Langverwacht bericht…

Het zat er al aan te komen, maar vandaag kreeg ik het bericht wat iedereen die oud genoeg wordt in Nederland krijgt: vanaf 27 oktober krijg ik AOW.En hoewel het natuurlijk toch een zegen is als je die leeftijd mag bereiken, het is toch wel enigszins confronterend want het betekent normaal gesproken dat je werkende leven erop zit, je kunt stoppen met werken. In mijn geval gaat dat niet helemaal op en dat heeft alles te maken met het verschuiven van de AOW-leeftijd door de regering in de afgelopen jaren.

Toen ik op 1 januari 1998 bij mijn huidige werkgever in dienst kwam stond er in mijn arbeidscontract dat mijn pensioen zou ingaan op 60-jarige leeftijd. Dat was de norm bij Shell, en ik heb ook vele collega’s gehad die van die regeling hebben mogen profiteren.

De regering stak daar een aantal jaren na mijn indiensttreding een stokje voor en verplichtte Shell de landelijke norm te volgen en dat te veranderen in 65 jaar. Een tegenvaller dus voor mij en all andere werknemers, maar daar hield het niet mee op, er werd de afgelopen jaren voortduren gerommeld aan de AOW-leeftijd.

Omdat mensen significant ouder worden dan pakweg een halve eeuw geleden werd de AOW vrijwel onbetaalbaar voor de staat en besloot de regering de AOW-leeftijd en de pensioenleeftijd aan te passen naar 68 jaar. Dat leverde nogal wat weerstand op omdat met name oudere werknemers nu plotseling drie jaar langer zouden moeten werken. Om die groep enigszins te ontzien werd besloten voor hen een stapsgewijze AOW-leeftijd in te voeren, afhankelijk van hoe dicht je bij de oorspronkelijke grens van 65 jaar zat, en voor mij resulteerde dat in een AOW-leeftijd van 66 jaar en zeven maanden. En dat is dus op 27 oktober aanstaande.

Wat echter niet werd aangepast voor deze groep is de pensioenleeftijd, die bleef gewoon gehandhaafd op 68 jaar en dat betekent dat ik, hoewel ik met 66 jaar en zeven maanden al AOW ga ontvangen, ik tot mijn 68e moet wachten voordat mijn opgebouwde pensioen gaat uitbetalen. Een pensioengat dus, waar op zich niks aan te doen is maar waar ik als alles goed gaat geen last van ga hebben omdat ik verwacht tot mijn 68e te kunnen blijven werken.

Ik heb namelijk net in augustus vorig jaar weer een nieuwe baan gekregen bij Shell en dus weer een contract voor drie jaar voor mijn huidige functie. Die drie jaar ga ik waarschijnlijk niet volmaken want ik hoop toch wel met mijn 68e daadwerkelijk met pensioen te kunnen gaan. Tot die tijd krijg ik dus vanaf 27 oktober iedere maand een extraatje in de vorm van mijn AOW.

Overigens krijg ik minder AOW dan de gemiddelde Nederlander, veertien procent minder om precies te zijn. Dat heeft te maken met het feit dat de jaren dat ik in het buitenland heb gewoond in mindering worden gebracht op het AOW-bedrag. Is er van een volle AOW-toelage al bijna niet te leven in deze tijd, mijn AOW is in dat opzicht helemaal ontoereikend. Maar goed dat ik een goed pensioen heb opgebouwd in de loop der jaren…

Noodweer

Het weer is heel erg wisselvallig op het moment, mooie zonnige dagen worden afgewisseld met winderige en bewolkte dagen. Vandaag was zo’n mindere dag en er werd ook nog eens veel regen verwacht. En dat kwam, in de vorm van een paar hevige stortbuien die plaatselijk maar ook landelijk heel erg veel overlast bezorgden.

Martin stuurde een foto die hij had gemaakt rijdend over de Sandtlaan in Rijnsburg, en dat had meer weg dan varen dan van rijden: de weg stond compleet blank. Er kwamen meerdere berichten van blank staande straten in Rijnsburg, en op de foto hierboven is te zien dat het bij ons voor de deur ook niet veel scheelde.

Vergeleken met sommige delen van het land viel het hier op zich nog mee, er werden complete overstromingen gemeld en in Zierikzee kregen ze zelfs te maken met een heuse tornado. Tornado’s verwacht je in het zuid-oosten van de Verenigde Staten maar niet in Zeeland, maar het gebeurde toch. De schade was enorm, daken waren afgerukt, huizen vernield en er zijn tientallen gezinnen dakloos.

Blijkbaar moeten we rekening gaan houden met dergelijk extreem weer de komende jaren, als gevolg van het veranderende klimaat. Zijn we mooi klaar mee…

Sporten en fietsen mag weer

De afgelopen drie weken heb ik rustig aan moeten doen als gevolg van mijn ongeval: drie weken niet sporten, niet fietsen, en zeker geen dingen tillen die zwaarder waren dan een kilo of vier. Het viel niet mee want ik voelde me op zich prima, het enige waar ik last van had (met name in het begin heel erg) waren mijn gekneusde ribben en mijn verstijfde rechterhand.

Vandaag moest ik terug naar het LUMC voor een controle afspraak met de uroloog. Ik kreeg te horen dat mijn herstel voorspoedig leek te verlopen, er was geen spoor van bloed meer te vinden in mijn urine en omdat mijn fysieke gesteldheid ook prima in orde leek kreeg ik te horen dat ik weer voorzichtig mag gaan sporten. Het enige wat nog uit den boze is voor zeker nog drie tot vijf weken is hardlopen omdat dat toch een te groot risico is voor de inwendige operatiewond in mijn lies.

Dat laatste kan ik mee leven, ik ben blij dat ik weer wat mag gaan doen, en zeker dat ik weer mag gaan fietsen. Dat heb ik vanmiddag ook meteen gedaan, ik ben naar mijn moeder in Katwijk gefietst. Gek genoeg merkte ik onderweg dat de schrik van het ongeluk er toch nog wel in zat, ik reed veel voorzichtiger dan gebruikelijk voor mijn doen en ik was ook nogal schrikachtig ten opzichte van het andere verkeer. Dat zal nog een beetje moeten slijten, maar aan de andere kant is het misschien niet zo slecht om toch nog voorzichtiger te zijn in de toekomst. Het is tenslotte gebleken dat een ongeluk in een klein hoekje zit, ook voor mij…

Drukke vrije dag

Ik had vandaag een paar klusjes op het programma staan en daarom leek het me wel handig om maar een vrije dag te nemen. Zo had ik mijn moeder aangeboden om haar naar Medisch Centrum De Coepel in Katwijk te brengen want daar had ze een afspraak aan het begin van de middag, maar eerst moest ik vanmorgen naar Schiphol om Robin en Astrid op te halen die terugkwamen van hun city-trip naar New York.

De wekker stond op half zeven want de aankomst van de KLM-vlucht uit New York zou zijn om tien voor zeven ’s morgens. Gezien de verwachte drukte, het was tenslotte een gekkenhuis geweest de afgelopen weken op Schiphol, was ik van plan om pas te gaan rijden op het moment dat de vlucht zou landen. Dat bericht kwam veel eerder dan verwacht, om vijf voor half zeven piepte mijn telefoon al en ik zag een bericht van Robin, “We zijn geland”. Ik ging dus als een speer mijn bed uit en zat amper vijf minuten later in de auto op weg naar de luchthaven.

Het was redelijk rustig onderweg dus om vijf over zeven liep ik al door de hal naar de uitgang waar ik Robin en Astrid verwachtte. Daar aangekomen zag ik nog geen teken van aangekomen passagiers, dus ik wilde nog even op mijn gemak een bakkie koffie nemen bij Starbucks tegenover de uitgang. Tot mijn verbazing kwamen op dat moment Robin en Astrid net de hoek om, met een bak koffie in de hand. Wat bleek, hun vlucht was niet alleen een half uur eerder geland maar ze waren ook nog eens met twintig minuten door alle controles heen. En ook kwamen hun koffers zo’n beetje als eerste van de band, dus ze stonden al buiten voordat ik was gearriveerd. En ik dacht nog wel snel te zijn geweest!

Tot zover dus de verhalen over de drukte op Schiphol. Die zullen ongetwijfeld waar zijn, het was tenslotte overal in het nieuws, maar feit is dat Robin en Astrid er zowel bij vertrek als bij aankomst totaal geen last van hebben gehad. En dat heet toch wel mazzel hebben dan…

Het bezoek met mijn moeder aan De Coepel ging op zich ook vlot. Het Medisch Centrum is niet eens ver bij haar huis vandaan maar toch nog een hele tocht als je dat met een rollator moet doen. Vooral als het een kleine moeite is om haar even met de auto te brengen, en dat proberen we als familie dan ook altijd te doen. Het ging in dit geval om een verdacht plekje op haar voorhoofd, en dat wilde de behandelend arts toch maar even weg halen. Daarvoor werd een vervolgafspraak gemaakt.

En vandaag was ook nog eens de dag dat Maas de hele dag bij ons was, Gijsje werd vanmiddag uit school gehaald en ’s avonds bleven ze, samen met Martin en Sandra, bij ons eten. Al met al dus een vrije dag met een vol programma…

Miskoop van de maand…

Toen we op de Filipijnen woonden heb ik daar een Canon printer aangeschaft voor dagelijks gebruik en voor het printen van foto’s. Niet dat we er zoveel gebruik van maken maar af en toe heb je toch wel eens een document wat geprint moet worden of een foto waar je een afdruk van wilt. Het was niet eens een goedkoop ding want met name voor het printen van foto’s wil je toch wel een goeie kwaliteit afdruk en dan moet je toch wat dieper in de buidel tasten. Toen we terug gingen naar Nederland ging de printer uiteraard mee.

Aangekomen in Nederland bleek al snel dat er een probleempje was, er waren namelijk geen inktpatronen te koop die op dit model printer pasten. Canon (en andere merken waarschijnlijk ook) bouwt namelijk printers voor de Aziatische markt en brengen dezelfde printer ook uit in Europa maar dan net even anders. De printers zien er exact hetzelfde uit, met alleen een iets ander type-nummer, en de inktpatronen zijn dus net verschillend. Ze passen weliswaar wel in de printer maar er zit een andere chip in de patronen zodat de printer ze niet “herkend”.

Erg lastig dus als je inktpatronen leeg zijn, maar dankzij de internationale postorder-websites bleek dat gelukkig in eerste instantie geen probleem. Ik vond een leverancier in Singapore die de patronen opstuurde en zo kon ik de printer toch weer gebruiken. Op een gegeven moment stopte die leverancier met verzenden naar Europa, maar gelukkig bood het Chinese AliExpress uitkomst, die had zelfs meerdere toeleveranciers die de patronen wel konden leveren. Weliswaar niet de originele Canon patronen, maar ze werkten wel en ik kon weer verder met mijn printer.

De laatste twee keer ging het toch mis. Een paar maanden geleden had ik weer via AliExpress patronen besteld maar de leverancier dacht waarschijnlijk bijdehand te zijn, die stuurde me patronen voor het Europese model in plaats van het Aziatische model en die pasten dus niet. Bij mijn laatste bestelling dacht ik dat het goed zou komen want deze leverancier vroeg me eerst of het typenummer van mijn printer wel klopte, omdat het het Aziatische model was en ik bestelde vanuit Europa. Ik legde in een e-mail de situatie uit en kreeg bericht dat de patronen onderweg waren.

En inderdaad, ik kreeg van de week een complete set van de goeie patronen geleverd. Maar wat denk je, ze waren leeg…

Eerste whisky proeverij na Corona

Twee jaar geleden had zwager Aad kaarten geregeld voor de jaarlijkse whisky proeverij in de Pieterskerk in Leiden. We hadden dit evenement al een paar jaar bezocht en het was inmiddels een jaarlijkse traditie geworden om er naar toe te gaan. In 2020 gooide de Corona-crisis roet in het eten, en datzelfde gebeurde nog twee keer want ook op de data waarnaar het evenement was verzet was de Corona-crisis nog in volle gang. Deze keer ging het wel door, wat later in het jaar dan normaal (niet in april deze keer), en ook de locatie was veranderd want de Pieterskerk is niet meer beschikbaar voor dergelijke evenementen.

De nieuwe locatie was zeker niet minder want deze keer vond het evenement plaats in de Hooglandse Kerk, ook in Leiden. We waren deze keer maar met zijn drieën, Aad, Martin en ik. Robin moest helaas verstek laten gaan want die zat met Astrid een weekje in New York. Aad had wel een andere kandidaat gevonden voor de kaart van Robin maar die persoon was niet op komen dagen.

En er was nog een ander probleempje en dat was het vervoer. Normaal gesproken gingen we altijd op de fiets, maar dat kon ik dus niet omdat ik vanwege de nasleep van mijn ongeval op last van de artsen niet mocht fietsen tot nader order. Gelukkig was Riet bereid om ons zowel te brengen als te halen, wat op zich geen probleem was want zo lang duurt zo’n proeverij normaal gesproken niet. Ikzelf had overigens ook nog eens de handicap dat ik eigenlijk geen alcohol mocht, maar ik dacht dat af en toe een klein nipje maar moest kunnen. Ja toch?

Net als voorgaande jaren was de kerk gevuld met stands van importeurs en handelaars, en dus niet met stands van distilleerderijen. Dat hield met name in dat er bij iedere stand vele soorten whisky (en soms ook andere dranken) te proeven waren. Bij binnenkomst kregen we weer het vertrouwde proefglas, wat gegraveerd bleek met “2020”, die waren dus bedoeld geweest voor het uitgestelde evenement twee jaar geleden. Martin kocht weer een draagband waarmee je het glas om je nek kon hangen, net zoals hij drie jaar geleden had gedaan bij het laatste evenement maar die was hij vergeten mee te nemen…

De proeverij was weer als vanouds, de kerk was hoofdzakelijk (maar niet uitsluitend!) gevuld met blanke mannen van middelbare leeftijd en de sfeer was zoals gewoonlijk heel gemoedelijk. Martin liep weer de nodige bekenden tegen het lijf (het zal niet) en we konden ons hart uiteraard ophalen aan het proeven van de vele soorten aangeboden whisky’s, al dan niet met bijbetaling van munten die we tegen een euro per stuk konden aanschaffen.

Ikzelf hield het toch maar bij nipjes en het meeste van de inhoud van mijn glazen ging (helaas) in de emmers die hier en daar stonden. Om er toch wat van te maken probeerde ik wat meer bijzondere whisky’s, zoals een Amerikaanse (ging wel), een Canadese waarin Maple Sirup was verwerkt (mierzoet en stroperig) en een Japanse Pure Malt (eigenlijk best lekker).

De topper van de avond was weer aan het eind van de avond toen Martin en ik onze resterende munten opmaakten aan een zestien jaar oude Tomintoul, net als drie jaar geleden (een topper).

Weer een geslaagde avond die we besloten met koffie en een lekker belegd broodje voordat we op de Hooigracht weer door Riet werden opgepikt.

En ook weer een Inter Access reünie

Al geruime tijd heb ik met wat ouwe makkers van mijn voormalige werkgever Inter Access een WhatsApp groepje. Wat we in dit groepje allemaal gemeenschappelijk hebben is dat we allemaal gespeeld hebben in het “bedrijfs-bandje” die onder meerdere namen en in meerdere samenstellingen een aantal jaren heeft bestaan toen ik daar werkte.

Vorig jaar zijn we eind oktober voor het eerst na vele jaren met een klein groepje weer eens bij elkaar gekomen en het was eigenlijk meteen weer als vanouds. Er is natuurlijk na ruim dertig jaar best een hoop te vertellenen het werd ook zo gezellig dat we besloten om het bij gelegenheid gauw nog eens te doen en dan misschien wat meer mensen van de voormalige band uit te nodigen. Min of meer cruciaal is de aanwezigheid van Ilco in Nederland want die woont al jaren in Thailand maar komt zo eens per half jaar een paar weken terug naar Europa.

In de afgelopen maanden hebben we onze twee zeer gewaardeerde oud-bandleden Jurjen en Jerry kunnen toevoegen aan de WhatsApp groep en beiden waren vandaag van de partij bij ons tweede samenzijn op dezelfde locatie, Café Moeke in Hollandse Rading, vlakbij Hilversum. Niet helemaal toevallig, want Hilversum was (en is) de thuisbasis van onze toenmalige werkgever Inter Access. En het werd zo mogelijk nog gezelliger deze keer dan de vorige keer, en het was op het terras uiteraard ook wat aangenamer dan eind oktober vorig jaar toen we allemaal zelfs een dekentje kregen tegen de kou. Het werd zelfs behoorlijk laat, want hoewel de beide dames wat eerder vertrokken bleven de mannen zitten tot een uur of tien in de avond. De afspraak werd gemaakt om binnenkort weer eens wat muzikaals te doen en om de vaart erin te houden begon Ilco meteen met het regelen van het een en ander.

Op de foto zie je van links naar rechts Ilco, Margaret, Jurjen, Leanne, Jerry en ikzelf:

Kwart voor elf ’s avonds…

Sinds de zomertijd jaren geleden werd ingevoerd hebben we in Nederland met name in juni en juli avonden met extreem lang daglicht. We zijn nog niet eens op de langste dag en het is op dit moment ’s avonds nog steeds licht om kwart voor elf, zoals je op de bovenstaande foto kunt zien.

We zijn daar inmiddels wel aan gewend maar Riet en ik weten dat dit niet overal op de wereld hetzelfde is. In onze tijd in Zuid-Oost Azië was dat heel anders, mede omdat ze daar niet doen aan zomertijd (of “Daylight Saving Time” zoals het in Engels-talige landen heet. Maar omdat die landen veel dichter bij de evenaar liggen dan Nederland is daar het verschil tussen de dagen in de zomer en de winter ook bijna verwaarloosbaar.

In Kuala Lumpur was het iedere ochtend rond zeven uur licht. In de zomer kwam de zon om tien voor zeven op en ’s winters om tien over zeven, een verschil dus van amper twintig minuten. In Manila was het vrijwel hetzelfde beeld, zij het dat beide tijdstippen door de meer oostelijke ligging van de Filipijnen ten opzichte van Maleisië een uur eerder waren. Ik werd daar altijd om zes uur wakker met het zonnetje al in de slaapkamer en iedere avond werd het tussen zes en half zeven al donker. Veel constantere dagen dus dan in Nederland, en in de herfst dus geen depressies als de dagen veel korter begonnen te worden…

Ikzelf heb altijd moeite met de “donkere dagen voor Kerst” en ik kan dan ook ieder jaar weer niet wachten tot de dagen weer langer worden in het voorjaar. En deze tijd van het jaar is voor mij beslist de beste tijd van het jaar wat dat aangaat, ’s morgens al heel vroeg licht en ’s avonds nog daglicht tot heel laat in de avond.

Ik vraag met wel eens af hoe het is om ver noordelijk te wonen, zoals in Noorwegen of Alaska, waar de zon zes maanden niet ondergaat maar het de zes daaropvolgende maanden donker blijft omdat de zon niet opkomt. Maar eigenlijk wil ik dat helemaal niet weten, geef mij maar de constante dagen van Zuid-Oost Azië…

Jaarlijkse Shell-reünie

Zoals gewoonlijk probeer ik minstens één keer per jaar een reünie te organiseren van mijn oud-Shell collega’s van het eerste uur. Het leven bracht ons bij elkaar op 1 januari 1990 toen ik begon aan een tijdelijk opdracht van drie maanden in het Shell kantoor wat toen nog gevestigd was aan het Hofplein in Rotterdam. Joop en Stijn werkten daar al, evenals Karel die daar de inhuurkracht was die ik tijdelijk moest vervangen tijdens zijn geplande vakantie. Ik moest er samenwerken met Walter, die voor Shell werkte in Rijswijk en daarvoor werd overgeplaatst naar Rotterdam. Willem werkte toen in Pernis voordat hij het team kwam versterken.

We hebben als team een paar jaar samengewerkt en gingen daarna allemaal een andere kant op: Joop ging met pensioen, Stijn emigreerde naar Canada, Karel en Willem vertrokken bij Shell en Walter ging naar een ander team. Toch bleven we altijd contact houden en op een gegeven moment besloten we om minstens één keer per jaar bij elkaar te komen. Dat doen we op enkele uitzonderingen na altijd in Rotterdam, ook omdat het daar allemaal begonnen is maar ook omdat dat nu eenmaal voor iedereen het meest Centraal ligt.

Traditioneel komen we in eerste instantie bij elkaar in een gelegenheid achter De Doelen die al meerdere namen heeft gehad maar tegenwoordig de “Stadsbrasserie Rotterdam” heet. Ook deze keer kwamen we daar bij elkaar, met uitzondering van Karel die deze keer vanwege een zware verkoudheid verstek moest laten gaan. Wel een zeer aangename verrassing was dat Joop er weer bij was nadat hij vanwege zijn gezondheid (hij is inmiddels 88!) een aantal jaren heeft moeten overslaan.

Joop kwam met zijn partner Margriet, en ook Walter en Willem waren er al toen ik eindelijk (bijna een half uur te laat) aankwam vanwege de enorme drukte op de weg. Het werd al snel gezellig en we besloten om niet te verkassen en wat te eten in de Stadsbrasserie. We bestelden en het bestek kwam op tafel, maar toen kwam degene die ons bediende met een zorgelijke blik naar ons toe. En wat denk je dat de mededeling was, er was geen eten! Er was niets meer te krijgen want de keuken was al dicht…

Gelukkig verwees het personeel ons naar een paar andere mogelijkheden vlakbij waar we lekker zouden kunnen eten, en een van de aanbevolen restaurants was het DoDO Café vlak om de hoek. We wandelden daar naar toe en kregen binnen een prachtig plekje waar we de rest van de avond doorbrachten. Het eten was uitstekend, het gezelschap nog veel beter, en het was wat mij betreft dan ook een absolute topavond. Het was al over tienen toen we eindelijk afscheid namen en we besloten om dit nog een keer zouden kunnen doen na de zomervakanties, en dat ook met Karel erbij natuurlijk.

Voor mij dus de opdracht om dat te gaan regelen, als vaste organisator…

Riet gaat mee naar de Efteling

Martin, Sandra en de kleinkinderen gingen vandaag een dagje naar de Efteling, en ze hadden Riet uitgenodigd om mee te gaan. Ik moest werken en kon dus sowieso niet mee, mijn enige bijdrage was het afstaan van mijn auto aangezien die meer ruimte biedt dan de Lexus van Martin en Sandra en dus wat comfortabeler is voor het vervoer van drie volwassenen en twee kinderen in kinderzitjes.

Dat het er druk zou worden hadden ze al wel verwacht want er deden geruchten de ronde dat vrijwel alle scholen in Rijnsburg hadden besloten vandaag naar de Efteling te gaan in verband met een “studiedag” voor het onderwijzend personeel. Die verwachting kwam ook wel uit zo bleek bij aankomst, want het was inderdaad ontzetten druk in het park.

De wachttijden voor de diverse attracties waren soms dusdanig lang dat ze het maar voor gezien hielden. Gelukkig konden ze wel in de Droomvlucht, die met name Gijsje geweldig vond, en uiteraard vond die ook het sprookjesbos heel erg leuk. Ook daar was het druk, zo erg zelfs volgens Riet dat je af en toe in de rij moest staan om door een raampje te kunnen kijken. Maar al met al was het een heel geslaagde dag want het weer zat voor de verandering eens heel erg mee: het werd zonnig en warm, ondanks dat er bij aankomst nog een enkel stapje regen viel.

De dag eindigde met poffertjes en twee slapende kinderen achterin de auto op weg naar huis…

De Ooievaarsrem

Nog steeds ben ik regelmatig getuige van een verschijnsel waar ik niks van begrijp, maar wat al zo oud is als ik me kan herinneren. Ik zie het al gebeuren sinds ik me voor het eerst bewust was van mensen op de fiets. En dan moet ik eigenlijk zeggen vrouwen op de fiets, want ik kan me niet herinneren dat ik het ooit een man heb zien doen. Het sterft ook blijkbaar niet uit, ondanks dat de moderne fietsen van steeds betere remmen worden voorzien, want pas geleden nog zag ik het zelfs een jonge meid doen.

Ik heb het over wat ik altijd “de Ooievaarsrem” noem. Je ziet het meestal als oudere vrouwen op de fiets willen stoppen. Ze gebruiken dan niet de remmen die op de fiets zitten maar brengen één been aan de grond en hopsen dan half stappend met dat ene been nog een stuk vooruit tot ze stilstaan. Niet zelden doen zich daar gevaarlijke situaties bij voor, met name als ze plotseling moeten stoppen, want je staat dan natuurlijk niet meteen stil. Al heel vaak heb ik gezien dat andere verkeersdeelnemers moesten uitwijken en automobilisten krachtig moeten remmen omdat de dames veel te laat tot stilstand kwamen. Frappant bij zulke gevallen is de grote verontwaardiging bij de vrouwen op de fiets die niet zelden gepaard gaat met boze woorden en gebaren, alsof het nota bene de schuld is van de andere weggebruiker.

Hoe dit verschijnsel ontstaan is is me een raadsel, maar ik weet dat mijn Oma het altijd deed en veel vrouwen het nog steeds doen. Het waarom is me ook niet duidelijk: je gebruikt de normale remmen niet, je brengt jezelf uit balans (met het risico op sneller vallen) en het is zoals gezegd ronduit gevaarlijk als je plotseling moet stoppen.

En dan natuurlijk de vraag waarom het altijd vrouwen zijn die het doen en mannen vrijwel nooit. Of heeft dat misschien te maken met de extra stang op mannenfietsen die in de weg zit (Au!) als je van het zadel glijdt om de Ooievaarsrem te doen? Als dat zo is gaan we, nu fietsen meer universeel worden en die stang aan het verdwijnen is, misschien zien dat ook mannen het doen. Het is niet te hopen, zeker niet niet vrijwel iedereen boven de veertig in Nederland is voorzien van een e-bike die sneller rijdt dan een gewone fiets maar daardoor dus ook een langere remweg heeft.

Misschien toch tijd voor een fietsexamen? Ik weet het, niet realistisch om vele redenen…

Grasparkiet

Riet zorgt in de winter altijd voor bijvoeding van de vogels in onze tuin, en daar heeft ze zelfs vorig jaar een fraaie standaard voor gekocht waaraan behalve lantaarntjes ook meerdere voerbakjes kunnen hangen. De vogels maken in de winter altijd dankbaar gebruik van aangeboden zaden en pinda’s, maar het betreft dan toch meestal de grotere soorten zoals de eksters en de kraaien. In het voorjaar komen ook de kleinere vogels zoals roodborstjes en koolmeisjes, maar sinds kort hebben we ook regelmatig bijzondere gasten.

Een week of wat geleden verscheen er opeens een vogel in de tuin die we heel af en toe wel eens hadden gezien maar die nu, vanwege het aanbod van gratis en veelvuldig voer, steeds vaker te zien zijn. Ook vanmorgen zagen we opeens de groene grasparkiet op de standaard zitten. In plaats van zich te goed te doen aan het aangeboden voer keek ze wantrouwend in het rond, en met goede reden want onze kat Monster had de vogel gezien.

En waar Monster eksters altijd piepend en miauwend van een afstandje blijft bekijken zag ze in de grasparkiet zeker wel een potentiële prooi want ze sloop langzaam naderbij. De grasparkiet kon haar vanwege het hoge uitzichtpunt echter prima zien aankomen en ze vloog dan ook meteen weg toen Monster te dicht bij kwam. Zonder dat ze van het aangeboden voer had kunnen proeven, maar we verwachten nu de voederplek bekend is wel vaker bezoek.

Moeder 91 jaar!

We konden het eindelijk weer eens groter vieren dan de afgelopen twee jaar toen er door de Corona-beperkingen niet veel mogelijk was: mijn Moeder’s verjaardag! Ze werd vandaag 91 jaar, en dat vierden we met alle kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen in strandrestaurant Zomers, lekker dichtbij voor haar op maar een paar minuutjes lopen vanaf haar huisje.

Ze viert haar verjaardag de laatste jaren (met uitzondering uiteraard van de twee Corona-jaren) buitenshuis want het huisje aan de Weeshuisstraat is weliswaar heel knus maar bij lange na niet groot genoeg om de hele familie tegelijk te ontvangen. Omdat de eerste-keus locatie aan de Parledam niet meer beschikbaar was moest er een alternatief worden gezocht en al snel kwam het idee op om het in een strandrestaurant te doen. Zomers lag daarbij vanwege de nabije ligging voor de hand, en bovendien heeft Zomers een apart gedeelte voor speciale gelegenheden zodat je apart zit van de andere gasten.

Het was schitterend weer, dus uiteindelijk hebben we de binnenlocatie (die al wel helemaal klaar stond voor het feestje) niet gebruikt want er was ook een gedeelte van het terras voor ons gereserveerd. We hebben met zijn allen dus heerlijk buiten gezeten, en ik zeg expres met zijn allen want iedereen was er, toch groot genoegen van mijn Moeder die zichtbaar genoot:


Toch maar aan het werk

Het gaat op zich goed met mijn gezondheid in die zin dat ik geen nadelige gevolgen heb overgehouden aan de operatie. Het enige waar ik nog last van heb is wat stijfheid, met name in mijn rechterhand die ook wat opgezwollen is, en heel erg pijnlijke ribben aan de linkerkant als gevolg van flinke kneuzingen. Dat laatste zorgt alleen voor ongemak bij bijvoorbeeld opstaan, want als ik loop of zit heb ik er geen last van. En hoesten, niezen en hard lachen kan op dit moment echt niet want dan verga ik wel van de pijn.

Omdat ik geen last heb bij gewoon zitten besloot ik vanmorgen maar gewoon aan het werk te gaan. Thuis weliswaar, maar dat doe ik toch al de meeste dagen van de week, en bovendien is autorijden met die stijve rechterhand sowieso geen goed idee. Het enige waar ik wel rekening mee moet houden is dat ik wat meer korte pauzes moet nemen, iets waar Riet me op moest wijzen want zelf had ik dat natuurlijk weer niet bedacht. Als ik eenmaal aan het werk ben dan ben ik geneigd om maar door te kachelen terwijl dat zeker nu niet zo goed is.

Ik heb uiteraard vanmorgen mijn baas gewaarschuwd dat ik al weer aan het werk was en die was heel verbaasd. Hij zei nog net niet dat ik er mee moest stoppen maar hij zei wel dat ik voorzichtig aan moest doen en dat mijn gezondheid voor alles ging. Ook veel collega’s reageerden met leuke berichtjes, ze wisten van mijn ziekenhuisopname omdat ik gisteren verscheidene vergaderingen had moeten afzeggen vanwege mijn verwachte ziekenhuisopname.

En als verrassing kwam er vanmiddag van mijn afdeling een prachtig boeket met beterschapswensen.

In het ziekenhuis

Het uitzicht vanmorgen toen het licht werd was niet bepaald het uitzicht wat ik gisteren had kunnen bedenken. Ik keek namelijk vanuit een ziekenhuisbed op de tiende etage van het LUMC op een andere vleugel van het ziekenhuis. 

Het wachten op de uitslag van de CT-scan duurde inderdaad lang, en na een uur was Riet het zat en ging vragen of er al bekend was hoe lang het eigenlijk zou duren. Dat leverde meteen effect op want de chirurg kwam al na een paar minuten de kamer waar ik lag binnen. Ze vertelde dat er een bloeding was geconstateerd in mijn linker nier, waar behalve dat ook nog een cyste was gevonden en er zat een scheur in de nier. De oorzaak van de bloeding leek een gebarsten bloedvat wat mogelijk dicht gemaakt zou worden, maar daarvoor moest ik de nacht ter observatie in het ziekenhuis blijven.

Riet vertrok daarop naar huis om wat spullen voor me te halen die ik nodig zou hebben, zoals toiletspullen, een pyjama en andere kleren. Ik zou naar een andere kamer gebracht worden want nu lag ik op een kamer in de SEH-afdeling zelf. Riet kreeg te horen welke kamer het zou worden (C-vleugel, tiende verdieping, kamer 82) zodat ze me kon vinden als ze weer terug was.

Nadat Riet was vertrokken werd er al snel een bed op de gang gereed gemaakt om me naar de andere kamer te brengen, maar opeens kwam de verpleegkundige binnen en die vertelde met dat de plannen waren gewijzigd. De uroloog kwam me een paar minuten later vertellen wat dat was. Het bleek dat an overleg tussen de uroloog en de radioloog was besloten om geen risico te nemen en me toch maar snel te opereren om de bloeding te stoppen. Het proces werd me uitgelegd en ook dat het gevolg zou zijn dat mijn linkernier minder zou gaan functioneren, maar ook dat het de veiligste oplossing was.

En zo lag ik nog geen tien minuten later, na een rit met bed en al door de catacomben van het LUMC, op de operatietafel van de afdeling radiologie. Voor de procedure hoefde ik niet helemaal verdoofd te worden, er zou via de slagader in mijn rechterlies een draad worden ingebracht die de lekke ader zou lokaliseren en eventueel repareren met een ijzerdraadje. Het opzoeken gebeurde met contrastvloeistof wat de aderen zichtbaar maakte op een enorm groot scherm wat er naast me stond. Ik maakte de hele procedure dus mee, al merkte ik er nauwelijks iets van. Ik kon het scherm ook niet zien want er hing een grote camera boven mijn buik die nodig was voor de tussentijdse foto’s.

De hele operatie duurde nog geen drie kwartier en ik kreeg te horen dat de lekke ader ondertussen vanzelf al dicht was gegaan en er dus geen ingreep was gedaan voor reparatie. wel was er nu meer duidelijkheid over de aard van het vocht rond de nier, dat was waarschijnlijk afkomstig van de cyste die door de klap was opengebarsten. Ik werd daarna alsnog naar kamer 82 gebracht waar Riet al zat te wachten. Die was behoorlijk ongerust want ze wist van de hele operatie niets af, ik had geen tijd meer gehad haar te waarschuwen en het was haar ook niet verteld.

Ik werd geïnstalleerd voor de nacht, nog steeds in mijn operatie-jurk, want ik mocht mijn rechterbeen twee uur lang absoluut niet bewegen. Dat was omdat de open gesneden slagader was dichtgeplakt met een speciaal soort membraan maar dat moest hechten. Nadat Riet was vertrokken probeerde ik wat te slapen maar dat ging niet omdat ik me voortdurend bewust was van dat been en omdat ik overal kramp begon te krijgen. Uiteindelijk viel ik pas om ongeveer kwart voor vijf in slaap, maar ik werd om kwart over zes al weer wakker gemaakt door een verpleegster voor een check-up.

Er was wat ongerustheid over het feit dat ik sinds de operatie nog niet had geplast terwijl een echo aantoonde dat mijn blaas toch vol zat. Dat probleem loste zich al snel op natuurlijk wijze op maar nog waren ze niet tevreden want het leek erop dat er in de fles minder zat dan dat er in mijn blaas had gezeten. Er moest dus nog meer worden geplast en na iedere paasbeurt werd er een echo gedaan om te kijken of er nog urine in mijn blaas was achtergebleven.

Vlak na het ontbijt (wat karig was want ik had niet kunnen bestellen) kwam terwijl ik me stond te scheren de uroloog binnen en die had gelukkig positief nieuws. Gezien mijn conditie en de resultaten van de check-up mocht ik wat haar betreft naar huis, al moest ze nog wel even overleggen met de chirurg. Ik stuurde snel een berichtje naar Riet, maar die zei me te bellen als er zekerheid was wanneer ik daadwerkelijk weg mocht want volgens haar kon zoiets nog wel eens een tijdje duren. En dat bleek, want aan het eind van de ochtend was er nog geen nieuws.

Toen een verpleegster kwam kijken vroeg ik of ze al iets wist maar het bleek dat de verpleging helemaal nog van niets wist. Ze belde met de uroloog, die blijkbaar op de chirurg zat te wachten terwijl de chirurg dacht de uroloog alles al had geregeld. Daarna kon ik redelijk snel vertrekken en even na het middaguur werd ik door Riet opgehaald.

Thuis gekomen heb ik de halve middag geslapen, wat niet gek was na vrijwel geen slaap in de afgelopen nacht. In de avond kwam de zoon van buurman Cees langs met een bloemetje, en hij was stomverbaasd toen hij het hele verhaal hoorde. Tenslotte leek gisteravond toen ik bij hun was weggegaan alles in orde. Ook Robin kwam nog even polshoogte nemen, hij had net als iedereen pas vanmorgen gehoord dat ik ’s nachts was geopereerd.

Vandaag was dus een dag met veel onverwachte gebeurtenissen, maar gelukkig is alles uiteindelijk toch nog goed terecht gekomen zoals het er zich naar laat uitzien. Nu eerst maar eens een nacht goed slapen… 

Fietsongeluk

Vandaag leek in eerste instantie een normale werkdag, met als enige uitzondering dat we vandaag op Maas pasten. Een extra oppasdag deze week, naast de donderdag, en Riet moest dus vanmiddag ook even Gijsje uit school halen.

Na het werk ging ik op de fiets naar de sportschool. Op de terugweg, ik reed al op de Bankijkerweg op de ventweg voor de huizen, toen ik een auto vanaf de hoofdweg de ventweg op zag draaien. Ik verwachtte dat de auto zou stoppen, maar dat deed hij niet en toen ik doorhad dat de auto doorreed kon ik hem niet meer ontwijken. Ik probeerde nog naar rechts te sturen maar er is langs de Bankijkerweg maar een smalle stoep met meteen daarnaast geparkeerde auto’s, dus er was geen ruimte. Ik werd van opzij vol geschept door de auto, kwam op de motorkap terecht en viel voor de auto op de grond nadat de auto vol remde.

Ik kwam met een smak vlak voor de auto terecht die goddank op dat moment al stilstond, op mijn linkerzij. Ik probeerde overeind te komen, wat niet meeviel want ik was helemaal verkrampt, maar het lukte. Ik had bloedende wondjes aan beide handen, een pijnlijke linkerzij, maar al snel kon ik constateren dat ik niks had gebroken. Van de schrik zei ik een paar hele lelijke woorden en ik was ook niet zo vriendelijk tegen de bestuurder die alleen maar stamelde dat hij mij niet had gezien. Het bleek de zoon van buurman Cees te zijn die in hetzelfde blok woont als wij.

Ik was behoorlijk van de kaart en wilde alleen maar naar huis. Mijn fiets leek op het eerste gezicht de klap goed te hebben overleefd, alleen de display van de motor was verschoven en leek beschadigd. Omdat we bijna buren waren lieten we het formele papierwerk, voor als dat nodig mocht zijn, maar even zitten en ik liep naar huis met de fiets aan de hand. In de schuur bleek dat de fiets nauwelijks schade had, het display was alleen wat geschaafd maar werkte verder nog prima en het linkerhandvat was beschadigd. Ikzelf was ondertussen behoorlijk stijf maar leek verder in orde nadat de bloedende wondjes waren bepleisterd.

Na het eten nam ik een heet bad tegen de stijfheid en ging daarna even langs bij buurman Cees om te vertellen dat alles meeviel. De auto was ook vrijwel niet beschadigd dus het leek erop dat we het erbij konden laten.

Totdat ik om half tien naar de wc ging en bloed plaste. Geschrokken liep ik naar beneden en zei tegen Riet, “Ik denk dat ik toch een probleem heb.”. Riet is in dat soort situaties altijd een stuk kordater dan ik en belde meteen de dokterspost. Die wilde me na een paar vragen zo snel mogelijk zien dus Riet greep de autosleutels en bracht me snel naar de dokterspost in Voorhout. Daar zat de wachtkamer vol, en we bereidden ons voor op een lange avond maar meteen na inspectie van mijn meegebrachte urine werd ik bij een dokter geroepen. Die deed een kort onderzoek en stuurde me vervolgens door naar de Spoedeisende Hulp van het LUMC.

Daar aangekomen, het was ondertussen al een uur of elf, werd ik al snel naar een behandelkamer gebracht. Daar werden foto’s gemaakt van mijn longen en buik, en er werd een echo gemaakt. Daarop was vocht te zien rond mijn linkernier dus ik werd naar een andere kamer gebracht voor een CT-scan. Om twaalf uur werd ik naar een kamer gereden waar Riet al zat te wachten, en we moesten wachten op de uitslag van de CT-scan. Er werd bijverteld dat dat wel een tijdje kon gaan duren, dus zat er voor ons niets anders op dan af te wachten, ik liggend op een ziekenhuisbed en Riet in een stoel ernaast.

Eindelijk klaar…

Ik had voor mijn verjaardag van mijn zoons een prachtige Fender Stratocaster gekregen van Lego. Daar wil ik altijd zo lang mogelijk van genieten dus ik raus dat dan niet in één avond in elkaar (als dat al lukt) maar smeer het constructie-proces uit over een paar dagen in een paar weken. De gitaar was inmiddels al een week of drie af maar de versterker met voetpedaal moest nog in elkaar worden gezet.

Vandaag ben ik er eens voor gaan zitten en het ik het project helemaal afgerond. De details waren ook nu weer verbazend en het eigenlijk jammer dat veel daarvan in het binnenwerk zit en dus niet goed zichtbaar aan de buitenkant. Maar ik weet dat het er zit want ik weet ook want een werk het was om het allemaal in elkaar te zitten, en het eindresultaat mag er wat mij betreft zijn.

Spelen erop gaat jammer genoeg niet maar hij krijgt een mooi plekje op mijn kamer waar de rest van mijn gitaren-verzameling staat.

Verwarring op kantoor

Dinsdag is voor mij inmiddels de gebruikelijke dag om naar het kantoor in Rijswijk te gaan en dat was ook vandaag weer zo. We hebben dat als team min of meer zo besloten zodat we dan allemaal dezelfde kantoor-dag hebben en dat vergroot de kans dat we met meer tegelijk aanwezig zijn. In principe hebben we ook de donderdag als kantoor-dag gereserveerd, maar dan in het kantoor in Den Haag. Dat laatste is voor mij lastig omdat er in Den Haag vrijwel geen parkeergelegenheid is en die dag laat ik dus meestal aan me voorbijgaan en werk ik gewoon net als de rest van de dagen vanuit huis.

Er zijn blijkbaar heel veel bedrijven die de dinsdag als vaste kantoor-dag hebben want het is altijd behoorlijk druk op de weg. Ik ben een keer op een woensdag naar kantoor gegaan en het verschil in verkeersdrukte was vergeleken met de dinsdag enorm. Op het kantoor zelf valt de drukte heel erg mee, meestal zijn we met z’n drieën, hooguit met z’n vieren, en het zijn altijd dezelfde mensen. Gezellig is het altijd wel maar toch werk ik liever van thuis uit, want alle projecten waar ik aan werk zijn in het buitenland en voor het werk op zich heb ik dus weinig interactie met mijn collega’s op kantoor.

Het is nog steeds de bedoeling dat we gaan verhuizen vanuit Rijswijk naar Den Haag maar dat is nog steeds niet gebeurd. Ik had al wel een berichtje gehad dat onze verhuisdatum 22 augustus zou zijn maar er gingen al geruchten rond dat dat niet gehaald gaat worden. Het gebouw waar we geplaatst gaan worden in Den Haag is nog steeds niet klaar en vanmorgen hoorde ik dat er nu weer onverwachte problemen zijn waardoor de verhuizing waarschijnlijk pas eind van het jaar kan plaatsvinden. Op zijn vroegst.

Die problemen schijnen zelfs zodanig groot te zijn dat er groepen die al verhuisd waren nu weer terugkomen naar Rijswijk. Vanmorgen liepen er in de voor ons gereserveerde ruimte in Rijswijk opeens allemaal mensen rond van andere teams die inderdaad vanuit Den Haag zijn overgeplaatst. Verwarrend was dat ze de locatie in het gebouw aangewezen hebben gekregen waar wij als team nu zitten, en de vraag is waar wij dan nu geacht worden te gaan zitten. Er is daarover niets gecommuniceerd en ook onze baas wist van niks. Telefoontjes naar de dienst die hierover gaat hebben ook nog niks opgeleverd, dus we wachten maar af.

Problemen heeft het gelukkig niet opgeleverd vandaag want omdat veel mensen nog steeds van thuis uit werken was er ruimte zat voor iedereen, alleen was het nu opeens veel drukker dan de afgelopen weken. En er was zelfs nog een voordeeltje want halverwege de ochtend werden er gebakjes met “Welkom in Rijswijk” erop uitgedeeld aan de nieuwkomers. En hoewel de traktatie dus in feite niet voor ons groepje bestemd was profiteerden wij er mooi van mee…

Alles in bloei

De afgelopen twee weken maakte iedereen zich ernstige zorgen over de droogte. Het had al een paar weken niet of nauwelijks geregend en alles was kurkdroog. ook bij ons was dat te merken aan de tuin, ondanks dat we regelmatig sproeiden. Zelfs tot een dag of twee geleden was de weersvoorspelling in dat opzicht niet erg rooskleurig want er werd voor de komende dagen geen regen voorspeld.

Dat veranderde opeens en kregen we in het land zelfs te maken met hevige onweersbuien in het zuiden en ook flink wat regen hier in het westen. De afgelopen dagen is er flink wat gevallen en hoewel er nu regelmatig zonnige perioden zijn is de voorspelling toch meer en regelmatiger een bui.

Voor onze tuin is dat fantastisch, want alles staat er opeens schitterend bij: het gras is gewoon weer groen, de platanen lopen uit als een malle en (bijna) alles wat zou moeten bloeien staat in bloei. Alleen het seringenboompje in de bak naast de serre vertikt het, die loopt wel uit maar er is geen knop te bekennen. Riet geeft hem nog twee weken en dan gaat onverbiddelijk de snoeischaar erin…

Drukte in de Sportschool

Aan het begin van het jaar is het altijd drukker in de sportschool vanwege de vele “goeie voornemens”. Mensen nemen zich voor gezonder te gaan eten en meer te gaan sporten, wat altijd resulteert in een redelijk drukke twee maanden. Normaal gesproken neemt die drukte zo eind februari weer even snel af als ze is toegenomen want de meeste nieuwkomers houden het niet lang vol.

Dit jaar is dat anders want de drukte is wel volgens verwachting toegenomen maar het neemt niet af. Dat komt waarschijnlijk omdat het publiek is veranderd: de toename is deze keer niet alleen het gevolg geweest van goeie voornemens (die zijn altijd herkenbaar aan hun fysieke voorkomen) maar van een groot aantal jongelui. En dat is vreemd want de sportschool waar ik al zes jaar kom had tot voor kort duidelijk geen grote aantrekkingskracht op de jeugd. Er liepen wel wat jonge gasten rond maar sinds een paar maanden lopen er veel meer, en deze keer ook veel jonge meiden. Het gaat blijkbaar om een grote groep middelbare scholieren dus waarschijnlijk heeft de sportschool een deel gemaakt met een middelbare school in de omgeving.

Voor de sportschool zelf zal het best goed zijn, al die extra clientèle, maar ik vind er niks aan. Allereerst is het veel drukker en is de kans dat de meeste apparaten bezet zijn (in ieder geval die jij net wilt doen) erg groot. Bovendien worden de apparaten veel langer bezet gehouden want die tieners trekken de sportschool rond in groepjes van drie, vier of zelfs vijf. Daarbij lopen ze continue met elkaar te ouwehoeren in plaats van te sporten dus blijft een apparaat soms wel een kwartier bezet terwijl er relatief weinig op gebeurd.

Nog een groot nadeel is de telefoonverslaving van de jongere generatie. Zitten ze alleen op een apparaat dan duurt het nog een eeuwigheid voordat het apparaat weer vrijkomt omdat ze tussen de oefeningen minutenlang op hun telefoon zitten te gluren. Soms gaan ze gewoon op een apparaat zitten en doen dan helemaal niets behalve met hun telefoon spelen. Ik maak dat om de haverklap mee op een apparaat wat ik wil gebruiken, en ik heb al een paar keer gevraagd of ze bezig zijn of op de bus zitten te wachten.

Al met al ben ik er dus niet blij mee, maar ik zal er blijkbaar mee moeten leren leven. Of een andere sportschool gaan zoeken, en ik moet toegeven dat ik daar al een paar keer aan heb gedacht…

Weer Dream Theater!

Het laatste concert wat we hadden gezien voordat alles stil viel vanwege de Corona-ellende was Dream Theater in het Amsterdamse AFAS Live. Eind vorig jaar, nog voor de laatste lockdown zelfs, werd er alweer een Europese tournee van Dream Theater aangekondigd en ook daarbij zou er weer een concert zijn in het AFAS Live. Mijn broer Alex en ik hadden maar een seconde of twee nodig om het besluit te nemen kaarten te gaan bestellen en neef Bastian besloot gelijk om ook mee te gaan. Ik stuurde het nieuws door naar mijn beide zoons en kreeg van Robin te horen dat hij dit ook wel eens een keer wilde zien.

De Corona crisis is inmiddels al een tijdje over en er was dus gelukkig geen enkel beletsel om het concert door te laten gaan, en daarmee werd Dream Theater dus ook het eerste concert wat we zouden gaan zien na de Corona-crisis. Robin en ik werden om half zes vanmiddag in Rijnsburg opgepikt en met zijn vieren reden we richting Amsterdam. Mijn broer had vlakbij een parkeergelegenheid gereserveerd die ook nog eens recht tegenover de Burger King bleek te zijn, dus de avond begon goed. Na nog een biertje in het Café First, naast AFAS Live, sloten we aan in de rij die overigens vrij vlot naar binnen schoof.

Er was deze keer een voorprogramma en met name Robin was daarmee in zijn nopjes want we hadden een week of wat van tevoren gehoord dat dat Devon Townsend zou zijn met zijn band Tesseract. We gingen na binnenkomst gelijk door naar de zaal want daar bleek Devon Townsend al te zijn begonnen, eerder dan was aangegeven in de aankondiging. Zijn optreden was enigszins teleurstellend omdat het geluid erg slecht was: de stem van Devon was nauwelijks te horen en de instrumenten klonken een beetje als een brij waardoor de gitaarsolo’s niet uit de verf kwamen. Dat gebeurt vaak met een voorprogramma, en helaas was dit dus geen uitzondering.

Dream Theater begon om klokslag kwart voor negen aan een optreden wat twee uur duurde. Dat is voor Dream Theater begrippen kort want we zijn gewend dat de band drie uur optreedt, maar dat is dan altijd zonder voorprogramma. De grote vraag is altijd hoe zanger James Labrie bij stem is, en daarbij hadden we het vorige optreden nog in gedachten waarbij dat ronduit desastreus was. Gelukkig was dat deze keer niet het geval, al bleek ook nu toch wel dat hij live steeds meer moeite krijgt om het waar te maken, en mogelijk is dat zelfs de oorzaak van een optreden van twee in plaats van drie uur.

Instrumentaal staat de muziek van deze band ook live op eenzame hoogte, het is werkelijk fenomenaal wat deze mannen presteren. Het optreden bevatte verrassende nummers zoals “6:am”, “Bridges in the Sky” en “About to Crash”, maar daarnaast ook vier nummers van het laatste album, inclusief het ruim twintig minuten durende titelnummer “A View from the Top of the World”. Jammer genoeg (voor mij) deze keer dus geen “Barstool Warrior”, ” The Looking Glass” of het nieuwe nummer “Transcending Time”. Nou ja, volgende keer misschien…

Gijsje wil een ijsje…

Donderdag, dus zoals gebruikelijk onze oppasdag. Dat betreft nu natuurlijk hoofdzakelijk Maas want Gijsje gaat naar school en Riet haalt haar pas om half drie ’s middags op. Sandra en Martin zouden pas aan het eind van de middag komen en dan zouden ze allemaal gezellig bij ons eten. En uiteraard wilde Gijsje daarna in bad, en dat was ook nodig voor Maas want die had zich vandaag behoorlijk vuil gemaakt in de serre en in de tuin.

Toen Gijsje vanmiddag uit school kwam kreeg ze zoals gewoonlijk iets te drinken en een snoepje, maar ze had ook nog iets anders in gedachten. Dat bracht ze ter sprake op een manier die Riet bijna om deed vallen van het lachen. Op een gegeven moment zei ze namelijk, “Oma, kunnen we even praten over eens ijsje?”. Ja, wat moet je daar nou op zeggen? Uiteraard kreeg ze haar ijsje…

Lego gitaar fase 1

Ik ben eindelijk begonnen met de Fender Stratocaster gitaar van Lego die ik voor mijn verjaardag heb gekregen. Riet zit op dit moment voor een lang weekend in Parijs met haar vriendinnen en ik heb dus het huis voor me alleen en alle tijd.

Dit Lego model bestaat uit twee onderdelen, de gitaar zelf en een versterker, en gisteravond ben ik begonnen met de gitaar. Dat viel nog niet mee, met name het gedeelte om de snaren er goed op te krijgen bleek nog een heel karwei. Die snaren zijn natuurlijk niet echt en ze worden dan ook niet op de traditionele manier bevestigd, het zijn gewoon touwtjes die aan het begin en aan het eind vastgeklikt worden. En dat bleek niet zo simpel als het lijkt.

Aan de kant van de kast konden vijf van de zes snaren eenvoudig worden vastgeklikt op hun bevestigingspunt, maar de zesde snaar zat net even anders, die moest soort van zijdelings worden vastgeklikt en die bevestiging schoot telkens los. Later bleek dat dat mogelijk kwam doordat ik het blokje waarop de snaar moest worden vastgeklikt verkeerde had geplaatst waardoor het makkelijk los schoot. Aan de andere kant werden de snaren met een gekleurd blokje gemarkeerd om ze in de juiste volgorde te krijgen, maar die gekleurde blokjes moesten daarna worden vervangen door “gewone” grijs gekleurde blokjes. Bij dat vervangen schoot de boel ook weer voortdurend los, maar uiteindelijk zat alles dan toch zoals bedoeld.

De rest was rechttoe, rechtaan en na iets van twee en een half uur zat de gitaar helemaal in elkaar. En daarmee is dus fase 1 van dit project nu klaar…

Grasparkiet in de tuin

Het is de afgelopen dagen prachtig weer geweest maar vannacht, of in ieder geval vanmorgen vroeg, is er toch eindelijk wat regen gevallen. Regen die hard nodig was om de kurkdroge bodem te bevochtigen, maar het was bij lange na niet genoeg om dat te bewerkstelligen. Sterker nog, het was in feite niet meer dan een buitje waarvan de straat maar amper nat werd.

Voor onze kat Abby was het geen beletsel om vanmorgen toch maar even de tuin in te gaan, en misschien wel omdat ze de vochtige lucht wel prettig vond. En toen ze aan het einde van de tuin onder de platanen liep gebeurde er iets wat we niet iedere dag zien: er kwam een grasparkiet de tuin ingevlogen en die ging zitten op de uitstalling van voedselkooitjes die Riet heeft geplaatst.

Monster lag op de rugleuning van de bank en kwam ook meteen in actie. Ze sprong onmiddellijk op de grond, sloop door de serre en bleef in de deuropening staan om haar kansen in te schatten. Grappig om te zien was dat Abby aan de andere kant van de tuin precies hetzelfde deed op hetzelfde moment. Ze sprongen ook allebei op hetzelfde moment naar voren, net na het moment van de foto, maar ze hadden pech want de grasparkiet had ze zien aankomen en vloog op tijd luid schreeuwend weg.

Toch vreemd dat de katten allebei wel achter een grasparkiet aan willen gaan maar dat ze de eksters die veelvuldig brutaal door de tuin vliegen en zelfs wandelen alleen maar van een afstandje bekijken. Ze doen zelfs geen poging die te grijpen, al maakt Monster met allemaal geluidjes wel duidelijk dat ze dat wel graag zou willen doen.

Waarschijnlijk zijn de eksters net even te groot, of misschien zien ze er met hun opvallende zwart-wit patroon toch te vervaarlijk uit…

Palmboom

Toen we naar de Bankijkerweg verhuisden eind januari 2017 was er achter ons huis een woestenij, met in eerste instantie zelfs nog ruim anderhalve maand bouwketen van de aannemer. Toen de bouwketen werden weggehaald konden we plannen gaan maken voor het aanleggen van een tuin op de plek van de woestenij. We hadden al meteen besloten dat we dat niet zelf gingen doen, dat leek ons onbegonnen werk. We namen een tuinbedrijf in de arm en Rob van der Burg, onze voormalige buurjongen uit de Brouwerstraat die inmiddels het bedrijf van zijn vader Piet had overgenomen, kwam langs om samen met ons een plan op te stellen.

Tijdens het maken van het plan werd de beplanting besproken en ik zei voor de gein dat ik wel een palmboom in de tuin wilde. Tenslotte hadden we die in Manila ook in de tuin gehad en zo lang waren we op dat moment nog niet terug (voor ons gevoel tenminste). Uiteraard verwachtte ik niet dat dat mogelijk zou zijn in ons barre klimaat, maar tot mijn verbazing vertelde Rob dat dat toch mogelijk was want er zijn wel degelijk palmbomen die tegen het Nederlandse klimaat bestand zijn.

Het werd een Trachycarpus fortunei, oftewel de Chinese henneppalm. Geen goedkoop boompje (eigenlijk een behoorlijk dure grap) en de vraag was ook nog eens of de boom het wel zou doen in onze nieuw aangelegde tuin. We zijn inmiddels ruim vijf jaar verder en we kunnen zonder meer stellen dat de boom het fantastisch doet. Ondanks de regelmatige geselingen van de heersende westenwind, waarbij we ons regelmatig afvragen of de boom het wel zal overleven, staat de boom er op dit moment weer bijzonder mooi bij.

De kruin zit vol met nieuw blad en de boom zit weer vol met enorm grote zaadlobben. We kunnen dus wel stellen dat het goed gaat met onze Chinese henneppalm..

Weer chaos op Schiphol

Het is precies een week geleden dat we terugkwamen van onze vakantie op Curaçao en terecht kwamen in de chaos op de bagage-afdeling van Schiphol. We hoorden later dat de directie, die in eerste instantie onzichtbaar was en geen commentaar kon of wilde geven, als oorzaak de wilde staking aanwees. Dit in combinatie met een groot personeelstekort als gevolg van de Corona-crisis (waarbij veel mensen werden ontslagen en tijdelijke contracten opgeschort) en de onverwachte drukte.

Grappig is wel dat de staking helemaal niet onverwacht was want die was wel degelijk aangekondigd, het was alleen geen officiële staking georganiseerd door de vakbonden. Ook de drukte was niet onverwacht want zaterdag was de eerste dag van de voorjaarsvakantie en alle reisorganisaties hadden al gewaarschuwd voor grote aantallen reizigers want iedereen wil na twee jaar Corona weer eens op vakantie. De personeelstekorten waren ook al bekend maar blijkbaar was ook daar niet op geanticipeerd.

En vandaag was het weer precies zo’n dag: enorme drukte en een complete chaos. We zagen op de tv beelden van gigantisch lange rijen mensen die allemaal wilden inchecken, rijen die doorlopen tot buiten de vertrekhallen op de rijstroken waar normaal gesproken taxi’s rijden en mensen met de auto worden afgezet. Vluchten werden geannuleerd en veel mensen haalden hun vlucht als die wel doorging niet omdat ze niet op tijd door alle controles heen konden komen. Lekker hoor, als je je had verheugd op je vakantie, en de vraag is natuurlijk of je onder deze omstandigheden je geld nog terugkrijgt.

Pikant detail in de krant was dat de hoogste baas van Schiphol deze baan had gekregen vanwege de baantjes-carrousel van politiek Den Haag in plaats van gekozen te zijn vanwege zijn vakbekwaamheid. Dit is natuurlijk een fenomeen wat al bijna zo oud is als de mensheid zelf, maar het bewijst eens te meer dat er in de loop van de tijd helemaal niet zoveel vooruitgang is geboekt als ons voortdurend wordt aangepraat. We worden nog steeds geregeerd door een elite, net als in de tijd van de regenten in de Gouden Eeuw. Die was ook alleen maar goud voor een hele kleine en zeer selecte groep…

Zo, dit moest ik toch even kwijt.

Koningsdag

Ik ben dan wel een overtuigde Republikein maar de vrije dag met Koningsdag is me toch welkom. En zeker vandaag want dit is de eerste werkweek na onze korte vakantie en het maakt toch die eerste week wat makkelijker om door te komen.

Zoals altijd doen wij niet echt veel aan het aflopen van alle evenementen, dat doen we sinds onze kinderen de deur uit zijn eigenlijk helemaal niet meer. In plaats daarvan had Riet besloten dat we hoognodig aan het werk moesten in onze tuin, en daar had ze gelijk in want er moest nodig gemaaid en gesnoeid worden. Het gras maaien is altijd een werkje voor Riet, maar het snoeien van de heg is een klusje voor mij omdat dat liefst een beetje gelijkmatig moet gebeuren en daar ben ik nou eenmaal beter in dan Riet.

Ik heb me dus hoofdzakelijk bezig gehouden met het snoeien van de beide heggen aan weerskanten van de tuin en het resultaat was niet slecht al zeg ik het zelf, het geheel zag er redelijk gelijkmatig uit.

 

 

 

 

Sandra was al sinds gisteravond bezig met het vinden van een lampion want ze had Gijsje beloofd om vanavond mee te lopen in de lampion-optocht. Ze had er een besteld maar die was niet geleverd dus was er een probleem.

Ze deed een oproep bij familie en vrienden maar dat leverde in eerste instantie geen resultaat op. Wel kreeg ze wat tips, zoals het Kruitvat, en uiteindelijk werd er toch een lampion gescoord en kon Gijsje meelopen in haar eerste lampion-optocht.

Zal denk wel niet de laatste zijn…

Update van de overkant (10)

Het is alweer een tijdje geleden dat ik een update heb gegeven van de vorderingen van het bouwproject aan de overkant van het kanaal. Inmiddels is het al zover dat de eerste huizen zijn opgeleverd en de eerste mensen wonen er dus al, met name in het tweede blok huizen links op de foto.

Maar het gaat blijkbaar niet overal even hard want het blok links van het midden naast het appartementencomplex is zo te zien verre van af. Er zitten op de onderste verdieping nog steeds niet overal al deuren en ramen in en ook het witte schilderwerk lijkt nog steeds maar half af. Het appartementencomplex zelf gaat nu wel snel, daar is het afgelopen weekend al een begin gemaakt met het afbreken van de steigers (raar trouwens dat dat in het weekend wordt gedaan). De oplevering daarvan schijnt eind mei te gaan plaatsvinden.

We hebben inmiddels ook weer wat nieuws gehoord ten aanzien van de voortdurende discussie of er nu wel of niet sociale huurwoningen komen in het appartementencomplex. Het leek ons erg vreemd om appartementen in een hoger segment (vanaf vier en een halve ton) en sociale woningbouw in hetzelfde gebouw onder te brengen maar er was al wel duidelijk dat het gebouw half verhuur en half verkoop zou gaan worden. Nu zijn inmiddels de huurprijzen bekend en die liggen rond de zeshonderd euro per maand, en dat moet wel betekenen dat het toch om sociale huurwoningen zou gaan.

Dan zal ik wel een enorme snob zijn, maar goedkope sociale huurwoningen in hetzelfde gebouw als die peperdure appartementen zou voor mij toch een showstopper zijn. Ik ben zelf opgegroeid in een flat met huurwoningen in Katwijk en daar was niks mis mee totdat er in de loop van de jaren een paar “probleemgevallen” kwamen te wonen. Neem maar aan dat het woonplezier dan toch vrij snel en drastisch kan afnemen, vooral omdat er meestal geen verhaal te halen is bij misstanden die dat met zich mee kan brengen.

Dit gezegd hebbende, je hebt het natuurlijk ook bij koopwoningen niet voor het zeggen wie je buren worden en hoe ze zich in de omgang gedragen. Je kunt buren hebben die het huis op zaterdag gebruiken als een soort supportershome voor plaatselijke voetbal-hooligans die tot diep in de nacht lallend in de tuin hangen en pissen in de tuinen van de buren. Of ze hebben een kinderrijk gezin waarvan de krijsende kinderen ervoor zorgen dat je met mooi weer geen moment rustig in je eigen tuin kunt zitten. En dan kunnen het nog doe-het-zelvers zijn die geen moment stil kunnen zitten in hun vrije tijd, waardoor je in het weekend continue het lawaai hoort van schuurmachines, hamers en klopboren.

Uiteraard zijn dit hypothetische gevallen en is iedere overeenkomst met de werkelijkheid puur toeval.

Claim voor de vertraging

Meteen al weer aan het werk vandaag, en ik kon aan de bak want er stonden maar liefst 97 e-mailtjes op me te wachten. Daar zaten ook een paar e-mailtjes tussen van persoonlijke aard, zoals die met betrekking tot onze belastingaangifte voor 2021. Die moest verplicht worden uitgevoerd door een door mijn werkgever aangewezen bedrijf omdat ik in dat jaar officieel ben teruggekeerd van mijn assignment in Irak. Er moet dan een gedeelde aangifte gedaan worden voor zowel Irak als Nederland en omdat dat implicaties kan hebben voor mijn werkgever mag ik dat niet zelf doen.

Enerzijds ben ik daar blij om omdat zoiets een behoorlijk ingewikkelde aangifte is, maar anderzijds is niet alles wat dat bedrijf opvoert in ons voordeel want aan uitzonderingen en bijzondere situaties hebben ze geen boodschap. Dat heeft ons bij een eerdere vergelijkbare situatie al eens meer dan duizend euro in ons nadeel gekost maar er is helaas niets aan te doen want je kunt geen verhaal halen. We hopen er deze keer dus maar weer het beste van.

Iets anders wat ik vandaag moest doen was het afhandelen van een claim tegen TUI Fly vanwege de vertraging van onze terugvlucht. Het is wettelijk geregeld dat wanneer een vlucht meer dan drie uur vertraging heeft dat je dan mogelijk recht hebt op een schadevergoeding. Er is weliswaar een hele waslijst aan uitzonderingen, dingen waar een luchtvaartmaatschappij zelf niks aan kan doen, maar die zijn in ons geval allemaal niet van toepassing voor zover wij kunnen nagaan.

Overigens had TUI Fly zelf al voor vertrek vanaf Curaçao bij het inchecken een flyer overhandigd aan alle passagiers waarin precies stond wat de voorwaarden voor een claim zijn en hoe de claim moet worden ingediend. Dat kon allemaal online via een site van hun klantenservice en dat kon ik vanmorgen dus zonder problemen doen. Nu is het afwachten of de claim wordt gehonoreerd en wat de vergoeding dan zal zijn, en daarover krijgen we als het goed is binnen twee weken bericht.

Katten opgehaald

Onze beide katten Abby en Monster hadden we ondergebracht bij de kastenopvang “Kat & Ko” in Rijnsaterwoude en die hebben we daar vanmorgen weer opgehaald. We wisten al dat de katten het naar hun zijn hadden gehad want Lenie, de beheerder van de opvang, hield ons op de hoogte via tekstberichtjes. Zo hadden we al gehoord dat de katten allebei de eerste twee dagen nauwelijks hadden gegeten maar dat alles daarna eigenlijk prima was gegaan.

Zelf was ik nieuwsgierig of ze nog een beetje met de andere katten hadden kunnen opschieten want als ze in de opvang naar buiten gaan zitten daar ook de andere katten van de opvang, en er is ook de mogelijkheid voor de katten om van het ene hok naar het andere te gaan. Er wordt in de opvang uiteraard op gelet hoe dat in de praktijk gaat en die deurtjes kunnen worden gesloten als het niet gaat, maar blijkbaar was het geen enkel probleem geweest.

Zelf was ik daar wel een beetje verbaasd over want Abby kan behoorlijk territoriaal gedrag vertonen en Monster liet na aankomst in Nederland met blazen duidelijk merken dat ze weinig moest hebben van onze Nederlandse kat Paula. Toch waren ze oorspronkelijk wel kastengezelschap gewend want in het huis waar ze in Manila waren opgevangen liepen veertien katten rond. Mogelijk is de verklaring simpelweg dat ze nu zelf ook op vreemd terrein waren en dus niet in hun eigen territorium. Hoe dan ook, het was goed om te horen dat ze sociaal met de andere katten in de opvang omgingen.

De terugweg ging weer met veel gejank in de kooi achterin de auto, en eenmaal weer thuis waren ze toch nog wel even uit hun gewone doen. Abby was duidelijk het snelst weer gewend, die lag al vrij gauw weer op een vertrouwd plekje op een van de bedden, maar Monster heeft de hele dag lopen miauwen. Het zal wel snel weer wennen allemaal…

Er stonden op de Facebook-pagina van “Kat & Ko” nog een paar leuke foto’s van Abby en Monster:

Rampzalige toestanden op Schiphol

In eerste instantie waren we blij met de mededeling dat onze terugvlucht van Curaçao naar Schiphol een uur korter zou duren dan de heenvlucht, namelijk acht en een half uur. Onderweg probeerden Riet en ik wat te slapen, wat niet eens zo slecht lukte ondanks dat zelfs de DeLuxe stoelen niet echt geschikt zijn voor dat doel. Ikzelf slaagde erin om alles bij elkaar zo’n twee en een half uur te slapen, Riet sliep zelfs een uur of vier.

Het vliegtuig landde precies op tijd om tien over twee in de middag op de luchthaven Schiphol waar Martin klaar zou staan om ons naar huis te brengen. We waren redelijk vlot door de paspoortcontrole (twee klungelende toeristen voor ons bij het automatische poortje) waarna we naar de hal liepen met de bagagebanden, voor het ophalen van onze koffers. Daar troffen we een enorme chaos aan…

Het was bomvol in de hal en geen enkele bagageband draaide. Op het scherm van band 22 waar onze koffers werden verwacht stonden nog twee vluchten die nog niet waren afgehandeld en de hele band lag vol met koffers van weer een eerdere vlucht die niet waren opgehaald. Het bleek dat er vanochtend een wilde staking was geweest van het bagage-personeel van KLM, en hoewel de staking inmiddels was afgelopen was er nu een enorme vertraging in de afhandeling van alle bagage.

Na een uur wachten kwamen de koffers van de eerst vlucht op het scherm, even later gevolgd door de koffers van de tweede vlucht. We verwachtten nu de koffers van onze vlucht maar in plaats daarvan verscheen op het scherm de mededeling “Bagageband Gesloten”. Riet ging mee met een groep mede-reizigers naar de balie van Swissport, het bedrijf wat onze bagage moest afhandelen, maar er kwam geen duidelijke informatie. De woorden “staking”, “overmacht” en “geduld” gaven de situatie zo’n beetje weer en we konden niets anders doen dan afwachten.

We stonden op een gegeven moment zelfs op het punt om gewoon naar huis te gaan, maar het besef dat we dan de volgende dag ook waarschijnlijk heel lang bezig zouden zijn om onze koffers alsnog te krijgen weerhield ons ervan. Martin gaf aan dat hij wel wilde wachten, waar we erg blij mee waren want het zou waarschijnlijk ook niet eenvoudig zijn om een taxi te krijgen en aan de trein wilden we helemaal niet denken.

Om tien over vier kregen we dan eindelijk te horen van een rondlopende mevrouw van Swissport dat eerdere berichten niet klopten, dat de bagage onderweg was naar band 22, en dat de eerste koffers rond half vijf werden verwacht. Dat bleek te kloppen want de band startte om vijf over half vijf, en omdat onze koffers vanwege onze DeLuxe tickets een prioriteit-label hadden gekregen kwamen ze al vrij snel (om tien over half vijf) op de band.

Martin bracht ons naar huis waar we om tien over half zes aankwamen. We vroegen ons al een tijdje af wat er in vredesnaam zo leuk is aan een vliegvakantie. Voor ons was het leed op zich nog te overzien, maar dat gold waarschijnlijk niet voor al die passagiers die vandaag vanaf Schiphol zouden vertrekken voor hun vakantie…

Vertrekdag

Onze vertrekdag was er een met stralend zonnig weer na een ongestoorde nachtrust, en dat was voor allebei pas de tweede keer deze vakantie. Gelukkig stond ons vertrek uit het resort gepland voor kwart over drie in de middag dus konden we nog lekker een paar uurtjes naar het strand. Er was nog wel een verontrustend bericht van Robin die op de Schiphol App had gezien dat ons vliegtuig vertraging zou hebben, maar omdat we van TUI nog niets hadden gehoord namen we dat vooralsnog maar voor kennisgeving aan.

Zoals gewoonlijk werden we geacht om elf uur onze kamer verlaten te hebben, en ik had de receptie gevraagd om assistentie met onze koffers. We verwachtten daarvoor het gebruikelijke golfkarretje wat zowel onze koffers als onszelf naar de receptie zou brengen, maar er kwam niemand opdagen. Nog maar eens naar de receptie gebeld en even later kwam er een jonge gozer, lopend zonder golfkarretje, want dat was blijkbaar kapot. Ik wilde hem ondanks zijn aanbod niet alleen met twee zware koffers laten sjouwen dus we namen er allebei een en liepen vervolgens met z’n drieën naar de receptie waar we de openstaande rekening betaalden en uitcheckten.

Op het strand bestelden we een lunch (“Dutch Treat”, oftewel broodjes kroket) en wachtten rustig af tot het half drie zou zijn, want op dat tijdstip hadden we de douches bij de receptie gereserveerd om ons op te frissen en om te kleden voor de reis. Maar voordat het zover was kreeg Riet een sms-bericht van TUI dat onze vlucht drie en een half uur was vertraagd en dat we daarom ook drie en een half uur later zouden worden opgehaald bij het resort.

Bij de receptie wisten ze nog van niks maar ik veranderde in ieder geval onze douche-reservering maar alvast naar zes uur. Er kwam de rest van de middag geen enkel bericht meer van TUI en ook de TUI App gaf geen nieuws, ook al omdat de vereiste pagina voortdurend laadproblemen gaf (“Probeer het later nog eens”…). Herhaalde bezoeken aan de receptie leverden ook geen nieuws op aangezien zij ook geen contact met TUI konden krijgen, dus meldden we ons om zes uur maar bij de douches en wachtten we, opgefrist en omgekleed, op het vervoer naar de luchthaven wat we dus om kwart voor zeven verwachtten.

En jawel, de bus was precies op tijd. Wel moest er nog een hele rondgang langs diverse andere hotels worden gemaakt voor het oppikken van andere mede-reizigers, maar om kwart voor acht waren we dan toch op de luchthaven waar we te horen kregen dat onze vlucht nu stond gepland voor vertrek om tien over tien over tien. We konden via een App het vliegtuig volgen en zagen dat vlucht OR505 nog steeds onderweg was naar Curaçao:

We hadden ter compensatie van de vertraging bonnen gekregen van tien dollar om eten of drinken te kopen op de luchthaven, wat we deden (lekkere koffie bij Juan Valdez). We kochten (uiteraard!) twee sloffen sigaretten voor Riet en een cadeautje voor Gijsje, waarna het afwachten was tot we zouden gaan boarden. Om half tien kregen we te horen dat onze vlucht nog later zou worden, de gate was veranderd en de nieuwe vertrektijd was nu tien over half twaalf. Daarvan baalden we behoorlijk maar er is aan dat soort dingen nou eenmaal niks te doen.

Gelukkig gingen we bijtijds boarden en vertrokken we precies op de laatste geplande tijd, tien over half twaalf. We zijn dus eindelijk onderweg…

Laatste volle dag alweer…

En jawel, het was dus weer raak vannacht. De “dansavond” was met live muziek maar dat ging om een uur of tien over in het gebruikelijke gedreun van house-muziek met een luid schreeuwende DJ, en het ging door tot over enen vannacht. Omdat het nu dichterbij was dan de vorige keren, nota bene in het resort zelf, kon zelfs mijn noise-cancelling koptelefoon het geluid niet helemaal elimineren. En toen het eindelijk afgelopen was waren we er nog niet want de aanwezigen gingen op het naastgelegen parkeerterrein nog een tijdje vrolijk door met zingen en schreeuwen, gevolgd door het regelmatig wegrijden van toeterende auto’s. En zelfs daarna was het nog niet gedaan want om kwart voor vier (we waren eindelijk ingeslapen), schrok ik weer wakker toen de geluidsinstallatie met veel kabaal van rammelende ijzeren pijpen in een vrachtwagen werd geladen.

Gelukkig werd het wel een hele mooie dag vandaag, met vrijwel geen bewolking, en het werd dus zonnig en heet. We onderbraken ons geluier op het strand vroeg in de middag voor een wandeling naar Mambo Boulevard waar we gingen kijken voor souvenirs voor onze kleinkinderen. We vonden niks van onze gading, maar het leverde wel een softijsje op en we maakten een reservering bij een Argentijns steakrestaurant voor de avond.

Terug bij het resort was er wel nog even pech, want het zwembad werd net schoongemaakt en het duurde dus even voordat we daar konden neerstrijken. We dronken er onze laatste biertjes op en wandelden tegen zevenen op ons gemak naar de Argentijn. Riet zag daar op het menu de grootte van de steaks (de kleinste was twee en een half ons…) en besloot maar om carpaccio te nemen als hoofdgerecht in plaats van als voorgerecht. Ik bestelde de kleinste steak en kreeg een enorm groot stuk vlees, wat in de praktijk meeviel want er zat heel veel aan wat ik wegsneed. Maar er bleef uiteindelijk een redelijke hoeveelheid prima vlees van over, toch de moeite (en het geld) waard dus.

Na twee “afscheidscocktails” in de Mood bar hoorden we weer het inmiddels vertrouwde gebonk, maar het viel gelukkig mee omdat dit feest op redelijke afstand van het resort was. Het was nog steeds hoorbaar op de kamer maar niet zodanig dat we er niet van zouden kunnen slapen. Morgen gaan we weer naar huis, en daar heb ik eigenlijk wel vrede mee want in vergelijking met de vorige twee keer dat we hier waren was dit verblijf op Curaçao geen onverdeeld succes. We hebben deze keer nauwelijks last gehad van muggen, dat was dan wel weer positief…

Lekker dagje lezen

Eindelijk een keer een ongestoorde nachtrust, en om eerlijk te zijn vind ik het te bezopen voor woorden dat ik dat als een bijzonderheid moet vermelden tijdens een vakantie. Desondanks, of misschien wel dankzij, waren we vanmorgen toch vroeg op, en ikzelf zat weer voor zevenen al lekker buiten op ons terras waar het zonnetje al scheen. Het leek een mooie dag te worden en dat werd het ook, weliswaar nog steeds met veel bewolking maar ook met veel zon.

Na het ontbijt gingen we naar het strand waar we tot vroeg in de middag bleven. Daarna verkasten we naar het zwembad achter ons appartement waar we de rest van de middag doorbrachten op de daar aanwezige ligstoelen en een paar van de in het supermarktje gekochte biertjes dronken.

En wat doen jullie nou verder zo de hele dag, zul je misschien vragen. Het antwoord is simpel: lezen. Riet heeft vier dikke boeken in haar koffer meegenomen en daarvan heeft ze er inmiddels drie van uit. Ikzelf lees liever op mijn iPad, ik ben bezig met een soort misdaadverhalen met in de hoofdrol de figuur van Jack Reacher, een succesvolle reeks van de schrijver Lee Child. Daar is al een film van gemaakt (met een slecht gecaste Tom Cruise in de hoofdrol) en er is nu ook een serie op Netflix.

We zijn allebei dol op lezen, altijd al geweest ook, en er is voor ons dan ook geen betere combinatie denkbaar dan een strandbed, een lekker warm zonnetje en een goed boek. En natuurlijk af en toe een frisse smoothie, netjes bij je ligplek besteld en afgeleverd door het attente personeel van het resort…

Het eten vanavond was bij de Italiaan aan het eind van de Mambo Boulevard en dat was weer prima. Op de terugweg zagen we dat er in het restaurantgedeelte van het resort voorbereidingen werden getroffen voor een “dansavond”. Een blik op de opgestelde geluidsapparatuur deed ons al weer vrezen voor onze nachtrust want de vraag is wat voor muziek er zal zijn en hoe lang dat zal doorgaan. Het lawaai in de avond was alvast erger dan de vorige keren dus we verwachten ook vannacht weer niet veel goeds…

Naar Willemstad

Niet te geloven, maar weer was er vannacht geen sprake van een ongestoorde nachtrust. Deze keer geen “muzikaal” gedreun tot diep in de nacht maar een vroeg ontwaken om vijf uur door ongediertebestrijding. Ik werd ruw wakker van wat leek op het opstarten van een motor, met een enorm lawaai. Omdat ik duidelijk hoorde dat het van buiten kwam opende ik de voordeur en zag dikke wolken in het restaurant. Er liep een kerel rond van de ongediertebestrijding met een apparaat wat op een bladblazer lijkt, aangedreven door een twee-takt benzinemotor, en vandaar dus het lawaai. Ik was klaarwakker en zo zat ik al ruim voor zessen met gepoetste tanden en gekamde haren buiten te lezen op ons terras…

Het was vandaag ook weer geen ideaal strand weer, maar dat gaf niet want we waren toch van plan om naar Willemstad te gaan. Vroeg in de middag bestelden we een taxi bij de receptie, waarbij we tot onze schrik te horen kregen dat dat ongeveer zeventig gulden (omgerekend vijfendertig euro) zou gaan kosten. Toen de taxi aankwam bleek dat gelukkig mee te vallen, het was vijfendertig gulden, dus maar de helft. Zeventig gulden was waarschijnlijk de prijs voor een retour maar we waren van plan om terug met een busje te gaan.

In Willemstad werd ik door Riet een winkel van Tommie Hilfiger in gesleurd voor een “fatsoenlijke” korte broek want ze vond dat ik voor emmer liep met de twee die ik bij me heb. De broek was snel geregeld en ze drong me ook nog een overhemd op, maar vooruit, ik ben er eigenlijk wel blij mee. Voor Riet zelf slaagden we niet want die wilde een paar teenslippers van het merk Fitflop en die waren nergens te vinden. We streken daarom maar neer op het terras van café Iguana, langs de waterkant vlak naast de Emma-brug. Dat is bij alle eerdere bezoeken aan Willemstad altijd een vast stekkie geweest en ook nu deden we daar een biertje.

Daarna wilden we wat eten, en dat deden we bij restaurant De Buren waar we ook al eerder waren geweest. De shoarma van Riet viel wat tegen (door de marinade, waar volgens mij munt in zat), maar mijn visje (de Mahi Mahi) was prima, het leek wel een beetje op makreel. 

Voor de terugweg wilden we eigenlijk toch maar weer een taxi nemen maar die konden we zo gauw niet vinden, dus toen er een busje met bestemming Mango Beach aan kwam rijden besloten we toch maar daarvoor te kiezen. De totale kosten van dit ritje waren zeven gulden (drie en een halve euro) voor z’n tweeën, maar daarvoor moesten we wel het omrijden en het gebrek aan airco voor lief nemen. Volgens Riet was het in het busje op een gegeven moment “drieduizend graden”…

Terug in het resort namen we nog maar even een paar cocktailtjes voor het slapen gaan. En dat kon deze keer zowaar ongestoord want er was zowaar geen house-party aan de gang vanavond.

A la Carte…

Hadden we twee dagen geleden een bizarre avond met dreunende “muziek” waardoor we pas om half drie ‘s nachts de slaap konden vatten, vannacht hadden we weer zo’n feest. Weliswaar was het geluid niet zo hard als twee dagen geleden maar het effect was wel hetzelfde. Gelukkig sliep Riet er grotendeels doorheen, zelf was ik minder gelukkig en werd ik om de haverklap wakker van het gedreun. Ook deze keer hield het pas na tweeën vannacht op.

Alweer geen beste nachtrust dus, maar gelukkig was het weer bij het opstaan een stuk beter dan gistermorgen. Weliswaar was het nog steeds bewolkt maar niet meer zo erg als gisteren en de zon was regelmatig te zien. En het was uiteraard gewoon weer achtentwintig graden dus lagen we om even over negen na het ontbijt al op het strand. In de loop van de middag verkasten we naar ons eigen terras waar we lekker hebben zitten lezen.

Voor vanavond had ik gereserveerd in het restaurant “Mood”, wat ook bij het resort hoort en wat ligt pal naast het strand van het resort. Dit restaurant bestaat uit twee gedeeltes, aan het water is het een sushi-restaurant (waar ook de bar is waar we iedere avond tot nu toe hebben gezeten) en “landinwaarts” is er een á la carte restaurant. We hadden vier jaar geleden al een keer gegeten in het á la carte restaurant en dat was toen erg goed bevallen. En het beviel vanavond net zo goed als de vorige keer: niet goedkoop, maar heel erg lekker (en ook bijzonder) eten, en een uitstekende, goedlachse bediening.

Al met al een heel wat betere dag dan gisteren gelukkig, we hopen dan ook dat die sombere dag een uitzondering blijft. Aan de positieve kant, we hebben in tegenstelling tot de vorige twee keer dat we hier waren tot nu toe weinig last van muggen. Alleen op de eerste dag liepen zowel Riet als ikzelf een paar beten op maar daarna hebben we eigenlijk genaast meer gehad. In onze kamer hebben we wel een paar keer een enkele mug gezien maar we zijn daar niet gebeten, ook niet op het terras. En dat is dan wel weer een prettige meevaller.

Sombere dag

Het weerbericht had het al voorspeld, het zou vandaag een zwaar bewolkte dag worden met heel veel wind. Dat merkten we al heel vroeg want ik werd al om half zes vanmorgen wakker van een zware onweersbui. Het goot echt met bakken uit de hemel, en hoewel het de rest van de dag niet meer heeft geregend bleef de lucht de hele dag dreigend en er stond een bij vlagen een stormachtige wind.

Het ontbijt had vandaag een Paastintje, er waren versieringen aangebracht en we kregen een champagne flute. We zaten dus al vroeg aan de drank vandaag.

Vanwege het weer dus geen stranddag, en er was verder ook niets te doen want vanwege de Pasen waren vrijwel alle winkels dicht. Het dagje Willemstad hebben we daarom maar uitgesteld en verder hebben we de hele dag ook eigenlijk weinig gedaan behalve lekker lezen op ons terras. Gewandeld hebben we nog wel, want we hadden trek in een softijsje. Aan het andere eind van de Mambo Boulevard is een ijswinkel en die was gelukkig wel open.

’s Avonds wandelden we weer naar Mambo Boulevard om wat te gaan eten. Het idee was de Italiaan maar toen we langs de Mexicaan liepen herinnerde Riet zich de kipsaté die ze daar gisteren had gezien. Het werd dus toch weer de Mexicaan, voor de tweede dag op rij. En als het aan mij ligt gaan we daar nog wel een keer naar toe want ik heb de Fajita’s nog niet gehad…

Boodschappen en strand

We lagen allebei vroeg gisteravond, maar van een ongestoorde nachtrust kwam niet veel terecht en dat had nou eens niks te maken met de jetlag. We sliepen allebei al toen we om een uur of half tien werden gewekt door de geluiden van een evenement op het strand. Blijkbaar was er een house-party aan de gang, met een oorverdovende eentonige bonk, een continue bas-loopje van drie noten en daaroverheen een schreeuwende DJ. Het klonk zo hard door in onze kamer (die aan de strand-kant van het resort ligt) dat slapen er zeker voor mij niet meer in zat. Vertwijfeld vroegen we ons af hoe lang dit zou doorgaan, en het antwoord bleek te zijn tot half drie…

ik heb uiteindelijk nog wel wat geslapen dankzij mijn koptelefoon die omgevingsgeluiden kan uitschakelen. Daarmee had ik wel de stilte maar erg comfortabel slaapt het natuurlijk niet met zo’n ding op je kop. Riet had gelukkig meer geslapen, alhoewel die er later in de nacht ook nog wakker van werd en zelfs een tijdje buiten op ons terras is gaan zitten. En vanwege de jetlag waren we ondanks de verstoorde nachtrust toch ook weer allebei vroeg wakker.

Geen lekker begin van de dag dus, en ook het weer werkte niet mee. De temperatuur was prima, dik achtentwintig graden, maar het was ‘s morgens zwaar bewolkt en er stond erg veel wind. We besloten daarom niet naar het strand te gaan maar naar het op anderhalve kilometer afstand gelegen supermarktje te wandelen voor wat inkopen (hoofdzakelijk snacks en drank). Dat supermarktje kenden we van onze vorige bezoeken, en we gingen er ook nu weer naar toe omdat het simpelweg het dichtstbij gelegen supermarktje is.

Terug in het resort met onze inkopen was het zonnetje weer verschenen en gingen we alsnog naar het strand. Aan het eind van de middag deden we eerst een drankje bij de sportsbar van het resort maar daar was het zo ongezellig dat we besloten om maar eens ergens anders te gaan kijken. Die bar voorziet de strandbezoekers van hun natje en droogje, maar er zit bijna nooit iemand aan de bar. Gelukkig vonden we aan de Mambo Boulevard de bar Bonita, ook op het strand, en daar was het een stuk gezelliger. Na het menu bekeken te hebben besloten we er gelijk maar te eten ook, en dat was een goed besluit want de hamburger en de chicken wings waren voortreffelijk.

We eindigden net als de vorige twee avonden weer in de Mood bar op het strand naast ons resort waar we weer aan de cocktails gingen. Ik had twee keer dezelfde, een Espresso Martini, die Riet even proefde en spontaan besloot dat dit haar cocktail voor morgenavond gaat worden. Wordt dus vervolgd…

Eerste stranddag

De dag begon goed want het eerste wat ik deed was de RABO-app gebruiken om te kijken waarom mijn kaart was geweigerd bij alle flappentaps. Het raadsel werd meteen opgelost, ik had de verkeerde bankpas (ik heb er twee waarvan ik er een nooit gebruik) geactiveerd voor gebruik in Midden- en Zuid-Amerika. Dat kon meteen online worden rechtgezet, en bovendien bleek wat later vanochtend dat we met de pas van Riet wel gewoon geld kregen. Belangrijkste probleem dus opgelost.

We waren allebei erg vroeg op vanwege de jetlag (ik al om drie uur, met daarna nog af en toe wat slaapmomentjes), dus we zaten al om half acht aan het ontbijt. Dat was deze keer niet het buffet wat we gewend waren op vorige vakanties maar á la carte. Riet koos voor croissants, ikzelf ging voor het “luxe ontbijt”, wat bestond uit allemaal kleine beetjes van zowat het hele ontbijt menu. Het was allemaal prima maar we misten toch een beetje het buffet. De reden dat er geen buffet meer is is simpelweg omdat het gebouwtje waar dat stond er niet meer is. Aan de rand van het resort worden nu namelijk hele luxe appartementen gebouwd, en er staat dus nu pal naast het terras waar het restaurant van het resort is een kolos van drie verdiepingen, tot aan het begin van Mambo Beach:

Na het ontbijt was het tijd voor het strand. Het was zonnig en warm (rond de 28 graden) en dus prima uit te houden. Ook op het strand van Cabana is het een en ander veranderd, met name voor wat betreft het bestellen van eten en drankjes.

De dames van de bediening lopen nog steeds rond en daar kun je je bestelling opgeven, maar het kan ook automatisch. Er hangt bij alle parasols nu een kaart met daarop een QR-code die je met je smartphone kunt scannen. Daarmee kun je dan een website openen die het hele menu bevat en waarmee je direct kunt bestellen en betalen. De code geeft ook nog eens aan waar je precies zit dus je bestelling wordt even later keurig bezorgd.

in de middag spendeerden we nog wat tijd met lezen op het terras van ons appartementje, terwijl de housekeeping binnen zorgde voor opgemaakte bedden en schone handdoeken. Tegen half vijf werd het tijd voor een biertje en een wijntje in de sportsbar, waarna we naar Mambo Boulevard liepen om te gaan eten bij de Mexicaan. Die kenden we nog van onze vorige bezoeken en het was alweer uitstekend eten.

En ook vanavond werd het niet laat want het vroege opstaan van vanochtend hakte er toch wel stevig in, en dus lagen we om half tien al in ons mandje.

Weer op weg naar Curaçao

Vanmorgen vroeg stond alles gepakt voor onze vakantie op Curaçao die zou beginnen met vlucht OR361 van Tui Fly, van Schiphol naar de luchthaven HATO op Curaçao. Vanwege de Corona-perikelen waren we al gewaarschuwd niet te laat naar Schiphol te vertrekken en daarom stond Robin al om kwart voor zeven voor de deur om ons weg te brengen.

Op Schiphol was het inderdaad erg druk en het was ook nog eens lastig om de hele check-in te voltooien omdat je allemaal extra documenten nodig had die gecontroleerd moesten worden. Al met al duurde het hele proces meer dan een uur, maar om kwart over acht zaten we dan eindelijk in de lounge aan een bakkie en een licht ontbijt. Om kwart over negenen wandelden we naar gate G5 waar we nog een minuut of tien moesten wachten voordat het board en begon.

Voor vertrek hadden we nog een kwartiertje vertraging omdat er extra brandstof moest worden geladen, het toestel was zwaarder beladen dan gepland. De vlucht was lang, negen en een half uur, maar alles verliep heel soepeltjes en we hadden ook weer gekozen voor de DeLuxe tickets (een soort van minimale business-class maar redelijk comfortabel). Het filmaanbod was matig maar over eten en drinken hadden we geen klagen. Er werd vrijwel ieder half uur gevraagd of we nog wat wilden drinken, er waren twee maaltijden en daar tussendoor kregen we ook om de haverklap snacks aangeboden. We grapten nog tegen de stewardess dat we nu snapten waarom het vliegtuig te zwaar beladen was…

Aangekomen op HATO om half drie ‘s middags was het met onze mazzel wel op vandaag. Het begon met lang wachten voordat onze bus naar het hotel vertrok, waarbij de chauffeur onze namen in eerste instantie niet kon vinden op zijn lijst. De busrit duurde langer dan verwacht maar om even over vier in de middag arriveerden we eindelijk in het Kontiki Beach Resort. We kregen een kamer die niet op een erg gunstige plaats ligt, weliswaar aan de strand kant maar ook naast de grote parkeerplaats, en aan de schaduwkant waardoor ons terras geen zon heeft. We wilden tijdens het inchecken een rekening openen met onze creditcards voor onze verblijfskosten, maar zowel de kaart van Riet als die van mij gaf aan dat de pincode niet klopte. Gelukkig kon dat met een handtekening worden rechtgezet zodat als het goed is de betaling geregeld is.

We wilden toch maar geld gaan pinnen voor het geval dat die creditcards meer problemen zouden geven, maar wat denk je: alle pinautomaten weigerden mijn kaart! We wilden wat gaan drinken en iets eten, maar bij drie bars kregen we te horen dat de keuken al dicht was. En het was pas zes uur! Bij een restaurant wilden we niet gaan zitten want we wilden na het vele eten op de vlucht niet een volledige maaltijd, en bovendien wisten we niet of we wel konden betalen want voor hetzelfde geld werkte mijn pinpas daar ook niet…

Uiteindelijk vonden we een bar op het strand naast dat van ons hotel (wat overigens ook bij hetzelfde complex hoort), en daar konden we behalve wat drinken ook nog kiezen uit diverse snacks, en het werd een portie mini-frikadellen. Laat werd het niet, want het tijdsverschil tussen Curaçao en Nederland is zes uur. Om acht uur ‘s avonds  voelde het dus voor ons nog aan als twee uur ‘s nachts, dus om half negen lagen we allebei op bed…

Eerste vakantiedag en goed nieuws

Eigenlijk had ik vandaag gewoon moeten werken maar vanwege de perikelen met het bad en de tijdstippen waarop we onze katten vandaag bij de opvang in Rijnsaterwoude kunnen brengen heb ik maandag besloten om vandaag toch ook maar vrij te nemen. En daarmee is dit dus de eerste dag van mijn vakantie.

We hebben voor onze katten weer opvang geregeld en dat is zoals gezegd bij een katten opvang in Rijnsaterwoude. Niet naast de deur maar het is op dit moment simpelweg de dichtstbijzijnde opvang voor katten. Bovendien hebben we ervaring met dit katten-pension want ook tijdens onze laatste vakantie, die toevallig ook naar Curaçao ging, hebben we onze katten daar gebracht. Het enige probleem was dat er vaste tijden zijn om de a katten te brengen en dat was vanmorgen tussen half negen en tien.

Toevallig hadden we vandaag ook Maas om op te passen, en die ging dus maar mee naar de katten opvang. Hij vermaakte zich in eerste instantie door onze piepende katten, die we samen in een grote katten kooi hadden gezet, antwoord te geven door terug te piepen, maar al snel viel hij achterin de auto in slaap. De katten leverden we af bij  Kat & Ko, waar Leny en nog een oudere dame ons garandeerden dat er goed voor ze gezorgd zou gaan worden.

in de middag kwam er iemand van het badkamer-bedrijf om naar de lekkage te kijken en die bevestigde de via de telefoon al geopperde analyse. Het was de afvoer onder het bad en die kon door het bad los te halen simpel worden gerepareerd, er hoefde geen vloer te worden opengebroken. Dat was een pak van ons hart, we hebben nog wel een test periode om te zien of de reparatie inderdaad afdoende is maar als er geen problemen meer optreden komt de monteur nog een keer terug om het bad weer af te kitten, waarmee het dan ook weer vast staat.

Een pak van ons hart, we kunnen nu morgen met een gerust hart op vakantie. 

Lekkage update

Riet is vandaag gaan bellen omtrent de lekkage, en het eerste telefoontje leverde mogelijk goed nieuws op. Ze belde met het bedrijf wat de badkamer ruim vijf jaar geleden heeft geplaatst en heeft het probleem doorgegeven. Ze hadden al snel alle gegevens uit hun systeem opgehaald en konden dus op basis van de beschrijving van het probleem een voorzichtige analyse maken.

Het goede nieuws is dat het erop lijkt dat de lekkage zit in de afvoer onder het bad. Als dat zo is dan is de reparatie waarschijnlijk eenvoudig en niet al te ingrijpend, het bad moet dan wel los worden gemaakt maar omdat dat op de vloer staat en niet is ingebouwd is dat niet zo’n groot probleem. Het wordt een stuk minder als het probleem daar niet zit, want dan moet er waarschijnlijk gebroken gaan worden en wordt de reparatie een heel stuk ingrijpender.

Via de telefoon kon er geen uitsluitsel worden gegeven en aanstaande woensdag komt er daarom iemand om te kijken. Dan horen we meer, tot dan is het afwachten en het bad niet gebruiken…

Nog steeds lekkage

Toen ik vanmorgen vroeg opstond was uiteraard het eerste wat ik deed de badkamer inspecteren, en ik kon tot mijn opluchting constateren dat de vloer nog steeds helemaal droog was. Het leek er dus op dat er geen nieuwe lekkage was opgetreden en dat onze theorie over de niet goed dichtgedraaide kraan dus bleek te kloppen. Ik gebruikte het toilet, trok door en ging naar beneden voor een bakkie koffie.

Toen ik even later weer naar boven ging zag ik tot mijn schrik dat er toch weer water op de grond lag, vlak bij de badkamerdeur. Ik dweilde alles op en ging toch maar weer op onderzoek uit om te zien waar dit water nu precies vandaan kwam. Mijn eerste idee was het prullenbakje naast de wastafels, want dat had gisteravond in het water gestaan en ik had dat vanmorgen weer op de oude plek neergezet. Mogelijk was er water in het prullenbakje blijven staan en liep dat er nu uit.

Dat deze theorie onzinnig was bleek toen ik het prullenbakje eens goed bekeek: de onderkant was helemaal van plastic en bovendien kurkdroog. Ondertussen was Riet ook komen kijken, gebruikte ondertussen het toilet en trok door. En jawel, daar zagen we weer een plas water verschijnen op dezelfde plek en de gulden viel nu, het moest iets te maken hebben met de afvoer van het bad, van het toilet, of misschien zelfs van beide.

Omdat het zondag was vandaag konden we niet zoveel doen, behalve zorgen dat we de badkamer niet meer gebruikten. Morgen gaat Riet het bedrijf bellen wat de badkamer heeft geplaatst, en dan hopen we er verder maar het beste van.

Wordt ongetwijfeld vervolgd…

Lekkage in de badkamer

Het was vandaag een sombere dag met een felle, koude wind en heel veel buien. Soms waren de buien zelfs behoorlijk heftig, maar de wateroverlast waar we vanavond mee te maken kregen had niets met de regen van doen. Riet was aan het begin van de avond in bad gegaan en had dat na een uurtje dobberen weer leeg laten lopen. Toen ik ongeveer een uur later toevallig naar boven ging zag ik dat de hele badkamer blank stond!

Het water kwam al tot de drempel, en ik moet er dan ook niet aan denken wat er had kunnen gebeuren als ik het wat later had ontdekt, want mogelijk was het dan zelfs de overloop opgestroomd en misschien zelfs wel via het trapgat naar beneden gedropen. Zover was het gelukkig nog niet gekomen en konden Riet en ik met behulp van een trekker het water via de afvoer van de douche afvoeren.

De vraag was nu waar de lekkage vandaan kwam. Het leek erop dat Riet een kraan van de douche aan het bad misschien niet helemaal goed had dichtgedraaid, wat tot gevolg kon hebben dat het water langzaam via de naast het bad hangende slang op de vloer was gedropen. Een aannemelijke theorie omdat de kraan inderdaad niet helemaal dichtgedraaid was, maar er waren toch twijfels omdat er dan wel heel erg veel water op de vloer terecht was gekomen.

Feit is dat we na het opdweilen niet met zekerheid konden constateren waar het water vandaan kwam. Het wordt dus de boel in de gaten houden en afwachten wat er de komende uren gebeurt.

In bad…

Vandaag was weer een oppasdag. Alleen Maas was er want Gijsje gaat nu naar school en die wordt dan ’s middags om half drie pas opgehaald. Maas was vandaag in een prima humeur en hij wilde ook weer continue op onderzoek uit. Lag hij op de grond dan kroop hij voor Riet het in de gaten had weer alle kanten op en ze had er dan ook haar handen vol aan om hem niet uit het oog te verliezen.

Kruipen gaat dus al prima en hij probeert ook voortdurend al te gaan staan. Hij heeft het zelfs al gepresteerd dat hij aan de salontafel stond, zich omdraaide en een stap naar de bank nam. Echt lopen was het natuurlijk nog niet maar het begin is er, en we verwachten dan ook dan het niet lang meer zal duren voordat hij echt gaat lopen. Ach ja, waarom niet, hij is tenslotte al bijna tien maanden…

Maas is dus een heel ander kind dan Gijsje, die op die leeftijd veel bedaarder was en de wereld om zich heen nieuwsgierig opnam. Wat ze inmiddels wel gemeen hebben is de voorliefde voor een bad. Martin en Sandra hebben thuis (nog) geen bad, dus Gijsje laat vrijwel geen kans voorbij gaan om als ze ’s avonds bij ons is in bad te gaan. Een weekje of wat geleden probeerde Martin of het ook iets was voor Maas, en die doet nu ook met het ritueel mee. Oma zorgt voor “bruisballen” die sop maken en het water een vrolijk kleurtje geven, en dan is het spetteren maar.

De foto spreekt denk ik boekdelen…

Naar de oogarts

Vanmiddag om vier uur had ik een afspraak bij de oogarts in het Alrijne Ziekenhuis in Leiderdorp om de uitslag te bespreken van het gezichtsveld onderzoek wat afgelopen vrijdag is gedaan in het Alrijne in Leiden. Ik had maar een afspraak voor tien minuten, dus ik dacht redelijk snel weer buiten te staan maar dat liep toch even anders.

Ik had op het kantoor in Rijswijk gewerkt vandaag dus ik had een goeie verbinding naar het ziekenhuis: bij Rijswijk gelijk de A4 op en vlakbij het ziekenhuis er weer af. Ik was dus mooi op tijd en werd klokslag vier uur naar binnen geroepen in een spreekkamer. Daar zat echter niet de oogarts maar een assistent die mijn gegevens controleerde en een paar oogmetingen verrichtte. Daarvoor moesten mijn ogen gedruppeld worden, en voordat ik de kamer verliet werd ik nog een keer gedruppeld omdat er ook nog foto’s gemaakt zouden worden van beide ogen.

Na een minuut of tien gewacht te hebben werd ik een andere kamer binnengeroepen voor de foto’s. Dat ging vlot, maar door de druppels was mijn zicht inmiddels wel behoorlijk mistig geworden. Na de foto’s moest ik ruim een kwartier wachten voordat ik eindelijk werd binnengeroepen bij de oogarts, een jongedame die ik nog niet eerder had gehad als oogarts. Ze bekeek alle resultaten, controleerde mijn ogen, en kwam tot de conclusie dat mijn ogen weliswaar een lichte beschadiging hebben maar dat het in vergelijking met eerdere onderzoeken niet was verergerd. Over mijn oogdruk was ze zeer tevreden, 12 in beide ogen en dat is voor mij sinds ik onder controle sta ongekend laag. Ik moet dus blijven druppelen en over zes maanden word ik weer opgeroepen voor de volgende controle.

Al met al ben ik in plaats van de verwachte tien minuten ruim vijf kwartier binnen geweest. En ik moest nog naar huis met een beperkt zicht, want ik had vanwege het druppelen nog steeds mist voor mijn ogen. Nu zul je zeggen, dat was te verwachten want ze zeggen altijd dat je niet zelf moet rijden als je wordt gedruppeld, maar ik had er nooit eerder last van gehad. De eerste keren ging Riet mee om te rijden maar omdat ik eigenlijk nooit last had gehad van die druppels ben ik nu al verscheidene keren alleen geweest. Gelukkig ging het goed omdat de mist onderweg langzaam oploste, maar de volgende keer denk ik toch dat Riet maar weer mee moet om te rijden…

Tijdzones

In mijn huidige baan kan ik in principe ingezet worden op projecten over de hele wereld, en dat is zowel leuk als vervelend. Leuk is het omdat je met heel veel verschillende mensen in contact komt en er veel variatie is in het specifieke werk, maar minder leuk is het als het project op een verre plek op de wereld ligt. Nog vervelender als je op twee projecten werkt die zover uit elkaar liggen dat het lastig is in verband met de werktijden.

Dit is overigens geen nieuw probleem voor mij want bijvoorbeeld op Sachalin was dat al een probleem. Veel van de contractors waar we mee werkten zaten in Engeland en dat betekende een tijdsverschil van tien uur. Vergaderingen met de mensen in London waren dus voor ons altijd helemaal aan het eind van de middag en dan zaten de Engelse collega’s nog in hun ochtendjas met hun bak cornflakes (letterlijk gebeurd..).

Op dit moment doe ik werk voor een project op de Filipijnen en dat Ismet hier een tijdsverschil van zes uur. Ik kan dus in feite alleen maar contact leggen in de ochtend , en dan nog voor elven want anders zijn ze daar al naar huis. In de praktijk betekent dat vaak vroege vergaderingen, maar op zich vind ik dat niet zo erg want vroeg in de ochtend ben ik nog “fris”.

Het andere project waar ik voor werk is een stuk lastiger, want dat is een project aan de westkust van Canada met een tijdsverschil van acht uur maar dan in die zin dat als het hier vier uur ’s middags is dan is het daar pas acht uur ’s morgens. Dat is voor mij een stuk lastiger, vooral omdat ze daar meestal pas om negen uur gaan werken en dat betekent voor mij meestal vergaderingen helemaal aan het eind van de middag. Soms, zoals vandaag, heb ik zelfs vergaderingen in de avond omdat dat niet altijd anders kan.

Nu zul je zeggen, dan begin je toch gewoon wat later, maar dat kan dan vaak weer niet omdat ik dezelfde dag ook moet spreken met mensen op de Filipijnen en daarvoor moet ik juist weer vroeg beginnen. Het is dus een beetje schikken en af en toe maak ik dan best lange dagen. Gelukkig lang niet iedere dag, dus ik maak er geen punt van. Dat ik dan af en toe een uurtje midden op de dag pik om met mijn kleinkinderen te spelen als die hier zijn moet dan ook maar kunnen. Toch?

Aprilletje zoet…

Het weerbericht voorspelde de afglopen twee dagen behalve nachtvorst ook dat er in de nacht van donderdag op vrijdag een flink pak sneeuw zou vallen. Nou was het vandaag 1 april en er zullen best heel wat mensen gedacht hebben dat het om een 1 april-grap ging van het KNMI, maar gisteravond viel al de eerste natte sneeuw en toen ik vanmorgen uit het raam keek was dit wat ik zag:

En dat bewijst maar weer eens het Oud-Hollandse gezegde, “Aprilletje zoet geeft nog wel eens een witte hoed”. Een prachtig gezicht natuurlijk, maar erg ongelegen in deze tijd van het jaar. Gisteren waren fruittelers al in het nieuws die het ergste vreesden voor hun teelt, want nachtvorst zou de net uitgekomen knoppen kunnen bevriezen die als gevolg daarvan afsterven en sneeuw moeten ze al helemaal niet hebben.

Ook voor het verkeer was er hinder door de sneeuwval, al was er gestrooid om dat het gelukkig niet helemaal onverwacht “uit de lucht was komen vallen”. Zelf had ik ook problemen vanochtend want ik had om half negen een afspraak bij het Alrijne Ziekenhuis in Leiden voor een gezichtsveld onderzoek. Normaal gesproken is dat van thuis uit een ritje van amper tien minuten maar vanochtend deed ik er ruim een half uur over en was ik maar net op tijd voor mijn afspraak.

Wat het onderzoek zelf betreft, de assistente die het onderzoek uitvoerde was niet helemaal tevreden over het resultaat. Met mijn linkeroog moest de test zelfs een keer worden overgedaan maar nog was ze niet helemaal tevreden. Ze gaat met de oogarts het resultaat bespreken om te zien of het aan de test of aan mijn oog ligt, maar dat hoor ik aanstaande dinsdag als ik mijn afspraak heb met de oogarts.

Wat de sneeuw betreft, dat was van zeer korte duur want gedurende de dag liep de temperatuur op tot ruim boven nul. Het gevolg was dat de sneeuw in de loop van de dag verdween “als sneeuw voor de zon”, en aan het begin van de avond zag het er al weer zo uit:

Bedorven maag

Bij het opstaan vanmorgen voelde ik het meteen al, er zat iets niet goed met mijn ingewanden. Al snel kreeg ik last van kramp, met een duidelijk meer dan gewone gang naar de wc tot gevolg. De krampen werden in de loop van de dag erger, zo erg zelfs dat ik in de middag meer op bed heb gelegen dan dat ik achter mijn bureau zat.

In eerste instantie dacht ik dat ik de buikgriep had overgenomen van Maas, die afgelopen zondag en vrijwel de gehele maandag bij ons was geweest. Maas en ook Martin hadden vorige week last van buikgriep gehad, en het leek mij dan ook de meest logische verklaring. Maar toch klopte het niet helemaal, de symptomen kwamen niet helemaal overeen en ik vroeg me dan ook af of het iets anders geweest kon zijn.

En toen viel het me opeens in dat ik gisteravond wat balletje gehakt had gegeten die overgebleven waren van afgelopen zondag. Nu verdacht ik niet de balletjes zelf maar wel de saus die ik erbij had gegeten. Ik had namelijk in de koelkast nog wat zakjes met pittige loempia-saus gevonden en die zonder nadenken gebruikt. En misschien had ik daar wat beter over moeten nadenken, want achteraf gezien lagen sommige van die zakjes al best lang in de koelkast, ik denk sommige zelfs al meer dan een jaar.

Er waren er nog een paar over en bij controle bleek dat er geen houdbaarheidsdatum op staat vermeld. Desalniettemin is de vraag of de inhoud van die zakjes eeuwig goed blijft, en ik denk het dus niet. De symptomen die ik heb vandaag lijken namelijk verdacht veel op wat mijn moeder vroeger altijd een “bedorven maag” noemde, wat in gewoon Nederlands staat voor voedselvergiftiging.

Voortaan toch wat voorzichtiger zijn met etenswaar die al erg lang is bewaard en waarvan de houdbaarheid niet helemaal duidelijk is…

Voetbal op dinsdagavond

Er was vanavond een competitie-wedstrijd in de Jack’s League, zoals de Tweede Divisie officieel heet tegenwoordig, tussen Quick Boys en ASWH uit Hendrik Ido-Ambacht. Vanwege het stilleggen van de competitie gedurende de laatste Lockdown is er een achterstand en moeten er doordeweeks inhaalwedstrijden worden gespeeld om het wedstrijdschema op tijd te kunnen afwerken. Vroeger zou ik niet getwijfeld hebben en richting Nieuw-Zuid zijn gegaan om de wedstrijd te kunnen bijwonen, weer of geen weer. Maar dat was toen mijn vader nog leefde…

Mijn vader en ik waren trouwe supporters van Quick Boys en het moest wel heel raar gaan wilden we een wedstrijd overslaan. We reisden de ploeg samen het hele land door achterna want we gingen zowel uit als thuis. Voor de thuiswedstrijden was er altijd een vast ritueel, ik haalde mijn vader op, we wandelden samen naar Nieuw-Zuid, en na de wedstrijd had mijn moeder altijd een bakkie klaarstaan voordat ik naar huis ging. En ook doordeweekse wedstrijden, vrijwel altijd op de dinsdagavond, bezochten we vrijwel altijd, ook al was het soms vriendschappelijk.

Het weer interesseerde ons niet, we zeiden altijd tegen elkaar dat als het team de moeite nam om te gaan voetballen dan konden wij het wel opbrengen om te gaan kijken. Bij regen en kou gingen we dan overdekt zitten op de tribune, en anders stonden we gewoon aan de lange zij aan de overkant. In de rust was er altijd een bakkie koffie in de kantine, waar we als dat nodig was dan ook gelijk konden opwarmen voor de tweede helft. En als het niet te ver uit de buurt was gingen we ook naar doordeweekse uitwedstrijden; de echt verre reizen lieten we dan toch wel schieten, al kwam dat zelden voor.

Die tijd is geweest, na het overlijden van mijn vader is dat allemaal veranderd. In eerste instantie omdat ik in de jaren daarna veelvuldig in het buitenland zat, maar ook omdat de lol er voor mij een beetje af was. We waren altijd met zijn tweeën, of later veelal zelfs met zijn drieën toen mijn jongste broer Lex ook me begon te gaan, maar nu moest ik meestal alleen. Naar uitwedstrijden gaan we sowieso vrijwel niet meer, maar zelfs voor thuiswedstrijden kijken Lex en ik eerst naar het weer, en als dat niks is dan gaan we niet.

Volgen doe ik alles nog wel, ik zit op wedstrijddagen altijd met Twitter op mijn telefoon om de berichten over het verloop van de wedstrijden te volgen. Zo ook vanavond, maar de aandrang om er bij te zijn is er niet meer. Het is zonder mijn vader gewoon niet meer hetzelfde, en daar word ik op avonden zoals deze nog steeds aan herinnerd.