat mij betreft dan ook een absolute topavond. Het was al over tienen toen we eindelijk afscheid namen en we besloten om dit nog een keer zouden kunnen doen na de zomervakanties, en dat ook met Karel erbij natuurlijk.

Voor mij dus de opdracht om dat te gaan regelen, als vaste organisator…

Riet gaat mee naar de Efteling

Martin, Sandra en de kleinkinderen gingen vandaag een dagje naar de Efteling, en ze hadden Riet uitgenodigd om mee te gaan. Ik moest werken en kon dus sowieso niet mee, mijn enige bijdrage was het afstaan van mijn auto aangezien die meer ruimte biedt dan de Lexus van Martin en Sandra en dus wat comfortabeler is voor het vervoer van drie volwassenen en twee kinderen in kinderzitjes.

Dat het er druk zou worden hadden ze al wel verwacht want er deden geruchten de ronde dat vrijwel alle scholen in Rijnsburg hadden besloten vandaag naar de Efteling te gaan in verband met een “studiedag” voor het onderwijzend personeel. Die verwachting kwam ook wel uit zo bleek bij aankomst, want het was inderdaad ontzetten druk in het park.

De wachttijden voor de diverse attracties waren soms dusdanig lang dat ze het maar voor gezien hielden. Gelukkig konden ze wel in de Droomvlucht, die met name Gijsje geweldig vond, en uiteraard vond die ook het sprookjesbos heel erg leuk. Ook daar was het druk, zo erg zelfs volgens Riet dat je af en toe in de rij moest staan om door een raampje te kunnen kijken. Maar al met al was het een heel geslaagde dag want het weer zat voor de verandering eens heel erg mee: het werd zonnig en warm, ondanks dat er bij aankomst nog een enkel stapje regen viel.

De dag eindigde met poffertjes en twee slapende kinderen achterin de auto op weg naar huis…

De Ooievaarsrem

Nog steeds ben ik regelmatig getuige van een verschijnsel waar ik niks van begrijp, maar wat al zo oud is als ik me kan herinneren. Ik zie het al gebeuren sinds ik me voor het eerst bewust was van mensen op de fiets. En dan moet ik eigenlijk zeggen vrouwen op de fiets, want ik kan me niet herinneren dat ik het ooit een man heb zien doen. Het sterft ook blijkbaar niet uit, ondanks dat de moderne fietsen van steeds betere remmen worden voorzien, want pas geleden nog zag ik het zelfs een jonge meid doen.

Ik heb het over wat ik altijd “de Ooievaarsrem” noem. Je ziet het meestal als oudere vrouwen op de fiets willen stoppen. Ze gebruiken dan niet de remmen die op de fiets zitten maar brengen één been aan de grond en hopsen dan half stappend met dat ene been nog een stuk vooruit tot ze stilstaan. Niet zelden doen zich daar gevaarlijke situaties bij voor, met name als ze plotseling moeten stoppen, want je staat dan natuurlijk niet meteen stil. Al heel vaak heb ik gezien dat andere verkeersdeelnemers moesten uitwijken en automobilisten krachtig moeten remmen omdat de dames veel te laat tot stilstand kwamen. Frappant bij zulke gevallen is de grote verontwaardiging bij de vrouwen op de fiets die niet zelden gepaard gaat met boze woorden en gebaren, alsof het nota bene de schuld is van de andere weggebruiker.

Hoe dit verschijnsel ontstaan is is me een raadsel, maar ik weet dat mijn Oma het altijd deed en veel vrouwen het nog steeds doen. Het waarom is me ook niet duidelijk: je gebruikt de normale remmen niet, je brengt jezelf uit balans (met het risico op sneller vallen) en het is zoals gezegd ronduit gevaarlijk als je plotseling moet stoppen.

En dan natuurlijk de vraag waarom het altijd vrouwen zijn die het doen en mannen vrijwel nooit. Of heeft dat misschien te maken met de extra stang op mannenfietsen die in de weg zit (Au!) als je van het zadel glijdt om de Ooievaarsrem te doen? Als dat zo is gaan we, nu fietsen meer universeel worden en die stang aan het verdwijnen is, misschien zien dat ook mannen het doen. Het is niet te hopen, zeker niet niet vrijwel iedereen boven de veertig in Nederland is voorzien van een e-bike die sneller rijdt dan een gewone fiets maar daardoor dus ook een langere remweg heeft.

Misschien toch tijd voor een fietsexamen? Ik weet het, niet realistisch om vele redenen…

Grasparkiet

Riet zorgt in de winter altijd voor bijvoeding van de vogels in onze tuin, en daar heeft ze zelfs vorig jaar een fraaie standaard voor gekocht waaraan behalve lantaarntjes ook meerdere voerbakjes kunnen hangen. De vogels maken in de winter altijd dankbaar gebruik van aangeboden zaden en pinda’s, maar het betreft dan toch meestal de grotere soorten zoals de eksters en de kraaien. In het voorjaar komen ook de kleinere vogels zoals roodborstjes en koolmeisjes, maar sinds kort hebben we ook regelmatig bijzondere gasten.

Een week of wat geleden verscheen er opeens een vogel in de tuin die we heel af en toe wel eens hadden gezien maar die nu, vanwege het aanbod van gratis en veelvuldig voer, steeds vaker te zien zijn. Ook vanmorgen zagen we opeens de groene grasparkiet op de standaard zitten. In plaats van zich te goed te doen aan het aangeboden voer keek ze wantrouwend in het rond, en met goede reden want onze kat Monster had de vogel gezien.

En waar Monster eksters altijd piepend en miauwend van een afstandje blijft bekijken zag ze in de grasparkiet zeker wel een potentiële prooi want ze sloop langzaam naderbij. De grasparkiet kon haar vanwege het hoge uitzichtpunt echter prima zien aankomen en ze vloog dan ook meteen weg toen Monster te dicht bij kwam. Zonder dat ze van het aangeboden voer had kunnen proeven, maar we verwachten nu de voederplek bekend is wel vaker bezoek.

Moeder 91 jaar!

We konden het eindelijk weer eens groter vieren dan de afgelopen twee jaar toen er door de Corona-beperkingen niet veel mogelijk was: mijn Moeder’s verjaardag! Ze werd vandaag 91 jaar, en dat vierden we met alle kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen in strandrestaurant Zomers, lekker dichtbij voor haar op maar een paar minuutjes lopen vanaf haar huisje.

Ze viert haar verjaardag de laatste jaren (met uitzondering uiteraard van de twee Corona-jaren) buitenshuis want het huisje aan de Weeshuisstraat is weliswaar heel knus maar bij lange na niet groot genoeg om de hele familie tegelijk te ontvangen. Omdat de eerste-keus locatie aan de Parledam niet meer beschikbaar was moest er een alternatief worden gezocht en al snel kwam het idee op om het in een strandrestaurant te doen. Zomers lag daarbij vanwege de nabije ligging voor de hand, en bovendien heeft Zomers een apart gedeelte voor speciale gelegenheden zodat je apart zit van de andere gasten.

Het was schitterend weer, dus uiteindelijk hebben we de binnenlocatie (die al wel helemaal klaar stond voor het feestje) niet gebruikt want er was ook een gedeelte van het terras voor ons gereserveerd. We hebben met zijn allen dus heerlijk buiten gezeten, en ik zeg expres met zijn allen want iedereen was er, toch groot genoegen van mijn Moeder die zichtbaar genoot:


Toch maar aan het werk

Het gaat op zich goed met mijn gezondheid in die zin dat ik geen nadelige gevolgen heb overgehouden aan de operatie. Het enige waar ik nog last van heb is wat stijfheid, met name in mijn rechterhand die ook wat opgezwollen is, en heel erg pijnlijke ribben aan de linkerkant als gevolg van flinke kneuzingen. Dat laatste zorgt alleen voor ongemak bij bijvoorbeeld opstaan, want als ik loop of zit heb ik er geen last van. En hoesten, niezen en hard lachen kan op dit moment echt niet want dan verga ik wel van de pijn.

Omdat ik geen last heb bij gewoon zitten besloot ik vanmorgen maar gewoon aan het werk te gaan. Thuis weliswaar, maar dat doe ik toch al de meeste dagen van de week, en bovendien is autorijden met die stijve rechterhand sowieso geen goed idee. Het enige waar ik wel rekening mee moet houden is dat ik wat meer korte pauzes moet nemen, iets waar Riet me op moest wijzen want zelf had ik dat natuurlijk weer niet bedacht. Als ik eenmaal aan het werk ben dan ben ik geneigd om maar door te kachelen terwijl dat zeker nu niet zo goed is.

Ik heb uiteraard vanmorgen mijn baas gewaarschuwd dat ik al weer aan het werk was en die was heel verbaasd. Hij zei nog net niet dat ik er mee moest stoppen maar hij zei wel dat ik voorzichtig aan moest doen en dat mijn gezondheid voor alles ging. Ook veel collega’s reageerden met leuke berichtjes, ze wisten van mijn ziekenhuisopname omdat ik gisteren verscheidene vergaderingen had moeten afzeggen vanwege mijn verwachte ziekenhuisopname.

En als verrassing kwam er vanmiddag van mijn afdeling een prachtig boeket met beterschapswensen.

In het ziekenhuis

Het uitzicht vanmorgen toen het licht werd was niet bepaald het uitzicht wat ik gisteren had kunnen bedenken. Ik keek namelijk vanuit een ziekenhuisbed op de tiende etage van het LUMC op een andere vleugel van het ziekenhuis. 

Het wachten op de uitslag van de CT-scan duurde inderdaad lang, en na een uur was Riet het zat en ging vragen of er al bekend was hoe lang het eigenlijk zou duren. Dat leverde meteen effect op want de chirurg kwam al na een paar minuten de kamer waar ik lag binnen. Ze vertelde dat er een bloeding was geconstateerd in mijn linker nier, waar behalve dat ook nog een cyste was gevonden en er zat een scheur in de nier. De oorzaak van de bloeding leek een gebarsten bloedvat wat mogelijk dicht gemaakt zou worden, maar daarvoor moest ik de nacht ter observatie in het ziekenhuis blijven.

Riet vertrok daarop naar huis om wat spullen voor me te halen die ik nodig zou hebben, zoals toiletspullen, een pyjama en andere kleren. Ik zou naar een andere kamer gebracht worden want nu lag ik op een kamer in de SEH-afdeling zelf. Riet kreeg te horen welke kamer het zou worden (C-vleugel, tiende verdieping, kamer 82) zodat ze me kon vinden als ze weer terug was.

Nadat Riet was vertrokken werd er al snel een bed op de gang gereed gemaakt om me naar de andere kamer te brengen, maar opeens kwam de verpleegkundige binnen en die vertelde met dat de plannen waren gewijzigd. De uroloog kwam me een paar minuten later vertellen wat dat was. Het bleek dat an overleg tussen de uroloog en de radioloog was besloten om geen risico te nemen en me toch maar snel te opereren om de bloeding te stoppen. Het proces werd me uitgelegd en ook dat het gevolg zou zijn dat mijn linkernier minder zou gaan functioneren, maar ook dat het de veiligste oplossing was.

En zo lag ik nog geen tien minuten later, na een rit met bed en al door de catacomben van het LUMC, op de operatietafel van de afdeling radiologie. Voor de procedure hoefde ik niet helemaal verdoofd te worden, er zou via de slagader in mijn rechterlies een draad worden ingebracht die de lekke ader zou lokaliseren en eventueel repareren met een ijzerdraadje. Het opzoeken gebeurde met contrastvloeistof wat de aderen zichtbaar maakte op een enorm groot scherm wat er naast me stond. Ik maakte de hele procedure dus mee, al merkte ik er nauwelijks iets van. Ik kon het scherm ook niet zien want er hing een grote camera boven mijn buik die nodig was voor de tussentijdse foto’s.

De hele operatie duurde nog geen drie kwartier en ik kreeg te horen dat de lekke ader ondertussen vanzelf al dicht was gegaan en er dus geen ingreep was gedaan voor reparatie. wel was er nu meer duidelijkheid over de aard van het vocht rond de nier, dat was waarschijnlijk afkomstig van de cyste die door de klap was opengebarsten. Ik werd daarna alsnog naar kamer 82 gebracht waar Riet al zat te wachten. Die was behoorlijk ongerust want ze wist van de hele operatie niets af, ik had geen tijd meer gehad haar te waarschuwen en het was haar ook niet verteld.

Ik werd geïnstalleerd voor de nacht, nog steeds in mijn operatie-jurk, want ik mocht mijn rechterbeen twee uur lang absoluut niet bewegen. Dat was omdat de open gesneden slagader was dichtgeplakt met een speciaal soort membraan maar dat moest hechten. Nadat Riet was vertrokken probeerde ik wat te slapen maar dat ging niet omdat ik me voortdurend bewust was van dat been en omdat ik overal kramp begon te krijgen. Uiteindelijk viel ik pas om ongeveer kwart voor vijf in slaap, maar ik werd om kwart over zes al weer wakker gemaakt door een verpleegster voor een check-up.

Er was wat ongerustheid over het feit dat ik sinds de operatie nog niet had geplast terwijl een echo aantoonde dat mijn blaas toch vol zat. Dat probleem loste zich al snel op natuurlijk wijze op maar nog waren ze niet tevreden want het leek erop dat er in de fles minder zat dan dat er in mijn blaas had gezeten. Er moest dus nog meer worden geplast en na iedere paasbeurt werd er een echo gedaan om te kijken of er nog urine in mijn blaas was achtergebleven.

Vlak na het ontbijt (wat karig was want ik had niet kunnen bestellen) kwam terwijl ik me stond te scheren de uroloog binnen en die had gelukkig positief nieuws. Gezien mijn conditie en de resultaten van de check-up mocht ik wat haar betreft naar huis, al moest ze nog wel even overleggen met de chirurg. Ik stuurde snel een berichtje naar Riet, maar die zei me te bellen als er zekerheid was wanneer ik daadwerkelijk weg mocht want volgens haar kon zoiets nog wel eens een tijdje duren. En dat bleek, want aan het eind van de ochtend was er nog geen nieuws.

Toen een verpleegster kwam kijken vroeg ik of ze al iets wist maar het bleek dat de verpleging helemaal nog van niets wist. Ze belde met de uroloog, die blijkbaar op de chirurg zat te wachten terwijl de chirurg dacht de uroloog alles al had geregeld. Daarna kon ik redelijk snel vertrekken en even na het middaguur werd ik door Riet opgehaald.

Thuis gekomen heb ik de halve middag geslapen, wat niet gek was na vrijwel geen slaap in de afgelopen nacht. In de avond kwam de zoon van buurman Cees langs met een bloemetje, en hij was stomverbaasd toen hij het hele verhaal hoorde. Tenslotte leek gisteravond toen ik bij hun was weggegaan alles in orde. Ook Robin kwam nog even polshoogte nemen, hij had net als iedereen pas vanmorgen gehoord dat ik ’s nachts was geopereerd.

Vandaag was dus een dag met veel onverwachte gebeurtenissen, maar gelukkig is alles uiteindelijk toch nog goed terecht gekomen zoals het er zich naar laat uitzien. Nu eerst maar eens een nacht goed slapen… 

Fietsongeluk

Vandaag leek in eerste instantie een normale werkdag, met als enige uitzondering dat we vandaag op Maas pasten. Een extra oppasdag deze week, naast de donderdag, en Riet moest dus vanmiddag ook even Gijsje uit school halen.

Na het werk ging ik op de fiets naar de sportschool. Op de terugweg, ik reed al op de Bankijkerweg op de ventweg voor de huizen, toen ik een auto vanaf de hoofdweg de ventweg op zag draaien. Ik verwachtte dat de auto zou stoppen, maar dat deed hij niet en toen ik doorhad dat de auto doorreed kon ik hem niet meer ontwijken. Ik probeerde nog naar rechts te sturen maar er is langs de Bankijkerweg maar een smalle stoep met meteen daarnaast geparkeerde auto’s, dus er was geen ruimte. Ik werd van opzij vol geschept door de auto, kwam op de motorkap terecht en viel voor de auto op de grond nadat de auto vol remde.

Ik kwam met een smak vlak voor de auto terecht die goddank op dat moment al stilstond, op mijn linkerzij. Ik probeerde overeind te komen, wat niet meeviel want ik was helemaal verkrampt, maar het lukte. Ik had bloedende wondjes aan beide handen, een pijnlijke linkerzij, maar al snel kon ik constateren dat ik niks had gebroken. Van de schrik zei ik een paar hele lelijke woorden en ik was ook niet zo vriendelijk tegen de bestuurder die alleen maar stamelde dat hij mij niet had gezien. Het bleek de zoon van buurman Cees te zijn die in hetzelfde blok woont als wij.

Ik was behoorlijk van de kaart en wilde alleen maar naar huis. Mijn fiets leek op het eerste gezicht de klap goed te hebben overleefd, alleen de display van de motor was verschoven en leek beschadigd. Omdat we bijna buren waren lieten we het formele papierwerk, voor als dat nodig mocht zijn, maar even zitten en ik liep naar huis met de fiets aan de hand. In de schuur bleek dat de fiets nauwelijks schade had, het display was alleen wat geschaafd maar werkte verder nog prima en het linkerhandvat was beschadigd. Ikzelf was ondertussen behoorlijk stijf maar leek verder in orde nadat de bloedende wondjes waren bepleisterd.

Na het eten nam ik een heet bad tegen de stijfheid en ging daarna even langs bij buurman Cees om te vertellen dat alles meeviel. De auto was ook vrijwel niet beschadigd dus het leek erop dat we het erbij konden laten.

Totdat ik om half tien naar de wc ging en bloed plaste. Geschrokken liep ik naar beneden en zei tegen Riet, “Ik denk dat ik toch een probleem heb.”. Riet is in dat soort situaties altijd een stuk kordater dan ik en belde meteen de dokterspost. Die wilde me na een paar vragen zo snel mogelijk zien dus Riet greep de autosleutels en bracht me snel naar de dokterspost in Voorhout. Daar zat de wachtkamer vol, en we bereidden ons voor op een lange avond maar meteen na inspectie van mijn meegebrachte urine werd ik bij een dokter geroepen. Die deed een kort onderzoek en stuurde me vervolgens door naar de Spoedeisende Hulp van het LUMC.

Daar aangekomen, het was ondertussen al een uur of elf, werd ik al snel naar een behandelkamer gebracht. Daar werden foto’s gemaakt van mijn longen en buik, en er werd een echo gemaakt. Daarop was vocht te zien rond mijn linkernier dus ik werd naar een andere kamer gebracht voor een CT-scan. Om twaalf uur werd ik naar een kamer gereden waar Riet al zat te wachten, en we moesten wachten op de uitslag van de CT-scan. Er werd bijverteld dat dat wel een tijdje kon gaan duren, dus zat er voor ons niets anders op dan af te wachten, ik liggend op een ziekenhuisbed en Riet in een stoel ernaast.

Eindelijk klaar…

Ik had voor mijn verjaardag van mijn zoons een prachtige Fender Stratocaster gekregen van Lego. Daar wil ik altijd zo lang mogelijk van genieten dus ik raus dat dan niet in één avond in elkaar (als dat al lukt) maar smeer het constructie-proces uit over een paar dagen in een paar weken. De gitaar was inmiddels al een week of drie af maar de versterker met voetpedaal moest nog in elkaar worden gezet.

Vandaag ben ik er eens voor gaan zitten en het ik het project helemaal afgerond. De details waren ook nu weer verbazend en het eigenlijk jammer dat veel daarvan in het binnenwerk zit en dus niet goed zichtbaar aan de buitenkant. Maar ik weet dat het er zit want ik weet ook want een werk het was om het allemaal in elkaar te zitten, en het eindresultaat mag er wat mij betreft zijn.

Spelen erop gaat jammer genoeg niet maar hij krijgt een mooi plekje op mijn kamer waar de rest van mijn gitaren-verzameling staat.

Verwarring op kantoor

Dinsdag is voor mij inmiddels de gebruikelijke dag om naar het kantoor in Rijswijk te gaan en dat was ook vandaag weer zo. We hebben dat als team min of meer zo besloten zodat we dan allemaal dezelfde kantoor-dag hebben en dat vergroot de kans dat we met meer tegelijk aanwezig zijn. In principe hebben we ook de donderdag als kantoor-dag gereserveerd, maar dan in het kantoor in Den Haag. Dat laatste is voor mij lastig omdat er in Den Haag vrijwel geen parkeergelegenheid is en die dag laat ik dus meestal aan me voorbijgaan en werk ik gewoon net als de rest van de dagen vanuit huis.

Er zijn blijkbaar heel veel bedrijven die de dinsdag als vaste kantoor-dag hebben want het is altijd behoorlijk druk op de weg. Ik ben een keer op een woensdag naar kantoor gegaan en het verschil in verkeersdrukte was vergeleken met de dinsdag enorm. Op het kantoor zelf valt de drukte heel erg mee, meestal zijn we met z’n drieën, hooguit met z’n vieren, en het zijn altijd dezelfde mensen. Gezellig is het altijd wel maar toch werk ik liever van thuis uit, want alle projecten waar ik aan werk zijn in het buitenland en voor het werk op zich heb ik dus weinig interactie met mijn collega’s op kantoor.

Het is nog steeds de bedoeling dat we gaan verhuizen vanuit Rijswijk naar Den Haag maar dat is nog steeds niet gebeurd. Ik had al wel een berichtje gehad dat onze verhuisdatum 22 augustus zou zijn maar er gingen al geruchten rond dat dat niet gehaald gaat worden. Het gebouw waar we geplaatst gaan worden in Den Haag is nog steeds niet klaar en vanmorgen hoorde ik dat er nu weer onverwachte problemen zijn waardoor de verhuizing waarschijnlijk pas eind van het jaar kan plaatsvinden. Op zijn vroegst.

Die problemen schijnen zelfs zodanig groot te zijn dat er groepen die al verhuisd waren nu weer terugkomen naar Rijswijk. Vanmorgen liepen er in de voor ons gereserveerde ruimte in Rijswijk opeens allemaal mensen rond van andere teams die inderdaad vanuit Den Haag zijn overgeplaatst. Verwarrend was dat ze de locatie in het gebouw aangewezen hebben gekregen waar wij als team nu zitten, en de vraag is waar wij dan nu geacht worden te gaan zitten. Er is daarover niets gecommuniceerd en ook onze baas wist van niks. Telefoontjes naar de dienst die hierover gaat hebben ook nog niks opgeleverd, dus we wachten maar af.

Problemen heeft het gelukkig niet opgeleverd vandaag want omdat veel mensen nog steeds van thuis uit werken was er ruimte zat voor iedereen, alleen was het nu opeens veel drukker dan de afgelopen weken. En er was zelfs nog een voordeeltje want halverwege de ochtend werden er gebakjes met “Welkom in Rijswijk” erop uitgedeeld aan de nieuwkomers. En hoewel de traktatie dus in feite niet voor ons groepje bestemd was profiteerden wij er mooi van mee…

Alles in bloei

De afgelopen twee weken maakte iedereen zich ernstige zorgen over de droogte. Het had al een paar weken niet of nauwelijks geregend en alles was kurkdroog. ook bij ons was dat te merken aan de tuin, ondanks dat we regelmatig sproeiden. Zelfs tot een dag of twee geleden was de weersvoorspelling in dat opzicht niet erg rooskleurig want er werd voor de komende dagen geen regen voorspeld.

Dat veranderde opeens en kregen we in het land zelfs te maken met hevige onweersbuien in het zuiden en ook flink wat regen hier in het westen. De afgelopen dagen is er flink wat gevallen en hoewel er nu regelmatig zonnige perioden zijn is de voorspelling toch meer en regelmatiger een bui.

Voor onze tuin is dat fantastisch, want alles staat er opeens schitterend bij: het gras is gewoon weer groen, de platanen lopen uit als een malle en (bijna) alles wat zou moeten bloeien staat in bloei. Alleen het seringenboompje in de bak naast de serre vertikt het, die loopt wel uit maar er is geen knop te bekennen. Riet geeft hem nog twee weken en dan gaat onverbiddelijk de snoeischaar erin…

Drukte in de Sportschool

Aan het begin van het jaar is het altijd drukker in de sportschool vanwege de vele “goeie voornemens”. Mensen nemen zich voor gezonder te gaan eten en meer te gaan sporten, wat altijd resulteert in een redelijk drukke twee maanden. Normaal gesproken neemt die drukte zo eind februari weer even snel af als ze is toegenomen want de meeste nieuwkomers houden het niet lang vol.

Dit jaar is dat anders want de drukte is wel volgens verwachting toegenomen maar het neemt niet af. Dat komt waarschijnlijk omdat het publiek is veranderd: de toename is deze keer niet alleen het gevolg geweest van goeie voornemens (die zijn altijd herkenbaar aan hun fysieke voorkomen) maar van een groot aantal jongelui. En dat is vreemd want de sportschool waar ik al zes jaar kom had tot voor kort duidelijk geen grote aantrekkingskracht op de jeugd. Er liepen wel wat jonge gasten rond maar sinds een paar maanden lopen er veel meer, en deze keer ook veel jonge meiden. Het gaat blijkbaar om een grote groep middelbare scholieren dus waarschijnlijk heeft de sportschool een deel gemaakt met een middelbare school in de omgeving.

Voor de sportschool zelf zal het best goed zijn, al die extra clientèle, maar ik vind er niks aan. Allereerst is het veel drukker en is de kans dat de meeste apparaten bezet zijn (in ieder geval die jij net wilt doen) erg groot. Bovendien worden de apparaten veel langer bezet gehouden want die tieners trekken de sportschool rond in groepjes van drie, vier of zelfs vijf. Daarbij lopen ze continue met elkaar te ouwehoeren in plaats van te sporten dus blijft een apparaat soms wel een kwartier bezet terwijl er relatief weinig op gebeurd.

Nog een groot nadeel is de telefoonverslaving van de jongere generatie. Zitten ze alleen op een apparaat dan duurt het nog een eeuwigheid voordat het apparaat weer vrijkomt omdat ze tussen de oefeningen minutenlang op hun telefoon zitten te gluren. Soms gaan ze gewoon op een apparaat zitten en doen dan helemaal niets behalve met hun telefoon spelen. Ik maak dat om de haverklap mee op een apparaat wat ik wil gebruiken, en ik heb al een paar keer gevraagd of ze bezig zijn of op de bus zitten te wachten.

Al met al ben ik er dus niet blij mee, maar ik zal er blijkbaar mee moeten leren leven. Of een andere sportschool gaan zoeken, en ik moet toegeven dat ik daar al een paar keer aan heb gedacht…

Weer Dream Theater!

Het laatste concert wat we hadden gezien voordat alles stil viel vanwege de Corona-ellende was Dream Theater in het Amsterdamse AFAS Live. Eind vorig jaar, nog voor de laatste lockdown zelfs, werd er alweer een Europese tournee van Dream Theater aangekondigd en ook daarbij zou er weer een concert zijn in het AFAS Live. Mijn broer Alex en ik hadden maar een seconde of twee nodig om het besluit te nemen kaarten te gaan bestellen en neef Bastian besloot gelijk om ook mee te gaan. Ik stuurde het nieuws door naar mijn beide zoons en kreeg van Robin te horen dat hij dit ook wel eens een keer wilde zien.

De Corona crisis is inmiddels al een tijdje over en er was dus gelukkig geen enkel beletsel om het concert door te laten gaan, en daarmee werd Dream Theater dus ook het eerste concert wat we zouden gaan zien na de Corona-crisis. Robin en ik werden om half zes vanmiddag in Rijnsburg opgepikt en met zijn vieren reden we richting Amsterdam. Mijn broer had vlakbij een parkeergelegenheid gereserveerd die ook nog eens recht tegenover de Burger King bleek te zijn, dus de avond begon goed. Na nog een biertje in het Café First, naast AFAS Live, sloten we aan in de rij die overigens vrij vlot naar binnen schoof.

Er was deze keer een voorprogramma en met name Robin was daarmee in zijn nopjes want we hadden een week of wat van tevoren gehoord dat dat Devon Townsend zou zijn met zijn band Tesseract. We gingen na binnenkomst gelijk door naar de zaal want daar bleek Devon Townsend al te zijn begonnen, eerder dan was aangegeven in de aankondiging. Zijn optreden was enigszins teleurstellend omdat het geluid erg slecht was: de stem van Devon was nauwelijks te horen en de instrumenten klonken een beetje als een brij waardoor de gitaarsolo’s niet uit de verf kwamen. Dat gebeurt vaak met een voorprogramma, en helaas was dit dus geen uitzondering.

Dream Theater begon om klokslag kwart voor negen aan een optreden wat twee uur duurde. Dat is voor Dream Theater begrippen kort want we zijn gewend dat de band drie uur optreedt, maar dat is dan altijd zonder voorprogramma. De grote vraag is altijd hoe zanger James Labrie bij stem is, en daarbij hadden we het vorige optreden nog in gedachten waarbij dat ronduit desastreus was. Gelukkig was dat deze keer niet het geval, al bleek ook nu toch wel dat hij live steeds meer moeite krijgt om het waar te maken, en mogelijk is dat zelfs de oorzaak van een optreden van twee in plaats van drie uur.

Instrumentaal staat de muziek van deze band ook live op eenzame hoogte, het is werkelijk fenomenaal wat deze mannen presteren. Het optreden bevatte verrassende nummers zoals “6:am”, “Bridges in the Sky” en “About to Crash”, maar daarnaast ook vier nummers van het laatste album, inclusief het ruim twintig minuten durende titelnummer “A View from the Top of the World”. Jammer genoeg (voor mij) deze keer dus geen “Barstool Warrior”, ” The Looking Glass” of het nieuwe nummer “Transcending Time”. Nou ja, volgende keer misschien…

Gijsje wil een ijsje…

Donderdag, dus zoals gebruikelijk onze oppasdag. Dat betreft nu natuurlijk hoofdzakelijk Maas want Gijsje gaat naar school en Riet haalt haar pas om half drie ’s middags op. Sandra en Martin zouden pas aan het eind van de middag komen en dan zouden ze allemaal gezellig bij ons eten. En uiteraard wilde Gijsje daarna in bad, en dat was ook nodig voor Maas want die had zich vandaag behoorlijk vuil gemaakt in de serre en in de tuin.

Toen Gijsje vanmiddag uit school kwam kreeg ze zoals gewoonlijk iets te drinken en een snoepje, maar ze had ook nog iets anders in gedachten. Dat bracht ze ter sprake op een manier die Riet bijna om deed vallen van het lachen. Op een gegeven moment zei ze namelijk, “Oma, kunnen we even praten over eens ijsje?”. Ja, wat moet je daar nou op zeggen? Uiteraard kreeg ze haar ijsje…

Lego gitaar fase 1

Ik ben eindelijk begonnen met de Fender Stratocaster gitaar van Lego die ik voor mijn verjaardag heb gekregen. Riet zit op dit moment voor een lang weekend in Parijs met haar vriendinnen en ik heb dus het huis voor me alleen en alle tijd.

Dit Lego model bestaat uit twee onderdelen, de gitaar zelf en een versterker, en gisteravond ben ik begonnen met de gitaar. Dat viel nog niet mee, met name het gedeelte om de snaren er goed op te krijgen bleek nog een heel karwei. Die snaren zijn natuurlijk niet echt en ze worden dan ook niet op de traditionele manier bevestigd, het zijn gewoon touwtjes die aan het begin en aan het eind vastgeklikt worden. En dat bleek niet zo simpel als het lijkt.

Aan de kant van de kast konden vijf van de zes snaren eenvoudig worden vastgeklikt op hun bevestigingspunt, maar de zesde snaar zat net even anders, die moest soort van zijdelings worden vastgeklikt en die bevestiging schoot telkens los. Later bleek dat dat mogelijk kwam doordat ik het blokje waarop de snaar moest worden vastgeklikt verkeerde had geplaatst waardoor het makkelijk los schoot. Aan de andere kant werden de snaren met een gekleurd blokje gemarkeerd om ze in de juiste volgorde te krijgen, maar die gekleurde blokjes moesten daarna worden vervangen door “gewone” grijs gekleurde blokjes. Bij dat vervangen schoot de boel ook weer voortdurend los, maar uiteindelijk zat alles dan toch zoals bedoeld.

De rest was rechttoe, rechtaan en na iets van twee en een half uur zat de gitaar helemaal in elkaar. En daarmee is dus fase 1 van dit project nu klaar…

Grasparkiet in de tuin

Het is de afgelopen dagen prachtig weer geweest maar vannacht, of in ieder geval vanmorgen vroeg, is er toch eindelijk wat regen gevallen. Regen die hard nodig was om de kurkdroge bodem te bevochtigen, maar het was bij lange na niet genoeg om dat te bewerkstelligen. Sterker nog, het was in feite niet meer dan een buitje waarvan de straat maar amper nat werd.

Voor onze kat Abby was het geen beletsel om vanmorgen toch maar even de tuin in te gaan, en misschien wel omdat ze de vochtige lucht wel prettig vond. En toen ze aan het einde van de tuin onder de platanen liep gebeurde er iets wat we niet iedere dag zien: er kwam een grasparkiet de tuin ingevlogen en die ging zitten op de uitstalling van voedselkooitjes die Riet heeft geplaatst.

Monster lag op de rugleuning van de bank en kwam ook meteen in actie. Ze sprong onmiddellijk op de grond, sloop door de serre en bleef in de deuropening staan om haar kansen in te schatten. Grappig om te zien was dat Abby aan de andere kant van de tuin precies hetzelfde deed op hetzelfde moment. Ze sprongen ook allebei op hetzelfde moment naar voren, net na het moment van de foto, maar ze hadden pech want de grasparkiet had ze zien aankomen en vloog op tijd luid schreeuwend weg.

Toch vreemd dat de katten allebei wel achter een grasparkiet aan willen gaan maar dat ze de eksters die veelvuldig brutaal door de tuin vliegen en zelfs wandelen alleen maar van een afstandje bekijken. Ze doen zelfs geen poging die te grijpen, al maakt Monster met allemaal geluidjes wel duidelijk dat ze dat wel graag zou willen doen.

Waarschijnlijk zijn de eksters net even te groot, of misschien zien ze er met hun opvallende zwart-wit patroon toch te vervaarlijk uit…

Palmboom

Toen we naar de Bankijkerweg verhuisden eind januari 2017 was er achter ons huis een woestenij, met in eerste instantie zelfs nog ruim anderhalve maand bouwketen van de aannemer. Toen de bouwketen werden weggehaald konden we plannen gaan maken voor het aanleggen van een tuin op de plek van de woestenij. We hadden al meteen besloten dat we dat niet zelf gingen doen, dat leek ons onbegonnen werk. We namen een tuinbedrijf in de arm en Rob van der Burg, onze voormalige buurjongen uit de Brouwerstraat die inmiddels het bedrijf van zijn vader Piet had overgenomen, kwam langs om samen met ons een plan op te stellen.

Tijdens het maken van het plan werd de beplanting besproken en ik zei voor de gein dat ik wel een palmboom in de tuin wilde. Tenslotte hadden we die in Manila ook in de tuin gehad en zo lang waren we op dat moment nog niet terug (voor ons gevoel tenminste). Uiteraard verwachtte ik niet dat dat mogelijk zou zijn in ons barre klimaat, maar tot mijn verbazing vertelde Rob dat dat toch mogelijk was want er zijn wel degelijk palmbomen die tegen het Nederlandse klimaat bestand zijn.

Het werd een Trachycarpus fortunei, oftewel de Chinese henneppalm. Geen goedkoop boompje (eigenlijk een behoorlijk dure grap) en de vraag was ook nog eens of de boom het wel zou doen in onze nieuw aangelegde tuin. We zijn inmiddels ruim vijf jaar verder en we kunnen zonder meer stellen dat de boom het fantastisch doet. Ondanks de regelmatige geselingen van de heersende westenwind, waarbij we ons regelmatig afvragen of de boom het wel zal overleven, staat de boom er op dit moment weer bijzonder mooi bij.

De kruin zit vol met nieuw blad en de boom zit weer vol met enorm grote zaadlobben. We kunnen dus wel stellen dat het goed gaat met onze Chinese henneppalm..

Weer chaos op Schiphol

Het is precies een week geleden dat we terugkwamen van onze vakantie op Curaçao en terecht kwamen in de chaos op de bagage-afdeling van Schiphol. We hoorden later dat de directie, die in eerste instantie onzichtbaar was en geen commentaar kon of wilde geven, als oorzaak de wilde staking aanwees. Dit in combinatie met een groot personeelstekort als gevolg van de Corona-crisis (waarbij veel mensen werden ontslagen en tijdelijke contracten opgeschort) en de onverwachte drukte.

Grappig is wel dat de staking helemaal niet onverwacht was want die was wel degelijk aangekondigd, het was alleen geen officiële staking georganiseerd door de vakbonden. Ook de drukte was niet onverwacht want zaterdag was de eerste dag van de voorjaarsvakantie en alle reisorganisaties hadden al gewaarschuwd voor grote aantallen reizigers want iedereen wil na twee jaar Corona weer eens op vakantie. De personeelstekorten waren ook al bekend maar blijkbaar was ook daar niet op geanticipeerd.

En vandaag was het weer precies zo’n dag: enorme drukte en een complete chaos. We zagen op de tv beelden van gigantisch lange rijen mensen die allemaal wilden inchecken, rijen die doorlopen tot buiten de vertrekhallen op de rijstroken waar normaal gesproken taxi’s rijden en mensen met de auto worden afgezet. Vluchten werden geannuleerd en veel mensen haalden hun vlucht als die wel doorging niet omdat ze niet op tijd door alle controles heen konden komen. Lekker hoor, als je je had verheugd op je vakantie, en de vraag is natuurlijk of je onder deze omstandigheden je geld nog terugkrijgt.

Pikant detail in de krant was dat de hoogste baas van Schiphol deze baan had gekregen vanwege de baantjes-carrousel van politiek Den Haag in plaats van gekozen te zijn vanwege zijn vakbekwaamheid. Dit is natuurlijk een fenomeen wat al bijna zo oud is als de mensheid zelf, maar het bewijst eens te meer dat er in de loop van de tijd helemaal niet zoveel vooruitgang is geboekt als ons voortdurend wordt aangepraat. We worden nog steeds geregeerd door een elite, net als in de tijd van de regenten in de Gouden Eeuw. Die was ook alleen maar goud voor een hele kleine en zeer selecte groep…

Zo, dit moest ik toch even kwijt.

Koningsdag

Ik ben dan wel een overtuigde Republikein maar de vrije dag met Koningsdag is me toch welkom. En zeker vandaag want dit is de eerste werkweek na onze korte vakantie en het maakt toch die eerste week wat makkelijker om door te komen.

Zoals altijd doen wij niet echt veel aan het aflopen van alle evenementen, dat doen we sinds onze kinderen de deur uit zijn eigenlijk helemaal niet meer. In plaats daarvan had Riet besloten dat we hoognodig aan het werk moesten in onze tuin, en daar had ze gelijk in want er moest nodig gemaaid en gesnoeid worden. Het gras maaien is altijd een werkje voor Riet, maar het snoeien van de heg is een klusje voor mij omdat dat liefst een beetje gelijkmatig moet gebeuren en daar ben ik nou eenmaal beter in dan Riet.

Ik heb me dus hoofdzakelijk bezig gehouden met het snoeien van de beide heggen aan weerskanten van de tuin en het resultaat was niet slecht al zeg ik het zelf, het geheel zag er redelijk gelijkmatig uit.

 

 

 

 

Sandra was al sinds gisteravond bezig met het vinden van een lampion want ze had Gijsje beloofd om vanavond mee te lopen in de lampion-optocht. Ze had er een besteld maar die was niet geleverd dus was er een probleem.

Ze deed een oproep bij familie en vrienden maar dat leverde in eerste instantie geen resultaat op. Wel kreeg ze wat tips, zoals het Kruitvat, en uiteindelijk werd er toch een lampion gescoord en kon Gijsje meelopen in haar eerste lampion-optocht.

Zal denk wel niet de laatste zijn…

Update van de overkant (10)

Het is alweer een tijdje geleden dat ik een update heb gegeven van de vorderingen van het bouwproject aan de overkant van het kanaal. Inmiddels is het al zover dat de eerste huizen zijn opgeleverd en de eerste mensen wonen er dus al, met name in het tweede blok huizen links op de foto.

Maar het gaat blijkbaar niet overal even hard want het blok links van het midden naast het appartementencomplex is zo te zien verre van af. Er zitten op de onderste verdieping nog steeds niet overal al deuren en ramen in en ook het witte schilderwerk lijkt nog steeds maar half af. Het appartementencomplex zelf gaat nu wel snel, daar is het afgelopen weekend al een begin gemaakt met het afbreken van de steigers (raar trouwens dat dat in het weekend wordt gedaan). De oplevering daarvan schijnt eind mei te gaan plaatsvinden.

We hebben inmiddels ook weer wat nieuws gehoord ten aanzien van de voortdurende discussie of er nu wel of niet sociale huurwoningen komen in het appartementencomplex. Het leek ons erg vreemd om appartementen in een hoger segment (vanaf vier en een halve ton) en sociale woningbouw in hetzelfde gebouw onder te brengen maar er was al wel duidelijk dat het gebouw half verhuur en half verkoop zou gaan worden. Nu zijn inmiddels de huurprijzen bekend en die liggen rond de zeshonderd euro per maand, en dat moet wel betekenen dat het toch om sociale huurwoningen zou gaan.

Dan zal ik wel een enorme snob zijn, maar goedkope sociale huurwoningen in hetzelfde gebouw als die peperdure appartementen zou voor mij toch een showstopper zijn. Ik ben zelf opgegroeid in een flat met huurwoningen in Katwijk en daar was niks mis mee totdat er in de loop van de jaren een paar “probleemgevallen” kwamen te wonen. Neem maar aan dat het woonplezier dan toch vrij snel en drastisch kan afnemen, vooral omdat er meestal geen verhaal te halen is bij misstanden die dat met zich mee kan brengen.

Dit gezegd hebbende, je hebt het natuurlijk ook bij koopwoningen niet voor het zeggen wie je buren worden en hoe ze zich in de omgang gedragen. Je kunt buren hebben die het huis op zaterdag gebruiken als een soort supportershome voor plaatselijke voetbal-hooligans die tot diep in de nacht lallend in de tuin hangen en pissen in de tuinen van de buren. Of ze hebben een kinderrijk gezin waarvan de krijsende kinderen ervoor zorgen dat je met mooi weer geen moment rustig in je eigen tuin kunt zitten. En dan kunnen het nog doe-het-zelvers zijn die geen moment stil kunnen zitten in hun vrije tijd, waardoor je in het weekend continue het lawaai hoort van schuurmachines, hamers en klopboren.

Uiteraard zijn dit hypothetische gevallen en is iedere overeenkomst met de werkelijkheid puur toeval.

Claim voor de vertraging

Meteen al weer aan het werk vandaag, en ik kon aan de bak want er stonden maar liefst 97 e-mailtjes op me te wachten. Daar zaten ook een paar e-mailtjes tussen van persoonlijke aard, zoals die met betrekking tot onze belastingaangifte voor 2021. Die moest verplicht worden uitgevoerd door een door mijn werkgever aangewezen bedrijf omdat ik in dat jaar officieel ben teruggekeerd van mijn assignment in Irak. Er moet dan een gedeelde aangifte gedaan worden voor zowel Irak als Nederland en omdat dat implicaties kan hebben voor mijn werkgever mag ik dat niet zelf doen.

Enerzijds ben ik daar blij om omdat zoiets een behoorlijk ingewikkelde aangifte is, maar anderzijds is niet alles wat dat bedrijf opvoert in ons voordeel want aan uitzonderingen en bijzondere situaties hebben ze geen boodschap. Dat heeft ons bij een eerdere vergelijkbare situatie al eens meer dan duizend euro in ons nadeel gekost maar er is helaas niets aan te doen want je kunt geen verhaal halen. We hopen er deze keer dus maar weer het beste van.

Iets anders wat ik vandaag moest doen was het afhandelen van een claim tegen TUI Fly vanwege de vertraging van onze terugvlucht. Het is wettelijk geregeld dat wanneer een vlucht meer dan drie uur vertraging heeft dat je dan mogelijk recht hebt op een schadevergoeding. Er is weliswaar een hele waslijst aan uitzonderingen, dingen waar een luchtvaartmaatschappij zelf niks aan kan doen, maar die zijn in ons geval allemaal niet van toepassing voor zover wij kunnen nagaan.

Overigens had TUI Fly zelf al voor vertrek vanaf Curaçao bij het inchecken een flyer overhandigd aan alle passagiers waarin precies stond wat de voorwaarden voor een claim zijn en hoe de claim moet worden ingediend. Dat kon allemaal online via een site van hun klantenservice en dat kon ik vanmorgen dus zonder problemen doen. Nu is het afwachten of de claim wordt gehonoreerd en wat de vergoeding dan zal zijn, en daarover krijgen we als het goed is binnen twee weken bericht.

Katten opgehaald

Onze beide katten Abby en Monster hadden we ondergebracht bij de kastenopvang “Kat & Ko” in Rijnsaterwoude en die hebben we daar vanmorgen weer opgehaald. We wisten al dat de katten het naar hun zijn hadden gehad want Lenie, de beheerder van de opvang, hield ons op de hoogte via tekstberichtjes. Zo hadden we al gehoord dat de katten allebei de eerste twee dagen nauwelijks hadden gegeten maar dat alles daarna eigenlijk prima was gegaan.

Zelf was ik nieuwsgierig of ze nog een beetje met de andere katten hadden kunnen opschieten want als ze in de opvang naar buiten gaan zitten daar ook de andere katten van de opvang, en er is ook de mogelijkheid voor de katten om van het ene hok naar het andere te gaan. Er wordt in de opvang uiteraard op gelet hoe dat in de praktijk gaat en die deurtjes kunnen worden gesloten als het niet gaat, maar blijkbaar was het geen enkel probleem geweest.

Zelf was ik daar wel een beetje verbaasd over want Abby kan behoorlijk territoriaal gedrag vertonen en Monster liet na aankomst in Nederland met blazen duidelijk merken dat ze weinig moest hebben van onze Nederlandse kat Paula. Toch waren ze oorspronkelijk wel kastengezelschap gewend want in het huis waar ze in Manila waren opgevangen liepen veertien katten rond. Mogelijk is de verklaring simpelweg dat ze nu zelf ook op vreemd terrein waren en dus niet in hun eigen territorium. Hoe dan ook, het was goed om te horen dat ze sociaal met de andere katten in de opvang omgingen.

De terugweg ging weer met veel gejank in de kooi achterin de auto, en eenmaal weer thuis waren ze toch nog wel even uit hun gewone doen. Abby was duidelijk het snelst weer gewend, die lag al vrij gauw weer op een vertrouwd plekje op een van de bedden, maar Monster heeft de hele dag lopen miauwen. Het zal wel snel weer wennen allemaal…

Er stonden op de Facebook-pagina van “Kat & Ko” nog een paar leuke foto’s van Abby en Monster:

Rampzalige toestanden op Schiphol

In eerste instantie waren we blij met de mededeling dat onze terugvlucht van Curaçao naar Schiphol een uur korter zou duren dan de heenvlucht, namelijk acht en een half uur. Onderweg probeerden Riet en ik wat te slapen, wat niet eens zo slecht lukte ondanks dat zelfs de DeLuxe stoelen niet echt geschikt zijn voor dat doel. Ikzelf slaagde erin om alles bij elkaar zo’n twee en een half uur te slapen, Riet sliep zelfs een uur of vier.

Het vliegtuig landde precies op tijd om tien over twee in de middag op de luchthaven Schiphol waar Martin klaar zou staan om ons naar huis te brengen. We waren redelijk vlot door de paspoortcontrole (twee klungelende toeristen voor ons bij het automatische poortje) waarna we naar de hal liepen met de bagagebanden, voor het ophalen van onze koffers. Daar troffen we een enorme chaos aan…

Het was bomvol in de hal en geen enkele bagageband draaide. Op het scherm van band 22 waar onze koffers werden verwacht stonden nog twee vluchten die nog niet waren afgehandeld en de hele band lag vol met koffers van weer een eerdere vlucht die niet waren opgehaald. Het bleek dat er vanochtend een wilde staking was geweest van het bagage-personeel van KLM, en hoewel de staking inmiddels was afgelopen was er nu een enorme vertraging in de afhandeling van alle bagage.

Na een uur wachten kwamen de koffers van de eerst vlucht op het scherm, even later gevolgd door de koffers van de tweede vlucht. We verwachtten nu de koffers van onze vlucht maar in plaats daarvan verscheen op het scherm de mededeling “Bagageband Gesloten”. Riet ging mee met een groep mede-reizigers naar de balie van Swissport, het bedrijf wat onze bagage moest afhandelen, maar er kwam geen duidelijke informatie. De woorden “staking”, “overmacht” en “geduld” gaven de situatie zo’n beetje weer en we konden niets anders doen dan afwachten.

We stonden op een gegeven moment zelfs op het punt om gewoon naar huis te gaan, maar het besef dat we dan de volgende dag ook waarschijnlijk heel lang bezig zouden zijn om onze koffers alsnog te krijgen weerhield ons ervan. Martin gaf aan dat hij wel wilde wachten, waar we erg blij mee waren want het zou waarschijnlijk ook niet eenvoudig zijn om een taxi te krijgen en aan de trein wilden we helemaal niet denken.

Om tien over vier kregen we dan eindelijk te horen van een rondlopende mevrouw van Swissport dat eerdere berichten niet klopten, dat de bagage onderweg was naar band 22, en dat de eerste koffers rond half vijf werden verwacht. Dat bleek te kloppen want de band startte om vijf over half vijf, en omdat onze koffers vanwege onze DeLuxe tickets een prioriteit-label hadden gekregen kwamen ze al vrij snel (om tien over half vijf) op de band.

Martin bracht ons naar huis waar we om tien over half zes aankwamen. We vroegen ons al een tijdje af wat er in vredesnaam zo leuk is aan een vliegvakantie. Voor ons was het leed op zich nog te overzien, maar dat gold waarschijnlijk niet voor al die passagiers die vandaag vanaf Schiphol zouden vertrekken voor hun vakantie…