Werken van thuis

Vandaag was mijn eerste officiële werkdag van deze shift na een extra lange verlofperiode van vier en een halve week. Die extra verlofdagen had ik omdat mijn vorige verlof drie dagen korter was dan normaal omdat ik een paar dagen wilde overlappen met mijn nieuwe back-to-back Surya en daar kwam nog een dag extra bij omdat ik deze shift een dag later begonnen ben dan tot nu toe.

Mijn shifts starten tot nu toe altijd op een donderdag maar dat was hoofdzakelijk omdat dat voor mijn vorige back-to-back goed uitkwam en het mij niet zoveel uitmaakte. De donderdag wel het nadeel dat mijn vertrekdag dan dus ook op een donderdag was en dat is op de luchthaven nou net de drukste dag van de week omdat alle commuters (de mensen die in Dubai wonen en alleen doordeweeks in Irak zijn) dan voor het weekend naar huis vertrekken. En een nog groter nadeel voor mij was dat er op donderdag alleen een late middagvlucht naar Dubai was en ik pas de volgende ochtend vroeg kon doorreizen naar Nederland. Op de vrijdag zijn allebei die nadelen er niet, met als belangrijkste voor mij dat ik een vlucht in de ochtend kan nemen naar Dubai en ’s middags al kan doorreizen naar Nederland, waardoor ik dezelfde dag nog thuis ben.

Vervelend om weer aan het werk te gaan vind ik het niet want mijn verlof was door de maatregelen tegen de verspreiding van het Corona-virus toch behoorlijk saai. Grotendeels thuis en af en toe een tochtje op de fiets, dat was het wel zo’n beetje, en verder veel lezen, Netflixen en af en toe werken in de tuin. Veel gezellige bezoekjes aan mijn moeder en af en toe visite van onze zoons (Martin gelukkig altijd met onze kleindochter Gijsje), dat wel, maar vanwege het verplichte afstand houden is dat toch niet wat je gewend bent.

En nu dus weer achtentwintig dagen aaneengesloten als een kluizenaar op mijn kamer, van ’s ochtends zeven tot ’s avonds zeven. Maar je bent tenminste wel bezig…

Nieuwe iPad

Ja, ik weet het, mijn vorige iPad was nog niet zo oud, maar desondanks heb ik toch al vrij snel een nieuwe gekocht. En de ouwe was niet eens kapot of gedateerd…

Het zit zo: ik wilde drie jaar geleden een iPad Pro omdat je daarbij een elektronische schrijfstift kon gebruiken. Dat leek me heel erg handig om dan je iPad te gebruiken als kladblok, schrijfblok en notitieblok voor van alles en nog wat, zoals bijvoorbeeld het maken van notities tijdens vergaderingen en het noteren van boodschappen tijdens telefoongesprekken. Bovendien kwam de iPad Pro met nog een accessoire die ik heel interessant vond, een toetsenbord wat geïntegreerd zat in de beschermhoes en daardoor automatisch verbonden was met het scherm.

Ik had gelijk, de iPad Pro beviel me bijzonder goed en zeker in mijn werkomgeving, waar we totaal geen beschikbare kantoorbenodigdheden zoals pennen en blocnotes tot onze beschikking hebben, bleek het gebruik van de schrijfstift ideaal. Het enige waar ik al snel spijt van had was dat ik de kleinere versie van de iPad Pro gekocht had in plaats van de grotere. Ik zag namelijk bij een collega die wel de grote versie had dat het 12.9 inch scherm toch handiger was dan mijn 10.5 inch scherm omdat het grotere scherm een laptop vrijwel overbodig maakte.

Ik heb de aankoop van de grotere iPad Pro toch nog vrij lang uitgesteld, enerzijds omdat ik het zonde vond om mijn nog niet zo oude iPad Pro al zo snel weg te doen (zo ben ik nou eenmaal) en anderzijds omdat ik liever wilde wachten op de nieuwe versie die begin 2020 uit zou komen. Maar toen die nieuwe versie vorige maand werd aangekondigd ging ik toch maar overstag en heb ik die besteld.

Vanmorgen werd mijn nieuwe speeltje bezorgd en hij is inmiddels al in gebruik. En wat betreft de oude, kleinere iPad Pro, die heeft een nieuwe eigenaar want Riet heeft hem geconfisceerd. Logisch, want zelfs deze iPad Pro is niet alleen nieuwer maar ook nog eens een heel stuk beter dan haar oude, “gewone” iPad…

Fietstochten

Nu de sportscholen allemaal gesloten zijn moet ik wat anders verzinnen om in conditie te blijven. Thuis zijn er niet veel mogelijkheden om te sporten, ik heb wel wat gewichten en ik zou wat oefeningen kunnen doen maar om de een of andere reden komt er gewoon niks van. Of dat nou komt door de omstandigheden thuis of door een gebrek aan motivatie, ik weet het niet, maar ik weet wel dat als ik erop uit ga om te sporten dat die motivatie er wel is.

En dus ga ik erop uit om te fietsen. Ik probeer om de twee dagen een lange rit te maken van tussen de dertig en de veertig kilometer. De route probeer ik zoveel mogelijk af te wisselen waarbij ik maar met twee dingen rekening houd: ik zorg dat ik tijdens het eerste gedeelte de wind tegen heb en de terugrit gaat als het even kan over de fietspaden in de duinen.

Vandaag zat de wind in de noordoost hoek en fietste ik dus in eerste instantie richting Sassenheim, op het fietspad naast de snelweg A44 richting Schiphol. Vandaar ging het richting de kust via Sassenheim en Noordwijkerhout  richting de Langevelderslag, waarbij ik onderweg tussen de bollenvelden fietste die op dit moment grotendeels in volle bloei staan.

Onderweg stopte ik een paar keer om dit fraaie uitzicht vast te leggen, niet zozeer voor mezelf maar voor onze vrienden Pat en Howard in Australië die dit soort foto’s geweldig vinden en nog steeds vastbesloten zijn om nog een keer naar Nederland te komen in het bollenseizoen.

Hier zijn een paar van de foto’s die ik heb gemaakt:

Hij is af!

De Millennium Falcon is klaar! Iets eerder dan verwacht want ik kon me drie dagen niet inhouden en heb twee zakjes gedaan in plaats van een. Het resultaat is fraai geworden zoals je op de foto’s kunt zien:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

En grappig genoeg ben ik niet de enige volwassene die het nog steeds leuk vindt om een model van de Millennium Falcon van Lego te bouwen.

Ik kreeg een foto van mijn vorige baas Amit met exact hetzelfde model, en van de week stond er een foto op Facebook van de Amerikaanse actrice Anna Kendrick die tijdens de Corona Lockdown ook heeft toegegeven aan haar “Lego obsession”….

Constructie werkzaamheden

Ik ben inmiddels begonnen aan de bouw van mijn Lego-model van de Millennium Falcon (voor de complete onwetenden, het ruimteschip uit de films van Starwars). Het complete model bestaat uit 1351 stukjes Lego, het is 14 cm hoog, 44 cm lang en 32 cm breed en dus best een groot ding eigenlijk. Ga maar na, het instructieboekje bestaat uit meer dan 260 bladzijden…

Hoewel de verleiding groot is om het ding achter elkaar af te bouwen heb ik besloten om het stapje voor stapje te doen. Dat kan makkelijk want er zitten in totaal tien zakjes met onderdelen in de doos, elk behorend bij een stap uit de handleiding. Ik ga dus iedere dag een stap doen want dan heb ik er lekker lang plezier van.

Het werk vordert al gestaag zoals op deze foto’s is te zien: