Eerste dag met de Big Bus

Riet had tijdens haar jaarlijkse stedentripjes met haar vriendinnen kennis gemaakt met het fenomeen Big Bus, een busdienst speciaal voor toeristen die op die manier een stad willen verkennen. Je betaald per dag en je mag onderweg net zo vaak in- en uitstappen langs de vaste route als je zelf wilt. Die route voert langs interessante plekken van een stad en met name vanaf het bovendek van de dubbeldeks bussen heb je gelijk een prachtig uitzicht.

Dubai heeft ook een Big Bus met drie verschillende routes waar je gebruik van mag maken, dus ik had vooraf online al gereserveerd voor twee dagen. Voor vandaag hadden we als programma de blauwe route die door de westkant van Dubai loopt rond het uitgestrekte gebied rond de jachthaven, en daarna nog een stuk van de groene lijn die door het centrum gaat, tot aan de Dubai Mall. Het dichtstbijzijnde opstappunt is vlakbij ons hotel in de Mall of the Emirates en dat is ook nog eens een overstappunt voor de groene en de blauwe lijn, dus dat kwam goed uit.

Aangekomen bij de jachthaven, de Dubai Marina, konden we gebruik maken van de mogelijkheid om een rondvaart door de Marina te maken. Dat was bij de busticket inbegrepen dus dat was voor ons gratis. Aangezien we allebei wel houden van een boottochtje hebben we dat dus gedaan, en gelijk tijdens deze stop ook gebruik gemaakt van de gelegenheid om een bakkie te doen bij een vlakbij gelegen Starbucks en een wandeling te maken over de gezellige boulevard langs het strand bij de Marina.

Aan het eind van de boulevard lag een volgend opstappunt van de bus dus we hoefden niet helemaal terug te lopen naar waar we waren uitgestapt. We moesten wel een paar keer vragen voordat we het opstappunt vonden want de haltes staan heel slecht of helemaal niet aangegeven. Je moet dus eigenlijk op je kaart vertrouwen en die geeft de stops niet echt nauwkeurig aan.

De rit ging verder richting het Palmeiland waar we langs het beroemde hotel Atlantis The Palm reden. Uitgestapt zijn we er niet want er is behalve het hotel daar verder weinig te doen. We reden dus door naar het opstappunt in de Mall of the Emirates waar we overstapten op de groene lijn.

De groene lijn is de beach route, maar de stranden vielen ons een beetje tegen ten opzichte van de stranden bij de Marina, er waren geen terrasjes te bekennen. We vervolgden de rit met de bus totdat we uitstapten bij de Souk Madinat Jumairah, die ik nog kende van mijn bezoek aan Dubai vorig jaar tijdens mijn eerste dagen in dienst van BGC. Hoewel de Souk niet origineel is hebben ze wel geprobeerd het karakter van een echte Souk uit te stralen en dat was bijzonder aardig gelukt. Bovendien vonden we al snel een bar waar ze koud bier hadden en een heerlijk terras.

We stapten na nog door de rest van de Souk te zijn gewandeld (waarbij Riet zowaar een souvenir kocht) weer op de bus. De volgende stop was weer de Mall of the Emirates waar we uitstapten en terugwandelden naar het hotel. Na ons te hebben opgefrist dronken we wat in de Sportsbar in de lobby van het hotel waarna we voor de tweede avond op rij (het was gisteren uitstekend bevallen) Thais hebben gegeten in het restaurant Royal Bhudda, ook in de lobby naast de Sportsbar. Na het eten deden we nog een afzakkertje in de Sportbar en hielden het daarna voor gezien voor vandaag.

Riet is aangekomen

Ik zat vanmorgen om half acht al beneden in de lounge van het hotel te wachten totdat Riet zou aankomen. Op de site van Emirates had ik gezien dat het toestel waarmee ze was aangekomen om tien over half zeven al was geland dus ik had uitgerekend dat ze als alles meezat al voor achten zou moeten kunnen aankomen bij het hotel. Het duurt altijd even voordat het vliegtuig bij de gate staat, dan een minuut of tien voordat je eruit bent, en dan de lange wandeling naar de paspoortcontrole. Daarna moest ze nog op haar koffer wachten en dan nog in de rij voor een taxi, en tenslotte dan de taxirit van een minuut of twintig.

Uiteindelijk arriveerde ze pas tegen negen uur bij het hotel. Het had met name lang geduurd bij de paspoortcontrole en de taxi was terecht gekomen in de ochtendspits. Maar goed, ze was er dan eindelijk en het eerste wat we deden was aanschuiven bij het ontbijt. Ik had daarmee gewacht tot Riet er was en dat kwam achteraf best uit want er was in het vliegtuig geen eten meer geserveerd na het diner na het opstijgen. En Riet is toch al geen fan van het vliegtuigeten dus ik had terecht aangenomen dat ze wel wat zou lusten.

De rest van de dag werd besteed aan uitpuffen op het dakterras van het hotel, een dutje voor Riet om de gemiste slaap in te halen (zij slaapt ook niet best in een vliegtuig) en een eerste verkenning van de Mall of the Emirates die op loopafstand van het hotel ligt. Daar vonden we een P.F. Chang restaurant wat we nog kenden uit Manila dus de keuze voor het diner was snel gemaakt…

Vertrokken

Zoals altijd op mijn vertrekdag ben ik vanmorgen gewoon naar kantoor gegaan tot een uur of half elf. Mijn vlucht vertrekt vanmiddag om half vijf, het konvooi naar de luchthaven vertrekt om half een. Ik had dus tijd zat om nog wat laatste dingen in te pakken en te lunchen voordat ik samen met mijn maat Dennis naar de vertrekplaats van de bussen ging.

Het konvooi vertrok op tijd, een kwartier vroeger dan het tweede konvooi. De reden daarvoor was dat ons konvooi halverwege nog een tussenstop zou maken bij het Al Majal Business Park (waar ik tijdens mijn eerste shift nog een week verbleef) terwijl het tweede konvooi rechtstreeks naar de luchthaven zou rijden.

Aangekomen bij de luchthaven merkten we dat alle controles weer strenger waren geworden. Kwam ik de vorige keer nog wat makkelijker door alle checks, deze keer was het overal weer “Laptop out! Belt off!” en bij de allerlaatste bij het boarden ook weer schoenen uit. Maar verder ging alles vlot, ik kwam Dennis en Ian tegen in de business lounge, waar we het boarden afwachtten. Daarna ging alles zelfs zo vlot dat ons toestel twintig minuten voor de eigenlijke vertrektijd al vertrok.

Na een voorspoedige reis kwamen we, mede door het uur tijdsverschil met Basrah, vroeg in de avond aan op de luchthaven in Dubai. Daar had ik een kortstondig oponthoud omdat ik daar nog even wat dingen met betrekking tot mijn gewijzigde vlucht van aanstaande dinsdag wilde nachecken, maar verder ging daar ook alles vlot. Ik had alleen handbagage bij me in de vorm van mijn rolkoffer dus ik hoefde niet bij de bagageband te wachten, ik kon gelijk doorlopen naar de balie van Emirates om mijn auto naar het hotel te regelen.

De rit naar het hotel duurde een minuut of twintig en zo zat ik vanavond om een uur of acht al in het Holiday Inn Al Barsha hotel. Riet is op dit moment al onderweg naar Schiphol en als alles goed gaat zie ik haar morgenvroeg.

Laatste werkdag

We hebben sinds gisteren een dip in de temperaturen en dan met name ’s morgens vroeg. Liep ik eergisteren nog fluitend in een polo-shirt naar kantoor na het ontbijt, gistermorgen bleek dat eigenlijk veel te koud en liep ik met het kippenvel op mijn armen. het was niet alleen frisser dan de dag ervoor maar er stond ook nog eens een koude noordenwind. Toen ik het weerbericht checkte zag ik dat dit nog een paar dagen gaat aanhouden dus vanmorgen heb ik mijn vest maar weer aangetrokken en dat bleek allesbehalve overbodig voor de ochtendwandeling.

Dit was officieel de laatste dag van deze rotatie. Morgen vertrek ik naar Dubai voor een weekje vakantie daar samen met Riet die morgenavond vanuit Nederland vertrekt en donderdagochtend aankomt in Dubai.

Ik heb inmiddels alweer gepakt, alles is geregeld voor onze korte vakantie in Dubai en vanmiddag kwam het bericht dat ik op de lijst sta voor het transport naar het vliegveld.

Normaal gesproken zou morgen pas mijn laatste werkdag zijn maar deze rotatie is voor mij een dag korter omdat ik tijdens mijn vorige rotatie een dag extra heb gewerkt in Dubai. Normaal gesproken heb ik geen vrije dagen maar deze is dus een compensatie-dag voor een dag teveel gewerkt tijdens mijn vorige rotatie.

Deze keer zijn de laatste werkdagen van mijn rotatie heel anders dan voorheen. Ik was gewend om tijd te spenderen aan het schrijven een rapport voor mijn back-to-back Sachin met daarin alles wat ik de afgelopen maand heb gedaan en alles wat hij moet weten voor de overdracht van het werk. Dat hoeft nu natuurlijk niet want hij is weg en een vervanger is er voorlopig nog niet. Dat betekent dat er de komende vier weken niemand op mijn plek zit en dat is toch een ongemakkelijk gevoel.

Het probleem is dat het werk in feite nu vier weken stilligt, en als er zich iets belangrijks voordoet dan is er dus niemand om dat op te pakken. Ik heb weliswaar ruim van tevoren aangekondigd bij iedereen die van onze diensten gebruik maakt om zaken zodanig te plannen dat belangrijke dingen worden geregeld terwijl ik op kantoor ben, maar blijkbaar is dat toch erg lastig. Want uitgerekend vandaag, op mijn laatste werkdag, komen er opeens allerlei mailtjes binnen met belangrijke en urgente verzoeken, en ik moest vandaag dan ook flink aanpoten om te proberen zoveel mogelijk van die vragen en problemen af te handelen.

Gelukkig is het meeste gelukt, er ligt nog wel wat maar daarvoor heb ik morgenochtend nog. Ik ga morgenochtend, ondanks dat morgen mijn eerste vrije dag is, toch nog wel even naar kantoor want het konvooi naar het vliegveld vertrekt pas om half een. Kan ik misschien nog wat nuttigs doen, en mocht het niet lukken om alles weg te werken dan is dat jammer, dat moet dan maar vier weken wachten…

Vanmiddag was er nog een abnormaal voorval in de middag. Ik wandelde met een paar collega’s van ons kantoor naar een ander kantoor voor een vergadering toen we opeens een heel konvooi van grote witte jeeps en pick-up trucks voorbij zagen rijden, helemaal volgepakt met militairen. En dat niet alleen, alle pick-up trucks waren voorzien van grote mitrailleurs en ander geschut en alle militairen waren zwaar bewapend. Het bleek het bezoek te zijn van wat waarschijnlijk een minister was van het Ministerie van Energie.

En dan te bedenken dat de Nederlandse Minister President gewoon naar zijn werk gaat op de fiets…

Maandaggevoel…

Je zou zo zeggen dat ik na bijna een jaar toch wel gewend zou moeten zijn aan het verschoven weekend, vrijdag en zaterdag in plaats van zaterdag en zondag, maar toch liep ik vandaag de hele dag rond met het gevoel dat het maandag was. Op zich is dat natuurlijk niet zo gek, het was tenslotte de eerste werkdag na het weekend, maar het was vandaag zo erg dat ik er voor mezelf van overtuigd was dat het maandag was. Ik werd er pas in de middag aan herinnerd dat het wel degelijk zondag was door een gesprek met mijn baas.

Mijn baas zit normaal gesproken in Dubai maar deze week zit hij voor de verandering eens in Irak. Vanmorgen kwam hij aan op de luchthaven van Basrah en daar heeft hij, samen met zijn medereizigers, drie uur lang moeten wachten omdat er iemand bij de groep zat die een nieuw visum nodig had. Een aangekomen groep moet altijd als geheel in het konvooi naar het kamp, dus er moest worden gewacht.

Nu is dat op zich niet vreemd, dat wachten op mensen die een nieuw visum krijgen komt natuurlijk vaker voor, maar deze keer was mijn baas nogal pissig want hij had dit niet verwacht op zondag. Op zondag komen namelijk alle mensen die in het weekend in Dubai verblijven over voor hun werkweek en omdat dat nogal een grote groep is is er (om zo min mogelijk oponthoud te hebben op het vliegveld) besloten geen mensen mee te laten komen die een nieuw visum nodig hebben. 

Toen mijn baas zei dat hij een lang oponthoud had gehad door iemand die een nieuw visum nodig had zei ik dat die mogelijkheid er altijd in zat op maandag. Maar het is zondag zei hij, dan doen ze toch geen visums? 

Oh ja, het is helemaal geen zondag, het is maandag. Goedemiddag…

Voetbalmiddag

Een van de nadelen van werken in het buitenland is dat ik op zaterdagmiddag de wedstrijden van Quick Boys mis. Nou ja, ik mis ze tegenwoordig niet helemaal meer want iedere zaterdagmiddag heb ik Twitter aanstaan en kan ik de wedstrijd toch min of meer volgen via de berichten die mensen langs de lijn posten.

Vandaag was er de kraker tegen de nummer 1 van de ranglijst, Noordwijk. Quick Boys, momenteel tweede, had vijf punten achterstand op de ranglijst dus om toch nog een beetje zicht te houden op de titel moest er perse gewonnen worden. De belangen van deze aloude streekderby (volgens mij zelfs de oudste want hij was tot vandaag al zevenenzeventig keer gespeeld) waren dus nog groter dan het prestige alleen.

Ik had mezelf dus ingelogd op de website van Twitter en met een vers alcohol-vrij biertje (Barbican, met aardbeiensmaak) was ik er klaar voor. Voordat de wedstrijd begon stuurde ik via Whatsapp nog even een berichtje naar mijn broer Alex om te vragen of hij wel langs de lijn stond en dat bleek inderdaad het geval.

Toen ik app-te dat ik de wedstrijd via Twitter zou volgen app-te hij terug dat Omroep West de wedstrijd live zou uitzenden en dat het dus waarschijnlijk mogelijk was om via de site van Omroep West via het Internet mee te kijken. Dat heb ik natuurlijk gelijk gecheckt, en wat denk je, ik had beeld!

Ik heb dus vanaf vier uur lekker terwijl ik aan het werk was de wedstrijd gevolgd in een hoekje van mijn beeldscherm. En dan nog eens winnen met 2-0 ook, hoe mooi is dat!

Reparaties

Een tijdje geleden heb ik verteld dat ons kantoorgebouwtje hoognodig toe is aan een paar renovaties, maar die werkzaamheden werden vrijwel meteen stopgezet nadat ze waren begonnen. Er schijnt een contractueel conflict te zijn met de aannemer en aangezien er in de tussentijd niks meer is gebeurd gaan we er maar vanuit dat dat nog steeds niet is opgelost.

Die renovatie zou ook een aantal problemen oplossen ten aanzien van dingen die hoognodig gerepareerd zouden moeten worden, maar dat gebeurt nu dus ook niet. Zo is er bijvoorbeeld een storing in het elektriciteitsnet wat ervoor zorgde dat onze handdroger bij de herentoiletten kortsluiting veroorzaakte. De oplossing die werd bedacht was even simpel als primitief: we halen gewoon de handdroger weg. Aangezien er geen handdoeken of zoiets voor in de plaats gekomen is kunnen we dus na het handen wassen onze handen nergens mee afdrogen.

We hebben iedere vrijdagochtend een vergadering van een uurtje met alle rotators (de mensen die zoals ik vier weken op vier weken af werken) van de IT afdeling. Dat is een klein koppeltje van hoofdzakelijk “buitenlanders”, wat ook nogal eens wisselt van samenstelling want het is natuurlijk maar net wie er aanwezig zijn. De staat van ons gebouw is in die vergadering een regelmatig terugkerend onderwerp, vooral omdat zelfs eenvoudige reparaties, als ze al gedaan worden, altijd een eeuwigheid moeten duren.

Vandaag meldde een collega dat er achter ons gebouw opeens een gat in de grond zit, recht boven een open riool. Dat heeft geleid tot een enorme toename van de hoeveelheid kakkerlakken (gelukkig buiten) en het is natuurlijk ook een potentieel gezondheidsrisico. Hier komt nogal veel cholera en dysenterie voor en een open riool naast de deur is daarvoor natuurlijk helemaal risico-verhogend. Het is al een aantal keren gemeld maar actie ondernemen, ho maar.

Er is overigens wel iets wat na maanden eindelijk wel is gerepareerd, en dat is het rookhok naast het gebouw. Het ding was helemaal scheef gezakt en er was al aangeraden om er niet meer in of vlak naast te gaan zitten vanwege het gevaar dat het ding opeens helemaal zou inzakken. Nu roken vrijwel alle Irakezen en het is altijd druk in de rookhokken, dus waarschijnlijk is er daarom toch actie is ondernomen. Ook hier werd weer gekozen voor een simpele en primitieve oplossing: nadat het frame was recht geduwd werden er een paar latten schuin tegenaan gespijkerd om de boel te ondersteunen.

Opgelost dus, maar toch rijst de vraag waarom zoiets simpels als dit tien maanden heeft moeten duren…

Traktatie

Hoewel de mogelijkheden er wel zijn doe ik al zolang als ik hier zit niet aan “snacken” tussen de maaltijden door. Tegenwoordig neem ik wel een appel of een banaan mee voor de middag want tussen de lunch van twaalf uur en het diner van zeven uur zit wel een hele tijd. Snoepen probeer ik tot het absolute minimum te beperken maar dat valt niet altijd mee want er wordt door mijn Irakese collega’s nogal eens wat meegenomen wat royaal wordt uitgedeeld.

Het probleem daarmee is dat alle meegebrachte lekkernijen zonder uitzondering mierzoet zijn. Ik eet lang niet alles op wat ze me aanbieden maar soms kun je geen nee zeggen.

Vanmorgen bijvoorbeeld was er een korte herdenkings-plechtigheid in de hal van ons gebouw voor een pas overleden collega (erg triest, overleden aan kanker en hij was pas in de dertig met een gezinnetje met drie kinderen), waarna er thee werd rondgebracht met wat nog het meest leek op lange vingers zonder het suikerlaagje. Het bekertje thee wat ik kreeg was voorzien van een flinke laag suiker en dus zo zoet dat de paar vullingen die ik nog heb zowat spontaan uit mijn kiezen sprongen…

Vanmiddag kreeg ik van mijn maat Sameer een fles alcoholvrij bier en een reep chocolade. Had hij gekregen bij de buren van Contracts & Procurement zei hij, en hij hoefde het zelf niet. Hij is moslim en drinkt dus per definitie geen bier, ook al is het alcoholvrij. Mooi voor mij, het flesje staat in de ijskast en ik ga deze traktatie zaterdagmiddag opdrinken terwijl ik de wedstrijd van Quick Boys tegen Noordwijk volg op Twitter.

Nederlanders

Om de een of andere reden komt bij de meeste mensen thuis als ze horen waar ik werk de vraag op of er nog meer Nederlanders werken hier. Mij interesseert dat hoegenaamd niks want ik vind het eigenlijk veel leuker om met collega’s om te gaan uit andere landen, maar inderdaad, er zijn er toch altijd wel een paar. En heel soms zit daar een ouwe bekende tussen, meestal iemand die ik ken van mijn werk uit Nederland maar soms is er ook een hele verrassende ontmoeting. Zo kwam ik op Sakhalin, toch vrijwel letterlijk aan het andere eind van de wereld vanuit Nederland bezien, een ouwe basketbalmaat uit Katwijk tegen die ik sinds de middelbare school niet meer had gezien. Ik bedoel, hoe groot is die kans, nietwaar?

Hier zitten in tegenstelling tot de eerdere projecten waarop ik heb gewerkt vrij veel Nederlanders. Daar zit deze keer geen enkele bekende tussen maar ik ken er inmiddels al wel heel wat want het is tenslotte ook weer niet zo’n grote gemeenschap in het kamp. En ik schuif ook regelmatig in het restaurant aan bij een groepje Nederlanders want er zitten een paar geschikte gasten tussen.

Opvallend veel van de Nederlanders komen trouwens uit het noordoosten van het land. Ze hebben vrijwel allemaal bij de NAM in Assen gewerkt en het verhaal is bekend, de situatie is daar niet echt rooskleurig voor wat de toekomst van het werk betreft. Nu definitief is besloten dat het winnen van het Groningse aardgas gaat stoppen is de vraag wat er met de NAM gaat gebeuren en of er nog wel een toekomst is. Het personeelsbestand is al aardig aan het inkrimpen en veel mensen die nu een kans zien om elders binnen Shell aan de slag te gaan grijpen die met beide handen aan.

En veel van die mensen zijn dus hier aan de bak gekomen, met als gevolg dat er hier genoeg gelegenheid is om effe lekker Nederlands te lullen. Er worden zelfs op sommige zaterdagavonden een speciale Nederlandse Avond georganiseerd bij een van de rookplekken, waarbij er uit het Moederland meegebrachte kaas en worst kan worden genuttigd. Ik ga daar trouwens zelden naar toe, het lijkt mij teveel op een typische Nederlandse verjaardag…

Oefening brandalarm

Toen ik gisteravond terug was op mijn kamer na het avondeten belde ik zoals gewoonlijk even met het thuisfront. Amper een minuut na het gesprek, ik had net mijn telefoon neergelegd en mijn laptop gepakt, ging het brandalarm af. Even dacht ik aan een oefening maar ik realiseerde me al snel dat er geen oefening was aangekondigd en het alarm was ook niet voorafgegaan door het bekende “Now follows a test of the fire alarm!”. Bovendien zijn die oefeningen altijd op hetzelfde tijdstip, iedere woensdagavond om klokslag zeven uur.

Het was nu dinsdag en bijna kwart voor acht, dus dit was of echt of een oefening waarbij we allemaal zo snel mogelijk naar het verzamelpunt moesten gaan. Het bleek het laatste, wat al door de luidsprekers werd aangekondigd terwijl ik mij schoenen nog aan het aantrekken was. Ik wandelde met de stroom mee naar de tennisbaan, die tegenwoordig “Musterpoint 1” is, oftewel het belangrijkste verzamelpunt in geval van calamiteiten.

Daar aangekomen meldde ik me bij de rij met nummer 116. Dat is het nummer van het gebouw waar mijn kamer is, de nummers van alle gebouwen staan op de muur rond de tennisbaan aangegeven dus dat is makkelijk zoeken. Ieder gebouw heeft een persoon die verantwoordelijk is voor de registratie van alle personen op het Musterpoint zodat kan worden nagegaan of iedereen die er zou moeten zijn ook is en er niemand zich meer in een van de gebouwen bevind.

Ik meldde me en mijn naam werd afgevinkt, en toen begon het wachten. Iedereen die aankomt moet geregistreerd worden en dat kost altijd wat tijd omdat er altijd toch wel wat chaos is. Er verzamelt zich tenslotte toch een menigte van zo’n honderdvijftig personen, en iedereen in de rij begint meteen te kletsen met anderen (want we wisten tenslotte al dat het maar een oefening was). Uiteindelijk duurde het ruim een half uur voordat alle koppen waren geteld en het sein veilig weer werd gegeven.

Het was gelukkig een mooie avond, ze hadden dit niet twee maanden geleden moeten doen want dan was het nog een koud klusje geweest…

Terugvlucht aangepast

Het was een prachtige ochtend vanmorgen vroeg, met de zon al een eindje boven de horizon en wat een strakblauwe lucht had kunnen zijn. Dat was het niet want er waren wolken; geen gewone wolken maar zwarte wolken van al het affakkelen in de omgeving. Normaal gesproken drijven die wolken weg op de wind of verwaaien, maar omdat er vanmorgen vrijwel geen wind was leverde dat een bizarre lucht op:

Ik moest vandaag nog even iets regelen, namelijk het wijzigen van mijn vliegtickets voor wat betreft de vluchten aan het einde van deze shift. Omdat Riet en ik een paar dagen in Dubai gaan doorbrengen moet ik de door het bedrijf voor mij geboekte vlucht van volgende week donderdag veranderen want we blijven tot de dinsdag daarop. Ik kan dat niet via het reisbureau van het bedrijf doen omdat er bijbetaald moet worden om die vlucht te veranderen, en dat doen ze niet. Dat soort dingen zijn voor eigen kosten en je moet het ook zelf regelen, wat op zich geen probleem is want dat wist ik vooraf.

Ik belde dus met Emirates en kreeg vervolgens te horen dat als ik op dezelfde vlucht overgeboekt wilde worden als die Riet had geboekt ik een flink bedrag moest bijbetalen. Veel meer dan ik had verwacht dus dat viel effe tegen. Veel keus had ik alleen niet want Riet’s tickets waren al geboekt en het was nou ook weer niet zoveel dat ik er de hele vakantie voor af wilde zeggen.

Het enige dat me dwars zit is dat de dame die me hielp nogal warrig overkwam (ze noemde bijvoorbeeld drie keer een verschillend bedrag) en volgens haar eigen zeggen het bedrag met de hand had moeten uitrekenen omdat het computersysteem niet goed werkte. Ik ben dus van plan om als ik in Dubai arriveer volgende week woensdag om toch nog maar even langs de Emirates-desk te lopen en het nog een na te vragen.

In ieder geval is nu alles geregeld voor een lekker weekje Dubai. Riet vroeg nog of ze nog warme kleren mee moest nemen. Neuh…

Zwemmen

Het sporten stond de afgelopen dagen noodgedwongen op een laag pitje vanwege het probleem met mijn rug. Daarmee gaat het op zich al een stuk beter maar het is nog niet helemaal over en ik wil niks forceren. Vandaar dat ik de afgelopen dagen niet aan fitness of hardlopen heb gedaan en me gedeisd heb gehouden. Niet dat ik helemaal niks heb gedaan want ik loop nog wel iedere dag vier keer de anderhalve kilometer tussen het kamp en het kantoor, en dat is dus bij elkaar toch zes kilometer wandelen.

Vanmorgen schoot me te binnen dat zwemmen goed is voor je rug en dat heb ik al een hele tijd niet meer gedaan. De laatste keer moet zijn geweest tijdens mijn shift in oktober vorig jaar, want daarna vond ik het veel te koud om te gaan zwemmen. Mijn idee van zwemmen is in een binnenbad of anders bij tropische temperaturen.

Op dit moment is het aan het begin van de avond ondanks de stevige wind weer warm genoeg voor mij om te gaan zwemmen, dus dat heb ik vandaag maar weer eens gedaan. En het beviel eigenlijk wel, het water was heerlijk, het frist lekker op en het is ook nog eens goed voor je rug. En zolang die rugpijn aanwezig blijft valt er niet veel anders aan sport te doen dus ik zal de komende dagen wel vaker in het zwembad zijn na werktijd denk ik zo.

Reisperikelen

Vrijwel alles is al weer geregeld voor mijn volgende shift. Dat is deze keer niet alleen het vluchtenschema maar ook een kort verblijf van een dag in Dubai voor weer een bezoek aan het bedrijf wat een groot project doet voor ons bedrijf. Dat houdt in dat ik niet meteen na aankomst door vlieg naar Basrah maar pas twee dagen later. En daarvoor moet er ook een hotel geregeld worden in Dubai voor twee overnachtingen.

We hoeven dat allemaal zelf niet te regelen, er is een speciaal team wat dat voor ons doet in samenwerking met een groot Internationaal reisbureau. Voor wat betreft de vluchten krijgen we meestal twee alternatieven aangeboden en ik kies daaruit eigenlijk altijd hetzelfde vluchtschema dus daar ben ik meestal gauw mee klaar. Deze keer was dus een kleine aanpassing nodig maar ook dat was geen probleem.

Voor de hotelovernachting schijnen er wel apen en beren op de weg te zijn want ondanks dat mijn aanvraag al twee weken geleden is ingediend (met alle toestemmingen tot aan de Managing Director aan toe erbij) heb ik nog steeds geen uitsluitsel. De keus gaat vrijwel altijd tussen twee vlak bij het kantoor gelegen hotels dus ik heb geen idee wat het probleem is. Het zou wel eens te maken kunnen hebben met het feit dat er een nieuw persoon is die dat tegenwoordig regelt, en dan is die nieuwe dus bepaald biet zo efficiënt als zijn of haar voorgangster…

Hoewel ikzelf nooit problemen heb gehad (afkloppen!) hoor je toch regelmatig dat mensen problemen ondervinden met de voor hun geboekte reizen. Een van mijn makkers is vanmiddag aangekomen in Basrah terwijl hij eigenlijk gisteren al had moeten aankomen. Blijkt dat ze zijn vluchten zo krap op elkaar hadden geboekt dat hij zijn vlucht naar Basrah miste. 

En iedereen die weleens heeft moeten overstappen op een luchthaven weet dat een uur nou niet bepaald erg veel tijd is om je volgende vlucht te halen. Toch, Riet?

Slangen

Van de week hoorde ik van mijn Irakese collega’s iets wat ik eigenlijk liever niet had gehoord, en dat is dat deze regio bekend staat om zijn grote hoeveelheid gevaarlijke slangen.

Zo heb je de Woestijn Cobra, maar die komt hoofdzakelijk in het noorden voor. Listiger zijn de vijf soorten adders die hier in de woestijn voorkomen en die zijn vrijwel zonder uitzondering hartstikke giftig. Niet dat je er in alle gevallen gelijk dood aan gaat maar het is toch wel zaak om snel een anti-serum toegediend te krijgen.

Een met uitsterven bedreigde soort die hier schijnt voor te komen is de Gehoornde Adder die er door de twee uitsteeksels op zijn kop nogal duivels uitziet. Link is-ie ook want een beet kan ernstige weefselschade als gevolg hebben.

Er is af en toe zelfs sprake van een heuse slangenplaag. Zo moesten in de periode van extreme droogte in 2009 in deze regio zelfs dorpen geëvacueerd worden vanwege de grote hoeveelheid slangen die er opeens opdoken. Zelf heb ik nog geen enkele slang gezien hier, en eerlijk gezegd valt het op het fabrieksterrein en in het kamp helemaal wel mee voor wat betreft het ongedierte.

Nou ja, het is er natuurlijk wel maar we zien het gewoon niet. Het terrein is ook zorgvuldig slangenvrij gemaakt is ons verzekerd, en omdat er behoorlijk hoge muren omheen staan is het voor slangen niet echt makkelijk om binnen te komen. En dat is dan wel weer geruststellend…

 

Pechdag

Je hebt wel eens van die dagen dat het gewoon niet meezit en vandaag was zo’n dag. We werden de hele dag geplaagd door een computer-netwerk wat om de haverklap op de meest vervelende momenten plat ging en dat maakte normaal werken bijna onmogelijk.

Ik maak dan wel gebruik van een laptop maar de gegevens waar ik mee werk staan verspreid op computers die ergens in Europa staan en mogelijk zelfs nog op een heel ander continent. Daar merken we normaal gesproken niks van als alles goed functioneert maar daarvoor hebben we wel een werkende netwerk-verbinding nodig. Mijn telefoon was aan het eind van de dag bijna helemaal leeg door het voortdurend zoeken naar het WiFi-netwerk wat uiteraard ook plat ging met de rest.

Niet een erg productieve dag dus, en het begon al slecht meteen bij het opstaan. Het was gisteravond namelijk weer eens in mijn rug geschoten en dat leverde een zeer pijnlijke avond en een onrustige nacht op. En vanochtend kon ik bijna mijn bed niet uitkomen en nadat dat eindelijk gelukt was ging alles moeizaam, van sokken aantrekken tot aan de wandeling naar het restaurant. Gelukkig ging de boel onder het lopen wat losser zitten zodat ik toch nog zonder al teveel problemen naar kantoor kon wandelen.

En ik had natuurlijk de bus kunnen nemen maar omdat bewegen juist een positieve uitwerking leek te hebben besloot ik om toch maar te gaan lopen. En nee dames en heren, dit ongemak trad niet op tijdens de fitness, het hardlopen of een andere (te) grote inspanning, integendeel zelfs! Ik had net een uitgebreide douche genomen en was op mijn gemak aan het wandelen naar het restaurant toen ik plotseling een pijnscheut in mijn onderrug voelde. Gelukkig zijn de meeste van mijn collega’s hier ook van die mannen op middelbare leeftijd dus ik kreeg al snel dozen vol Ibuprofen en warmte-pleisters aangeboden, waar ik overigens op een enkele Ibuprofen voor het slapen gaan nog geen gebruik van heb gemaakt.

Om de pechdag helemaal compleet te maken ging mijn dagelijkse telefoongesprek met Riet ook de mist in want in de avond leek het netwerk helemaal wel een jojo. Als we al een verbinding tot stand konden brengen dan gaf die het na een paar seconden al weer op, dus hebben we het maar opgegeven.

Morgen is er weer een dag en hopelijk een betere…

De helft zit erop

Het is af en toe niet te geloven hoe snel de tijd gaat, en zeker hier want vandaag is alweer de laatste dag van mijn tweede werkweek. En dat betekent dat ik na vandaag al weer over de helft ben van deze shift. Behalve dat het vandaag Hamburger-dag was (maar dat is het iedere woensdag) was het vandaag verder geen echt bijzondere dag dus daarom maar weer even een paar foto’s.

De eerste foto is gemaakt net om de hoek van ons kantoor tijdens de wandeling terug naar het kamp aan het begin van de avond, wat te zien is aan het mooie avondlicht. Recht vooruit ligt het fabrieksterrein, daar mag je zonder PPE niet lopen zoals ik eergisteren vertelde, dus wij gaan na het zebrapad linksaf richting het kamp.

Aangekomen in het kamp liggen links de woonblokken 115 en 116. Mijn kamer is in 116 (kamernummer 33) en dat is het linkse gebouw op de volgende foto. De grijze containers rechts op de voorgrond zijn de onderkomens van onze beveiligers.

Tussen de beide woonblokken 115 en 116 (de enige twee met twee verdiepingen) ligt het toegangspad. Links is de toegangsdeur naar het blok waar mijn kamer is en je ziet op de tweede verdieping het raam van mijn kamer, dat is het derde van achteren.

Smerige dag

Gisteren was het ronduit een smerige dag kan ik rustig stellen. De oorzaak was heel simpel, vier van de vijf flares ten oosten van het fabrieksterrein branden op volle sterkte en produceerden een enorme hoeveelheid dikke zwarte rook die recht over het kamp werd geblazen door de wind. Samen met de nog steeds volop brandende burnpit vlak ten noorden van het kamp zorgde dit ervoor dat de lucht boven ons zowat helemaal zwart was.

Het spektakel deed denken aan de beelden van de Tweede Golfoorlog toen al die olieputten in brand waren gestoken. Hoe dan ook, het leverde de stank op van verbrande olie in het kamp en dat kan allemaal toch niet erg goed zijn voor het milieu en de gezondheid. Maar als er wordt gevraagd naar de luchtkwaliteit (dat doen we best wel af en toe) dan is het antwoord steevast dat het “binnen de gestelde normen valt”. Jaja…

Moeder Natuur had blijkbaar zelf ook besloten dat er nodig wat aan gedaan moest worden want vanmorgen werd ik net voor de wekker gewekt door het geluid van een enorme plensbui. Het was al weer vrijwel droog toen ik naar het restaurant liep voor het ontbijt maar de lucht rook gelijk een heel stuk frisser.

Alle smerigheid in de lucht was weggespoeld en omdat de wind weer was gedraaid (dat is hier soms net een jojo) kwam de rook ook niet meer over het kamp. Die rook was trouwens toch al een stuk minder en weer op normaal niveau, want zo erg gisteren heb ik het nog niet meegemaakt.

Dit alles gezegd hebbende, met mijn eigen gezondheid gaat het sinds vandaag juist beter want mijn bijholte-ontsteking is zo goed als verdwenen…

PPE

Eigenlijk had ik dit al veel eerder moeten regelen maar het is er dan eindelijk van gekomen, ik heb mijn Personal Protective Equipment oftewel mijn PPE. PPE zijn de spullen die je nodig hebt om het fabrieksterrein zelf te mogen betreden, zoals een overall, speciale schoenen, een helm, een veiligheidsbril en beschermende handschoenen.

Tot op heden was er nog geen reden om het terrein van de fabriek op te gaan maar dat kan in de toekomst gaan veranderen. Sommige locaties waar gegevens worden verzameld die voor mij van belang zijn bevinden zich op het fabrieksterrein, en als ik daar een kijkje wil gaan nemen dan moet ik dus in PPE-tenue verschijnen. Bovendien zou het wel eens kunnen dat ik naar andere sites ga in de nabije toekomst voor hetzelfde doel en ook dan is PPE-tenue verplicht.

Eigenlijk is het heel simpel om je PPE aan te vragen, ik heb het al maanden op mijn agenda staan maar ik heb het gewoon laten versloffen omdat er geen directe noodzaak was. Stom natuurlijk, want als er zich opeens een noodzaak zou voordoen dan heb ik nog niet eens een aanvraag ingediend. Ik heb dus al tijdens mijn vorige shift het aanvraagformulier ingevuld en dat eindelijk vorige week ingediend. Ook dat was heel simpel, twee handtekeningen van verschillende bazen en een van de Irakese collega’s deed de afhandeling.

Afgelopen donderdag kreeg ik het formulier terug waarmee ik de bestelde goederen kon ophalen in het magazijn en dat heb ik vanmorgen gedaan. Er was me aangeraden alles gelijk even te passen: de overall bleek gelijk goed en de schoenen in tweede instantie want ze brachten me eerst een maat kleiner dan ik had besteld. Ik kan dus vanaf vandaag in vol ornaat aantreden in PPE wanneer nodig.

Nog even niet zwemmen

Ik heb toch maar besloten om mijn fitness routine hier in het kamp wat aan te passen. De vorige shift ben ik erg fanatiek bezig geweest en achteraf heb ik voor mijn gevoel toen te weinig rust genomen, ik wordt tenslotte al een dagje ouder. In plaats van drie dagen sporten en dan een dag rust neem ik daarom nu minstens twee dagen rust in de week.

Uitgangspunt voor mijn sportactiviteiten blijft mijn hardlooptraining, die doe ik twee keer in de week op zaterdag en woensdag. Daarnaast doe ik minstens twee keer in de week krachttraining, en dan nog een dagje training voor de benen wat in feite een rustig dagje is. Eigenlijk wil ik die benentraining weer gaan vervangen door zwemmen, en gisteren was ik ook vast van plan om dat vandaag te gaan doen. Maar helaas, het weer is op dit moment toch niet van dien aard dat het uitnodigt om in een buitenbad te gaan zwemmen.

Het is namelijk de laatste twee dagen weer wat minder wat het weer betreft. Dat komt niet zozeer door de temperatuur, die is nog steeds overdag boven de dertig graden, maar door de bewolking en de harde wind. Met name die wind zorgt ervoor dat het niet zo aangenaam aanvoelt als zou moeten. Vandaar dus niet zwemmen vandaag maar toch maar naar de fitness-zaal.

En er is nog een reden waarom ik maar niet ga zwemmen. Ik heb de laatste paar dagen een onaangenaam gevoel aan de rechterkant van mijn gezicht wat af en toe zelfs pijnlijk is, met name bij het eten. Ik herken de symptomen omdat ik hier regelmatig last van heb: ik heb weer eens een bijholte-ontsteking. Voor het slapen gaan neem ik zelfs een pijnstiller omdat ik er anders wakker van wordt, maar het is te hopen dat ik er gauw van verlost ben want ik ben bijna door mijn pijnstillers heen.

Naar de kampdokter gaan zou natuurlijk kunnen maar dan moet het wel heel erg worden. Het vervelende van die kampdokter is dat je altijd te horen krijgt dat je op je kamer moet blijven zitten totdat je weer beter bent, en daar heb ik nou effe net geen zin in. Op dit moment ga ik ervan uit dat het vanzelf over gaat maar dan kan ik dus beter maar niet gaan zwemmen. Anders moet ik alsnog naar de dokter…

Storm in een glas water

Ik had het gisteren al aangekondigd, vandaag was de eerste dag in overhemd met korte mouwen. Zelfs vanmorgen was dat net als gisteren al prima te doen want de temperatuur was prima en er was weinig wind. Wel had ik mijn regenjack meegenomen in mijn rugzak want er werden onweersbuien voorspeld.

Dat regenjack had ik achteraf niet nodig want er is geen druppel regen gevallen maar het onweer kwam er wel. Om vier uur vanmiddag werd het bewolkt en aan de lucht te zien zou er inderdaad onweer komen. Om vijf uur keken we elkaar aan, want het advies is altijd om voor eventueel noodweer terug te zijn in het kamp omdat mogelijk de busdiensten al dan niet tijdelijk gestaakt moeten worden en lopen geen optie is. We besloten even na kwart over vijf om het voor gezien te houden want toen zagen we de eerste bliksemflitsen.

We twijfelden er nog even over om de bus te nemen maar besloten toch maar te gaan lopen, waarbij ik uit voorzorg mijn regenjack toch maar aantrok. We zagen onderweg weliswaar nog verscheidene bliksemflitsen maar we haalden het kamp zonder een druppel regen, en aan de lucht te zien klaarde het inmiddels ook al weer op. Letterlijk een storm in een glas water dus, maar wel met als resultaat een lekker kort dagje…

Zomer!

Toen ik vanmorgen buiten kwam en naar de lucht keek was mijn eerste reactie “We krijgen regen”. Dat was natuurlijk ingegeven door mijn Nederlandse instinct wat onmiddellijk reageerde op de donkere wolken boven het kamp. Het waren alleen geen donkere wolken maar de rook van het affakkelen die voor de verandering eens recht over het kamp kwam. Dat gebeurt gelukkig niet zo heel vaak want die rook is niet alleen een smerig gezicht, het stinkt dan ook nog eens naar de verbrande olie.

De wind mag dan in de verkeerde hoek zitten, dat betekent niet dat het weer er minder om wordt. Integendeel, vandaag was de eerste dag van dit jaar waarbij de temperatuur overdag boven de dertig graden kwam en daarmee was dit de eerste geen-jas-en-geen-vest-dag. Stom genoeg had ik vanmorgen toch mijn vest nog maar aangetrokken (je weet maar nooit) maar dat bleek totaal overbodig. De meeste collega’s liepen al in shirts met korte mouwen en mijn vest blijft vanaf vandaag dan ook thuis.

We hadden gistermiddag op kantoor nog een vervelend akkefietje. Een van de schoonmakers, een nog redelijk jonge kerel, kreeg een flauwte in de keuken van het gebouw en ging finaal van zijn stokje. Mijn baas, die als eerste van ons doorhad dat er iets mis was, was als eerste ter plekke en constateerde dat het slachtoffer geen adem meer haalde. Hij wist met fluiten en schreeuwen onze aandacht te trekken. Iemand belde meteen het alarmnummer en na een paar minuten was de Eerste-Hulp ter plekke.

Ondertussen was het slachtoffer uit zichzelf weer enigszins bij kennis gekomen en het bleek uiteindelijk dus gelukkig mee te vallen. Het bleek dat hij de laatste tijd regelmatig van dit soort aanvallen had, en dat verklaarde dus waarom zijn collega’s er een beetje laconiek bij stonden. We stonden ook nog eens perplex toen de eerste EHBO-er die te hulp schoot het slachtoffer meteen flinke klappen in zijn gezicht begon te geven onder het roepen van (in het Arabisch uiteraard) “Word wakker! Word wakker!”. We weten nu dus dat als wij van ons stokje gaan dat we in ieder geval wakker worden met rooi konen…

Sollicitanten

De vervanging van mijn maat Sachin is inmiddels in volle gang. Gelukkig kon de vacature intern vrij snel geplaatst worden omdat het gaat om een vacature die is vrijgekomen door een vrijwillig vertrek en de eerste kandidaten zijn inmiddels al geselecteerd. Ik heb vandaag een gesprek gehad met mijn baas over de drie kandidaten die door hem naar voren zijn geschoven.

Over de eerste kon ik kort zijn, dat was iemand die aanbevolen was door collega’s hier maar wiens cv veel te licht is om zelfstandig dit werk te kunnen doen. De idiote opmerking “Hij pikt dingen snel op” geeft voor mij alleen maar aan dat sommige collega’s geen idee hebben van het werk wat wij doen, ze waren blijkbaar in de veronderstelling dat je vijftien jaar aan ervaring wel even over kon brengen in een week of twee. Geen optie dus.

Met de tweede kandidaat heb ik gisteren al zelf een gesprek gehad want hij had mij zelf benaderd hiervoor. Hij komt uit de Filipijnen en ik heb me dan ook afgevraagd of ik hem zou moeten kennen maar dat is volgens mij toch niet het geval. Hoe dan ook, het was een prettig gesprek en ik denk dat dit wel een kanshebber is. Het hangt alleen nog af van het officiële sollicitatiegesprek wat ergens volgende week moet gaan plaatsvinden.

Als deze kandidaat het toch niet wordt hebben we een probleem want de andere serieuze kandidaat meldde zich vandaag af om medische redenen. Hij schijnt net een knie-operatie te hebben ondergaan waarbij nog meer problemen zijn ontdekt die een tweede operatie noodzakelijk maken en daarna is nog een paar maanden intensieve fysiotherapie nodig. Geen kans op dat deze persoon door de medische keuring komt en dat is heel jammer want ik schatte zijn kansen op basis van de informatie die ik heb hoog in.

Ook had ik vandaag nog een sollicitatiegesprek met een Irakees die naar voren is geschoven als een potentiële kandidaat voor de functie van mijn baas. Dat is dan niet op korte termijn maar op langere termijn, dit gesprek was bedoeld om te kijken of de persoon geschikt zou zijn als toekomstige kandidaat voor die functie. Het werd een lastig gesprek omdat de persoon op vrijwel geen enkele vraag een direct antwoord gaf en tijdens zijn antwoorden ook nog eens van de hak op de tak sprong. Begrijpelijk dat ze op den duur dit bedrijf willen gaan runnen met Irakezen maar dan moeten ze toch eens gaan begrijpen dat er geen alternatief is voor kennis en ervaring. Diepe zucht…

Rustdag

Vandaag was de eerste dag dit jaar dat ik buiten liep en het warm had. De wandeling tussen de middag naar het kamp voor de lunch en terug was gewoon een feestje, de zon scheen volop, er stond bijna geen wind en de temperatuur was een graad of zesentwintig. Het was zo’n dag waarbij we in Nederland zouden zeggen, “Heerlijk!”.

Het was voor mij ook nog eens een rustdag, niet van werk uiteraard maar van het sporten. Ik ben zaterdag weer begonnen met de routine van drie dagen sporten en dan een dag rust. De afgelopen drie dagen heb ik een dag hardlooptraining gedaan (een intensieve interval-training van 48 minuten), een dag krachttraining voor het bovenlichaam en een dag training voor de benen.

Die hardlooptrainingen hebben me trouwens wel duidelijk gemaakt wat een geweldige prestatie onze schoondochter Chantal heeft geleverd door een tien-kilometer wedstrijd te lopen in 57 minuten! mijn doel is voorlopig om een tien kilometer te gaan lopen in een uur. Ik ben nu in week 7 van mijn trainingsprogramma van twaalf weken en ik heb er nog steeds niet veel vertrouwen in…

Burnpit

Vanaf de dag dat ik hier aankwam zat de wind in de zuid-oost hoek en dat is niet altijd even voordelig want dat betekent dat de rook die geproduceerd wordt door de flares ten oosten van de fabriek over het kamp komt. Gelukkig brandden de flares als ze al brandden op een laag pitje en viel de stankoverlast mee.

In het noorden buiten het kamp was de afgelopen dagen ook dikke zwarte rook zichtbaar, niet van flares maar van een zogenaamde burnpit. Dat zijn reservoirs op de grond, soms niet meer dan gegraven gaten, waar restvloeistof van in dit geval de oliewinning wordt verzameld en als er genoeg in de put zit wordt het aangestoken. Dat is een spectaculair gezicht want je ziet dan wat er uitziet als een fikse brand op de grond. Omdat het hier gaat om vervuilde restvloeistof uit de oliewinning levert het behalve een pracht van een fik ook heel veel dikke zwarte rook op zoals je op de foto hierboven kunt zien die afgelopen zaterdag is gemaakt.

We hadden er in het kamp overigens geen last van want al die rook ging in westelijke richting en dus van het kamp af in plaats van er naar toe. Het moet overigens nogal een flinke sloot restvloeistoffen zijn want tot op vandaag brandt die burnpit nog steeds, en dat is dus al ruim vijf dagen continue. Op de foto hieronder van vanmorgen zie je hoe de rook een lange dikke zwarte sliert vormt als er weinig wind is en het dus niet verwaait: