En weer een afscheid…

Hoewel ik officieel met verlof ben houd ik toch contact met het bedrijf via iPad waarop ik mijn werk-emails kan ontvangen. Hoofdzakelijk doe ik dat om op de hoogte te blijven van de algemene gang van zaken, zowel op politiek gebied als vanwege de Covid-19 situatie, maar ook om beschikbaar te zijn wanneer mijn back-to-back hulp nodig heeft. En deze verlofperiode is er nog een extra reden want er zijn nogal wat collega’s die deze maand voor het laatst zijn omdat hun contract door de omstandigheden niet wordt verlengd. Drie weken geleden heb ik al afscheid genomen van mijn collega Ali en vandaag was er het afscheid van zijn back-to-back, Siva.

Ook deze keer werd het door de omstandigheden weer een geheel virtueel afscheid in plaats van een persoonlijk afscheid. Deze keer vond ik dat extra vervelend want Siva en ik waren dikke maatjes. We konden het zowel voor wat betreft het werk als buiten het werk heel goed met elkaar vinden en we hebben samen in de afgelopen anderhalf jaar dan ook heel wat lol gehad samen.

Er was ons gevraagd om een afscheidsfilmpje te maken voor Siva van ongeveer twintig seconden en hier kun je het resultaat zien van wat ik heb gemaakt:

Afscheidsfilmpje voor Siva

Ook Siva zal ik dus niet meer terugzien als ik weer online ben voor mijn volgende shift en ik zal hem zeker ook gaan missen als we weer terug zullen zijn in KAZ, voorgesteld natuurlijk dat dat ooit nog eens gaat gebeuren. Contact zullen we wel houden want dat moet gezien onze gemeenschappelijke kennissenkring en de vele sociale media tools  geen probleem zijn.

Hete hoofden, koude harten…

De bovenstaande uitsprak komt van mijn oma en ze gebruikte die altijd voor wat zij zag als uit de hand gelopen confrontaties en onnodige uitbarstingen van geweld. Vandaag moest ik weer eens aan deze uitspraak denken toen ik het laatste nieuws hoorde uit Irak.

Blijkbaar is er gisteren op het fabrieksterrein een demonstratie geweest van onze Irakese collega’s die massaal het administratie-gebouw hebben belaagd. De aanleiding voor hun woede was het feit dat ze geen salaris uitbetaald hadden gekregen vanwege een financieel conflict tussen ons bedrijf BGC en hun eigen moederbedrijf, het Iraakse staats-gas bedrijf. Het Iraakse staats-gas bedrijf had BGC aangewezen als de schuldige voor het door hen niet uitbetalen van de salarissen en dus kwam het personeel massaal verhaal halen.

De weinige mensen van het BGC management die aanwezig waren werden door de beveiliging snel geƫvacueerd naar het KAZ kamp maar toen de verzamelde menigte dat ontdekte haastten ze zich naar het kamp, haalden de hekken bij de ingang neer en drongen het kamp binnen. Vervolgens drongen ze het restaurant binnen (het eerste grote gebouw wat ze tegenkwamen), richtten daar vernielingen aan en trachten volgens berichten van insiders zelfs om het in brand te steken.

De situatie kon worden gesust doordat de Managing Director van BGC beloofde dat de salarissen niet alleen zouden worden betaald maar dat ook de uitbetaling voor de komende maanden zou worden gegarandeerd.

Het lijkt dus met een sisser te zijn afgelopen maar het voorval heeft er wel toe geleid dat er nog zestig expats zijn geĆ«vacueerd uit voorzorg. De vraag is dus in hoeverre dit van invloed zal zijn op de toch al wankele situatie waarin het bedrijf zich bevindt en wat de gevolgen zijn voor de relatie met de aandeelhoudende bedrijven, waarvan mijn eigen baas er natuurlijk ook een is…

Eerste afscheid

Gisteren hebben we officieel afscheid genomen van onze collega Ali. Onze baas had een online sessie georganiseerd en iedereen gevraagd om daarvoor een twintig seconden durend afscheidsfilmpje te maken dietijdens de sessie werden vertoond. Een leuke geste, vooral natuurlijk omdat het sneu is dat we niet persoonlijk afscheid kunnen nemen.

Ali werkt vrijwel net zo lang als ik voor BGC en hij is een van de mensen waar ik het meest mee samenwerk. Als Document Control Lead is hij samen met mij verantwoordelijk voor de dagelijkse gang van zaken met betrekking tot de documentatie en technische data van de projecten waar we aan werken en natuurlijk ook van de bestaande fabrieken waarvoor we samen dagelijks in de weer zijn om bestaande informatie boven tafel te krijgen.

We konden het heel best met elkaar vinden en vaak zochten we elkaar op voor een praatje. Ik zal hem dan ook missen, maar zoals we altijd zeggen, het wereldje waarin we verkeren is niet zo heel groot en de kans is er dus altijd dat we elkaar weer ergens gaan tegenkomen. In ieder gavel hebben we ons voorgenomen contact te houden, en dat lijkt gezien onze gezamelijke kennissenkring niet echt een groot probleem…

Zandboot

Het is op zich niet eens onprettig werken vanuit huis al is alleen natuurlijk maar alleen en mis ik het contact “op de werkvloer” met collega’s. Ik heb in ieder geval een prima plek thuis om te werken en ik heb daarbij nog een redelijk uitzicht ook want vanuit het raam van mijn werkkamer kijk ik uit over het Oestgeesterkanaal wat Katwijk verbindt met onder andere de Kagerplassen en het Amsterdam-Rijn kanaal.

Als het mooi weer is is het een komen en gaan van plezierbootjes, bijna een file op het water, en het lijkt wel alsof iedereen tegenwoordig een boot heeft. Nu schijnt het inderdaad zo te zijn dat de verkoop van plezierboten en met name de open vletten als een trein gaat dankzij het Corona-virus. Nu iedereen min of meer verplicht is thuis te blijven voor waarschijnlijk de rest van het jaar en er dus geen verre vakantie in zit zijn er blijkbaar veel mensen die denken “Dan maar een boot”. Op zich misschien nog niet eens zo’n stom idee, ware het niet dat die vletten zo tussen de twintig- en de dertigduizend euro kosten en je vraagt je dan toch onwillekeurig af hoe idereen aan zoveel geld komt in deze tijden van crisis…

Een dagelijks terugkerend tafereel, bij mooi weer en slecht weer, is het passeren van de zandboot die drie keer op en neer vaart naar (ik denk) het Valkenburgse Meer waar zand wordt ingeladen. De volgende tafereeltjes kan ik dus drie keer per dag zien door mijn raam: