Eerste werkdag thuis

Vanmorgen om kwart voor zeven stond ik op voor mijn eerste werkdag van deze shift. Een rare gewaarwording dat dat niet in KAZ in Irak is maar gewoon in Nederland, maar omdat het inreisverbod niet totaal onverwacht is gekomen (met zoiets hou je eigenlijk altijd wel rekening) heb ik mijn werk-laptop bij me en kan ik van thuis uit werken.

Ik kan natuurlijk niet alles doen, contact met collega’s is erg lastig omdat de meeste daarvan op dit moment zelf ook thuis zitten en ik heb geen idee wie er net als ik gewoon thuis aan het werk gaan. Het is namelijk nog steeds niet vanzelfsprekend dat iedere rotator zijn eigen laptop heeft. Dat is weliswaar met ingang van oktober wel de bedoeling maar veel koppels moeten nog steeds een laptop delen omdat nog lang niet alle tweede laptops zijn uitgedeeld. En soms was het gewoon het punt dat de ontvanger het land al uit was en dan ligt zijn of haar laptop wel klaar maar op kantoor in Irak.

Vandaag heb ik een aantal gesprekken gehad met onder andere mijn nieuwe back-to-back en mijn baas. Voor Surya, mijn nieuwe maat, begint het er nu echt tragisch uit te zien want hij is al in september gestopt met zijn vorige baan in de verwachting dat hij per 1 oktober in Irak zou kunnen beginnen en dat schuift nu steeds maar verder op. Dat heeft overigens niet eens alleen te maken met de situatie in Irak maar hij heeft ook nog steeds zijn visum niet. Zelfs al was er dus niks aan de hand geweest dan was de geplande startdatum, vandaag, toch al niet meer haalbaar geest. Punt is echter dat hij door het inreisverbod ook de tweede mogelijkheid deze maand gaat missen en de volgende maand ben ik in principe weer vrij.

Ik heb dit uiteraard ook besproken met onze baas die overigens ook vastzit in Dubai en ook niet naar Irak kan reizen. We maken ons allebei zorgen dat Surya mogelijk pas mid-januari zal kunnen gaan beginnen en de vraag is wat er in de tussentijd met hem moet gebeuren want hij zit nu eigenlijk te wachten en de vraag is hoelang Personeelszaken dat goed blijft vinden. 

Er zijn nog diverse andere problemen die eigenlijk voor meer onrust zorgen dan de veiligheidssituatie in Irak, zoals bijvoorbeeld hoe het moet met het werk aan de lopende projecten als iedereen voor langere tijd thuis moet blijven zitten. Kortom, het begint echt voor het management een hoofdpijndossier te worden, maar ik probeer gewoon zoveel mogelijk van thuis uit te doen.

Geen goed nieuws

Zaterdag is de wekelijkse evaluatie geweest van het management Team van ons bedrijf om te bekijken hoe de situatie in Irak zich ontwikkeld en of mogelijk de restricties voor het expat personeel met betrekking tot reizen kunnen worden opgeheven. De boodschap die ik heb gekregen was duidelijk, de situatie verslechtert eerder dan dat het beter wordt en daarom wordt reizen naar Irak voorlopig alleen nog toegestaan aan personeel wat strikt noodzakelijk is voor het draaiend houden van de fabriek.

Vandaag is er een vergadering geweest via Skype voor alle expats die op dit moment thuis zitten te wachten op nieuws en daarin werd dit nieuws nog eens bevestigd. Er werd verder een toelichting gegeven op de veiligheid in en rond Basrah en gezien de vele demonstraties en blokkades door demonstranten is het risico te groot om expat staff het land binnen te laten. Logisch, want als er moet worden geƫvacueerd omdat de zaak uit de hand loopt dan liefst natuurlijk een zo klein mogelijke groep.

Op dit moment blokkeren de demonstranten in en rond Basrah belangrijke verkeerswegen en pleinen, en hoewel dat veelal vreedzaam verloopt is met name de situatie rond de belangrijke havenstad Umm Qasr ten zuiden van Basrah gespannen. De toegang tot de haven is grotendeels geblokkeerd en dat heeft grote gevolgen voor de economie van Irak omdat dit de enige haven van het land is en dus van groot belang voor met name invoer van goederen. De vraag is dus hoe lang het gaat duren voordat er daar gaat worden ingegrepen.

Voor mij betekent het nieuws in ieder geval dat ik morgenavond niet vertrek naar Basrah, ik heb al bericht gehad dat mijn tickets zullen worden geannuleerd. Wanneer er weer mag worden gereisd hoor ik twee dagen van tevoren maar de verwachting is dat het dagen, zo niet weken zal gaan duren voordat dat zover is. In de tussentijd ga ik dus maar van thuis uit proberen te werken, wat gelukkig niet al te moeilijk zal zijn want ik had mijn werk-laptop uit voorzorg al meegenomen…

Dagje Haarlem

Volgende week is Riet jarig en ik wil haar verrassen met een bijzonder cadeau. Haar huidige telefoon is een inmiddels aardig oude iPhone 6 Plus die al de nodige butsen en deukjes heeft opgelopen en nu ook kleine barstjes in het glas in een van de hoeken heeft, en het leek me dan ook een aardig idee om haar een nieuwe iPhone te geven. De uitgelezen plek om alle modellen te vergelijken en ook vast te houden is uiteraard een Apple Store en de dichtstbijzijnde zit in Haarlem.

Toevallig vind ik Haarlem ook nog eens een heel gezellige stad om eens rond te banjeren en voor vanochtend had ik daarom een bezoekje aan de Spaarnestad gepland. Alleen is maar alleen dus ik had Robin gevraagd om met me mee te gaan en dat leek hem wel leuk. We gingen rond een uur of elf op pad.

De Apple Store had precies wat ik nodig had en de aankoop van Riet’s cadeau was dan ook zo gebeurd. Een aardigheidje daarbij was dat ik met mijn creditcard heb betaald, dit om te voorkomen dat Riet als ze door de uitgaven op onze lopende rekening zou spitten het aankoopbedrag nog niet zou zien staan want dan zou de verrassing eraf zijn. Ik ken haar na al die jaren wel een beetje en ik weet dan ook dat ze met haar verjaardag in zicht uit nieuwsgierigheid graag mag snuffelen of ze mijn cadeau kan vinden, of in ieder geval kan uitvinden wat het is…

Vorig jaar om deze tijd was ik ook in Haarlem en daar heb ik toen pepernoten gekocht in een heel aardig winkeltje wat “De Pepernotenfabriek” heet en dus alleen maar pepernoten verkoopt, in allerlei soorten maar vrijwel allemaal met een laagje van chocola eromheen. Nou ja, technisch gesproken zijn het geen pepernoten maar kruidnootjes maar een kniesoor die daarop let.

Het was alleen effe zoeken want het winkeltje is niet het hele jaar open (wat logisch is gezien het seizoensgebonden karakter van pepernoten) en dit jaar zat het niet in hetzelfde pand als vorig jaar.

Geen probleem, via Robin’s mobieltje vonden we het snel en konden er weer een paar zakken met van die verderfelijke, dikmakende en ongetwijfeld verschrikkelijk ongezonde pepernoten worden aangeschaft. Kreeg je bij aankoop van drie zakken nog een zak gewone kruidnootjes gratis ook…