En weer thuis

Ik was ruim op tijd wakker voor mijn vervoer naar de luchthaven van Dubai wat om vijf over half zes voor de deur van het hotel werd verwacht. Na het uitchecken bij de balie van het hotel zat ik om tien voor half zes buiten te wachten in de wetenschap dat het regel is dat de Emirates Chauffeur Service een kwartier voor de afgesproken tijd voor moet komen rijden, maar al wat er kwam, geen auto van Emirates. Ik zag wel om vijf voor half een auto van Emirates voorbij rijden maar die stopte niet.

ëOm half zes kreeg ik een berichtje op mijn telefoon dat mijn vervoer was gearriveerd en dat ik mij naar de auto kon begeven. Het probleem was dat de auto in geen velden of wegen te zien was, en ik belde dus snel met het bij de boodschap vermelde nummer. “Ik weet niet waar jij staat,” zei ik tegen de chauffeur, “maar in ieder geval niet bij mijn hotel”. Het bleek dat de chauffeur dus bij het verkeerde hotel stond maar hij zou er over vijf minuten zijn. Dat werden er uiteindelijk tien maar toen kwam de auto dan toch (vijf minuten te laat) voorrijden.

Nou stond er een paar meter bij mij vandaan nog iemand buiten te wachten met een koffer en die wachtte blijkbaar ook op een Emirates auto. Hij liep dan ook meteen naar de auto en gooide zijn koffer achterin, maar toen ik kwam aanlopen wees de chauffeur op mij en de man (zo te zien aan zijn uniform een piloot) moest zijn koffer weer uitladen. Hij moest blijkbaar naar Abu Dhabi en niet naar de luchthaven, en hij was duidelijk niet blij want hij ging gelijk bellen. Ik gooide mijn rolkoffer achterin en werd vervolgens vlot naar de luchthaven gereden.

De rest verliep voorspoedig en om even over enen landde vlucht EK147 op Schiphol. Daar kwam deze keer ook mijn koffer heel vlot en mijn vervoer stond al klaar waardoor ik uiteindelijk nog voor tweeën de deur in stapte. Ik ben weer thuis, voor vier weken min een dag…

Laatste werkdag van deze shift

De laatste werkdag alweer, en deze breng ik door op het kantoor van onze andere contractor in Dubai, die gevestigd is in de wijk Dubai Media City. Ik vond een werkplek op de eerste verdieping bij het team wat ik bezocht en hoewel het uitzicht natuurlijk niet zo indrukwekkend is als op de 29e verdieping waar ik anders meestal zit was het toch wel de moeite waard.

De besprekingen gingen ook hier weer vlot dus halverwege de middag was ik wel zo’n beetje klaar met alles wat ik had willen doen. Meer dan dat eigenlijk want ik had ook nog kans gezien wat werk te doen wat was binnengekomen na mijn vertrek uit Basrah afgelopen maandag. Rond een uur of drie ben ik nog even naar de achtentwintigste verdieping gegaan waar mijn baas zat om gedag te zeggen en om even over vieren heb ik het voor gezien gehouden.

Onderweg in de metro van station Nakheel naar station Dubai Internet City (dat is maar één halte) overkwam me vandaag iets wat me gisteren ook al was gebeurd en wat me er nadrukkelijk aan herinnerde dat ik een ouwe lul begin te worden. Ik werd voor de tweede achtereenvolgende dag aangesproken door een jongere man die me vroeg of ik wilde zitten. Gisteren stond de man meteen op dus ik ging beleefdheidshalve toch maar zitten, vandaag kon ik vriendelijk weigeren door te zeggen dat ik er bij het volgende station toch uit moest. Jaja…

Vlak bij het hotel nam ik nog even de gelegenheid te baat om een “Frozen Coffee” te nemen bij een Costa, iets wat ik tot nu toe iedere dag nog heb gedaan. Dat soort dingen mis ik altijd wel in Nederland, dat er in de buurt geen Starbucks, Costa, Coffee Bean & Tea Leaf, Seattle’s Best of wat dan ook is. Op de foto hierboven is mijn hotel het grote gebouw rechts en de Costa zit net achter de auto’s links.

Hoe dan ook, er restte vanavond niets anders dan de avond doorkomen met douchen en daarna nog wat Netflixen, en op tijd naar bed want morgen loopt om kwart voor vijf de wekker af. En morgen ben ik als alles goed gaat vlak na de middag weer thuis.

Sharjah

Voor vandaag stond er een bezoek op het programma aan een van onze contractors die gevestigd is in Sharjah. Sharjah is het emiraat wat naast Dubai is gelegen en het bedrijf is gevestigd in een enorm industriegebied genaamd de Free Zone, wat weer gelegen is aan de andere kant van de luchthaven van Dubai. Het probleem is dat je helemaal om de luchthaven heen moet rijden en al met al is het een rit van ruim een uur ernaartoe.

Het transport voor mijzelf en de twee collega’s die met me mee zouden gaan was geregeld maar de collega die het geregeld had was in eerste instantie niet te bereiken en het is lastig als je niet weet welke auto je moet hebben en je geen telefoonnummer hebt van de chauffeur. Gelukkig kon het probleem snel worden opgelost en werden we opgepikt door een luxe auto met stoelen die in de business class van een vliegtuig niet zouden misstaan.

De rit naar Sharjah was dus heel comfortabel en het bezoek zelf was leverde ook nog eens een prima resultaat op waardoor we ruim eerder klaar waren dan verwacht, en zo konden we al om kwart over een weer terug naar Dubai. Daar had ik in de loop van de middag nog een lang en prettig gesprek met mijn nieuwe baas, dus al met al een geslaagde dag. Alleen geen foto want ik ben alweer vergeten bij de contractor wat foto’s te maken…

Vertrekdag met hindernissen

In feite had ik kunnen uitslapen vandaag want het konvooi (oftewel de PSD zoals dat hier heet) naar het vliegveld vertrok pas om zeven uur. Daar kwam niet veel van want door het vaste ritme van de afgelopen weken en het feit dat ik gewoon om half tien ben gaan slapen was ik om voor vijven al wakker en zat ik zoals op gewone werkdagen om kwart over vijf in het restaurant aan het ontbijt.

Ik was dan ook ruim op tijd bij de bus maar toen ik eenmaal binnen zat met mijn kogelvrije vest al aan realiseerde ik me opeens bij het controleren van alle papieren dat ik mijn Oilfield Pass was vergeten. Die moet ik bij me hebben want als we onderweg bij een controlepost worden gecontroleerd zullen ze zeker naar dat document vragen, en over vier weken zou dat zeker problemen gaan opleveren want dan kan wordt ik onderweg tegengehouden en mag ik niet naar de fabriek.

Gelukkig was ik vroeg dus ik had de tijd om het document op mijn kamer te gaan ophalen. Maar eerst moest ik langs de receptie want ik had mijn kamersleutel uiteraard al afgegeven. En toen ik die had moest ik eerst weer terug naar de bus want ik realiseerde me op tijd dat de kastsleutel in mijn rugzak zat. Kortom, ik moest nog effe heen en weer rennen en was nog net op tijd (als laatste) terug om de bus op tijd te kunnen laten vertrekken.

Vandaar leek alles vlot te gaan, tot en met de controles op de luchthaven want ik kon vrijwel overal zo doorlopen en bij de gate aangekomen gingen net de deuren open om door naar het vliegtuig te lopen. De piloot riep ook om dat we voor schema-tijd zouden vertrekken maar dat liep toch effe anders. Op onze reguliere vertrektijd waren we nog steeds niet weg en de piloot riep om waarom dat was: de slurf was kapot, ze konden hem niet van het vliegtuig krijgen. Gelukkig was het probleem snel daarna gefikst en vertrokken we alsnog richting Dubai.

Ook daar ging alles vlot tot aan de taxistandplaats want die bleek helemaal leeg! Dat had ik nog niet eerder gezien, normaal gesproken staan er onafzienbare rijen Emirates taxi’s, maar nu dus niet een. Ik hoefde gelukkig niet heel lang te wachten maar de taxi vertrok niet meteen want er was wat mis met “het systeem”, wat dat ook moge betekenen. En daarmee waren de problemen nog niet over want de chauffeur wist niet waar mijn hotel was en zijn routeplanner gaf, wist ik gelukkig, verkeerde aanwijzingen.

Er zijn blijkbaar twee Time Oak hotels en de routeplanner gaf de route naar de verkeerde aan. Gelukkig had ik de ligging zelf al gecontroleerd op Google Maps dus ik wist ongeveer wel waar we moesten zijn. Eenmaal in de wijk Barsha Heights aangekomen wist de chauffeur het nog steeds niet en hij ging even iemand bellen. Al pratend reden we rond, totdat ik het hotel zag (ik herkende het van de foto van de website), maar de chauffeur negeerde mijn aanwijzingen en reed door. We reden nog zeker twee keer langs dezelfde rotonde voordat hij uiteindelijk toch goed reed en me voor het hotel afzette. Geen fooi dus voor deze man!

Na het inchecken in het hotel ging ik zo snel mogelijk op weg naar het kantoorgebouw waar ik moest zijn want ik had een afspraak met mijn nieuwe baas. Het bleek een hele toer om er te komen, want ik moest eerst een eind lopen naar het dichtstbijzijnde metrostation, dan naar het volgende station met de metro en vandaar nog lopend naar de Arenco Tower. Had ik al gezegd dat het onderweg in de taxi had gegoten van de regen en dat het weer begonnen te spetteren toen ik lopend onderweg was?

Ik was ruim een kwartier te laat voor mijn afspraak maar mijn nieuwe (Nederlandse) baas nam het gelukkig goed op. Zeker toen ik vertelde over alle hindernissen onderweg…

Laatste werkdag in KAZ

Wow, dat was fris vanochtend! Het klinkt misschien vreemd als de temperatuur nog steeds een graad of tweeëntwintig is maar doordat er een stevig windje waaide voelde het gewoon fris aan. Niet in de zin van “Laat ik maar een vest aandoen” maar toch fris genoeg om er bijna kippenvel van op je armen te krijgen. Het geeft aan dat het weer nu echt aan het omslaan is want behalve dat het ’s nachts al behoorlijk afkoelt kwam de temperatuur vandaag in de middag maar net aan boven de veertig graden uit, en dat is toch ruim tien graden minder dan vier weken geleden toen ik hier aankwam.

Het was vandaag ook mijn laatste werkdag in KAZ want morgenochtend vertrek ik naar Dubai om daar nog een paar dagen te werken in de kantoren van twee van de Contractors. Donderdagochtend vroeg vlieg ik dan door naar Nederland en dan zit deze shift er al weer op. Het verbaasd me nog steeds hoe snel de tijd ook deze keer weer is gegaan want ik heb het idee dat ik hier net ben. Vanmiddag kwam de mail door dat het konvooi naar de luchthaven morgenochtend om zeven uur vertrekt en in principe zou ik dus kunnen uitslapen. Ik sta in ieder geval weer op de lijst en daar gaat het maar om.

Het ziet er op dit moment beslist niet naar uit dat de onlusten in het land nog gaan zorgen voor een kink in de kabel. De laatste berichten uit Basrah zijn dat het er nog steeds rustig is, gisteren was er zelfs maar een enkele poging tot een demonstratie van enkele tientallen personen maar de oproerpolitie stak daar een stokje voor. Geen problemen in zicht dus en ik ga er dus vanuit dat ik gewoon morgenvroeg vertrek.

Voor vandaag stond er alleen nog het pakken van mijn koffer op het programma en heb ik nog een drietal drukke dagen in het vooruitzicht.

Inchecken

De afgelopen weken zijn weer omgevlogen en aanstaande maandag vertrek ik alweer uit Basrah naar Dubai. Vanmorgen kreeg ik dan ook het bekende bericht van luchtvaartmaatschappij Emirates dat ik gelegenheid had om online in te checken. Dat vind ik altijd prettig, dan kun je eventueel je stoel nog wijzigen en je kunt je Boarding Pass downloaden of uitprinten. In mijn geval is het uitprinten want op de luchthaven van Basrah worden nog geen elektronische Boarding Passes geaccepteerd, en bovendien moet je voordat je überhaupt het luchthaventerrein op mag minstens twee keer je Boarding Pass laten zien.

Dat is nu dus allemaal geregeld, maar ik houd nog steeds de dagelijkse rapporten van onze beveiliging goed in de gaten. Vooralsnog is het nog steeds rustig in Basrah, er waren gisteren vier kleine demonstraties met enkele tientallen demonstranten en dat is niets om je zorgen over te maken. Bovendien werd er melding gemaakt van grote aantallen oproerpolitie die overal aanwezig zijn, en mogelijk draagt dat ook bij aan de relatieve rust.

In de hoofdstad Bagdad was het gisteren nog steeds onrustig. Het dodental als gevolg van de demonstraties is inmiddels opgelopen tot bijna honderd waaronder ook zes politieagenten wat bewijst dat ook de demonstranten zich inmiddels wat geweld betreft niet onbetuigd laten. De meeste slachtoffers schijnen trouwens gevallen te zijn in andere steden dan Bagdad waar het vandaag volgens de laatste nieuwsberichten redelijk rustig is.

Tenslotte voor vandaag even een foto’tje gemaakt vanuit de bus, wachtend op vertrek naar het fabrieksterrein. Je ziet de een gedeelte van de rij barakken aan de noordkant van het KAZ kamp. Mijn kamer is hier overigens niet (die zit in een van de twee gebouwen met twee verdiepingen kamers, aan de andere kant van het kamp), maar ik heb tijdens mijn eerste verblijf hier een week een kamer gehad in de op een na achterste barak op de foto:

Nieuws update

Het eerste wat ik vanmorgen deed op kantoor was de email lezen van onze security met de incidenten van gisteren.

Ik was nieuwsgierig of de onlusten nu ook in Basrah in hevigheid zouden toenemen na de eerste grote demonstratie van eergisteren. Dat bleek niet het geval, er waren wel wat kleine demonstraties geweest maar geen enkele met rellen zoals die in Bagdad.

Wel verontrustend was het nieuws dat de onlusten van Bagdad zijn overgeslagen naar de stad Nasiriya die een stuk zuidelijk ligt van Bagdad. In feite ligt deze stad dichter bij Basrah dan bij Bagdad zoals je op het kaartje kunt zien, maar nog steeds op zo’n honderdvijftig kilometer afstand. 

De vraag is nog steeds of de rellen gaan overslaan naar Basrah, maar de berichten die we krijgen van onze Irakese collega’s lijken erop te wijzen dat dat wel eens mee zou kunnen vallen. Vorig jaar waren de rellen in Basrah veroorzaakt door voortdurende storingen in het elektriciteitsnet en het bar slechte drinkwater, en dat schijnt nu niet meer het geval te zijn. De stroom valt lang zo vaak niet meer uit en het drinkwater is op dit moment goed van kwaliteit, dus de animo voor demonstraties en mogelijke botsingen met de oproerpolitie is naar het schijnt niet zo groot.

Dat zou goed nieuws zijn, en het is inderdaad vooralsnog relatief rustig in de stad.

Onrust

We houden op dit moment met grotere aandacht dan normaal het nieuws in de gaten want het gaat nu niet alleen meer over Brexit maar ook over de onrust die op dit moment heerst in Irak. Ook in de Nederlandse kranten heeft daarover al het een en ander gestaan dus tijd om even een update vanuit KAZ te geven.

Allereerst, wij merken op dit moment nog helemaal niets omdat de hevige onlusten die op het nieuws te zien zijn geweest plaats vonden in de hoofdstad Bagdad, en dat is hier vierhonderd kilometer vandaan. Het gaat er daar behoorlijk heftig aan toe en er zijn ook slachtoffers gevallen want de oproerpolitie schiet met daar scherp. De betogingen zijn allemaal gericht tegen de enorme corruptie in dit land en ook tegen de werkloosheid die op dit moment iets van vijfentwintig procent is.

Vanmorgen lieten de rapporten van onze beveiliging voor het eerst zien dat de betogingen nu ook over lijken te slaan op Basrah. Gisteren is er (naast de gebruikelijke kleine dagelijkse betogingen van een paar man) een betoging in het centrum geweest van een paar honderd man die overigens vreedzaam verliep. De oproerpolitie had uit voorzorg een aantal wegen afgesloten maar hoefde niet in te grijpen.

Wij zijn uiteraard allemaal benieuwd of nu ook in Basrah de betogingen gaan toenemen, in aantal en in hevigheid. Vorig jaar zomer was de situatie in de stad vergelijkbaar met wat er nu in Bagdad gebeurd maar dit jaar was het tot nu toe rustig. Maar nu lijkt er dan toch ook in Basrah een einde te komen aan die relatief rustige periode. Er zijn geen aanwijzingen dat het de oliebedrijven (en dus ook ons bedrijf al zijn wij van het gas) gaat bereiken, maar we hebben al wel bericht gekregen dat onze beveiliging de situatie goed in de gaten houdt.

We zitten hier in principe veilig en we maken ons dan ook niet echt druk over die demonstraties, maar wat wel verontrustend is dat het zou kunnen overslaan naar de luchthaven, net als vorig jaar. En verstoring van het vliegverkeer kan ik nou net effe niet gebruiken want aanstaande maandag is mijn vertrekdag. Duimen dus maar…

Momentopnamen

Vandaag even een paar foto’s die ik vandaag heb gemaakt. De eerste is van de opkomende zon, genomen voor de deur van het IT gebouw waar ik net ben aangekomen na de ochtendwandeling vanaf het kamp:

De tweede foto is tussen de middag net na de lunch gemaakt. Ik zit op de bus terug te wachten en die zie je net om de hoek achter de containers al voor het restaurant staan waar mensen uitstappen die nog moeten gaan lunchen. De bussen achter het restaurant staan klaar om mensen naar de luchthaven te vervoeren.

Op allebei de foto’s is goed te zien dat de rook vrijwel recht omhoog gaat, een teken dat er vrijwel geen wind stond op beide momenten. In de loop van de middag veranderde dat en ’s avonds teruglopend naar het kamp had ik een stevige tegenwind die weer de stank meebracht van de flares, die zoals je ziet nog steeds flink branden.

Wolken en Fakkels

 

De lokale bevolking verwelkomde die bewolking want ze smachten volgens eigen zeggen naar regen. Het weerbericht geeft aan dat ze daar voorlopig niet op hoeven te rekenen, als de Weer App gelijk heeft dan zie ik deze shift geen regen want tot aan volgende week woensdag staat er alleen een zonnetje.

We hadden vandaag een ander bijzonder verschijnsel wat weliswaar niks met het weer te maken had maar wat wel degelijk invloed had op de temperatuur. De flares van het affakkelen van gas waren vandaag extreem groot en er werkten drie van de torens met die hoge intensiteit. De vlammen waren zo groot dat zelfs op ruim een kilometer afstand (zo ver staan ze ongeveer af van het terrein waar de kantoorgebouwen staan) hun warmte voelbaar was.

De foto is niet zo heel best maar laat wel een beetje zien hoe groot die flares vandaag waren. Alsof we hier bijverwarming nodig hebben…

Hotel in Dubai

Mijn reisplannen voor volgende week zijn eindelijk helemaal rond en dat is met maar een week te gaan een hele geruststelling. Grappig genoeg was het kleinste onderdeel van het omzetten en boeken van de reis het lastigst.

Het omzetten van de vliegreis gebeurt door het lokale team van reisplanners hier in het kamp. Dat zijn allemaal expats en ieder verzoek, of dat nu voor de gewone rotatie-vluchten is of voor een omzetting of business trip, wordt doorgaans snel en efficiënt afgehandeld. Mijn verzoek om mijn einde-rotatie vluchten om te zetten was dan ook in amper twee dagen helemaal rond.

Het enige waar dit team niet over gaat is het regelen van hotelovernachtingen en daar zit hem iedere keer weer de kneep. Het team wat dat moet regelen zit hier ook ergens maar daar heb ik vrijwel altijd problemen mee. Om te beginnen reageren ze nooit op een eerste verzoek, en ook dit keer had ik na bijna een week nog geen enkele reactie terug gehad van ze. Een mailtje met een verzoek om informatie leverde ook niks op, dus ik greep naar het laatste redmiddel (iets waar ik echt een enorme hekel aan heb) en dat is het sturen van een herinnering waarbij ik mijn baas en nog wat mensen in kopieer. Dat levert normaal gesproken snel een reactie op en ook dit keer was dat het geval.

Amper een kwartier na mijn mailtje zag ik een doorgestuurd verzoek binnenkomen aan een reisagent om een hotel voor mij te regelen. Normaal gesproken heb ik dan met een dag antwoord maar dat was deze keer niet het geval. Vandaag, twee dagen later, was er nog steeds niets en dus bekeek ik het verzoek nog eens beter. En zag tot mijn verbazing dat de geadresseerde van het mailtje helemaal niet de reisagent was maar ikzelf! De eikel die dit had gedaan had dus op “Antwoorden” gedrukt in plaats van op “Doorsturen”. Lekker bijdehand als het je dagelijks werk is…

Maar goed, nadat dat was rechtgezet is alles alsnog geregeld en heb ik dus volgende week een hotel. Blij ben ik overigens niet want in plaats van een van gebruikelijke hotels op loopafstand heb ik nu een hotel wat een stuk verder weg zit. Toeval? Ik denk het niet…

Onverwacht verzoek

Eind vorige week kwam er een verzoek binnen van een van mijn teamleden, diegene die weg zou gaan, om een gesprek met mijzelf en onze gezamenlijke Irakese baas. Ik was benieuwd waar dit over zou gaan en ik hoopte eigenlijk dat hij zou melden dat hij een andere functie heeft gekregen maar dat bleek niet het geval. 

Het tegendeel was het geval: hij was boos, zei hij, omdat hij geen werk meer kreeg van mij en hij wilde weten waarom. Ik legde uit dat dat eenvoudigweg was omdat hij al sinds het begin van het jaar bezig is om weg te gaan en dat ik daarom geen tijd meer in hem wil investeren. Dat kon allemaal wel zo zijn, was het antwoord, maar nu was er nog en zolang hij er nog was wilde hij wel wat te doen hebben.

Ik vroeg nog wat door naar zijn plannen en verwachtingen toen opeens de aap uit de mouw kwam: zijn onverwachte verzoek kwam helemaal niet voort uit een plotselinge aanval van werklust maar meneer was bang dat hij als het zo doorging aan het eind van het jaar weer een slechte beoordeling zou krijgen, net als afgelopen jaar. Hij beweerde ook dat zijn verzoek om te vertrekken ook voortkwam uit die slechte beoordeling want hij vond dat hij niet gewaardeerd werd. En bovendien, een slechte beoordeling betekent geen bonus en een kleinere kans op een andere functie.

En inderdaad, het vertrek van dit persoon blijkt helemaal niet zo eenvoudig is als hij zich had voorgesteld. Het schijnt dat zijn reputatie hem is vooruitgesneld want geen enkele afdeling wil hem hebben, en overplaatsing naar de ene afdeling die hem (onder dwang van onze grote baas) wel op proef wilde nemen heeft hij zelf afgewezen. Het ziet er dus naar uit dat ik nog wel een tijdje met hem opgescheept zit, en in dat licht is zijn verzoek om werk natuurlijk redelijk.

Ik ben ondertussen begonnen om hem voorzichtig wat werk te geven maar erg simpel is dat niet. Affijn, dat leg ik nog wel een andere keer uit want het is een heel verhaal.

Gelukkig waren er vandaag nog wat lichtpuntjes. Een heleboel zelfs, want de verlichting van het kamp is al weer aan als ik in de vroege avond terugwandel.

Kortere dagen

De zomer loopt ook hier in het zuiden van Irak op zijn eind, en dat is duidelijk merkbaar doordat de temperaturen zowel overdag als ’s nachts een stuk lager zijn dan tijdens mijn vorige shift. De middagtemperatuur is op dit moment een graad of vijfenveertig en hoewel dat nog steeds behoorlijk heet is is dat toch al een stuk lager dan de tweeënvijftig graden die we een paar weken geleden nog regelmatig hadden. Ook ’s nachts gaat de temperatuur omlaag en dat is ’s morgens vroeg al te merken want dan voelt het zelfs al fris aan. Hoewel, het is dan met vijfentwintig graden voor Nederlandse begrippen nog steeds heerlijk warm maar de wind zorgt ervoor dat het toch koeler aanvoelt.

Ook worden de dagen korter. ’s Morgens vroeg als ik naar het restaurant loop voor het ontbijt is nog vrijwel donker, en zelfs daarna op weg naar het fabrieksterrein is de zon nog niet boven de horizon uitgekomen ook al is het dan al wel redelijk licht. Ook ’s avonds op de weg terug naar het kamp lopen we al in de eerste schemering want dan is de zon net onder. Tijdens mijn volgende shift in november zal het ongetwijfeld zowel ’s morgens als ’s avonds helemaal donker zijn tijdens de wandelingen naar kantoor en terug.

Toch heeft zo’n ochtendwandeling in het eerste licht wel wat want ik word onderweg begeleid door een koor van vogeltjes, hoofdzakelijk mussen. En met name aangekomen bij de kantoorgebouwen achter de fabriek is het een gezang van jewelste want daar staan de meeste bomen en daar zitten dus ook de meeste vogels. Op de foto, gemaakt vlak bij het IT gebouw waar ik werk, zie je dat er rond de kantoorgebouwen veel groen is met de nodige bomen. Dat komt uiteraard omdat er hier bewatering is, wat beslist nodig is om iets groens te laten groeien hier en de vogels komen behalve op het groen dus ook op het water af.

Als je op de foto klikt krijg je de grote versie ervan te zien. In het midden zie je een stuk van dat voetpad wat maar niet af komt, rechts zie je het fabrieksterrein en de weg die naar het midden loopt is de weg terug naar het kamp.

Over wandelen gesproken, sinds twee dagen mis ik mijn vaste wandelmaat Ian. Die voelde zich al een paar dagen niet zo lekker en hij is dan ook even langs de kliniek in het kamp gelopen. De dokter vond het verstandig als hij een poosje rustig aan zou doen en daar vallen zelfs de dagelijkse wandelactiviteiten onder. Dat betekent voor mij een poosje geen wandelmaat meer tussen de middag en ’s avonds…

Op de helft

Het was vandaag alweer de laatste dag van mijn tweede week hier in KAZ en dat betekent dat ik op de helft zit van deze shift. En zo voelt het helemaal niet want ik heb het idee dat ik pas been aangekomen, maar dat is natuurlijk een goed teken want dat geeft goed aan dat de tijd vliegt. Over anderhalve week, maandag over een week, vertrek ik al weer naar Dubai. Ik keek dus al wat minder jaloers toen ik vanmiddag na de lunch met de bus terugreed naar het fabrieksterrein en we langs het gereed staande konvooi reden wat collega’s die vandaag vertrekken naar het vliegveld gaat brengen.

Het schijnt in Nederland overigens niet echt mooi weer te zijn. Ik hoor tenminste als ik naar huis bel (wat ik iedere avond doe) dat het de laatste dagen bar en boos is met hele dagen regen en wind. Dan is het hier misschien ook niet alles maar de zon schijnt tenminste en de temperatuur loopt ’s middags nog steeds op tot een graad of vijfenveertig. En als ik het weerbericht voor de komende week zo bekijk dan komt daar weinig verandering in en regen zit er hier dus voorlopig niet in.

Dat zal ongetwijfeld anders zijn als ik weer terug ben begin november want er wordt vanaf oktober bakken met regen voorspeld hier. Ook hier midden in de woestijn ja, en ik had altijd gedacht dat het op zulke plekken nooit regende…

Nog meer plannen

Riet en ik hadden een tijd geleden al het plan opgevat om met onze kinderen en kleinkind op vakantie te gaan en we wilden graag naar Curaçao. Het heeft even geduurd maar we zijn, na overleg met alle betrokkenen over de meest geschikte periode, eindelijk begonnen met het concreet maken van deze plannen.

Vorige week heb ik informatie aangevraagd bij dezelfde reisagent die onze trip naar Curaçao en Bonaire vorig jaar geleden heeft geregeld. De belangrijkste voorwaarden van onze kant waren dat we naar hetzelfde Kontiki Beach Resort wilden als waar wij vorig jaar waren geweest want dat was heel erg goed bevallen. De plaatjes ervan vielen ook zeer in de smaak bij zoons en schoondochter, en het feit dat het vlak naast de boulevard van Mambo Beach ligt is ook een groot voordeel.

Eergisteren kreeg ik het eerste voorstel van onze reisagent wat ik meteen doorstuurde naar Riet. Ik had nog wel wat vragen en daar kreeg ik gisteren al snel een positief antwoord op. Vandaag kreeg ik het aangepaste voorstel en dat zag er prima uit wat ons betreft. Er waren nog wel wat kleine dingetjes en daarvoor leek het me gemakkelijker als Riet dat even via de telefoon met de reisagent opname want email is wel makkelijk maar het kost meer tijd en we wilden snel spijkers met koppen slaan voordat bepaalde dingen niet meer geregeld konden worden.

Het kwam in de loop van de middag allemaal in orde en we gaan boeken. Alleen nog de paspoortgegevens van iedereen doorgeven en dan zou het snel rond moeten komen. En dan maar wachten op de 4 februari want dan vertrekken we als alles goed gaat!

Zwarte luchten

Het is de laatste dagen bar en boos met het affakkelen, en daarnaast draait de wind ook nog voortdurend zodat we in het kamp en op het fabrieksterrein ook te maken hebben met de stank. Vanmorgen vroeg waaide de wind nog uit het noorden zodat de rook van ons weg waaide, maar toen ik naar het kantoor wandelde zag ik hoe de rook van de flares zich als een deken uitstrekte zover als ik kon zien:

Vanavond waaide de wind uit het oosten en dus recht onze kant op. Wandelend naar het kamp zagen we de rook vanaf de flares onze kant op komen en ging diezelfde deken van dikke zwarte wolken dus recht over ons heen:

Erg gezond is dit vast niet, maar ach, thuis zit ik ook in de (sigaretten)rook…

Gewijzigde planning

De afgelopen maanden heb ik iedere keer aan het eind van mijn shift een bezoek gebracht aan een of meerdere kantoren van contractors die werken aan een van onze nieuwbouwprojecten, een nieuwe gasfabriek. Ook deze keer ga ik dat weer doen en dat betekent dat ik een paar dagen eerder vertrek uit Basrah naar Dubai om vandaar na mijn bezoeken door te reizen naar Nederland. Dat is gunstig voor mij omdat ik dan na de laatste werkdag van mijn shift meteen van Dubai naar Amsterdam kan reizen, terwijl ik anders eerst nog van Basrah naar Dubai zou moeten vliegen en dan de dag erna pas door naar Amsterdam. Scheelt me dus een hele dag dat ik eerder thuis ben.

Daarvoor moet ik mijn reisplannen voor het einde van mijn shift aanpassen en dat heb ik de afgelopen twee dagen tussen de bedrijven door gedaan. Het was nogal een geregel want ik moest ook de reisplannen indienen voor mijn volgende shift, maar alles is inmiddels voor elkaar. Bij mijn plannen moest ik deze keer wel met een paar dingen rekening houden en een ervan was dat hopelijk mijn nieuwe back-to-back in november gaat beginnen. Om hem in te werken zijn we twee weken samen in KAZ, waarna hij naar huis gaat en ik mijn shift afmaak. Na mijn shift komt hij dan voor zijn eerste volle shift en wordt alles vanaf dat moment hopelijk weer normaal.

Zijn eerste bezoek aan KAZ begint met een paar introductiedagen in Dubai waarna hij dan op 6 november naar Basrah vliegt. Eigenlijk begint mijn shift een dag later, op de 7e, maar het leek me handig om een dag eerder te beginnen zodat we tegelijk aankomen. Hopelijk kunnen we dan ook afspreken om elkaar al op de luchthaven op de 6e november te ontmoeten zodat we daar alvast kennis kunnen maken om dan samen door te reizen naar Basrah.

Alles hangt er echter van af of hij op tijd zijn visum krijgt, maar ik heb op voorhand alvast mijn reisplannen er maar op afgestemd.

Schorpioenen

Het voorval met de schorpioen in een van de kamers heeft nogal wat stof doen opwaaien. De foto van het beest ging overal rond en er werd de nodige aandacht aan besteed tijdens vergaderingen die altijd geopend worden met de vraag of iemand nog informatie heeft over recente veiligheidsincidenten of tegen onveilige situaties is aangelopen.

Tijdens de gesprekken over het schorpioen-incident kwamen een paar interessante dingen naar voren die nieuw voor mij waren en ook dingen die me aan het denken hebben gezet. Zo kregen we te horen dat hoe groter en donkerder de schorpioen is, hoe minder gevaarlijk het gif in de angel in de staart. Het zijn juist de kleine lichtgekleurde exemplaren (die dus veel minder opvallen) waar je voor moet uitkijken. Een steek van zo’n grote is ook wel pijnlijk maar blijkbaar dus lang niet zo gevaarlijk als de steek van een kleintje.

Een ander punt was dat schorpioenen hier net zo algemeen voorkomen als in Nederland wespen in de nazomer, dus de kans dat je er een tegen het lijf loopt (hopelijk dus niet letterlijk) is eigenlijk vrij groot. Grappig, want ik heb er eerlijk gezegd in de anderhalf jaar dat ik hier zit nog geen een gezien. Feit is wel dat je ze dus ook binnenskamers kunt tegenkomen en daarover werd iets heel interessants opgemerkt, namelijk de vraag of wij in onze schoenen kijken voordat we ze aantrekken.

Het blijkt dat schoenen een geliefd plekje zijn voor schorpioenen om zich te verstoppen en het kan dus heel vervelend zijn als er een in je schoen zit terwijl je die probeert aan te trekken. Ik moest bekennen dat ik tot dat moment nog nooit mijn schoenen had leeggeschud voordat ik ze aantrok maar het zal duidelijk zijn dat ik dat onmiddellijk als vaste gewoonte heb ingevoerd…

Stank

De wind zit nog steeds in de verkeerde hoek en dat zorgde er in de loop van de middag voor dat de lucht boven ons eruitzag als de donkere luchten waar in Nederland veel regen uit valt. Mijn Nederlandse brein heeft daar nog steeds moeite mee want ik moet nog steeds de neiging onderdrukken om naar een paraplu te grijpen. Vanmorgen zag het er een stuk vriendelijker uit want toen was het windstil, wat een mooi beeld gaf van recht omhoog gaande fakkelwolken. En de fabriek lag er mooi bij in het ochtendlicht met de lichten nog aan:

In de loop van de middag stak het windje weer op en uit de verkeerde hoek dus, en dat zorgde weer voor een onaangename lucht in het kamp. Je ziet op de foto hieronder het kamp niet maar dat ligt dus links, waar de rook naar toe gaat:

Toen ik vanavond na het avondeten naar mijn kamer terug wandelde had ik een ijsje met de bijsmaak van verbrande diesel…

Helemaal in het zwart

Binnenkort wordt Arba’een weer gevierd, de dag aan het einde van de veertig dagen durende periode van rouw om het martelaarschap van Hussein, de kleinzoon van de profeet Mohammed, te herdenken. Dit jaar valt deze dag op zondag de 20e oktober en dan vindt weer de grootste samenkomst ter wereld plaats in de Iraakse stad Karbala.

Het viel me bij terugkomst op kantoor op dat veel van de vrouwen opeens allemaal helemaal in het zwart gekleed gingen. Dat was op zich merkwaardig omdat ze zich normaal gesproken behoorlijk modieus kleden met fleurige hijab’s en rokken tot net over de knie, maar die kleren zijn nu dus vervangen door rokken of jurken tot over de enkels en alles helemaal zwart. Nu ga je niet zomaar vragen waarom dat is maar ik vermoedde al wel dat er iets speciaals aan de hand is maar ik hoorde al snel van een collega dat het is in verband met de rouwperiode voorafgaand aan Arba’een.

Niet alle vrouwen doen er overigens aan mee zag ik, en het is ook inderdaad vrijblijvend. Mogelijk wordt er zo hier en daar toch wat druk uitgeoefend door familie maar dat weet je natuurlijk nooit.

Hoe dan ook, als je meer wilt weten over Arba’een moet je mijn blog van 19 oktober vorig jaar maar even lezen of kijken op Wikipedia.

Het stonk trouwens behoorlijk vandaag en zoals gewoonlijk was de reden weer dat de weinige wind die er was in de verkeerde hoek zat. Wind uit het oosten of zuid-oosten betekent altijd dat de zwarte rookwolken van het affakkelen over het kamp en de fabriek komen en dat zorgt ervoor dat het ruikt naar verbrande dieselolie…

Beestenboel

Er lopen in het kamp en op het fabrieksterrein nogal wat katten los. Dat zijn allemaal wilde katten en ons wordt regelmatig verzocht om ze vooral niet te voeren. Dat is niet omdat we ze kwijt willen maar omdat ze anders wennen aan gevoerd te worden en dan verliezen hun nut want wat ze nu doen is het jagen op ongedierte. Zouden die katten er niet zijn dan hadden we waarschijnlijk een veel groter ratten- en muizen-probleem, om nog maar te zwijgen van kakkerlakken, schorpioenen en meer van dat moois. Het lijkt een beetje op de situatie die we hadden in onze wijk Ayalabang in Manila toen we daar woonden. Ook daar liepen heel veel wilde katten rond die gedoogd werden omdat ze het ongedierte op peil hielden.

Op het fabrieksterrein lopen ook de nodige wilde honden en daar zijn we minder blij mee. Met name als ze jonkies hebben willen die nog wel eens agressief zijn, met name tegen fietsers. Voor voetgangers zijn ze gelukkig wat minder gevaarlijk want die zien ze ruim op tijd aankomen en dan gaan ze toch liever zelf uit weg. En dat is maar goed ook want het is heel goed mogelijk dat al die honden hondsdolheid hebben en als je gebeten wordt betekent dat een langdurige en zeer vervelende behandeling waar heel veel injecties aan te pas komen. Voor de katten zijn de honden wel gevaarlijk. Mijn maat Ian zag dat een kat te grazen genomen werd door een hond. De kat had de hond blijkbaar niet zien aankomen en dat kwam het beest duur te staan want het overleefde de aanval niet.

Of de kat die ik vorige maand langs de weg zag liggen op weg naar kantoor ook door een hond te grazen genomen was weet ik niet maar het beest was wel morsdood en aan de vertrokken bek te zien was het geen prettig einde geweest. Ik verbaasde me er wel over dat het beest er aan het eind van mijn shift nog lag, en zo te zien onaangeraakt, want dat zou je met zoveel ongedierte hier toch niet verwachten. Ik was zelfs nog meer verbaasd toen ik vorige week terug kwam en het lijkje nog steeds op dezelfde plek lag in precies dezelfde houding, alleen nu behoorlijk uitgedroogd. Pas vanmorgen zag ik dat de overblijfselen weg waren, waarschijnlijk verwijderd door werkers die zo te zien gisteren in die hoek bezig waren geweest.

Twee weken geleden kreeg een van onze collega’s nog een flinke schrik toen hij zijn kamer binnen ging en er een flinke zwarte schorpioen bleek te zitten.

Hij waarschuwde de beveiliging die het beest ving met een grote plakstrip waarop het vast kwam te zitten en daarna makkelijk verwijderd kon worden. Op de foto kun je mooi zien hoe groot het kreng was.

Gelukkig was het voorval in een van de barakken aan de andere kant van het kamp, daar schijnt dit toch vaker voor te komen dan aan onze kant. En gelukkig is mijn kamer op de eerste verdieping…

Achteruit werken

Langs de weg die loopt van het kamp naar het fabrieksterrein ligt geen voetpad en dat betekent dat als we naar kantoor wandelen dat we op de weg lopen of in de ongeplaveide strook ernaast. Dat is uit veiligheidsoogpunt niet echt wenselijk want er rijdt nogal wat verkeer op de weg, inclusief grote vrachtwagens, en ondanks dat er een streng gehandhaafde maximum snelheid is van twintig kilometer per uur is dat toch potentieel onveilig.

Er wordt daarom langs de weg die ligt tussen het fabrieksterrein en de kantoren een voetpad aangelegd zodat we in ieder geval alvast op dat stuk niet meer op de rijweg of in het zand hoeven te lopen. Het probleem daarbij is echter dat het aanleggen van dat voetpad nogal wat tijd in beslag neemt. De werkzaamheden waren al begonnen voordat ik hier aankwam in mei vorig jaar en het is nog steeds niet klaar. Ik zag er in de tijd dat ik hier was ook zelden of nooit mensen aan het werk en hoewel er af en toe wel wat vorderingen zichtbaar waren schoot het niet echt op. Sterker nog, het lijkt er nu op of ze achteruit aan het werken zijn want een deel van wat was aangelegd is de afgelopen weken weer afgebroken.

Het pad zelf moet een verhoogde betonnen strook worden met een overkapping. Het aanleggen van de betonnen strook alleen heeft al bijna een jaar geduurd maar er leek tijdens mijn vorige shift toch schot in te komen toen het werk aan de overkapping begon te vorderen. De palen en de dwarsliggers voor het “dak” stonden al een paar maanden maar twee weken geleden waren ze al tot halverwege klaar met de overkapping zelf. Eigenlijk verwachtte ik half en half dat het werk dus tenminste bijna klaar zou zijn bij terugkomst, maar dat is dus niet zo.

Op dit moment is de overkapping weer helemaal verwijderd en alle dwarsliggers zijn ook neergehaald. Verder zijn er stukken beton, speciaal aan de uiteinden, weer helemaal opengebroken. In plaats van dat het gereed is lijkt het er dus nu op dat het werk nog wel een tijdje gaat duren. Dit tot ongenoegen van ons management wat naar het schijnt de aannemer eindelijk eens de duimschroeven gaat draaien…

Weer tweede…

Er stond voor vanavond weer een Quiz Night op het programma in het Recreatiecentrum van het kamp. Tijdens mijn vorige shift heb ik samen met een paar maten meegedaan en dat was redelijk succesvol want we werden tweede van de vijf teams. Gisteren bij de aankondiging vlogen dan ook al snel mailtjes rond om weer met een team mee te doen. Deze keer waren we met z’n vieren: Ian (uit Schotland), Mudassir (uit Canada maar oorspronkelijk uit Pakistan, Yugen (uit Maleisië) en ikzelf, een redelijk gevarieerd team dus.

De belangstelling was vanavond wat minder want we begonnen met drie teams. later kwam daar nog een vierde team bij van mensen die wat later kwamen binnenlopen. Als teamnaam kozen we voor de suggestie van Ian, de “Shining Wits”, wat zoveel betekent als de “Lichtende Wijsheden”. Dat klinkt heel hoogdravend maar eigenlijk was het gewoon een ter plekke verzonnen verbastering van de “Wining Shits” wat “Zeurende Schijterds” betekent…

De Quiz had deze keer vier onderwerpen met twintig vragen elk, met onderwerpen als geografie, wetenschap en astronomie. Na de vier vragenrondes lagen we dik aan kop met zeven punten voorsprong maar we waren er daarmee nog niet want er lagen ook nog drie vragenlijsten op tafel die tijdens de gewone vragenrondes door moesten worden ingevuld.

De eerste van die drie lijsten omvatte zestien stukjes van beroemde schilderijen met de vragen om de naam van het schilderij en de schilder te noemen, de tweede was een lijst met zestien cryptische tekeningetjes waarbij je de uitgebeelde uitdrukking moest raden en de derde was een lijst met afkortingen die geraden moesten worden.

En op die drie extra vragen liepen we stuk want het achtervolgende team deede die een stuk beter dan wij want we werden uiteindelijk alsnog weer tweede met zeven punten achterstand. Op zich niet slecht gedaan weer maar toch teleurstellend want we gingen in het eerste gedeelte zo goed. Nou ja, de volgende keer beter zullen we maar zeggen.

De Quiz had voor mij nog wel een staartje want toen ik weer terug op mijn kamer kwam was het meteen mijn gebruikelijke bedtijd. Maar met mijn hoofd nog vol van de Quiz Night lukte het me niet om in slaap te vallen en uiteindelijk heb ik tot een uur of twaalf liggen lezen. Dat zal wat worden morgen met maar vijf uurtjes slaap…

Wat is er nieuw?

Altijd als ik na vier weken terug ben in KAZ kijk ik altijd even rond of er nog wat veranderd is. In het kamp was ik gauw klaar, dat zag er nog steeds hetzelfde uit zonder enige verandering, maar op kantoor was er wel het nodige nieuw.

Ten eerste is de renovatie zo goed als afgerond, het meeste werk is gedaan en de bouwvakkers zijn alleen nog bezig met wat afrondende werkzaamheden. En het moet gezegd, ziet er allemaal een heel stuk beter uit, met name door de keurig wit gestucte muren, de nieuwe deuren en het nieuwe zeil op de vloeren. De enige zorg is dat het snel weer achteruit zal gaan want de Irakezen zijn helaas in het algemeen niet echt genegen om wat netjes is ook zo te houden. Maar voorlopig mopperen we niet, zeker niet omdat we in het herentoilet onze handdroger weer terug hebben. Nu nog wc-papier, maar dat is misschien toch net nog teveel gevraagd…

Een aangename verrassing is dat de verwachte vliegenplaag, waar we vorig jaar om deze tijd erg veel last van hadden, lijkt uit te blijven. Het ziet er niet naar uit dat we daar nog last van gaan krijgen want het is toch al wat later in het seizoen, en dat is erg fijn. Vorig jaar rond deze tijd zat iedereen achter zijn bureau de hele dag naar vliegen te meppen en in het restaurant moest je met één hand eten om met de andere voortdurend de vliegen weg te jagen.

En verder is Russell weg. Russell was een beetje een “alternatieve” Australische collega die in het restaurant altijd kwam eten met van die wijde hippie-blouses aan en zijn iPad bij zich waarmee hij altijd apart ging zitten met een bord vol gezond eten. Ik kwam hem altijd in de fitnessruimte tegen want ik kan rustig zeggen dat hij er het strengste fitness regime op na hield van iedereen. Hij sportte iedere dag, waarbij hij minstens een uur bezig was met hardlopen (ook buiten in de hitte) en tussendoor dan de sportzaal binnenkwam om krachtoefeningen te doen. En dat allemaal terwijl hij toch zo te zien ook niet meer van de jongste was. Jammer dat ik hem geen gedag heb kunnen zeggen, maar zo gaat het nou eenmaal…

Hardnekkig teamlid

Een van de eerste dingen die me opviel toen ik gistermorgen terug was op kantoor was dat er op het bureau naast me een splinternieuwe desktop PC stond. Dat was des te merkwaardiger omdat de rest van het bureau er nog net zo uitzag als toen ik vier weken geleden vertrok, met dezelfde spulletjes. Het maakte me duidelijk dat aan dat bureau nog steeds dezelfde persoon zit en die nieuwe PC lijkt zelfs aan te geven dat dat voorlopig zo blijft.

De reden dat ik me daar nogal druk over maak is dat de persoon in kwestie een van mijn twee teamleden is en dat mij al maanden geleden beloofd is dat hij zou worden overgeplaatst naar een ander team. De reden daarvoor is simpel, ik kan met deze persoon helemaal niks: zijn Engels is slecht, hij heeft absoluut niet de basiskennis om de baan die hij heeft te kunnen doen en last but not least, hij is er meer niet dan wel. Hij kreeg eind vorig jaar dan ook niet zo’n beste beoordeling (waar hij overigens nog pissig over was ook) en mijn Irakese baas, die hem volgens mij ook een beetje zat is, begon te zoeken naar andere opties.

Het schijnt dat er flink geleurd is met de persoon in kwestie, maar blijkbaar heeft hij al een zekere reputatie want niemand wilde hem hebben, zelfs zijn vorige baas niet. En aangezien hij niet ontslagen kan worden was hij er elke keer als ik terugkwam van verlof nog steeds en ik begon me steeds meer af te vragen of ik überhaupt nog van die gozer af zou komen. Ook deze keer bleek hij dus nog steeds niet vertrokken, maar wel hoorde ik van mijn maat Ali een mooi verhaal.

Onze Irakese baas heeft blijkbaar twee weken geleden tegen Ali gezegd dat hij de gozer in zijn Document Control team moest opnemen. Ali weigerde in eerste instantie (hij kent hem tenslotte) maar werd overgehaald door middel van een regeling waarbij er een proeftijd van drie maanden zou gelden. Maar wat denk je, toen de gozer te horen kreeg dat hij naar Ali’s team zou gaan weigerde hij medewerking!

Ik heb geen idee hoe het nu verder gaat, ik zit dus nog steeds met die gozer in mijn team en het lijkt er op dat ik niet van hem af kom. Nou ja, zoals gezegd is hij er niet zo vaak en het is in feite een heel aardige kerel. Alleen wat het werk betreft heb ik er helemaal niks aan…

Andere eerste werkdag

Dit is voor het eerst sinds ik in Irak werk dat mijn eerste werkdag niet een vrijdag maar een zondag is. Dat komt omdat ik deze keer mijn shift twee dagen heb verschoven in verband met het bezoek van onze Australische vrienden Pat en Howard de afgelopen week, ik heb het zo geregeld dat mijn vertrekdag samenviel met hun vertrekdag. Normaal gesproken zou zo’n verschuiving afhankelijk zijn van de medewerking van mijn back-to-back maar aangezien ik die op dit moment niet heb kan dat zonder problemen, zij het uiteraard met toestemming van mijn baas.

Het belangrijkste verschil zit hem erin dat de vrijdag en de zaterdag hier het weekend zijn en normaal gesproken heb ik dan ook twee rustige dagen om te beginnen. Alle Irakese collega’s zijn dan vrij en ik heb de tijd om rustig te acclimatiseren, mijn mail door te spitten en het werk wat er ligt te inventariseren. Dat ging deze keer dus niet op want het was vandaag de eerste werkdag van de week en die is altijd drukker (lees: rumoeriger) dan andere dagen, geen rustige start dus deze keer.

Toch had ik een redelijk relaxte eerste dag van mijn shift want het aantal mails wat er op me stond te wachten was een stuk minder dan verwacht. Omdat ik geen back-to-back had en er dus vier weken vrijwel niets van onze werkzaamheden was gedaan begon ik de afgelopen shifts meestal met tussen de twee- en driehonderd mails. Daar was ik dan al gauw twee tot drie dagen mee zoet, alleen al om ze allemaal door te nemen, maar deze keer waren het er nog geen zeventig. Dat komt omdat mijn collega Paul die in Dubai is gestationeerd had aangeboden om me in ieder geval wat werk voor zijn specifieke project uit handen te nemen en dat heeft hij blijkbaar heel goed gedaan. Ik vind het dan ook jammer dat onze samenwerking zo kort was want hij is inmiddels al weer weg.

Net als in Nederland worden de dagen hier ook al weer wat korter en dat was duidelijk merkbaar vanmorgen. Scheen het zonnetje tijdens mijn vorige shift al wanneer ik opstond, nu was het nog schemerig en kwam de zon net boven de horizon toen ik op weg ging naar het restaurant voor het ontbijt. Het is ook een stuk frisser, want was het tijdens mijn vorige shift nog veelal boven de vijftig graden ’s middags, nu komt de middagtemperatuur niet hoger dan 46 of 47 graden…

Anders dan anders

Vanmorgen landde vlucht EK150 van Emirates dik een kwartier te vroeg op de luchthaven van Dubai en dat betekende dat het meer dan zeven uur zou duren voordat mijn volgende vlucht naar Basrah zou vertrekken. Normaal gesproken regelt Emirates een hotel om de tijd door te brengen maar deze keer was dat niet het geval want mijn vlucht naar Basrah was niet met Emirates maar met FlyDubai, wat de budget-partner is van Emirates.

Geen hotel dus, en dat betekende dat ik de tijd op de luchthaven zelf moest zien door te komen. Bovendien was er nog het punt dat FlyDubai vluchten vertrekken vanaf Terminal 2, en dat is helemaal aan de andere kant van de luchthaven, aan de andere kant van de startbanen zelfs. Ik had geen idee hoe ik daar moest komen maar ik besloot als eerste om in ieder geval een paar uur in de comfortabele lounges van Emirates door te brengen voordat ik overstak naar Terminal 2 waarvan ik al had gehoord dat de faciliteiten toch wat minder zijn. 

Bij de lounge van Terminal A (die was het dichtst bij) kreeg ik te horen dat ik beter naar de lounge van Terminal B kon gaan omdat het daarvandaan makkelijk was om per lift naar de begane grond te gaan, vanwaar de bus naar Terminal 2 zou vertrekken. Dat leek me een goeie tip dus ik ging met het treintje van Terminal A naar Terminal B. Daar aangekomen vroeg ik voor alle zekerheid nog even naar die lift en ze verzekerden me dat die vlak om de hoek was.

Na een paar uurtjes in de Emirates lounge werd het tijd om over te steken en ik ging op zoek naar de lift. Nergens te vinden, geen enkele lift die ik zag ging naar de begane grond en nergens was ook maar de kleinste aanwijzing over hoe je bij Terminal 2 moest komen. Nog maar eens vragen bij de informatiebalie dus, en heel vriendelijk werd me verteld dat ik om de hoek de lift moest nemen waarop “Staff only” (Alleen voor personeel) stond. Ja, wie verwacht dat nou! Maar goed, beneden gekomen bleek ik inderdaad op de juiste plek te zijn aangeland en met een bus ging ik naar Terminal 2.

De rit was trouwens erg leuk, vlak langs alle geparkeerde vliegtuigen, waarbij het maar weer eens opvalt hoe groot die krengen eigenlijk zijn. In Terminal 2 was ook een lounge, veel kleiner en met heel wat minder allure dan de Emirates lounges aan de overkant maar desondanks goed voorzien van eten en drinken. 

Het boarden van het vliegtuig ging bij Terminal 2 niet met de gebruikelijke slurf naar het vliegtuig maar gewoon met een trap en zoals gebruikelijk werden we daarvoor met een bus naar het vliegtuig gereden.

De vlucht zelf verliep voorspoedig, we kwamen een kwartier te vroeg aan in Basrah. We werden ook hier per bus naar de aankomsthal gereden en daarna ging het bij de paspoortcontrole en de bagagebanden zo snel dat ik met een kwartier buiten stond en me kon melden bij het ontvangstcomité. Ja, en daarna begon de ellende want we moesten wachten op een persoon die een nieuw visum moest (altijd een langdurig proces) en ook nog eens op iemand die aankwam met een vlucht die pas om half vier landde.

Al met al vertrokken we pas om vier uur vanaf de luchthaven en doordat we onderweg ook nog eens twee mensen moesten afzetten in een ander kamp arriveerden we pas rond kwart voor zes in het KAZ kamp. Na het herinrichten van mijn kamer en het avondeten (waarbij gewoontegetrouw veel handen worden geschud en je talloze keren “Welkom terug!” te horen krijgt) had ik het al vroeg op de avond gehad. Ik weet nog dat ik het licht heb uitgedaan en toen ging vrijwel meteen bij mij ook het licht uit…

Laatste dagje

Het was vandaag de laatste dag van het verblijf bij ons in Rijnsburg van onze bezoekers uit Australië en voor mij al weer de dag om te vertrekken naar Irak voor mijn volgende shift.

De koffers van Pat en Howard stonden vanmorgen weer in de gang en het wachten was op het tijdstip waarop we ze naar Amsterdam zouden brengen waar ze scheep zouden gaan voor hun bootreis naar Budapest. Om de tijd door te komen maakten Pat, Howard en ik nog een wandeling langs het kanaal richting Oegstgeest en terug aan de overkant langs de Dijk. Terug thuis overlegden we en besloten dat we net zo goed naar Amsterdam konden rijden aangezien het inchecken op de boot in principe de hele dag kon. Dan konden Pat en Howard na het inchecken nog mooi even in de binnenstad van Amsterdam rondkijken en de souvenirs kopen die ze gisteren al hadden gezien.

Het was in Amsterdam even zoeken naar het schip, de Avalon Tranquility II, want het adres De Ruyterkade bleek een oost en een west gedeelte te hebben, aan weerszijden van het Centraal Station en wij stonden in eerste instantie uiteraard op het verkeerde kade. Bij de goede kade (west) en het schip aangekomen namen we afscheid van Pat en Howard, na een gezellige week waarin ze het heel erg naar hun zin hebben gehad.

Terug in Rijnsburg was het voor mij tijd om afscheid te gaan nemen van mijn moeder in Katwijk en daarna (na de traditionele patat op vrijdagavond) van mijn eigen familie thuis. De taxi was deze keer niet eens veel te vroeg maar al met al zat ik toch rond half acht al in de lounge op Schiphol, wachtend tot het boarden zou gaan beginnen. Het vliegtuig vertrok op tijd even voor tienen ’s avonds en nu is het eigenlijk de bedoeling dat ik nog wat kan slapen tijdens de vlucht naar Dubai.

Mocht dat slapen niet lukken dan kom ik aan de lijst van beschikbare films te zien de tijd wel door…

Dagje Amsterdam

Gisteren was een ongelukkige dag voor Howard want hij heeft vrijwel de hele dag ziek op bed gelegen. Hij was gisteravond al gammel vroeg naar zijn bed gegaan met een hardnekkige keelpijn en verkoudheid en gistermorgen kwam Pat beneden vertellen dat het deze dag niks zou worden. Een geluk bij een ongeluk was dat we eigenlijk geen plannen hadden gemaakt want Pat wilde van de gelegenheid gebruik maken om wat kleren te wassen. Daarnaast heeft het de hele dag gegoten van de regen dus het was toch al geen dag om leuke dingen te gaan doen. Het enige wat nu niet doorging was het bezoekje aan het Louwman Museum wat ik ’s middags met Howard had willen brengen. 

Gisteravond hebben we nog wel hollandse stamppotten gegeten, en omdat hij tegen die tijd een beetje was opgeknapt was Howard daar gelukkig wel bij. Riet had hutspot en een zuurkoolschotel gemaakt, en we hadden Martin en Sandra met Gijsje ook uitgenodigd. Riet wilde maar wat graag haar kleindochter even showen…

Voor vandaag stond het onvermijdelijke bezoek aan Amsterdam op het programma. Pat en Howard hadden aangegeven dat ze hoe dan ook naar Amsterdam wilden, en we hadden er prachtig weer bij. We parkeerden de auto op een parkeerterrein in Zeeburg, net buiten de stad, waar we een passe partout voor de hele dag kochten voor het openbaar vervoer en en de tram namen naar het centrum.

Vanaf het Centraal Station wandelden we naar de Dam, en onderweg keken Pat en Howard hun ogen al uit. Het was erg druk maar lang niet zo druk als we hadden verwacht, wat alles met het naseizoen te maken zal hebben. We vonden zelfs zonder moeite een plekje op een terras naast het Koninklijk Paleis en de Nieuwe Kerk waar we een bakje koffie deden. Omdat het inmiddels rond het middaguur was besloten we per tram terug te gaan naar het plein voor het Centraal Station om te kijken of we daar een boottochtje konden scoren.

Er bleek keuze zat, maar het leuk ons gezien het prachtige weer een goed idee om te kiezen voor een open boot. Die tocht duurde ook nog een een kwartier langer en kwam ook op enkele plekken waar de gewone rondvaartboten niet kwamen. Het werd dan ook een erg leuk tochtje, mede doordat de gids/kapitein erg leuk wist te vertellen en alles in het Engels. Tegen het eind van de tocht bleek ook dat Riet en ik de enige Nederlandse toeristen aan boord waren…

Na de boottocht wandelden we terug naar het centrum vanwaar we door liepen naar de verschillende grachten. Pat wilde graag een kijkje nemen bij het Anne Frank Huis aan de Princengracht, waar het zoals verwacht heel erg druk was. Een bezoek aan het museum was helaas niet mogelijk, dan hadden we dagen van tevoren moeten reserveren. In plaats daarvan wandelden we door naar een van de vele bruggen, gelegen naast het smalste huis van Nederland (van de wereld?), waar we op het terras op de brug wat dronken en genoten van het uitzicht.

Omdat Howard toch nog een beetje gammel was besloten we daarna naar de dichtstbijzijnde tramhalte te wandelen om vandaar langzaamaan terug te gaan naar de auto en daarna naar huis. Gelukkig viel verwachte drukte onderweg erg mee en waren we rond een uur of vijf weer terug in Rijnsburg. Vanavond was er dan nog het “afscheidsdiner” van Pat en Howard en daarvoor gingen we (ook omdat dat lekker dichtbij was) naar het Eetcafé in Rijnsburg waar het eten zoals gewoonlijk lekker was en de bediening gezellig.

En zo was dit al weer de laatste volle dag van het bezoek van Pat en Howard waar we zo lang naar hadden uitgekeken. Wat is de tijd ook nu weer omgevlogen…

Rondje Katwijk en Madurodam

Na de drukke dag van gisteren wilden we het met onze bezoekers uit Australië wat rustiger aan doen vandaag. Voor vanmiddag hadden we als excursie gekozen voor een bezoekje aan Madurodam, want waar kun je nou beter heel Nederland in één keer zien dan daar. We moesten nog wel even het weer aankijken want de verwachtingen waren dat er toch nog wel buien zouden vallen, maar het leek in eerste instantie mee te vallen.

In de ochtend nam ik Pat en Howard mee naar mijn geboortedorp Katwijk waar we de auto in de parkeergarage bij de Boulevard parkeerden, wat op zich natuurlijk al een bezienswaardigheid is. We wandelden wat door het centrum waar Pat’s oog viel op de mooie aardbeien bij het groentewinkeltje op de hoek van de voorstraat. Het weer bleef gelukkig goed al was het wel wat winderig en vielen er zelfs een paar spetjes, er was gelukkig ook genoeg zon.

We besloten eerst verder te wandelen en koffie te drinken op het terras van bakkerij Van Maanen. Toen ik vroeg wat er voor lekkers bij de koffie was somde de serveerster een lijstje op maar toen viel het woord “Moorkop”. Ik keek de serveerster aan en zei in het Nederlands, “Zullen we ze een moorkop laten eten?”. “Goed idee,” zei ze lachend. Jammer genoeg werden de moorkoppen geserveerd met mes en vork dus het werd niet zo erg als ik had gehoopt, maar het was toch zoals altijd weer leuk om iemand voor het eerst een moorkop te zien eten. Pat kocht daarna haar aardbeien en nog wat meer fruit, ik nam zelf ook aardbeien mee met een extra doosje voor mijn moeder. Dat gingen we uiteraard meteen even langs brengen, waarbij ik mijn moeder gelijk even aan Pat en Howard kon voorstellen.

Madurodam was niet zoveel veranderd sinds we er voor de laatste keer waren, en dat moet in 2008 geweest zijn toen onze vriendin Anne van Heisen (die we op Sakhalin hadden leren kennen) voor een weekje bij ons logeerde. Uiteraard was het wel aangepast aan de laatste ontwikkelingen in Nederland, we zagen toch wel de nodige nieuwe dingen en Riet vond zelfs dat het in vergelijking met eerdere bezoeken een beetje te vol leek. Hoogtepunt was de kleine show in de kopie van het stoomgemaal van Cruquis over de “Waterwolf”, oftewel de Haarlemmermeer toen dat nog uit water bestond.

Onze gasten vermaakten zich prima maar waren aan het eind van de middag toch wel weer een beetje afgedraaid, ongetwijfeld door de jetlag, en we gingen dus naar huis. Na weer wat uitgerust te zijn gingen we ’s avonds naar restaurant “The Beach”  aan de Katwijkse Boulevard want daar stond vandaag onze neef Niels in de keuken. Het was er lekker rustig (het seizoen is toch wel al zo’n beetje over) en we hebben er heerlijk gegeten.

Weer een prima dagje dus, met als enige minpuntje dat zowel Howard als ikzelf de hele dag met een loopneus hebben roongelopen, wat Pat al de vraag ontlokte wat wij samen in vredesnaam hadden uitgevoerd…

 

 

Zuiderzeemuseum

We hadden wel wat ideeën om Pat en Howard bezig te houden deze week maar Ronald deed ons gisteren een hele goeie tip aan de hand: een bezoek aan het Zuiderzeemuseum. Pat had al aangegeven dat ze geïnteresseerd was in de historie van Nederland en in het Zuiderzeemuseum is een mooi stuk historie opgebouwd door een soort dorp te creëren bestaande uit originele woningen en gebouwen van rond het IJsselmeer uit de periode rond 1900. Het leek Pat en Howard ook een prima idee, al hadden ze geen idee wat ze konden verwachten.

En zo gingen we vanmorgen rond een uur of tien op weg naar Enkhuizen waar we zonder problemen dankzij de plaatselijke aanduidingen het parkeerterrein vonden waar de de auto konden parkeren en daar de boot nemen die ons naar het eigenlijke museum zou brengen. Het boottochtje alleen al maakte indruk op onze bezoekers want onderweg passeerden we heel wat prachtige schepen.

Het museum bleek inderdaad een goeie keuze want Pat en Howard keken hun ogen uit. We wandelden op ons gemak rond, bekeken alles en aten onderweg ook nog een lekker stuk vers gerookte zalm zo uit de rokerij. Riet en ik waren al eerder in het museum geweest (twee keer zelf) maar dat was al ruim vijfendertig jaar geleden dus echt veel herinneringen hadden we er niet meer aan, dus ook voor ons was het leuk om weer eens in het museum rond te kijken.

Na een lunch in het restaurant van het museum (nou ja, koffie met een groot stuk appeltaart) wandelden we naar het binnenmuseum wat in Enkhuizen zelf ligt. Jammer genoeg was de galerij met de schepen niet helemaal open voor het publiek maar ook dat was toch wel weer leuk, al waren we er nu wel eerder uit dan verwacht.

Op de boot hadden we nog een aardige tip gehad want de boot maakte op de terugweg naar de parkeerplaats nog een tussenstop bij het station van Enkhuizen, en het leek ons wel leuk om door het stadje daar naar toe te wandelen. Het gaf Pat en Howard mooi de gelegenheid om wat te zien van het prachtige centrum van Enkhuizen en onderweg kwamen nog een leuk terras tegen waar we nog een lekker biertje hebben gedaan. Voor mij wel een alcoholvrije want ik moest nog rijden…

Al met al een heel geslaagde dag met een bij thuiskomst vermoeide maar zeer tevreden Pat en Howard.

Vriendinnen Reunie

Riet had door haar lidmaatschap van verscheidene vrouwenverenigingen in Manila heel wat vriendinnen daar en zo kent ze ook haar Australische vriendin Pat. Samen maakten ze deel uit van een groepje vriendinnen waar ook de Nederlandse Astrid deel van uitmaakte. Na onze terugkeer in Nederland hebben we ook met Astrid en haar man Ronald contact gehouden, we zijn bij ze op bezoek geweest in Wijchen en zij zijn ook bij ons in Rijnsburg geweest.

Pat en had Riet gevraagd of het mogelijk was om iets te regelen om Astrid en Ronald te zien tijdens het bezoek aan Nederland en uiteraard is Riet meteen aan de slag gegaan om dat te regelen. Astrid was ook meteen enthousiast en er werd besloten dat Astrid en Ronald vandaag naar ons toe zouden komen aangezien vandaag eigenlijk de enige dag is dat het zou kunnen. Thuis bij ons was ook de meest voor de hand liggende plek aangezien Pat en Howard net een reis van meer dan vierentwintig uur in de benen hebben…

En zo was er vandaag een heel erg gezellige reünie van de drie vriendinnen, van links naar rechts op de foto Pat, Riet en Astrid:

Bezoek uit Australië

We hebben er ruim een jaar naar uitgekeken maar vandaag was het dan eindelijk zover, onze vrienden Pat en Howard uit Perth in Australië zijn gearriveerd voor een vakantie in Europa die begint met een week bij ons.

We hebben Pat en Howard ontmoet tijdens onze vierjarig verblijf in de Filipijnse hoofdstad Manila en werden daar goeie vrienden. Ze hebben daar na hun eerdere vertrek nog een keer bij ons in Manila gelogeerd, evenals hun dochter en schoonzoon. We hebben daarna ook contact gehouden en we hebben onze vakantie in Australië in november 2017 afgesloten met een verblijf van een weekje bij Pat en Howard, waarbij we er uiteraard op hebben aangedrongen dat ze ook bij ons zouden komen logeren als ze ooit naar Nederland zouden komen. De plannen daarvoor werden vorig jaar concreet toen Pat en Howard besloten om een bootreis door Europa te gaan doen van Amsterdam naar Budapest. We boden ze meteen aan om de week daaraan voorafgaand bij ons te verblijven en daar wilden ze graag gebruik van maken. 

Er is de afgelopen maanden het nodige heen en weer gemaild en vandaag was de dag dat ze met Qatar Airways zouden aankomen vanuit Doha. Om kwart voor één vertrokken Riet en ik op weg naar Schiphol om ze op te halen want het vliegtuig zou om kwart over één al landen. Dat deed het ook, maar desondanks duurde het tot kwart voor drie voordat ze eindelijk naar buiten kwamen.

Het was uiteraard een hartelijk weerzien na elkaar meer dan anderhalf jaar niet gezien te hebben. Zo hebben Pat en Howard er ondertussen twee kleinkinderen en een schoondochter bij gekregen en zijn ze verhuisd, wijzelf werden voor het eerst grootouders; kortom, genoeg om uitgebreid bij te praten dus.

We namen ze mee uit eten naar restaurant Noordzee in Katwijk (met name de Rijnsburgse Uiensoep viel erg in de smaak), maar eenmaal weer thuis sloeg de vermoeidheid na de lange reis van meer dan vierentwintig uur toch toe en gingen onze gasten vroeg naar bed. Morgenochtend gaan we wel kijken wat ze allemaal willen gaan doen de komende week.

In de tuin

Het weer was in de eerste week dat ik thuis was niet om over naar huis te schrijven maar opeens veranderde het en kregen we te maken met de tweede hittegolf deze zomer. De temperaturen gingen weer naar boven de dertig graden en iedereen begon weer te zuchten dat het ’s nachts veel te warm was om te slapen.

Het was dus ideaal weer om in de tuin te zitten op het terras bij het kanaal om daar in de schaduw van de platanen de bootjes voorbij te zien varen.

De Kuip

Afgelopen week kwam Martin spontaan met het idee om met z’n drieën (hijzelf, Robin en ik) naar de Europa League wedstrijd van Feyenoord tegen Hapoel Beer Sheva uit Israël te gaan. Deze wedstrijd was de eerste van twee wedstrijden waarin beide ploegen onder elkaar moesten gaan uitmaken wie er door zou gaan naar de poulefase van de Europa League. Dat zou niet alleen sportief gezien een succes zijn maar het zou ook nog eens heel lucratief zijn, want door naar de poulefase betekent heel veel extra inkomsten en zoiets kan Feyenoord goed gebruiken.

Een belangrijk duel dus ondanks de niet zo heel erg aansprekende tegenstander, dus we besloten te gaan en Martin regelde kaarten. Omdat Martin vandaag van thuis uit had gewerkt gingen wij tweeën per trein naar Den Haag waar Robin ons opwachtte op station Hollands Spoor. We haalden daar in de nabij gelegen parkeergarage Robin’s auto op (hij werkt daar vlakbij) en vervolgens gingen we op weg naar Rotterdam Zuid.

Nadat we in eerste instantie de juiste afslag nog misten vonden we toch vrij snel de parkeergarage waar Martin een plek had gereserveerd. Het was vandaar maar een paar minuten lopen naar de kuip, en onderweg pikten we nog gauw even een patatje op want we hadden nog niet gegeten. Het was overigens niet de bedoeling om patat te eten maar het idee om in de buurt van de kuip wat te gaan eten bleek niet zo goed want (en dat hadden we kunnen verwachten) overal stonden lange rijen.

We zaten op de lage tribunes vlak achter het doel aan de zuidkant van het stadion, dus recht tegenover vak S. Dat leverde tijdens de wedstrijd een paar keer een leuke interactie op want er werd regelmatig vanuit vak S gebruld, “Komen wij uit Rotterdam!” waarop dan van onze kant werd geantwoord met “Ken je dat niet hore dan!”.

De wedstrijd zelf verliep voor ons ook prima. Feyenoord had gedurende vrijwel de gehele wedstrijd een overwicht wat voor rust resulteerde in een treffer van Sam Larsson (een intikker na een schot van Steven Berghuis op de paal) en na rust in twee treffers van Leroy Fer. Een prima avond dus waarbij ook het weer nog eens meezat, het was zonnig met een lekker temperatuurtje. Wat wil je nog meer…

Voorlees-Opa

Maandag is meestal de dag waarop Riet op onze kleindochter Gijsje past en als ik thuis ben dan pas ik uiteraard mee op. Het is ontzettend leuk om je kleindochter een dagje in huis te hebben en al hoor ik wel eens van andere “oppas-grootouders” dat ze na zo’n dag “afgedraaid” zijn, ik heb daar totaal geen last van en Riet zo te zien ook niet.

Uiteraard vraagt zo’n peuter veel aandacht, en ja, dan ontkom je er niet aan om niet alleen veel voor te lezen maar ook heel veel hetzelfde. Vanmorgen was Gijsje bijvoorbeeld net aan een uur binnen toen ik al minstens negen keer het boek van Bumba met haar had doorgenomen.

Wie Bumba is? Dat wist ik tot voor kort ook niet maar er zijn behalve boekjes ook veel filmpjes van op Youtube, en alle kleine kinderen zijn er gek op…

En weer thuis

Het kan niet alle dagen maar vandaag was er een Emirates-vlucht naar Amsterdam die al om half vijf ’s morgens vertrekt. Ik heb me op die vlucht laten boeken, wat dan wel betekende dat ik vanmorgen om kwart voor twee al klaar moest staan bij het hotel voor mijn taxi maar ik was dan ook om half elf vanmorgen al thuis.

De reis verliep voorspoedig zonder noemenswaardigheden, of het moest zijn dat de vlucht deze keer niet met de zeer comfortabele Airbus A380 werd uitgevoerd maar met een tamelijk oude Boeing 777. In de A380 zit je in de business class op het bovenste dek in je eigen kubusje, en dat is toch wat comfortabeler dan de stoelen naast elkaar in de 777. Eigenlijk is dit gewoon gezeik, dat weet ik ook wel, want in feite praat ik hier over het verschil tussen erg luxe en heel erg luxe.

Aangekomen in Nederland viel het weer me niet mee. Alweer was het totaal anders dan de berichtgeving vanuit Nederland vorige week toen het blijkbaar wel goed weer was. Dat is me nu al een paar keer overkomen, dat ik in Irak alleen maar hoor hoe mooi het weer in Nederland is, om vervolgens bij terugkomst te worden geconfronteerd met typisch Nederlands weer. Ook nu was het bij aankomst op Schiphol weer regenachtig en winderig en niet al te warm, en de vooruitzichten voor de komende weken zijn niet echt goed. Lekker dan…

Werkdag in Dubai

Zoals ik al had verwacht werd dat uitslapen niks vanmorgen. Ik was gisteravond tot bij elven opgebleven maar vanwege het tijdsverschil van een uur met Basrah was het voor mij eigenlijk pas tien uur en dus nog steeds heel vroeg. Niet gek natuurlijk aangezien ik de afgelopen vier weken ononderbroken iedere avond om half tien het licht al uitdeed. Ik was vanmorgen dan ook om zes uur op, wat naar Basrah-tijd vertaald vijf uur is en dus mijn gewone tijd van opstaan. Ik hoefde me alleen niet te haasten naar het restaurant voor het ontbijt vandaag want ik werd pas rond half negen op het kantoor waar ik moest zijn verwacht en dat gebouw is vijf minuten lopen vanaf het hotel.

Er was bij het ontbijt in het hotel overigens wel een verrassing want ik was om half acht de enige, het hele restaurant was leeg! Dat ben ik niet gewend want normaal gesproken is het er altijd hartstikke druk om die tijd, maar vanwege de Eid-viering was het hotel vrijwel leeg hoorde ik. Heel veel kantoren in Dubai zijn de hele week gesloten en aangezien het Radisson Blu een echt zaken-hotel is wat het niet zozeer van de toeristen moet hebben was het dus ongewoon rustig.

De werkdag verliep prima en was zeker nuttig, iets wat mijn gastheren ook vonden want ze stelden voor dat ik de komende maanden niet alleen aan het einde van mijn shift maar ook aan het begin zou komen voor besprekingen. Op zich een prima plan lijkt mij maar dat moet ik natuurlijk wel even met mijn bazen overleggen. Het uitzicht vanaf mijn werkplek was werkelijk schitterend, maar hoe mooi ook, ik ben halverwege de middag uitgeweken naar de dichtstbijzijnde Costa Coffee om daar nog wat te werken want de WiFi in het kantoorgebouw was niet vooruit te branden.

Aan het eind van de dag had ik afgesproken met twee collega’s om nog even wat te drinken in de bar van het Radisson Blu hotel. Een van de twee is mijn collega Paul die gestationeerd is in het kantoor van onze contracteer, maar helaas heeft hij besloten om zijn contract te beëindigen. Hij werkt op contractbasis en is niet tevreden over de voorwaarden in zijn contract. Heel jammer voor mij want ik kon het prima met Paul vinden en ik zal zijn inbreng als “onze oren en ogen in Dubai” zeker gaan missen. Hij wordt wel weer vervangen maar de vraag is dan altijd of er met de nieuwe persoon ook zo’n klik is.

Teruglopend naar mijn hotelkamer zag ik door het raam het verlichte kantoorgebouw waar ik vandaag heb gewerkt, en dat vond ik mooi genoeg voor een fotootje. Ik heb nog lekker een paar uurtjes geslapen op mijn hotelkamer. want ik word vannacht om twee uur opgehaald door een limousine van de Emirates chauffeur service. Ik ga zo nog even douchen en dan is het wachten tot de auto arriveert.

Gewijzigde plannen

Mijn laatste werkdag in KAZ begon met slecht nieuws. Onze contactpersoon bij het bedrijf in Sharjah waar ik morgen naar toe zou gaan stuurde een mailtje met de mededeling dat ze de meeting willen verzetten naar de 28e want vanwege de Eid al-Adha viering zijn veel mensen er niet. Ik was daar flink pissig over want dat had ik juist nog gevraagd toen we deze meeting regelden en toen was het nog geen probleem. Had je dat niet eerder kunnen bedenken zou je zeggen, nietwaar.

Gelukkig heb ik een plan B en dat is in plaats van naar Sharjah naar het bedrijf wat in Dubai zit. Daar had ik eigenlijk toch al naar toe gewild maar vanwege de Eid al-Adha viering had ik maar één dag beschikbaar deze week en heb ik dus moeten kiezen tussen de twee bedrijven. Ze waren gelukkig blij dat ik nu alsnog kon komen en het was dus snel geregeld. En dat was maar goed ook want ik had mijn vluchten al gewijzigd en een hotel geregeld in Dubai.

Omdat ons konvooi pas om kwart voor een zou vertrekken ben ik vanmorgen nog gewoon een paar uurtjes naar kantoor geweest, ondanks dat vandaag eigenlijk mijn eerste officiële vrije dag is. Rond kwart over tien ben ik op mijn gemak terug gewandeld naar het kamp om de laatste dingen in te pakken, mijn spullen in mijn kasten te bergen en mijn kamer leeg te ruimen zodat die gedurende mijn afwezigheid gebruikt kan worden. Ik had ook nog mooi de tijd om te lunchen voor vertrek en om even over half een zat ik, met kogelvrij vest aan, in de bus. De foto hieronder is door het raam van de bus gemaakt, de voorste auto is het escorte van ons konvooi van vier bussen.

Zoals ik al had verwacht waren de veiligheidsmaatregelen op de luchthaven nog draconischer dan ze normaal al zijn, dankzij dat incident met die bermbom. Nu moesten echt bij iedere check de laptops en iPads uit de koffers en er is een extra controle bijgekomen. Nu controleren ze op het moment dat je de slurf ingaat nog gauw even je visum, en dat is dus checkpunt nummer negen, als je de gewone paspoortcontrole meerekent. Ja, effe snel het vliegtuig in is er hier niet bij…

De reis zelf verliep zoals gewoonlijk zonder vertraging en zonder problemen, en bij half acht was ik in het Radisson Blu hotel in Dubai Media City. Morgen kan ik uitslapen, ik hoef pas om zeven uur op. Wat een luxe!

Op de lijst

Er worden hier en daar op het terrein waar de kantoorgebouwen staan pogingen ondernomen om toch nog wat te laten groeien of het aanwezige groen er redelijk bij te laten staan. Daarvoor zijn er sproei-installaties aangelegd die overigens allemaal lekken als een gieter en maar spaarzaam aanstaan.

Bij een van de plekken waar we iedere dag langs lopen en waar geprobeerd wordt iets van gras te laten groeien ontstaat regelmatig door het sproeien plasjes water, wat veroorzaakt wordt door de keiharde grond waardoor het water maar langzaam wegzakt. Als we er ’s middags op weg naar huis langs komen dan zien we steevast een heleboel vogeltjes zitten bij het water. Ik probeer al weken om er een keer een foto van te maken maar telkens als we vlakbij genoeg komen dan vliegt het hele stel op. Gisteren is het zowaar een keer gelukt om een groepje op de foto te krijgen wat deze keer niet bij het water zit (er lagen geen plassen) maar in de schaduw van een van de weinige bomen.

Voor vandaag was er maar een ding belangrijk en dat was om de mail in de gaten te houden rond half drie ’s middags. Dan wordt het schema van de konvooien voor morgen rondgestuurd met de namen van iedereen die meegaat, en het is natuurlijk wel de bedoeling dat mijn naam vermeld staat bij een van de konvooien die naar de luchthaven gaan.

Dat bleek weer het geval (het gaat door een nieuw systeem tegenwoordig bijna nooit meer mis), het konvooi met mijn naam erbij vertrekt om kwart voor een. Ik hoef dus nu alleen nog maar vanavond mijn reistas in te pakken en morgen te zorgen dat ik op tijd bij de bus ben.

Ingecheckt

Het was vanmiddag al weer zover, tijd om in te checken voor mijn vlucht vanuit Basrah naar Dubai. Die vertrekt woensdagmiddag om vijf voor half vijf en dat betekent dat ik vanaf vanmiddag half vijf online kon inchecken. Ik maak daar altijd gebruik van omdat ik dan eventueel nog van stoel kan wijzigen als ik dat zou willen (soms wel, soms niet) en ik kan dan eventueel mijn boarding pass alvast printen.

Normaal gesproken doe ik dat vrijwel nooit meer, ik doe alles elektronisch. Dat betekent dat ik een link naar mijn boarding pass laat sturen via e-mail zodat ik die wanneer nodig kan uitprinten maar dat doe ik alleen als dat echt nodig is. Ik laat mijn boarding pass meestal in elektronisch formaat opsturen zodat ik hem op mijn telefoon kan opslaan. En omdat mijn iWatch is gekoppeld aan mijn iPhone heb ik de QR code van mijn boarding pass zelfs op mijn horloge zodat ik op de meeste luchthavens alleen maar mijn horloge onder de scanner hoef te houden, of anders kan ik gewoon de boarding pass op mijn telefoon laten zien.

Hier werkt dat allemaal niet. Je wordt onderweg naar de luchthaven verscheidene keren gecontroleerd waarbij je je paspoort en ticket of boarding pass moet laten zien en elektronische versies op iPad of iPhone worden veelal niet geaccepteerd. En aangezien het laatste wat je wilt is gelazer met je papieren op weg naar de luchthaven neem ik net als iedereen geen enkel risico en print gewoon alles uit. Daarnaast zorg ik altijd dat ik alle reisdocumenten ook nog eens op mijn iPad heb staan zodat ik in geval van nood altijd wat heb om op terug te vallen.

Dat laatste heb ik overigens nog nooit nodig gehad en ik ga er vanuit dat dat ook nu niet het geval is. Hoe dan ook, de voorbereidingen voor mijn vertrek zijn begonnen!

Eid al-Adha

Eid al-Adha, in Nederland het Offerfeest genoemd, is het tweede eid-feest in de islam en is de viering om te gedenken dat de profeet Ibrahim bereid was zijn zoon te offeren voor God. Dit verhaal is hetzelfde verhaal als in de Christelijke Bijbel, met als verschil dat in de Koran de naam van de zoon niet wordt genoemd terwijl in de Bijbel Abrahams zoon Isaak wordt genoemd wordt. Het verhaal komt veelal overeen.

De islam kent in feite twee grote feesten, Eid al-Adha geldt als het grote feest terwijl Eid al-Fitr (in Nederland het Suikerfeest) het kleine feest wordt genoemd. Het feest van Eid al-Adha duurt vier dagen en valt op de 10e dag van de Hadj-maand, de maand waarin de Pelgrimstocht naar Mekka dient te worden gemaakt,

Op de eerste dag is er een extra gezamenlijk gebed, waarna er een preek is in de moskee waarbij iedereen zich in zijn mooiste, zo mogelijk nieuwe kleren moet steken. Het feest moet moslims eraan herinneren dat ze zo nodig alles moeten opofferen voor God naar het voorbeeld van Ibrahim (Abraham dus).

Wij hebben de komende week een hele rustige werkweek want onze Irakese collega’s zijn allemaal de hele week vrij om Eid al-Adha te vieren. Gisteravond vonden we in het restaurant op de tafels een brief met de mededeling dta er deze week geen huishoudelijke diensten zullen zijn. Dat betekent dat de kamers niet worden schoongemaakt, er geen handdoeken worden verschoond en geen bedden opgemaakt. Gelukkig gaat de wasservice wel gewoon door en dat komt best uit want ik heb nog een zak klaar staan voor morgen…

Het serieuze aftellen is nu overigens ook begonnen want ik heb nog maar drie dagen te gaan, vandaag meegerekend. Nou ja, ik ga waarschijnlijk woensdagochtend ook nog wel even langs kantoor maar dat is maar een paar uurtjes want ik verwacht dat we net na het middaguur naar de luchthaven vertrekken.

Muziek

Vandaag kwam het bericht dat de situatie veilig genoeg wordt geacht om de transporten te hervatten met ingang van morgen. Dat betekent in feite dat het nu weer echt “business as usual is”, en het is ook een geruststelling al zal het hier natuurlijk nooit echt veilig zijn. We hebben tijdens de HEAT training eerder deze week geleerd dat vrijwel ieder land op de wereld werkt met hetzelfde veiligheidssysteem, aangeduid met de kleuren groen (veilig), oranje (verhoogd risico), rood (hoog risico) en zwart (extreem hoog risico). In Irak werkt dat niet, hier wordt wel hetzelfde systeem gehanteerd maar de normen die in andere landen voor niveau zwart gelden zijn hier van toepassing op niveau groen. Ik bedoel maar…

Vanmiddag kwam mijn maat Dennis, die normaal gesproken in een ander gebouw zit, bij mij op de kamer zitten. Hij zocht een rustig plekje want hij had wat programmeerwerk te doen waarbij hij zich moest kunnen concentreren en waar hij zat was het nogal rumoerig.

Ik zit alleen op mijn kamer nu alle “locals” vrij zijn en dat is dus in principe lekker rustig. Maar ja, Dennis en ik maken er eigenlijk altijd een zootje van. Allereerst hebben we even contact opgenomen onze gezamenlijke voormalige collega Gin in het kantoor in Amsterdam. We deden haar de groeten en stuurden haar de foto die hiernaast staat.

Daarna werd het tijd voor muziek. Dennis en ik hebben vrijwel dezelfde smaak en het werd dus een middagje met heavy metal en hardrock, aangevuld met Nederlandse meezingers die we luidkeels hebben zitten meebrullen. Je moet toch wat als je ver van huis bent en lange dagen moet werken, nietwaar.

Geen idee trouwens of er van dat programmeren nou nog wat terecht is gekomen…

Schone was

De situatie is onveranderd na het incident met het IED (Improvised Explosive Device oftewel een geïmproviseerd explosief), het is rustig in het kamp maar er zijn nog steeds geen transporten behalve van en naar de luchthaven tot nader order. In feite is het gewoon “business as usual”.

Het wordt de komende week wat het werk betreft in ieder geval erg rustig want de “locals” (onze Irakese collega’s) hebben vanaf vandaag tot en met volgend weekend vrij want volgende week vieren ze Eid al-Adha. Ik heb vandaag dan ook al afscheid genomen van mijn Irakese kamergenoten want die zie ik deze shift niet meer.

Vandaag is officieel mijn laatste week alweer ingegaan en ik ben dus al voorzichtig begonnen met aftellen. Dat mag, want ik zit al twee dagen in “single digits”, minder dan tien dagen te gaan, wat iedereen als een mijlpaal beschouwd.

Het was vandaag ook weer een wasdag, al hoef ik daar zelf weinig aan te doen. Ik verzamel mijn vuile was, stop dat in de daarvoor bestemde waszak en gooi die als ik ’s morgens weg ga op de gang tegen mijn kamerdeur. Die zak wordt dan opgehaald, de was die erin zit wordt gedaan  en als ik terug bij mijn kamer kom hangt de zak met de schone was aan mijn deurknop. Het enige probleem is eigenlijk dat de meeste was meestal alleen is opgevouwen en alleen overhemden provisorisch worden gestreken. 

Ja, dat betekent inderdaad dat je er zelfs met schone kleren toch een beetje sjofel bijloopt, maar ja, iedereen heeft hetzelfde probleem dus het valt eigenlijk niet eens meer op…

 

Incident

Er was vanmorgen voor het eerst deze shift bewolking te zien. Tot nu toe was er iedere morgen een stralend zonnetje te zien maar vandaag dus niet, al duurde het maar een uurtje na zonsopgang voordat de zon al weer volop scheen. De bewolking was min of meer onverwacht omdat normaal gesproken de wind daarvoor eerst naar het zuiden draait en er vochtige lucht deze kant op komt, maar de wind zit al sinds ik hier aankwam stevig in de noord-hoek en dat was vandaag niet anders.

Het was ook figuurlijk gesproken een beetje een somber begin van de dag want er is gistermiddag een tamelijk ernstig incident geweest. We hoorden er gisteravond om kwart over negen pas van via een e-mailtje van onze beveiliging en hoewel er niet werd vermeld wat er nou precies gebeurd was werd er wel gemeld dat voorlopig alle transporten werden stilgelegd. Zelfs transporten naar de luchthaven werden in ieder geval in de ochtend opgeschort, hangende een onderzoek. Iedereen was vanmorgen uiteraard stik-nieuwsgierig naar wat er nou precies gebeurd was maar we werden maar spaarzaam op de hoogte gehouden dus dat bleef lang onbekend. Wel kregen we halverwege de ochtend te horen dat de transporten van en naar de luchthaven werden hervat (wat goed nieuws was voor degenen die ’s middags zouden vertrekken) maar alle andere transporten nog niet.

Toevallig had ik aan het eind van de middag een HEAT opfriscursus. Dat heeft niks te maken met de hitte hier want HEAT staat voor Hostile Environment Assessment Training, oftewel een training over hoe je je moet gedragen in een vijandige omgeving. Tijdens deze training hoorden we pas wat er nou werkelijk gebeurd was. Het bleek dat er een aanslag met een bermbom was geweest op een transport wat net mensen had afgezet op de luchthaven en op de terugweg was. Het was geen transport van ons maar wel van een internationaal bedrijf. De getroffen auto was aan de zijkant waar de bom was ontploft helemaal geperforeerd maar er was niets door de bepantsering (dezelfde die in de auto’s van onze transporten zit) heen gekomen en er was dan ook niemand gewond geraakt. De bom was ook niet krachtig maar meer bedoeld om schrik aan te jagen, dat vermoeden ze tenminste.

Het onderzoek naar het waarom is nog een grote vraag. Het kan een terroristische aanslag zijn maar evengoed een aanslag door een concurrerend bedrijf, want dat komt hier ook voor. Hoe dan ook, voorlopig gaan in ieder geval de transporten van en naar de luchthaven nog gewoon door en dat is voor ons hier in het kamp het belangrijkste…

Water

Het viel vanmorgen toen ik bij het IT-gebouw arriveerde meteen op, de hoeveelheid dooie sprinkhanen voor de deur en in de hal was enorm afgenomen. Lagen er gisteren nog grote hoeveelheden lijken bij de deur en in de hal, vandaag waren dat er nog maar een paar, hooguit enkele tientallen. Hopelijk is dit het teken dat de sprinkhanenplaag over is, want dan kunnen we ons klaar gaan maken voor de volgende plaag die zich de komende weken ongetwijfeld gaat aandienen: vliegen…

We hebben op dit moment een groter probleem en dat is de watervoorziening. Omdat het kraanwater hier nu eenmaal niet te drinken is wordt er normaal gesproken regelmatig water geleverd in de vorm van verpakkingen met plastic flesjes en van die grote 25-liter flessen. De geleverde voorraad wordt simpelweg in de hal neergezet achter de voordeur en dan is het graaien om een voorraadje te bemachtigen. Ben je te laat dan grijp je mis dus we proberen altijd om voor onze kamer een voorraadje aan te leggen zodat we een paar dagen vooruit kunnen, en dan is het hopen dat we het redden tot aan de volgende levering.

De laatste weken zijn er twee grote problemen met de waterlevering. Ten eerste wordt er minder vaak geleverd en ten tweede hebben we een grote groep bouwvakkers in het gebouw die ook uit dezelfde voorraad mee moeten delen. Het gebeurd dan ook regelmatig dat de voorraad drinkwater in het gebouw op is en er nog geen zicht is op een nieuwe levering. En als dat in het weekend gebeurd is dat helemaal vervelend want dan is het wachten tot zondag.

Nu hebben we wel een noodoplossing, want in onze kamers in het kamp worden we wel heel goed bevoorraad. Ik heb bijvoorbeeld op dit moment zo’n zeven pakken met flesjes staan, in totaal zo’n tachtig stuks van een halve liter per stuk. Er zijn al collega’s geweest die dan maar zo’n pak meezeulen van het kamp naar kantoor want veel meer keus hebben we niet. Het is in dit klimaat bittere noodzaak om zeker drie liter water per dag te drinken en we maken ons dan ook al zorgen over volgende week want dan is het de viering van Eid al-Adha. Dan zijn alle Irakezen vrij, wat waarschijnlijk ook betekent dat er geen waterleveranties zullen gaan plaatsvinden, en we raken al weer aardig los…

Hopelijk krijgen we nog een leverantie voordat ze allemaal aan hun stutten trekken, en zo niet dan wordt het sjouwen vanaf het kamp…

Van dag tot dag

Het is nog steeds (zelfs na meer dan een jaar) bijna onmogelijk om zonder er eerst even over na te denken te zeggen wat voor dag het is. Dat komt natuurlijk doordat we alle dagen werken en daardoor af en toe de draad kwijt raken, maar niet minder verwarrend is na al die tijd nog steeds het verschoven weekend. Aangezien het weekend hier op vrijdag en zaterdag valt is zondag de eerste werkdag van de week voor de locals. Maar voor mij voelt het als een maandag in plaats van een zondag, en ik ben daarin echt niet de enige, vrijwel al mijn expat collega’s hebben hetzelfde.

We houden dan ook de dagen op een heel andere manier bij die voor ons veel gemakkelijker is, en dat is aan de hand van de specialiteit van de dag in het restaurant. De twee dagen die er voor mij uitspringen zijn de woensdag, “Hamburger Night”, en de vrijdag, “Steak Night”. De hamburger met patat op woensdag vervangt voor mij de “patatdag” thuis die altijd op vrijdagavond is. De biefstukken op vrijdagavond zijn ook beslist de moeite waard en deze twee avonden zijn dan ook de avonden waar het de rest van de week om draait.

Op zondag hebben we “Roast Beef Night” maar ik sla de rosbief altijd over ook al ziet die er altijd erg lekker uit. Maandag is het “Chicken Donor Night”, dan hebben we shoarma maar dan van kip (ook heel erg smakelijk) en dinsdag is het “Mexican Night” met chili con carne en taco’s. Die laatste twee sla ik trouwens ook altijd over, de chili con carne heb ik een keer geprobeerd maar die is zo heet dat je helemaal niks meer proeft en de taco’s moet je zelf in elkaar flansen, dat vind ik teveel gedoe.

Hebben we nog over de donderdag en de zaterdag, dat zijn respectievelijk “Pizza Night” en “Italian Night”. Italiaans betekent natuurlijk pasta (heerlijke spaghetti bolognese) maar eigenlijk is pizza natuurlijk ook Italiaans dus je zou kunnen zeggen dat we twee keer Italiaans hebben in een week. Ik heb trouwens zo lang als ik hier ben nog geen enkele keer pizza op bedenk ik opeens…

Maar goed, we volgen de dagen hier dus eigenlijk aan de hand van het dagelijkse menu. Niet logisch misschien maar wel zo makkelijk want het is tenminste consistent.

Politiek

Er werd me voordat ik weer afreisde naar Irak regelmatig gevraagd of de situatie hier wel veilig was. Die vraag kwam natuurlijk voort uit de toenemende spanning tussen de Verenigde Staten en Iran, want het laatste is tenslotte een buurland van Irak. Sterker nog, de grens met Iran is maar een kilometer of twintig van Basrah verwijderd en dat is dus heel erg dichtbij.

Eerlijk is eerlijk, ondanks dat het hier gewoon rustig is (er zijn zelfs geen grote zomerse demonstraties in de stad die vorig jaar om deze tijd voor veel onrust zorgden) kijken we allemaal toch met argusogen naar het nieuws om de nieuwste ontwikkelingen in de gaten te houden. Feit is dat de onrust zich op dit moment concentreert rond de Straat van Hormuz, maar dat is hier anderhalf uur vliegen vandaan. Het ligt zelfs een heel stuk dichter bij Dubai dan hier, maar desondanks is er wel de vrees dat een eventuele escalatie van het huidige conflict ook gevolgen zal hebben voor deze regio.

Irak zit in feite tussen twee vuren want het heeft op dit moment eigenlijk maar twee bondgenoten en dat zijn nou net de twee landen die lijnrecht tegenover elkaar staan, de Verenigde Staten en Iran. Het is voor Irak dan ook onmogelijk om bij een conflict een partij te kiezen en heeft daarom ook al aangeboden om te bemiddelen, iets wat door beide partijen is afgewezen. Een bijkomend probleem is dat het zuiden van het land, deze regio dus, hoofdzakelijk bevolkt is met Sjiieten, net als Iran, en die hebben dan ook sterke Iraanse sympathieën. Zelfs onze Irakese collega’s vertelden dat deze lieden niet ongevaarlijk zijn.

Vanmorgen liep ik onderweg naar kantoor op met mijn maat Haider, die ondanks het feit dat hij een Sjiiet is uit het hoofdzakelijk Soennitische Bagdad komt. We hadden een heel openhartig gesprek over de situatie hier en met name over wat hij beschouwd als ongewenst religieus fanatisme van bepaalde Iran-sympathisanten in en rond Basrah. Het is zelfs zo erg dat hij weigerde om zijn gezin van Bagdad naar Basrah te laten verhuizen, ondanks dat hij hier werkt, omdat hij niet wil dat zijn kinderen erdoor worden beïnvloed.

Maar goed, op dit moment is de situatie nog steeds rustig en we zullen wel zien of dat zo blijft. Business as usual, dus…

Op de bus wachten

Zoals ik al had verteld neem ik ’s middags na de lunch vrijwel altijd de bus terug naar het fabrieksterrein omdat met de huidige temperaturen (het was vandaag weer 51 graden) twee keer dat stuk lopen een beetje teveel van het goeie is. Niet eens omdat ik het niet vol zou houden maar omdat ik geen zin heb om de hele middag met een nat overhemd achter mijn bureau te zitten. Komt nog bij dat in de kamer waar ik zit de aanwezige Irakezen de gewoonte hebben om de airco op temperaturen onder de twintig graden te zetten en het dus af en toe gewoon koud binnen is…

Na de lunch loop ik dus naar de bushalte die je op de foto hebt kunnen zien bij de blog van 30 juli. Daar staat de enige overdekte rook- en hangplek van het kamp en daar stonden tot voor kort dezelfde houten banken als op de overige plekken, maar zoals je op de foto hiernaast kunt zien zijn de banken vervangen door twee meer comfortabele tuinstellen.

Hoewel je daar uit de zon zit is het er deze tijd van het jaar bloedgeslagen heet maar het is wel de meest ideale plek om de bus te zien aankomen. En dat kun je weer zien op de onderstaande foto waar de bus net aankomt bij de halte naast het restaurant om een volgende lading lunchers te laten uitstappen.

Er lijkt vooralsnog nog steeds geen eind te komen aan de sprinkhanenplaag. Vanmorgen bij het kantoorgebouw was het zelfs weer een stuk erger dan gisteren, niet alleen de hele hal lag nu vol maar ook in onze kamer (toch een meter of tien van de voordeur) lag een aanzienlijk aantal lijken. En vanavond had ik er voor de tweede keer een in mijn badkamer. Niet dat ze gevaarlijk zijn of zo maar ik wil geen rondhopsende sprinkhanen in mijn kamer als ik lig te slapen. Helaas voor de indringer, maar dan had-ie maar buiten moeten blijven…

Witte banken

Vanmorgen op weg naar het restaurant zag ik dat blijkbaar gisteren de houten banken die overal buiten staan bij de rook- en hangplekken opeens wit zijn. Het werd blijkbaar tijd voor een verfje en ik moet zeggen, het ziet er opeens een stuk frisser uit zo.

Ook op de foto hieronder zie je witte banken staan bij de rookplek voor het administratiegebouw (deze foto is overigens genomen voor de deur van het restaurant). Het gebouw zelf is de typische stijl van alle gebouwen in het kamp, ze zien er vrijwel allemaal zo uit: zandkleurig, kleine ramen en stalen deuren die voorzien zijn van beveiliging. Ik kom niet zo vaak in het Administratiegebouw en dat is een goed teken want het betekent dat administratief alles tenminste op rolletjes loopt. De enige keren dat ik er dit jaar binnen ben geweest was om mijn paspoort op te halen nadat ik een nieuw visum had gekregen en twee keer voor het ophalen van een nieuwe Oil Field Pass.

Ik moet wel even vermelden dat het er binnen een stuk gezelliger uitziet dan zo van buiten…