Weer koud

De afgelopen dagen zat de wind in de zuidhoek, en zoals gezegd betekent dat aanvoer van vochtige lucht. We hebben dan ook de nodige regen gehad, met name ’s nachts, maar daar stond tegenover dat er minder wind was en de temperaturen waren een stuk aangenamer dan de dagen daarvoor. Overdag was het de laatste twee dagen wel droog maar omdat het overwegend bewolkt was hebben we de zon niet of nauwelijks gezien.

Gisteren was aan het eind van de middag al te zien dat de wind aan het draaien was. Dat is altijd makkelijk te constateren want we hoeven alleen maar te kijken naar de enorme fakkels op de hoge pijpen waarmee overtollige olieresten worden afgefakkeld. Vanmorgen werd meteen toen ik naar buiten kwam al duidelijk dat het weer een stuk kouder was. En dat was niet alleen vanwege de lage temperatuur maar ook doordat er weer meer wind stond.

De wandeling naar kantoor was daarom weer een kouwe klus, en zelfs tussen de middag was het vervelend fris door de stevige kouwe wind. En het ziet er niet naar uit dat dat veel gaat veranderen als ik het weerbericht voor de komende week bekijk. Alleen de donderdag geeft weer een bewolkte dag aan, en je ziet dan ook meteen dat die bewolking ervoor zorgt dat het ’s nachts een stuk minder hard afkoelt.

Aan het plaatje kunnen jullie mooi zien dat het hier in de woestijn dus ook niet het hele jaar bakoven-temperaturen zijn. Nou ja, in ieder geval is de zon weer terug…

Hoog bezoek

Gisteren kregen we allemaal een mailtje met daarin de mededeling dat we vandaag voor de lunch geen gebruik zouden kunnen maken van het restaurant in het kamp. Er zou namelijk “hoog bezoek” komen, wie werd niet vermeld, maar het restaurant zou voor ons niet toegankelijk zijn tussen de middag. Als alternatief was er gelegenheid om gisteravond bij het diner eten mee te nemen voor de lunch als je perse rijst, vlees en groente wilde hebben, en anders kon je vanmorgen van een buffet brood en beleg meenemen.

Ik besloot voor optie twee te gaan en vanmorgen wandelde ik dus naar het kamp met behalve mijn gebruikelijke rugzak ook een plastic tas met daarin een doos van piepschuim, bevattende mijn lunch bestaande uit twee broodjes met beleg, een appel en een ei, een bekertje yoghurt en plastic bestek.

Behalve de overlast bezorgde dat “hoge bezoek” dus met al dat extra plastic en piepschuim ook nog eens voor een flinke aanslag op het milieu, maar dat terzijde.

Omdat ik nu dus mijn lunch gewoon achter mijn bureau heb opgegeten ben ik de hele dag het kantoor niet uit geweest en ik heb van het hele circus verder weinig meegekregen behalve wat ik later van collega’s hoorde. En een circus was het geweest blijkbaar.

Een paar van mijn collega’s die geen zin hadden om de hele dag op kantoor te zitten hadden hun lunchpakket naar hun kamer meegenomen, met de bedoeling tussen de middag naar het kamp te wandelen en dan op hun kamer hun lunch op te eten. Die kwamen van een kouwe kermis thuis want ze werden zelfs het kamp niet binnengelaten, bij het draaihek werden ze geweigerd door gewapende bewakers.

Het “hoge bezoek” bleek namelijk de Minister van Olie te zijn en hij had een groot gezelschap en de nodige militaire bewaking meegenomen. Het kamp stond dan ook vol met een grote hoeveelheid gepantserde Toyota Landcruisers en een aantal militaire voertuigen voorzien van grote mitrailleurs. Het hele gezelschap schijnt ook nog het fabrieksterrein op geweest te zijn voor een rondleiding door de fabriek.

De Minister is de man die loopt te wijzen, met links naast hem (met de rode stropdas) onze Managing Director.

En dan te bedenken dat onze Nederlandse Minister-President naar zijn werk gaat op de fiets, op zijn eentje…

Miserabele dag

Het was keurig voorspeld dus het was geen verrassing dat het gisteravond begon te regenen, eigenlijk net zo’n beetje toen ik na het avondeten het restaurant uitkwam. Vanmorgen regende het ook en zo te zien was er vannacht het nodige gevallen want het kamp stond zo ongeveer blank. Toen ik naar het restaurant liep voor mijn ontbijt viel het wel mee en ik dacht nog, als het niet erger wordt ga ik gewoon lopen naar kantoor want ik heb tenslotte niet voor niets een regenjack. Maar toen ik na het ontbijt naar buiten kwam viel het toch tegen, het was een stuk harder gaan regenen en ik maakte dus maar een sprintje naar de bus die op het punt van vertrekken stond.

Aangekomen op kantoor was ik zoals gewoonlijk de eerste en bij binnenkomst schakelde ik in de hal de verlichting aan. Ik deed hetzelfde in de kantoorruimte waar ik zit en begon met het opstarten van mijn laptop. Op dat moment hoorde ik een luide klik en alle elektrische apparaten en de verlichting sprongen uit, behalve mijn beeldscherm en mijn laptop. Blijkbaar was de hoofdschakelaar omgeslagen (beeldscherm en laptop zitten blijkbaar op een speciale groep) en dat had vast en zeker te maken met de regen.

Zoiets gebeurt hier vaak, de elektriciteit is nou eenmaal niet zo secuur en afgeschermd aangelegd als wij in Nederland gewend zijn en dat levert bij regen weleens problemen op.

Dat was in ons huis toen we in Manila woonden ook zo, bij fikse regen viel er van alles uit en op zich was dit dus geen ongewoon verschijnsel. Het bleek een schakelaar in de meterkast te zijn die ervoor zorgde dat de hoofdschakelaar uit was gesprongen, iets waar we achter kwamen door stomweg alle schakelaars een voor een te proberen.

Het bleef vandaag buiig, winderig, grijs en tamelijk koud, wat weer betreft met grote voorsprong de meest miserabele dag die ik tot nu toe hier heb meegemaakt.

PPE

Ik zal in de toekomst waarschijnlijk de nodige bezoekjes gaan afleggen aan andere sites en daarvoor heb ik PPE nodig. Deze afkorting staat voor Personal Protective Equipment en dat betekent zoveel als persoonlijke beschermende uitrusting. Dat houdt onder andere in een overall, een helm, een veiligheidsbril, speciale schoenen en meer van dat soort dingen. Vroeger heette dat gewoon werkkleding maar die term is nu niet meer toereikend omdat het niet alleen meer om kleding gaat maar ook om de eisen die eraan worden gesteld.

Ik moet dus het een en ander gaan bestellen van een lijst met alles wat er voor beschikbaar is en na goedkeuring de spullen gaan ophalen bij het centrale magazijn hier op het terrein. En dan maar hopen dat alles wat er nodig is ook voorradig is, en nog in mijn maat ook, want anders heb ik pech gehad en moet ik wachten tot de voorraad is aangevuld. Die maten zijn trouwens nogal een probleem want er zijn net als vroeger in het Nederlandse leger eigenlijk maar twee maten, “te groot” en “te klein”.

Zo had ik voor de maat van de overall XL aangekruist, en dat is eigenlijk voor mijn gevoel al een maat te groot, maar dat lijkt niet de juiste maat te zijn. Een collega die net zo lang is als ik heeft namelijk een 4XL, en dan met name voor de lengte. In de breedte past hij er wel twee keer in en ik zeker drie keer. Neem je een kleinere maat dan wordt niet alleen de omvang minder maar ook de lengte, dus dat gaat niet werken. Ik moet dus eerst maar eens verder rondvragen voordat ik ga bestellen.

De werkkleding is overigens heel populair bij het Irakese personeel, alleen raken ze het nogal vaak “kwijt”. Iedereen weet waar die “zoekgeraakte” kleding blijft want het is een publiek geheim dat je op iedere markt in Basrah die bedrijfskleding kunt kopen, en het is gewild ook vanwege de goeie kwaliteit. Er is zelfs op de luchthaven van Basrah grondpersoneel gesignaleerd wat rondloopt in overalls en jassen van de Basrah Gas Company…

Cadeautjes

Het is al weer een paar maanden geleden dat het vijf-jarig bestaan van het bedrijf is gevierd maar er gingen toentertijd geruchten dat al het personeel een cadeau zou krijgen ter gelegenheid van dit jubileum. Er was zelfs sprake van een horloge, maar in hoeverre dat serieus was is niet duidelijk geworden, feit is wel dat er geen cadeau kwam en iedereen was het zowat al vergeten. Van uitstel komt tenslotte afstel, nietwaar.

Tot vandaag, want er werden alsnog cadeautjes uitgedeeld. Niet het verwachte horloge maar een tas met daarin de gebruikelijke saaie snuisterijen: een T-shirt, een baseball-pet, een notitieblok en een mok, en allemaal uiteraard voorzien van een bedrijfslogo met een aanduiding van het vijf-jarig jubileum. Blijkbaar was de fantasie met het niet doorgaan van het horloge meteen uitgeput en is er gekozen voor de makkelijkste weg, of misschien was het weer eens vanwege het beschikbare budget.

Hoe dan ook, een gegeven paard mag je niet in de bek kijken zeggen ze, en het zijn spulletjes die altijd wel van pas komen. Het notitieblok is tenminste al geclaimd door Riet want die heeft er toevallig een nodig. Het T-shirt en de mok kan ik zelf wel gebruiken, dus als er nog iemand een boodschappentas of een pet nodig heeft…

Quarantaine

Nee, er is behalve een kleine verkoudheid met mij niks aan de hand maar mocht dat toch zo zijn dan is er medische zorg beschikbaar in het KAZ kamp want er is een kleine kliniek met een eigen ambulance. Ik ben denk ik een van de weinige mensen in het kamp die de kliniek nog niet van binnen heeft gezien. Iedereen onder de zestig, en dat zullen toch wel de meesten zijn, moet iedere drie maanden bloed af laten nemen om getest te worden op HIV en andere enge ziektes en dat gebeurt uiteraard in de kliniek. Ik hoef dat dus niet, maar laten we het er maar op houden dat het een goed teken is dat ik de kliniek nog niet heb bezocht.

Er worden trouwens in geval van ziekte geen halve maatregelen genomen hier, met name als het gaat om iets wat eventueel besmettelijk kan zijn. En dat hoeft niet eens iets ernstigs te zijn. Het is al twee van mijn maten overkomen dat ze dagenlang op hun kamer in quarantaine hebben gezeten met een simpele ooginfectie. Ze hadden allebei toevallig onafhankelijk van elkaar dezelfde aandoening, een ooginfectie die weliswaar niet ernstig maar wel heel besmettelijk was.

Ze moesten van de dokter op hun kamer blijven en mochten er onder geen voorwaarde uit. Er werd een brief op de deur geplakt dat niemand zonder beschermende maatregelen hun kamer binnen mocht komen. Ze konden doorgeven wat ze wilden eten, dat werd dan gebracht maar op een stoel buiten de kamer neergezet waar ze het zelf moesten pakken. Ze kregen alleen plastic bestek, hun was werd apart gedaan en ook als hun beddengoed werd verschoond (door personeel met beschermende kleding, monddoekjes en handschoenen aan) werden de gebruikte lakens en slopen apart gewassen.

En dat allemaal om te voorkomen dat er hier een epidemie zou uitbreken, want als veel personeel daarom niet aan het werk kan dan kan zelfs zoiets als een oogontsteking een behoorlijke productieverstoring veroorzaken…

Sleutel kwijt…

Het leek vandaag een rustige dag te worden. Een van mijn Irakese medewerkers had me gisteren al laten weten dat hij vandaag niet zou komen en de andere stuurde vanmorgen een sms-je met dezelfde mededeling. Kon ik op mijn gemak eens het een en ander gaan afhandelen want er lag nogal wat administratief werk wat ik nog moest doen. Met name toen de rest van de wel aanwezige Irakezen om twee uur naar huis was gegaan kon ik lekker relaxed het nodige werk doen terwijl ik naar Greta Van Fleet luisterde op de koptelefoon.

Na het werk wandelde ik terug naar het kamp met de bedoeling snel om te kleden en een paar kilometer te gaan hardlopen in de sportzaal, maar dat liep wat vertraging op. Toen ik voor de deur stond kwam ik namelijk tot ontdekking dat ik mijn sleutel kwijt was. Al mijn zakken nagezocht, mijn rugzak doorgespit, niks te vinden en daar snapte ik op dat moment effe niks van.

Ik liep snel naar de receptie om een reserve-sleutel te vragen en die was er gelukkig, zij het dat het wel de enige nog was dus of ik er zuinig op wilde zijn en liefst de oorspronkelijke sleutel kon gaan zoeken. Nou vermoedde ik wel hoe ik mijn sleutel was kwijtgeraakt, waarschijnlijk was die bij mijn vertrek vanmorgen uit mijn zak gevallen in de gauw voor mijn kamer of anders in het restaurant waar ik mijn jas had uitgedaan. Ik had dus wel een hoopje dat iemand de sleutel zou vinden en naar de receptie brengen.

En jawel, toen ik mijn deur wilde opendoen met de sleutel bleek dat die helemaal niet op slot zat. En op het bureau in mijn kamer lag, inderdaad, mijn sleutel. Iemand had hem dus gevonden, hoogstwaarschijnlijk dus toch in de gang, en die op mijn bureau gelegd. Ik weet namelijk absoluut zeker dat ik wel degelijk mijn kamer op slot had gedaan, en als ik op mijn kamer ben zit de sleutel altijd in het slot en ligt nooit op mijn bureau.

Hoe dan ook, deze gaat in het rijtje van “vliegtuig gemist” en “pas vergeten”…

Nieuw visum

De wind waait nog steeds uit het noorden en dat betekent dat het ’s morgens vroeg bitter koud is. Hoewel de werkelijke temperatuur een graad of zeven was de gevoelstemperatuur vanmorgen door de straffe wind een graad of vier. Het was dan ook voor het eerst dat ik de capuchon van mijn regenjack opzette om mijn oren te beschermen tegen de kou, en onderweg naar kantoor lopend bedacht ik me dat ik mijn moeder toch maar moest vragen om een extra ijsmuts te breien…

Ik kreeg vanmorgen het mailtje van het visum-team dat mijn paspoort gereed lag om op te halen, inclusief mijn nieuwe visum voor een jaar. Ik ben daar heel blij mee want het betekent dat ik weer een poos van dat hele gedoe verlost ben. Na het werk heb ik mijn paspoort opgehaald en zag tot mijn grote tevredenheid dat het nieuwe visum geldig is tot 3 februari volgend jaar. Dat lijkt misschien logisch gezien het feit dat het visum afgelopen zondag (3 februari) is uitgegeven, maar dat is niet altijd zo. 

Die brief om een visum aan te vragen waar ik het gisteren over had is drie maanden geldig, en dat betekent dat je binnen drie maanden bij aankomst in Irak op de luchthaven een visum moet aanvragen. Het visum wat je daar krijgt is echter alleen geldig om het land binnen te komen en is geldig vanaf de datum waarop die visum-brief is afgegeven. Dat betekent dat er al de nodige tijd versteken kan zijn van het jaar dat je visum geldig is. Mijn brief was vorig jaar gedateerd 4 april 2018, en op de luchthaven werd de ingangsdatum van mijn visum dus bepaald op 4 april 2019 terwijl het al 23 mei was, dat scheelde dus bijna twee maanden geldigheid. 

Als we in het KAZ kamp aankomen moeten we zo snel mogelijk ons paspoort inleveren bij het visum-team om het om te laten zetten naar een Multi Entry Exit Visa (of kortweg MEEV), wat je ook toestaat het land weer te verlaten. En de geldigheid van dat MEEV is hetzelfde als van het visum wat je op de luchthaven krijgt en weer niet de ddatum van uitgifte. Dat bleek met mijn nieuwe visum dus niet het geval te zijn, deze keer hebben ze dus wel gewoon de datum aangehouden waarop het visum is uitgegeven en niet de datum van die brief want dat was ergens midden december geweest. Mijn nieuwe visum is dus wel een heel jaar geldig in tegenstelling tot mijn vorige.

Het is mogelijk om je MEEV één keer te laten verlengen, en omdat dat gedaan kon worden door het visum-team hier in het kamp was het deze keer een makkie. Volgend jaar ben ik weer de pineut want dan zal ik de hele procedure op de luchthaven weer moeten volgen. Maar dat zien we dan wel weer.

Veranderingen

Als ik in het KAZ kamp aankom dan kijk ik altijd even rond om te kijken wat er zoal is veranderd, en meestal is dat vrijwel niks want wat zou er moeten veranderen. Het enige is dat er een nieuw betonnen platform is gebouwd voor een paar grote schotelantennes maar dat was drie maanden geleden al klaar en dat is dus niks nieuws.

De enige verandering is niet meteen zichtbaar, dat is de inrichting van de fitness-ruimte. We hebben natuurlijk al sinds een paar maanden een grotere fitness-ruimte maar er was blijkbaar ook de nodige nieuwe apparatuur besteld en die is nu geplaatst. Blij ben ik er niet mee want een paar van de apparaten van mijn persoonlijke fitness-rondje zijn verdwenen en vervangen door apparaten met totaal andere functies. Er is nu nog meer voor de echte spierbundels en dus minder voor de meer “gewone” fitnessers zoals ik.

Niet echt een verbetering voor mij dis, want ik ben niet van plan om nu ook maar te gaan gewichtheffen of aan rekken hangen om mezelf omhoog te sjorren. Ik moet dus een andere routine gaan verzinnen en ik denk dat ik maar meer ga zwemmen. Dat wil zeggen, als de temperaturen een beetje omhoog gaan want hoewel het zwembad verwarmd is lijkt het me op dit moment nog steeds een kouwe klus. Ik associeer zwemmen nog steeds met een verwarmd binnenbad of met tropische temperaturen…

Ook op het fabrieksterrein is er weinig veranderd maar dat is in feite slecht nieuws. De verbeteringen aan ons gebouw zijn nog niet eens begonnen en ik heb inmiddels gehoord dat de plannen daarvoor misschien wel helemaal worden afgeblazen. Het elektronische beveiligingssysteem wat twee maanden geleden is geïnstalleerd is om onduidelijke redenen weer uitgeschakeld, wat betekent dat ik de tent ’s morgens weer ouderwets met een sleutel moet openen. 

Ook het werk om de gevel, waar voortdurend stukken pleisterwerk afvallen, te restaureren is nog steeds niet gedaan. 

En dan is er natuurlijk het voetpad wat wordt aangelegd om ervoor te zorgen dat we niet meer op de weg zelf hoeven te lopen. Daar waren ze al aan begonnen toen ik hier voor het eerst kwam en het is nog steeds niet klaar. Wat ze precies gedaan hebben de afgelopen vier maanden weet ik niet maar het ziet er nog precies hetzelfde uit als toen ik vorige maand wegging…

Winterweer

Vooraf had ik eigenlijk een hoopje dat de winter in Irak al een beetje geweken zou zijn en dat de temperaturen hoger zouden zijn dan tijdens mijn laatste shift in december, maar dat viel tegen. Ik merkte het eigenlijk al de eerste avond, toen het weer flink afkoelde toen de zon eenmaal was ondergegaan. Gistermorgen tijdens de eerste wandeling naar kantoor had ik me gelukkig voorbereid met een vest en daarover nog eens mijn regenjack, en dat was niks te veel, sterker nog, ik had spijt dat ik mijn sjaal niet had omgedaan.

Het is misschien niet wat je zou verwachten maar het kan hier in de woestijn ook knap koud zijn, en dan met name ’s nachts. Als de zon eenmaal opkomt dan warmt het wel weer op tot een graad of achttien maar hoewel redelijk aangenaam is het dat nog steeds niet erg hoog. Tijdens de wandeling tussen de middag naar het kamp voor de lunch hou ik dus voorlopig nog mijn vest aan want de straffe wind doet het nog koeler aanvoelen.

Wat ik ook had verwacht is dat de zon al wel op zou zijn ’s morgens vroeg als ik naar kantoor wandel maar ook dat is nog niet het geval. Pas na zessen begint het te gloren aan de horizon en dat betekent dat ik nog wel een tijdje in het donker loop ’s morgens. Daar staat dan wel weer tegenover dat het aan het einde van de werkdag nu nog wel licht is, al is het net aan.

Kortom, het is hier dus nog steeds winter, ook al is die anders dan de winter in Nederland…

Visum vernieuwen

Weer ging er op mijn eerste echte werkdag weer wat mis. Stapte ik de vorige keer zonder mijn BGC Badge de deur uit waardoor ik geen enkel gebouw meer kon binnenkomen, deze keer kwam ik er toen ik al lang en breed op kantoor was achter dat ik deze keer mijn Shell Badge vergeten was. En die heeft hier maar één enkele functie, op die badge zit namelijk de chip waarmee ik mijn laptop moet activeren. Zonder die badge kan ik dus niet op mijn laptop inloggen en zonder laptop kan ik niet werken. Ik kon dus weer terug naar het kamp om die badge op te halen…

Geen lekker begin weer, maar er was vandaag ook nog een enorme meevaller. Ik moet namelijk binnenkort weer een nieuw visum want mijn huidige verloopt begin april, en zo’n aanvraag is een langdurig en vervelend proces. Het begint met het aanvraagformulier, wat ik in december heb ingediend, en dan is het wachten op een goedkeuringsbrief van het Iraakse ministerie. Die brief, waarmee het eigenlijk visum kan worden verkregen, zat zowaar in januari al in mijn mailbox en ik kan dus nu een nieuw visum aanvragen.

Normaal gesproken gebeurt dat bij aankomst op de luchthaven voordat het oude visum is verlopen, maar het goeie nieuws wat ik kreeg van ons visa-team is dat ik deze keer mijn visum kan aanvragen terwijl ik in het kamp verblijf, ik hoef dus het hele pijnlijke proces op de luchthaven deze keer niet te doen bij mijn volgende aankomst in maart. Sterker nog, ik ben vanmiddag alles al gaan inleveren (visum-brief in tweevoud, vijf pasfoto’s met witte achtergrond en mijn paspoort) en het proces is dus al in gang gezet.

Een extra meevaller was dat ik geen bloedtest hoef te ondergaan vanwege mijn (ahum) gevorderde leeftijd, wat betekent dat er niet gewacht hoef te worden op de uitslag daarvan. Ik kreeg dan ook tot mijn grote verrassing te horen dat mijn paspoort zondagmiddag al klaar ligt met het nieuwe visum…

Aankomst in Irak

Vanmorgen landde vlucht EK150 ruim een uur te laat in Dubai, wat voor mij geen problemen opleverde omdat mijn vervolgvlucht naar Basrah pas om kwart voor twee ’s middags zou vertrekken.

Dat bleek niet het geval te zijn voor Greg, een voormalige collega uit Rijswijk die ik in de vertrekhal tegen het lijf liep. Hij was samen met zijn dochter met dezelfde vlucht als ik aangekomen op weg naar de bruiloft van zijn zoon in Australië, maar hij miste door de vertraging zijn vervolgvlucht en was net op weg naar de Emirates-balie om een andere vlucht te gaan boeken. Maar niet voordat we nog even snel hebben bijgepraat en een selfie hadden gemaakt voor de andere collega’s in Rijswijk…

De vlucht naar Basrah vertrok gewoon op tijd en mede vanwege een uur tijdsverschil met Dubai landden we om even over half drie op de luchthaven van Basrah. Daar hadden we toch nog wat oponthoud omdat het grondpersoneel de slurf niet aan het vliegtuig gekoppeld kreeg. Gelukkig was er al snel een andere oplossing, een trap bij een andere deur vanwaar we per bus naar de aankomsthal werden gereden (een meter of vijftig van het vliegtuig).

Ik was vrij snel buiten omdat de paspoortcontrole vlot ging en ik niet op een koffer hoefde te wachten. In de aankomsthal verzamelen dan de verschillende groepen zich van diverse bedrijven, en ik meldde me bij de mensen van BGC. Vanwege het oponthoud met de trap hoefde er ook niet lang op de bagage te worden gewacht en omdat er ook niemand een nieuw visum hoefde aan te vragen waren we al gauw compleet.

Met taxi’s ging het vervolgens naar de “Dustbowl”, het open terrein buiten de luchthaven waar ons PSD (Private Security Detail) op ons stond te wachten. We werden ingedeeld in drie bussen en na een vlotte rit, waarvan ik overigens het grootste deel heb geslapen (ik ga toch blijkbaar wennen aan dat geschud en gerammel), kwamen we aan in het KAZ kamp.

Na het ophalen van de sleutel bij de receptie stapte ik nog voor vijf uur mijn kamer binnen. Ik ben er weer, vier weken min een dag te gaan vanaf nu.

Terug naar Basrah

Mijn vier weken verlof zaten er vandaag weer op en vanavond ben ik weer vertrokken naar Basrah. Vandaag heb ik afscheid genomen van moeder en schoonmoeder en verder heb ik alleen nog een paar laatste boodschapjes gedaan, zoals stroopwafels waar iedereen in Irak ook gek op is inclusief alle buitenlanders.

Verder was het afwachten of het weer goed zou blijven want er was sneeuw voorspeld. Dat was nog wel even spannend want de vraag is altijd wat er in dat geval gaat gebeuren met het vliegverkeer, maar het bleef ondanks waarschuwingen en code oranje op wat natte sneeuw in de ochtend en een beetje regen in de middag na droog.

Om even voor zevenen stond de taxi-limousine van Emirates voor de deur en even later waren we op weg naar Schiphol. En ja hoor, halverwege Schiphol barstte er een gigantische sneeuwbui los waarvoor de taxi flink langzamer moest gaan rijden. Het was zelfs zo erg dat de taxi-chauffeur me bij aankomst wees waar ik eventueel een taxi terug kon regelen mocht mijn vlucht worden gecanceld.

Het viel gelukkig mee, al snel na aankomst hield het sneeuwen alweer op en hoewel alle geparkeerde vliegtuigen wit waren van de sneeuw zou in ieder geval mijn vlucht naar Dubai gewoon op tijd vertrekken. Dat laatste bleek dan wel weer tegen te vallen want vanwege de sneeuw was er toch nog wel vertraging. Het duurde meer dan een half uur na de geplande vertrektijd voordat het vliegtuig werd “afgeduwd” en daarna moest het nog van de sneeuw worden ontdaan (“de-icing”) wat ook nog eens een half uur duurde.

Al met al zaten we meer dan een uur te laat in de lucht, maar ik ben onderweg naar Dubai.

Aan de wandel

Het schilderwerk in het nieuwe huis van Martin en Sandra is zo’n beetje klaar, tenminste het gedeelte wat ik op me had genomen. Er is echter nog zat te doen en daarnaast zijn Martin en Sandra ook nog gewoon aan het werk en moet er dus af en toe op Gijsje worden gepast.

Ook vandaag was Gijsje weer bij ons en zijn we met haar even met de auto en daarin de kinderwagen naar Katwijk gegaan om even met haar te pronken bij mijn moeder. Riet is er inmiddels al weer aan gewend omdat ze het regelmatig doet maar voor mij was het bijna dertig jaar geleden dat het ik achter een kinderwagen heb gelopen…

Orientatie

Hoewel het nog steeds een prima auto is waarmee ik dik tevreden ben begint onze Mitsubishi Outlander behoorlijk op leeftijd te raken. En hoewel ik nog geen kostbare mankementen heb gehad (afkloppen!) is het toch een auto die over een paar maandjes alweer elf jaar oud is. Daarbij is het nog een vrij dure auto ook want de wegenbelasting is door zijn gewicht en zware motor behoorlijk hoog en hij lust ook nog een best slokje (een op negen is zo’n beetje het gemiddelde). En dat terwijl de benzine steeds maar duurder wordt.

Ik denk al een tijdje over een nieuwe auto en daarbij zou die beslist zuiniger moeten zijn, liefst een hybride of helemaal elektrisch, en wat kleiner kan ook best nu we nog maar met zijn tweetjes zijn. Gisteren besloot ik spontaan dat alvast wat rondneuzen helemaal geen kwaad kan en vandaag ben ik maar eens langs een paar dealers gereden om te kijken wat er zoal te koop is.

Mijn oriëntatie omvat, om maar een paar namen te noemen, modellen van Mercedes, BMW, Volvo, uiteraard Mazda en Mitsubishi omdat ik daar nu eenmaal hele goeie ervaringen mee heb, en ook Toyota.

Veel modellen zijn op voorhand al afgevallen omdat ze niet verkrijgbaar zijn als hybride en ik daar toch wel op wil focussen. Een volledig elektrische auto heb ik al een beetje opgegeven omdat de keuze in het betaalbare segment heel erg klein is. Andere modellen zijn afgevallen omdat Riet en/of ik ze simpelweg niet mooi vinden.

Uiteindelijk ben ik vandaag bij twee dealers geweest en bij een ervan heb ik een afspraak gemaakt voor een proefrit met de meest serieuze kandidaat. Ik zeg nog even niet welke auto dat is…

Toch nog sneeuw

De temperaturen zijn dan toch eindelijk gaan dalen naar winters niveau (nog niet echt koud, maar vooruit) en vandaag is zowaar de eerste sneeuw gevallen. Het begon net toen ik onderweg was naar mijn moeder in Katwijk en dat leverde een paar mooie plaatjes op van de Boulevard en het Andreasplein.

Heb ik in ieder geval mijn winterbanden niet voor niets onder mijn auto laten monteren twee weken geleden…

Miserabel weer

Het verwachte winterweer is nog niet gekomen, er is nog geen sprake van vorst of sneeuw.De temperaturen zijn te hoog voor de tijd van het jaar en dat betekent dat het waterkoud is met een overdaad aan regen en wind. Niet echt prettig weer dus, en het is zelfs vanachter glas geen beeld waar je vrolijk van wordt.

Op zich maakte het niet zoveel uit want sinds ik terug ben in Rijnsburg ben ik vrijwel iedere dag bezig geweest in de nieuwe woning van Martin en Sandra waar ik schilderwerk doe. Alleen de binnenboel uiteraard want met dit weer is de buitenboel onbegonnen werk…

Vier hele weken thuis

Vanmorgen vertrok ik vanuit Dubai naar Amsterdam maar deze keer niet met de Emirates vlucht van acht uur in de ochtend. Er is namelijk sinds november een eerdere vlucht van Emirates, die vertrekt al om drie uur ’s nachts. En dat is voor mij een veel beter alternatief want dan ben ik normaal gesproken om zeven uur al op Schiphol en met een beetje mazzel kan ik dus al ’s morgens voor achten thuis zijn.

In de praktijk bleek dat nog te werken ook. Ik werd om even over enen uur ’s nachts opgehaald bij het hotel in Dubai en om even voor zevenen stond ik op Schiphol. Omdat ik alleen een rolkoffer bij me had als handbagage kon ik zo doorlopen naar de paspoortcontrole waar ik ook vlot doorheen was. Ik was zelfs zo snel dat mijn taxi van Emirates nog niet eens was gearriveerd. Gelukkig hoefde ik maar een paar minuten te wachten en zo was ik inderdaad nog voor zevenen thuis.

En daar trof ik het volgende tafereeltje aan:

Vertrekdag begint met regen en onweer

Dat was effe schrikken vanmorgen toen ik wakker werd om vijf uur want ik hoorde regen op het dak kletteren. En slecht weer is geen goed nieuws als je moet vertrekken want de luchthaven van Basrah heeft geen voorzieningen voor vliegverkeer bij slecht weer en dan zouden vluchten weleens kunnen worden gecanceld. Ik hoopte dus maar dat het weerbericht wat ik gistermiddag had gezien gelijk zou krijgen en dat het rond het middaguur droog zou worden.

Daar zag het in eerste instantie niet naar uit. Toen ik naar het restaurant liep voor het ontbijt was de regen afgezwakt tot een mals buitje bij een overigens opvallend milde temperatuur, maar toen ik na het ontbijt weer naar buiten kwam stortregende het. Het was duidelijk, lopen naar kantoor was deze keer geen optie en ik nam dus de bus maar kon niet voorkomen dat ik tijdens de run van honderd meter naar de bushalte aardig nat regende. Aangekomen op kantoor las ik gauw het laatste weerbericht en dat zag er gelukkig gunstig uit, het zou al rond negen uur stoppen met regenen waarna de zon zou doorbreken. Het hield in feite om zeven uur al op met regenen, al bleef het in eerste instantie nog wel bewolkt.

Vroeg in de middag verdween ook de bewolking en tegen de tijd dat we aankwamen op de luchthaven van Basrah was de lucht strakblauw met alleen nog hier en daar wat wolkjes. Na het gebruikelijke spitsroeden lopen bij de security-checks was het inmiddels al bijna vertrektijd dus erg lang hoefde ik niet op de luchthaven rond te hangen. Dat was overigens maar goed ook want de business lounge bleek nog steeds gesloten…

De vlucht naar Dubai vertrok op tijd om kwart over vier en na een kleine anderhalf uur landden we op de luchthaven van Dubai waar het inmiddels donker was, mede door het tijdverschil want in Dubai is het een uur later dan in Basrah.

Met een taxi-limousine van Emirates werd ik naar het door Emirates beschikbare hotel gebracht waar ik kon verblijven tot mijn vervolgvlucht naar Amsterdam zou vertrekken. Dat was deze keer overigens niet het Le Meridien maar het ernaast gelegen Roda Al Bustan Hotel. Op de foto hierboven zie je overigens linksonder de luchthaven van Dubai toen we eroverheen vlogen en het hotel zou daar vlak boven helemaal links nog net zichtbaar moeten zijn. Niet dat ik het zie maar ik weet toevallig dat het daar ligt…

Laatste werkdag

Mijn vier weken zitten er op, vandaag was mijn laatste officiële werkdag. Het was een dag waarop ik eigenlijk niet veel meer te doen had , anders dan de notities voor mijn back-to-back Sachin afmaken waar ik gisteren aan ben begonnen. Ik had nog wat willen doornemen met mijn beide teamleden maar die zijn vandaag allebei weer eens niet op komen dagen. Een van de twee is de hele week overigens niet gekomen, die heb ik maar vier dagen gezien tijdens de afgelopen vier weken…

Het was al stil aan het ontbijt vanmorgen want er was niemand meer van het vaste clubje waar we meestal mee ontbijten. Mijn maat Ian is afgelopen zaterdag al naar huis gegaan en mijn andere maat Haider is vandaag vertrokken en die heeft waarschijnlijk vanmorgen uitgeslapen. Nou is dat nooit echt een probleem want je kunt altijd wel ergens bij aanschuiven want er zijn altijd wel andere bekenden, maar van mij hoef je ’s morgens vroeg niet zo veel te zeggen en een keertje zonder gezelschap ontbijten vind ik dan ook geen probleem.

De belangrijkste activiteit vandaag was eigenlijk het in de gaten houden van de transportlijst om te zien of mijn naam vermeld stond bij het konvooi naar het vliegveld van morgenmiddag. Dat was zoals gewoonlijk geduld hebben want die lijst wordt pas om half vijf rondgestuurd, maar alles was in orde en dat betekent dat alles gereed is voor vertrek. Vanavond moest alleen mijn koffer nog worden gepakt, wat weer een makkie was omdat alles wat ik mee wil nemen met gemak in mijn rolkoffer past en ik dus geen extra rugzak hoef mee te slepen.

En ter afsluiting was het vandaag “Burger Night”, dus dat was weer hamburger met patat.

Nieuwjaarsdag in Irak

Terwijl Nederland massaal vuurwerk afstak, auto’s in brand stak en en passant probeerde om Scheveningen plat te branden lag ik al op één oor want in Irak was het ten tijde van middernacht in Nederland al twee uur ’s nachts. Toch kreeg ik toen ik vanmorgen mijn horloge omdeed toch onverwacht nog vuurwerk te zien, erg leuk!

In het kamp was het allemaal weer “business as usual” en op kantoor was het alweer een rustige dag want ook hier is Nieuwjaarsdag een vrije dag. Voor mij was de belangrijkste taak van de dag om te beginnen met het schrijven van notities voor mijn back-to-back Sachin zodat hij als hij hier arriveert weet wat ik allemaal heb gedaan de afgelopen vier weken en wat er allemaal aan activiteiten open staat. Verder kon ik in de loop van de middag al inchecken voor mijn vluchten naar Dubai en vandaar naar Nederland, mijn boarding passen zijn geprint en dat geeft altijd een goed gevoel want dan komt vertrekdag heel dichtbij.

Vanavond ben ik na het avondeten nog even langsgelopen bij een van de rookplekken waar bij speciale gelegenheden een kampvuur wordt aangestoken waarbij er ook wordt gebarbecued. Het was er niet erg druk maar wel gezellig, en een mooie afsluiting van Nieuwjaarsdag “in den vreemde”…

Oudejaarsdag in KAZ

Volgens mij is dit de tweede keer in mijn leven dat ik met Oud en Nieuw niet in Nederland ben. De vorige keer was toen we nog op de Filipijnen woonden en we besloten om met Kerst en Nieuw niet naar Nederland te gaan, mede ook omdat Martin en Sandra toen bij ons op bezoek waren. Deze keer is wel de eerste keer dat Riet er niet bij is en dat is wel even wennen, dat ik haar vanavond niet als eerste een Gelukkig Nieuwjaar kan wensen.

Het was op zich al een merkwaardige Oudejaarsdag want er werd natuurlijk gewoon gewerkt en hoewel iedereen, ook de Irakezen, er wel de hele dag mee bezig waren merkte je verder weinig verschil met een normale werkdag. Geen oliebollen, geen vuurwerk, geen kerstboomverbrandingen, kortom gewoon een rustige dag. Alleen aan het begin van de middag toen de Irakezen naar huis gingen werd er door iedereen “Happy New Year” gewenst, niet alleen omdat ze morgen een vrije dag hebben maar ook omdat ze hier nieuwjaarswensen al op Oudejaarsdag doen en niet wachten tot na twaalven als het echt Nieuwjaar is. En geen soppig gedoe met drie zoenen, gewoon “Happy New Year” en van de mannen soms hand en dat is het.

Wel was er voor vanavond een Nieuwjaarsdiner georganiseerd in het restaurant in het KAZ kamp. De kerstversiering hadden ze laten hangen dus dat was makkelijk, en het diner zelf was ook vrijwel hetzelfde als het Kerstdiner. Allen de tafelzetting was deze keer anders, geen lange rijen maar aparte tafels zodat je gezellig met een groepje aan tafel kon eten en kletsen. Er was weer kalkoen en rosbief en heel, heel veel toetjes waar je je een maagverzakking aan kon eten:

Toch was er nog wat ongenoegen bij de meeste aanwezigen en dat ging over al het eten wat over was. Net als bij het Kerstdiner was er weer zo’n overdaad dat er ontzettend veel overbleef. Maar in tegenstelling tot wat wij dachten wordt alles wat over is niet uitgedeeld of zoiets, het wordt gewoon weggegooid. En er is op zich wel een reden voor, er zijn in het verleden na uitdeelacties van voedsel wat over was gevallen van voedselvergiftiging geweest en daar werd het bedrijf toen voor aangeklaagd. Er is toen gelijk besloten om dus geen voedsel meer uit te delen, maar de vraag die iedereen stelde was waarom er dan zo verschrikkelijk veel te eten was, zoveel dat we dat met zijn allen met geen mogelijkheid op zouden kunnen eten. Voedselverspilling, inderdaad, en dat hoort toch niet meer in deze tijd zou je zeggen.

Maar verder dus een rustige maar gezellige Oudejaarsavond hier in KAZ, waarbij de meesten overigens gewoon op tijd naar bed gingen. Morgen is voor ons tenslotte weer een gewone werkdag…

Sokken en schoenen

Misschien een beetje een raar onderwerp vandaag maar het is iets wat me wel bezig houdt. Ik verslijt hier namelijk sokken, dat is niet normaal meer, en ik heb ook al een paar schoenen de vuilnisbak in kunnen kieperen. Het merkwaardige hieraan is dat ik normaal gesproken nou niet bepaald bekend sta als iemand die snel schoenen en zelfs sokken verslijt, dus er is hier toch wat bijzonders aan de hand.

En ik denk dat ik weet wat het is. Allereerst loop ik hier veel, alleen al de wandeling naar kantoor en terug is al vier keer anderhalve kilometer op een dag. En die wandeling gaat ook nog een veelal over grind en steentjes, dat zit door het zand en het zit in het asfalt van de geplaveide wegen, en het zijn vaak ook van die kleine scherpe steentjes. Daar zit hem waarschijnlijk de kneep.

Tijdens mijn derde shift heb ik al een paar schoenen weg kunnen gooien waarvan de zolen van zowel de linker als de rechter schoen helemaal door waren. Nou waren het van die goedkope schoenen van zo’n internet aanbiedingen-site maar toch, ik had ze net zes maanden en ik had ze nou ook weer niet dag en dagelijks aangehad. Sokken is nog erger, ik gooi tijdens iedere shift twee tot drie paar sokken weg omdat er gaten in zitten. En voordat mijn moeder een opmerking maakt, mijn nagels zijn wel degelijk kortgeknipt!

De meeste van mijn collega’s hier hebben de oplossing al gevonden zag ik trouwens, die lopen of op van die lompe hoge werkschoenen (veel te warm!) of ze lopen op van die speciale wandelschoenen met verstevigde zolen. Die zien er weliswaar ook niet bepaald elegant uit maar het lijkt de enige oplossing. Ik ga dus als ik terug ben in Nederland maar eens een investering doen, en ook maar weer nieuwe sokken mee de volgende shift. Voor de derde keer al in een paar maanden tijd…

Een andere investering die ik voor hier had gedaan heeft inmiddels zijn geld wel opgebracht. Het winddichte regenjack heb ik iedere dag aan, en vanavond kwam het wel heel goed van pas want het regende tijdens mijn wandeling terug naar het kamp. Ik heb nog even getwijfeld of ik de bus zou nemen maar zo hard regende het nou ook weer niet. En het leek ook wel goed om alvast weer even te wennen, voor als ik straks terug ben in Nederland…

Verwarming aan…

Was het gisteren een heerlijke dag met zacht winterweer, vandaag was het weer een stuk kouder en dat was vanmorgen al meteen merkbaar. Doordat het vannacht afkoelde tot een graad of zeven was het vanmorgen dan ook koud genoeg om weer een sjaal om te doen.

In het gebouw waar ik werk is het de hele dag koud. Ik kan natuurlijk mijn vest gewoon aandoen maar zelfs dan is het nog steeds kil, en daarom heb ik vandaag de verwarming maar eens aangezet. Er is overigens geen aparte verwarming met radiatoren, de kachel is bij ons hetzelfde apparaat als de airconditioner. Er hangen er twee maar al snel bleek dat het genoeg was om een van de twee aan te zetten, en ik moest zelfs de temperatuur die ik had ingesteld op vijfentwintig graden naar beneden bijstellen want het werd al snel erg warm.

In ieder geval goed om te weten dat die dingen ook zo goed werken als het om verwarmen gaat want ik heb zo’n zelfde ding op mijn kamer hangen. Het is daar alleen nog niet echt nodig geweest om bij te verwarmen, de temperatuur staat daar zolang als ik hier ben al ingesteld op tweeëntwintig graden en de airco moet zelfs nu nog af en toe een beetje koelen om het op die temperatuur te houden.

In ieder geval is deze shift wel gebleken dat het in Irak allesbehalve heet is in de winter. Overdag kan het lekker zijn, tot wel twintig graden, maar ’s nachts koelt het dus flink af. Warme kleren zijn dus ook hier geen overbodige luxe en hoewel ik hier geen kou lijd denk ik dat ik voor de volgende shift toch maar wat extra warme kleren meeneem…

Serieus gesprek

Vrijwel iedere ochtend zit ik met hetzelfde clubje aan het ontbijt: Ian uit Schotland die in hetzelfde gebouw werkt als ik en een directe collega van mij is, Haider die uit Bagdad komt en (als hij er is) Paul uit Engeland. Meestal loop ik na het ontbijt met Haider naar kantoor en gedurende de anderhalve kilometer lange wandeling praten we over van alles en nog wat.

Haider heeft ook veel in het buitenland gewerkt en is ook in Nederland geweest. Hij is altijd vol lof over Nederland (wat hij een voorbeeld vindt voor zijn eigen land) en mijn vragen aan hem gaan meestal over het leven in Irak, en met name over de verschillen tussen het noorden en het zuiden in het algemeen en tussen Bagdad en Basrah in het bijzonder.

Vandaag kwam al aan de ontbijttafel het onderweg religie ter sprake, iets waar we normaal gesproken heel voorzichtig mee zijn maar het was Haider zelf die erover begon. Hij is Sjiitisch, net als de meesten hier in het zuiden, maar desondanks moet hij weinig hebben van het fundamentalistische gedachtegoed wat vanuit Iran aan het overwaaien is. Volgens hem is het vroeger zo welvarende Basrah ten onder gegaan aan de religieuze fanatici, en hij ziet met lede ogen aan dat dat steeds meer vaste voet aan de grond aan het krijgen is.

Bagdad is dan ook blijkbaar veel moderner dan Basrah, al geeft hij toe dat er onder de noordelijke Soennieten ook gevaarlijke fanatici zitten en waar IS het bewijs van is. Haider maakt zich er vooral druk over dat er misbruik wordt gemaakt door sommige religieuze leiders van het gebrek aan onderwijs en analfabetisme onder de lagere bevolkingsgroepen om hun visie op het geloof door te drukken en op die manier veel volgelingen te krijgen. De meeste van die volgelingen geloven blindelings wat ze wordt verteld omdat ze niet beter weten.

Haider gaf nog een voorbeeld van hoe het fundamentalisme erin sluipt. Zijn beide zoons zijn gek op schaken, maar toen iemand (puur uit interesse) vroeg aan een van hen of hij van schaken houdt zei Haider’s zoon, “Nee, schaken is haram (slecht)”. Haider vroeg waarom hij dat in vredesnaam had gezegd en zijn zoon antwoordde dat zijn tante dat had gezegd. En die tante bleek het gehoord te hebben van een religieus persoon die dat op tv had gezegd…

En zo is het in Irak al net als overal, een kleine groep malloten krijgt doordat ze de grootste bek hebben veel invloed terwijl de meerderheid het gelaten over zich heen laat komen in de hoop dat het wel overwaait. Volgens Haider gaat dat laatste hier in het zuiden niet gebeuren…

Foto’s van het Kerstdiner

Ik heb al wat foto’s geplaatst van het Kerstdiner die ik zelf had gemaakt maar vandaag kreeg ik er nog een paar toegestuurd van Sola, mijn sympathieke Nigeriaanse collega die vrijwel altijd als hij binnenkomt ’s morgens even langs loopt voor een praatje. Zijn foto’s laten wat meer zien van onze eetzaal, dan krijg je meteen een beetje een idee hoe het er daar aan toegaat. Weliswaar is er normaal gesproken geen Kerstversiering maar dan heb je toch een beetje een idee. 

De rondleiding begint uiteraard bij de ingang. Links op de onderstaande foto zie je naast de Kerstman de deuren waardoor je binnenkomt. Daarachter is een ruimte met aan weerszijden wasbakken waar je geacht wordt je handen te wassen voordat je de eetzaal betreedt. De tafels stonden tijdens het Kerstdiner in de lengte opgesteld, normaal staan ze dwars in twee rijen met daartussen een breed middenpad. In het midden zie je de doorgang naar de buffetruimte, omlijst door paarse slingers, waarvan ik gisteren een foto heb geplaatst.

Het eerste wat je doet als je de buffetruimte binnenkomt is het pakken van een dienblad en bestek, en vervolgens pak je een bord van de stapel. Normaal gesproken is het buffet zelfbediening maar voor het Kerstdiner stonden er twee man om ons te bedienen, een met rosbief en de andere met kalkoen:

 

 

 

 

 

Als je uit de buffetruimte terug de eetzaal in komt dan staan meteen links de koelkasten met gekoelde dranken (alleen frisdranken uiteraard) en flessen met sauzen voor bij het eten zoals mayonaise (of wat er hier voor doorgaat). Verder naar rechts zie je de rekken waarin je je dienblad plaatst als je klaar bent met eten. Verder achterin is een kleine ruimte waar de koffieautomaten staan. Je ziet er nu ook de softijs-automaat staan, daar staat ’s morgens bij het ontbijt een sinaasappelpers-automaat waar je sinaasappels in gooit en je dus altijd vers geperst sinaasappelsap hebt.

 

 

 

 

 

 

Hieronder nog een overzichtje van de achterkant van de eetzaal. Waar nu de tafels staan staat normaal gesproken een groot buffet met salades, brood, fruit en toetjes:

Voor het Kerstdiner was het gewone toetjesbuffet niet groot genoeg, daarom waren er meerdere tafels met toetjes neergezet. Zoals je ziet was er genoeg:

Ontbijtbuffet

Vandaag was weer een gewone dag want Tweede kerstdag wordt vrijwel nergens gevierd. Vanmorgen bij het ontbijt was de eetzaal dan ook weer helemaal in “normale” staat teruggebracht, alleen hadden ze alle kerstversiering gelaten waar het was en dus had het nog steeds een feestelijk tintje.

Het was alleen bijzonder rustig toen ik aankwam om even over half zes, er waren zegge en schrijven twee mensen die al zaten te eten en voor het buffet was geen rij, sterker nog er was daar niemand.

Je ziet hiernaast een foto van het “warme” gedeelte van het buffet. Hier staan de bakken met worstjes, scrambled eggs, bacon (van rundvlees uiteraard), pap, pannenkoekjes, french toast en noem maar op. Aan het eind rechts loop je de zaal weer in en daar vind je het fruit, brood, broodbeleg en diverse soorten cornflakes, oftewel de “koude” buffetten.

Hier komen we dus drie keer per dag, niet alleen voor het ontbijt maar ook voor de lunch en het diner.

Variatie is er zat want behalve dat er per maaltijd altijd heel veel keus is is er iedere dag ook nog eens een ander menu. Zo is de vrijdagavond “steak night” en de woensdag is “burger night”. Voor mij is de woensdag de vervanger voor de vrijdagavond thuis die traditioneel patat-avond is. De hamburger met patat smaakte vanavond dan ook weer heel best, al denk ik dat ik de volgende shift maar tubes mayonaise mee neem van thuis want wat hier doorgaat voor mayonaise…

Kerstdiner

Eerst maar even een rectificatie op mijn opmerking van gisteren dat er door iedereen gewoon gewerkt zou worden vandaag, want ik hoorde gisteravond tijdens het avondeten dat de Iraakse regering gistermiddag besloten had dat de Kerstdag vanaf vandaag ieder jaar een nationale feestdag is. Iedereen was dus alsnog vrij vandaag, behalve uiteraard wij expats, en het was dus een onverwacht rustige dag op kantoor.

Vanavond hadden we een Kerstdiner en we hadden al gehoord dat de catering flink zou uitpakken. En dat bleek niks teveel gezegd! In de eetzaal waren de tafels vier in lange rijen in de lengte gerangschikt in plaats van de gebruikelijke twee rijen in de breedte, en er waren langs de zijkanten en achterin extra tafels neergezet met een gigantische hoeveelheid taarten en gebak. Het buffet was niet anders dan anders maar we hadden wat vlees betreft deze keer als extra keuzes rosbief of kalkoen. En ik heb het dan nog niet over de vele schalen met salades en brood die achterin stonden…

Er was zelfs een koeling neergezet met daarin flessen met koolzuurhoudend vruchtensap (als vervanger voor bubbeltjeswijn) en flessen alcoholvrij bier waarvan sommige ook met een smaakje. Het moet gezegd, kosten nog moeite waren gespaard om er een gezellig Kerstdiner van te maken en dat werd het ook. Hier zijn een paar foto’s om een beetje een indruk te geven:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een minpuntje was wel dat er geen ijs was. Ik heb het dus moeten doen met een plak van dat chocolade boomstammetje op de foto hierboven die amper op mijn bordje paste en nog een plakje notencake..

Kerstsfeer

Hoewel het de meeste expats wel bezighoud en de vraag “Ben jij hier met de Kerst of ben je thuis?” door vrijwel iedereen al aan iedereen is gesteld is er van een Kerstsfeer weinig te merken. Op kantoor zeker niet, wat natuurlijk niet vreemd is aangezien de meeste mensen hier moslim zijn en die vieren Kerst niet. Het is hier dan ook geen feestdag waarop iedereen vrij is, er wordt morgen gewoon gewerkt.

Het restaurant in het kamp is de enige plek waar wel een Kerstsfeer is. Dat werd de afgelopen twee weken al beetje bij beetje versierd met kerstverlichting, slingers en zelfs een paar kleine kerstbomen, en gisteren stonden er zelfs aan weerskanten naast de ingang twee Kerstmannen. Die zagen er overigens wel zodanig uit dat ik meteen visioenen kreeg van de Filipijnen waar ze ook gek op dit soort dingen zijn.

Allebei de Kerstmannen, niet levensgroot maar toch zeker een meter hoog, waren voorzien van een saxofoon en een van de twee bewoog zelfs swingend heen en weer op de maat van muziek. Niet helemaal de Kerstsfeer zoals we die in Nederland gewend zijn, maar meer zoals ik al zei die van de Filipijnen en waarschijnlijk ook van de Verenigde Staten waar zulke wanstaltigheden tenslotte hun oorsprong hebben.

Ja, wat zal ik er nog meer van zeggen, kijk zelf maar.

Satellietfoto

Ondanks dat ik twee weken geleden hoorde dat het gebouw waarin ik overdag werk pas een jaar of zes oud is had ik zo mijn twijfels. Als je het gebouw van binnen en van buiten bekijkt dan zeg je zeker dat dat onmogelijk is en dat het vast en zeker veel ouder zou moeten zijn. Verhalen van collega’s die hier al meer dan vijf jaar zitten wijzen daar ook een beetje op: gruwelverhalen over loshangende rolgordijnen, ouderwets houten meubilair, rond rennende ratten en kameelspinnen, en toiletten waar je je ergste vijand nog niet binnen zou laten.

Er is dus blijkbaar het nodige verbeterd maar zelfs nu ziet het gebouw er afgeleefd en verlopen oud, en dan toch pas zes jaar oud? En het schijnt toch echt zo te zijn want als je op Google Maps kijkt en dan met name naar de satellietfoto dan zie je inderdaad dat heel veel er niet zo lang geleden nog niet was.

De plek waar ons kantoor nu staat is inderdaad op de foto nog leeg en ook het hele KAZ kamp ontbreekt, evenals de weg waarlangs wij altijd het terrein binnenrijden. De vraag is alleen hoe oud deze satellietfoto is, maar meer dan een paar jaar zal dat niet zijn. In ieder geval zeker geen dertig jaar…

Inzamelingsactie

Een paar weken geleden is er een actie gestart in het KAZ kamp om speelgoed in te zamelen voor het Kinderziekenhuis in Basrah. Het ziekenhuis is in 2010 geopend en heeft een kleine honderd patiëntjes die allemaal lijden aan kanker. Ze worden verzorgd door Iraaks personeel wat moderne faciliteiten tot hun beschikking heeft, zoals operatiekamers, een tandartspraktijk en een afdeling voor spoedeisende hulp.

De bedoeling is om zoveel mogelijk speelgoed in te zamelen in de maanden december en januari, waarvoor speciale bakken zijn geplaatst in het restaurant. Het verzamelde speelgoed wordt dan na iedere maand uitgedeeld. Jammer genoeg kan ik hier niet aan bijdragen want ik hoorde hier pas van toen ik aankwam en als ik na mijn verlof volgende maand weer terug ga is de actie al weer afgelopen. Gelukkig was er ook een mogelijkheid om een financiële bijdrage te leveren en dat heb ik uiteraard gedaan. Deze actie om geld in te zamelen (“12 days to Christmas”) heeft in totaal meer dan zesduizend dollar opgeleverd.

Vandaag is er een delegatie naar het ziekenhuis geweest om medische apparatuur die dringend nodig was en die gekocht is van het geld af te leveren, samen met het tot nu toe ingezamelde speelgoed.

Met z’n drieën…

Het was vandaag de eerste dag van wat een heel rustig weekend gaat worden. Uiteraard zijn alle Irakezen het weekend vrij maar ook heel veel expats hebben vakantie genomen voor de Kerst. Dat zijn overigens hoofdzakelijk de expats die in Dubai wonen en alleen doordeweeks naar Basrah komen. Voor ons rotators (die geen vakantiedagen en feestdagen hebben) is er geen mogelijkheid om vakantie op te nemen maar er zijn toch nogal wat mensen die door het verschuiven van hun shift deze tijd niet aanwezig zijn.

Vandaag was het zelfs zo dat we maar met z’n drieën op kantoor waren want er zijn eerder deze week verscheidene mensen naar huis gegaan en hun vervangers, die dus normaal gesproken dezelfde dag hier arriveren, zijn er nog niet. Er wordt meestal ook wel rekening met elkaar gehouden, bijvoorbeeld als je zoals ik een back-to-back hebt met schoolgaande kinderen en die dus afhankelijk is van de schoolvakanties. Mijn maat en ik hoefden deze keer niks te regelen om hem eventueel tegemoet te komen zodat hij de feestdagen thuis door kan brengen want hij is al met verlof en ik ben hier met de Kerst, gewoon volgens ons werkschema. 

Ik zag vanmorgen al aan de flares dat de wind weer uit het noorden waaide en dat betekent dat de vochtige lucht weer verdwenen is. Het was ook merkbaar weer kouder maar het was desondanks een mooie zonnige dag die begon met een prachtige lucht:

Potdicht…

Vanmorgen werd ik buiten verrast door mist, en niet zomaar mist want dat hebben we al eerder gehad, maar echte dikke mist. Het zicht was hier en daar op donkere plekken minder dan vijftig meter.

Gek genoeg voelde het niet eens zo koud aan als gisteren, ondanks al dat vocht in de lucht en de toch nog steeds wel flinke wind. De verwachting was dat de mist na de opkomst van de zon wel snel zou verdwijnen maar dat gebeurde niet echt, het bleef tamelijk lang hangen tot wel een uur of tien.

De mist had deze keer ook grote gevolgen. Een paar collega’s die vandaag moesten vertrekken keken vanmorgen vroeg behoorlijk benauwd want als de mist zou aanhouden zou dat wel eens gevolgen kunnen hebben voor het vliegverkeer.

De luchthaven van Basrah is namelijk ondanks de modernisatie van de afgelopen jaren nog steeds niet uitgerust met apparatuur die het mogelijk maakt om vliegtuigen “blind” te laten landen bij slecht weer of slecht zicht. Mijn maat John ondervond dat een paar weken geleden toen zijn vlucht vanuit Dubai niet kon landen en terug moest keren naar Dubai. Niet dat hij het erg vond, hij “moest” nu een dagje langer doorbrengen in Dubai en de luchtvaartmaatschappij compenseerde hem met een gratis business-class ticket, vrij te besteden…

Het is dus niet zo erg als de luchthaven dicht zit als je aankomt, het is pas echt vervelend als het gebeurt als je moet vertrekken. En inderdaad bleken veel vluchten ernstig vertraagd, de eerste landden pas rond het middaguur. Ik weet niet of er collega’s op de ochtendvlucht naar Dubai zaten maar die hadden dus ruim een paar uur vertraging. De collega’s op de middagvlucht waren in ieder geval behoorlijk opgelucht toen de mist vanmorgen eindelijk optrok.

Maar er waren nog meer gevolgen van de mist. Vanmorgen vroeg werden diverse konvooien, naar de luchthaven en naar de andere locaties, allemaal opgeschort tot nader order omdat het te gevaarlijk werd geacht om de weg op te gaan. Klinkt logisch want de wegen zijn al niet best en tamelijk smal, en dat gecombineerd met de rijstijl van de lokale bevolking, dan zit een ongeluk in een klein hoekje.

En tussen de middag tijdens de lunch hoorde ik dat ook het kamp was afgesloten om half zeven, de hekken gingen dicht en niemand mocht er in of uit totdat de mist opgetrokken was. Ikzelf had daar geen last van want ik was zoals gewoonlijk al voor zessen naar het fabrieksterrein gewandeld maar iedereen die vandaag later dan half zeven naar zijn werk ging had dus pech en moest wachten. Tot een uur of tien, toen de mist vrij snel oploste.

Katjes

Vandaag was een rustige maar tamelijk koude dag met verder weinig bijzonderheden, of het moest zijn dat ik zelfs tussen de middag een vest aan heb gedaan tijdens de wandeling naar het kamp voor de lunch. De kille wind zorgde ervoor dat het ondanks de redelijke temperatuur behoorlijk koud aanvoelde, al moet dat aan mij hebben gelegen want ik zag nog zat collega’s lopen in een poloshirt of overhemd…

De enige vermeldenswaardige gebeurtenis van vandaag was toen ik vanavond bij het appartement aankwam en daar drie katjes naar me toe zag komen waarvan twee nog erg jong. Ze bleven op een afstandje zitten, maar een kleine rooie had toch de moed om naar me toe te lopen. Toen ik op mijn hurken ging zitten schrok ze en rende gauw terug naar wat ik denk haar moeder was, want die was duidelijk ouder dan de andere twee. Ik had niks bij me voor ze dus ik ging het gebouw maar binnen, teleurgesteld nagekeken door de drie katjes.

Toen ik Riet later belde vertelde ik natuurlijk over het voorval. “Wat me nou gebeurde toen ik bij het appartement aankwam, zaten er drie katjes. Twee waren nog heel klein en…”. “Nee!”. “Maar ik heb nog helemaal niet…”. “Nee! Er worden geen katjes meegenomen!”. Nou ja…

Tenslotte nog even de melding dat vandaag officieel mijn eerste twee weken erop zitten en daarmee ben ik dus op de helft. Dat werd vanavond gevierd in het restaurant met een ontzettend lekkere hamburger met patat.

Nachtelijke buien en een demonstratie

Gisteren is de wind gedraaid van het noorden naar het zuiden en dat heeft tot gevolg gehad dat het een stuk aangenamer aanvoelde, met name in de avond was het een stuk zachter dan de afgelopen dagen. Omdat de wind nu uit de richting van de Perzische Golf kwam was de aangevoerde lucht ook vochtiger en er werd dan ook voor vannacht regen voorspeld.

Dat leek me gistermiddag en ook gisteravond nog onwaarschijnlijk want de lucht was volkomen helder. Toch werd ik om vier uur vannacht gewekt door het geluid van regen die op het dak kletterde. Ik ben weer ingeslapen en toen ik wakker werd was het gelukkig weer droog. De regenval was duidelijk te merken in het kamp en na het ontbijt op weg naar kantoor want overal lagen enorme plassen die vaak zo groot en diep waren dat ik er omheen moest lopen. 

Hieronder een paar plaatjes daarvan. Het licht wat je op de eerste twee foto’s iets links van het midden op de achtergrond ziet is overigens niet van de zonsopgang maar van een flare ergens buiten het kamp.

En er was een bijzonder gebeuren op het fabrieksterrein vandaag waarvoor we gisteren al waren gewaarschuwd. Er zou vandaag een demonstratie plaatsvinden op het terrein, en nee, niet van woedende burgers uit Basrah maar van onze eigen Iraakse collega’s. Ze zouden in de ochtend gaan protesteren bij het Administratiegebouw tegen een aantal financiële maatregelen die in hun nadeel werken. Die maatregelen worden overigens genomen door hun Iraakse moedermaatschappij die ook een aandeelhouder is van dit bedrijf. Deze collega’s zijn namelijk net als wij door Shell uitgeleend aan BGC, maar zij hebben dus ook te maken met de arbeidsvoorwaarden van hun eigen bedrijf.

Toen we op weg gingen naar de lunch kwamen we langs de plek van de demonstratie waar we zagen dat het nog niet helemaal was afgelopen, er waren nog steeds groepen mensen die met elkaar stonden te praten, maar naar bleek was het allemaal gemoedelijk verlopen. 

Stroomstoring in de vroege ochtend

Vanmorgen heel vroeg werd ik wakker toen mijn telefoon begon te piepen. Normaal gesproken zie ik dan iets van een bericht op het scherm maar er was niets te zien. Ik viel weer in slaap maar werd even later weer wakker toen een van de plafondlichten op mijn kamer spontaan aanging. Het duurde even voor ik zo wakker was dat ik doorhad dat het de noodverlichting was, want verder werkte er niets meer omdat de stroom was uitgevallen. Na misschien een halve minuut sprong het licht even spontaan weer uit toen de stroom weer terug kwam. De piep van mijn telefoon was nu verklaard, die gaf gewoon aan dat er weer een koppeling was met de oplader.

Dit onwelkome voorval herhaalde zich vlak daarna nog twee keer en bij de laatste keer vroeg ik me af of het niet beter was om mijn bed maar uit te gaan, want het was ondertussen al vijf voor vijf. Twijfelen is gaan maar dat gold niet voor mij, ik ben weer in slaap gevallen en werd een kwartier later hardhandig wakker doordat mijn wekker afging (eigenlijk moet ik zeggen de Wekker-App op mijn telefoon). Dat was trouwens de eerste keer deze shift want normaal gesproken ben ik altijd een paar minuten voor de wekker al wakker.

Buiten gekomen op weg naar het ontbijt zag ik dat de stroomstoring nog steeds niet helemaal was opgelost want de straatverlichting werkte niet en het kamp was dan ook grotendeels in duisternis gehuld. Alleen het pad vanaf ons gebouw heeft aparte verlichting die wel werkte, maar rond het restaurant was alles aardedonker. Mijn makkers die in de barakken aan de andere kant van het kamp hun kamer hebben stonden buiten echt in het volslagen donker hoorde ik later, die moesten zowat op de tast naar het restaurant.

Gelukkig brandde daar binnen licht en ook het ontbijt zelf bleek niet geleden te hebben onder de stroomuitvallen. Alleen toen ik net bij de persmachine stond voor mijn glaasje sinaasappelsap viel de stroom weer helemaal uit. Ook deze keer duurde het maar kort en kon ik alsnog mijn sapje tappen, maar de broodrooster was niet meer aan de praat te krijgen en ik moest het dus doen met half getoast brood. Nou ja, de omelet maakte een hoop goed…

Ook de wandeling naar kantoor verliep voor een groot deel in het duister want op de weg langs de fabriek was de straatverlichting uit. Bij de uitgang van het kamp, waar het parkeerterrein is van de auto’s en bussen van onze beveiliging, hadden ze van een rij auto’s de koplampen aangezet zodat er nog een beetje zicht was.

Een beetje wrang is het allemaal wel als je bedenkt dat we onze eigen energiecentrale op het terrein hebben, gestookt met ons eigen gas…

Vergadering in de avond

We hadden vandaag een vergadering voor het hele kamp, geleid door onze Managing Director. Dit wordt een keer in de drie maanden wordt georganiseerd maar dit was de eerste voor mij want de vorige twee keren was ik net vrij. Deze keer zou het ook een bijzondere vergadering moeten worden want hij zou gehouden worden in het nieuwe recreatie-centrum in het kamp want meteen ook feestelijk geopend zou worden.

Vandaag kregen we allemaal een mailtje dat de vergadering verplaatst moest worden want het nieuwe recreatie-centrum is nog niet klaar. Of eigenlijk is het wel klaar maar alle elektriciteit in het gebouw is afgekeurd en moet helemaal opnieuw worden aangelegd. De vergadering werd daarom verplaatst naar de sportzaal, die vanaf vier uur ’s middags dan ook gesloten was omdat alle apparatuur aan de kant geschoven moest worden om plaats te maken voor een paar rijen stoelen.

Nu was vanavond eigenlijk mijn vrije avond, aangezien ik een schema probeer aan te houden van twee avonden sporten en de derde avond vrij. Maar hoewel ik de afgelopen twee dagen al had gesport had ik eigenlijk besloten om vanavond nog wat krachttraining te gaan doen voor mijn benen, maar dat ging dus nu niet door. En dan was de vergadering ook nog eens van zeven tot acht dus we moesten tegen onze gewoonte in vroeg aan de avond-dis.

De vergadering zelf was informatief maar ging over het reilen en zeilen van het bedrijf, daar zal ik jullie verder maar niet mee vermoeien. Daarom maar een foto die ik vanmorgen maakte tijdens de wandeling naar kantoor:

Koud!

Nou denken jullie natuurlijk allemaal dat ik een geintje zit te maken maar dat is echt niet zo, het is hier op het moment met name ’s morgens en ’s avonds als de zon onder is behoorlijk koud. Volgens de Weer-App zakt te temperatuur ’s nachts tot een graad of tien maar ik denk dat de tamelijk harde wind het een stuk kouder doet lijken. En volgens mijn Iraakse maat Haider wordt het de komende weken nog kouder.

Gek genoeg valt het in de ochtend nog mee want dan staat er relatief weinig wind. Tussen de middag liepen we zoals gewoonlijk in overhemd (met al wel een T-shirt eronder) naar het kamp voor de lunch en dat viel knap tegen. We hadden de straffe noordenwind pal tegen en dat was goed te merken. En toen we vanavond terugliepen na het werk was het zelfs met mijn regenjack aan nog erg koud. Het deed me in ieder geval besluiten om morgen mijn das om te doen, en als dat niet genoeg blijkt ga ik mijn vest dragen onder mijn regenjack.

Het betekent ook dat ik mijn jack of mijn vest aan moet als ik naar de sportzaal loop, want zeker flink bezweet teruglopend is dat echt wel nodig. Ik was vandaag trouwens behoorlijk tevreden over mezelf want ik heb een hele soepele vijf kilometer hardgelopen op de band. Ik had zelfs even het idee om er nog een kilometer bij te doen, het is dat ik had afgesproken met mijn makkers om elkaar om zeven uur te treffen in  het restaurant…

Basrah

Het is de laatste tijd redelijk rustig in Basrah na de periode van hevige onlusten een paar weken geleden. Ik las van de week een artikel over de huidige situatie in de stad en daar wordt een mens niet vrolijk van. 

Veertig jaar geleden was Basrah een prachtige stad, welvarend door de handel en het toerisme. De stad had schitterende huizen uit de Ottomaanse tijd en vele kanalen waardoor het het Venetië van het Midden-Oosten werd genoemd. Het is allemaal misgegaan door oorlogen, verwaarlozing en corruptie. Behalve de twee Golf-oorlogen heeft Basrah heel erg geleden onder de acht-jarige oorlog met Iran, nog voor de eerste Golf-oorlog. De grens met Iran is hier hemelsbreed maar enkele tientallen kilometers vandaan en Basrah lag dus in de vuurlinie.

De mensen in Basrah hebben volledig het vertrouwen in de overheid en de politiek verloren, en dat is gebaseerd op wat er gedaan is sinds 2003 om de stad weer op te bouwen. Er is behalve een winkelcentrum en een paar vijf-sterren hotels en restaurants helemaal niets herbouwd. De havenfaciliteiten en het vliegveld zijn hersteld en verbeterd, maar in de stad zelf is er voor de bewoners nog vrijwel niets gedaan. En dat, zegt men, terwijl deze streek door zijn enorme olie-voorraden schatrijk zou moeten zijn maar vrijwel al het geld verdwijnt naar de hoofdstad Bagdad.

Basrah is een van de weinige steden in het Midden-Oosten zonder een effectief waterzuiveringssysteem en het ooit geavanceerde rioleringssysteem functioneert niet meer waardoor de mooie kanalen verworden zijn tot stinkende poelen. Maar er schijnt hoop te zijn aan de horizon want de centrale overheid heeft een lening weten los te peuteren bij Japan om de riolering te gaan verbeteren en met geld van Koeweit wordt er op dit moment een ziekenhuis gebouwd. De Wereldbank komt ook financieel te hulp om de ernstige luchtverontreiniging in de stad tegen te gaan die veroorzaakt wordt door het verbranden (flaren) van het gas van de nabijgelegen olievelden.

En met name voor dat laatste spelen wij als Basrah Gas Company weer een belangrijke rol, maar dat heb ik gisteren al verteld…

Netwerkproblemen

Toen ik vanmorgen bij het IT-gebouw aankwam zat er voor de deur een kat op zijn gemak te pissen. Ze maakte zich totaal niet druk om mij toen ik langs liep, ze bleef gewoon zitten en toen ze klaar was ging ze nog steeds op haar gemak het plasje begraven. Daarna wandelde ze weg zonder me verder een blik waardig te keuren.

Of dit een voorbode was voor de rest van de dag weet ik niet maar het leek er wel op. Toen ik namelijk mijn laptop had opgestart bleek dat er nauwelijks te werken viel want het netwerk functioneerde niet zoals het zou moeten. En dat is lastig als je via dat netwerk verbinding moet maken met je bestanden die allemaal zijn opgeslagen op servers die in data centers staan in een ander werelddeel. Alles verliep moeizaam, inclusief de mail, dus het eerste uur heb ik weinig meer kunnen doen dan naar het scherm staren.

Al snel kwam er een bericht van onze netwerkafdeling. Het was niet een probleem waar ze zelf iets aan konden doen want er was ergens in het land een voor ons cruciale kabel doorgeknipt, waarschijnlijk bij graafwerkzaamheden. We zijn hier net als overal afhankelijk van wat er aan kabels in de grond ligt, maar daar wordt hier iets anders mee opgesprongen dan in bijvoorbeeld Nederland waar zoiets ook wel eens gebeurt maar zeker niet zo vaak als hier. 

Het was dus een moeizame werkdag want het probleem was pas aan het eind van de middag verholpen. Na het avondeten besloot ik wat te ontspannen met een Netflix-filmpje, maar wat denk je, deed de Wifi in het kamp het weer nauwelijks. Ik dacht nog, het zal toch niet? Maar jawel, al snel hoorden we dat er weer ergens een kabel was doorgeknipt…

Basrah Gas 5 Jaar

Vlak voordat ik uit Irak vertrok aan het eind van mijn vorige shift had ik al verteld dat er een grote feesttent op het fabrieksterrein werd opgebouwd voor de viering van het vijf-jarig bestaan van de Basrah Gas Company, of kortweg BGC. Dat feest heb ik gemist omdat ik in Nederland was, maar ik wil er toch even bij stil staan.

BGC verwerkt gas wat in feite een restproduct is van de oliewinning en heeft in die afgelopen vijf jaar de productie meer dan verdriedubbeld. Daarmee speelt het bedrijf een cruciale rol in het reduceren van de uitstoot van broeikasgassen in Irak. Er is in totaal een hoeveelheid van 57 miljoen ton C02-gas verwerkt wat anders in de atmosfeer terecht gekomen zou zijn, een hoeveelheid die overeenkomt met de uitstoot van veertien kolencentrales in een jaar. In 2016 veranderde Irak dankzij BGC van een land wat LPG moest importeren in een land wat LPG exporteert, alleen dit jaar al meer dan vijfenzeventig scheepsladingen en dat betekent nieuwe inkomsten voor het land.

Er staan nogal wat projecten op stapel waar ik en mijn directe collega’s uiteraard ook bij betrokken zijn want projecten leveren informatie en die door moet ons verwerkt moet worden. Daarnaast hebben we onze handen vol aan de training van onze Iraakse collega’s. Het bedrijf heeft een ambitieus plan opgesteld om die mensen, die 93% van het personeelsbestand vormen, allemaal op te leiden.

In essentie kunnen we stellen dat de boodschap was dat de zaken goed gaan op dit moment en dat we de komende tijd niet om werk verlegen zullen zitten…

Sporten

Ik ben meteen na aankomst in het KAZ kamp weer begonnen met mijn gebruikelijke fitness routine, ik ga twee avonden sporten en dan neem ik een avondje “vrijaf”. De twee sport-avonden verdeel ik tussen krachttraining en hardlopen.

Voor de krachttraining ben ik nog steeds afhankelijk van een paar apparaten, het merendeel van de nieuwe sportzaal is nog steeds ingericht voor de echte powerlifters, met heel veel gewichten en halters. Dat is niks voor mij dus ik moet het doen met de apparaten die er staan, wat op zich wel jammer is want ik had een hoopje dat er met de uitbreiding van de sportzaal ook meer apparaten zouden komen en dat is niet gebeurd.

Voor het hardlopen hebben we splinternieuwe hardloopmachines en die zijn op zich prima, zij het dat ze zodanig geplaatst zijn dat je tijdens het hardlopen tegen de blinde muur aankijkt. Er is wel een tv opgehangen maar die hangt recht voor de meest rechts machine, dus als je niet op die band loopt dan moet je scheef opzij kijken om te kunnen kijken en iedereen die wel eens op zo’n band heeft gelopen weet dat dat geen goed idee is.

Al met al zijn de verwachte verbeteringen dus wat minder uitgevallen dan ik had gehoopt maar desondanks ben ik dus weer redelijk fanatiek begonnen. Ik krijg trouwens toch al wel de nodige beweging want ik loop vier keer op een dag de anderhalve kilometer van en naar kantoor.

De foto hieronder laat een mooi stuk van die route zien, met in de verte de rood-witte radio-toren die midden in het kamp staat:

Hoog bezoek

Vandaag arriveerde er een onverwachte bezoeker, mijn baas is over vanuit Dubai. Nou was het natuurlijk niet zo dat hij opeens op de stoep stond, maar toch was zijn bezoek op zijn minst verrassend. Mijn baas, die ik een aantal keren in Dubai heb ontmoet, is namelijk al meer dan anderhalf jaar niet meer in Irak geweest. Hij is gestationeerd in Dubai en zou in feite minstens één week in de maand in Irak moeten zijn, maar hij heeft zich weleens laten ontvallen dat hij er een hekel aan heeft om hier te komen. Nu is hij dus hier en hij heeft beloofd om vanaf nu één week in de maand in Irak te zijn.

Voor vandaag heb ik weer een paar foto’s die ik heb gemaakt onderweg van het kamp naar het IT gebouw aan de andere kant van het fabrieksterrein waar ik werk.

De eerste foto is vanmorgen gemaakt en laat zien dat de zon net opkomt. De rook van de drie enorme flares gaat vrijwel recht omhoog wat aangeeft dat er vrijwel geen wind was.

De tweede foto is gemaakt op weg naar kantoor na de lunch tussen de middag. Het was een prachtige dag al was er toch wat toenemende bewolking. We hadden zelfs nog wel wat regen of een onweersbui verwacht, maar het bleef toch de hele dag en ook in de avond droog.

Vliegen…

Op het eerste gezicht was er weinig veranderd in het kamp, fabrieksterrein en op kantoor ten opzichte van vier weken geleden, maar dat is op zich wel vreemd want er was toch hier en daar wel wat werk in uitvoering.

Een van de dingen waaraan gewerkt werd was een voetpad langs de achterkant van het fabrieksterrein, zodat wandelaars geen gebruik meer hoeven te maken van de rijweg, maar er lijkt in een maand tijd nauwelijks vooruitgang in te zitten. Ik kijk dan natuurlijk wel nog steeds door een Nederlandse bril waar zo’n karwei in uiterlijk twee weken kant en klaar opgeleverd zou zijn.

Ons kantoorgebouw is op zich niet veranderd maar er was wel rondom een rood-wit lint gespannen als afzetting. Het schijnt dat er na de hevige regenval van een paar weken geleden spontaan stukken pleisterwerk van de dakrand begonnen af te brokkelen en dat levert natuurlijk gevaar op. Er is alleen geen enkele activiteit te zien om dat probleem structureel op te lossen. Overigens dacht ik dat dit mankement veroorzaakt werd door de ouderdom van het gebouw, want als je me had gevraagd hoe oud het was had ik gezegd een jaar of dertig. Wat blijkt nu, het is nog geen zes jaar oud…

Iets wat ook niet is veranderd is de aanwezigheid van vliegen. Twee rotaties geleden schreef ik al dat je in het restaurant een vrije hand nodig had om continue de vliegen bij je bord weg te houden, dat is gelukkig nu niet meer zo want in het kamp zitten weinig vliegen meer. Maar ze zitten wel nog steeds rond het fabrieksterrein en in de kantoren. In de praktijk betekent het dat je de hele dag vliegen zit weg te slaan die op je gaan zitten als je aan het werk bent, en tijdens het eerste gedeelte van de wandeling tussen de middag naar het restaurant en terug wordt je voortdurend besprongen door die lastige krengen.

Eigenlijk zijn het er niet eens zo veel meer maar ze zijn heel erg hardnekkig, ze zitten voortdurend op je lijf. Sommige collega’s hebben dan ook al van die elektrische vliegenmeppers over laten komen, en ik denk dat ik dat ook maar eens ga doen. Alleen heb ik daar deze shift natuurlijk niks aan…

Winter

Het is op dit moment als ik de deur uitga ’s morgens om te gaan ontbijten nog helemaal donker. En fris is het ook! Want iedereen denkt wel dat het hier in Irak altijd maar heet is maar dat is dus niet het geval. Het is hier op dit moment winter en dat betekent dat de temperaturen vergeleken met mijn vorige shift (twee maanden geleden) flink lager liggen.

Niet dat het nu meteen onaangenaam is, dat niet echt want overdag is het nog steeds net onder of boven de twintig graden. Maar als de zon onder is gegaan zakt de temperatuur in de loop van de avond en nacht soms tot ruim onder de tien graden en dat is met name ’s morgens te merken. Ik heb dan ook een regenjack meegenomen uit Nederland deze keer, voor de frisse ochtendwandeling naar kantoor maar ook omdat het deze tijd van het jaar flink kan regenen. Mijn collega’s vertelden dat anderhalve week geleden het water nog met bakken uit de lucht kwam, en ook voor gisteren en vandaag was er regen en onweer voorspeld maar dat is uitgebleven. Gisteren was het zelfs een stralend mooie dag met een wolkeloze hemel, en hoewel het er met name rond lunchtijd een beetje dreigend uitzag met toenemende bewolking is het toch helemaal droog gebleven.

Nou ja, als het gaat regenen dan ben ik er met mijn regenjack op voorbereid, en anders is er ook nog de bus. En wat de temperaturen betreft, die schijnen met name ’s nachts nog wat meer omlaag te gaan de komende weken.

Blunder…

Vandaag was mijn eerste dag op kantoor maar in feite was dit al mijn tweede werkdag van deze shift want de dag van aankomst in Irak is de eigenlijke eerste werkdag. En deze dag begon niet goed want ik maakte al meteen een flinke blunder.

Na een redelijk goede nachtrust en zonder dat de wekker hoefde af te lopen stond ik vanmorgen op maar zoals altijd op de eerste werkdag was het weer even zoeken naar het vaste ritme. Ik had al een beetje geprobeerd daarop vooruit te lopen door gisteravond mijn tas al in te pakken maar desondanks vergat ik toen ik de deur uitliep om te gaan ontbijten het allerbelangrijkste: mijn BGC pas.

We hebben allemaal al op onze eerste dag dit belangrijke attribuut gekregen en dat is ook noodzakelijk, want niet alleen moet deze pas te allen tijde overal en altijd op het terrein zichtbaar gedragen worden zodat je herkenbaar bent als werknemer, de pas is ook nodig om vrijwel alle deuren open te maken. En ik kwam er pas achter dat mijn pas nog op mijn kamer lag toen ik de deur van het gebouw uitstapte. En terug naar binnen kon niet, want inderdaad, die deur is beveiligd en heb je dus je pas nodig om binnen te komen…

Nu kun je twee dingen doen in zo’n geval, hopen dat er net een collega in of uit gaat die de deur voor je open kan doen, of je loopt naar de receptie en vraagt hulp. Ik deed het laatste want er was niemand in zicht en ik had geen zin te gaan staan wachten. Bij de receptie kreeg ik van de receptionist zijn pas te leen en drie minuten later kon ik die al weer terug geven met mijn eigen pas weer om mijn nek.

De rest van de dag verliep gelukkig zonder problemen en het was goed om al mijn collega’s weer te zien. Dat wil zeggen, alle expat-collega’s want de Irakese collega’s waren er uiteraard niet. De vrijdag is hier namelijk de eerste dag van het weekend…

Terug in het KAZ kamp

Vanmorgen vroeg landde de Airbus A380 een half uur voor de geplande aankomsttijd op de luchthaven van Dubai. Die gewonnen tijd ging meteen weer verloren want er deed zich een fenomeen voor waarmee Riet en ik ook na terugkeer van Bonaire op Schiphol werden geconfronteerd, het toestel moest wachten want de gate was nog bezet door een ander toestel.

Desondanks liep ik om half negen al in vertrekhal A tussen de winkels waar ik wilde rondkijken voor het een en ander. Een stekker voor Engelse stopcontacten met twee USB poorten om gelijktijdig mijn iPad en mijn iPhone te kunnen opladen was snel gevonden, het andere item waar ik naar op zoek was ook (een Beats draadloze koptelefoon) maar deze bleek in Dubai duurder dan in Nederland. En zo Nederlands ben ik toch nog wel dat ik de aanschaf dan liever een paar weken uitstel dan dat ik teveel betaal…

Het was een lange zit in de lounge want de vlucht naar Basrah vertrok pas om kwart voor twee. Gelukkig kon ik in de comfortabele stoelen in de rokerslounge van de Emirates Business Lounge nog een dutje doen  van een uur want tijdens de zes uur durende vlucht naar Dubai had ik maar twee uurtjes kunnen slapen. Kijk, ik rook weliswaar niet maar in het rokersgedeelte staan gewoon de lekkerste stoelen…

Op weg naar de gate kwam ik mijn jonge Nederlandse collega Jeroen tegen dus tijdens het wachten voor het boarden konden we mooi even bijpraten over onze verlofperiode. De vlucht naar Basrah vertrok ook al keurig op tijd en na aankomst verliepen alle gebruikelijke rituelen zo vlot dat ik me na een klein half uurtje al in de aankomsthal kon melden bij het gebruikelijke ontvangstcomité.

Het duurde echter nog dik vijf kwartier voordat we de taxi’s mochten die ons naar ons konvooi net buiten de luchthaven brachten want Jeroen moest in de rij voor een nieuw visum. We hadden bij aankomst al gezien dat er deze keer meerdere vliegtuigen stonden, wat niet echt gebruikelijk is op de luchthaven van Basrah. De visumhal zat inderdaad vol met wachtenden en we waren er al bang voor dat het wel eens lang zou kunnen gaan duren en dat bleek inderdaad het geval.

Omdat iedereen nu eenmaal met hetzelfde konvooi mee moet zit er niks anders op dan te wachten, maar je raakt in gesprek met je andere collega’s die ook staan te wachten en dan verstrijkt de tijd zonder dat je er erg in hebt. De mannen van het konvooi zaten overigens op hete kolen toen we daar door de taxi’s werden afgezet want het was inmiddels al ver over vieren. Het zou dus niet meer lukken om ons voor donker in het kamp te krijgen aangezien de zon om tien voor vier onder zou gaan en de rit ruim een uur zou duren, en dat is iets wat ze liever proberen te voorkomen.

Het was inderdaad al bijna donker toen we bij het KAZ kamp aankwamen na een vlotte en probleemloze maar nogal hobbelige rit want we hadden duidelijk sneller gereden dan normaal. Rond kwart over vijf stapte ik mijn kamer in het kamp binnen, mijn volgende werkperiode is nu echt begonnen.

Vertrek op Sinterklaasavond

Het is vanmorgen op de valreep nog gelukt om een regenjack aan te schaffen. Nadat ik in Katwijk mijn moeder gedag had gezegd (het was gezellig want mijn oudste broer was er toevallig ook net) ben ik in het centrum nog even langs een zaak met sportkleding gegaan en zowaar, die hadden precies wat ik zocht.

Nadat ik vanmiddag nog even stroopwafels en een stuk jong belegen Goudse kaas (voor mijn Irakese baas) had ingeslagen had ik wat mij betreft alles klaar voor vertrek. Mijn rolkoffer had ik gisteren al grotendeels gepakt, al was er niet zoveel te pakken deze keer. 

Vanmiddag kreeg ik weer het inmiddels vertrouwde telefoontje van de taxi-service van luchtvaartmaatschappij Emirates om te bevestigen dat ik om zeven uur vanavond zou worden opgehaald. Dat was ruim op tijd want mijn vlucht naar Dubai vertrekt pas om tien uur vanavond, en eerlijk gezegd verwachtte ik niet dat het erg druk zou zijn op de weg en op Schiphol want het was tenslotte Sinterklaasavond.

Mijn verwachting kwam uit, het was erg rustig (voor zover je op Schiphol van rustig kan spreken tenminste) en ik zat dan ook al ruim voor acht uur in de Business Lounge met een bakkie cappuccino. Ik zorg er altijd wel voor dat ik ruim op tijd voor het boarden bij de gate ben, maar deze keer hoefde ik niet lang te wachten voordat we aan boord mochten gaan. We vertrokken dan ook precies op tijd en zullen als alles volgens plan verloopt morgenochtend vroeg aankomen in Dubai.

Voorbereidingen voor vertrek

Dit is alweer de laatste week van deze verlofperiode dus ik ben langzaamaan alvast weer begonnen met de voorbereidingen voor mijn vertrek naar Basrah en de volgende werkperiode van vier weken.

Deze keer moet ik er rekening mee houden dat het ook in Irak winter is en dat betekent kans op regen en lagere temperaturen. Op zich is het overdag nog steeds lekker met temperaturen van boven de twintig graden maar als de zon onder is kan het knap koud worden, tot ver onder de tien graden. Dat wordt voor mij met name merkbaar in de vroege ochtend als ik naar kantoor loop en aan het eind van de middag als ik terug naar het kamp loop want de zon gaat op dit moment al voor vijven onder.

Tegen de kou neem ik eenvoudig meer shirtjes mee om onder een overhemd te dragen en de overhemden met korte mouwen vervang ik tijdelijk door overhemden met lange mouwen. Het toeval wil dat ik de meeste overhemden met korte mouwen in Rijnsburg heb, die had ik mee terug genomen voor onze vakantie naar Curaçao en Bonaire. Om die reden had ik deze keer ook mijn rolkoffer bij me en die kon nu dus mooi mee terug met wat warmere kleren dan ik gewend ben mee te nemen.

Wat de mogelijkheid van regen betreft, omdat ik eigenlijk helemaal geen regenjack meer heb moet ik dat maar eens gaan aanschaffen. Zo’n jack is ook handig als het te koud is om helemaal zonder jas te gaan lopen, en uiteraard zal het in Nederland ook heel goed van pas komen.

Afgelopen vrijdagmiddag zijn Riet en ik al naar Haarlem geweest voor dit soort inkopen maar het is er niet van gekomen. Het aanbod was niet geweldig en eerlijk gezegd stond ons hoofd er ook niet naar want we hadden net Paula weggebracht naar de dierenarts. Een online aanschaf lijkt het meest logisch maar wat dat betreft pas ik kleren toch liever eerst voordat ik ze aanschaf. De  tijd gaat wel dringen want morgenavond vertrek ik al weer…

Paula is er niet meer…

Onze Paultje is er niet meer. Vanmiddag hebben we haar naar de dierenarts gebracht en haar daar laten inslapen, haar negen levens waren nu echt op. De foto hierboven is de laatste foto die ik van haar heb gemaakt, vlak voordat we haar weg brachten.

We wisten vanmorgen al dat we het moesten opgeven. Riet had de hele nacht bij haar op de bank geslapen maar kon alleen maar constateren dat er geen zichtbare verbetering optrad in Paula’s toestand, ze at nog steeds niet en lopen ging steeds moeilijker. Ze plaste wel veel en daaruit konden we alleen maar opmaken dat het vocht wat was ingespoten weliswaar was opgenomen maar dat het er gelijk weer uit kwam. Haar nieren werkten blijkbaar niet of nauwelijks meer.

In de loop van de ochtend zagen we dat ze nu niet eens meer aan het eten snuffelde maar gelijk haar kopje weg draaide. Ook drinken ging niet meer, hoewel ze wel haar snuit in het water deed leek het wel alsof haar tong dienst weigerde want echt drinken deed ze niet. Tot ons grote verdriet moesten we toegeven dat verdere behandeling geen zin meer zou hebben en toen we naar de dierenarts gingen voor onze afspraak wisten we al dat we haar deze keer niet meer mee terug naar huis zouden nemen.

Het was ontzettend moeilijk, met tranen in onze ogen namen we bij de dierenarts voor het laatst afscheid. Na de narcose-spuit kregen we van de dierenarts nog een paar minuten om bij haar te zijn terwijl ze insliep, waarna ze de definitieve spuit kreeg die haar hartje stopte.

Paula was op 27 maart 2004 bij ons gekomen als cadeau voor mijn verjaardag. Nadat we onze kat Sproetje drie jaar eerder hadden moeten laten inslapen wilde Riet geen huisdieren meer maar ik was verknocht geraakt aan het gezelschap van een kat, en als Riet de jaren daarna vroeg wat ik voor mijn verjaardag wilde zei ik steevast, “Een kat”.

Uiteindelijk ging Riet zonder dat ik het wist overstag en ging de dag voor mijn verjaardag naar een dierenasiel. Ik wist nergens van want officieel ging ze “naar Noordwijk want daar was het koopavond en Martin moest nodig een jas”. Ze kwam met niks thuis en zei dat ze de volgende dag (mijn verjaardag) naar een andere winkel moest want in Noordwijk hadden ze niks zei ze. De volgende dag ging ze weer op pad met Martin en nichtje Nicole, en toen ik aan de koffie zat kwam ze opeens binnen met een kooi met daarom een grote roze strik en daarin Paula.

Hoe oud Paula was toen ze bij ons kwam weten we niet precies, maar de schatting van het asiel was dat ze ongeveer een jaar oud was. Die schatting was echter gebaseerd op hoe groot ze toen was, maar Paula is nooit echt veel groter geworden. Vorig jaar toen ze ook zo ziek en mager was zei de dierenarts dat ze wel eens ouder zou kunnen zijn dan we dachten, gebaseerd op bepaalde kenmerken.

In eerste instantie was Paula niet eens zo’n gezellige kat. Ze wilde van Riet helemaal niks weten, mij leek ze meer te dulden dan dat ze me aardig vond, en alleen onze zoons Robin en Martin konden alles met haar doen. En het grappige was dat Riet haar nog wel had uitgezocht omdat ze in het asiel zo spontaan en aanhankelijk over was gekomen…

Paula was vanaf het begin erg schrikachtig, wat naar wij dachten was veroorzaakt door het feit dat ze op straat had geleefd volgens het asiel. Dat schrikachtige is nooit helemaal weg gegaan, maar haar eenkennige gedrag naarmate ze ouder werd wel. Met name toen we terug kwamen van de Filipijnen in 2015 bleek ze veel socialer, ze lag iedere avond bij me op schoot en was zowaar veranderd in een gezellige kat.

De laatste jaren met haar waren dus eigenlijk de mooiste, maar nu is onze Paultje er niet meer. Het huis voelt nu al leeg zonder haar…