Misverstand met Facebook

Toen ik vanmorgen even snel mijn Facebook checkte zag ik bij de dagelijkse berichten dat mijn ouwe maat Keith Jones vandaag jarig was. Keith was een collega op Sakhalin gedurende de tijd dat ik daar werkte, en we zagen elkaar ook buiten werktijd vaak want hij was net als ik een vaste bezoeker van de Zima 3 bar op de Compound waar we woonden. Hij was een van de weinige Engels-talige mensen die ik ken die niet alleen vloeiend maar vrijwel accentloos Nederlands sprak. Hij woonde dan ook al jaren in Nederland en het laatst was dat in Uithoorn.

Hoewel we behalve via Facebook geen contact meer hadden wilde ik hem toch even feliciteren met zijn verjaardag en gelijk even vragen hoe het met hem ging. Een half uurtje later kreeg ik via Messenger een onverwacht berichtje van Graeme, een andere collega van Sakhalin die inmiddels met pensioen is en    teruggekeerd naar Australië. Graeme vertelde me dat hij mijn felicitatie had gezien maar dat Keith helaas iets meer dan een jaar geleden is overleden aan prostaatkanker. Dat wist ik niet, dus dit nieuws was toch wel een schok. Het geeft ook aan dat er toch wel een probleem is met sociale media als Facebook, want als iemand komt te overlijden en niemand anders doet er iets mee dan blijft de informatie van de overledene dus gewoon actief. Met als gevolg zulke misverstanden als wat mij nu dus overkwam.

Keith was een altijd opgewekte en welbespraakte man en we hebben vele goeie gesprekken gehad onder het genot van een Baltika 3 in de Zima 3 bar of bij een van de vele barbecues. Rust in vrede, ouwe makker.

Update van de overkant (5)

Tijd weer voor een update over het werk aan de overkant, want de bouwvakvakantie is al weer een paar weken geleden en het werk is dus weer hervat. Het gaat gestaag voort, wat met name aan de appartementen want daar is inmiddels al het eerste deel van de tweede verdieping geplaatst:

De foto hierboven kun je trouwens in groter formaat zien door erop te klikken.

Veel geluidsoverlast hebben we van de bouw niet behalve van één vorkheftruck die bij het achteruit rijden een vreselijk doordringende piep laat horen die zelfs met alle ramen en deuren dicht binnenshuis duidelijk is te horen. Tot overmaat van ramp lijkt het wel alsof dat ding alleen maar achteruit kan rijden want het gaat de hele dag door. En dat niet alleen, de figuur die op dit ding rijdt houdt blijkbaar ook nog eens van vroeg opstaan want het gepiep begint al om half zeven ’s ochtends en op sommige dagen zelfs al om kwart over zes.

Verscheidene buren hebben daarover al geklaagd bij bouwmaatschappij Van Rhijn Bouw, want officieel mag het werk pas om zeven uur ‘morgens beginnen. Dat was overigens ook pas is ingesteld na vele klachten van omwonenden toen de heimachines een paar maanden geleden al om zes uur ’s morgens begonnen. Er wonen hier best veel gezinnen met jonge kinderen dus je kunt wel nagaan hoe blij die waren…

Zelfs Riet heeft inmiddels al een mailtje gestuurd om te klagen over die vorkheftruck en er zijn inmiddels ook bij de Gemeente Katwijk op de klachtensite ook al verscheidene aangiftes gedaan. Of het iets gaat helpen moeten we nog maar afwachten…

Langs de kanaalkant

Achter onze tuin loopt langs het kanaal een pad waar veel gebruik van gemaakt wordt door fietsers en wandelaars. En hoewel het geen doorgaande weg is rijdt er af en toe zelfs wel eens een auto of een bedrijfsbusje omdat soms handiger kan zijn voor werkzaamheden aan de tuin of om iets aan de achterkant te laden of te lossen. Tussen het pad en het kanaal ligt de walkant, die technisch gesproken ook nog hoort bij de door ons van het Hoogheemraadschap gepachte grond tussen het gedeelte van onze tuin wat eigendom is en het kanaal.

Sommige van onze buren gebruiken hun stukje walkant als aanlegplaats voor een boot, en dat recht hebben wij ook maar dat moeten we wel een boot hebben. Die hebben wij niet dus we doen eigenlijk niets met dat stukje grond, ook niet voor wat betreft onderhoud. Het heeft geen zin er iets te poten en dat zou sowieso nutteloos zijn omdat minstens twee keer per jaar het Hoogheemraadschap de walkanten laat maaien.

Dit jaar was de maaier nog niet geweest, en dat heeft mede dankzij het groeizame weer in het voorjaar en de zomer geleid tot een enorme wildgroei. Het onkruid stond de afgelopen weken bijna een meter hoog langs het kanaal en we hadden ook al plannen gemaakt om zelf maar eens te gaan maaien. Buurman Peter had dat drie weken terug al gedaan op zijn stukje met een kastenmaaier. Wij hebben ook zo’n ding maar volgens Riet werkt die niet omdat het draadje iedere keer breekt. En de grasmaaier had geen nut want daarvoor stond het onkruid al veel te hoog.

We besloten het te proberen met de heggenschaar, maar dat moest even wachten want die had Martin net in gebruik om de struiken in zijn voortuin te snoeien. Afgelopen week kwam de heggenschaar terug maar we waren er nog niet aan toe gekomen een poging tot kortwieken te wagen vanwege de regen van de afgelopen dagen. En nu hoeft het niet meer, want ik keek vanmorgen vroeg uit het raam en wat zag ik, de grasmaaier was bezig om alle walkanten waar dat nog nodig was (de mensen met een boot houden het uiteraard wel zelf netjes bij) te maaien.

Het grove werk is nu dus gedaan, we gaan nog wel even kijken of we het zelf met de heggenschaar of de grasmaaier nog wat netter kunnen krijgen. Maar voorlopig ziet het er nu al een stuk netter uit..

Post voor Abby en Monster

Een bijzondere kaart vandaag in de post want de kaart was niet gericht aan Riet of aan mij, maar aan Abby en Monster. Het was natuurlijk geen vakantiegroet of zo van een bevriend kattenstel maar van de plaatselijke dierenkliniek om ons eraan te herinneren dat het weer tijd is voor de jaarlijkse medische check voor onze katten.

We gaan ieder jaar trouw met ze naar dierenkliniek AniCura aan de Langevaart waar ze ieder jaar weer constateren dat Abby veel te zwaar is en vorig jaar dat ook Monster in gewicht iets teveel was toegenomen. Ze krijgen dan ook altijd hun benodigde spuiten, er wordt een gebitscontrole gedaan (altijd prima in orde op wat tandsteen na) en hun nagels worden geknipt.

Dat laatste is zeker voor Monster geen overbodige luxe want haar nagels zijn niet alleen erg lang maar ook nog eens vlijmscherp. Dat is aan de vloerbedekking onze trappen erg goed te zien want om de een of andere reden negeert ze, in tegenstelling tot Abby, alle krabpalen in huis en scherpt ze haar nagels behalve aan de vloerbedekking op de trappen ook aan alle vloerkleden en deurmatten. Het enige gelukkige daaraan is dat het bankstel en de stoelen tot nu toe nog steeds worden gespaard…

Uiteraard hebben we geprobeerd om zelf Monster’s nagels te knippen en daarvoor hebben we zelfs een speciaal nagelschaartje voor katten gekocht. Maar helaas, het is gewoon onmogelijk om haar nagels te knippen omdat ze er doodsbang van wordt en zich met gebruik van al haar nagels los worstelt. Gelukkig gaat het bij de dierenarts wel want daar zit ze opa de behandeltafel te bibberen en laat ze door de dierenarts zonder enig probleem haar nagels knippen. Voor onze vloerbedekking op de trappen is dat al geruime tijd te laat…

Onze eerste vakantie in Frankrijk

Robin en Astrid gaan op vakantie naar Frankrijk en ze gaan naar Normandië. Die aankondiging riep meteen herinneringen op aan onze allereerste vakantie naar Frankrijk, in 1994. Vrienden van ons hadden geprobeerd ons warm te maken voor kamperen, omdat dat zo leuk was voor de kinderen, maar dat zagen Riet en ik niet echt zitten. Het werd Eurocamp, een compromis waarbij we toch op een camping stonden maar dan wel met een gereed staande en compleet ingerichte tent met onder andere echte bedden, kookgerei en een koelkast.

Onervaren als we waren besloten we de vakantie te verdelen over drie locaties: eerst gingen we naar Saumur aan de Loire, vandaar ging het naar St. Cast le Guildo in Bretagne, en de laatste stop was Houlgate in Normandië. Hoewel het op zich een geslaagde vakantie was kwamen Riet en ik eenmaal weer thuis dat zo’n luxe kampeervakantie zeker voor herhaling vatbaar was maar dat we sommige dingen toch anders moesten gaan doen. Het verplicht met de hele familie gezellig naar attracties en bezienswaardigheden bleek Riet slecht bevallen, en in daaropvolgende jaren ging ze dus regelmatig niet meer met dat soort uitstapjes mee en bleef ze bij de tent. En drie verschillende locaties in één vakantie bleek ook te veel van het goede, dus dat werden er hooguit twee en in latere jaren verkasten we zelfs helemaal niet meer.

Een van de dingen die Robin en Astrid willen gaan doen is een bezoek aan de Mont St. Michel, het beroemde eiland met op de top een kathedraal wat alleen bij eb bereikbaar is via de weg. En ook dat riep herinneringen op want daar waren we die eerste vakantie ook geweest. Het was een indrukwekkend bezoek, jammer genoeg was het niet echt mooi weer maar de drukte viel gelukkig mee. We klommen via de steile straatjes en vele trappen helemaal naar boven naar de kathedraal waar we op de omloop ervoor van het uitzicht genoten.

Hier zijn nog een paar foto’s van die vakantie, Riet nog met lang haar en de jongens allebei met blonde koppies. De eerste foto is gemaakt op het plein voor de kathedraal bovenop de Mont St. Michel, de tweede aan de boulevard van St. Cast le Guildo. Het mag duidelijk zijn dat Gijsje haar blonde koppie niet noodzakelijkerwijs van Sandra heeft…

Spinnen…

Meteen al toen we aan de Bankijkerweg kwamen wonen werden we geconfronteerd met een enorme hoeveelheid spinnen in en rond het huis. Dat zal mede te maken hebben met het feit dat het land waarop ons huis is gebouwd vlakbij het water ligt maar ook nog eens landbouwgrond is geweest, maar hoe het ook zei, het is hier bezaaid met spinnen.

Nou is dat niet perse negatief want spinnen eten muggen en dat is heel nuttig, maar teveel spinnen in huis werd toch al snel een dingetje, want er renden regelmatig exemplaren over de vloer op klaarlichte dag waar zelfs onze katten argwanend naar keken. Riet ging op zoek naar een oplossing en vond iets waar we nog nooit van hadden gehoord maar wat de moeite waard leek om te proberen. Het ging om een bedrijf wat een vloeistof aanbracht op kozijnen en deurposten van het huis waar spinnen niet blij van werden. Ze gaan er niet dood van maar het irriteert ze zodanig dat ze erbij uit de buurt blijven.

Het eerste jaar merkten we meteen het resultaat: we hadden veel minder spinnen binnen terwijl onze buren nog steeds steen en been klaagden. Het middeltje leek dus te werken dus het jaar daarop lieten we het bedrijf weer komen in het voorjaar om ons huis te behandelen. Weer waren we tevreden over het resultaat, maar omdat de kosten toch wel aan de hoge kant waren besloot Riet vorig jaar om eens te kijken of het nog steeds veel verschil maakte. Al snel werden we weer overspoeld met spinnen…

Dit jaar is het bedrijf dus weer langs geweest, maar toch zitten we op dit moment weer met een groot aantal spinnen in huis. De meest logische verklaring is het onevenredig grote hoeveelheid regen die we hebben gehad in vergelijking met de vorige veel drogere zomers. Waarschijnlijk heeft dat een negatief effect gehad op de aangebrachte vloeistof en misschien is het wel helemaal weggespoeld. Riet overweegt nu zelfs om het bedrijf maar een tweede keer te laten komen.

De meeste spinnen zitten overigens nog steeds in de tuin. Maar ook daar is het nu zo erg dat we niet eens meer door de tuin kunnen lopen zonder tegen een spinnenweb aan te lopen. En het zijn joekels van kruisspinnen, maar zolang ze in de tuin blijven zitten vinden we het prima. en hopelijk vliegen alle muggen ook in zo’n web in de tuin voordat ze ons huis binnen komen vliegen…

Eindelijk weer een concert!

Grote verrassing begin deze week toen ik een bericht kreeg van een ticket agency waar ik altijd mailings van krijg: er komt weer een concert van Dream Theater in Nederland, en weliswaar pas op 13 mei volgend jaar maar de kaartverkoop zou aanstaande vrijdag al beginnen. Razendsnel nam ik contact op met mijn jongste broer en ik kreeg al snel bericht terug dat hij en mijn neef Bastian zeker meegaan, sterker nog, mijn broer gaat de kaarten regelen zei hij.

Ikzelf postte toch (eigenlijk tegen beter weten in) even in onze familie-App dat het evenement eraan stond te komen, met de vraag of er nog iemand meeging. Ik had stiekem toch een beetje bekend op een positieve reactie van schoondochter Astrid want ik weet dat die ook wel van dit soort muziek houdt. Maar na de twee verwachtte reacties van Riet en Sandra, die allebei aangaven maar over te slaan, kreeg ik een positieve reactie van Robin: die wilde het wel eens een keer zien zei hij. Snel stuurde ik mijn broer bericht dat er geen drie maar vier kaarten besteld moeten gaan worden.

Het duurt dus nog wel een paar maanden, maar ik kijk er nu al naar uit. Zeker omdat er in oktober alweer een nieuw album van de mannen verschijnt, en ook daar ben ik benieuwd naar. Hopelijk is zanger James Labrie wel wat beter bij stem dan tijdens het vorige concert wat we hebben gezien. Net als in mei volgend jaar was dat in Afas Live in Amsterdam, en toevallig ook het laatste concert wat we hebben gezien want vlak daarna brak de Corona-crisis uit…

Herinnering aan een schitterende dag voor Riet

Het is vandaag al weer zeven jaar geleden dat Riet met een paar van haar ALIG-vriendinnen staat ging kijken op het eiland Tacloban hoe het ingezamelde geld voor wederopbouw na de ramp met superstorm Yolanda was besteed. De spontaan door Riet’s zus Ans en vrienden gestarte inzamelingsactie had een fors bedrag opgeleverd waarmee op het zwaar getroffen Tacloban onder andere een school zou worden herbouwd. Deze school, in het dorpje Isabel, was dan ook op de dag af zeven jaar geleden een van de doelen van het bezoek.

ALIG staat overigens voor Alabang Ladies International Group, een vereniging van expat-vrouwen die behalve voor de gezelligheid was opgericht om waar mogelijk liefdadigheidswerk op te zetten en indien mogelijk uit te voeren.

 

 

 

 

 

 

Riet kon met eigen ogen zien dat het geld wel degelijk goed was besteed want er stond een hele nieuwe school met bovendien nieuwe meubels en nieuw studiemateriaal. De dankbaarheid van de bewoners van Isabel en uiteraard de kinderen was al te zien voordat ze het schoolterrein betraden want er hing bij de ingang een groot spandoek met de namen van de bezoekende dames en een dankwoord. Overbodig te zeggen dat de tranen bij de dames al in de ogen schoten, zelfs bij Riet die toch niet zo gauw ontroerd raakt.

Er werden na de school nog een aantal projecten bezocht en de conclusie was dat er met het ingezamelde geld goed werk was verricht. Een prachtige herinnering dus voor Riet die dit nooit meer zal vergeten. Ze zou alleen graag nog eens om een hoekje willen kijken hoe het er nu allemaal bijstaat, maar of dat ooit gaat gebeuren…

Eerste nieuwe klus

Het is tot nu toe nog redelijk rustig geweest in de eerste maand in mijn nieuwe job. De nieuwe gereorganiseerde organisatie is officieel op 1 augustus van start gegaan en sinds die datum zit ik dus in mijn nieuwe rol. De afgelopen maand was voor vrijwel iedereen in het bedrijf nieuw dus het was, ook voor mij, in eerste instantie een oriënterende fase waarin de enorme hoeveelheid beschikbare documentatie over de nieuwe structuur van het bedrijf werd toegelicht. Er was heel veel gedetailleerde informatie beschikbaar over de nieuwe teams en de nieuwe individuele rollen daarin en net als vrijwel iedereen hield ik me daar in hoofdzaak de afgelopen vier weken bezig.

Saillant detail was wel dat mijn nieuwe baas vrijwel de hele maand op vakantie was dus moest ik zelf zo goed als dat ging mijn weg vinden. Ik had naast het doornemen van alle documentatie diverse online gesprekken met nieuwe teamgenoten (waarvan ik er een paar overigens al kende) maar echt werk kwam er nog niet af. Gelukkig was mijn baas vorige week terug van vakantie en in een eerste gesprek bekeken we de mogelijkheden en mogelijke opties waar ik ingezet zou kunnen worden. Gisteren kreeg ik te horen dat er een project is geselecteerd waarop ik ga worden ingezet en vandaag had ik daarover mijn eerste meeting met degene wiens taak ik daarin ga overnemen.

Het gesprek leverde een paar verrassingen op, met als eerste dat ik ga fungeren als manager voor alle IT en Information Management gerelateerde zaken. Maar de grootste verrassing was wel het project zelf, het bleek namelijk een project op de Filipijnen! En ik denk dat mijn ervaring met het Malampaya project daar een rol in heeft gespeeld, al heeft het daar in eerste instantie vrijwel niets mee te maken.

Het project is het ombouwen van de Tabangao raffinaderij naar een fabriek die gas moet gaan omzetten van vloeibare vorm naar gasvorm. Deze raffinaderij ligt in de stad Batangas, gelegen op Luzon, hetzelfde eiland dus als Manila maar dan iets meer dan honderdtwintig kilometer zuidelijk daarvan aan de zuidkust van het eiland. Ik ben daar op zich niet mee bekend want Malampaya had weinig te doen met Tabangao, maar helemaal onbekend is het uiteraard niet. En ik heb begrepen dat ik mogelijk zelfs een paar ouwe bekenden ga tegenkomen.

Op de kaart zie je blauw omrand Muntinlupoa, de voorstad van Manila waar we hebben gewoond, en onderaan bij het rode kader ligt Batangas. En de eerste vraag van Riet was natuurlijk, “Wanneer moet je daar naar toe? Want dan ga ik mee!”…

Verhuizing van Astrid

Nu Astrid en Robin officieel gaan samenwonen in de Collegiantenstraat moest het huis van Astrid in Voorburg uiteraard worden leeggehaald. De vraag was daarbij wat er mee naar Rijnsburg zou verhuizen en wat er eventueel kon worden verkocht of weggedaan. Gelukkig konden een paar dingen die Astrid aan het huis had gedaan worden doorverkocht aan de nieuwe huurder, maar het bleef natuurlijk toch zo dat ze een dubbele huisraad hadden. Er werden wat advertenties op Marktplaats gezet om het een en ander te verkopen, de rest zou vandaag verhuisd worden naar Rijnsburg.

Robin had een bus geregeld voor het transport maar kreeg in plaats daarvan een kleine vrachtwagen mee van het verhuurbedrijf zodat nu alles in één keer mee kon. Voor het inladen in Voorhout was er al hulp geregeld, Martin, Riet en ik zouden helpen bij het uitladen in Rijnsburg. We kregen een seintje toen de vracht uit Voorhout vertrok zodat we al in de Collegiantenstraat stonden te wachten toen het vrachtwagentje aankwam. De helpers uit Voorhout waren ook meegekomen zodat we genoeg helpende handen hadden om de klus te klaren.

Het uitladen viel mee omdat het vrachtwagentje voorzien was van een elektrische laadklep en alles was er dan ook snel uit. Van verscheidene kasten en het bankstel hadden we al snel in de gaten dat die niet via de smalle trap vanuit de garage naar boven zouden kunnen worden gebracht dus die gingen via de stenen trap en de galerij buitenom, om via de voordeur (die in het huis op de eerste verdieping aan de achterkant is) naar binnen te worden gebracht. Het was nog een hele krachttoer om kasten naar boven te krijgen via de smalle trappen (het huis heeft in totaal vier verdiepingen en veel meubels moesten naar de zolder) maar het meeste lukte wel. Een paar kasten waren al uit elkaar gehaald en het bed werd in de garage nog even snel ontmanteld in behapbare gedeelten.

Alleen het bankstel kon met geen mogelijkheid door het trapgat en moest dus terug naar de garage. Daar bleek bij nadere inspectie dat er wel een mogelijkheid was om ook dat in gedeeltes op te splitsen maar dat zou wat werk kosten en werd dus verschoven naar een later tijdstip. De rest kwam uiteindelijk allemaal op de bestemde plaats in het huis aan en al met al duurde de hele klus net aan twee uur, inclusief de pauze met broodjes.

Robin en Astrid zulle nog wel een poosje bezig zijn met het inrichten van het huis met de nieuw aangekomen spullen maar ze wonen nu definitief samen dus daar hebben ze allee tijd voor.

Muziek…

Al sinds mijn tienerjaren ben ik bezig met muziek en behalve dat ik iedere dag uren naar muziek luister speel ik ook al sinds mijn tienerjaren gitaar. Hoewel ik lichtjaren verwijderd ben van echte talenten zoals Steve Vai en Paul Gilbert of zelfs maar mijn jeugdidool Mick Box van Uriah Heep heb ik er altijd veel plezier in gehad. De laatste jaren worden de vingers strammer en gaat het niet meer zo soepel als ik zou willen maar ik speel nog steeds vrijwel iedere dag nog wel even op een van mijn gitaren.

Ik zeg gitaren want ik heb er in de loop van de jaren vijf verzameld, drie akoestische waarvan een twaalf-snarig en twee elektrische. Mijn elektrische Framus heb ik al ruim vijfenveertig jaar, die heb ik nog overgenomen van ene Leo waar ik toen mee in een band speelde. Mijn akoestische Ibanez Concord (een imitatie van de Gibson Hummingbird) heb ik ook al bijna vijfenveertig jaar, die heb ik nog in Rijnsburg gekocht in muziekwinkel Sikking die toen nog in winkelcentrum De Hoftuin zat. Ruim dertig jaar later, we woonden toen op het Russische eiland Sakhalin, vond ik dat ik wel eens wat nieuws had verdiend en dat resulteerde in eerste instantie in de aankoop van een akoestische Yamaha CPX900 uit de Compass serie.

Mijn tweede elektrische gitaar vond ik bij toeval in Tokio tijdens onze vakantie in Japan in 2007. In een van de talloze muziekwinkels vond ik een gitaar die ik vanaf het moment dat ik hem in een advertentie in een muziekblad had gezien wilde hebben. De Nederlandse prijs was alleen zodanig dat daar geen kijk op was, maar toen ik de gitaar in mijn handen had in die muziekwinkel was ik alsnog verkocht, mede omdat hij in Japan een stuk goedkoper bleek te zijn. Het hele verhaal van de aankoop kun je lezen in mijn boek over ons verblijf op Sakhalin.

De laatste gitaar die ik kocht was de twaalf-snarige Lag Tramontane die ik tijdens ons verblijf op de Filipijnen in een muziekwinkel tegenkwam. Hij was in de aanbieding en ik mocht hem meenemen voor de halve prijs, iets wat ik natuurlijk niet kon afslaan. Ik had trouwens in een andere muziekwinkel in Manila ook al een mooi buizenversterkertje gekocht van het merk Laney omdat ik daar ook een aantal jaren in een band heb gespeeld.

Mijn grote wens was altijd dat een van mijn kinderen mijn interesse in muziek zou delen, en dan met name natuurlijk voor wat betreft het spelen van de gitaar zodat ik mijn verzameling te zijner tijd met een gerust hart kan overdragen. Maar helaas, ze hadden geen van beiden het geduld om te leren spelen en hielden het allebei al na vijf minuten proberen voor gezien. Mijn hoop is nu gevestigd op mijn kleinkinderen en gezien de foto van Gijsje die ik vandaag toegestuurd kreeg ziet het er vooralsnog hoopvol uit…

Eerste competitiewedstrijd van het seizoen

Vanmiddag was het dan eindelijk weer zover na meer dan een jaar, er was weer competitie-voetbal op Nieuw-Zuid. De eerste wedstrijd van het seizoen was tegen Kozakken Boys uit Werkendam, altijd een geduchte tegenstander die vroeger altijd indruk maakte met hun fysieke sterke ploegen maar die de laatste jaren altijd meedraait aan de top dankzij hun blijkbaar riante budget waarmee ze de betere spelers uit het amateurvoetbal kunnen halen.

Quick Boys is in naam ook wel een topclub maar de meest recente gloriejaren liggen al weer jaren achter ons en na de moeizame weg terug naar de hoogste amateur klasse (tegenwoordig de Tweede Divisie) is de club weliswaar op het niveau waar het wil zijn maar de vraag is maar of er een rol van betekenis kan worden gespeeld. Daar leek het aanvankelijk wel op maar na een paar goede en veelbelovende resultaten in het eerste competitiejaar in de Tweede Divisie gooide de Corona-crisis roet in het eten. Het lopende seizoen werd nog voor de helft van de competitie al afgebroken en het afgelopen seizoen werd zelfs helemaal opgeschort.

De vraag is dus nu hoe Quick Boys uit de verplichte voetballoge periode is gekomen. Het was weer een komen en gaan van spelers toen er niet werd gevoetbald maar een paar nieuwe aanwinsten leken veelbelovend. Met name de terugkeer van Kaj Tejan, de topscorer die twee jaar geleden naar notabene Kozakken Boys was vertrokken leek goed nieuws maar nog tijdens de oefenperiode vertrok de spits voor een profavontuur naar Top Oss. De oefenwedstrijden leverden wisselende resultaten op en het was af en toe niet bepaald geweldig wat we te zien kregen.

De verwachtingen waren desondanks toch wel aan de hoge kant, er was een groot vuurwerk vooraf en de eerste tien minuten van de wedstrijd tegen de Kozakken zagen er goed uit met een flink veldoverwicht. Maar nadat enkele enorme kansen waren verprutst zakte Quick Boys weg en werd de eerste helft een soort schaakwedstrijd met veel geschuif op het middenveld. Kozakken Boys kwam duidelijk beter uit de kleedkamer maar kreeg tot diep in de tweede helft nog steeds geen enkele uitgespeelde kans. Dat in tegenstelling tot Quick Boys dat met regelmaat de ene na de andere geweldige kans (drie keer alleen op de keeper af) wist te verprutsen.

En jawel, de eerste de beste uitgespeelde kans voor Kozakken Boys leverde via een slim uitgespeelde counter meteen een doelpunt op. En hoewel Quick boys daarna nog enkele riante kansen kreeg om de stand gelijk te trekken lukte dat niet. En Quick Boys mocht zelfs van geluk spreken dat Kozakken Boys na het doelpunt ook niet gelukkig was in de afwerking (twee keer op de lat waarvan een keer met een leeg doel) anders was de score nog beschamender geweest. Een kopbal vlak voor tijd van Quick Boys op de paal maakte het drama compleet en zo werd de eerste competitiewedstrijd verloren.

Geen goed begin dus en er zal duidelijk wat moeten gebeuren om de ploeg aan het draaien te krijgen. Of misschien moeten gewoon onze verwachtingen drastisch naar beneden worden bijgesteld…

Max is te gast

Ans, de zus van Riet heeft een Terrier genaamd Max, een hartstikke leuk en onvermoeibaar beestje. Vooral achter een weggegooide tennisbal aanrennen gaat hem nooit vervelen en daarmee kun je hem uren bezig houden. En zoals met alle huisdieren is het lastigste probleem wat te doen als je op vakantie gaat of een weekendje weg, daar weten wij met onze twee katten alles van

In dit geval was Ans een weekendje weg en was Max ondergebracht bij Nicole, de dochter van Ans. Probleem daarbij was dat die vandaag ook een middagje weg moest en er moest dus snel kortstondige oplossing gevonden worden voor het onderbrengen van Max. Riet werd gebeld en die vond het uiteraard meteen goed om even op Max te passen.

Van Max heb je totaal geen last, het punt is dat onze twee katten hem als een indringer zien en Abby heeft Max al een keer de stuipen op het lijf gejaagd door bovenop hem te springen en hem een paar flinke halen te bezorgen met haar vlijmscherpe klauwen. Sindsdien zorgt Max ervoor dat als hij een keer bij ons is hij uit de buurt van de katten blijft. Die reageren overigens niet agressief meer naar hem (ze hebben blijkbaar geconstateerd dat ze hem wek kunnen hebben) maar ze blijven hem wel voortdurend in de gaten houden en daar wordt Max stikzenuwachtig van. 

Het werd vanmiddag simpelweg opgelost door de katten binnen te houden en Max lekker in de tuin te laten rennen, iets wat hij toch al graag doet. Het was bovendien nog eens mooi weer voor de verandering dus had Max het helemaal naar zijn zin. Zijn verblijf werd overigens wat langer dan verwacht want Nicole haalde hem in plaats van rond vijf uur pas tegen half zeven op. Ze was de arme Max vergeten…

Volgende mini-Lego project

Het is alweer een tijdje geleden dat Riet en ik samen aan de tafel zaten om huisjes van mini-Lego (de merknaam is eigenlijk LOZ) in elkaar te zetten. Daarom ben ik anderhalve week geleden weer eens gaan bladeren op de site van de webshop AliExpress om te zien of er nog interessant aanbod was en jawel, er was een straatje met Japanse huisjes wat we nog niet hebben. De bestelling was snel gedaan en in tegenstelling tot de vorige keren, waarbij we soms weken moesten wachten, viel vandaag de bestelling al in de bus.

We gaan alleen niet meteen beginnen want daar heeft Riet een veto over uitgesproken. Ze vindt dit typisch een activiteit voor de komende donkere maanden en daarom liggen de pakketjes nu op de plank, te wachten tot het ’s avonds weer vroeg donker wordt…

Eindelijk weer eens naar Nieuw-Zuid

De afgelopen jaren heb ik bar weinig wedstrijden van mijn cluppie Quick Boys bijgewoond. Dat had enerzijds te maken met het feit dat ik sinds mei 2018 de helft van de tijd in Irak zat voor mijn werk en aansluitend daarop volgde de Corona-crisis die alle voetcompetities lam legde. De paar wedstrijden die er begin vorig jaar werden gespeeld moesten zonder publiek worden afgewerkt en al snel werd de hele competitie 2019-2020 stilgelegd. De competitie van 2020-2021 is zelfs helemaal niet gespeeld.

Nu de Corona-crisis meer onder controle komt omdat heel veel mensen inmiddels zijn ingeënt mogen sportwedstrijden weer en gaat binnenkort de competitie 2021-2022 beginnen. Ondertussen zijn alle clubs en dus ook Quick Boys begonnen met het spelen van oefenwedstrijden. De eerste oefenwedstrijden heb ik aan me voorbij laten gaan omdat het dansel uitwedstrijden waren of het weer was zodanig dat ik afzag van het lijfelijk aanwezig zijn.

De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik toch al een paar jaar niet meer het enthousiasme kan opbrengen om zoals vroeger iedere wedstrijd van Quick Boys te bezoeken. Bijna dertig jaar lang heb ik dat samen met mijn vader gedaan, in weer en wind hebben we vrijwel alle wedstrijden zowel uit als thuis bezocht. Dat ging zover dat we zelfs voor een onbeduidend bekerwedstrijdje helemaal naar een verre uithoek van Friesland reden, wat toch al gauw een rit was van twee en een half uur rijden heen en twee en een half uur terug.

Toen mijn vader overleed in november 2010 waren Riet en ik net verhuisd naar Maleisië en in de jaren dat we daar woonden kwam er sowieso weinig van het bezoeken van wedstrijden maar eenmaal terug in Nederland kon ik zonder mijn vader niet meer het enthousiasme opbrengen om ieder week te gaan. Zelfs thuiswedstrijden liet ik regelmatig schieten als het weer me niet aanstond of wanneer mijn broer Alex (die de laatste jaren ook vrijwel altijd meeging met mijn vader en mij) afbelde. Ik heb tijdens de Corona-crisis het voetbal dan ook niet zo erg gemist dat ik bij de eerste gelegenheid richting Nieuw-Zuid ging. Vandaag was eigenlijk de eerste keer sinds ik weet niet eens meer wanneer, en zelfs dat kwam hoofdzakelijk door een text-berichtje van mijn broer waarin hij vroeg of ik nog van plan was om te gaan.

Zo stonden we voor het eerst na lange tijd weer samen aan de lange zijde van het veld, recht tegenover de tribune lekker in het zonnetje. En het was maar goed dat het zonnetje scheen van wat we op het veld zagen kregen we het beslist niet warm. Het was de laatste jaren al niet echt overtuigend geweest wat we van onze club op het veld zagen en dat was blijkbaar niet veel veranderd. Van de spelers op het veld waren er nog maar een paar bekenden en de nieuwelingen konden nog niet overtuigen. Het resultaat, een schamele 1-1 tegen een club die twee niveaus lager acteert was dan ook behoorlijk teleurstellend.

Desondanks zullen we vanaf nu wel weer met enige regelmaat naar Nieuw-Zuid gaan, want dat heb je nou eenmaal met clubliefde, dat zit ingebakken en gaat niet zomaar weg…

Robin en Astrid gaan samenwonen!

Vandaag was een mooie dag voor Robin en Astrid. Ze hadden al de beslissing genomen om te gaan samenwonen en vandaag is dat officieel bekrachtigd met het tekenen van een samenlevingscontract. En wij als ouders zijn natuurlijk hartstikke blij met deze stap en we hopen dat ze samen nog heel veel gelukkige jaren mogen krijgen.

Ze hebben elkaar ontmoet in de herfst van 2019 en toen we Astrid ontmoetten zagen we meteen al de klik tussen die twee. Astrid woonde in de wijk Oosthout in Voorhout wat op fietsafstand is van Rijnsburg en dat maakte het heen en weer pendelen lekker makkelijk.

Dat er een klik was bleek trouwens snel want na amper een jaar samen begonnen al voorzichtig de opmerkingen over het bij elkaar in trekken, maar dat was toch een stap waar ze allebei toch even over moesten nadenken.

Samenwonen zou betekenen dat ofwel Astrid ofwel Robin hun huis zouden moeten opgeven, en de logische keus zou Astrid zijn omdat zij een huurhuis had in Voorhout en Robin een koophuis in Rijnsburg.

Maar hoewel Astrid nog opmerkte dat ze nooit had gedacht ooit nog eens in Rijnsburg te wonen nam ze toch de beslissing om haar huisje op te geven en bij Robin in te trekken. Samen zijn ze vanaf dat moment druk bezig geweest om waar nodig nog wat dingen aan Robin’s huis op te knappen, met name het inrichten van de bijkeuken als bakstudio voor Astrid. Had ik trouwens al gezegd dat ze een buitengewone bakster is en ons al heel wat heerlijke baksels heeft voorgezet?

En nu is het dus definitief geregeld, Astrid en Robin zijn nu officieel een stel (al waren ze dat voor ons allang al). Het enige dat nog moet gebeuren is het verhuizen van de spulletjes van Astrid vanuit Voorhout naar de Collegiantenstraat in Rijnsburg, maar daar hebben ze nog ruim de tijd voor want Astrid’s huurcontract loopt nog tot begin september. Goed dat Robin een vooruitziende blik had en een groot huis heeft gekocht met heel veel ruimte…

Nog steeds geen zomer…

Vergeleken met de afgelopen jaren is de zomer tot nu toe een behoorlijke tegenvaller. We zitten nog steeds met heel veel restricties in diverse landen ten aanzien van de Corona-crisis wat op vakantie gaan flink moeilijker maakt en daarnaast is het weer ook nog eens ronduit beroerd. Met name de afgelopen twee jaar hebben we zomers gehad met een of zelfs meerdere hittegolven (waar ook weer niet iedereen blij mee was) maar daar zijn we dit jaar nog niet eens in de buurt gekomen. Op een mooie week in juni na hebben we nog helemaal geen zomerweer gehad. Het is voor ons het beste af te meten aan het aantal keren dat we op ons terras bij het kanaal hebben gezeten, en dat was dit jaar hooguit twee of drie keer.

Eigenlijk mogen we niet eens klagen volgens de weerdeskundigen want die zeggen dat we de afgelopen jaren gewoon verwend zijn met uitzonderingen en dat wat we nu hebben eigenlijk een doorsnee Nederlandse zomer is. Nou, lekker dan, we zullen het blijkbaar voorlopig moeten doen met temperaturen die amper boven de twintig graden komen, heel veel regen (zware buien hebben de afgelopen dagen met name in Limburg voor enorme overstromingen gezorgd) en harde wind.

Deze foto is helaas representatief voor deze zomer…

 

Eindelijk weer een reünie

Ik heb een paar ouwe collega’s, en ik kan die uitdrukking zo langzamerhand zonder problemen gebruiken, die ik al ken sinds het begin van de jaren negentig. We werkten samen in het Hofplein-gebouw in Rotterdam wat toen in de volksmond nog de Shell-toren werd genoemd, en nu vaak door ouwe Rotterdammerts nog steeds trouwens ook al is het dat al ruim vijfentwintig jaar niet meer. In de loop van de jaren zijn er mensen verkast, met pensioen gegaan of uit het oog verloren, maar er is een klein clubje waar we nog steeds elk jaar mee uit eten gaan. Het clubje is wel kleiner geworden maar de harde kern bestaat nog steeds uit mensen van het eerste uur: Karel, Walter, WillemM en ikzelf (oftewel WillemK).

We slagen er al ruim twintig jaar in om ieder jaar minstens één keer samen te komen en dan ergens samen wat te gaan eten. Zelfs in de jaren dat ik in het buitenland woonde en werkte lukte het altijd om tijdens een bezoek aan Nederland wat te regelen, alleen vorig jaar hebben we vanwege de Corona-crisis noodgedwongen moeten overslaan. Maar nu het weer kan heb ik gelijk de gelegenheid te baat genomen om iedereen weer te mailen en zo wat af te spreken. De mail is altijd inclusief mensen die niet meer reageren, gewoon omdat we op die manier toch contact proberen te houden, en wie komt is welkom, wie niet komt krijgt gewoon de volgende keer weer een uitnodiging.

Gisteravond was het dan eindelijk weer zover, we hadden elkaar nu bijna twee jaar niet gezien. Deze keer hadden we geen moeite met het afspreken van een datum maar wel met een eet-locatie, want veel restaurants hebben vanwege de Corona een beleid dat groepen groter dan twee mensen familie van elkaar moeten zijn, en dat zijn we ondanks meer dan dertig nog steeds niet. Het idee van Karel om eens Mexicaans te gaan eten liep daarop stuk, ik kon nergens reserveren voor onze groep (die vooralsnog alleen uit de harde kern zou bestaan) en we besloten daarom om het deze keer maar gewoon aan het toeval over te laten en maar te zien of we ergens terecht konden.

Omdat Rotterdam voor de meesten het meest centraal is gelegen spreken we bijna altijd daar af, en we komen dan samen in het cafe achter De Doelen, wat tegenwoordig de Stadsbrasserie heet. Normaal gesproken doen we dan op het terras een paar biertjes voordat we naar een restaurant vertrekken, maar vanwege de harde wind was het terras deze keer geen optie. Dat was al de tweede tegenvaller, de eerste was dat WillemM vanwege drukke werkzaamheden (zowel werk als privé) geen kans zag om te komen. Het werd dus binnen zitten, waar ik (na zowaar eens op tijd gearriveerd te zijn om klokslag zes uur) ruim een kwartier moest wachten op Walter die op de voet werd gevolgd door Karel.

Het was rustig in de Stadsbrasserie en we besloten om daar gewoon te blijven om een hapje te eten. Dat het gezellig was blijkt wel uit het feit dat het opeens negen uur was, tijd om op te breken. Hopelijk zijn we de volgende keer weer compleet, en mede daarom besloten we om geen heel jaar meer te wachten maar te kijken of we eind van dit jaar ook nog wat kunnen regelen.

Op de foto zie je van links naar rechts Karel, mijzelf en Walter:

Pimmetje

Gisteravond verscheen er op de buurt-App een berichtje van buren verderop die een kat in hun tuin hadden en ze vroegen dan ook of iemand wist waar het beestje thuis hoorde.

Ze hadden er wat foto’s bij geplaatst van de kat die voor de ramen zat. Blijkbaar waren het geen “kastenmensen” want bij ons was het arme beestje in ieder geval even naar binnen gehaald want het was nogal regenachtig weer en het was overduidelijk geen zwervertje.

Vanmorgen vroeg was er bij ons in de buurt duidelijk het klaaglijke ge-miauw te horen van een katje, en toen Riet naar het hek liep kwam het katje wat we herkenden van de foto meteen aanlopen met de staart in de hoogte. Het beestje was duidelijk blij met het menselijke medelijden en liet zich gewillig door Riet oppakken die haar meenam de tuin in. Het katje zag er verzorgd uit, was beslist niet mager en had zelfs geen honger want de brokjes die we haar voorzetten hoefde ze niet.

Onze eigen katten keken verbaasd en achterdochtig naar de nieuwkomer, die al snel de serre in kwam en pontificaal in de mand van Abby en Monster ging liggen. Die verkasten naar de woonkamer waar ze duidelijk op hun hoede naar het rooie katertje gingen zitten kijken. Vreemd genoeg was er geen echt vijandige houding te bespeuren, geen dikke staarten of blazen naar de “indringer”, zoals ze altijd deden tegen onze overleden poes Paula.

De vraag was natuurlijk wat te doen met het katje, want ze hoorde duidelijk ergens thuis. Riet plaatste allereerst een bericht op alle buurt-Apps en daar kwam al snel een reactie op van iemand die in de buurt woonde. Ze kwam zelfs kijken maar het bleek ook weliswaar om een rooie kat te gaan maar niet die bij ons was komen aanlopen. De volgende actie was het bellen naar de dierenambulance voor advies. Die hadden op dat moment weinig te doen zeiden ze dus ze kwamen gelijk even langs om de chip van het katje uit te lezen.

En wat bleek, ze hoorde thuis aan de Bankijkerweg maar helemaal aan het begin op nummer 21. Het gezin wat daar woonde was op vakantie, zo bleek toen Riet naar het bij de chip horende telefoonnummer belde. De mensen die op het huis pasten waren het katje blijkbaar op een gegeven moment kwijt geraakt, ze was meegelopen toen ze gingen wandelen en ze dachten dat ze ook weer mee terug was gelopen. Dat bleek dus niet het geval, en Pimmetje, want zo heette het katertje, had dus de weg terug naar huis niet kunnen vinden.

Nu is hij weer thuis, en gelukkig maar want anders hadden wij nu waarschijnlijk toch drie katten gehad in plaats van twee…

En weer een nieuwe fiets…

Als het gaat om het verwennen van haar kleindochter is Riet niet te houden. De schrik slaat me al om het hart als ze aankondigt weer een naar de Action te gaan want dan komt er steevast een wagonlading aan speelgoed-prullaria mee.

Gijsje heeft dan ook al haar eigen “kast” in de kamer, in de voorraadkast breek je je nek over speelgoed maxicosi’s en kinderwagens  (allemaal met poppen natuurlijk) en in de schuur in de tuin is vrijwel geen plekje meer vrij door kinderstoelen, kinderfietsjes en ander kinderspeelgoed.

En daar is dus nu weer een kinderfietsje bijgekomen, deze keer een echt fietsje met zijwieltjes dat Riet op Marktplaats heeft opgedoken. Thuis heeft Gijsje ook zo’n fiets maar (en nu komt de rechtvaardiging van Riet voor deze aankoop) nu hoeft ze niet iedere keer als ze naar ons toe komt die fiets mee te slepen want ze heeft hier ook zo’n fiets. Handig wel, al is nu zo’n beetje het laatste vrije plekje in de schuur ook bezet…

Maar ja, alles voor vrolijke kindersnoetjes, toch?

Update van de overkant (4)

Het is vanaf volgende week bouwvakvakantie dus veel zal er aan het huidige uitzicht de komende weken niet veranderen. De bouw van de rij woningen schuin tegenover ons is inmiddels zover gevorderd dat we een redelijke indruk krijgen van hoe het eruit zal gaan zien als het klaar is, tenminste voor wat betreft hoe hoog het wordt en in hoeverre het ons uitzicht gaat beïnvloeden.

De foto is gisteravond gemaakt in de vroege avond toen er een flinke regenbui in aantocht was en dat gaf dit bijzondere plaatje.

 

The Art of the Brick

Met mijn collega’s Dennie en Pieter, die ik ken uit mijn tijd in Rijswijk tussen Manila en Irak, heb ik een chat-groepje met als thema onze gemeenschappelijke interesse in Lego. Hoewel ik er zelf niet echt dagelijks mee bezig ben is er dankzijn de Corona-crisis ook bij mij een opleving geweest in de vorm van de huisjes van mini-Lego die ik met regelmaat bestel bij de website van AliExpress en waar ik al een paar blogs aan heb gewijd. En voor mijn verjaardag heb ik natuurlijk vorig jaar het Starwars ruimteschip “Millennium Falcon” gekregen van mijn zoons.

We hadden een week of wat geleden gehoord van de tentoonstelling “The Art of the Brick” in Amsterdam. Daar worden honderd kunstwerken getoond die allemaal vervaardigd zijn van Lego, gemaakt door Nathan Sawaya, een Amerikaan die zijn carrière als advocaat heeft opgegeven om full-time Lego-kunstenaar te worden. De kunstwerken omvatten bijvoorbeeld in Lego gemaakte versies van bekende schilderijen en beeldhouwwerken. Voor ons clubje dus alle reden om een datum af te spreken om deze tentoonstelling te bezoeken, en na wat schuiven in diverse agenda’s kwamen we op vandaag.

In de tussentijd hoorden een paar andere collega’s met dezelfde interesse in Lego van ons geplande bezoek en zo breidde het gezelschap zich uit tot zes personen, en nog een zevende want een van de collega’s nam zijn partner mee. Dennie kwam bovendien nog met het idee om voor de lunch die we zouden doen voor ons bezoek aan de tentoonstelling onze Amsterdamse collega Gin uit te nodigen. We hebben allemaal samengewerkt met Gin tijdens onze gezamenlijke periode in Rijswijk en het leek ons leuk om elkaar weer eens te zien.

Dennie had Gin uitgenodigd maar niet verteld wie er nog meer zouden zijn en het was dus een verrassing voor haar om ons allemaal te zien op de ontmoetingsplek bij Lunchroom Van Dobben in de Korte Reguliersdwarsstraat. Vanwege het mooie weer besloten we niet binnen te gaan zitten maar voor de lunch een terras op te zoeken en dat werd L’Opera aan het Rembrandtplein. De onderstaande foto is daar gemaakt en je ziet van links naar rechts Pieter, Gin, Ruben, Marije, Andre, Dennie, Jean-Paul en ik.

Na de lunch Wandelden we richting de Kalverstraat waarbij er onderweg zowaar een paar druppels regen vielen. De tentoonstelling was in de Kalverpassage en het was indrukwekkend! verbazend was dat bij menselijke kunstwerken de kunstenaar er in was geslaagd om ze anatomisch helemaal kloppend te maken en zelfs de gezichten de juiste uitdrukking te geven. De moeite van een bezoek waard dus, en hier zijn een paar foto’s om dat te laten zien:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Na afloop brachten we nog een bezoek aan de Lego winkel verderop in de Kalverstraat waar we ons konden vergapen aan de nieuwste modellen. Dennie en ik waren als enigen met de trein gekomen en wij liepen samen dan ook naar het Centraal Station om de trein te nemen richting Leiden waar ik uitstapte en Dennie verder ging naar Delft. Riet wachtte me op met de auto achter het station en daar moest ik nog een stevige sprint trekken want er was een enorme stortbui losgebarsten. Dat mocht, want in Amsterdam was het prachtig weer geweest met een heerlijk zonnetje.

Madurodam

Martin en Sandra zijn gisteren met hun gezinnetje naar Madurodam geweest vandaag. Ze stuurden een paar foto’s van hun bezoek en van Martin kwam de vraag of hij met ons ook al eens in Madurodam was geweest.

Dat was zo, en Riet stuurde een gescande foto uit een van onze foto-albums terug als bewijs.

 

 

 

 

 

 

 

Het was aan het eind van de middag op 11 juli 1991 dat we bij Oma van Nieuwkoop in de tuin zaten achter het huis in de Petronella van Saxenstraat toen Robin vroeg wanneer we nu eens een keertje naar Madurodam gingen. Riet en ik keken elkaar eens aan en dachten allebei hetzelfde, waarom niet meteen? Het was een mooie zomerdag en Madurodam was ’s avonds ook open tot negen uur of zo, en dus stapten we die avond om zeven uur de miniatuur-stad binnen.

Er is in de tussentijd sinds dat bezoek natuurlijk veel veranderd en er gebeurt nog steeds. Was het in die tijd alleen een miniatuuroverzicht van Nederland, tegenwoordig zijn er tentoonstellingen bij en er staat sinds kort een echte Douglas DC-3 Dakota (zichtbaar op de foto met Gijsje op de achtergrond). Ook Madurodam gaat dus met de tijd mee, maar de aantrekkingskracht is in de loop der jaren niet verminderd.

Riet en ik zijn overigens in de tussenliggende jaren nog twee keer naar Madurodam geweest, allebei de keren met buitenlandse bezoekers. In juni 2009 zijn we er geweest toen onze vriendin Anne van Heijzen een paar dagen bij ons logeerde en twee jaar geleden waren we er in september met onze vrienden Pat en Howard uit Australië. Want laten we eerlijk zijn, als je in korte zoveel mogelijk van Nederland wilt zien dan kun je dat het beste in Madurodam doen. Wel alles in miniatuur natuurlijk…

 

Jaarlijkse Bokkum reünie

We zien elkaar als groep niet zoveel meer maar we proberen toch minstens één keer per jaar bij elkaar te komen om onder het genot van een of meerdere biertjes bij te kletsen. Traditioneel gaat dat ook vrijwel altijd gepaard met het eten van sliptongetjes, en daarom kiezen we er al jaren voor om het in de zomer te doen op het terras van een Katwijkse strandtent. De locatie wijzigde de afgelopen jaren nog wel eens om uiteenlopende redenen maar het gezelschap bestaat al sinds jaar en dag uit mijzelf, Wessel, Gijs en Nico.

Het was zelfs vorig jaar nog gelukt om tussen de lockdowns door in september nog bij elkaar te komen in strand-restaurant (“tent” doet de meeste van die gelegenheden tegenwoordig echt te kort) “Surf & Beach”. Dat was traditioneel een tijd lang onze vaste stek, maar ondanks dat het recent tot een mooie en moderne zaak is verbouwd besloten we om dit jaar toch weer te gaan verkassen want er stonden geen sliptongetjes meer op het menu…

Deze keer reserveerde ik op aanraden van Gijs in “Het Strand” en zoals altijd fietsten Nico en ik daar samen tegen zessen naar toe. Aangekomen op de plek waar volgens Google Maps strandrestaurant “Het Strand” zou moeten zijn zagen we van alles (vooral veel strand) maar geen restaurant. Rechts zagen we “Zee en Zon’, links lag “Zomers”, maar waar op de map “Het Strand” stond aangegeven, precies daar tussenin, was dus niks…

We checkten nog maar eens de locatie op onze telefoons maar het stond er echt. Er klopte dus iets niet en we fietsten maar eens naar de strandopgang bij de Voorstraat want daar verwachtten we een overzichtskaart. Die stond er uiteraard niet dus er zat niets anders op dan te proberen Gijs te bellen. Die nam gelukkig op en hielp ons uit de brand: “Het Strand” ligt recht tegenover de Oude Kerk en dus een stukje zuidelijker dan waar het volgens Google Maps zou moeten zijn.

Affijn, we troffen Gijs en Wessel al aan een biertje en schoven dus maar snel aan. Het was prima terrasweer want we zaten lekker achter glas uit de wind, en het werd zoals altijd heel erg gezellig. Na het toetje fietsten we met zijn vieren naar de Bankijkerweg waar we nog een afzakkertje namen.

En nog een paar opmerkingen: het woord “Bokkumband” is vrijwel de hele avond niet gevallen, Gijs weet nu hoe een Toyota RAV4 eruit ziet en als we de Maps App van Apple hadden gebruikt in plaats van het veel geprezen Google Maps dan hadden we “Het Strand” zonder problemen direct gevonden…

Update van de overkant (3)

Zoals verwacht gaat het werk aan het appartementengebouw nu ook de hoogte in, er is een begin gemaakt met de eerste verdieping. We zijn gevraagd door een vriendin van Riet om af en toe een fotootje te sturen van de voortgang omdat zij en haar man een van de appartementen hebben gekocht, en vandaar dus deze foto:

Er is inmiddels al het nodige gespeculeerd over dit appartementengebouw want er waren geruchten dat er behalve koopwoningen ook een gedeelte gereserveerd zou zijn voor sociale huurwoningen. Dat is niet erg aannemelijk en hoogtstwaarschijnlijk wordt er bedoeld dat er huurwoningen komen voor de vrije sector, want dat er een gedeelte verhuurd gaat worden is wel zeker. Het zou erg merkwaardig zijn als tamelijk prijzige appartementen (we praten over pakweg vier en een halve ton) in hetzelfde pand zouden komen met een groot aantal sociale huurwoningen. Dat gaat gewoon praktische problemen opleveren, niet alleen omdat er twee compleet verschillende groepen mensen zouden komen te wonen maar de vraag is ook wie voor zo’n koopappartement dan nog zoveel geld over heeft.

Ja, ik weet het, misschien erg om dat zo direct te stellen maar het zijn mijn optiek gewoon simpele feiten…

Controle bij de oogarts

Na het probleem met mijn linkeroog waarvoor ik op 3 juni naar de oogarts in het Alrijne Ziekenhuis in Leiden ben geweest heb ik gedurende een periode van zes weken dagelijks mijn ogen gedruppeld. De oogarts had gezegd dat hij me na die periode weer wilde zien om het effect van de druppeltjes te bekijken en daarom had ik vanmorgen weer een afspraak.

Bij meting bleek dat mijn oogdruk in beide ogen met ruim vijfentwintig procent was gezakt, van 20 in beide ogen naar 15 links en 16 rechts. De oogarts was daar heel tevreden over en bij controle van het netvlies in mijn linkeroog bleek dat de onrustige plek veel stabieler oogde, en dat was zo mogelijk nog beter nieuws. Uiteraard blijf ik wel onder controle, en nu weer om de zes maanden in plaats van eens per jaar, maar er is dus verbetering.

De waarschuwing ten aanzien van waarneembare lichtflitsen en plotselinge vlekken bleef uiteraard van kracht en ook de druppeltjes blijven, zeker nu is aangetoond dat ze helpen. Nou ja, als dat het ergste is…

Update van de overkant (2)

De bouw aan de overkant vordert gestaag en de contouren van de nieuwe wijk, voor wat betreft het laagbouwgedeelte links van ons, zijn nu al vrijwel helemaal zichtbaar. Schuin tegenover onze tuin staat het rijtje huizen inmiddels helemaal overeind, zij het nog zonder dak, maar het is nu goed te zien wat het effect zal zijn op ons uitzicht.

Wat tegenvalt is hoe dichtbij de huizen uiteindelijk nog blijken te staan, ondanks dat het kanaal er tussen ligt. Dat komt omdat aan onze kant de huizen tamelijk ver van het kanaal af staan omdat de tuinen er nog tussen liggen, terwijl aan de overkant de huizen vrijwel direct tegen de weg aan staan die daar langs de kanaaloever is aangelegd. Die huizen hebben dan wel de voordeur en dus waarschijnlijk ook de keuken aan de kanaalkant, maar het hoekhuis wat het meest zichtbaar is voor ons nou net weer niet want daar zit de deur aan de zijkant. Hoe dat huis aan de kanaalkant eruit gaat zien weten we nog niet want daar zit nu nog een groot gapend gat zoals op de onderstaande foto goed is te zien. Riet denkt dat het mogelijk een garage wordt, mij lijkt dat onwaarschijnlijk en ik houd het voorlopig op grote ramen.

De werkzaamheden aan het appartementengebouw zijn vooralsnog allemaal op grondniveau maar gezien de vorderingen lijkt het erop dat ze ook daar de komende paar dagen wel de hoogte in zullen gaan. We zijn heel benieuwd hoe dat gaat uitpakken voor ons uitzicht…

 

Kattenfoto

Riet spendeert de meeste tijd in de serre, en zeker nu het daar vrijwel de hele dag aangenaam warm is is ze daar niet weg te slaan. Ze krijgt dan meestal gezelschap van onze twee katten die vrijwel ieder plekje in de serre waar maar een kussen of een kleedje ligt wel benutten voor een dutje. Vandaag lagen ze gezamenlijk bij Riet op de bank en dat leverde dit fraaie (al zeg ik het zelf) plaatje op, te mooi om niet te delen:

Eerste bezoek van onze kleinzoon

Vrijdagavond is bij ons traditioneel patat-avond en Riet stuurt altijd in de loop van de dag een sms-je rond aan Martin en Robin om te vragen of ze mee komen eten. Daar wordt niet altijd maar wel regelmatig gebruik van gemaakt, en vandaag antwoordden Martin en Sandra dat ze present zouden zijn. Dat werd een bijzonder bezoek omdat het de eerste keer was dat we onze kleinzoon Maas bij ons thuis mochten verwelkomen.

Maas was in een goed humeur, hij had zelfs af en toe zijn ogen open om eens rond te kijken in deze voor hem nog onbekende omgeving, en zo kon ik voor het eerst in anderhalve week zijn ogen eens zien want bij de vorige gelegenheden had hij zijn ogen nog dicht gehad. We hadden vanmiddag de box weer in elkaar gezet en omdat het heerlijk weer was kon deze in de serre staan. Voordat we Maas in de box konden leggen moesten we wel verscheidene keren de katten uit de box jagen want die hadden het idee dat die speciaal voor hen was neergezet en ze keken dan ook behoorlijk verontwaardigd toen ze werden verwijderd.

Maas vond het allemaal prima en lag rustig in de box rond te kijken en geluidjes te maken terwijl wij aan de patat zaten. Voor Maas was er uiteraard nog geen patat, hij krijgt voorlopig alleen nog borstvoeding…

Vaccinado!

Hoewel ik een van de eersten was die de eerste prik kreeg met een vaccin tegen Corona ben ik uiteindelijk toch nog bijna de laatste die de tweede prik heeft gehad en volledig is gevaccineerd. Dat heeft te maken met de voortdurend wijzigende situatie rond het toedienen van de vaccins.

Toen ik begin april aan de beurt was werden zestig-plussers ingeënt met het Astra-Zeneca vaccin, en er was voor dat vaccin bepaald dat de effectiviteit zodanig was dat de tweede prik wel twaalf weken kon wachten. Het voordeel daarvan was dat dan meer mensen opgeroepen konden worden voor hun eerste prik en op die manier zou het terugdringen van het virus sneller verlopen omdat de eerste prik veelal al genoeg beschermd. Voor mij werd er meteen na het toedienen van de eerste prik een tweede afspraak gemaakt en die was volgens de toen geldende regels twaalf weken na de eerste en ook weer voor het Astra-Zeneca vaccin.

Het inzicht omtrent vaccinatie is intussen al een paar keer veranderd en de discussie over toepassing en bescherming van de verschillende vaccins blijft een punt van discussie. Zo schijnt Astra-Zeneca ongewenste bijwerkingen te hebben, maar het aantal gevallen is zodanig klein dat het mij absoluut niet verontrust. Ik had ook in tegenstelling tot allerlei verhalen die ik hoorde van anderen totaal geen bijwerkingen van mijn eerste prik, ik heb niet eens een zere arm gehad van de prik zelf.

Ik ging dus gisteravond rond acht uur zonder bedenkingen naar mijn tweede prikafspraak in de priklocatie bij het Holiday Inn in Leiden. Het was er iets drukker dan de vorige keer maar ik was deze keer zelfs nog sneller aan de beurt. Mijn vaccinatieboekje, wat ik al jaren heb omdat ik voor mijn buitenlandse reizen al veelvuldig ben gevaccineerd, werd na de prik keurig ingevuld inclusief de gegevens van de eerste prik in april en dat betekent dat ik nu ook een Vaccinado ben, volledig gevaccineerd en dus gerechtigd om te gaan feesten. Nou ja, dat valt wel mee maar een concertbezoek zou wel weer eens leuk zijn.

Overigens ook wel goed om te melden dat ik vandaag ook weer niets merk van enige bijwerkingen. Geen zere arm, geen hoofdpijn, geen misselijkheid, helemaal niks…

En vandaag kreeg ik deze foto van Martin toegestuurd die moet ik toch even delen, een ontzettend trotse en blije opa met zijn twee kleinkinderen:

 

Groei en bloei

Ik heb het al eerder gemeld, de overvloedige regenval van de afgelopen maanden heeft dan hier en daar wel voor narigheid en slecht humeur gezorgd maar voor alles wat groeit en bloeit is het een zegen geweest. De planten en struiken in onze tuin groeien dan ook tegen de klippen op en Riet heeft er bijna een dagtaak aan om te zorgen dat alles er verzorgd bij blijft staan en dat we niet helemaal worden overwoekerd. Eer van haar werk heeft ze zeker, want de tuin staat er op dit moment werkelijk schitterend bij.

Er staan verscheidene struiken in bloei en met name de hortensia’s staan op het punt van uitkomen. Ze zitten al vol bloemen, al is Riet niet helemaal tevreden. Blijkbaar had de struik die naast de schuur staat en nu rood bloeit wit moeten bloeien. Mij maakt het niks uit, ik vind het prachtig om te zien, al die kleuren rood en paars en wit… 

Slaapkoppen

Onze twee katten zijn net als de meeste andere katten echte slaapkoppen. Ik heb wel eens ergens gelezen dat een gemiddelde kat per dag zo’n twintig uur slaapt. Dat geldt vrijwel zeker voor Abby die alleen actief lijkt te worden als het tijd wordt om te eten, en ’s avonds will ze nog wel eens een poosje door de tuin schooieren. De kleine Monster is veel actiever, die loopt overdag ook nog wel regelmatig rond door het huis en door de tuin. Zeker ’s avonds moet Monster altijd energie kwijt en dat resulteert meestal in een potje stoeien met Abby die daar dan toch ook vaak genoeg wel voor te porren is.

Het grootste gedeelte van de dag ligt Abby op de logeerkamer op de tweede verdieping. Daar verhuist ze vrijwel meteen na het ontbijt naar toe en blijft daar dan het grootste gedeelte van de dag liggen. Monster kruipt er af en toe bij en dan liggen ze samen te knorren. Vandaag lagen ze er ook weer balletwee, waarbij Monster zich helemaal tussen Abby en het opgerolde dekbed had geworsteld tot ze een lekker kuiltje voor zichzelf had gemaakt.

Het leven als kat is zo slecht nog niet. Bij ons in huis niet tenminste…

Overgrootmoeders

Behalve zijn trotse grootouders heeft Maas ook nog twee overgrootmoeders, en dat is best bijzonder. Vanmiddag heeft Riet de beide Overgrootoma’s opgehaald om hem te komen bewonderen. Voor Oma van den Kerkhoff is het haar vierde achterkleinkind en voor Oma van Nieuwkoop zelfs al het zesde, maar het blijft toch altijd een bijzonder moment als ze weer een achterkleinkind in de armen nemen en dat is duidelijk op de foto’s te zien:

Alles gaat prima met Maas

Het gaat hartstikke goed met Maas. Hij slaapt goed en hij drinkt zelfs al goed, en de eerste poepluiers zijn al verschoond.

Het is nog wel even gedoe met de kraamvisite want er mag officieel vanwege Corona nog steeds maar een beperkt aantal bezoekers per dag komen. Het moet dus allemaal een beetje op afspraak, wat natuurlijk voor de kersverse ouders wel goed uitkomt want nu hebben ze tenminste de kans om ook wat rustmomenten te pakken.

Wij zijn vandaag uiteraard ook weer even om een hoekje gaan kijken, en nadat we even hadden gewacht totdat Sandra klaar was met voeden konden we onze kleinzoon weer even vasthouden.

Die liet alles gelaten over zich heen gaan want met een volle maag leek hij volkomen tevreden te slapen…

Maas geboren!

Ik was vanmorgen even over vijven net weer ingedut nadat ik in eerste instantie wakker geworden was van kots-geluiden van een van de katten. Ik was zelfs nog even snel uit bed gesprongen om te kijken of dat niet op de vloerbedekking van de trap gebeurde maar ik zag de kat zo gauw niet en was dus terug gegaan naar bed. Nauwelijks weer ingeslapen schrok ik opnieuw wakker, deze keer van de telefoon van Riet en na een snelle blik op de wekker realiseerde ik me meteen dat dat maar één ding kon betekenen: er was nieuws bij Martin en Sandra.

Riet drukte echter na twee keer overgaan de telefoon weer uit, maar net toen ik haar wilde porren om te zeggen dat ze was gebeld bleek dat ze inmiddels toch wakker was geworden want ze belde meteen terug. Ik moest het nog even doen met wat half gemompelde commentaren als “Nou?” en “Alles goed gegaan?” maar nadat ze weer had opgehangen kreeg ik het fantastische nieuws te horen: de zoon van Martin en Sandra was geboren, hij woog ruim 8 pond en zijn naam was Maag. Maag? Riet wist niet of ze dat wel goed had verstaan maar ze dacht dat Martin dat had gezegd.

Vanwege het vroege uur probeerden we toch nog maar even te gaan slapen, wat mij nog wel lukte maar Riet helemaal niet want om half zeven maakte ze me wakker met de opdracht me snel aan te kleden want we konden naar onze pasgeboren kleinzoon gaan kijken. Tegen zevenen reden we naar de Hendrik ter Brugghenstraat waar we beneden twee verpleegsters tegen het lijf liepen die ons doorverwezen naar boven. In de slaapkamer aangekomen bleken de ouders van Sandra ook al aanwezig en vader Hans had de pasgeborene in zijn armen.

Na de felicitaties werd duidelijk dat Riet nodig haar oren eens moet laten uitspuiten, want onze kleinzoon heet dus Maas. Het is een mooi kereltje wat rustig bleef liggen terwijl hij heel voorzichtig van hand tot hand ging tussen de trotse oma’s en opa’s.

We bleven niet zo lang want hoewel Sandra overliep van energie na de voorspoedig en redelijk snel verlopen bevalling zaten Gijsje en Martin er duidelijk behoorlijk doorheen. Terwijl we terug naar huis reden zaten we allebei helemaal te glimmen in de auto: we hebben er een prachtige kleinzoon bij!

Wisselvallig weer

Het was wisselvallig weer de laatste dagen maar de temperaturen waren aanzienlijk beter dan wat we tot een paar dagen geleden gewend waren en er was ook veel zon. Riet moest dan ook zelfs een aantal keren de tuin weer sproeien terwijl dat in de voorliggende periode vanwege de overvloedige regenval nauwelijks nodig was geweest.

Nadeel van de droogte was wel dat er weer tekenen in het nieuwe gras verschenen van emelten in de bodem, de larven van de langpootmuggen die al we ze hun gang laten gaan de wortels van het gras weer zullen aanvreten met als gevolg bruine en kale plekken. Dat is iets wat we in de gaten zullen moeten gaan houden want we willen te allen tijde voorkomen dat we weer met zo’n pokdalige grasmat komen te zitten, zeker omdat ew net in het voorjaar nieuw gras hebben laten leggen.

Het warmere weer heeft wel de kans vergroot op onweersbuien in de avond en vanavond was het dan zo ver. Er barstte een flinke wolkbreuk los die ervoor zorgde dat zelfs de straat een tijdje met water kwam te staan omdat de riolering zoveel water niet kon verwerken. Wel goed voor het groen, wat er toch allemaal al prachtig bij staat in onze tuin !

En Gijsje had er ook lol in, die ging met haar paraplu de tuin in tijdens de plensbui…

Vaderdag

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dit jaar was het een bijzondere Vaderdag omdat er een bijzonder maar toch ook triest jubileum te vieren was. Dit was namelijk de tiende vaderdag zonder mijn vader die in november 2010 overleed en tegelijk ook de vijfde vaderdag zonder de vader van Riet die in oktober 2015 overleed. Vandaar vandaag het bovenstaande eerbetoon aan onze beide vaders, die er weliswaar niet meer bij kunnen zijn maar die we uiteraard op deze dag zullen blijven eren.

Verder was het een min of meer gebruikelijke vaderdag met cadeautjes voor mij, met als speciaal presentje Eem zakje met misdadig lekkere koekjes die Astrid had gebakken. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik zo langzamerhand bij iedere viering al rekening ga houden met een heerlijk baksel van Astrid, maar de koekjes smaakten er daarom niet minder lekker om! We hadden het bovendien wat het weer betreft bijzonder getroffen en we konden dus lekker buiten zitten. Gijsje vermaakte zich met een bellenblaas-machientje wat Riet bij de Action had aangeschaft en dat betekent altijd veel plezier voor weinig geld.

Toen de visite naar huis was hebben Riet en ik de rest van de middag doorgebracht op het terras bij het kanaal, genietend van het mooie weer en zoals altijd kijkend naar de optocht van bootjes die langs kwam…

De scouting vaart voorbij…

Een regelmatig terugkerend tafereeltje op het kanaal is het langsvaren van de bootjes van de scouting uit Katwijk. Dat is altijd een leuk gezicht want de bootjes varen in optocht, voorop een boot met een motor die daarachter alle andere bootjes die onderling verbonden zijn met touwen meesleept:

Normaal gesproken varen ze in de ochtend voorbij richting de Kagerplassen en aan het eind van de middag zien we het hele gezelschap weer langsvaren op de terugweg naar Katwijk.

Update van de overkant (1)

Het gaat hard met de bouw van de huizen aan de overkant. Blok na blik begint te verrijzen van de rijtjeshuizen links van ons huis uit gezien, en ook de bouw van het appartementencomplex begint nu te vorderen, zij het dat dat zich tot nu toe nog heeft beperkt tot de fundamenten.

Vandaag was er een speciaal gezicht want in plaats van één grote bouwkraan stonden er vandaag twee naast elkaar:

Een ochtendje oppassen

Om Sandra, die inmiddels in de laatste dagen van haar zwangerschap zit, een beetje te ontlasten had Riet aangeboden om af en toe op Gijsje te passen zodat Sandra wat rust kon nemen. Vanmorgen was Gijsje dus bij ons en omdat het prachtig weer was en heel warm kon er lekker in de tuin worden gespeeld. Omdat schoonzus Ans vandaag op haar kleindochter Zoë paste kwam die ook even langs zodat de beide meisjes, die inmiddels dikke vriendinnen zijn, samen konden spelen.

Het leverde deze leuke plaatjes op, waarbij de laatste laat zien hoe onze serre eruit ziet als onze kleindochter is wezen spelen…

Moestuintjes

Een regelmatig terugkerende actie van supermarktketen Albert Heijn is gratis moestuintjes bij een bepaald bedrag aan boodschappen. Voor degenen die nu geen idee hebben wat dit precies is, moestuintjes zijn kleine potjes met een kluitje aarde en daarin zaadjes van groenten en plantjes. Ze komen deze keer in een nuttige combinatie, een groente met daarbij een plantje wat de groente zou moeten beschermen tegen bepaalde insecten. Je ziet, hier is over nagedacht.

Deze actie heeft in de afgelopen jaren bij ons thuis weinig succes gehad. Riet ging meestal wel enthousiast (min of meer) aan de slag met het opkweken van de potjes maar meestal eindigde het met een droevig resultaat waar beslist geen groente uit te herkennen viel. Eén keer heeft ze een minuscuul meloentje opgekweekt wat bij het opensnijden helemaal wit van binnen was en dus niet te eten…

Ik was dan ook redelijk sceptisch toen een paar weken geleden de keuken weer vol stond met de kartonnen doosjes met daarin de nieuwe moestuintjes, maar tot mijn verbazing pakte Riet het deze keer veel voortvarender aan. Er moet wel bij worden gezegd dat het enthousiasme van kleindochter Gijsje voor de groeiende plantjes daar zeker aan heeft bijgedragen. De opgekweekte groente werd goed onderhouden en regelmatig verpot wanneer het plantje te groot werd voor de behuizing.

Het resultaat begint inmiddels al ergens op te lijken en het wachten is nu op de courgettes, de wortelen, de boontjes, en wie weet wat er nog meer zal verschijnen want we weten van veel potten niet eens meer wat er in groeit…

Familie bijeenkomst

Dit zou helemaal geen bijzonder onderwerp moeten zijn maar sinds bijna een jaar zijn we niet meer met de familie bijeen geweest. De laatste keer was tijdens de tijdelijk verlichting van de strenge maatregelen aan het eind van de vorige zomer, toen we bij ons in de tuin (waar afstand houden nog mogelijk was) een barbecue hebben gehouden. Daarna is er met de meeste familie maar sporadisch contact geweest vanwege de weer strengere maatregelen nadat het Corona-virus in de herfst weer oplaaide.

Zo kon het ook gebeuren dat ik mijn achterneefje Nick, die aan het begin van dit jaar was geboren, pas een week of wat geleden voor het eerst zag toen Madelon bij mijn schoonmoeder langs kwam op een zondagochtend terwijl wij daar ook net zaten. Mijn achternichtje Noa had ik tot vandaag nog helemaal niet gezien, en sommige neven en nichten ook al meer dan een jaar niet.

Maar vorige week kwam het bericht van ons nichtje Joëlle dat ze nu haar verjaardag wel weer eens wilde vieren. Dat kon nu wel weer nu vrijwel iedereen in de familie al minstens één keer is gevaccineerd en in de tuin van Ans zou dat dus maar weer eens moeten kunnen. Officieel mocht het wel niet volgens de nog steeds geldende maatregelen maar iedereen was er nu wel weer aan toe om elkaar weer eens te zien. En het gezelschap bleef toch beperkt tot een groepje van minder dan vijftien personen, en met in acht neming van het houden van een beetje afstand ging het prima.

Het weer zat ook mee dus het werd weer een ouderwets gezellige bijeenkomst en we hopen van harte dat de situatie zich de komende weken zodanig positief zal blijven ontwikkelen dat dit over niet al te lange tijd weer “gewoon” wordt… 

Er mag weer meer

Het snel toenemend aantal mensen wat is gevaccineerd en waarschijnlijk ook de stijging van de temperaturen hebben er de afgelopen dagen voor gezorgd dat het aantal besmettingen met het Corona-virus en daarmee het aantal ziekenhuisopnames drastisch aan het afnemen is. Het aantal mensen met Corona op de Intensive Care afdelingen van de ziekenhuizen is zelfs zover afgenomen dat de “normale” zorg weer op gang komt.

Dit alles heeft ervoor gezorgd dat de overheid heeft besloten om een aantal van de draconische maatregelen tegen de verspreiding van het virus te versoepelen. De winkels zijn weer open, net als de sportscholen, de scholen mogen weer beginnen (alhoewel daar vreemd genoeg van het lerarenkorps veel weerstand tegen is) en ook restaurants en bioscopen mogen weer open, zij het nog wel met beperkende maatregelen.

Hoewel niet meer zo vaak als een aantal jaren geleden ging ik tot aan het begin van de Corona-crisis toch wel redelijk vaak naar de bioscoop, want ik ben nu eenmaal een echte liefhebber van films en waar kun je die nu mooier zien dan op een gigantisch scherm en met een geweldig sound-system voor de geluidseffecten.

Dankzij de beperkingen van het afgelopen jaar ben ik dus al zeker anderhalf jaar niet meer in een bioscoop geweest en nu het weer mag is het wachten wat mij betreft op de nieuwe films. Heel veel films zijn allang klaar maar zijn simpelweg nog niet verschenen, dus het lijkt erop dat we binnenkort een stortvloed aan lang verwachte films in de bioscopen gaan krijgen.

Martin is net zo’n liefhebber als ik en je kon er dus op wachten dat hij Gijsje een keer mee zou nemen naar de film. En dat is vandaag dan ook gebeurd, de eerste film in de bioscoop die Gijsje heeft gezien was de animatie-film “Buurman en Buurman”.

Het was volgens Sandra wel een lange zit voor Gijsje, na een uur begon ze toch wel onrustig te worden. Ach, dat gaat vanzelf over, haar vader kon als jongetje ook nooit een film uitzitten zonder minstens twee keer een onderbreking voor een toiletbezoek. Tot aan het eerste deel van “Lord of the Rings”, waarbij hij drie uur ademloos heeft gekeken op het puntje van zijn stoel, en toen de aftiteling aan het einde begin schrok hij als uit een trance op en zei verbaasd, “Maar het verhaal is toch nog niet afgelopen?”…

Toch een druppeltje…

Toen ik me een paar jaar geleden een nieuwe bril liet aanmeten kreeg ik van de opticien tijdens mijn ogentest een verontrustende mededeling. Of eigenlijk zelfs twee, want niet alleen was mijn oogdruk veel te hoog (27 in beide ogen terwijl dat normaal twintig of daaronder moet zijn) maar er was ook een plekje op het netvlies van mijn linkeroog wat hij niet helemaal vertrouwde. Het advies was dan ook om snel maar eens bij een oogarts langs te gaan om dat zo snel mogelijk te laten bekijken, met name omdat schade aan een oog in feite vrijwel altijd onherstelbaar is.

Ik ging dus naar de oogarts in het Alrijne Ziekenhuis in Leiderdorp waar inderdaad werd geconstateerd dat er een zwak plekje op het netvlies van mijn linkeroog zat, maar vooralsnog werd ik alleen maar op periodieke controle gezet omdat mijn oogdruk bij meeting inmiddels rond de twintig zat en dus heel wat minder dan bij de oogarts was gemeten. Het was nog wat vroeg voor “een druppeltje” zei de oogarts, want daar zou ik voor de rest van mijn leven aan vast zitten.

Ik ging dus in eerste instantie om de zes maanden voor controle waarbij werd geconstateerd dat het probleem niet was verergerd en ik ging dus na anderhalf jaar zelfs naar jaarlijkse controle. Vorig jaar begon de oogarts bij mijn controle weer over het druppeltje maar gaf mij in feite de keuze. Het was nog niet echt nodig was haar oordeel en het was in principe uit voorzorg. Met het feit dat ik er dan voorgoed aan vast zou zitten in gedachten besloot ik op het oordeel van de dokter af te gaan, dat het in principe nog niet echt nodig was tenzij het op een gegeven moment erger zou worden.

Drie weken geleden zat ik op de bank voor de tv toen ik in mijn ooghoek links van mij lichtflitsen zag. Ik dacht aan vuurwerk buiten, want daar leek het op, maar buiten zag ik niks. Even later zag ik in de keuken weer dat licht in mijn linker ooghoek en kon toen alleen maar concluderen dat het niet van buitenaf kwam maar dat het mijn oog was. De volgende ochtend was het licht weg maar zag ik een kleine wazige vlek in mijn linkeroog die de dagen daarna niet meer wegging en ik nam dus snel contact op met de afdeling oogheelkunde van het Alrijne Ziekenhuis om een afspraak te maken.

Die afspraak was gisteren en de dienstdoende oogarts deed een heel uitgebreid onderzoek. De conclusie was dat het niet het netvlies is maar een acute achterste glasvochtloslating. Er zit blijkbaar een vlies aan de binnenkant van het oog en dat was op een klein plekje losgelaten. Dit is een ouderdomsverschijnsel en als dat optreedt gaat het niet meer over. Dat wazige plekje blijf ik dus houden, en de oogarts drong er ook op aan dat als ik ooit weer dergelijke verschijnselen als die lichtflitsen zou krijgen dat ik dan onmiddellijk het ziekenhuis zou bellen, liefst dezelfde dag nog wanneer mogelijk.

Met deze raad kreeg ik nu dan toch eindelijk een druppeltje voorgeschreven om de oogdruk verder omlaag te brengen omdat dat het risico op verergering verkleint. Vanaf vandaag druppel ik dus dagelijks beide ogen en zoals het er naar uit ziet is dit dus de mijn derde medicatie waar ik niet meer vanaf kom…

Moeder 90 jaar!

Dit jaar is voor ons een jaar met de nodige bijzondere data. Afgelopen maart ben ikzelf 65 geworden, Riet wordt in november 60 en we zijn in oktober 40 jaar getrouwd. Maar vandaag was ook een hele bijzondere dag want mijn moeder is 90 jaar geworden!

Dat is een leeftijd die sowieso niet iedereen mag beleven, dus in dat opzicht is het al bijzonder, maar het is helemaal speciaal als je die leeftijd bereikt in relatief goede gezondheid. En we mogen toch wel stellen dat dat bij mijn moeder het geval is, want weliswaar heeft ze al een paar jaar een stoma maar we horen haar daarover nooit klagen dus we mogen aannemen dat het een ongemak is waarmee verder goed te leven is. Sterker nog, we merken er zo weinig van dat je bijna zou vergeten dat ze die stoma heeft.

Verder heeft ze een zwakke knie die ervoor zorgt dat ze wat moeilijk loopt, maar met twee rollators (een voor de boodschappen en een lichtere voor in huis) redt ze zich toch prima. Jammer dat die zwakke knie pas begon op te spelen op een leeftijd waarop er niets meer aan gedaan wordt omdat een knie vervangen toch wel een ingrijpende operatie is. Maar zoals ze zelf altijd zegt, als het niet erger wordt dan dit dan tekent ze ervoor. En dat is een ding wat zeker is want zelfs op deze hoge leeftijd is mijn moeder gezegend met een bijzonder scherp verstand en een prima geheugen.

Persoonlijk vind ik het geweldig dat ze zo makkelijk omgaat met haar iPad met daarop Facebook, waarop ze hoofdzakelijk sites bekijkt over onze geboorteplaats Katwijk. Heel vaak worden er oude foto’s op geplaatst met vragen van mensen of iemand nog weet wat voor mensen of wat voor winkel op die foto staan, en niet zelden zie ik dan een door mijn moeder toegevoegd commentaar eronder staan met de gevraagde informatie en vaak nog meer details ook… 

Ik feliciteer haar van harte met deze bijzondere mijlpaal en ik hoop dat ze nog vele mooie jaren in goede gezondheid mag krijgen om te genieten van haar groeiende schare achterkleinkinderen.

Jammer genoeg kon er geen groot feest gegeven worden want vanwege de Corona-crisis zijn er nog steeds beperkende maatregelen van kracht en nog niet iedereen in de familie is volledig gevaccineerd. Het bezoek moest dan ook weer gefaseerd plaatsvinden in plaats van dat we met de hele familie bij elkaar konden komen. Dat blijft echter wel op de planning staan, hopelijk kunnen we wat later in het jaar alsnog gezamenlijk deze heugelijke dag vieren. 

Gijsje komt logeren

Dit weekend hadden we een bijzondere logee, onze kleindochter Gijsje. Haar ouders waren een weekendje weg en Gijsje kwam daarom bij ons logeren. Gistermiddag werd ze rond het middaguur bij ons afgezet en vandaag werd ze rond dezelfde tijd weer opgehaald. Ze was wat onwennig in het begin maar uiteindelijk is alles prima gegaan, ze heeft goed geslapen en ze sloeg vanmorgen een dijk van een ontbijt naar binnen (dit laatste tot grote verbazing van haar ouders toen ze dit hoorden). Gistermiddag heeft Gijsje Oma geholpen in de tuin en Opa heeft haar hoofdzakelijk bezig gehouden met voorlezen. Dat is een dankbaar klusje want Gijsje is dol op voorlezen.

Het weer was zowel gisteren als vandaag schitterend en toen Gijsje door haar ouders was opgehaald hebben Riet en ik de rest van de middag in de tuin doorgebracht. We hebben heerlijk gezeten op het terras bij het kanaal, en dat was pas voor het eerst dit jaar! het was dan ook bijna niet voor te stellen dat het vorige week nog schrikbarend koud was en we alleen met dikke jassen aan naar buiten gingen…

Extra boekenplank

Er hangt boven mijn bureau al een boekenplank (een Lack van Ikea, als je het precies wilt weten) maar er is nog best wel ruimte voor een extra plank. Die ruimte heb ik tot nu toe nog niet echt nodig gehad maar omdat ik steeds meer dingetjes krijg die ik wel wil uitstallen was ik al aan het zoeken naar een extra plank. Tenslotte moet ik al die huisjes van mini-Lego ergens kwijt, nietwaar.

Nou ja, zoeken is het woord natuurlijk niet want het voordeel van het kopen van attributen bij Ikea is dat je exact hetzelfde attribuut daar nog jaren kunt verkrijgen. Dat wilde ik nu ook doen maar er was een probleem omdat tot voor kort de winkels, en dus ook Ikea, gesloten waren. Het gewenste artikel kon weliswaar worden thuisbezorgd maar daarvoor rekent Ikea dus de hoofdprijs: zelfs voor een artikel wat amper twee tientjes kost rekenen ze niet minder dan 48 euro bezorgkosten.

Inmiddels zijn de winkels weer open en eigenlijk wilde ik gewoon een keer naar Ikea om de gewenste plank ter plekke aan te schaffen. Maar ik had al gehoord dat de Nederlanders zich als uitgehongerde roofdieren bij Ikea naar binnen persten (“want nu mag het weer!”) en het idee om daar tussen te lopen trok me niet erg aan. Een alternatieve plank leek me ook geen goed plan omdat ik wel twee dezelfde planken boven mijn bureau wil hebben, dus ik koos voor het enige nog openstaande alternatief: bij Ikea online bestellen en zelf afhalen.

Op die manier hoef je niet de winkel in maar kun je je gewoon melden bij een afhaalbalie. Hoewel ook dat om niet helemaal duidelijk redenen ook extra geld kost is het bedrag daarvoor (iets van drie euro) nog te overzien dus toog ik afgelopen donderdag naar de Ikea vestiging in Haarlem en haalde daar mijn tweede Lack op. Het parkeerterrein stond overigens inderdaad bomvol en mijn keuze was dus toch wel de beste geweest…

Gistermiddag heb ik de plank opgehangen en het voorlopig resultaat (er gaat nog wel wat met objecten geschoven worden denk ik) ziet er zo uit:

In groei en bloei

Het eerste wat ik vanmorgen heb gedaan nadat ik mijn werk-laptop had opgestart was inloggen in het systeem van Personeelszaken waar zoals het mailtje van gisteren al had aangekondigd de aanbieding stond voor mijn nieuwe baan. Er werd nog wel de mogelijkheid geboden om via een button de aanbieding af te wijzen maar uiteraard heb ik op de andere button geklikt waarmee ik het aanbod nu officieel heb geaccepteerd.

Nu kon ik ook eindelijk een paar collega’s op de hoogte brengen van mijn nieuwe situatie, en met name natuurlijk mijn huidige baas. Mogelijk zal ik nu eerder dan gepland stoppen met de tijdelijke job die ik nu vervul, dus het lijkt me niet meer dan netjes dat ik dat even meld. Tenslotte was ik heel blij met het aanbod voor de tijdelijke job en ik weet dat mijn huidige baas me ook graag had willen houden maar dat gaat dus niet door. Desalniettemin feliciteerde hij me van harte, en ik heb beloofd dat ik de resterende tijd in ieder geval nog zoveel mogelijk nuttig werk voor hem zal proberen te doen.

De vele regen van de laatste tijd is dan voor ons wel vervelend, de bloemen en planten (en zeker niet in de laatste plaats het gras) in onze tuin denken daar heel anders over. Het gevolg van al dat hemelwater is ook duidelijk zichtbaar want alles groeit tegen de klippen op. Riet is erg druk met de tuin tussen de regenbuien door maar kijkt toch vol trots naar het resultaat wat er zeker zijn mag: alles staat er prachtig bij.

Ook in de serre staat het op dit moment vol met plantenbakken met van alles wat groeit en bloeit, mede dankzij de “moestuintjes” van Albert Heijn. Alles lijkt het prima te doen en het schiet de potgrond uit.

Zelfs de sinaasappelplant doet mee in de feestvreugde want die bloeit en zit dus tot onze verbazing vol met bloemetjes. Het enige wat eigenlijk een beetje achter blijft zijn de platanen bij het terras aan de kanaalkant, daar beginnen nu pas voorzichtig de eerste knoppen in te komen.

Dat werd tijd, want mocht het dan toch nog zomer worden (en daar ziet het met de huidige temperaturen en de voorspellingen nog steeds niet naar uit) dan willen we wel in de schaduw kunnen zitten…

Ondergaande zon

In het gesprek wat ik vorige week heb gehad met mijn toekomstige baas heb ik verbaal het aanbod voor de nieuwe job geaccepteerd en dat betekent dat de boel in beweging is gezet om het aanbod te formaliseren. Vandaag kreeg ik een mailtje van Personeelszaken met daarin de mededeling dat ik het aanbod formeel kon gaan accepteren in het geautomatiseerde systeem. Vandaag is het Tweede Pinksterdag en weer ik dus niet, maar het eerste wat ik morgenochtend uiteraard ga doen is het aanbod accepteren.

Na de overvloedige regenval van de laatste dagen of zeg maar gerust weken, was er vandaag aan het eind van de dag een opklaring die zorgde voor een mooie zonsondergang. Riet kwam me speciaal attenderen op de mooie lichtval van de ondergaande zon op de in aanbouw zijnde huizen aan de overkant, en dat leverde de volgende plaatjes op: