De scouting vaart voorbij…

Een regelmatig terugkerend tafereeltje op het kanaal is het langsvaren van de bootjes van de scouting uit Katwijk. Dat is altijd een leuk gezicht want de bootjes varen in optocht, voorop een boot met een motor die daarachter alle andere bootjes die onderling verbonden zijn met touwen meesleept:

Normaal gesproken varen ze in de ochtend voorbij richting de Kagerplassen en aan het eind van de middag zien we het hele gezelschap weer langsvaren op de terugweg naar Katwijk.

Update van de overkant

Het gaat hard met de bouw van de huizen aan de overkant. Blok na blik begint te verrijzen van de rijtjeshuizen links van ons huis uit gezien, en ook de bouw van het appartementencomplex begint nu te vorderen, zij het dat dat zich tot nu toe nog heeft beperkt tot de fundamenten.

Vandaag was er een speciaal gezicht want in plaats van één grote bouwkraan stonden er vandaag twee naast elkaar:

Een ochtendje oppassen

Om Sandra, die inmiddels in de laatste dagen van haar zwangerschap zit, een beetje te ontlasten had Riet aangeboden om af en toe op Gijsje te passen zodat Sandra wat rust kon nemen. Vanmorgen was Gijsje dus bij ons en omdat het prachtig weer was en heel warm kon er lekker in de tuin worden gespeeld. Omdat schoonzus Ans vandaag op haar kleindochter Zoë paste kwam die ook even langs zodat de beide meisjes, die inmiddels dikke vriendinnen zijn, samen konden spelen.

Het leverde deze leuke plaatjes op, waarbij de laatste laat zien hoe onze serre eruit ziet als onze kleindochter is wezen spelen…

Moestuintjes

Een regelmatig terugkerende actie van supermarktketen Albert Heijn is gratis moestuintjes bij een bepaald bedrag aan boodschappen. Voor degenen die nu geen idee hebben wat dit precies is, moestuintjes zijn kleine potjes met een kluitje aarde en daarin zaadjes van groenten en plantjes. Ze komen deze keer in een nuttige combinatie, een groente met daarbij een plantje wat de groente zou moeten beschermen tegen bepaalde insecten. Je ziet, hier is over nagedacht.

Deze actie heeft in de afgelopen jaren bij ons thuis weinig succes gehad. Riet ging meestal wel enthousiast (min of meer) aan de slag met het opkweken van de potjes maar meestal eindigde het met een droevig resultaat waar beslist geen groente uit te herkennen viel. Eén keer heeft ze een minuscuul meloentje opgekweekt wat bij het opensnijden helemaal wit van binnen was en dus niet te eten…

Ik was dan ook redelijk sceptisch toen een paar weken geleden de keuken weer vol stond met de kartonnen doosjes met daarin de nieuwe moestuintjes, maar tot mijn verbazing pakte Riet het deze keer veel voortvarender aan. Er moet wel bij worden gezegd dat het enthousiasme van kleindochter Gijsje voor de groeiende plantjes daar zeker aan heeft bijgedragen. De opgekweekte groente werd goed onderhouden en regelmatig verpot wanneer het plantje te groot werd voor de behuizing.

Het resultaat begint inmiddels al ergens op te lijken en het wachten is nu op de courgettes, de wortelen, de boontjes, en wie weet wat er nog meer zal verschijnen want we weten van veel potten niet eens meer wat er in groeit…

Familie bijeenkomst

Dit zou helemaal geen bijzonder onderwerp moeten zijn maar sinds bijna een jaar zijn we niet meer met de familie bijeen geweest. De laatste keer was tijdens de tijdelijk verlichting van de strenge maatregelen aan het eind van de vorige zomer, toen we bij ons in de tuin (waar afstand houden nog mogelijk was) een barbecue hebben gehouden. Daarna is er met de meeste familie maar sporadisch contact geweest vanwege de weer strengere maatregelen nadat het Corona-virus in de herfst weer oplaaide.

Zo kon het ook gebeuren dat ik mijn achterneefje Nick, die aan het begin van dit jaar was geboren, pas een week of wat geleden voor het eerst zag toen Madelon bij mijn schoonmoeder langs kwam op een zondagochtend terwijl wij daar ook net zaten. Mijn achternichtje Noa had ik tot vandaag nog helemaal niet gezien, en sommige neven en nichten ook al meer dan een jaar niet.

Maar vorige week kwam het bericht van ons nichtje Joëlle dat ze nu haar verjaardag wel weer eens wilde vieren. Dat kon nu wel weer nu vrijwel iedereen in de familie al minstens één keer is gevaccineerd en in de tuin van Ans zou dat dus maar weer eens moeten kunnen. Officieel mocht het wel niet volgens de nog steeds geldende maatregelen maar iedereen was er nu wel weer aan toe om elkaar weer eens te zien. En het gezelschap bleef toch beperkt tot een groepje van minder dan vijftien personen, en met in acht neming van het houden van een beetje afstand ging het prima.

Het weer zat ook mee dus het werd weer een ouderwets gezellige bijeenkomst en we hopen van harte dat de situatie zich de komende weken zodanig positief zal blijven ontwikkelen dat dit over niet al te lange tijd weer “gewoon” wordt… 

Er mag weer meer

Het snel toenemend aantal mensen wat is gevaccineerd en waarschijnlijk ook de stijging van de temperaturen hebben er de afgelopen dagen voor gezorgd dat het aantal besmettingen met het Corona-virus en daarmee het aantal ziekenhuisopnames drastisch aan het afnemen is. Het aantal mensen met Corona op de Intensive Care afdelingen van de ziekenhuizen is zelfs zover afgenomen dat de “normale” zorg weer op gang komt.

Dit alles heeft ervoor gezorgd dat de overheid heeft besloten om een aantal van de draconische maatregelen tegen de verspreiding van het virus te versoepelen. De winkels zijn weer open, net als de sportscholen, de scholen mogen weer beginnen (alhoewel daar vreemd genoeg van het lerarenkorps veel weerstand tegen is) en ook restaurants en bioscopen mogen weer open, zij het nog wel met beperkende maatregelen.

Hoewel niet meer zo vaak als een aantal jaren geleden ging ik tot aan het begin van de Corona-crisis toch wel redelijk vaak naar de bioscoop, want ik ben nu eenmaal een echte liefhebber van films en waar kun je die nu mooier zien dan op een gigantisch scherm en met een geweldig sound-system voor de geluidseffecten.

Dankzij de beperkingen van het afgelopen jaar ben ik dus al zeker anderhalf jaar niet meer in een bioscoop geweest en nu het weer mag is het wachten wat mij betreft op de nieuwe films. Heel veel films zijn allang klaar maar zijn simpelweg nog niet verschenen, dus het lijkt erop dat we binnenkort een stortvloed aan lang verwachte films in de bioscopen gaan krijgen.

Martin is net zo’n liefhebber als ik en je kon er dus op wachten dat hij Gijsje een keer mee zou nemen naar de film. En dat is vandaag dan ook gebeurd, de eerste film in de bioscoop die Gijsje heeft gezien was de animatie-film “Buurman en Buurman”.

Het was volgens Sandra wel een lange zit voor Gijsje, na een uur begon ze toch wel onrustig te worden. Ach, dat gaat vanzelf over, haar vader kon als jongetje ook nooit een film uitzitten zonder minstens twee keer een onderbreking voor een toiletbezoek. Tot aan het eerste deel van “Lord of the Rings”, waarbij hij drie uur ademloos heeft gekeken op het puntje van zijn stoel, en toen de aftiteling aan het einde begin schrok hij als uit een trance op en zei verbaasd, “Maar het verhaal is toch nog niet afgelopen?”…

Moeder 90 jaar!

Dit jaar is voor ons een jaar met de nodige bijzondere data. Afgelopen maart ben ikzelf 65 geworden, Riet wordt in november 60 en we zijn in oktober 40 jaar getrouwd. Maar vandaag was ook een hele bijzondere dag want mijn moeder is 90 jaar geworden!

Dat is een leeftijd die sowieso niet iedereen mag beleven, dus in dat opzicht is het al bijzonder, maar het is helemaal speciaal als je die leeftijd bereikt in relatief goede gezondheid. En we mogen toch wel stellen dat dat bij mijn moeder het geval is, want weliswaar heeft ze al een paar jaar een stoma maar we horen haar daarover nooit klagen dus we mogen aannemen dat het een ongemak is waarmee verder goed te leven is. Sterker nog, we merken er zo weinig van dat je bijna zou vergeten dat ze die stoma heeft.

Verder heeft ze een zwakke knie die ervoor zorgt dat ze wat moeilijk loopt, maar met twee rollators (een voor de boodschappen en een lichtere voor in huis) redt ze zich toch prima. Jammer dat die zwakke knie pas begon op te spelen op een leeftijd waarop er niets meer aan gedaan wordt omdat een knie vervangen toch wel een ingrijpende operatie is. Maar zoals ze zelf altijd zegt, als het niet erger wordt dan dit dan tekent ze ervoor. En dat is een ding wat zeker is want zelfs op deze hoge leeftijd is mijn moeder gezegend met een bijzonder scherp verstand en een prima geheugen.

Persoonlijk vind ik het geweldig dat ze zo makkelijk omgaat met haar iPad met daarop Facebook, waarop ze hoofdzakelijk sites bekijkt over onze geboorteplaats Katwijk. Heel vaak worden er oude foto’s op geplaatst met vragen van mensen of iemand nog weet wat voor mensen of wat voor winkel op die foto staan, en niet zelden zie ik dan een door mijn moeder toegevoegd commentaar eronder staan met de gevraagde informatie en vaak nog meer details ook… 

Ik feliciteer haar van harte met deze bijzondere mijlpaal en ik hoop dat ze nog vele mooie jaren in goede gezondheid mag krijgen om te genieten van haar groeiende schare achterkleinkinderen.

Jammer genoeg kon er geen groot feest gegeven worden want vanwege de Corona-crisis zijn er nog steeds beperkende maatregelen van kracht en nog niet iedereen in de familie is volledig gevaccineerd. Het bezoek moest dan ook weer gefaseerd plaatsvinden in plaats van dat we met de hele familie bij elkaar konden komen. Dat blijft echter wel op de planning staan, hopelijk kunnen we wat later in het jaar alsnog gezamenlijk deze heugelijke dag vieren. 

Gijsje komt logeren

Dit weekend hadden we een bijzondere logee, onze kleindochter Gijsje. Haar ouders waren een weekendje weg en Gijsje kwam daarom bij ons logeren. Gistermiddag werd ze rond het middaguur bij ons afgezet en vandaag werd ze rond dezelfde tijd weer opgehaald. Ze was wat onwennig in het begin maar uiteindelijk is alles prima gegaan, ze heeft goed geslapen en ze sloeg vanmorgen een dijk van een ontbijt naar binnen (dit laatste tot grote verbazing van haar ouders toen ze dit hoorden). Gistermiddag heeft Gijsje Oma geholpen in de tuin en Opa heeft haar hoofdzakelijk bezig gehouden met voorlezen. Dat is een dankbaar klusje want Gijsje is dol op voorlezen.

Het weer was zowel gisteren als vandaag schitterend en toen Gijsje door haar ouders was opgehaald hebben Riet en ik de rest van de middag in de tuin doorgebracht. We hebben heerlijk gezeten op het terras bij het kanaal, en dat was pas voor het eerst dit jaar! het was dan ook bijna niet voor te stellen dat het vorige week nog schrikbarend koud was en we alleen met dikke jassen aan naar buiten gingen…

Extra boekenplank

Er hangt boven mijn bureau al een boekenplank (een Lack van Ikea, als je het precies wilt weten) maar er is nog best wel ruimte voor een extra plank. Die ruimte heb ik tot nu toe nog niet echt nodig gehad maar omdat ik steeds meer dingetjes krijg die ik wel wil uitstallen was ik al aan het zoeken naar een extra plank. Tenslotte moet ik al die huisjes van mini-Lego ergens kwijt, nietwaar.

Nou ja, zoeken is het woord natuurlijk niet want het voordeel van het kopen van attributen bij Ikea is dat je exact hetzelfde attribuut daar nog jaren kunt verkrijgen. Dat wilde ik nu ook doen maar er was een probleem omdat tot voor kort de winkels, en dus ook Ikea, gesloten waren. Het gewenste artikel kon weliswaar worden thuisbezorgd maar daarvoor rekent Ikea dus de hoofdprijs: zelfs voor een artikel wat amper twee tientjes kost rekenen ze niet minder dan 48 euro bezorgkosten.

Inmiddels zijn de winkels weer open en eigenlijk wilde ik gewoon een keer naar Ikea om de gewenste plank ter plekke aan te schaffen. Maar ik had al gehoord dat de Nederlanders zich als uitgehongerde roofdieren bij Ikea naar binnen persten (“want nu mag het weer!”) en het idee om daar tussen te lopen trok me niet erg aan. Een alternatieve plank leek me ook geen goed plan omdat ik wel twee dezelfde planken boven mijn bureau wil hebben, dus ik koos voor het enige nog openstaande alternatief: bij Ikea online bestellen en zelf afhalen.

Op die manier hoef je niet de winkel in maar kun je je gewoon melden bij een afhaalbalie. Hoewel ook dat om niet helemaal duidelijk redenen ook extra geld kost is het bedrag daarvoor (iets van drie euro) nog te overzien dus toog ik afgelopen donderdag naar de Ikea vestiging in Haarlem en haalde daar mijn tweede Lack op. Het parkeerterrein stond overigens inderdaad bomvol en mijn keuze was dus toch wel de beste geweest…

Gistermiddag heb ik de plank opgehangen en het voorlopig resultaat (er gaat nog wel wat met objecten geschoven worden denk ik) ziet er zo uit:

In groei en bloei

Het eerste wat ik vanmorgen heb gedaan nadat ik mijn werk-laptop had opgestart was inloggen in het systeem van Personeelszaken waar zoals het mailtje van gisteren al had aangekondigd de aanbieding stond voor mijn nieuwe baan. Er werd nog wel de mogelijkheid geboden om via een button de aanbieding af te wijzen maar uiteraard heb ik op de andere button geklikt waarmee ik het aanbod nu officieel heb geaccepteerd.

Nu kon ik ook eindelijk een paar collega’s op de hoogte brengen van mijn nieuwe situatie, en met name natuurlijk mijn huidige baas. Mogelijk zal ik nu eerder dan gepland stoppen met de tijdelijke job die ik nu vervul, dus het lijkt me niet meer dan netjes dat ik dat even meld. Tenslotte was ik heel blij met het aanbod voor de tijdelijke job en ik weet dat mijn huidige baas me ook graag had willen houden maar dat gaat dus niet door. Desalniettemin feliciteerde hij me van harte, en ik heb beloofd dat ik de resterende tijd in ieder geval nog zoveel mogelijk nuttig werk voor hem zal proberen te doen.

De vele regen van de laatste tijd is dan voor ons wel vervelend, de bloemen en planten (en zeker niet in de laatste plaats het gras) in onze tuin denken daar heel anders over. Het gevolg van al dat hemelwater is ook duidelijk zichtbaar want alles groeit tegen de klippen op. Riet is erg druk met de tuin tussen de regenbuien door maar kijkt toch vol trots naar het resultaat wat er zeker zijn mag: alles staat er prachtig bij.

Ook in de serre staat het op dit moment vol met plantenbakken met van alles wat groeit en bloeit, mede dankzij de “moestuintjes” van Albert Heijn. Alles lijkt het prima te doen en het schiet de potgrond uit.

Zelfs de sinaasappelplant doet mee in de feestvreugde want die bloeit en zit dus tot onze verbazing vol met bloemetjes. Het enige wat eigenlijk een beetje achter blijft zijn de platanen bij het terras aan de kanaalkant, daar beginnen nu pas voorzichtig de eerste knoppen in te komen.

Dat werd tijd, want mocht het dan toch nog zomer worden (en daar ziet het met de huidige temperaturen en de voorspellingen nog steeds niet naar uit) dan willen we wel in de schaduw kunnen zitten…

Ondergaande zon

In het gesprek wat ik vorige week heb gehad met mijn toekomstige baas heb ik verbaal het aanbod voor de nieuwe job geaccepteerd en dat betekent dat de boel in beweging is gezet om het aanbod te formaliseren. Vandaag kreeg ik een mailtje van Personeelszaken met daarin de mededeling dat ik het aanbod formeel kon gaan accepteren in het geautomatiseerde systeem. Vandaag is het Tweede Pinksterdag en weer ik dus niet, maar het eerste wat ik morgenochtend uiteraard ga doen is het aanbod accepteren.

Na de overvloedige regenval van de laatste dagen of zeg maar gerust weken, was er vandaag aan het eind van de dag een opklaring die zorgde voor een mooie zonsondergang. Riet kwam me speciaal attenderen op de mooie lichtval van de ondergaande zon op de in aanbouw zijnde huizen aan de overkant, en dat leverde de volgende plaatjes op:

Pensioen uitgesteld…

Het waren spannende weken voor niet alleen mijzelf maar ook voor de vele andere collega’s die net al ik vanwege de reorganisatie intern op een nieuwe baan moesten solliciteren. Nou ja, technisch gesproken moet ik natuurlijk solliciteren omdat mijn contract in Irak erop zit maar ik moet noodgedwongen in hetzelfde proces mee.

Omdat de reorganisatie een verlies van heel wat arbeidsplaatsen tot gevolg heeft is het aantal beschikbare banen veel minder dan het aantal gegadigden, zelfs als de vrijwillig vertrekkende collega’s niet worden meegerekend. Zelf heb ik op vijf banen gesolliciteerd (het maximale aantal per persoon) maar ik had ook mijn gedachten al laten gaan over de mogelijkheid dat ik geen baan meer zou krijgen. Mijn kennis en ervaring zouden geen beletsel vormen gezien de hoeveelheid werk in mijn vakgebied, maar mijn leeftijd des te meer. Ik had al ontdekt dat achter mijn naam in het systeem de aanduiding “65+” stond en dat deed me vermoeden dat ik wel eens (overigens wel met een royale vergoeding gezien mijn dienstjaren) met vervroegd pensioen zou kunnen gaan.

Ik heb er veel over nagedacht de laatste weken en ik had er in principe vrede mee. Ik heb nog weliswaar drie jaar tot mijn pensioen met 68 jaar, maar mijn formele AOW-leeftijd is 66 jaar en zeven maanden en dat is dus volgend jaar oktober. Kortom, de omstandigheden voor het scoren van een nieuwe job in het bedrijf leken niet optimaal maar het alternatief was inmiddels voor mij acceptabel, ik had me voorgenomen dat ik ermee kan leven.

Deze week zouden alle sollicitanten te horen krijgen of ze succesvol zijn geweest met een van hun sollicitaties en welke job dat was geworden. Gisteren kreeg ik via mijn email een uitnodiging voor een kort gesprek met een collega die ik nog ken van heel lang geleden, toen ik nog in Rotterdam was gestationeerd (dertig jaar geleden dus). We hadden elkaar nog incidenteel gesproken, de laatste keer toen ik in Manila werkte, maar verder hadden we weinig contact. De uitnodiging vermeldde echter dat het over de reorganisatie ging dus ik werd nieuwsgierig maar zonder specifieke verwachtingen.

Vanmorgen was het gesprek en tot mijn grote verbazing bood hij me een baan aan in zijn team. Ik was als eerste kandidaat geselecteerd voor een van de functies waarop ik had gesolliciteerd en hij vroeg of ik bereid was de functie te aanvaarden. En als extraatje deelde hij ook mee dat de functie voor mij gekoppeld zou zijn aan een promotie! Uiteraard accepteerde ik de functie meteen, en dat betekent dat ik voor de komende, of liever gezegd resterende jaren tot aan mijn pensioen een baan heb. Volgende week wordt het papierwerk geregeld en daarna is het nog even afwachten wanneer ik effectief in Rijswijk ga beginnen (in afwachting natuurlijk van de Corona-maatregelen).

Niet te geloven, vijfenzestig jaar en ik krijg gewoon weer een baan aangeboden. Mijn vroegtijdig pensioen is dus van de baan maar ik ben er blij mee. Riet ook want die had duidelijk nog wat moeite met het feit dat ik misschien binnenkort de hele dag thuis zou zijn…

Het heien is klaar

Nadat de heimachine aan de overkant woensdag van zeven uur ’s morgens tot vijf uur ’s middags aan het stampen is geweest was de klus daarmee blijkbaar geklaard. Gisteren was het Hemelvaartsdag en gebeurde er dus niets maar vanmorgen vroeg werd de heimachine voor zover nodig ontmanteld en op een vrachtwagen weggereden.

Wij, en waarschijnlijk vele van onze medebewoners aan de Bankijkerweg, slaakten een zucht van verlichting…

Geocaching

Een tijdje geleden werden we door Robin en Astrid geïntroduceerd in een fenomeen waar we tot dan toe nog nooit van hadden gehoord: Geocaching. Geocaching is een wereldwijd opgezette zoektocht waarbij je op basis van GPS coördinaten op zoek gaat naar “Geocaches”. Een Geocache is een verstopt object voorzien van een notitieboekje waarop je je naam en de datum kunt vermelden als je het object hebt gevonden. Deze Geocaches zijn over de hele wereld verstopt en er worden er dagelijks toegevoegd.

Voor deze deze zoektocht heb je in feite niet meer nodig dan je mobiele telefoon waarop een Geocache App is geïnstalleerd en een pen. Via de App kun je op een kaart zien waar in jouw nabijheid Geocaches zijn verstopt en die kun je dan gaan zoeken. Sommige Caches vormen een route die je lopend, op de fiets of zelfs per auto kunt volgen, je kunt ook je eigen route opzetten en helemaal zelf het tempo bepalen. En het mooiste is dat de Caches zijn verstopt op vaak mooie en interessante plekken waar je anders niet zo gauw zou komen.

Vorige week vroegen Robin en Astrid of ik zin had om een keer mee te gaan en die uitnodiging accepteerde ik graag want ik wilde het wel eens meemaken. Vanmiddag vertrokken we met zijn drieën naar Hoofddorp waar we de auto op een industrieterrein parkeerden om can daaruit onze speurtocht te beginnen. We vonden al snel de eerste Caches die respectievelijk verstopt waren bij een informatiezuil, in een vijvertje, onder een bruggetje, onder een bankje en achter een boom.

Die laatste had Astrid al gevonden maar ze liet mij ook zoeken om te kijken of ik hem kon vinden. Dat lukte, en vanaf dat moment had ik eigenlijk de smaak te pakken, ik vond daarna helemaal zelf twee Caches. De speurtocht voerde van het industrieterrein een woonwijk in, en al met al waren we zo’n twee en een half uur onderweg. Astrid had een rugzak vol met spullen bij zich die van pas konden komen, want sommige Caches laten zich niet zo makkelijk grijpen. Zo gebruikte Robin voor de Cache in de vijver een soort uitschuifbare aanwijsstok met een magneet aan het uiteinde, en we hadden af en toe een pincet nodig om de notitieboekjes (meestal niet meer dan kleine rolletje papier) uit de gevonden objecten te halen.

Die objecten variëren overigens van speciale houdertjes tot lege Smint doosjes en glazen potjes, maar we vonden onder andere ook een uitgeholde kurk en een lege wegwerpaansteker als Caches. De laatste, bij een rijtjeshuis in de woonwijk, was het leukst. Er moest een slot met drie cijfers worden geopend om de Cache te vinden en daarvoor moesten drie puzzels worden opgelost. Het eerste cijfer zat op een kokertje in een buis die we met water moesten vullen zodat het kokertje boven kwam drijven (de fles met water kwam uit de rugzak van Astrid), Het tweede cijfer stond op een knikker die uit een doos moest worden gegoocheld (heel veel draaien) en het laatste cijfer was onderdeel van het huisnummer.

Ik heb een hele leuke middag gehad en ik heb ’s avonds de App op mijn iPhone geïnstalleerd…

Clematis over de schutting

Ondanks mijn eerdere bericht over de treurige weersvoorspellingen hebben we tussen de vele buien door af en toe nog wel wat zon en dan is het gelijk een stuk aangenamer, zij het dat het door de vaak straffe wind toch nog wel behoorlijk koud blijft. Uit de wind en in onze serre is het met een zonnetje prima uit te houden en met name in de serre is het zelfs vaak al heel aangenaam.

De vele regen is natuurlijk wel goed voor onze tuin en dat is te merken aan de nieuwe grasmat die er prachtig bij ligt. Het gras groeit zo goed dat het al een paar keer is gemaaid, en het ziet er dus naar uit dat het goed is geworteld. Een ander voordeel van de vele regen is natuurlijk dat we het nieuwe gras nauwelijks meer hoeven te sproeien, alleen de eerste paar dagen was dat nodig.

Riet is ook al begonnen met het herplanten van wat plekken in de tuin waar dooie planten zijn verwijderd. Er moet nog wel wat meer gebeuren, zoals het verwijderen van de paar kleine buxus-struikjes die we hebben want daarin zitten rupsen van de buxus-mot en die zijn helaas niet uit te roeien. Wel erg mooi is de clematis van de buren, die inmiddels in bloei staat en over onze schutting groeit. Dat leverde het bovenstaande mooie plaatje op.

Eerst vaccinatie voor Riet

Het heien aan de overkant ging tot twee dagen geleden met behoorlijke tussenposes en meestal alleen ’s morgens, maar sinds eergisteren wordt er flink de vaart in gezet. De linkerzijde van de bouwput waar het appartementen-complex moet verrijzen heeft alleen rondom heipalen en daartussen is een flink gat gegraven, waarschijnlijk voor een souterrain met schuurtjes. Het middengedeelte is een smalle strook maar daar gingen de palen er zo’n beetje één per vierkante meter in, en datzelfde zijn ze nu op het grote stuk aan de rechterzijde ook aan het doen.

We hadden misschien de verkeerde verwachting want wij dachten dat ze daar ook een souterrain zouden maken maar dat komt aan die kant blijkbaar niet. En dat merken we dus want sinds eergisteren gaat het hersenloze gedreun van de heimachine de hele dag door, van een paar seconden over zevenen tot een uur of half vijf. Zoals het er nu uitziet zijn ze nog pas op de helft van het rechterstuk dus dat wordt nog wel twee of drie dagen constant gedreun. Gelukkig is het morgen Hemelvaartsdag, hebben we tenminste een dagje rust…

Beter nieuws is er van het vaccinatie-front want Riet heeft vanmorgen haar eerste spuit gekregen. Zij kreeg het vaccin van Pfizer en ze moest daarvoor naar de Leeuwenhorst in Noordwijkerhout. Deze locatie had ze zelf gekozen want het alternatief was eerder maar dan helemaal in Zoetermeer of net als ik in Holiday Inn in Leiden (wat de dichtstbijzijnde priklocatie is) maar dan werd het weer een stuk later.

Net als ik heeft ze tot op dit moment geen enkele last, nog niet eens een zere arm. Over drie weken krijgt ze haar vervolgprik al maar dat komt omdat ze het vaccin van Pfizer heeft gekregen. Ik krijg mijn volgende prik pas begin juli maar dat komt omdat er bij Astra-Zeneca langer tijd tussen mag zitten. In ieder geval betekent dit goed nieuws want er werd gisteren al aangekondigd dat er voor gevaccineerden op korte termijn waarschijnlijk meer mogelijk zal zijn, met name op het gebied van reizen.

Regen, regen, regen…

Van lente-weer is nog niet veel te merken. De temperaturen liggen nog steeds structureel een paar graden lager dan normaal (vorige week was er in het oosten zelfs nog zowat nachtvorst) en het regent heel erg veel. We hebben dus nog niet veel gebruik kunnen maken van ons terras langs het kanaal en het ziet er als we de weersvoorspellingen mogen geloven niet naar uit dat dat binnenkort zal gaan gebeuren. De berichten geven  tenminste aan dat er nog steeds heel veel regen in aantocht is en het blijft koud voor de tijd van het jaar.

Af en toe levert zo’n regenlucht wel mooie beelden op zoals vandaag aan het begin van de avond:

Tweede Corona-Moederdag

Voor het tweede opeenvolgende jaar moesten we Moederdag anders vieren dan gebruikelijk omdat we nog steeds midden in de Corona-crisis zitten en er nog steeds restricties gelden. De regel is op dit moment dan wel maximaal twee bezoekers per persoon per dag maar daar kun je in principe natuurlijk met een Moederdag niet mee uit de voeten. Vandaar dus weer gespreid bezoek voor allebei de moeders.

Voor mijn moeder betekende dat een bezoekje op zaterdag in plaats van zondag omdat mijn oudste broer normaal gesproken altijd op zondag naar mijn moeder gaat. Omdat mijn jongste broer ook vandaag zou komen en de verwachting was dat dat ’s middags zou zijn gingen Riet en ik ’s morgens, met ons jaarlijkse cadeau: een plant voor buiten op de tuintafel.

Terwijl we aan een bakkie zaten kwam onverwachts mijn oudste broer binnen met zijn kleinzoon. We zien elkaar niet zo vaak dus we besloten de regels voor bezoek dan maar even op te rekken (tenslotte zijn mijn moeder en ik al gevaccineerd).

Maar even later werd er weer aangebeld en jawel, daar stonden mijn jongste broer met vrouw en kinderen voor de deur! Helaas betekende dat dat Riet en ik toch maar moesten vertrekken want anders zou het wel heel erg druk worden.

Jammer, want zo vaak zitten we als broers niet meer met zijn drieën in één kamer. Normaal gesproken gebeurt dat juist bij gelegenheden als deze maar door de omstandigheden kon dat dus deze keer niet zo zijn. Erg ongezellig, ons vroegtijdige vertrek, maar het is nog even niet anders en hopelijk is volgend jaar weer alles normaal.

Eerste huizen aan de overkant

Het gaat nu opeens hard met de bouw aan de overkant, dat wil zeggen het stuk aan de linkerkant van ons huis uit gezien. Gisteren werden de eerste kant en klare panelen afgeleverd en vandaag werden de contouren zichtbaar van de eerste huizen die daar gaan verrijzen.

Toch gaat het nog wel geruime tijd duren voordat het klaar is want we hebben via-via gehoord van iemand die er een huis heeft gekocht en die krijgt pas eind van dit jaar de sleutel. En dat is uiteraard als alles volgens plan verloopt en zoals wij uit ervaring weten valt dat nog wel eens tegen…

Met het appartementen-complex schuin tegenover ons aan de andere kant schiet het veel minder hard op. Het heien is nog steeds niet klaar en het lijkt erop alsof er verder alleen nog maar met grote hopen grond heen en weer wordt geschoven. Ook daarvan hebben we gehoord van iemand die er een appartement heeft gekocht, die krijgt de sleutel pas halverwege volgend jaar.

Paaseitjes

Sinds jaar en dag is het de gewoonte bij ons thuis dat er al ruim voor Pasen een schaal met chocolade paaseitjes op de tafel staat. Riet is daar jaren geleden mee begonnen, toen nog met een grote glazen vaas en de laatste jaren op een zilveren (echt of nep, dat weet ik eigenlijk niet) schaal. Zolang het nog geen pasen is wordt die voorraad steeds aangevuld en Riet zorgt er altijd voor dat er verschillende smaken aanwezig zijn.

Toen onze beide zoons nog thuis woonden gingen er heel wat van die eitjes doorheen en de voorraad moest dan ook regelmatig aangevuld worden. Tegenwoordig doen we veel langer met de voorraad, want hoewel Riet en ik er iedere dag wel een paar keer in snaaien minderde het aantal eitjes de laatste weken maar langzaam. Daardoor is er dit jaar bij mijn weten maar één keer een navulling geweest.

We deden dit jaar zelfs zo lang met de voorraad dat vandaag pas het laatste eitje van de schaal verdween, bijna drie en een halve week na Pasen…

Hek aan de overkant

Het uitzicht van de overkant van het kanaal is sinds vandaag nogal veranderd. De bouwplaats was er natuurlijk al een poosje maar sinds vandaag is er langs de waterkant een kamerbreed knalrood hek neergezet. Deze barrière loopt vanaf de rand van het parkje rechts tot vlakbij het punt waar het kanaal en de Vliet samenkomen.

Het leek mij in eerste instantie nogal overdreven want het kanaal zelf is breed genoeg om een behoorlijke begrenzing van het bouwterrein te vormen maar zoals Riet opmerkte, de bouw komt nu in een stadium waarin er bouwmaterialen worden aangevoerd en geslagen die voor veel mensen heel bruikbaar zijn. En jawel, we leven nu eenmaal in een tijd dat sommige lieden alles kunnen gebruiken en daarvoor zijn dergelijke maatregelen nu eenmaal nodig.

We zullen het dus een poosje met dit uitzicht moeten doen. Overigens, als je op de foto klikt dan krijg je die op groter formaat te zien.

Raam geverfd

Een klusje wat ik nog steeds had liggen was het verven van het keukenraam wat vorige maand is geplaatst. Het raam was afgewerkt met grondverf maar het moest nog wel worden afgelakt. Dat was tot nu toe nog vrijwel onmogelijk geweest vanwege het slechte weer en de aanhoudende koude temperaturen maar vandaag waagde ik het er toch maar op.

Alle benodigde spullen had ik gelukkig al een week of wat in huis. Verf in de juiste kleur had ik nog staan van het verven van de naast ons huis aangebouwde schuur dus ik hoefde, zoals nog steeds vereist is vanwege de Corona-maatregelen, geen winkel-afspraak te maken bij de Gamma. Schuurpapier had ik zelf niet meer maar dat kreeg ik van Martin, die ook zijn kwasten ter beschikking stelde (die waarschijnlijk toch al van mij waren). Last but not least, schilderstape werd geregeld door Robin die voor zichzelf een afspraak bij de Gamma had en dat dus mooi als extra boodschap voor mij kon meenemen.

Het schilderen viel niet mee, mede door de barre weersomstandigheden. Weliswaar scheen de zon en was het droog, maar er stond een strakke ijskoude wind uit het noordoosten en dus pal op het raam. Daarnaast was het maar een graad of zeven en dat is eigenlijk te koud om te verven. Als de temperatuur zo laag is wil de verf niet vloeien en dat zie je in het resultaat. Het ging me echter meer om het aanbrengen van een verflaag over de grondverf, en voor de rest was het God Zegene de greep.

Aan het begin van de avond bleek gelukkig bij inspectie dat het resultaat helemaal niet tegenviel, en daarmee is dit klusje geklaard. Dat wil zeggen, voor de helft, want de binnenkant moet nog worden gedaan. Daarvoor moet nog wel de verf worden aangeschaft want die kleur heb ik niet staan. Maakt niet uit, want ik ben toch niet van plan dit te gaan doen voordat de temperaturen weer een beetje op fatsoenlijk niveau zijn…

Ergernis van het heien

De hei-werkzaamheden aan de overkant gaan gestaag door maar tot onze grote ergernis gaat het erg langzaam.

Het gedeelte links van ons huis gezien waar de woningen komen is klaar en daar wordt op dit moment al een begin gemaakt met het storten van de funderingen. Rechts van ons aan de overkant, waar het appartementen-complex moet gaan verrijzen, wordt er nog steeds volop geheid maar het gaat zoals gezegd erg langzaam met veel onderbrekingen.

Het lijkt erop of de machine per dag een paar palen de grond in boort en er dan mee stopt. Soms gebeurt er een hele dag niks en dan gaat het de volgende dag weer verder met een paar palen.

Ik ben natuurlijk geen specialist, en het zal ongetwijfeld ook een volledig logische reden hebben, maar wij hebben zoiets van, schiet op en ram al die palen de grond in want dan zijn we af van dat lawaai. Dat gebeurt dus niet en als het in dit tempo doorgaat verwacht ik dat we nog minstens twee weken in de herrie zitten…

 

Een bekend schip

Vandaag kwam er een oude bekende voorbij varen in het Oegstgeester Kanaal. Zelf heb ik niks met deze boot maar het is een herinnering aan mijn schoonvader. Dit schip heet de “Zuydtwijck 2”, het is in 2006 in de vaart genomen en hoort bij een verpleeghuis in Leiden. Het schip is speciaal bestemd voor vaartochten met cliënten van het verpleeghuis en heeft daarom extra aanpassingen voor rolstoelen. Er is ruimte voor twaalf gasten en twee schippers, en dat is inclusief begeleiders. De voorzieningen aan boord zijn prima, er is een rolstoeltoegankelijk toilet, verwarming en airco. 

De aanschaf van het schip was mogelijk gemaakt door de stichting Vrienden van Zuydtwijck en de schippers zijn allemaal vrijwilligers die ervaring hebben met het varen van een boot. Een van die vrijwilligers was mijn schoonvader Niek van Nieuwkoop, en het varen op dat schip was zijn lust en zijn leven. Varen had in zijn leven altijd een belangrijke plaats ingenomen en hij heeft mij meer dan eens verteld dat hij het liefst naar zee was gegaan, maar het lot heeft anders voor hem beslist.

Hij was al vrijwilliger op de eerste “Zuydtwijck”, een ouder schip waar hij vele jaren de cliënten van het verpleeghuis op rondvoer, maar de “Zuydtwijck 2” was helemaal “zijn” schip want hij had bij het ontwerp zijn steentje bij mogen dragen met de ervaring die hij en de andere schippers hadden opgedaan met het oude schip. Vol trots liet hij me in 2005 dan ook de eerste tekeningen zien.

Vader Niek is in oktober 2015 overleden, maar tot zijn grote verdriet moest hij vanwege zijn gezondheid al eerder het varen met de “Zuydtwijck 2” opgeven. Het schip vaart nog steeds, het komt af en toe door het Oegstgeester Kanaal een houdt op die manier een mooi stukje herinnering aan mijn schoonvader levend.

Nieuwe lantaarnpalen

Op de foto zie je onderaan twee lantaarnpalen die aan het fietspad langs het kanaal staan. Je ziet recht in het midden een van de oude traditionele lantaarnpalen die inmiddels uitgeschakeld zijn omdat ze zijn vervangen door nieuwe exemplaren die op zonde-energie werken. De rechter lantaarnpaal is zo’n nieuw model wat behalve milieu-vriendelijk ook nog eens “vleermuis-vriendelijk” zou moeten zijn.

Er is nogal wat te doen over die nieuwe lantaarnpalen want ze geven veel minder licht dan de oude en dat maakt het fietspad na zonsondergang een stuk donkerder. Veel bewoners hebben daar toch wel problemen mee, en ze hebben misschien wel een punt want soms geven die nieuwe palen, waarschijnlijk door een geringe opbrengst van de zonnecellen, nauwelijks licht. Maar ja, ze zijn dus milieu-vriendelijk en goed voor de vleermuizen, en die lichtopbrengst is blijkbaar van secundair belang…

De werkzaamheden aan de overkant beginnen een behoorlijk effect te krijgen op mijn werkdag. Mijn “kantoor” is aan de achterkant van ons huis op de tweede verdieping en ik heb dus in principe een mooi uitzicht over het kanaal en de bouwwerkzaamheden aan de overkant, maar nu de hei-werkzaamheden in volle gang zijn begint het lawaai toch wel een probleem te worden. Probeer maar eens aan een telefoon-conferentie deel te nemen als er recht aan de overkant twee hei-machines palen in de grond staan te rammen. Gelukkig is de overlast te overzien want hopelijk gaat dit niet langer dan nog een week of twee, drie duren.

Je ziet op de bovenstaande foto de beide hei-machines aan weerskanten van wat de toegangsweg naar de nieuwe wijk moet worden die recht tegenover ons huis komt te liggen. Dat betekent dat we vanuit onze woonkamer geen bebouwing recht aan de overkant zullen hebben. De hei-machine links is bezig voor de huizen die aan die kant van de weg gebouwd gaan worden, de hei-machine rechts werkt aan de fundering voor het appartementengebouw wat aan die kant van de weg zal komen en wat dus het uitzicht vanuit mijn werkkamer grotendeels zal gaan bepalen.

Eerste vaccinatie

Het is nog steeds ongewoon koud voor de tijd van het jaar en mooi zacht lenteweer zit er volgens de weerberichten op korte termijn niet in. Vanmorgen toen ik uit het raam keek zag ik zelfs dat er vannacht weer wat sneeuw was gevallen, en dat terwijl we al bijna halverwege april zijn. Nou ja, er is een oud-Hollands gezegde dat zegt, “Aprilletje zoet geeft nog wel eens een witte hoed”. Dat leek in deze tijden van opwarming van de aarde een achterhaald gezegde maar het blijkt dus nog wel degelijk op te kunnen gaan.

Ondanks dat het dus vrij koud is met temperaturen die ’s nachts nog steeds richting het vriespunt gaan en overdag niet boven de zeven of acht graden uit komen schijnt wel veelvuldig de zon. Op zich is dat voor ons weer geen goed nieuws want juist nu hebben we regen nodig voor onze nieuwe grasmat. Het ziet er dus naar uit dat we de komende tijd zullen moeten gaan sproeien in de tuin…

Verder was het vandaag een bijzondere dag voor mij want vanavond heb ik mijn eerste vaccinatie tegen het Corona-virus gehad. Daarvoor moest ik om drie minuten over acht vanavond in het vaccinatie-centrum zijn wat is gevestigd in een gebouw bij de Holiday Inn in Leiden.

Het was er vrij rustig, de formaliteiten vooraf werden snel en zonder veel poespas afgehandeld. Ik kon overal gelijk doorlopen en hoefde maar een paar minuten op mijn beurt te wachten. Na mijn vaccinatie met het Astra-Zeneca vaccin moest ik nog een kwartiertje wachten in een wachtruimte bij de uitgang om te zien of er nog bijverschijnselen op korte termijn zouden optreden, maar omdat dat niet het geval was kon ik na amper een half uur al weer naar huis.

Wat me opviel was dat hoewel alle vaccinatie-hokjes continue vol waren er vrijwel geen wachtenden waren. Ook nam het vaccineren van sommigen, als ik mezelf even als maatstaf neem (ik was met twee minuten klaar), best veel tijd in beslag voor het zetten van een spuitje. Anders gezegd, het ging er voor mijn gevoel nogal gezapig aan toe. Voor ieder vaccinatie-hok was er een rij van vijf of zes stoelen voor wachtenden (keurig met anderhalve meter tussenruimte) maar ik heb behalve de eerste stoel geen andere stoelen bezet gezien. Ik ben natuurlijkbaar een leek maar gezien de ernst van de hele Corona-situatie en de urgentie om te vaccineren zou je toch zeggen dat het tempo wel wat omhoog zou moeten kunnen.

Zondagmiddag wandeling

Het lukte vanmiddag zowaar om Riet over te halen om een eind te gaan wandelen, want hoewel het eigenlijk best nog wel koud was met een straffe wind uit het noordwesten scheen de zon volop en was het verder een prachtige dag.

We wandelden langs het kanaal richting dorp en gingen over de brug meteen linksaf het pad aan de andere kant van het kanaal op. Even verderop ligt een nieuw bruggetje naar het recent aangelegde parkje en vandaar liepen we door de nog relatief nieuwe wijk “De Horn”. Aan de andere kant van de wijk vervolgden we onze wandeling langs de dijk richting Oegstgeest waar we de volgende brug over het kanaal overstaken en vandaar terug wandelden richting ons huis.

Vanaf het pad konden we de werkzaamheden aan de overkant bekijken, want de landtong tussen de Vliet en het Oegstgeester Kanaal die tot voor kort nog helemaal begroeid was is nu een bouwterrein. Op die punt komen een paar luxe villa’s te staan en de hei-werkzaamheden daarvoor zijn inmiddels in volle gang, zoals we iedere werkdag luidruchtig horen. Op de foto zie je die landtong, met links de monding van de Vliet die Rijnsburg in loopt en rechts het Oegstgeester Kanaal waarlangs even verderop ons huis ligt, ruwweg recht tegenover de achterste hei-machine.

Nieuw gras

Het gras in onze tuin was al een paar jaar een bron van ergernis. Het is door een tuinbedrijf nieuw aangelegd in april van 2017 nadat we hier zijn komen wonen maar het is eigenlijk al vanaf het begin mis gegaan.

Nadat het was aangelegd moest het iedere dag flink besproeid worden, zoals gewoonlijk met nieuw gelegde grasrollen, want dan kan het gras gaan wortelen. Maar toevallig waren we net een dag na het leggen van de nieuwe grasmat een weekendje weg en bovendien werd het dat weekend ook nog eens bloedje-heet. Toen we na het weekend weer thuis kwamen zagen we dat de grasrollen helemaal waren uitgedroogd, ze waren aan de randen opgekruld en hele stukken waren al helemaal geel. Uiteraard zijn we gelijk aan het sproeien gegaan maar het kwaad was al geschied.

De jaren daarna kwam het gras mogelijk als gevolg van deze slechte start moeizaam op, met de nodige kale plekken wat we probeerden optie lossen door het zaaien van graszaad. Dat mislukte niet alleen maar het zaad bracht ook nog eens veel onkruid met zich mee, en bovendien bleken we nu opgescheept te zitten met verschillende soorten gras. Vorig jaar kwam de doodsteek voor ons grasveldje toen wij (en trouwens ook de meeste van onze buren) geconfronteerd werden met emelten, de larven van langpootmuggen, die onder het gras zich tegoed deden aan de wortels met als gevolg hele kale plekken.

We besloten dan ook dat we in het voorjaar nieuw gras zouden laten aanleggen en twee weken geleden heeft Riet daarvoor een advertentie geplaatst op zo’n website waar je klussen kunt aanbieden en bedrijven daarop kunnen reageren. Een bedrijf uit Noordwijkerhout reageerde en een jonge tuinman kwam polshoogte nemen. Hij bevestigde wat wij eigenlijk al wisten, dat de grasmat niet meer te redden was en dat opnieuw gras leggen de enige oplossing was.

We gingen akkoord met de offerte en nadat gisteren de vader van de tuinman ook nog eens was komen kijken om afspraken te maken werd er vanmorgen om zeven uur al begonnen met de werkzaamheden. Eerst vier en later zes man groeven de tuin leeg, voerden het uitgegraven gras en de grond af met twee busjes met aanhanger en legden daarna een nieuwe grasmat aan. Het hele karwei was om half elf vanmorgen geklaard en we hebben nu weer een grasmat van stadion-kwaliteit.

Voor hoelang dat zo blijft is maar de vraag want we hebben dat maar gedeeltelijk zelf in de hand. We gaan de komende dagen overvloedig sproeien zodat het gras goed kan wortelen, maar tijdens het afgraven vonden de tuinmannen toch nog emelten. Weliswaar waren ze zo te zien dood maar of ze ze allemaal gevonden hebben weten we natuurlijk niet. We zullen moeten afwachten en ondertussen onze best doen om het gras zo mooi mogelijk te houden.

 

 

 

 

 

 

 

Nog meer sneeuw

De winterse buien van gisteren hadden niet tot gevolg dat de sneeuw bleef liggen maar omdat de temperatuur vannacht tot het vriespunt zakte was het vanmorgen vanwege de vannacht gevallen sneeuw en hagel toch redelijk wit. De tuin zag er vanmorgen zo uit:

In de loop van de dag verdween de sneeuw maar het lijkt erop dat het vooralsnog winterweer blijft in plaats van lenteweer. Het is in ieder geval bitter koud…

Aprilletje zoet…

Er is een oud-Hollands gezegde, “Aprilletje zoet geeft nog wel eens een witte hoed”, en dat dit inderdaad af en toe het geval is bleek dit Paasweekend. Het weerbericht had al winters weer voorspeld voor de Paasdagen en dat hebben we gekregen ook. Gisteravond begon het te sneeuwen, niet hard maar wel genoeg om vanmorgen wakker te worden in een redelijk witte wereld.

Omdat de temperaturen weliswaar erg laag waren voor de tijd van het jaar maar nog wel boven nul bleef de sneeuw niet liggen maar in de loop van de dag bleven er winterse buien vallen met sneeuw en hagel. Voor de komende dagen wordt er geen weersverbetering verwacht dus het lijkt erop dat de lente vooralsnog op zich laat wachten…

Eindelijk vaccinatie..

Hoewel het vaccinatie-programma tegen COVID-19 al loopt vanaf januari en ik met mijn leeftijd van boven de zestig geacht wordt in de risico-groep te zitten had ik nog steeds geen uitnodiging voor een vaccinatie gehad. Begin februari was aangekondigd dat mijn leeftijds-categorie voor eind maart een uitnodiging zou krijgen en net toen ik de hoop daarop had opgegeven viel een paar dagen geleden mijn uitnodiging in de bus. Ik heb uiteraard gelijk een afspraak gemaakt en op maandag 12 april kan ik terecht voor mijn eerste shot met het Astra-Zenica vaccin. Een  tweede vaccinatie volgt nadat ik de eerste heb gehad, daar moet ik blijkbaar zelf weer een nieuwe afspraak voor maken.

Eindelijk zit er dus schot in want in tegenstelling tot heel wat andere mensen (als ik de kranten moet geloven) zit ik met smart te wachten op mijn vaccinaties. Ik heb wel degelijk vertrouwen in de wetenschap en ga ervan uit dat ik na de vaccinaties goed beschermd ben tegen het Corona-virus en wat minstens zo belangrijk is, ik kan dan ook als het goed is anderen niet meer besmetten.

Ik heb vanwege sommige exotische bestemmingen waar ik de afgelopen twintig jaar naar toe gereisd ben al heel wat inentingen gehad en ik verbaas me dan ook heel erg over de weerstand van sommige mensen tegen de COVID-19 vaccins. Ook de plotselinge weerstand van de afgelopen dagen tegen met name het Astra-Zenica vaccin om een paar geïsoleerde gevallen van (vermeende!) ernstige bijverschijnselen en het besluit om dan maar grotendeels te stoppen met dit vaccin verbazen me enorm.

Het risico van het Corona-virus is aantoonbaar vele malen groter dan het risico op ernstige bijverschijnselen van het vaccin en er is zelfs al een potentiële doelgroep bekend van mensen die meer risico lopen. Desondanks schijnen mensen meer vertrouwen te hebben in onheilsprofeten en zelfbenoemde “deskundigen” die van alles roepen zonder dat er wetenschappelijke gronden zijn voor hun beweringen.

Gelukkig gaat het vaccineren met Astra-Zenica voor mijn leeftijds-groep van zestig-plussers vooralsnog gewoon door en kan ik op 12 april mijn eerste vaccinatie gaan halen. Na alle vaccinaties die ik al heb gehad tegen onder andere Gele Koorts, alle denkbare Hepatitissen en Hondsdolheid maak ik me niet echt meer zorgen…

Vakantieplannen…

Hoewel er door de Corona-crisis waar maar geen eind aan lijkt te komen voorlopig geen kans is op een vakantie in het buitenland zijn we al wel een beetje aan het oriënteren. Riet heeft nog heel veel plannen maar aan de top van de ranglijst staat al een tijdje een tweede bezoek aan Australië. Toen we daar in 2017 voor het eerst zijn geweest heeft dit enorme land een grote indruk op ons gemaakt en eigenlijk hadden we toen al besloten dat we zeker nog een keer terug zouden keren als die mogelijkheid er zou zijn.

Een paar weken geleden was er een documentaire op de tv over een spoorlijn in Australië die van Darwin in het uiterste noorden helemaal naar Adelaide in het zuiden liep. We kregen de smaak helemaal te pakken en ook omdat we al eerder naar treinreizen hadden gekeken leek dit wel iets voor ons verlanglijstje. 

Toen ik vorige week een advertentie zag van een reisbureau met een reisgids over Australië viel mijn oog meteen op een artikel over die treinreis, “The Gant”, en er stond ook nog een artikel in de gids over de reis die wij in 2017 hadden gemaakt van Cairns naar Sydney. Ik bestelde meteen de reisgids om ideeën op te doen en uiteraard voor meer informatie over “The Gant”.

Nou, de gezochte informatie was er. Het artikel over “The Gant” deed onze interesse alleen nog maar toenemen maar er was toch ook wel een beetje een tegenvaller want de treinreis (die overigens maar vier dagen duurt) kost niet minder dan 1850 euro per persoon. En dat is toch wel even slikken…

Nieuws van de overburen

Aan de overkant van de Bankijkerweg ligt recht tegenover ons huis het bedrijf van Heemskerk Fresh & Easy, een enorm bedrijf wat gesneden groente levert aan onder andere supermarkten en hotelketens in binnen- en buitenland. Dit mag denk ik wel tot een van de succesvolste bedrijven in Rijnsburg en omstreken worden genoemd, en de zaken gaan zo goed dat er al een tijdje wordt gezocht naar de mogelijkheid van uitbreiding.

Toen we pas naar de Bankijkerweg waren verhuisd kregen wij en alle andere buren van Heemskerk een uitnodiging om het bedrijf eens te komen bekijken, wat we uiteraard maar wat graag hebben gedaan. We hoorden toen al dat er gezocht werd naar een tweede locatie die niet alleen de bedrijfscapaciteit zou verhogen maar die ook om een backup te hebben voor het geval er zich een calamiteit zou voordoen op een van beide locaties.

Waar er eerst nog gezocht werd naar een locatie elders in het land deed zich opeens een unieke mogelijkheid voor toen het naastgelegen perceel, waar een bedrijf in verpakkingsmaterialen was gevestigd, beschikbaar kwam. Heemskerk heeft daar de afgelopen maanden een nieuwe fabriekshal laten bouwen en beschikt nu dus over negenduizend vierkante meter extra capaciteit.

Als een goeie buur informeerde Heemskerk ons als naaste buren voortdurend over de voortgang van de bouw en over mogelijk overlast gedurende perioden van de bouw, en dat werd in ieder geval door ons zeer gewaardeerd. Gisteren viel er een kaart in de bus met een luchtfoto van de nieuwe situatie die aangeeft dat dit prachtige bedrijf klaar is voor een nog grotere toekomst.

Alleen moet ik toch wel even een kleine opmerking plaatsen, want op het dak staat een kleine tikfout. Er staat een grote rode pijl in de richting van Schiphol met de melding “Schiphol 15 Mile”. Het moet in correct Engels “Miles” zijn, dus met een “s” aan het eind omdat het meervoud is. Een kleinigheid, maar ja, ik ben nou eenmaal een pietje precies in dat soort dingen… 

Lang verwachte dag

Het was eindelijk zover. De dag waar ik heel veel aan heb gedacht, eigenlijk al sinds ik op school leerde wat “AOW” en “pensioen” betekende, is vandaag aangebroken: mijn 65e verjaardag. Een dag die een mijlpaal had moeten zijn in mijn leven en die dat door de gewijzigde omstandigheden dus niet meer is. Want dit is niet meer de dag waarop mijn AOW ingaat, en ook niet mijn pensioen.

Door de gewijzigde wetgeving op dat punt is het bereiken van de 65-jarige leeftijd dus in feite helemaal geen mijlpaal meer, maar gek genoeg voelt het nog wel zo aan. Het is tenslotte pas van de laatste jaren dat dat is verandert, en omdat dit toch een dag is waar ik jarenlang naar heb uitgekeken, of tegenop heb gezien, voelt het toch wel degelijk als een bijzondere dag. Een dag die je groots zou moeten vieren…

Jammer genoeg zorgen de omstandigheden rond het Corona-virus ervoor dat we deze bijzondere verjaardag niet op een bijzondere manier kunnen vieren. Behalve twee aparte visites van onze zoons, een bezoek aan mijn moeder en een bezoek van vriendin Anja (hartstikke leuk!) was er weinig feestelijks van de dag te maken. In ieder geval niet wat we anders van plan waren geweest.

Gelukkig waren er wel de gelukwensen van de familie via WhatsApp, een paar kaarten en een pakketje met een verjaardagscadeautje, en dat maakte veel goed. En met alle cadeaus die ik heb gekregen vind ik dat ik toch wel goed ben bedacht.

En aan het eind van de dag was er nog een verrassing van Riet die speciaal voor mijn verjaardag Spaghetti Bolognese had gemaakt. Martin, Sandra en Gijsje bleven eten en dus werd het zo toch nog een beetje feestelijk.

Solliciteren…

Vandaag is de interne sollicitatie-ronde begonnen die het gevolg is van de grote reorganisatie die “Reshape” wordt genoemd. Zoals gewoonlijk is het weer hetzelfde liedje, er moet ernstig bezuinigd worden en “efficiënter” gewerkt, hetgeen synoniem is voor het reduceren van het aantal arbeidsplaatsen. Met andere woorden, de bedrijfsstructuur gaat “compleet” veranderen, met als gevolg allemaal “nieuwe” functies en iedereen wordt geacht op die functies te solliciteren want alle oude banen gaan vervallen.

Ik heb lang gehoopt dat ik de dans zou ontspringen want er was me in december een baan beloofd waarop ik weliswaar ook zou moeten solliciteren maar waarvoor ik de enige kandidaat zou zijn en die baan zou geen onderdeel uitmaken van de huidige grote sollicitatie-ronde. Helaas is dat niet doorgegaan, de baan kon niet tijdig in de interne vacaturebank worden geplaatst en waarschijnlijk is het ook door Personeelszaken tegengehouden vanwege de aankomende reorganisatie.

Ook in de op dit moment beschikbare banenpool zit die nieuwe baan (nog) niet dus ik kan er ook niet op solliciteren. En dat betekent dat ik net als een paar duizend anderen deze week zal moeten solliciteren op wat er wel in de banenpool beschikbaar is want wachten op de aangeboden baan is me te onzeker. Tenslotte weet ik helemaal niet op dit moment of die baan er nog wel komt want ook dat wordt bepaald door de eisen van “de nieuwe organisatie”.

Iedereen mag op maximaal vijf functies solliciteren en eind mei wordt dan bekend of een van je sollicitaties succesvol was. Interviews komen er niet, het is dus gewoon afwachten of je gekozen bent of niet. Ik heb met veel pijn en moeite vijf functies gevonden waar ik op heb gesolliciteerd: twee banen die me erg leuk lijken, twee die interessant zijn en een die ik wel kan maar waar ik eigenlijk geen zin in heb.

De keuze was moeilijk want er was weinig aanbod in mijn vakgebied. Dat lag absoluut niet aan het feit dat er geen werk in die hoek is, integendeel zelfs, maar het schijnt dat de afdeling Personeelszaken “overwerkt” is door de grote veranderingen en ze hebben geen kans gezien om alle benodigde banen op tijd in de vacaturebank te krijgen. Daarom weten we nu al dat er eind juni nog een tweede ronde komt, en mocht ik dus nu buiten de boot vallen dan heb ik eind juni een tweede kans.

En misschien wordt in de tussentijd die beloofde baan nog wat, want ik heb nog steeds niet gehoord dat dat niet doorgaat…

Spijkerjas voor Gijsje

Onze kleindochter Gijsje begint al een aantal uitgesproken voorkeuren te krijgen. Zo is haar lievelingskleur roze en haar favoriete dier de eenhoorn. Toen ik een tijdje geleden weer eens op de site van AliExpress zat te bladeren viel mijn oog op een spijkerjasje met op het rugpand een afbeelding van een eenhoorn, dus ik twijfelde niet lang en plaatste meteen een bestelling. Zoals alles bij AliExpress hoefde ik het voor de prijs niet te laten want het jasje koste geloof ik iets van elf euro en het werd voor dat geld ook nog een gratis bezorgd. De levertijd was wel twee  maanden maar dat weet je als je iets bij AliExpress besteld.

Eergisteren kwam het jasje aan en even was er twijfel over de maat. Dat was bij het bestellen al een dingetje geweest want de leeftijdcategorie was drie tot zes jaar maar er waren vier maten aangegeven met de vreemde aanduidingen T3 tot en met T6. Ik ging er voor het gemak maar vanuit dat dat overeenkwam met de leeftijden en bestelde dus een maatje T4.

Toen het jasje uit de verpakking kwam was er toch even de twijfel of het niet te klein zou zijn. Had ook geen punt geweest want we hebben inmiddels nog meer kleine neefjes en nichtjes maar het zou dan natuurlijk jammer zijn voor Gijsje.

Vandaag was ze bij ons en wat denk je, precies pas! En Gijsje natuurlijk helemaal gelukkig met haar eenhoorn-jas, want het zal haar een zorg zijn dat er een dikke spelfout staat in de spreuk onder de afbeelding.

Het Engelse woord is natuurlijk “Believe” en niet “Belive”…

Het heien is begonnen

De werkzaamheden aan de overkant van het kanaal likken nu in volle gang. De hei-werkzaamheden zijn inmiddels begonnen en dat is geen onverdeeld genoegen want het begint ’s morgens klokslag om zeven uur. Het gaat met name in de ochtend constant door en dat heb ik in zoverre last van dat mijn werkkamer aan de achterkant van ons huis is en het heien vindt dus daar vrijwel recht tegenover plaats.

Een raam open zetten is er dus even niet bij want dan vergaat horen en zien en dat is met name lastig als ik in een telefonische vergadering zit. Ik heb me zelfs met gesloten raam al een paar keer moeten verontschuldigen voor de achtergrondgeluiden. Gelukkig gaat het niet de hele dag door, ’s middags valt het over het algemeen wel mee, en het heien duurt gelukkig maar een paar weken.

Afgezien daarvan zullen we nog wel geruime tijd overlast hebben van de bouwwerkzaamheden want een kennisje van Riet die er een huis heeft gekocht heeft verteld dat de verwachte oplevering pas halverwege volgend jaar is en een ander kennisje die er een appartement heeft gekocht heeft te horen gekregen dat de oplevering pas december volgend jaar zal zijn. En aan die appartementen zijn ze nog niet eens begonnen, sterker nog, de grond daarvoor is nog niet eens bouwrijp gemaakt.

Het meest benieuwd zijn we toch wel wat de bebouwing aan de overkant voor effect zal hebben voor ons uitzicht. Op zich zal het voor ons wel meevallen want de huizen komen toch wel een flink eind weg te staan en direct tegenover ons huis ligt die toegangsweg naar de nieuwe wijk en dat betekent dat er recht tegenover ons geen bebouwing komt.

Het appartementen-complex zal wel degelijk een flink stuk uitzicht weg gaan nemen want dat komt dicht tegen het kanaal aan te staan. Voor ons is het even afwachten waar het precies komt te staan en in hoeverre wij er “last” van gaan krijgen. Zoals het er nu naar uitziet komt het van ons huis uit gezien een stuk naar rechts te staan en dus achter ons schuurtje. We raken dus waarschijnlijk alleen vanaf onze bovenverdiepingen het uitzicht op het dorp kwijt. Alhoewel, we zien nu eigenlijk ook al alleen de huizen van de wijk “De Horn”…

Werkzaamheden aan de overkant

De afgelopen dagen is de activiteit aan de overkant van het kanaal achter ons huis flink toegenomen. Er werd al een aantal maanden gewerkt aan het bouwrijp maken van de grond maar dat gebeurde met tussenpozen waarin er niks leek te gebeuren, maar nu lijkt het dan toch eindelijk menens te worden.

Er zijn zware machines, waaronder een hei-machine, aangerukt en er is een begin gemaakt met de weg die vanaf de dijk langs het kanaal komt te liggen die het gebied zou moeten ontsluiten voor verkeer. Een tijd geleden is het traject waar de weg moet komen te liggen al geëgaliseerd maar ze zijn nu dan toch eindelijk begonnen met het bestraten.

In tegenstelling tot wat ik had verwacht komt er geen asfalt maar een geplaveide weg. En dat gaat tegenwoordig niet meer met stoere mannen die met rubber kappen over hun benen op de knieën steen voor steen aanleggen, dat gaat met een machine ter breedte van de weg waar stenen in worden gekiept door een bulldozer en die dan rij voor rij de stenen aanlegt.

Het schiet dus lekker op maar ook hier gaat het aanleggen gefragmenteerd. Na het eerste stuk werd er een dag niks gedaan en ging het pas na twee dagen weer verder. Persoonlijk snap ik dat niet maar dat is met wel meer dingen als ik zo naar de werkzaamheden kijk..

Mogelijke vulkaanuitbarsting vlakbij Manila

Toen we eind 2011 in Manila gingen wonen wisten we dat we in de nabijheid gingen wonen van minstens drie nog aktieve vulkanen. Het verst weg van ons lag de vulkaan Mayon, helemaal in het zuid-oosten van het eiland Luzon waarop ook Manila ligt, dichterbij ten noorden van Manila lag Mount Pinatubo die in 1992 nog zorgde voor de op een na grootste vulkaanuitbarsting van de vorige eeuw, en op minder dan een uur rijden ten zuiden van waar wij woonden lag Mount Taal (spreek uit: Ta-al).

Deze Mount Taal barstte volgens onze Filipijnse vrienden zo iedere tien jaar wel een keer uit en toen wij vroegen wanneer de laatste keer was geweest zien ze, “Oh, zo’n tien jaar geleden”… We waren dus voorbereid op een eventuele uitbarsting van deze vulkaan in de vier jaar dat wij in Manila hebben gewoond maar er gebeurde niets. We hebben zelfs een keer toen Robin op bezoek was bij ons een tochtje gemaakt naar de vulkaan die gelegen is midden in het meer van Tagaytay en we zijn toen ook op de top van de krater geweest.

De foto hierboven heb ik gemaakt vanaf de rand van de krater en je ziet het kratermeer waarin op verscheidene plekken het water borrelde om aan te geven dat de vulkaan wel degelijk nog actief was. Als je op de foto klikt kun je deze zien op ware grootte. Je kunt overigens een verslag van ons bezoek vinden in de blog van 18 maart 2012 of door te klikken op deze link

Vandaag las ik in de krant dat Mount Taal, de tweede meest actieve vulkaan van het land, op het punt van uitbarsten staat en dat de omgeving al is geëvacueerd. Op 12 januari van het vorig jaar werd de vulkaan actief en op 19 maart werd er alarm geslagen toen de vulkaan vulkanische as en gassen begon te spuwen. Er werd toen al meteen begonnen met evacuaties van de dichtstbij gelegen woongebieden, meest vissersdropjes op het eiland zelf en aan het meer, maar er werd nog geen grootscheepse evacuatie uitgevoerd.

Gedurende het afgelopen jaar werd de vulkaan nauwkeurig in de gaten gehouden maar in de laatste weken begon de activiteit pas echt toe te nemen. Er werden bijna zevenhonderd kleine vulkanische bevingen geregistreerd sinds begin februari, waarvan bijna dertig in de afgelopen twee dagen. De hele omgeving houdt nu de adem in want volgens de experts is een uitbarsting nog slechts een kwestie van tijd.

Een rampenplan ligt gelukkig altijd klaar want het gebied rond de vulkaan is nu eenmaal een permanent risico-gebied. En toeristische tochtjes zoals wij die toen hebben gemaakt zitten er dus voorlopig niet meer in…

Nieuw keukenraam

Een merkwaardig aspect aan ons huis is dat onze keuken, gelegen aan de voorkant van ons huis, geen raam had wat open kon. Eigenlijk was de reden daarvoor het merkwaardige, het was namelijk een eis van onze overbuurman dat de huizen recht tegenover zijn bedrijf geen keukenraam zouden krijgen wat open kon in verband met mogelijke klachten over geluidsoverlast. Dit moet ik waarschijnlijk even uitleggen, het zit als volgt.

Recht tegenover ons huis ligt aan de overkant van de Bankijkerweg een groot bedrijf wat gesneden groente en fruit levert aan bedrijven en instellingen. Dit bedrijf heeft een enorme fabriekshal aan de overkant waar op zich vrijwel geen geluid vandaan komt maar er is wel heel veel verkeer van af en aan rijdende grote vrachtwagens die de producten van het bedrijf leveren door heel Nederland en ook het buitenland. Dat gaat de hele dag en nacht door, ook in het weekend, maar door de prima geluidsisolatie van de huizen waar ook wij wonen levert dat nauwelijks geluidshinder op.

Dat zou natuurlijk anders kunnen zijn als, volgens het bedrijf, de huizen aan de overkant openslaande ramen zouden hebben aan de kant van de weg, want dan zou het geluid uiteraard wel tot in de woningen doordringen. En aangezien er altijd wel mensen zullen zijn die daar dan over gaan klagen (denk maar aan mensen die vlak bij Schiphol gaan wonen en vervolgens gaan klagen over geluidsoverlast van de vliegtuigen), heeft het bedrijf voor de bouw van de woningen bedongen dat er in de koopcontracten een clausule zou komen dat er niet geklaagd mocht worden over het geluid van de vrachtwagens en dat de huizen gebouwd zouden worden met keukenramen die niet open konden.

Het staat de bewoners wel vrij om dat na de oplevering op eigen verantwoordelijkheid te veranderen, en wij liepen net als sommige buren al een tijdje rond met plannen om het dichte keukenraam te vervangen door een raam wat wel open gezet kan worden. Onze buurman Peter heeft connecties in de bouw en die vertelde ons een maand of wat geleden dat hij offertes had aangevraagd voor een openslaand keukenraam en vroeg of wij ook geïnteresseerd waren. Dat waren we zeker, en dankzij Peter werd een betrouwbare timmerman gevonden die de klus tegen een redelijke prijs wilde doen.

De voorgeschiedenis is veel langer dan de klus zelf want vanmiddag zette de timmerman het nieuwe raam er in amper anderhalf uur in. En daarmee is een grote wens van Riet, die al zo lang als we hier wonen van mening is dat de keuken fatsoenlijk gelucht moet kunnen worden door een raam open te zetten, in vervulling gegaan.

Voor mij levert het nog wat werk op want het raam is afgeleverd in de grondverf. Een schilderklusje voor mij dus het komende weekend…

Werk update

De maand februari is al weer om en dat betekent dat mijn eerste werkmaand in Nederland er ook al weer op zit. Ik werk nog steeds in de tijdelijke baan die ik heb gekregen en ben nog steeds in afwachting van een permanente job. Van de baan die me in december is aangeboden heb ik tot nu toe nog steeds niets gehoord, anders dan dat het wachten is op het plaatsen van de officiële vacature door Personeelszaken.

De afgelopen week heb ik gehoord dat de kans is verkeken om die vacature geplaatst te krijgen voordat alle vacatures worden bevroren vanwege de komende reorganisatie. Personeelszaken heeft het door diezelfde reorganisatie op dit moment ontzettend druk en daarnaast is er waarschijnlijk besloten om deze vacature niet te plaatsen omdat eerst gekeken moet worden of deze vacature wel past in het plaatje van die reorganisatie.

Dat is voor mij een teleurstelling want het betekent dat ik de grote sollicitatieronde die eind deze maand moet gaan plaatsvinden niet meer kan ontlopen. Er zullen dan vele duizenden mensen in het bedrijf moeten solliciteren naar een van de “nieuwe” banen en dat is in feite een loterij want er zullen veel minder banen zijn dan sollicitanten.

Ik maak natuurlijk nog steeds een goede kans als de mij aangeboden baan inderdaad onderdeel uitmaakt van het totale banenpakket wat wordt aangeboden maar dat weet ik op dit moment dus nog niet. Gelukkig heb ik ook nog wat positief nieuws gekregen van mijn huidige manager want die ziet voor mij mogelijkheden voor een baan in de afdeling waar ik nu tijdelijk voor werk. Die afdeling zit in feite te springen om mensen en blijkbaar heb ik de eerste maand toch een goeie indruk kunnen maken dus wie weet zit er daar iets voor me bij.

Al met al wordt het een spannende maand, en niet alleen voor mij maar voor heel veel van mijn collega’s…

Gijsje drie jaar!

Het is niet te geloven maar vandaag werd onze kleindochter Gijsje al weer drie jaar. Wat gaat de tijd toch hard, en dat blijkt al helemaal als je je kleinkind zo snel ziet opgroeien.

Vervelend was wel dat Gijsje’s verjaardag niet gevierd kon worden zoals dat gebruikelijk is vanwege de Corona maatregelen want er mag thuis geen grote groep bezoekers worden ontvangen. Maar Martin en Sandra hadden er toch wat op gevonden om iedereen Gijsje’s verjaardag mee te laten vieren. Ze hadden van vrienden een bakfiets geleend die ze met ballonnen hadden versierd en in plaats van dat iedereen bij hun langs zou komen om Gijsje te feliciteren gingen ze zelf bij iedereen langs.

Ze hadden het met het weer niet beter kunnen treffen en het werd dus alsnog een hele geslaagde dag voor de jarige, die op deze manier toch verwend kon worden met heel veel cadeautjes. In de bakfiets werd een doos met cupcakes meegenomen om uit te delen en er stond een muziekspeler in die verjaardagsliedjes speelde, en op deze manier reden ze het dorp rond. ’s Middags reden ze zelfs nog even naar Katwijk zodat ook Oma Kerkhoff nog een beetje in de feestvreugde kon delen.

Halverwege de ochtend waren ze bij ons en hielden er even een korte stop voor een bakje koffie. Na koffie gingen de beide ouders, met feestmutsen op, weer op pad voor de rest van hun ronde.

Het cadeau wat we voor Gijsje hadden gekocht viel zeer in de smaak. Toen we hadden gevraagd wat ze voor haar verjaardag wilde hebben zei ze een boor en schroevendraaiers, want ze wilde haar papa helpen als die thuis aan het klussen was. We vonden op het internet een speelgoed boorset (van Bosch notabene), met een op batterijen werkende boor en dus net echt. Het werd nog mooier toen ze van haar Ome Robin een gereedschapskist met schroevendraaiers, een hamer een een boor kreeg.

Ze kan dus aan de slag…

Weersomslag

In de week nadat de dooi inzette is het weerbeeld totaal veranderd. In plaats van vorst en sneeuw hebben we al een paar dagen prachtig mooi weer met veel zon en met hoge temperaturen, in sommige delen van het land oplopend tot rond de twintig graden. Zelf hadden we vandaag temperaturen oplopend tot achttien graden en dat betekent dat we in een week tijd een temperatuurverschil hebben van bijna dertig graden!

Het prachtige weer zorgt er uiteraard voor dat veel mensen erop uit trekken, en Riet en ik maakten vanmiddag een mooie wandeling waarbij we terug naar huis lopend over de brug over het Oegstgeester Kanaal liepen waar ik deze foto maakte:

Het is bijna niet voor te stellen dat amper een week geleden dit kanaal nog dichtgevroren lag en er volop op geschaatst werd. 

Jammer van het mooie weer is wel dat vanwege de Corona-maatregelen alles nog steeds dicht is, ook de terrassen. De horeca had met dit prachtige weer goed geld kunnen verdienen en een beetje kunnen compenseren voor het dramatische jaar wat ze achter de rug hebben, maar de regering heeft vooralsnog besloten om geen versoepelingen van de strenge maatregelen toe te staan. Het aantal besmettingen neemt maar niet af, maar gezien het feit dat de horeca al weer maanden dicht is zou je dus kunnen zeggen dat het sluiten van de horeca geen enkel effect heeft gehad.

Iedereen weet dat de grote boosdoener het feit is dat mensen elkaar toch blijven opzoeken ondanks een verbod op meer dan één bezoeker per dag (wie stoort zich daar nou eigenlijk aan?) en een avondklok van negen uur ’s avonds tot half vijf ’s ochtends. Het is dus geen wonder dat met name de horeca steeds meer moeite krijgt met het warrige regeringsbeleid…

Dooi…

De ijspret was in feite gistermiddag al voorbij want rond het middaguur schoot de temperatuur omhoog van even onder nul naar een graad of drie. Het ijs werd in korte tijd onbetrouwbaar al bleven enkele fanaten tot ver in de middag nog schaatsen op het kanaal. In het midden was het ijs nog redelijk goed maar aan de kanten kalfde het door de dooi snel af.

In de loop van de avond ging het regenen en toen was het helemaal snel bekeken. Vanmorgen regende het nog steeds en de sneeuwlaag van gisteren was inmiddels gereduceerd tot een paar plekken sneeuw waar gisteren nog flink opgehoopt had gelegen. Omdat de temperatuur in de nacht toch weer was gezet was het in grote delen van het land een enorme puinhoop door opgevroren wegen en iedereen die niets op de weg te zoeken had werd dan ook dringend aangeraden om thuis te blijven.

Bij ons viel het overigens wel mee, het was alleen nog glad op plekken waar de sneeuw maar gedeeltelijk was gesmolten. Het was wel weer grijs en grauw na de vriesweek waarin we iedere dag een stralend blauwe lucht hadden met zon, dat was na het ophouden van de ijspret nog wel de grootste tegenvaller…

Laatste ijspret voor de dooi

De voorspelling was dat vandaag de dooi zou invallen maar vannacht had het in ieder geval nog stevig gevroren. Het was dan ook vanmorgen al aardig druk op het ijs, drukker dan gisteren, want waarschijnlijk wilde iedereen nog gauw even profiteren van de schitterende omstandigheden. Want het was alweer een prachtige dag, weliswaar nog steeds erg koud maar met een strakblauwe lucht en zon, net zoals de afgelopen dagen.

Ik stelde mijn schaatsplannen nog even uit want Martin wilde nog een keer met Gijsje het ijs op. Dat zou voor mij een mooie gelegenheid zijn om een paar foto’s te maken dus nadat Martin mijn schaatsen weer had opgehaald liepen Riet en ik naar de vijver aan het begin van de Bankijkerweg. Daar aangekomen zagen we Sandra al staan te kijken naar Martin die op de schaatsen de slee over het ijs trok met Gijsje erop.

 

 

 

 

 

 

 

Na afloop wandelden we naar ons huis om even op te warmen en voor een bakkie. Dat kon eindelijk weer nu Riet negatief heeft getest voor Corona en we dus niet langer in quarantaine hoeven.

Onderweg had ik nog een ongelukje met mijn “Russische” schoenen. De winterstappers die ik eind 2005 speciaal had gekocht voor mijn verblijf op het Russische eiland Sakhalin zijn eigenlijk na onze terugkeer in 2008 nauwelijks in gebruik geweest en hebben al die jaren vrijwel onberoerd in de kast gestaan. Met het huidige weer dacht ik dat ze weer goed van pas kwamen, maar terug wandelend van de schaatsvijver merkte ik dat een van mijn zolen helemaal los zat. Ik haalde er zelfs die paar honderd meter naar huis niet mee want ik ben onderweg de complete zool verloren. Bij inspectie bleek het materiaal tussen de zolen en de schoenen totaal verteerd, ze konden meteen de vuilnisbak in…

Nadat Martin, Sandra en Gijsje waren vertrokken besloot ik ook nog even te gaan schaatsen, maar dat viel tegen. De dooi had inmiddels ingezet en het bleek ontzettend hard te gaan. Martin had net nog op het kanaal geschaatst en was achter onze tuin op de kant gestapt, dezelfde plek waar ik krap een uur later op het ijs wilde stappen. Ik zag echter dat het aan de kanten al aan het smelten was en voor alle zekerheid testte ik het ijs eerst even door er met mijn schaats op te stampen. Er brak meteen een groot stuk af en dat betekende dat ik het toch maar voor gezien hield. Jammer maar helaas, de schaatspret is zo te zien over…

IJspret!

Het onverwachte is dan toch gebeurd, het kanaal achter ons huis ligt dicht en vanmorgen bleek het ijs sterk genoeg om op te schaatsen. Even na negenen zat ik in de woonkamer met een bakkie koffie toen ik buurman Peter en zijn zoons langs zag komen over het ijs. Peter is wel zo’n type die zulke dingen als eerste gaat proberen, en het werd snel opgemerkt want binnen een paar minuten stonden verscheidene buren op schaatsen op het ijs.

Ik keek het nog even aan maar zag al gauw dat het ijs het niet alleen hield maar er ook prachtig bij lag. Ik pakte snel mijn schaatsen en stapte even later zelf ook op het ijs. De ijsvloer was zo vlak als een spiegel, wat nu niet meteen een voordeel is als je meer dan vijftien jaar niet meer op schaatsen hebt gestaan. Het was dan ook kan onwennig om weer op de ijzers te staan en de eerste minuten was het dan ook zoeken naar de balans.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Gaandeweg ging het al wat beter maar echte grote slagen kon ik nog niet maken, wat overigens niet helemaal aan mijzelf lag maar ook aan het feit dat mijn schaatsen niet echt scherp meer waren. Dat merkte ik tijdens het afzetten want dan gleed de schaats weg en het was dus alleen mogelijk om kortere slagen te maken. Lekkere lange slagen en snelheid maken zat er dus nog niet in, dan vereist toch nog wat meer oefening en liefst ook geslepen schaatsen.

Toch was het een ongekend gevoel om na zoveel jaren weer op de schaatsen te kunnen staan, en dan ook nog eens op het Oegstgeester Kanaal. Gezien de steeds hogere gemiddelde temperaturen en het ene warmte-record na het andere in de laatste jaren had ik, en velen met mij denk ik, de hoop opgegeven dat we het kanaal ooit nog eens zodanig dichtgevroren zouden zien dat we erop konden schaatsen. En vandaag was het dan toch zover!

Ik hield het overigens niet erg lang uit want mijn voeten en enkels begonnen al snel pijn te doen vanwege de ongewone houding en schaatsbewegingen, iets wat ook met meer oefening op den duur zal verdwijnen. Maar ik kon nog iemand blij maken met mijn schaatsen want Martin stuurde vanmorgen al vroeg een berichtje met de vraag of hij mijn schaatsen vandaag kon lenen als ik ze zelf niet gebruikte.

 

 

 

 

 

 

 

Nadat ik het na mijn eerste rondjes op het kanaal voor gezien hield kwam hij mijn schaatsen ophalen. Hij ging schaatsen de vijver aan het begin van de Bankijkerweg want dan kon hij Gijsje meenemen met de slee. Het was voor Gijsje de eerste kennismaking met ijs en op de slee genoot ze net als heel veel anderen van de eerste ijspret van het jaar, al kreeg ze het toch al wel snel koud.

Het lijkt er overigens op dat de ijspret van korte duur zal zijn. De weersverwachting gaf eerder deze week al aan dat er na het weekend weer hogere temperaturen zitten aan te komen en dat wordt dus dooi. Vanmorgen was de verwachting zelfs al dat de dooi morgen rond het middaguur al zal invallen, en als het tegenzit is morgenochtend dus de laatste mogelijkheid om nog het ijs op te gaan…

Sneeuwbuien en werknieuws

Het vriesweer houdt aan en op het kanaal ligt inmiddels al een dikke laag ijs. Nog te dun op op te schaatsen maar we hopen nog steeds dat dat nog gaat gebeuren. Verder wordt er al wel overal geschaatst maar waar het al mogelijk is is het ook gelijk ontzettend druk, en dat zorgt niet alleen voor grote parkeerproblemen maar ook voor veel onrust omdat zoals te verwachten was iedereen nu schijt heeft aan de Corona-maatregelen.

De regering zou het dan ook het liefst warm water laten regelen en er is al aangekondigd dat zelfs als de omstandigheden goed zouden zijn er toch geen elfstedentocht komt. Dat heeft al voor grote publieke verontwaardiging gezorgd maar op dit moment is de hele vraag sowieso nog hypothetisch want zover is het nog lang niet.

Vandaag kwamen er wel enkele sneeuwbuien voorbij maar die duurden allemaal zo kort dat er weinig werd toegevoegd aan de sneeuw die er al ligt. Gelukkig maar want als er veel sneeuw zou zijn gevallen dan zou dat ’s nachts aanvielen en dat zou ten koste gaan van de prachtige ijsvloer die er nu op het kanaal ligt. Mijn schaatsen liggen in ieder geval vanaf vandaag klaar want het braadsteentje is afgeleverd met de post en het deed zijn werk prima. Zo lag het kanaal er vandaag bij:

Op de foto is te zien dat ondanks de strenge vorst er al heel wat minder sneeuw op de serre ligt dan een paar dagen geleden. Dat komt omdat overdag volop het zonnetje schijnt en dat zorgt er in combinatie met de warmte vanuit de woonkamer voor dat de sneeuwlaag iedere dag een beetje minder wordt. Ook de raamkozijnen zijn inmiddels vrijwel allemaal al sneeuwvrij, ondanks dat de buitentemperatuur overdag nog steeds niet boven de -3 graden uitkomt.

Nog even het laatste nieuws voor wat betreft mijn werk, en dat is niet zo goed ben ik bang. Ik werk op dit moment al volop in mijn tijdelijke job maar ik zit natuurlijk te wachten op de vaste baan die me is aangeboden. Het laatste wat ik tot vandaag had gehoord was dat de vacature bij de afdeling Personeelszaken ligt om op de interne vacaturebank geplaatst te worden. Dat is noodzakelijk want dan kan ik officieel solliciteren om het proces in gang te zetten, maar het lijkt er op dat vooralsnog de komende grote reorganisatie roet in het eten gaat gooien.

Vandaag werd ik gebeld door mijn contactpersoon die me bij mijn terugkeer uit Irak heeft begeleid en de tijdelijke baan voor me heeft geregeld. Ze vroeg naar de stand van zaken voor wat betreft de aangeboden baan en zei dat ze ging kijken of er wat vaart achter gezet kon worden. Maar ze gaf ook gelijk aan dat als de vacature nog niet is geplaatst dat dat waarschijnlijk voorlopig ook niet zal gebeuren want vanaf het weekend worden alle vacatures bevroren.

Het wachten is dan of de baan alsnog geplaatst gaat worden als onderdeel van de grote sollicitatieronde eind maart waarin vrijwel het hele bedrijf naar een nieuwe baan moet gaan solliciteren. Een snelle afhandeling zat er al niet in en nu maar hopen dat van uitstel geen afstel komt. Het wordt dus eind maart toch nog spannend…

Het kanaal ligt dicht!

Het blijft onverminderd koud en toen ik vanmorgen uit mijn raam keek zag ik dan ook dat het inderdaad zover was gekomen, het kanaal ligt dicht! We waren nog even bang dat het ijs als het er zou komen niet zo best zou zijn omdat er door de stevige wind toch wel wat golfjes aan de oppervlakte waren maar het ziet eruit alsof het volkomen vlak is. Uiteraard is het ijs nog veel te dun om op te schaatsen maar de verwachtingen zijn nu erg hoog gespannen omdat het de komende dagen streng zal blijven vriezen.

Ik heb in ieder geval mijn schaatsen alvast uit de kast gehaald en de ijzers geïnspecteerd. Die zitten vol bramen en mogen eigenlijk ook wel weer eens geslepen worden maar met name dat laatste is geen kans op want heel Nederland is bevangen door de schaatskoorts en alle schaatsenslijpers komen om in het werk. Die bramen kan ik gelukkig wel wat aan doen en daarvoor heb ik gisteren een braadsteentje besteld waarde ik de bramen in ieder geval weg kan slijpen.

En dan is het afwachten. Houdt het vriesweer aan en kunnen we de komende dagen het ijs op?

Sneeuwruimen

Hoewel er de afgelopen twee dagen geen sneeuw meer is gevallen begint de opgehoopte sneeuw voor wat ongemakken te zorgen. Aan de voorkant van ons huis ligt de ventweg vol sneeuwhopen en dat is nog erger geworden omdat sommige buren hun auto vrijwel letterlijk hebben moeten uitgraven en veel van die sneeuw ligt nu op het rijgedeelte.

De Bankijkerweg zelfs wordt regelmatig gestrooid en is dan ook prima berijdbaar maar de ventweg voor de deur is een puinhoop. Wegscheppen lukt niet omdat de sneeuw is aangebroken en dan nog, al zou het lukken dan kun je nog alleen de sneeuw maar verplaatsen. Verscheidene auto’s hebben bij ons voor de deur al vastgezeten in de sneeuw en ook Riet heeft al de nodige problemen gehad omdat de voorwielen op de weg begonnen te slippen toen ze gas gaf om achteruit in te parkeren.

In de tuin heb ik wat paadjes in de sneeuw geschept om bij de schuur te kunnen komen, en ook rond de serre heb ik geprobeerd om wat sneeuw opzij te scheppen zodat we de deuren van de serre weer open kunnen schuiven. Dat is hard nodig want de serre zelf is van binnen door het grote temperatuurverschil met buiten zeiknat geworden, en luchten is dus hard nodig.

Ondanks de overlast blijft het toch een mooi gezicht, zo’n witte wereld…

Bitter koud

Hoewel het na zondag nauwelijks meer heeft gesneeuwd is het in Nederland op dit moment volop winter. Het is bitter koud, zoals voorspeld komen de temperaturen overdag onder nul en ’s nachts vriest het dat het kraakt met temperaturen van onder de -10. In sommige delen van het land komen de temperaturen ’s nachts zelfs in de buurt van de -20, en dat betekent automatisch dat iedereen de adem inhoudt. Want zou het kunnen dat de vorst zolang aan zal houden dat er een mogelijkheid is voor de Tocht der Tochten, de Elfstedentocht?

Het nieuws staat er bol van en iedereen is zelfs even de Corona-situatie vergeten. De overheid overigens niet, die probeert krampachtig het enthousiasme in te perken omdat ze vrezen voor eenopleving van het virus als het evenement doorgaat. Ze weten donders goed dat als dat het geval is dat iedereen alle regels aan zijn laars gaat lappen en massaal richting Friesland zal trekken.

Wij houden hoofdzakelijk de adem in voor de mogelijkheid om te schaatsen op het kanaal, en die mogelijkheid wordt iedere dag een beetje realistischer. Gisteren viel het me op, vanachter mijn bureau op de tweede verdieping van ons huis met een prachtig uitzicht op het kanaal, dat de zandboot niet langs was gevaren. Normaal gesproken vaart de zandboot zeker drie keer per dag heen en weer en dan hadden we de ijspret op voorhand al kunnen vergeten.

Maar vaart de zandboot een paar dagen niet dan kon wel eens uit gaan komen waar ik al sinds we hier wonen iedere winter op zit te hopen, dat ik vanuit mijn tuin zo het ijs op kan stappen. Het is in ieder geval iets wat ik nooit meer had verwacht, maar ik houd het toch vanuit mijn raam in de gaten. het ligt nog op geen stukken na dicht maar er begint hier en daar al wat ijsvorming af te tekenen: