Familie-barbecue

Na weken, zeg maar maanden, van weinig contact vond Riet het mede door de versoepelingen van de maatregelen tegen de verspreiding van het Corona-virus hoog nodig om weer eens met de familie bij elkaar te gaan zitten. En wat was er nou een mooiere gelegenheid dan een barbecue bij ons op Tweede Pinksterdag.

Voorwaarde was uiteraard wel dat het weer mee zou zitten en dat deed het. Daardoor konden we onze tuin zelfs redelijk Corona-proof maken want we konden alle aanwezigen verspreiden over de drie terrassen en zo toch redelijk afstand van elkaar houden. 

Het weer zat mee, Björn ontfermde zich tot mijn opluchting over de barbecue en voor Robin’s vriendin Astrid was het een mooie gelegenheid om in een keer vrijwel de hele Nieuwkoopse kant van de familie te leren kennen.

Vrijwel iedereen bleef de hele middag, vrijwel al het vlees ging op, de taarten van Astrid gingen erin als koek, kortom het was een hele geslaagde middag.

Ook de twee kleintjes, Gijsje en Zoë, en Max, de hond van Ans, hadden het uitstekend naar hun zin. Voor de meisjes hadden we een tent opgezet op het gras en Max bleef onvermoeibaar de hele middag achter een tennisbal aanrennen als die door wie dan ook werd weggegooid…

En weer een afscheid…

Hoewel ik officieel met verlof ben houd ik toch contact met het bedrijf via iPad waarop ik mijn werk-emails kan ontvangen. Hoofdzakelijk doe ik dat om op de hoogte te blijven van de algemene gang van zaken, zowel op politiek gebied als vanwege de Covid-19 situatie, maar ook om beschikbaar te zijn wanneer mijn back-to-back hulp nodig heeft. En deze verlofperiode is er nog een extra reden want er zijn nogal wat collega’s die deze maand voor het laatst zijn omdat hun contract door de omstandigheden niet wordt verlengd. Drie weken geleden heb ik al afscheid genomen van mijn collega Ali en vandaag was er het afscheid van zijn back-to-back, Siva.

Ook deze keer werd het door de omstandigheden weer een geheel virtueel afscheid in plaats van een persoonlijk afscheid. Deze keer vond ik dat extra vervelend want Siva en ik waren dikke maatjes. We konden het zowel voor wat betreft het werk als buiten het werk heel goed met elkaar vinden en we hebben samen in de afgelopen anderhalf jaar dan ook heel wat lol gehad samen.

Er was ons gevraagd om een afscheidsfilmpje te maken voor Siva van ongeveer twintig seconden en hier kun je het resultaat zien van wat ik heb gemaakt:

Afscheidsfilmpje voor Siva

Ook Siva zal ik dus niet meer terugzien als ik weer online ben voor mijn volgende shift en ik zal hem zeker ook gaan missen als we weer terug zullen zijn in KAZ, voorgesteld natuurlijk dat dat ooit nog eens gaat gebeuren. Contact zullen we wel houden want dat moet gezien onze gemeenschappelijke kennissenkring en de vele sociale media tools  geen probleem zijn.

Hete hoofden, koude harten…

De bovenstaande uitsprak komt van mijn oma en ze gebruikte die altijd voor wat zij zag als uit de hand gelopen confrontaties en onnodige uitbarstingen van geweld. Vandaag moest ik weer eens aan deze uitspraak denken toen ik het laatste nieuws hoorde uit Irak.

Blijkbaar is er gisteren op het fabrieksterrein een demonstratie geweest van onze Irakese collega’s die massaal het administratie-gebouw hebben belaagd. De aanleiding voor hun woede was het feit dat ze geen salaris uitbetaald hadden gekregen vanwege een financieel conflict tussen ons bedrijf BGC en hun eigen moederbedrijf, het Iraakse staats-gas bedrijf. Het Iraakse staats-gas bedrijf had BGC aangewezen als de schuldige voor het door hen niet uitbetalen van de salarissen en dus kwam het personeel massaal verhaal halen.

De weinige mensen van het BGC management die aanwezig waren werden door de beveiliging snel geëvacueerd naar het KAZ kamp maar toen de verzamelde menigte dat ontdekte haastten ze zich naar het kamp, haalden de hekken bij de ingang neer en drongen het kamp binnen. Vervolgens drongen ze het restaurant binnen (het eerste grote gebouw wat ze tegenkwamen), richtten daar vernielingen aan en trachten volgens berichten van insiders zelfs om het in brand te steken.

De situatie kon worden gesust doordat de Managing Director van BGC beloofde dat de salarissen niet alleen zouden worden betaald maar dat ook de uitbetaling voor de komende maanden zou worden gegarandeerd.

Het lijkt dus met een sisser te zijn afgelopen maar het voorval heeft er wel toe geleid dat er nog zestig expats zijn geëvacueerd uit voorzorg. De vraag is dus in hoeverre dit van invloed zal zijn op de toch al wankele situatie waarin het bedrijf zich bevindt en wat de gevolgen zijn voor de relatie met de aandeelhoudende bedrijven, waarvan mijn eigen baas er natuurlijk ook een is…

Eerste afscheid

Gisteren hebben we officieel afscheid genomen van onze collega Ali. Onze baas had een online sessie georganiseerd en iedereen gevraagd om daarvoor een twintig seconden durend afscheidsfilmpje te maken dietijdens de sessie werden vertoond. Een leuke geste, vooral natuurlijk omdat het sneu is dat we niet persoonlijk afscheid kunnen nemen.

Ali werkt vrijwel net zo lang als ik voor BGC en hij is een van de mensen waar ik het meest mee samenwerk. Als Document Control Lead is hij samen met mij verantwoordelijk voor de dagelijkse gang van zaken met betrekking tot de documentatie en technische data van de projecten waar we aan werken en natuurlijk ook van de bestaande fabrieken waarvoor we samen dagelijks in de weer zijn om bestaande informatie boven tafel te krijgen.

We konden het heel best met elkaar vinden en vaak zochten we elkaar op voor een praatje. Ik zal hem dan ook missen, maar zoals we altijd zeggen, het wereldje waarin we verkeren is niet zo heel groot en de kans is er dus altijd dat we elkaar weer ergens gaan tegenkomen. In ieder gavel hebben we ons voorgenomen contact te houden, en dat lijkt gezien onze gezamelijke kennissenkring niet echt een groot probleem…

Zandboot

Het is op zich niet eens onprettig werken vanuit huis al is alleen natuurlijk maar alleen en mis ik het contact “op de werkvloer” met collega’s. Ik heb in ieder geval een prima plek thuis om te werken en ik heb daarbij nog een redelijk uitzicht ook want vanuit het raam van mijn werkkamer kijk ik uit over het Oestgeesterkanaal wat Katwijk verbindt met onder andere de Kagerplassen en het Amsterdam-Rijn kanaal.

Als het mooi weer is is het een komen en gaan van plezierbootjes, bijna een file op het water, en het lijkt wel alsof iedereen tegenwoordig een boot heeft. Nu schijnt het inderdaad zo te zijn dat de verkoop van plezierboten en met name de open vletten als een trein gaat dankzij het Corona-virus. Nu iedereen min of meer verplicht is thuis te blijven voor waarschijnlijk de rest van het jaar en er dus geen verre vakantie in zit zijn er blijkbaar veel mensen die denken “Dan maar een boot”. Op zich misschien nog niet eens zo’n stom idee, ware het niet dat die vletten zo tussen de twintig- en de dertigduizend euro kosten en je vraagt je dan toch onwillekeurig af hoe idereen aan zoveel geld komt in deze tijden van crisis…

Een dagelijks terugkerend tafereel, bij mooi weer en slecht weer, is het passeren van de zandboot die drie keer op en neer vaart naar (ik denk) het Valkenburgse Meer waar zand wordt ingeladen. De volgende tafereeltjes kan ik dus drie keer per dag zien door mijn raam:

Werken van thuis

Vandaag was mijn eerste officiële werkdag van deze shift na een extra lange verlofperiode van vier en een halve week. Die extra verlofdagen had ik omdat mijn vorige verlof drie dagen korter was dan normaal omdat ik een paar dagen wilde overlappen met mijn nieuwe back-to-back Surya en daar kwam nog een dag extra bij omdat ik deze shift een dag later begonnen ben dan tot nu toe.

Mijn shifts starten tot nu toe altijd op een donderdag maar dat was hoofdzakelijk omdat dat voor mijn vorige back-to-back goed uitkwam en het mij niet zoveel uitmaakte. De donderdag wel het nadeel dat mijn vertrekdag dan dus ook op een donderdag was en dat is op de luchthaven nou net de drukste dag van de week omdat alle commuters (de mensen die in Dubai wonen en alleen doordeweeks in Irak zijn) dan voor het weekend naar huis vertrekken. En een nog groter nadeel voor mij was dat er op donderdag alleen een late middagvlucht naar Dubai was en ik pas de volgende ochtend vroeg kon doorreizen naar Nederland. Op de vrijdag zijn allebei die nadelen er niet, met als belangrijkste voor mij dat ik een vlucht in de ochtend kan nemen naar Dubai en ’s middags al kan doorreizen naar Nederland, waardoor ik dezelfde dag nog thuis ben.

Vervelend om weer aan het werk te gaan vind ik het niet want mijn verlof was door de maatregelen tegen de verspreiding van het Corona-virus toch behoorlijk saai. Grotendeels thuis en af en toe een tochtje op de fiets, dat was het wel zo’n beetje, en verder veel lezen, Netflixen en af en toe werken in de tuin. Veel gezellige bezoekjes aan mijn moeder en af en toe visite van onze zoons (Martin gelukkig altijd met onze kleindochter Gijsje), dat wel, maar vanwege het verplichte afstand houden is dat toch niet wat je gewend bent.

En nu dus weer achtentwintig dagen aaneengesloten als een kluizenaar op mijn kamer, van ’s ochtends zeven tot ’s avonds zeven. Maar je bent tenminste wel bezig…

Nieuwe iPad

Ja, ik weet het, mijn vorige iPad was nog niet zo oud, maar desondanks heb ik toch al vrij snel een nieuwe gekocht. En de ouwe was niet eens kapot of gedateerd…

Het zit zo: ik wilde drie jaar geleden een iPad Pro omdat je daarbij een elektronische schrijfstift kon gebruiken. Dat leek me heel erg handig om dan je iPad te gebruiken als kladblok, schrijfblok en notitieblok voor van alles en nog wat, zoals bijvoorbeeld het maken van notities tijdens vergaderingen en het noteren van boodschappen tijdens telefoongesprekken. Bovendien kwam de iPad Pro met nog een accessoire die ik heel interessant vond, een toetsenbord wat geïntegreerd zat in de beschermhoes en daardoor automatisch verbonden was met het scherm.

Ik had gelijk, de iPad Pro beviel me bijzonder goed en zeker in mijn werkomgeving, waar we totaal geen beschikbare kantoorbenodigdheden zoals pennen en blocnotes tot onze beschikking hebben, bleek het gebruik van de schrijfstift ideaal. Het enige waar ik al snel spijt van had was dat ik de kleinere versie van de iPad Pro gekocht had in plaats van de grotere. Ik zag namelijk bij een collega die wel de grote versie had dat het 12.9 inch scherm toch handiger was dan mijn 10.5 inch scherm omdat het grotere scherm een laptop vrijwel overbodig maakte.

Ik heb de aankoop van de grotere iPad Pro toch nog vrij lang uitgesteld, enerzijds omdat ik het zonde vond om mijn nog niet zo oude iPad Pro al zo snel weg te doen (zo ben ik nou eenmaal) en anderzijds omdat ik liever wilde wachten op de nieuwe versie die begin 2020 uit zou komen. Maar toen die nieuwe versie vorige maand werd aangekondigd ging ik toch maar overstag en heb ik die besteld.

Vanmorgen werd mijn nieuwe speeltje bezorgd en hij is inmiddels al in gebruik. En wat betreft de oude, kleinere iPad Pro, die heeft een nieuwe eigenaar want Riet heeft hem geconfisceerd. Logisch, want zelfs deze iPad Pro is niet alleen nieuwer maar ook nog eens een heel stuk beter dan haar oude, “gewone” iPad…

Fietstochten

Nu de sportscholen allemaal gesloten zijn moet ik wat anders verzinnen om in conditie te blijven. Thuis zijn er niet veel mogelijkheden om te sporten, ik heb wel wat gewichten en ik zou wat oefeningen kunnen doen maar om de een of andere reden komt er gewoon niks van. Of dat nou komt door de omstandigheden thuis of door een gebrek aan motivatie, ik weet het niet, maar ik weet wel dat als ik erop uit ga om te sporten dat die motivatie er wel is.

En dus ga ik erop uit om te fietsen. Ik probeer om de twee dagen een lange rit te maken van tussen de dertig en de veertig kilometer. De route probeer ik zoveel mogelijk af te wisselen waarbij ik maar met twee dingen rekening houd: ik zorg dat ik tijdens het eerste gedeelte de wind tegen heb en de terugrit gaat als het even kan over de fietspaden in de duinen.

Vandaag zat de wind in de noordoost hoek en fietste ik dus in eerste instantie richting Sassenheim, op het fietspad naast de snelweg A44 richting Schiphol. Vandaar ging het richting de kust via Sassenheim en Noordwijkerhout  richting de Langevelderslag, waarbij ik onderweg tussen de bollenvelden fietste die op dit moment grotendeels in volle bloei staan.

Onderweg stopte ik een paar keer om dit fraaie uitzicht vast te leggen, niet zozeer voor mezelf maar voor onze vrienden Pat en Howard in Australië die dit soort foto’s geweldig vinden en nog steeds vastbesloten zijn om nog een keer naar Nederland te komen in het bollenseizoen.

Hier zijn een paar van de foto’s die ik heb gemaakt:

Hij is af!

De Millennium Falcon is klaar! Iets eerder dan verwacht want ik kon me drie dagen niet inhouden en heb twee zakjes gedaan in plaats van een. Het resultaat is fraai geworden zoals je op de foto’s kunt zien:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

En grappig genoeg ben ik niet de enige volwassene die het nog steeds leuk vindt om een model van de Millennium Falcon van Lego te bouwen.

Ik kreeg een foto van mijn vorige baas Amit met exact hetzelfde model, en van de week stond er een foto op Facebook van de Amerikaanse actrice Anna Kendrick die tijdens de Corona Lockdown ook heeft toegegeven aan haar “Lego obsession”….

Constructie werkzaamheden

Ik ben inmiddels begonnen aan de bouw van mijn Lego-model van de Millennium Falcon (voor de complete onwetenden, het ruimteschip uit de films van Starwars). Het complete model bestaat uit 1351 stukjes Lego, het is 14 cm hoog, 44 cm lang en 32 cm breed en dus best een groot ding eigenlijk. Ga maar na, het instructieboekje bestaat uit meer dan 260 bladzijden…

Hoewel de verleiding groot is om het ding achter elkaar af te bouwen heb ik besloten om het stapje voor stapje te doen. Dat kan makkelijk want er zitten in totaal tien zakjes met onderdelen in de doos, elk behorend bij een stap uit de handleiding. Ik ga dus iedere dag een stap doen want dan heb ik er lekker lang plezier van.

Het werk vordert al gestaag zoals op deze foto’s is te zien:

 

Thuis blijven…

Het Corona-virus eist iedere dag nog steeds honderden slachtoffers en omdat het aantal dagelijks nog steeds groeit heeft de regering strenge maatregelen afgekondigd. Hoewel er geen volledige “lockdown” is uitgevaardigd wordt iedereen aangeraden zoveel mogelijk thuis te blijven als je niet perse de deur uit hoeft. Veel winkels en bedrijven waar persoonlijk contact niet is te vermijden, zoals sportscholen, kappers en tandartsen, moeten tot nader order gesloten blijven en winkels die open blijven moeten maatregelen nemen die het mogelijk maken om minstens anderhalve meter afstand te houden tot klanten.

Dat levert een situatie op dat bij supermarkten bijvoorbeeld maar een beperkt aantal klanten naar binnen mag, en iedere klant moet verplicht een winkelwagentje gebruiken wat automatisch al afstand tot andere klanten garandeert. Naar buiten mag wel, maar ook daar geldt afstand houden met minstens anderhalve meter. Fietsen wordt aangeraden als de beste lichaamsbeweging want daarbij is afstand houden redelijk eenvoudig en het is goed voor de longen.

De vraag is hoe dit allemaal moet worden nageleefd, want Nederlanders staan er nou eenmaal niet om bekend dat ze een volgzaam volk zijn. Zeg je tegen Duitsers dat ze binnen moeten blijven dan doen ze dat ook, Nederlanders hebben de neiging om juist het tegenovergestelde te doen onder het motto “Dat maak ik zelf wel uit!”.

Voor mij is het simpel, ik blijf gewoon zoveel mogelijk thuis en ga alleen om de dag op pad voor een lange fietstocht.

En ik blijf mijn moeder bezoeken, want zolang we maar afstand houden moet dat toch kunnen. Of ben ik dan ook al weer zo’n recalcitrante Nederlander?

Verjaardagskado

Vandaag was het mijn vierenzestigste verjaardag en die werd zoals dat heet gevierd in besloten kring. Erg besloten wel deze keer omdat we vanwege het Coronavirus geen verjaardagen vieren. Vorige week was het feestje voor de verjaardag van zwager Daan en zijn Wilma (die trouwens ook vandaag jarig is) al afgelast en ook voor mij werd er dan ook vrijwel geen visite verwacht.

De enige visite vanavond waren Robin en Astrid, maar die brachten namens hen en Martin, Sandra en Gijsje wel een fantastisch kado mee: een Lego bouwdoos van het Starwars-ruimteschip de Millenium Falcon.

Voor mij een totaal onverwacht kado maar wel een waar ik heel erg mee in mijn schik ben. Ik ben tenslotte al sinds de eerste film (1977 dus…) een ontzettende Starwars-fan en ik had al regelmatig in een Lego-winkel staan gluren naar de fraaie bouwdozen die ze daar hebben van de hele Starwars-franchise.

Hier ga ik de komende dagen veel plezier aan beleven!

Thuiswerk update…

De dagen lijken allemaal op elkaar als je iedere dag, dus ook weekenden, twaalf uur per dag werkt. Gelukkig kan ik mijn werk redelijk goed vanuit thuis doen en zelfs het contact met collega’s is er, zij het natuurlijk via Skype calls en dat is af en toe behelpen.

Zeker behelpen is het sinds vandaag wat betreft de verbinding met het bedrijfsnetwerk. Ons gewone Internet thuis werkt prima en is zoals altijd razendsnel maar om verbinding te maken met het bedrijfsnetwerk moet ik gebruik maken van VPN, zeg maar een soort tussenverbinding die een beveiligde toegang toelaat. De afgelopen twee weken was dat geen probleem maar omdat met ingang van vandaag iedereen gevraagd is om zoveel mogelijk thuis te werken is het aantal mensen wat van die bedrijfs-VPN gebruik maakt drastisch gestegen en dat is te merken. Alles gaat nu opeens een stuk langzamer en af en toe wordt onverwacht de verbinding verbroken en moet ik opnieuw inloggen.

Het is dus even behelpen en dat zal er niet beter op worden nu de maatregelen om het Corona-virus in te dammen steeds draconischer worden. Ons management heeft inmiddels iedereen die nog in Irak op locatie zit verzocht om te besluiten of ze op vrijwillige basis in Irak willen blijven (met het risico dat uitreizen de komende tijd wel eens onmogelijk zou kunnen worden voor een onbepaalde tijd) of naar huis willen vertrekken nu dat nog kan. De bezetting op de fabrieken in Irak wordt dus heel erg dun wat de buitenlanders betreft, en ook voor de lokale Irakezen wordt het steeds moeilijker om nog op het werk te komen door de ook daar geldende drastische maatregelen.

Het ziet er inmiddels ook naar uit dat reizen in de komende weken vrijwel onmogelijk gaat worden nu steeds meer landen “op slot” gaan en reizigers vanuit andere landen gaan weren. Ook de luchtvaartmaatschappijen leggen zich een voor een neer bij het onvermijdelijke en stoppen vrijwel alle

 vluchten. Omdat het er niet naar uitziet dat dat de komende weken gaat verbeteren heb ik me inmiddels al verzoend met het feit dat ik na deze shift, die nog duurt tot en met aanstaande zondag, ook mijn volgende shift thuis zal moeten uitzitten.

Gelukkig is wel het uitzicht vanaf mijn werkplek met ingang van vandaag een stuk verbeterd want de grijze luchten hebben plaatsgemaakt voor zon. En daar wordt iedereen vrolijk van, ook onze twee katten die eindelijk weer eens gewoon op hun gemak in de tuin kunnen rondschooieren.

Als je goed kijkt kun je ze zien op de foto (die wordt groot weergegeven als je erop klikt):

 

Verbeterde werkomgeving

Zoals ik al eerder heb verteld ben ik geen grote fan van thuis werken. Het komt er uiteindelijk op neer dat ik zo’n twaalf uur per dag als een kluizenaar op mijn kamer zit achter mijn laptop om te proberen zo goed en zo kwaad als het gaat mijn werk te doen. Werk-technisch is het geen probleem maar het zijn de omstandigheden die het zwaarder maken dan werken op je gewone werklocatie, vind ik tenminste.

Met name het werken met alleen een laptop bevalt me slecht. Een laptop heeft een klein scherm wat in feite niet is bedoeld om er langere perioden achter elkaar mee te werken en daarvoor hebben we op onze kantoorwerkplekken dan ook allemaal een los beeldscherm staan waar we onze laptops aan koppelen, met een apart toetsenbord en muis om het werken met een laptop makkelijker te maken. Dit gezegd hebbende, ik heb collega’s die ook op kantoor de hele dag tegen dat kleine schermpje aan zitten te gluren en dat prettiger werken vinden, maar die zijn zwaar in de minderheid en ik hoor daar zeker niet bij.

Thuis had ik dus ook het probleem van het werken op alleen een laptop omdat ik nu eenmaal geen beeldscherm meer heb wat ik eraan kan koppelen. Tijdens mijn vorige shift heb ik ook het grootste deel thuis gewerkt maar toen was de situatie anders, ik zat eigenlijk iedere dag te wachten op bericht dat we terug geroepen zouden worden. Deze keer gaat dat voorlopig zeker niet gebeuren, en de verwachting rond het Corona-virus is zelfs dat het wel eens maanden in plaats van weken zou kunnen gaan duren.

Tijd dus voor een andere werkplek en het eerste wat noodzakelijk is om wat prettiger te kunnen werken is dus een groter beeldscherm. Navraag bij de familie of iemand nog een oud beeldscherm had staan wat ze toch niet meer gebruiken leverde niks op dus ik moest over naar plan B en dat was kijken wat er te koop is. Het bleek al snel dat de prijzen van beeldschermen, vooropgesteld dat je niet de hoogste eisen aan de laatste snufjes stelt, best heel redelijk zijn maar onder honderd euro heb je toch niet veel.

Een maat van mij die vanuit huis in Engeland werkt kwam met een goeie tip, kijken of er een tweedehandsje te koop is voor een redelijke prijs. Speuren op sites als Marktplaats leerde me al snel dat ik dan voor weinig meer net zo goed een nieuwe kon kopen, maar toen kwam Riet donderdagavond met idee om eens bij de Kringloopwinkels te gaan kijken. Ik ging gistermorgen meteen op pad maar vond de eerste winkel vrijdags gesloten en de tweede had niet veel soeps (weinig keus, oud en vuil en zonder snoeren).

Ik wilde het al opgeven en toch maar online een nieuwe bestellen toen Riet voorstelde om eens bij de Kringloopwinkel van verslavingscentrum De Brug in Katwijk te gaan kijken.

Vanmiddag ging ik daar naar toe en trof een grote en keurig georganiseerde winkel aan waar ik, jawel, een ruime keus had uit een aantal keurig gereviseerde beeldschermen en allemaal voorzien van de benodigde snoeren. Ik vond al snel een mooi exemplaar wat nu op mijn bureau staat en het werken een heel stuk aangenamer maakt.

En dat allemaal voor de somma van negen euro en vijftig cent, en drie maanden garantie…

Terugreis

Het afscheid gisteravond na het avondeten van de meeste van mijn makkers was toch wat emotioneel want het is deze keer volstrekt onduidelijk of we elkaar nog zullen terugzien in KAZ. Vandaar ook dat ik vanmorgen ondanks dat ik had kunnen uitslapen toch om vijf uur naar het restaurant ben gegaan voor het ontbijt zodat ik nog een paar collega’s gedag kon zeggen.

Ook het pakken van mijn koffer was deze keer anders. Neem ik normaal gesproken alleen het hoognodige mee naar huis, deze keer heb ik vrijwel alle spullen uit mijn kast meegenomen op wat dingen na die niet onmisbaar zijn of lastig mee te nemen. Ik weet op dit moment tenslotte niet wanneer ik eventueel weer terug zal zijn en de vraag is zoals gezegd of dat nog gaat gebeuren in de toekomst.

De rit naar de luchthaven was om half achten we hadden weer geen bussen maar een konvooi van vier Toyota Landcruisers voor het vervoeren van vier personen. Ik had dus een Landcruiser helemaal voor mezelf (je ziet op de foto bij de rechterstoel het machinegeweer van de bewaker zitten).

Na een vlotte rit waren er wat problemen bij de Dustbowl, het terrein net buiten de luchthaven waar we geacht worden over te stappen in lokale taxi’s die ons naar de vertrekhal brengen, maar er waren deze keer vrijwel geen taxi’s. Er moesten dus snel wat andere taxi’s worden geregeld.

Mijn vlucht was deze keer met FlyDubai in plaats van met Emirates. We vertrokken een half uur te laat wat mijn toch al krappe overstaptijd van minder dan twee en een half uur in Dubai nog wat korter maakte maar het ging toch allemaal goed. Ik had na aankomst in Dubai nog ruim de tijd voor de noodzakelijke boodschap (sigaretten voor Riet) en een bakkie koffie in de Emirates lounge. Ook hier vertrokken we iets te laat maar desondanks landde het toestel een half uur vroeger dan gepland op Schiphol.

Daar was het ongewoon rustig, ik was als een van de eersten uit het vliegtuig en tijdens de wandeling naar de paspoortcontrole kwam ik vrijwel niemand tegen behalve een paar medepassagiers van hetzelfde vlucht. Ook bij de paspoortcontrole was helemaal niemand en ondanks dat de automatische poortjes allemaal buiten dienst waren en ik dus naar de gewone balies moest stond ik in een mum van tijd bij bagageband 20.

Daar was het wel druk maar dat kwam omdat op die band de bagage van vier vluchten werd gelost, merkwaardig aangezien de meeste banden leeg waren. De band lag al vol met koffers van de voor ons gearriveerde vlucht uit Taipei en wat er nog lag van de twee andere vluchten, maar desondanks zag ik toch al snel mijn koffer op de band rollen. Buiten bleek ook mijn chauffeur er al te staan dus al met al was ik om even over achten weer thuis.

En nu mag ik daar weer gezellig de resterende twee en een halve week van mijn shift afwerken…

Laatste werkdag in KAZ

Het begint al stil te worden in KAZ want vandaag was er een behoorlijk grote uittocht. Van mijn directe collega’s vertrokken er vandaag vier en daarvan zitten er drie net als ik op de benedenverdieping waardoor ik daar nu de enige overgebleven “buitenlander” ben. Overmorgen vertrekt mijn maat John ook, hij is aan het eind van zijn reguliere shift, en dan zijn mijn makkers Steve en Ian de enige twee overgebleven expats in het IT-gebouw.

Ik kijk er bepaald niet naar uit om weer twee en een halve week thuis te werken want het is me de vorige periode maar matig bevallen. Het gemis van het dagelijks contact met mijn collega’s, de babbeltjes met mensen tussendoor en het even naar een ander gebouw wandelen om mensen te spreken vind ik erg vervelend, de voordelen van thuiswerken zoals de rust en de eigen vertrouwde omgeving wegen daar voor mij toch niet tegenop. En dan heb ik het nog niet eens over het weer, want terwijl het in Nederland blijkbaar nog steeds miserabel nat en koud is begint het hier met de week weer warmer te worden en hebben we weer iedere dag een strakblauwe lucht en zon…

Dit gezegd hebbende, ik ben aan de andere kant ook wel blij dat ik terugga want de risico’s om het Corona-virus op te lopen zijn hier waarschijnlijk veel groter dan thuis en dan is daar ook de gezondheidszorg nog eens een stuk beter. Ik dacht in eerste instantie dat we wel redelijk veilig zouden zitten in ons afgesloten kamp maar het blijkt dat we op kantoor wel degelijk risico lopen. We hebben namelijk nogal wat Irakese collega’s die in de afgelopen weken in Iran zijn geweest en daar is de situatie ronduit ernstig. En hoewel er verzocht is om in dat geval niet naar kantoor te komen en ook om niet meer naar Iran op en neer te reizen schijnen er toch de nodige mensen dat aan hun laars te lappen.

De maatregelen worden ook draconischer. We hebben inmiddels gehoord dat de Turkse luchtvaartmaatschappij de vluchten op Basrah al heeft gestaakt, en zojuist is bekend geworden dat het Ministerie van Energie heeft afgekondigd dat de operationele personele bezetting terug moet naar vijftig procent. Dat laatste houdt in dat onze Irakese collega’s in shifts moeten gaan werken, waarschijnlijk op basis van een week werken en een week thuis (wel vandaar uit werkend indien mogelijk).

Kortom, het lijkt toch niet zo slecht om naar huis te gaan, en ik heb net een email gezien waarin staat dat ik hier morgenochtend om half acht vertrek richting de luchthaven. Het volgende bericht komt dus als alles goed gaat weer vanuit thuis.

Wat ik wel zal missen is het dagelijks ontbijt en met name de machine waarmee ik iedere ochtend een glas vers sinaasappelsap pers…

Terugreis geregeld

Ik zat vandaag dus niet bij de eerste groep die terugreisde. Ik had me wel voorbereid voor het geval dat, dus mijn koffer lag klaar maar ik heb gelukkig wat meer tijd. Dit in tegenstelling tot mijn Filipijnse collegaatje Jen die gisteravond haar mail niet meer had gelezen en vanmorgen tot de ontdekking kwam dat ze vandaag om twaalf uur zou vertrekken. En ze was net afgelopen vrijdag hier aangekomen, dezelfde situatie dus die ik begin januari had.

De vraag was vandaag dus wanneer ik zou vertrekken en dat bericht kwam na de lunch. Eerst kreeg ik een mailtje van het Travel-team dat ik of morgen zou vertrekken of anders dinsdag maar in ieder geval binnen 48 uur.

Nog geen half uur later kreeg ik bericht van het reisbureau Carlson Wagonlit dat ik was geboekt op de vluchten van aanstaande woensdag. Ik vertrek ’s morgens om tien over half elf met FlyDubai, de dochtermaatschappij van Emirates, naar Dubai en ik vlieg vandaar ’s middags meteen door met Emirates naar Amsterdam.

Dat betekent dat ik woensdagavond rond een uur of negen weer thuis ben in Rijnsburg. “Insjalla” zeggen ze dan hier, of zoals mijn Oma altijd zei: “Azzewenetbelevemagge”…

Laat nieuws

Er gaan de laatste dagen heel veel geruchten rond in het KAZ kamp over wat er gaat gebeuren met ons bedrijf, want dat het niet goed gaat is duidelijk. De onderbrekingen van de laatste maanden en de evacuaties hebben natuurlijk gevolgen gehad voor de productie. Er is ook economische tegenwind omdat Iran ons dwars zit voor wat betreft de levering van gas aan het nationale netwerk, er wordt ook gas van Iran ingekocht en Iran pompt dat onder hogere druk in de leidingen waardoor ons gas wordt “weggedrukt”. En tenslotte is de chaos in de regering er de oorzaak van dat de Irakese overheid zijn rekeningen voor het geleverde gas niet betaalt.

Er wordt gespeculeerd over mogelijke personeelsreducties en dat zou, afhankelijk van hoeveel geld er van het Ministerie van Energie geleend kan worden, kunnen gaan om percentages tussen de twintig en de tachtig procent van het personeel, inclusief natuurlijk de expats. De grote vraag is wat er gaat gebeuren met de lopende projecten en welke afdelingen door de personeelsreductie getroffen zullen gaan worden. We zitten dus allemaal in spanning, ook al omdat de situatie door het Corona-virus nog eens aan het verslechteren is.

Vanavond toen ik na het avondeten terug kwam op mijn kamer na een redelijk relaxte werkdag keek ik zoals gewoonlijk nog even door mijn emails, en ik zag als eerste een bericht van mijn baas dat hij morgen niet naar Basrah komt. Zijn vlucht vanuit Dubai was om onduidelijke redenen gecanceld. Meteen daarna zag ik een urgente email van onze Managing Director en ik las daarin dat vanwege het Corona-virus besloten is om met onmiddellijke ingang het aantal mensen in Irak drastisch te verminderen.

Het gaat niet zozeer om de dreiging van het virus zelf (alhoewel veel van onze collega’s op vakantie geweest zijn in Iran waar de situatie dramatisch schijnt te zijn) maar omdat een eventuele evacuatie in geval van nood gevaar loopt. Koeweit heeft vorige week zijn grens met Irak al gesloten vanwege de virus-dreiging, waardoor een van de evacuatie-routes niet meer mogelijk is, en de verwachting is dat de luchtvaartmaatschappijen binnenkort zullen besluiten om niet meer op Basrah te vliegen. En dat zou betekenen dat we hier vast zouden zitten en dat mag natuurlijk niet gebeuren.

Dit alles houdt dus in dat ik voor de tweede opeenvolgende keer geëvacueerd zal gaan worden en de rest van mijn shift van thuis uit zal moeten werken. Ik weet nog niet wanneer ik vertrek maar dat in ieder geval in de komende dagen zijn. Ik ben in afwachting van bericht van het travel-team over het tijdstip van mijn vertrek en de vliegtickets.

Niet te geloven, maar ik ga dus alweer naar huis…

Bezoek

Een gezellig dagje op kantoor vandaag want ik had bezoek van een ouwe maat die ook hier werkt maar gestationeerd is in een kamp noordelijker van hier. Ik heb begin jaren 2000 toen ik in Leidschendam werkte met Aschwin in hetzelfde team gewerkt en toen hij dat team verliet voor een andere baan in Pernis heb ik een gedeelte van zijn werk overgenomen. Dat werk leverde me later de baan bij Sakhalin Energy op waarvoor we naar het Russische eiland Sakhalin verhuisden voor een paar jaar, dus ik heb goeie herinneringen aan onze samenwerking.

Af en toe kwamen we elkaar nog weleens tegen in Rijswijk, wat puur toevallig was omdat Aschwin ook op verscheidene plekken op de wereld gestationeerd is geweest. Het meest recent kwamen we elkaar vorig jaar tegen in het restaurant in het KAZ kamp toen hij arriveerde voor zijn nieuwe baan hier. Daarna zagen we elkaar nog sporadisch als hij eens in het KAZ kamp was.

Werkwijs spraken we elkaar wel regelmatig want een aantal van de dingen die ik hier doe zijn van belang voor het project wat Aschwin leidt en vandaag was hij over om iets te bespreken. We hadden al in januari een afspraak staan voor deze bespreking maar daar is door de evacuatie niets van gekomen en omdat we er via de telefoon niet uit waren gekomen besloten we de ontmoeting naar later te verschuiven en dat was dus vandaag.

En zoals gezegd, het werd gezellig, mede omdat het weekend is hier en ik dus de kamer voor mezelf had. Aschwin schoof bij aan een ander bureau en tussen het werk door hadden we eindelijk sinds jaren weer eens de tijd om bij te praten, met name over die goeie ouwe tijd in Leidschendam. Er passeerden heel wat namen de revue die we al bijna vergeten waren en er waren natuurlijk genoeg anekdotes om op te halen.

Al met al dus een prima dag vandaag met ook nog een extra lange sessie in de sportzaal, mogelijk gemaakt door het vrije uurtje wat we vrijdags mogen opnemen. En het was nog steak-night ook maar de T-bone steaks vielen tegen dus laten we het daar maar niet over hebben…

Weer in mijn eigen kamer

Vandaag is Surya vertrokken en dat betekent dat ik vanaf vandaag weer kan beschikken over de kamer die we met zijn tweeën delen. Tussen de middag na de lunch ben ik meegelopen met Surya naar onze kamer waar hij zijn koffers pakte en ik haalde mijn spulletjes op van mijn tijdelijke kamer. Daarna kreeg ik de sleutel van onze kamer  en ging Surya op weg naar de bussen.

Het is lekker om weer in mijn eigen kamer te zitten want ik kon weliswaar altijd bij Surya terecht als ik wat uit mijn kasten wilde halen maar het blijft toch lastig. En bovendien bleek dat ik niet echt goed meer op de hoogte was van wat ik allemaal in mijn kast had want het bleek dat ik helemaal geen shampoo meer heb. Gelukkig geen probleem want ik kon terecht in het kleine winkeltje in het kamp, of liever gezegd in de container die met een paar stellingen dienst doet als winkeltje. Daar kon ik alsnog een fles Head & Shoulders aanschaffen (grote fles voor de somma van vijf dollar dus alleszins redelijk dacht ik), en bovendien zag ik dat het eigenlijk onzin is om toiletartikelen mee te slepen vanuit Nederland want niet alleen hebben ze alles wat je nodig hebt maar ook nog eens van de merken die ikzelf altijd gebruik. Weer wat geleerd.

Het weer is de laatste dagen behoorlijk opgeknapt. Was het nog wat regenachtig toen ik aankwam en was het daarna fris door de straffe wind, gisteren is de wind gedraaid naar het noorden en ook in kracht afgenomen waardoor het nu aangenaam begint te worden. ’s Morgens vroeg is het nog wel koud, een graad of twaalf en dus nog wel weer voor een jas of vest, maar ’s middags loopt de temperatuur al weer lekker op tot ruim boven de twintig graden.

Ook de bewolking is verdwenen en hebben we blauwe luchten en volop zon. En het wordt de komende weken alleen maar warmer, lekker hoor!

Vanmiddag kreeg ik van mijn Irakese baas een vrucht in mijn handen geduwd die ik aanzag voor een soort appel. Hij wist de Engelse naam niet maar de Arabische naam is Roman. Ik zocht dat op en het bleek dus een granaatappel te zijn. Ik kan me niet herinneren die ooit gegeten te hebben dus ik ga dat morgen eens proberen.

Overdracht

Gisteren en vandaag zijn Surya, mijn kersverse back-to-back, en ikzelf bezig met het overdragen van werk. Hij draagt aan mij over wat hij de afgelopen vier weken heeft gedaan en ik vertel hem alle wetenswaardigheden waar we in januari niet aan toe zijn gekomen door de plotselinge evacuatie. En misschien is het zelfs wel handiger dat we dit achteraf, nadat hij zijn eerste zelfstandige shift heeft gehad, want nu heeft hij de nodige praktische vragen waar hij anders op een andere manier tegenaan was gelopen.

Het enige lastige voor mij is dat ik een tijdelijke werkplek moet zien te vinden want Surya zit natuurlijk aan het bureau wat ons is toegewezen. Gisteren was dat makkelijk omdat een van onze teamleden weer eens besloten had om zonder voorafgaande mededeling niet op het werk te verschijnen en vandaag kan ik het bureau van onze chef gebruiken na de middag want die gaat terug naar Dubai vandaag. De meeste tijd heb ik niet eens een bureau nodig want dan zitten Surya en ik samen in een vergaderkamer om onze overdracht te bespreken.

Hij had trouwens nog een aardig nieuwtje en dat is dat we nu opeens wel een telefoon van het bedrijf kunnen krijgen. Een SIM-kaart hadden we al maar je moest zelf voor een telefoon zorgen. In eerste instantie gebruikten we een ouwe Samsung van mijn toenmalige back-to-back maar toen die vertrok was ik genoodzaakt om voor een toestel te zorgen. Dat werd een simpele Nokia van AliExpress (voor twee tientjes of zoiets), maar die is nu dus vervangen door een wat uitgebreidere Nokia want we hebben er vanmiddag maar gelijk werk van gemaakt.

Gezellig is het ook weer, met name bij de lunch en het avondeten, en dat is altijd leuk. Er wordt zoals gewoonlijk weer heel wat afgelachen, met name om de verhalen van mijn ouwe maat John waarmee ik ook heb gewerkt op Sachalin.

Die heb ik trouwens gisteren te pakken genomen door een uitgeprinte en ingevulde parkeerboete op zijn fiets te plakken die hij altijd voor de deur van het kantoor stalt.

Ik hoorde dat hij stiekem aan het informeren was wie hem dat had geflikt maar hij had zelf wel een idee zei hij tegen Surya. Volgens hem was het of onze Nigeriaanse collega Dami of ik, maar hij dacht wel dat ik het was want, zo zei hij, Dami had er “de ballen niet voor”.

Ik heb overigens nog niks gehoord, tegen mij doet hij tot nu toe net of zijn neus bloedt…

Eerste werkdag

Gisteravond ben ik na het avondeten en het gebruikelijke telefoontje naar huis vrijwel meteen als een blok in slaap gevallen. Vanochtend was ik redelijk vroeg weer wakker waardoor ik even na vijf uur al aan het ontbijt zat in het restaurant.

Ik heb daarbij een tip opgevolgd die ik in een boek had gelezen, havermoutpap met honing, en dat is heel goed bevallen. Ik zat ook weer op mijn vertrouwde plekje waar ik eigenlijk altijd zit bij het ontbijt, een plek waar ik goed zicht heb op een van de aan de muur hangende tv’s zodat ik naar het ochtendnieuws kan kijken.

Wat me eigenlijk als eerste opviel toen ik naar het IT gebouw wandelde was dat het overdekte voetpad waarvan de aanleg al was begonnen voordat ik hier kwam nu eindelijk af is. Dat betekent dat we nu niet meer op de weg hoeven te lopen en dat is gezien de hoeveelheid zwaar verkeer die er over het fabrieksterrein rijdt toch wel een verbetering. En als het regent lopen we een stukje droog…

De werkdag verliep zoals verwacht, ik werd begroet door mijn Irakese collega’s toen ze binnenkwamen en met Surya, mijn back-to-back ben ik vrijwel de hele dag met het doornemen van de stand van zaken en het overnemen van lopende werkzaamheden. Het is toch wel weer heel fijn dat er tijdens mijn afwezigheid voor het eerst sinds maanden weer wat is gebeurd en ik niet meteen weer word geconfronteerd met een hele berg achterstallig werk.

We hoorden in de loop van de dag dat het Coronavirus ook in deze regio inmiddels het gesprek van de dag is. Dat komt doordat er in buurland Iran een enorme uitbraak gaande is die volgens de berichten hier veel ernstiger is dan de Iraanse overheid naar buiten brengt. Irak heeft dan ook een paar dagen geleden al alle grenzen met Iran gesloten en een aantal collega’s die een vakantietripje naar Iran (maar een kilometer of twintig van Basrah) hebben besloten dat toch maar niet te doen.

Vandaag werd ondanks dat bekend dat er in de stad Nayaf toch een besmettingsgeval is geconstateerd. Wij worden door ons management op de hoogte gehouden van de gang van zaken in Irak en er zijn wat voorzorgsmaatregelen getroffen zoals het overal plaatsen van flessen met ontsmettende reiniger voor je handen en we worden verzocht daar zoveel mogelijk gebruik van te maken. Dat het bedrijf alert is is logisch want er werken tenslotte mensen bij ons uit alle delen van de wereld en die vliegen van overal in. Er is met name al besloten dat Chinese collega’s thuis moeten blijven en niet mogen afreizen.

Maar gelukkig is er hier nog niks aan de hand, en als het waar is dat het Coronavirus niet kan overleven bij hogere temperaturen dan zitten we hier over een weekje of wat zeker goed…

Nieuw visum bij aankomst

Door de late aankomst in Dubai heb ik maar een kleine drie uurtjes kunnen slapen in het hotel voordat ik al weer naar de luchthaven werd gebracht voor de vlucht naar Basrah die zou vertrekken om even voor acht uur in de ochtend. Het enige vermeldenswaardige van mijn korte verblijf op de luchthaven van Dubai is dat er opvallend veel mensen rondliepen met van die mondmaskers op hun gezicht, en niet alleen Aziaten maar ook veel Europeanen.

Om negen uur plaatselijke tijd stond ik voor het eerst sinds bijna twee maanden weer op de luchthaven van Basrah. Mijn eerste actie daar was naar het visumloket voor het aanvragen van een nieuw visum. Na het tonen van alle papieren kreeg ik een aanvraagformulier om in te vullen. Geen idee waar dat voor nodig is in mijn  geval want mijn aanvraag was via het bedrijf allang gedaan, ik had alle benodigde papieren al bij me. Maar goed, nooit discussiëren over bureaucratie, dus vulde ik gewoon het formulier in, leverde de hele handel inclusief mijn paspoort in bij het loket en begaf me naar de wachtruimte waar de visums worden uitgereikt.

Die wachtruimte heeft een paar rijen met stoelen en helemaal vooraan zijn zes loketten. Daarachter zitten zes beambten en het werkt als volgt: Helemaal rechts zat een vrouwelijke beambte die alle paspoortaanvragen aangereikt kreeg van de beambte van het visumloket. Zij controleerde of alles was ingevuld en de alle benodigde papieren er waren en gaf dan die aanvraag door aan de beambte naast haar.

Die persoon legde dan zijn telefoon even neer om heel omslachtig een visumsticker in het paspoort te plakken en na enige tijd gaf hij dan de aanvraag door naar de persoon naast hem. Om een lang verhaal wat korter te maken, alle aanvragen verhuisden zo van rechts naar links door het rijtje beambten die allemaal blijkbaar iets deden, waarbij de vijfde de meeste tijd nodig had want die moest allerlei dingen met de hand op het visum schrijven.

Tenslotte belandde dan de afgehandelde aanvraag met paspoort bij de laatste persoon, de accountant stond er boven zijn loket. Daar werd een kwitantie geschreven in tweevoud en uiteindelijk riep hij dan je naam of iets wat daarop leek af. De afgeroepen persoon loopt dan naar het loket, betaalt de somma van 152 dollar contant en krijgt de kwitanties en zijn of haar paspoort met het nieuwe visum. Er waren vandaag ongeveer twintig visumaanvragen af te handelen, het eerste paspoort kwam na drie kwartier en het mijne pas na vijf kwartier. Ja, want er wordt ondertussen natuurlijk gewoon gerookt, gekletst en getelefoneerd, en af en toe loopt er iemand uit het rijtje weg en dan stokt de afhandeling daar een tijdje. Kort gezegd, geduld is daar een schone zaak…

Eenmaal in de aankomsthal stond zoals altijd het ontvangstcomité klaar en werden we naar ons transport gebracht. Deze keer werden we niet in bussen vervoerd naar KAZ maar in heel wat comfortabelere Toyota Landcruisers. Nou ja, voor zover je van comfortabel kunt spreken als je in de dik en zwaar kogelvrij vest zit. Onderweg was het nog gezellig want ik zat in de auto met een Griekse jongedame die met een team voor drie weken ons bedrijf bezoekt om een onafhankelijk onderzoek naar gebouwen en installaties. En wat denk je, we hadden onderweg nog een paar spetters regen ook!

Om twaalf uur arriveerde ik in het KAZ kamp waar ik een andere kamer kreeg toegewezen dan normaal want mijn back-to-back zit uiteraard nu in de kamer die we met zijn tweeën delen. Gelukkig is mijn tijdelijke kamer in hetzelfde gebouw, op dezelfde verdieping zelfs, alleen aan de overkant en aan de andere kant van de gang. Hier zit ik dus tot donderdag, dan gaat mijn back-to-back naar huis en kan ik mijn eigen kamer weer in.

Het uitzicht vanuit mijn tijdelijke kamer is wel wat beter dan vanuit mijn eigen kamer want vandaar kijk ik op het tegenoverliggende blok met kamers, hier heb ik een redelijk vrij zicht op de kant van het terrein die uitkijkt op de fabriek:

Ik ben vanmiddag naar kantoor gegaan waar de meeste tijd opging aan het bijkletsen met ouwe bekenden die ik nu al een heel tijdje niet had gezien. Tussendoor heb ik nog geprobeerd wat werk te doen en zelfs de eerste vergadering zit er al weer op. En de verwachte regen voor vanmiddag is helemaal uitgebleven (die schijnt in Nederland te zijn gevallen).

Vanavond wordt het in ieder geval een vroegertje want het gebrek aan slaap begon aan het eind van de middag duidelijk merkbaar te worden…

Hij mag weer!

Het inreisverbod voor Irak is al een week of wat opgeheven en dat betekent dat ik gewoon kan afreizen naar Basrah voor mijn volgende shift. Dat doe ik deze keer een paar dagen eerder dan gebruikelijk omdat ik dan een paar dagen samen met mijn nieuwe back-to-back in KAZ ben en dan kunnen we alsnog bijpraten, iets wat begin januari door de onverwachte evacuatie helemaal was mislukt.

Het heeft de afgelopen dagen nog wel wat voeten in aarde gehad voordat alles rond was voor mijn vertrek. Allereerst is in januari mijn visum verlopen en ik moest dus even de bevestiging krijgen van ons visum-team dat ik inderdaad zonder problemen een visum zou kunnen krijgen bij aankomst op de luchthaven. Ik heb de papieren al maar die zijn nog net geldig, en gelukkig bleek het daarmee te kunnen. Ook mijn Oil Field Pass, die nodig is om in Irak de olievelden te mogen betreden, was verlopen maar gelukkig kreeg ik gisteren bericht dat ik ook daarvoor een nieuwe krijg bij aankomst in Irak.

En dan was er nog even gedoe gisteren over mijn medische verklaring. Ook die was verlopen maar die heb ik in januari in Den Haag op het hoofdkantoor bij de medische dienst laten vernieuwen. Alleen bleek dat die informatie nog niet in het Irakese systeem stond vermeld en ik kreeg dan ook een berichtje van de reisplanners dat ik zo niet mocht afreizen. Gelukkig had ik een afschrift van die verklaring en die had ik ook al opgestuurd naar Personeelszaken in Irak maar die persoon had het systeem nog niet bijgewerkt. Ook dit kon gelukkig worden opgelost door een kopie van de verklaring naar de reisplanners te sturen als bewijs dat alles wel degelijk in orde was.

Ik was vanmorgen dan ook in principe klaar voor vertrek. Gisteravond had ik al een berichtje gekregen dat mijn Emirates taxi er op tijd zou staan en ik hoefde vandaag alleen nog maar afscheid van Riet te nemen. Dat moest al om tien uur want zij moest weg om haar taken als diaken te gaan vervullen. De taxi stond om kwart over elf al voor de deur en na een vlotte rit en een even vlotte doorstroming op een overvol Schiphol zat ik al om twaalf uur in de lounge aan de cappuccino.

Het vliegtuig naar Dubai zou om half drie vertrekken maar vanwege de late aankomst van het toestel was dat al verzet naar drie uur. Ik zag dat in de lounge en had net dus nog maar een bakkie getapt toen de boodschap op het scherm veranderde in “Ga naar de Gate”. Ik haastte me dus naar de gate (een slordig kwartiertje lopen vanaf de lounge) maar daar aangekomen hoorde ik dat de haast voor niks was geweest, de vertraging tot drie uur was nog steeds van kracht.

En ook drie uur werd niet gehaald want intussen was het weer drastisch verslechterd boven Schiphol. Door de stormachtige wind bleken er problemen te zijn ontstaan met het laden van het vliegtuig en dat resulteerde in een langere vertraging tot kwart voor vier. Uiteindelijk vertrokken we pas rond vier uur want het instappen begon ook al weer te laat en het duurt nu eenmaal even voor zo’n Airbus A380 bakbeest helemaal vol zit.

Maar goed, ik ben onderweg en als alles goed gaat ben ik rond een uur of een in Dubai waar ik dan hopelijk nog een paar uurtjes slaap kan pakken in het Emirates hotel voordat ik morgenochtend verder vlieg naar Basrah.

Terug naar de regen

Martin en ik moesten vanmorgen vroeg de auto terugbrengen naar het verhuurbedrijf, wat geen problemen opleverde behalve dat we ruim tien minuten moesten wachten voordat er iemand van de administratie kwam opdraven bij wie we de auto daadwerkelijk konden inleveren.

Het was vertrekdag vandaag wat betekende dat we om elf uur uit de huisjes moesten, maar we hadden een van de huisjes (dat van Robin) langer kunnen aanhouden, tot twee uur ’s middags, zodat we wat langer onze spullen konden opslaan en Gijsje nog een tijdje naar bed kon voordat we zouden vertrekken.

We brachten de ochtend en een deel van de middag weer lekker door op het strand van Cabana Beach, direkt aan het resort. De meeste koffers hadden we al in bewaring gegeven bij de receptie, en we hadden ook geregeld dat we voor vertrek tussen half vijf en kwart over vijf gebruik konden maken van de douches bij de receptie om ons daar op te frissen en om te kleden voor de reis.

De bus die ons naar de luchthaven bracht was er om half zes en na een rit langs verscheidene andere resorts om ook daar mensen op te pikken arriveerden we bij de luchthaven. Daar hadden we enig oponthoud voor het uitstappen omdat de bus van het gezelschap van André Hazes net voor ons was gearriveerd en dat hele gezelschap ging nog even uitgebreid op de foto voordat hun bus wegreed en wij konden uitstappen.

We hadden weer de “luxe” incheckbalie waar geen rij stond dus dat was zo gebeurd. Toevallig stond André Hazes met zijn vriendin Bridget Maasland ook net in te checken aan de balie naast ons, en op dat moment leek alles nog koek en ei met die twee want ze waren vrolijk en maakten nog een praatje met het personeel (de volgende dag lazen we in de krant dat ze uit elkaar waren…).

 

 

 

 

 

 

 

We hadden geen loungetoegang op de luchthaven van Curaçao, dat was wel effe een tegenvaller maar gelukkig was het er niet zo heel druk dus vonden we toch nog een leeg tafeltje waar Gijsje haar poffertjes kon opeten en wij ons bakkie koffie opdrinken. Het vliegtuig vertrok op tijd en weer zaten we comfortabel in onze “Deluxe” stoelen. Morgen zijn we weer terug in de kou met wind en regen…

Met de auto naar Jan Thiel

Vandaag ging de rit naar het strand van Jan Thiel, waar Robin al eerder was geweest en waar volgens hem leuke restaurantjes waren en een mooi strand met ook een heel mooi zwembad. Dat laatste bleek inderdaad het geval en we vonden mooie plekjes er vlakbij. Gijsje had het helemaal naar haar zin in het zwembad, meer dan in de zee die ze nog steeds toch wat eng vond.

We brachten de dag door met lekker liggen op de comfortabele strandbedden, af en toe een wandelingetje en kijken naar de rondwandelende leguaan die iedere keer kwam opdraven als er iemand wat zat te eten, om te kijken of er nog wat voor hem (of haar) overbleef. Aan het eind van de middag aten we op het strand in een van de restaurantjes waar we ook al weer makkelijk een plekje vonden omdat het bij Jan Thiel wel druk was maar niet zo druk als op de andere stranden gisteren. Misschien dat de Cruise-schepen weer waren vertrokken…

Hier een paar foto’s van deze dag. Als je op een foto klikt krijg je een grotere versie:

Op pad met de huurauto

We hadden al gehoord dat het niet makkelijk zou zijn om een huurauto te bemachtigen zoals we van plan waren. Er waren vanwege het Carnaval blijkbaar vrijwel geen huurauto’s meer in omloop op het eiland, tenminste, dat vertelde de hostess van TUI ons bij onze introductie-bijeenkomst en ook weer toen we de Jeep Safari gingen bespreken. Ze raadde ons aan het eens bij de balie van het resort te proberen, dat deden we en wat denk je, geen enkel probleem!

Het enige was dat we een tamelijk grote auto nodig hadden want we waren met vijf volwassenen en een peuter die in een autostoeltje moest. De mini-van die we op het oog hadden konden we niet krijgen maar wel een Nissan Qashqai die ook groot genoeg zou moeten zijn.

Vanmorgen om negen uur werden Martin en ik opgehaald bij de balie van het resort vanwaar we naar het autoverhuurbedrijf werden gebracht. Daar werd na enige discussie tussen de dame achter de balie en een service-monteur niet een Qashqai maar een X-Trail voorgereden, een flinke SUV met achterin een opklapbare bank zodat er plaats is voor zeven personen en dus groot zat voor ons.

Terug bij het resort laadden we onze strandspullen in en vertrokken in eerste instantie naar het Playa Porto Marie waar varkentjes los op het strand lopen. Eerst stopten we nog even bij de supermarkt waar we al eerder waren geweest, die lag op de route en we konden nu we de beschikking hadden over een auto mooi het een en ander aan drank, snacks en water inslaan voor de komende dagen. Het kraanwater is overigens wel te drinken op Curaçao maar echt lekker is het niet, vandaar dat we toch meestal water uit flessen dronken.

Na een mooie rit kwamen we daar aan en zagen meteen de varkens al liggen in de modder vlak bij de parkeerplaats. Varkentjes was niet de juiste benaming want het waren twee grote varkens, al liepen er ook wel wat kleine varkentjes rond. Met het strand zelf waren we gauw klaar want dat was overvol, er was geen enkele schaduwplek meer vrij en het leek ons geen goed idee om de hele dag in de volle zon te gaan zitten.

We besloten terug te lopen naar het restaurant bij de ingang van het strand om daar een bakkie te doen en dan verderop te gaan kijken bij de stranden van Grote Knip. Het probleem was hier hetzelfde als gisteren op Playa Grandi bij de schildpadden, er waren heel veel toeristen van Cruise-schepen hier gedropt en daarmee hadden we dus gewoon pech. Tijdens het koffiedrinken vermaakte Gijsje zich met de loslopende katten en de vele vogeltjes in de bomen die op een neergezet schoteltje suiker afkwamen. Geen wonder dat die kleine gele vogeltjes Suikerdiefjes werden genoemd…

Na een korte rit kwamen we aan bij het parkeerterrein van Grote Knip maar ook daar was het overvol, zij het dat dat daar ook kwam omdat een groot deel van het parkeerterrein wegens werkzaamheden was afgesloten. Robin kwam met wat achteraf een gouden tip bleek, we reden een stukje terug en namen de afslag naar Kleine Knip. Daar konden we niet alleen de auto redelijk eenvoudig kwijt maar er was ook nog plek op het strand.

Daar bleven we tot halverwege de middag, waarna we terug reden naar Mango Beach.

Jeep Safari

Omdat we de door ons uitgezochte excursie (een snorkeltocht) niet konden doen en we toch nog wel een excursie wilden doen viel de keuze op een Jeep Safari. We konden kiezen uit twee mogelijkheden, een route naar de westkant van het eiland en een route naar de oostkant, en we kozen voor de eerste. Omdat een Jeep Safari niet echt iets was voor Gijsje besloten we dat ik met de jongens de Jeep Safari zouden doen terwijl Riet, Sandra en Gijsje naar het vlakbij het resort gelegen dolfinarium zouden gaan.

Wij werden om kwart over acht met de Jeep opgehaald bij de receptie van het resort opgehaald. Er was nog een jong stel aan boord en het bleek dat met ons het gezelschap al compleet was. Onze chauffeur en gids Sylvian reed ons in eerste instantie naar een parkeerterrein bij de luchthaven HATO waar we de benodigde formulieren invulden en vandaar vertrokken voor de eigenlijke tocht.

Het eerste deel van de route voerde over de vlakte van Hato, gelegen aan de noordkant van het eiland. De zee had daar in de loop van miljoenen jaren een plateau uitgesleten wat tussen de ruwe Caribische Zee en een rotswand ligt. De natuur was indrukwekkend en al hobbelend reden we richting de westpunt van Curacao. Onderweg stopten we nog om een kijkje te nemen in een van de grotten die onder in de rotswand waren uitgesleten, waarbij het interessant was om overblijfselen te zien van de inheemse bevolking die de grotten als schuilplaatsen hadden gebruikt tegen de Spaanse slavenhalers. Tegenwoordig worden die grotten nog steeds gebruikt voor voodoo-rituelen waar we ook nog wat bewijzen van zagen, en de grot die we bezochten heette dan ook heel toepasselijk de Heksengrot.

De volgende stop was bij een van de achtendertig nog bestaande historische landhuizen op Curacao, het landhuis Savonet wat nu een museum is. Daarna maakten we nog een stop bij een “Boca”, een plek waar de ruwe zee een sleuf in de kust heeft geslagen waar de golven nu in grote fonteinen van spetters uiteen slaan. Aangekomen bij de westpunt reed de Jeep een stijle helling op naar de verlaten vuurtoren die daar staat, een spectaculaire klim en een bijna even spectaculaire afdaling terug naar de kustweg.

 

 

 

 

 

 

 

Voordat we naar onze lunchbestemming reden namen we eerst nog een kijkje bij Playa Grandi waar we zeeschildpadden zouden moeten kunnen zien vanaf een steiger. Die zagen we, maar het plezier werd behoorlijk vergald door de vele toeristen die daar gedropt waren vanuit de drie cruiseschepen die die dag in de haven van Willemstad lagen. We reden dan ook al snel door naar Playa Lagun waar de lunch op ons stond te wachten (onderweg al besteld door onze gids) in het bovenop de klif gelegen restaurant Bahia. Daarna was er anderhalf uur de tijd om even bij te komen op het strand beneden en de mogelijkheid om te snorkelen in de kleine baai. Ik had daarbij pech want mijn snorkelmasker functioneerde niet goed en ik kreeg al snel een tranend oog door het zoute water en ik hield het dank ook al snel voor gezien. De jongens hadden meer geluk en zagen nog heel wat vis.

Na Playa Lagun reden we terug naar Willemstad waarbij we onderweg alleen nog stopten om bij de zoutmeren bij de Jan Kok Baai flamingo’s te spotten. Op de eerste locatie waren ze er niet maar bij de tweede stop verderop in de buurt van St. Willibrordus hadden we meer succes. Onderweg kregen we overigens verscheidene hevige plensbuien over ons heen waarbij we maar ternauwernood droog bleven onder de overkapping van de Jeep. Om kwart voor vier ’s middags werden we weer afgeleverd bij het resort waar het weer prima was en we tot onze verbazing van de meisjes hoorden dat er daar alleen maar een paar spatjes regen was gevallen…

Gijsje had zich overigens prima vermaakt bij het Dolfinarium, met de walrussen, zeehonden en natuurlijk de dolfijnen.

Hazes

Afbeeldingsresultaat voor hazes cabana curacaoToen we aankwamen in het Kontiki Beach Resort zagen we op alle tv-schermen het bericht dat André Hazes vandaag zou optreden op het strand van Cabana Beach.

De afgelopen dagen zagen we al wat voorbereidingen en vandaag was een deel van het strand afgesloten omdat daar het podium voor het optreden werd opgebouwd. Hoewel Riet en Sandra toch wel nieuwsgierig waren zouden we niet naar het optreden gaan maar er werd wel de nodige drukte verwacht.

We hadden al de nodige beroering gemerkt want het gezelschap was een dag na ons gearriveerd en we hadden ze al zien zitten voor de lunch aan een lange tafel in het restaurant. En blijkbaar een pikant detail (zo hoorden we later), we hadden gisteravond de ex van Hazes met hun kind gezien toen die het restaurant “Hemingway” verderop aan het strand verlieten terwijl daar net aankwamen om wat te eten. Zelf ging het hele gebeuren langs me heen want ik ken die lui allemaal niet, maar vandaag bleek dat ook de Nederlandse roddelpers er lucht van had gekregen, zo bleek uit de kranten.

Hoe dan ook, we merkten in eerste instantie niet zoveel van het gebeuren zelf totdat om kwart over tien vanavond (Gijsje lag uiteraard allang op bed) het optreden begon. We hadden vooraf al gespeculeerd over de mogelijke geluidsoverlast maar de verwachting van iedereen behalve mijzelf was dat het wel mee zou vallen. Ik had de soundcheck gehoord en al geconcludeerd vanuit mijn eigen ervaring dat het wel eens een stuk luider zou kunnen zijn dan verwacht en dat bleek.

Niet alleen begon het dus erg laat, kwart over tien naast een resort vol met mensen met kleine kinderen, maar het geluid was inderdaad hard. Tot onze verbazing sliep Gijsje er in eerste instantie doorheen maar toen tijdens het afsluitende nummer, het was inmiddels bijna half een, werd er vuurwerk afgestoken en daar werd ze dan toch wakker van. Het werd na het optreden niet echt minder wat de herrie betreft want er was blijkbaar nog een soort van “after-party” dus het bleef tot de vroege uurtjes rumoerig.

Voor het eerst waren we dankbaar voor de jetlag waar we allemaal last van hadden want we zijn er toch nog grotendeels doorheen geslapen…

Naar Willemstad

Voor vandaag stond er een bezoekje aan Willemstad op het programma, om wat rond te kijken en eventueel nog wat kleine inkopen te doen. We wandelden allereerst naar de Handelskade waar we vanaf een terras een prachtig uitzicht hadden op het water en de Emma-brug. Na een lekker bakkie wandelden we over de brug naar de overkant om daar een kijkje te nemen bij het Fort en de nieuwe winkels daar:

Na de lunch op een terras in het centrum van de stad gingen we terug naar het resort op dezelfde manier als we waren gekomen: met een van de kleine busjes die over het hele eiland reden, allemaal met een min of meer vaste route en spotgoedkoop (een ritje naar Willemstad kostte 3 gulden per persoon, omgerekend net iets meer dan anderhalve euro).

De rest van de middag brachten we door bij het zwembad tussen de huisjes. En aan het eind van de middag vonden we aan het andere eind van Mango Beach boulevard een prima ijstentje:

Zon, zee en strand!

Onze kamer ligt op de eerste verdieping van het huisje en Martin, Sandra en Gijsje hebben de kamer naast ons en dat komt dus best uit. Helaas heeft Robin geen kamer in hetzelfde huisje maar hij zit op de eerste verdieping in een naastgelegen huisje. Jammer wel dat niemand een kamer op de begane grond heeft in verband met de direkte toegang tot het zwembad tussen de huisjes maar dat mag de pret niet drukken, en bovendien hadden we daar toch al onze twijfels over met Gijsje.

 

 

 

 

 

 

 

Het eerste wat we vanmorgen deden was gezamenlijk ontbijten in het restaurant van het resort, direkt gelegen aan het Cabana Beach. Na het uitgebreide ontbijt haalden we onze handdoeken op en gingen naar het strand van Cabana Beach om daar het grootste deel van de dag door te brengen.

Om tien uur ’s morgens bezochten Martin en ik de vertegenwoordigster van reisbureau TUI die iedere ochtend op het terras aanwezig zou zijn rond die tijd en waarvan we een introductie kregen tot Curaçao. Voor ons allebei was het niet nieuw want iedereen was al eerder op Curaçao geweest maar we hadden een paar vragen die we wilden stellen. Onze eerste vraag bleek al een probleem want het huren van een auto via TUI bleek vrijwel onmogelijk, door de enorme drukte rond Carnaval was er niks meer te krijgen. ook de excursie die we hadden willen doen kon niet want die was alleen op woensdag en dat is volgende week helaas onze vertrekdag.

We moeten ons dus nog maar eens bezinnen op verdere plannen maar voorlopig hebben we genoeg aan zon, zee en strand. En Gijsje lijkt het helemaal naar haar zin te hebben:

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik had vandaag nog wel een dringende boodschap te doen vandaag: ik had namelijk geen zwembroek bij me en dat is toch wel lastig met een strandvakantie. Uiteraard heb ik wel een zwembroek maar die ligt in mijn kamer in het KAZ-kamp in Basra. Ik had die uiteraard willen meenemen maar bij de snelle evacuatie uit Irak begin januari had ik alleen het hoognodige meegenomen en daar zat mijn zwembroek op dat moment niet bij. Omdat ik sindsdien niet meer in KAZ was terug geweest zat ik dus nu zonder zwembroek. Op zich geen probleem met alle winkeltjes op Mango Beach boulevard, maar daar betaal je natuurlijk wel de hoofdprijs zo bleek…

En er moesten nog meer boodschappen worden gedaan want we wilden toch wat voorraad inslaan voor ’s avonds op ons terras. Ik herinnerde me nog het supermarktje op een half uurtje lopen en samen met Robin en Martin wandelde ik daar halverwege de middag naar toe voor het inslaan van bier (Amstel Bright beviel ons allemaal heel goed), zakken chips en Martin schafte voor zichzelf nog gauw even een duikbril aan om te kunnen snorkelen.

Terug op Curaçao

Vertrekdag! We hadden afgesproken dat ik Martin, Sandra en Gijsje zou ophalen zodat ze niet zelf met de auto naar ons toe hoefden te komen, en onderweg pikte ik ook Robin op in de Collegiantenstraat. De taxibus arriveerde om tien voor half tien om ons naar Schiphol te brengen maar dat ging niet zomaar want het beloofde kinderstoeltje voor Gijsje zat er niet in. We moesten dus nog snel even ons eigen stoeltje beschikbaar stellen en nu maar hopen dat dat inderdaad in de taxi zal zitten als we na de vakantie op Schiphol weer worden opgehaald..

Omdat we Deluxe tickets hebben konden we op Schiphol bij een aparte balie inchecken en konden we voor vertrek gebruik maken van de Aspire Lounge. Met name dat laatste is natuurlijk wel lekker omdat er redelijk goeie stoelen zijn en genoeg te eten en drinken om comfortabel het tijdstip van vertrek af te wachten.

De rit naar het vliegtuig ging helaas per bus en dat was niet gepland want we liepen al min of meer in onze vakantiekleren, die duidelijk niet geschikt waren voor het Nederlandse klimaat van vandaag. Het waaide behoorlijk, het was koud en het regende ook nog eens ijswater dus tijdens het wachten bij de vliegtuigtrap raakten we behoorlijk verkleumd.

Eenmaal binnen was het comfortabele gevoel weer snel terug want we hadden luxe stoelen, vergelijkbaar met business class. We werden dan ook de hele lange vlucht (negen uur en drie kwartier) flink in de watten gelegd, en met name voor Sandra en Martin was dat een zegen want er was nu voldoende speelruimte voor Gijsje en de vlucht verliep dan ook bijna probleemloos. Ik zeg bijna, want een halfuur voor aankomst moest Gijsje toch nog een paar keer overgeven maar dankzij een flink aantal kotszakjes en de zeer behulpzame stewards en stewardessen werd dat opgelost.

Op de luchthaven HATO op Curaçao werden we opgewacht door het ontvangstcomité van TUI. We moesten nog best lang wachten voor de bus omdat er meerdere vakantiegangers voor andere resorts ook meegingen en het duurde even voordat iedereen was verzameld. Maar gelukkig was het Kontiki Beach Resort net even buiten Willemstad bij Mango Bay al de tweede stop en zo arriveerden we daar even na achten in de avond.

Riet, Robin en ik gingen nog snel even wat eten nadat we ons hadden geïnstalleerd maar we lagen allemaal redelijk bekaf toch erg vroeg op bed vanwege het tijdsverschil met Nederland van vijf uur.

Morgen gaat de vakantie pas echt beginnen!

Reispapieren

We begonnen ons al zorgen te maken want hoewel we aanstaande dinsdag al naar Curaçao hopen te vertrekken hadden we tot vandaag onze reispapieren nog niet ontvangen. Tijd dus voor een telefoontje naar onze reisagent vanmorgen, die ons verzekerde dat de papieren via de post onderweg waren maar dat ze ook online al beschikbaar waren waar we ze konden inzien en eventueel downloaden.

Dat klopte, maar er moest toch nog wel even wat nagecheckt worden. Er was een apart document voor de vliegtuigstoel voor Gijsje maar op die ticket stond een geboortedatum van 21 februari 1980. Grappig, want niet alleen klopt dat natuurlijk niet maar zo zou ze ook nog eens ouder zijn dan haar beide ouders. Het bleek bij navraag te kloppen want het was een fictieve geboortedatum die gebruikt werd om de stoel te kunnen reserveren. Een stoel reserveren voor een kleintje van twee jaar bleek namelijk anders niet mogelijk. Ook de foute voorletter “E” op Gijsje’s ticket bleek te kloppen, dat was gewoon de “E” van “Extra Stoel”.

We zijn gerustgesteld, we hoeven nu alleen nog maar te pakken en te wachten tot we worden opgehaald. Is het nog geen dinsdagochtend?

Eerste verlofdag

Na bijna vier weken thuis werken is het bijna onwennig om de hele dag weer voor jezelf te hebben, maar vanaf vandaag is dat weer zo voor de komende drie en een halve week. Vandaag is mijn eerste verlofdag en ik heb alleen morgen en overmorgen nog een telefoongesprek met mijn nieuwe back-to-back om het werk aan hem over te dragen maar dat is het wat de afgelopen shift betreft.

Mijn nieuwe back-to-back is overigens al aangekomen in Irak vandaag, wat betekent dat inreizen weer is toegestaan en ik verwacht dan ook dat ik voor mijn komende shift weer gewoon naar Basrah zal kunnen afreizen. Dat is dus wel al over ruim drie weken in plaats van over vier weken want ik begin een paar dagen eerder. Ik stop dan uiteraard ook een paar dagen eerder om te compenseren.

Voor nu kunnen we gaan focussen op onze vakantie naar Curaçao want die begint volgende week dinsdag al!

Inreisverbod opgeheven

Er waren geruchten dat de ban reizen naar Basrah het afgelopen weekend zou worden opgeheven. De situatie in Basrah is al een paar weken relatief stabiel, het is op een paar dagelijkse vreedzaam verlopende demonstraties na rustig en de luchthaven is geen moment buiten bedrijf geweest. Hoewel de situatie in het noorden en met name in Bagdad heel anders is was de verwachting afgelopen week toch dat er wel snel een besluit genomen zou worden om inreizen weer toe te staan.

Er gebeurde afgelopen vrijdag echter niets, de dagelijkse update vermeldde dat het inreisverbod nog steeds van kracht was. Er werd verondersteld dat het management het vrijdaggebed wilde afwachten want de boodschap van de imam’s kan de situatie van het ene moment op het andere doen omslaan. Toch was de boodschap ook zaterdag nog onveranderd en we begonnen met zijn allen te twijfelen of het nu niet nog veel langer zou gaan duren allemaal.

Dus het was toch nog een verrassing dat de dagelijkse update vandaag plotseling meldde dat voor iedereen behalve mensen met een beperkt paspoort (nationaliteiten die niet zonder visum Koeweit in mogen) en Amerikanen het reisverbod was opgeheven. Ik had net mijn maat Siva aan de telefoon toen het bericht kwam en een paar minuten later kwam bij hem het bericht al binnen dat hij verwacht wordt eind van de week af te reizen.

Voor mij is het te laat, ik heb na vandaag nog maar drie dagen te gaan en die zal ik thuis moeten uitzitten. Het goeie nieuws voor mij is dus dat de situatie nu hopelijk weer terug gaat naar normaal en dat ik dan zonder problemen eind februari kan afreizen naar Basrah.

Deze shift definitief thuis

De afgelopen dagen heb ik thuis gewerkt en dat bevalt niet echt goed. Het is een wereld van verschil om twaalf uur te moeten werken op de site, waar je contact hebt met je collega’s, af en toe een praatje maakt, regelmatig naar een ander gebouw wandelt en tussen de middag naar het kamp voor de lunch, of dat je thuis achter je computer zit, de hele dag zonder aanspraak en waar je geen pauzes neemt maar gewoon stug doorwerkt. Nee, thuis werken lijkt leuk maar ik vind het niks.

Het wachten was dan ook iedere dag op het nieuws uit Basrah om te zien of de situatie al was veranderd. Voor sommige collega’s was dat inderdaad het geval, de mensen die een kritische rol vervullen voor de continuïteit van de productie en de fabriek zijn amper een week na hun evacuatie al weer teruggeroepen en zijn inmiddels alweer meer dan een week aan het werk op de site. De rest, zoals ik, wacht nog steeds op verandering in de situatie en dat is tot nu toe nog niet gebeurd.

Het algemene nieuws is in feite dat het in de regio rond Basrah nog steeds relatief rustig is en dat er weliswaar dagelijkse protestdemonstraties zijn in de stad zelf maar die verlopen op enkele incidenten na redelijk vreedzaam. De luchthaven en de zeehaven van het nabijgelegen Umm Qasr zijn nog steeds probleemloos in vol bedrijf.

Desondanks heeft het management van ons bedrijf het besluit om iedereen te re-mobiliseren nog steeds niet genomen. Het specifieke nieuws van vandaag was dat de situatie nog steeds onveranderd is, er geldt vooralsnog een inreisverbod. Vandaag was de laatste dag van mijn derde werkweek en dat houdt in dat ik nog maar zeven werkdagen heb te gaan in deze shift. Het is regel dat mensen die minder dan zeven dagen te gaan hebben voor het einde van hun shift niet meer worden teruggehaald, en daar zit ik dus na vandaag ook bij.

Ik zal deze shift dus thuis moeten uitzitten, waar het de laatste dagen regelmatig knap mistig is…

Dream Theater

Toen een maand of wat geleden de aankondiging kwam dat er een concert van Dream Theater zou zijn in het AFAS theater in Amsterdam had ik toch effe de pest in. De geplande datum was namelijk 11 januari en dan zou ik in Irak zijn en alweer niet in de gelegenheid om een concert te bezoeken waar ik graag naar toe had gewild. Mijn broer Alex en neef Bastian gingen wel en dat werd me via het Facebook Event (“Alex is going”) nog eens onder de neus gewreven.

Maar door de onverwachte evacuatie afgelopen week was ik opeens wel in Nederland op de 11e en het eerste wat ik mijn broer tekste, met het bericht van mijn vervroegde terugkeer, was de vraag of er nog kaarten waren. Ik moest nog even een slag om de arm houden in verband met een eventuele terugkeer naar Irak maar woensdag werd duidelijk dat dat zeker niet voor het weekend zou gebeuren en ging ik alsnog kijken of er nog kaarten beschikbaar waren. Dat was het geval en zo ging ik vandaag dus met broer en neef op weg naar AFAS.

Vlakbij de hal zagen we een gestage stroom van oudere bezoekers, niet het soort wat naar Dream Theater gaat maar van het soort wat gearmd loopt met zijn vrouw die een fikse handtas draagt, en we vroegen ons af waar die naartoe gingen. Dream Theater was inderdaad niet de bestemming bleek bij nachecken via het internet, ze gingen naar André Rieu in de naastgelegen Ziggo Dome…

Na de inmiddels traditionele Burger King en een consumptie in de naastgelegen bar gingen we de AFAS zaal binnen. Er was geen voorprogramma en Dream Theater betrad klokslag acht uur het podium. De set voor de pauze werd deels gevuld met nummers van het door ons verfoeide album “Distance over Time” maar de nummers klonken live zo goed dat een her-evaluatie van dit album beslist op zijn plaats is. De set na de pauze bestond uit het spelen van het gehele album “Scenes from a Memory” naar aanleiding van het feit dat dit album twintig jaar geleden werd uitgebracht.

Het geheel was weer een genot voor het oor. De heren spelen nog steeds de sterren van de hemel en hun virtuositeit is bij vlagen onnavolgbaar. Smullen dus voor ons als liefhebbers van dit genre. Het enige minpunt was de zang, James LaBrie was duidelijk niet in vorm vanavond. Hij miste heel wat hoge noten en zong (ik kan er niks anders van maken) bij vlagen gewoon vals. Of dit de leeftijd is of een andere vorm van slijtage aan de stembanden kan ik niet beoordelen, ook al omdat kritieken van eerdere concerten in de US lovend waren over zijn zangkwaliteiten. Laten we het er maar op houden dat hij zijn avond niet had…

Ontroerend was het moment dat de band het podium even verliet en James Labrie vroeg om een halve minuut stilte in verband met het overlijden van Neil Peart. Het was dertig seconden lang werkelijk doodstil in de volgepakte zaal en daarna klonk een oorverdovend applaus ter ere van Neil. Indrukwekkend en voor velen, ook voor mij, toch een emotioneel moment.

En het was vandaag ook nog eens de vijftigste verjaardag van mijn jongste broer. Ik had hem vooraf een tekstberichtje gestuurd: “Gefeliciteerd, je feestje is vanavond in AFAS en ik heb een bandje geregeld”…

Onverwacht tragisch nieuws

Vanavond laat bladerde ik nog even door mijn Twitter berichten en daar las ik opeens een bericht wat me totaal verbijsterde. Het bericht was geplaatst door Alex Lifeson en Geddy Lee van mijn favoriete band Rush, ze maakten het tragische nieuws bekend dat drummer Neil Peart afgelopen dinsdag op 67-jarige leeftijd is overleden aan een hersentumor.

Ik heb het bericht zeker drie keer moeten lezen voordat het volledig tot me doordrong: een van mijn absolute helden is er niet meer. En het klinkt misschien vreemd omdat het om iemand gaat die ik persoonlijk helemaal niet heb gekend maar dit is iemand die een enorme invloed op mijn leven heeft gehad. Het voelt alsof een goeie vriend is overleden.

Het zal ergens eind jaren zeventig geweest zijn toen mijn maat Rien me een plaat liet horen van een mij toen nog totaal onbekende band genaamd Rush. De muziek blies me figuurlijk gesproken van de sokken, dit was niet alleen muzikaal buitenaards voor mij maar ook de teksten, geschreven door drummer Neil Peart, waren niet zomaar de gebruikelijke rijmelarijen, dit leek wel literatuur! Het ging allemaal ergens over, van Science Fiction tot filosofische onderwerpen en het sprak me ook nog eens enorm aan.

Sinds dat moment is er denk ik nauwelijks een dag in mijn leven geweest dat ik geen muziek van Rush heb gedraaid en naar de inspirerende teksten van Neil Peart heb geluisterd. En hij inspireerde niet alleen met zijn teksten, hij bleek ook nog eens een fenomenale drummer die een hele nieuwe dimensie toevoegde aan het fenomeen rock-muziek, en talloze bekende drummers hebben in de loop der jaren aangegeven dat hij hun grote voorbeeld was.

De muziek van Rush is voor mij mijn hele leven een soort van rode draad geweest en ik heb dan ook alle CD’s die de band heeft uitgebracht. Ik luister er nog steeds na meer dan veertig jaar vrijwel iedere dag naar en het enige wat ik betreur is het aantal Rush-concerten in Nederland wat ik door omstandigheden heb moeten missen (drie dus). Groot was mijn teleurstelling dan ook toen de band na de laatste tour door Noord-Amerika in 2015 bekend maakte dat ze gingen stoppen met touren.

Drummer Neil kondigde daarbij nog een heel ander bericht aan, hij beschouwde zichzelf zelfs als gepensioneerd. Hij kon het touren fysiek niet meer aan vanwege diverse lichamelijke ongemakken en hij wilde daarbij ook meer tijd met zijn familie doorbrengen. Ondanks dat hoopte iedere fan, en ik dus ook, dat er toch af en toe nog wat door de band gedaan zou worden, een studio album misschien of na een sabbatical zelfs toch nog een tour. Die hoop is nu dus definitief de grond ingeslagen, en het zal na vandaag nooit meer hetzelfde zijn.

Neil, dank voor alles, rust in vrede.

Koffer thuis afgeleverd

Het ging achteraf niet zoals ik eergisteren had verwacht maar vanmorgen is mijn zoekgeraakte koffer dan toch eindelijk thuis afgeleverd. En dus niet gisteren al zoals ik eerder had verwacht…

Wat is er nou gebeurd, blijkbaar heeft mijn koffer op de luchthaven Charles de Gaulle in Parijs gisteren zijn vlucht naar Amsterdam “gemist”. Volgens de tracking gegevens van eergisteren had de koffer ’s morgens al om half tien op Schiphol moeten arriveren en verwachtte ik de aflevering in de loop van de middag. Toen er aan het eind van de middag nog steeds geen koffer was afgeleverd checkte ik de tracking gegevens nog maar eens en wat zag ik, de koffer zou pas ’s avonds om tien over half tien op Schiphol aankomen met een veel latere vlucht dan eerst was aangegeven.

De luchthaven Charles de Gaulle heeft blijkbaar een slechte reputatie met betrekking tot de bagage-afhandeling en dat blijkt nu dus ook in mijn geval. Afgelopen zondag waren er ook al de nodige passagiers van dezelfde vlucht waar ik mee was aangekomen die te horen kregen dat hun bagage nog in Parijs stond toen ze op Schiphol arriveerden. 

Nou ja, hoe het ook zei, mijn koffer is terecht en daar ben ik blij om want er zat weliswaar niets in wat niet vervangen had kunnen worden maar nu heb ik tenminste die rompslomp niet…

Koffer gevonden

Dat mijn koffer weg is leverde gelijk al problemen op want hoewel mijn werk-laptop in mijn handbagage had zat de oplader in de koffer en was ik dus genoodzaakt om aan het eind van de ochtend even naar het kantoor in Rijswijk te rijden om daar bij de iT-afdeling een oplader te halen. En dat was de tweede keer al in twee maanden tijd want tijdens de eerste twee weken van mijn vorige rotatie (toen ik ook thuis heb gewerkt) bleek dat de plug van de oplader die ik bij me had kapot was en ook toen moest de IT-afdeling uitkomst bieden.

Omdat ook mijn eigen koptelefoon, die ik thuis altijd gebruik voor bellen met Skype, ook in de koffer zat vroeg ik bij de IT-afdeling gelijk maar om een koptelefoon te leen. Ik kon dus in ieder geval vandaag weer aan het werk maar ondertussen probeerde ik wel om wat meer informatie te krijgen over mijn vermiste koffer. De dame van de Service Handler Service op Schiphol had aangegeven dat het probleem waarschijnlijk in Parijs lag maar daar was ik niet van overtuigd, ik vermoedde dat het toch in Dubai was misgegaan.

En ik kreeg daar aan het eind van de middag gelijk in, via de online tracer site van KLM zag ik dat de koffer inmiddels onderweg is vanuit Dubai naar Parijs met dezelfde vlucht als die ik gistermorgen had en ook de vlucht van Parijs naar Amsterdam is dezelfde. Dat zou moeten betekenen dat mijn koffer morgenochtend om half tien op Schiphol arriveert en ik hoop dan ook dat ik hem morgen thuis afgeleverd krijg.

En dan is het dus toch misgegaan bij de overstap in Dubai, het reisbureau had dus hoogstwaarschijnlijk gelijk en had ik de koffer daar van de band moeten halen om hem opnieuw in te checken bij de Air France balie. Dat doorlabelen naar Amsterdam heeft dus toch niet gewerkt, had ik maar mijn eigen gevoel gevolgd. Maar ja, van achteren kijk je een koe in zijn kont…

Het was overigens een mooie avond vandaag, kijk maar op deze foto:

Air France

Om half twee vanmorgen vertrok vlucht AF655 van Air France vanuit Dubai naar Parijs. Dit was mijn eerste ervaring met Air France en ik geef toe dat ik niet helemaal onbevooroordeeld aan boord ging want ik had al de nodige  negatieve verhalen over deze maatschappij gehoord, met name over de service aan boord. Mijn wantrouwen bleek volledig onnodig want de service was perfect. Goed, de vliegtuigen waren oud maar de stewards en stewardessen waren allemaal heel vriendelijk en behulpzaam, het eten was geweldig en ook al heb ik alleen water en een klein glaasje champagne opde wijnlijst leek wel die van een exclusieve wijnkelder.

De voertaal was wel Frans, ik werd tenminste meestal in het Frans aangesproken maar ik moet toegeven dat ze daar waarschijnlijk mee doorgingen omdat ik in het Frans antwoordde. Hoewel ik al jaren geen Frans meer had gesproken kwam het toch redelijk makkelijk allemaal weer terug en ik bleek me heel aardig te kunnen redden. Tijdens de vlucht viel ik al snel in slaap, waarschijnlijk ook omdat ik de nacht ervoor weinig had geslapen, en ik moest zelfs wakker gemaakt worden voor het ontbijt.

Het toestel landde ruim een half uur te vroeg op de luchthaven Charles de Gaulle waar ik samen met mijn collega Piet op zoek ging naar de terminal vanwaar vlucht AF1340 om even na achten zou vertrekken naar Amsterdam. We vonden het zonder problemen op de enorm grote luchthaven (waar ik nog niet eerder was geweest) en we hadden zelfs nog tijd om even een bakkie te doen in de business lounge van Air France en wat bij de winkeltjes rond te kijken.

Vlak voor het vertrek kreeg ik van Riet een berichtje dat we twintig minuten voor de geplande tijd op Schiphol werden verwacht maar ik texte snel terug dat dat me sterk leek omdat we op dat moment al ruim een kwartier te laat waren voor het vertrek. Uiteindelijk kwamen we precies op de geplande tijd van half tien op Schiphol aan waar Riet dus al een half uur stond te wachten.

En de wachtperiode werd een lange. Allereerst waren we op de Polderbaan geland en dat betekende sowieso al bijna een kwartier taxiën naar de gate. Bij de bagageband aangekomen (er was uiteraard geen paspoort controle omdat de vlucht binnen de EU was) stond er de mededeling dat we twintig minuten op onze bagage moesten wachten. En toen na een half uur het bericht verscheen dat alle bagage van vlucht AF1340 was gelost had ik nog steeds mijn koffer niet…

Er zat niets anders op dan maar aangifte te gaan doen bij de KLM Service Handler dat mijn koffer niet was aangekomen. En al die tijd stond Riet te wachten, maar gelukkig had ze door de ramen gezien wat er aan de hand was dus ze wist waar ik bleef. Ruim een uur later dan gepland konden we dan eindelijk terug naar Rijnsburg.

En zo ben ik na vier dagen al weer thuis…

Evacuatie

Vannacht om half twee kwam het bericht binnen dat mijn tickets gereed lagen voor vertrek. Ik was geboekt op de vlucht van FlyDubai uit Basra om tien voor vier ’s middags, vervolgens naar Parijs met Air France om half twee ’s nachts en vandaar ’s morgens door naar Amsterdam, weer met Air France. Niet mijn gebruikelijke route dus met Emirates direct naar Amsterdam vanuit Dubai maar we hadden deze keer geen keuze, we moesten het doen met het schema wat we kregen.

Ik kon in ieder geval vanmorgen nog naar kantoor want mijn vervoer naar de luchthaven van Basrah vertrok pas om twaalf uur, genoeg tijd zelfs dus nog om gauw nog even te lunchen in het restaurant. De rit naar de luchthaven was weer een omweg en al met al duurde het deze keer meer dan anderhalf uur voor we er waren. Bij de ingang van de luchthaven stonden verscheidene pantserwagens met geschut en de controles waren zoals verwacht nog strenger dan normaal.

Bij het inchecken was er een onverwachte meevaller. In mijn reispapieren stond dat ik in Dubai mijn rolkoffer van de bagageband moest halen om opnieuw in te checken bij de balie van Air France, dit vanwege het feit dat aankomst en vertrek in Dubai op verschillende terminals was. Bij het inchecken vroeg de jongedame achter de balie of mijn bagage doorgelabeld moest worden zodat het direct naar Amsterdam zou gaan. Ik vroeg nog voor alle zekerheid of dat wel kon maar het was geen probleem zei ze. Dat scheelt weer want dan hoef ik tussen de vluchten door niet met die koffer te zeulen.

Aangekomen in Dubai werden we met een bus naar de terminal gereden waar buitenlandse maatschappijen aankomen en vertrekken. Niet de gebruikelijke terminal dus van Emirates en ik kon dus deze keer ook geen gebruik maken van de mooie Emirates lounges. Desondanks werd het toch nog gezellig want ik was samen met een hele groep Nederlanders, een paar Engelsen en een paar Canadezen waarvan enkele op dezelfde de vlucht naar Amsterdam zaten als ik en de rest op de KLM-vlucht die ongeveer op dezelfde tijd vertrok.

Het is een hele zit tot vannacht half twee maar het eten is goed, er is genoeg te drinken en het is gezellig, dus we houden het wel uit…

Totaal onverwacht bericht

Het plan was dat ik de komende week een overdracht zou doen aan Surya en hem zoveel mogelijk zou vertellen over hoe we in ons team werken en uitleggen hoe de applicaties waar hij niet bekend mee was werken. We begonnen daar vanmorgen dan ook meteen mee maar niet nadat we eerst een gezellig gesprek hadden gehad over onszelf, waar we wonen, over onze families, gewoon wat persoonlijke dingen om elkaar wat beter te leren kennen.

Ondertussen kwamen ook mijn collega’s binnendruppelen, handen werden geschud en nieuwtjes uitgewisseld. Ik had ondertussen op het nieuws wel gezien dat de Amerikanen in Irak een actie hadden uitgevoerd waarbij een aantal belangrijke personen waaronder een Iraanse generaal waren omgekomen, maar ik had er verder nog niet bij stil gestaan, zoals de meeste van ons niet. Totdat een van mijn collega’s om een uur of half elf onze kamer binnenkwam met de vraag of we de laatste emails al hadden gezien.

Nou waren Surya en ik bezig met de overdracht dus nee, we hadden al een uurtje onze mailbox niet meer gecheckt. Er bleek een bericht in te staan van onze Managing Director waarin werd gemeld dat de situatie in Irak dusdanig dreigde te escaleren dat besloten was om iedereen behalve een aantal noodzakelijke mensen onmiddellijk te gaan evacueren. Stomverbaasd las ik het bericht, het zag er dus naar uit dat ik al weer kon vertrekken en ik was er nog geen dag!

Al snel volgden er meer berichten, allemaal ter voorbereiding op een snel vertrek. Een ervan meldde dat we onze mail in de gaten moesten houden want de mensen van de reis-afdeling zouden de hele nacht doorwerken en het was mogelijk dat we tot de eerste groep evacués zouden behoren die morgenochtend om zeven uur al zal vertrekken…

We organiseerden onderling snel een spoedoverleg en een aantal collega’s waren duidelijk dolblij dat ze naar huis mochten. Ikzelf helemaal niet, ik was er net en ik wilde aan het werk. Bovendien vond ik het wel erg haastig om meteen te besluiten om iedereen naar huis te sturen zonder dat er daadwerkelijk al wat aan de hand was. Maar goed, ik kan begrijpen dat ons management, wat tenslotte verantwoordelijk is voor ons welzijn, geen enkel risico wil nemen. Het is dus duidelijk, ik ga een van de volgende dagen weer naar huis, misschien zelfs morgen al.

Surya en ik zagen ons genoodzaakt onze plannen te herzien en we probeerden in ieder geval vandaag de tijd zoveel mogelijk nuttig te besteden. De geplande overdracht van een week gaat in ieder geval de mist in en vanavond heb ik mijn koffer alweer gepakt om eventueel morgenvroeg al te kunnen vertrekken.

Vanmiddag viel ons al op dat de lucht helemaal zwart was van de dikke rook van de flares, en tot onze verrassing zagen we dat alle vijf de flares brandden, iets wat ik nog niet eerder heb gezien. Het leverde vroeg in de avond toen het donker was een hele rode gloed op aan de oostelijke hemel. Terwijl we terug wandelden naar het kamp zagen we dat alle flares in de omgeving brandden en dat leverde een indrukwekkend beeld op. Totdat we hoorden dat dat mogelijk was om een soort van rookgordijn over het gebied te leggen zodat het vanuit de lucht minder makkelijk zichtbaar was. Ik weet niet of dat waar is maar het lijkt er dan toch op dat het menens begint te worden…

Kennismaking met nieuwe back-to-back

Alles ging goed tijdens de reis, de enige tegenvaller was dat ik in Dubai toch geen hotelkamer kreeg om te wachten op mijn volgende vlucht. Ik moet nog uitzoeken waarom niet want in mijn reisgegevens die ik had gekregen van het reisbureau stond het wel degelijk vermeld en zelfs bevestigd. Maar goed, dat is van later zorg.

Het gebruikelijke oponthoud op de luchthaven van Basrah was deze keer weer minimaal (gaat goed de laatste tijd), mede omdat de douaniers met elkaar zaten te kletsen en totaal geen oog hadden voor de koffers die door de scanner kwamen, en al snel waren we met het konvooi op weg naar KAZ. We namen ook deze keer weer een afwijkende route en dat was dusdanig ver om dat we ondanks dat alles mee had gezeten op de luchthaven toch pas om kwart voor vijf ter plekke.

Onderweg verbaasde ik me weer eens over het merkwaardige wegenstelsel in Irak. Het gebeurde regelmatig dat we op een snelweg uitkwamen maar daar was dan totaal geen invoegstrook, en de snelweg oversteken om in plaats van rechtsaf linksaf te gaan was nergens een probleem: je wacht tot je kunt oversteken en rijdt dan in de middenberm (toch allemaal zand) mee met de stroom totdat je kunt invoegen…

Aangekomen in KAZ was het eerste wat ik deed mijn paspoort afgeven voor mijn nieuwe visum, waarbij ik te horen kreeg dat ik het waarschijnlijk zondag al weer terugkrijg. Daarna haalde ik mijn kamersleutel op en op mijn kamer aangekomen richtte ik alles weer in zoals ik dat gewend ben. Veel hoef ik daar niet voor te doen, het meeste omvat badkamerspulletjes en wat kleinigheden op mijn kamer zoals de standaard met oplader op het nachtkastje voor mijn iPhone.

Ik had vanuit Dubai al een mailtje gestuurd naar mijn nieuwe back-to-back Surya om af te spreken samen te gaan eten in het restaurant om zeven uur. Een paar minuten daarvoor stapte ik mijn kamer uit en op hetzelfde moment ging er verderop in de gang nog een kamerdeur open. Inderdaad, Surya, we herkenden elkaar meteen en maakten dus al kennis op de gang.

Behalve de kennismaking met Surya was er in het restaurant ook het weerzien met vele makkers en het werd dus gezellig maar niet te laat, ik lag om even over negenen al op bed…

Nieuwjaarsdag 2020

Vandaag was niet alleen de eerste dag van het nieuwe jaar 2020 maar ook de dag waarop ik zou vertrekken voor mijn eerste shift in het nieuwe jaar. Ik heb erg uitgekeken naar deze shift de laatste weken want ik ga eindelijk kennis maken met mijn nieuwe back-to-back Surya die al op de 18e december in Basra is aangekomen.

Maar eerst waren er natuurlijk de gebruikelijke Nieuwjaars-verplichtingen, en daarvoor had Riet de hele familie bij ons thuis uitgenodigd. Ik kon er gelukkig bij zijn omdat ik heb kunnen regelen dat mijn reisschema werd aangepast. Ik was namelijk in eerste instantie geboekt op de vlucht naar Dubai van drie uur ‘s middags en dat had betekend dat ik al om half twaalf had moeten vertrekken. Gelukkig kon ik dat wijzigen in de vlucht van tien uur ‘s avonds wat uiteraard een stuk beter uitkwam.

De taxi van de `Emirates Chauffeur service was zoals gewoonlijk op tijd, maar toen de chauffeur hoorde dat ik voor Shell werkte lulde hij me onderweg de oren van mijn kop over alle belangrijke Shell-mensen die hij regelmatig vervoerde en die hem dus volgens hem als een persoonlijke vriend beschouwden. Ik was blij dat ik eruit mocht toen we op Schiphol aankwamen.

Daar was het bespottelijk druk voor de Nieuwjaars-avond, tenminste dat vond ik. Lange rijen voor de balies en nog langere voor de paspoortcontrole wat veroorzaakt werd doordat er maar vier poortjes open waren. Gelukkig zag ik op tijd dat er meer poortjes geopend gingen worden en kon ik dus snel daar aansluiten waardoor ik toch nog redelijk snel binnen was.

Wat ik nooit begrijp is waarom een luchtvaartmaatschappij aankondigt dat het boarden op een bepaalde tijd gaat beginnen en dat vervolgens veel en veel later pas echt gebeurd. Ik zag een kwartier na de aangekondigde tijd de schoonmaakploeg het vliegtuig pas verlaten, veel te laat dus. Daarna moesten we zonder opgaaf van redenen nog een half uur wachten voordat we eindelijk aan boord mochten. En als dat nou een keertje gebeurd, maar het is gewoon iedere keer raak Verander toch gewoon dat tijdstip eens een keer dat je je bij de gate moet melden. Of geef die schoonmaakploegen eens een keer een schop want die zijn iedere keer te laat.

Maar goed, ik ben weer onderweg naar Dubai…