Paula is er niet meer…

Onze Paultje is er niet meer. Vanmiddag hebben we haar naar de dierenarts gebracht en haar daar laten inslapen, haar negen levens waren nu echt op. De foto hierboven is de laatste foto die ik van haar heb gemaakt, vlak voordat we haar weg brachten.

We wisten vanmorgen al dat we het moesten opgeven. Riet had de hele nacht bij haar op de bank geslapen maar kon alleen maar constateren dat er geen zichtbare verbetering optrad in Paula’s toestand, ze at nog steeds niet en lopen ging steeds moeilijker. Ze plaste wel veel en daaruit konden we alleen maar opmaken dat het vocht wat was ingespoten weliswaar was opgenomen maar dat het er gelijk weer uit kwam. Haar nieren werkten blijkbaar niet of nauwelijks meer.

In de loop van de ochtend zagen we dat ze nu niet eens meer aan het eten snuffelde maar gelijk haar kopje weg draaide. Ook drinken ging niet meer, hoewel ze wel haar snuit in het water deed leek het wel alsof haar tong dienst weigerde want echt drinken deed ze niet. Tot ons grote verdriet moesten we toegeven dat verdere behandeling geen zin meer zou hebben en toen we naar de dierenarts gingen voor onze afspraak wisten we al dat we haar deze keer niet meer mee terug naar huis zouden nemen.

Het was ontzettend moeilijk, met tranen in onze ogen namen we bij de dierenarts voor het laatst afscheid. Na de narcose-spuit kregen we van de dierenarts nog een paar minuten om bij haar te zijn terwijl ze insliep, waarna ze de definitieve spuit kreeg die haar hartje stopte.

Paula was op 27 maart 2004 bij ons gekomen als cadeau voor mijn verjaardag. Nadat we onze kat Sproetje drie jaar eerder hadden moeten laten inslapen wilde Riet geen huisdieren meer maar ik was verknocht geraakt aan het gezelschap van een kat, en als Riet de jaren daarna vroeg wat ik voor mijn verjaardag wilde zei ik steevast, “Een kat”.

Uiteindelijk ging Riet zonder dat ik het wist overstag en ging de dag voor mijn verjaardag naar een dierenasiel. Ik wist nergens van want officieel ging ze “naar Noordwijk want daar was het koopavond en Martin moest nodig een jas”. Ze kwam met niks thuis en zei dat ze de volgende dag (mijn verjaardag) naar een andere winkel moest want in Noordwijk hadden ze niks zei ze. De volgende dag ging ze weer op pad met Martin en nichtje Nicole, en toen ik aan de koffie zat kwam ze opeens binnen met een kooi met daarom een grote roze strik en daarin Paula.

Hoe oud Paula was toen ze bij ons kwam weten we niet precies, maar de schatting van het asiel was dat ze ongeveer een jaar oud was. Die schatting was echter gebaseerd op hoe groot ze toen was, maar Paula is nooit echt veel groter geworden. Vorig jaar toen ze ook zo ziek en mager was zei de dierenarts dat ze wel eens ouder zou kunnen zijn dan we dachten, gebaseerd op bepaalde kenmerken.

In eerste instantie was Paula niet eens zo’n gezellige kat. Ze wilde van Riet helemaal niks weten, mij leek ze meer te dulden dan dat ze me aardig vond, en alleen onze zoons Robin en Martin konden alles met haar doen. En het grappige was dat Riet haar nog wel had uitgezocht omdat ze in het asiel zo spontaan en aanhankelijk over was gekomen…

Paula was vanaf het begin erg schrikachtig, wat naar wij dachten was veroorzaakt door het feit dat ze op straat had geleefd volgens het asiel. Dat schrikachtige is nooit helemaal weg gegaan, maar haar eenkennige gedrag naarmate ze ouder werd wel. Met name toen we terug kwamen van de Filipijnen in 2015 bleek ze veel socialer, ze lag iedere avond bij me op schoot en was zowaar veranderd in een gezellige kat.

De laatste jaren met haar waren dus eigenlijk de mooiste, maar nu is onze Paultje er niet meer. Het huis voelt nu al leeg zonder haar…

Voorbereidingen voor vertrek

Dit is alweer de laatste week van deze verlofperiode dus ik ben langzaamaan alvast weer begonnen met de voorbereidingen voor mijn vertrek naar Basrah en de volgende werkperiode van vier weken.

Deze keer moet ik er rekening mee houden dat het ook in Irak winter is en dat betekent kans op regen en lagere temperaturen. Op zich is het overdag nog steeds lekker met temperaturen van boven de twintig graden maar als de zon onder is kan het knap koud worden, tot ver onder de tien graden. Dat wordt voor mij met name merkbaar in de vroege ochtend als ik naar kantoor loop en aan het eind van de middag als ik terug naar het kamp loop want de zon gaat op dit moment al voor vijven onder.

Tegen de kou neem ik eenvoudig meer shirtjes mee om onder een overhemd te dragen en de overhemden met korte mouwen vervang ik tijdelijk door overhemden met lange mouwen. Het toeval wil dat ik de meeste overhemden met korte mouwen in Rijnsburg heb, die had ik mee terug genomen voor onze vakantie naar Curaçao en Bonaire. Om die reden had ik deze keer ook mijn rolkoffer bij me en die kon nu dus mooi mee terug met wat warmere kleren dan ik gewend ben mee te nemen.

Wat de mogelijkheid van regen betreft, omdat ik eigenlijk helemaal geen regenjack meer heb moet ik dat maar eens gaan aanschaffen. Zo’n jack is ook handig als het te koud is om helemaal zonder jas te gaan lopen, en uiteraard zal het in Nederland ook heel goed van pas komen.

Afgelopen vrijdagmiddag zijn Riet en ik al naar Haarlem geweest voor dit soort inkopen maar het is er niet van gekomen. Het aanbod was niet geweldig en eerlijk gezegd stond ons hoofd er ook niet naar want we hadden net Paula weggebracht naar de dierenarts. Een online aanschaf lijkt het meest logisch maar wat dat betreft pas ik kleren toch liever eerst voordat ik ze aanschaf. De  tijd gaat wel dringen want morgenavond vertrek ik al weer…

Vertrek op Sinterklaasavond

Het is vanmorgen op de valreep nog gelukt om een regenjack aan te schaffen. Nadat ik in Katwijk mijn moeder gedag had gezegd (het was gezellig want mijn oudste broer was er toevallig ook net) ben ik in het centrum nog even langs een zaak met sportkleding gegaan en zowaar, die hadden precies wat ik zocht.

Nadat ik vanmiddag nog even stroopwafels en een stuk jong belegen Goudse kaas (voor mijn Irakese baas) had ingeslagen had ik wat mij betreft alles klaar voor vertrek. Mijn rolkoffer had ik gisteren al grotendeels gepakt, al was er niet zoveel te pakken deze keer. 

Vanmiddag kreeg ik weer het inmiddels vertrouwde telefoontje van de taxi-service van luchtvaartmaatschappij Emirates om te bevestigen dat ik om zeven uur vanavond zou worden opgehaald. Dat was ruim op tijd want mijn vlucht naar Dubai vertrekt pas om tien uur vanavond, en eerlijk gezegd verwachtte ik niet dat het erg druk zou zijn op de weg en op Schiphol want het was tenslotte Sinterklaasavond.

Mijn verwachting kwam uit, het was erg rustig (voor zover je op Schiphol van rustig kan spreken tenminste) en ik zat dan ook al ruim voor acht uur in de Business Lounge met een bakkie cappuccino. Ik zorg er altijd wel voor dat ik ruim op tijd voor het boarden bij de gate ben, maar deze keer hoefde ik niet lang te wachten voordat we aan boord mochten gaan. We vertrokken dan ook precies op tijd en zullen als alles volgens plan verloopt morgenochtend vroeg aankomen in Dubai.

Terug in het KAZ kamp

Vanmorgen vroeg landde de Airbus A380 een half uur voor de geplande aankomsttijd op de luchthaven van Dubai. Die gewonnen tijd ging meteen weer verloren want er deed zich een fenomeen voor waarmee Riet en ik ook na terugkeer van Bonaire op Schiphol werden geconfronteerd, het toestel moest wachten want de gate was nog bezet door een ander toestel.

Desondanks liep ik om half negen al in vertrekhal A tussen de winkels waar ik wilde rondkijken voor het een en ander. Een stekker voor Engelse stopcontacten met twee USB poorten om gelijktijdig mijn iPad en mijn iPhone te kunnen opladen was snel gevonden, het andere item waar ik naar op zoek was ook (een Beats draadloze koptelefoon) maar deze bleek in Dubai duurder dan in Nederland. En zo Nederlands ben ik toch nog wel dat ik de aanschaf dan liever een paar weken uitstel dan dat ik teveel betaal…

Het was een lange zit in de lounge want de vlucht naar Basrah vertrok pas om kwart voor twee. Gelukkig kon ik in de comfortabele stoelen in de rokerslounge van de Emirates Business Lounge nog een dutje doen  van een uur want tijdens de zes uur durende vlucht naar Dubai had ik maar twee uurtjes kunnen slapen. Kijk, ik rook weliswaar niet maar in het rokersgedeelte staan gewoon de lekkerste stoelen…

Op weg naar de gate kwam ik mijn jonge Nederlandse collega Jeroen tegen dus tijdens het wachten voor het boarden konden we mooi even bijpraten over onze verlofperiode. De vlucht naar Basrah vertrok ook al keurig op tijd en na aankomst verliepen alle gebruikelijke rituelen zo vlot dat ik me na een klein half uurtje al in de aankomsthal kon melden bij het gebruikelijke ontvangstcomité.

Het duurde echter nog dik vijf kwartier voordat we de taxi’s mochten die ons naar ons konvooi net buiten de luchthaven brachten want Jeroen moest in de rij voor een nieuw visum. We hadden bij aankomst al gezien dat er deze keer meerdere vliegtuigen stonden, wat niet echt gebruikelijk is op de luchthaven van Basrah. De visumhal zat inderdaad vol met wachtenden en we waren er al bang voor dat het wel eens lang zou kunnen gaan duren en dat bleek inderdaad het geval.

Omdat iedereen nu eenmaal met hetzelfde konvooi mee moet zit er niks anders op dan te wachten, maar je raakt in gesprek met je andere collega’s die ook staan te wachten en dan verstrijkt de tijd zonder dat je er erg in hebt. De mannen van het konvooi zaten overigens op hete kolen toen we daar door de taxi’s werden afgezet want het was inmiddels al ver over vieren. Het zou dus niet meer lukken om ons voor donker in het kamp te krijgen aangezien de zon om tien voor vier onder zou gaan en de rit ruim een uur zou duren, en dat is iets wat ze liever proberen te voorkomen.

Het was inderdaad al bijna donker toen we bij het KAZ kamp aankwamen na een vlotte en probleemloze maar nogal hobbelige rit want we hadden duidelijk sneller gereden dan normaal. Rond kwart over vijf stapte ik mijn kamer in het kamp binnen, mijn volgende werkperiode is nu echt begonnen.

Blunder…

Vandaag was mijn eerste dag op kantoor maar in feite was dit al mijn tweede werkdag van deze shift want de dag van aankomst in Irak is de eigenlijke eerste werkdag. En deze dag begon niet goed want ik maakte al meteen een flinke blunder.

Na een redelijk goede nachtrust en zonder dat de wekker hoefde af te lopen stond ik vanmorgen op maar zoals altijd op de eerste werkdag was het weer even zoeken naar het vaste ritme. Ik had al een beetje geprobeerd daarop vooruit te lopen door gisteravond mijn tas al in te pakken maar desondanks vergat ik toen ik de deur uitliep om te gaan ontbijten het allerbelangrijkste: mijn BGC pas.

We hebben allemaal al op onze eerste dag dit belangrijke attribuut gekregen en dat is ook noodzakelijk, want niet alleen moet deze pas te allen tijde overal en altijd op het terrein zichtbaar gedragen worden zodat je herkenbaar bent als werknemer, de pas is ook nodig om vrijwel alle deuren open te maken. En ik kwam er pas achter dat mijn pas nog op mijn kamer lag toen ik de deur van het gebouw uitstapte. En terug naar binnen kon niet, want inderdaad, die deur is beveiligd en heb je dus je pas nodig om binnen te komen…

Nu kun je twee dingen doen in zo’n geval, hopen dat er net een collega in of uit gaat die de deur voor je open kan doen, of je loopt naar de receptie en vraagt hulp. Ik deed het laatste want er was niemand in zicht en ik had geen zin te gaan staan wachten. Bij de receptie kreeg ik van de receptionist zijn pas te leen en drie minuten later kon ik die al weer terug geven met mijn eigen pas weer om mijn nek.

De rest van de dag verliep gelukkig zonder problemen en het was goed om al mijn collega’s weer te zien. Dat wil zeggen, alle expat-collega’s want de Irakese collega’s waren er uiteraard niet. De vrijdag is hier namelijk de eerste dag van het weekend…

Winter

Het is op dit moment als ik de deur uitga ’s morgens om te gaan ontbijten nog helemaal donker. En fris is het ook! Want iedereen denkt wel dat het hier in Irak altijd maar heet is maar dat is dus niet het geval. Het is hier op dit moment winter en dat betekent dat de temperaturen vergeleken met mijn vorige shift (twee maanden geleden) flink lager liggen.

Niet dat het nu meteen onaangenaam is, dat niet echt want overdag is het nog steeds net onder of boven de twintig graden. Maar als de zon onder is gegaan zakt de temperatuur in de loop van de avond en nacht soms tot ruim onder de tien graden en dat is met name ’s morgens te merken. Ik heb dan ook een regenjack meegenomen uit Nederland deze keer, voor de frisse ochtendwandeling naar kantoor maar ook omdat het deze tijd van het jaar flink kan regenen. Mijn collega’s vertelden dat anderhalve week geleden het water nog met bakken uit de lucht kwam, en ook voor gisteren en vandaag was er regen en onweer voorspeld maar dat is uitgebleven. Gisteren was het zelfs een stralend mooie dag met een wolkeloze hemel, en hoewel het er met name rond lunchtijd een beetje dreigend uitzag met toenemende bewolking is het toch helemaal droog gebleven.

Nou ja, als het gaat regenen dan ben ik er met mijn regenjack op voorbereid, en anders is er ook nog de bus. En wat de temperaturen betreft, die schijnen met name ’s nachts nog wat meer omlaag te gaan de komende weken.

Vliegen…

Op het eerste gezicht was er weinig veranderd in het kamp, fabrieksterrein en op kantoor ten opzichte van vier weken geleden, maar dat is op zich wel vreemd want er was toch hier en daar wel wat werk in uitvoering.

Een van de dingen waaraan gewerkt werd was een voetpad langs de achterkant van het fabrieksterrein, zodat wandelaars geen gebruik meer hoeven te maken van de rijweg, maar er lijkt in een maand tijd nauwelijks vooruitgang in te zitten. Ik kijk dan natuurlijk wel nog steeds door een Nederlandse bril waar zo’n karwei in uiterlijk twee weken kant en klaar opgeleverd zou zijn.

Ons kantoorgebouw is op zich niet veranderd maar er was wel rondom een rood-wit lint gespannen als afzetting. Het schijnt dat er na de hevige regenval van een paar weken geleden spontaan stukken pleisterwerk van de dakrand begonnen af te brokkelen en dat levert natuurlijk gevaar op. Er is alleen geen enkele activiteit te zien om dat probleem structureel op te lossen. Overigens dacht ik dat dit mankement veroorzaakt werd door de ouderdom van het gebouw, want als je me had gevraagd hoe oud het was had ik gezegd een jaar of dertig. Wat blijkt nu, het is nog geen zes jaar oud…

Iets wat ook niet is veranderd is de aanwezigheid van vliegen. Twee rotaties geleden schreef ik al dat je in het restaurant een vrije hand nodig had om continue de vliegen bij je bord weg te houden, dat is gelukkig nu niet meer zo want in het kamp zitten weinig vliegen meer. Maar ze zitten wel nog steeds rond het fabrieksterrein en in de kantoren. In de praktijk betekent het dat je de hele dag vliegen zit weg te slaan die op je gaan zitten als je aan het werk bent, en tijdens het eerste gedeelte van de wandeling tussen de middag naar het restaurant en terug wordt je voortdurend besprongen door die lastige krengen.

Eigenlijk zijn het er niet eens zo veel meer maar ze zijn heel erg hardnekkig, ze zitten voortdurend op je lijf. Sommige collega’s hebben dan ook al van die elektrische vliegenmeppers over laten komen, en ik denk dat ik dat ook maar eens ga doen. Alleen heb ik daar deze shift natuurlijk niks aan…

Hoog bezoek

Vandaag arriveerde er een onverwachte bezoeker, mijn baas is over vanuit Dubai. Nou was het natuurlijk niet zo dat hij opeens op de stoep stond, maar toch was zijn bezoek op zijn minst verrassend. Mijn baas, die ik een aantal keren in Dubai heb ontmoet, is namelijk al meer dan anderhalf jaar niet meer in Irak geweest. Hij is gestationeerd in Dubai en zou in feite minstens één week in de maand in Irak moeten zijn, maar hij heeft zich weleens laten ontvallen dat hij er een hekel aan heeft om hier te komen. Nu is hij dus hier en hij heeft beloofd om vanaf nu één week in de maand in Irak te zijn.

Voor vandaag heb ik weer een paar foto’s die ik heb gemaakt onderweg van het kamp naar het IT gebouw aan de andere kant van het fabrieksterrein waar ik werk.

De eerste foto is vanmorgen gemaakt en laat zien dat de zon net opkomt. De rook van de drie enorme flares gaat vrijwel recht omhoog wat aangeeft dat er vrijwel geen wind was.

De tweede foto is gemaakt op weg naar kantoor na de lunch tussen de middag. Het was een prachtige dag al was er toch wat toenemende bewolking. We hadden zelfs nog wel wat regen of een onweersbui verwacht, maar het bleef toch de hele dag en ook in de avond droog.

Sporten

Ik ben meteen na aankomst in het KAZ kamp weer begonnen met mijn gebruikelijke fitness routine, ik ga twee avonden sporten en dan neem ik een avondje “vrijaf”. De twee sport-avonden verdeel ik tussen krachttraining en hardlopen.

Voor de krachttraining ben ik nog steeds afhankelijk van een paar apparaten, het merendeel van de nieuwe sportzaal is nog steeds ingericht voor de echte powerlifters, met heel veel gewichten en halters. Dat is niks voor mij dus ik moet het doen met de apparaten die er staan, wat op zich wel jammer is want ik had een hoopje dat er met de uitbreiding van de sportzaal ook meer apparaten zouden komen en dat is niet gebeurd.

Voor het hardlopen hebben we splinternieuwe hardloopmachines en die zijn op zich prima, zij het dat ze zodanig geplaatst zijn dat je tijdens het hardlopen tegen de blinde muur aankijkt. Er is wel een tv opgehangen maar die hangt recht voor de meest rechts machine, dus als je niet op die band loopt dan moet je scheef opzij kijken om te kunnen kijken en iedereen die wel eens op zo’n band heeft gelopen weet dat dat geen goed idee is.

Al met al zijn de verwachte verbeteringen dus wat minder uitgevallen dan ik had gehoopt maar desondanks ben ik dus weer redelijk fanatiek begonnen. Ik krijg trouwens toch al wel de nodige beweging want ik loop vier keer op een dag de anderhalve kilometer van en naar kantoor.

De foto hieronder laat een mooi stuk van die route zien, met in de verte de rood-witte radio-toren die midden in het kamp staat:

Basrah Gas 5 Jaar

Vlak voordat ik uit Irak vertrok aan het eind van mijn vorige shift had ik al verteld dat er een grote feesttent op het fabrieksterrein werd opgebouwd voor de viering van het vijf-jarig bestaan van de Basrah Gas Company, of kortweg BGC. Dat feest heb ik gemist omdat ik in Nederland was, maar ik wil er toch even bij stil staan.

BGC verwerkt gas wat in feite een restproduct is van de oliewinning en heeft in die afgelopen vijf jaar de productie meer dan verdriedubbeld. Daarmee speelt het bedrijf een cruciale rol in het reduceren van de uitstoot van broeikasgassen in Irak. Er is in totaal een hoeveelheid van 57 miljoen ton C02-gas verwerkt wat anders in de atmosfeer terecht gekomen zou zijn, een hoeveelheid die overeenkomt met de uitstoot van veertien kolencentrales in een jaar. In 2016 veranderde Irak dankzij BGC van een land wat LPG moest importeren in een land wat LPG exporteert, alleen dit jaar al meer dan vijfenzeventig scheepsladingen en dat betekent nieuwe inkomsten voor het land.

Er staan nogal wat projecten op stapel waar ik en mijn directe collega’s uiteraard ook bij betrokken zijn want projecten leveren informatie en die door moet ons verwerkt moet worden. Daarnaast hebben we onze handen vol aan de training van onze Iraakse collega’s. Het bedrijf heeft een ambitieus plan opgesteld om die mensen, die 93% van het personeelsbestand vormen, allemaal op te leiden.

In essentie kunnen we stellen dat de boodschap was dat de zaken goed gaan op dit moment en dat we de komende tijd niet om werk verlegen zullen zitten…

Netwerkproblemen

Toen ik vanmorgen bij het IT-gebouw aankwam zat er voor de deur een kat op zijn gemak te pissen. Ze maakte zich totaal niet druk om mij toen ik langs liep, ze bleef gewoon zitten en toen ze klaar was ging ze nog steeds op haar gemak het plasje begraven. Daarna wandelde ze weg zonder me verder een blik waardig te keuren.

Of dit een voorbode was voor de rest van de dag weet ik niet maar het leek er wel op. Toen ik namelijk mijn laptop had opgestart bleek dat er nauwelijks te werken viel want het netwerk functioneerde niet zoals het zou moeten. En dat is lastig als je via dat netwerk verbinding moet maken met je bestanden die allemaal zijn opgeslagen op servers die in data centers staan in een ander werelddeel. Alles verliep moeizaam, inclusief de mail, dus het eerste uur heb ik weinig meer kunnen doen dan naar het scherm staren.

Al snel kwam er een bericht van onze netwerkafdeling. Het was niet een probleem waar ze zelf iets aan konden doen want er was ergens in het land een voor ons cruciale kabel doorgeknipt, waarschijnlijk bij graafwerkzaamheden. We zijn hier net als overal afhankelijk van wat er aan kabels in de grond ligt, maar daar wordt hier iets anders mee opgesprongen dan in bijvoorbeeld Nederland waar zoiets ook wel eens gebeurt maar zeker niet zo vaak als hier. 

Het was dus een moeizame werkdag want het probleem was pas aan het eind van de middag verholpen. Na het avondeten besloot ik wat te ontspannen met een Netflix-filmpje, maar wat denk je, deed de Wifi in het kamp het weer nauwelijks. Ik dacht nog, het zal toch niet? Maar jawel, al snel hoorden we dat er weer ergens een kabel was doorgeknipt…

Basrah

Het is de laatste tijd redelijk rustig in Basrah na de periode van hevige onlusten een paar weken geleden. Ik las van de week een artikel over de huidige situatie in de stad en daar wordt een mens niet vrolijk van. 

Veertig jaar geleden was Basrah een prachtige stad, welvarend door de handel en het toerisme. De stad had schitterende huizen uit de Ottomaanse tijd en vele kanalen waardoor het het Venetië van het Midden-Oosten werd genoemd. Het is allemaal misgegaan door oorlogen, verwaarlozing en corruptie. Behalve de twee Golf-oorlogen heeft Basrah heel erg geleden onder de acht-jarige oorlog met Iran, nog voor de eerste Golf-oorlog. De grens met Iran is hier hemelsbreed maar enkele tientallen kilometers vandaan en Basrah lag dus in de vuurlinie.

De mensen in Basrah hebben volledig het vertrouwen in de overheid en de politiek verloren, en dat is gebaseerd op wat er gedaan is sinds 2003 om de stad weer op te bouwen. Er is behalve een winkelcentrum en een paar vijf-sterren hotels en restaurants helemaal niets herbouwd. De havenfaciliteiten en het vliegveld zijn hersteld en verbeterd, maar in de stad zelf is er voor de bewoners nog vrijwel niets gedaan. En dat, zegt men, terwijl deze streek door zijn enorme olie-voorraden schatrijk zou moeten zijn maar vrijwel al het geld verdwijnt naar de hoofdstad Bagdad.

Basrah is een van de weinige steden in het Midden-Oosten zonder een effectief waterzuiveringssysteem en het ooit geavanceerde rioleringssysteem functioneert niet meer waardoor de mooie kanalen verworden zijn tot stinkende poelen. Maar er schijnt hoop te zijn aan de horizon want de centrale overheid heeft een lening weten los te peuteren bij Japan om de riolering te gaan verbeteren en met geld van Koeweit wordt er op dit moment een ziekenhuis gebouwd. De Wereldbank komt ook financieel te hulp om de ernstige luchtverontreiniging in de stad tegen te gaan die veroorzaakt wordt door het verbranden (flaren) van het gas van de nabijgelegen olievelden.

En met name voor dat laatste spelen wij als Basrah Gas Company weer een belangrijke rol, maar dat heb ik gisteren al verteld…

Koud!

Nou denken jullie natuurlijk allemaal dat ik een geintje zit te maken maar dat is echt niet zo, het is hier op het moment met name ’s morgens en ’s avonds als de zon onder is behoorlijk koud. Volgens de Weer-App zakt te temperatuur ’s nachts tot een graad of tien maar ik denk dat de tamelijk harde wind het een stuk kouder doet lijken. En volgens mijn Iraakse maat Haider wordt het de komende weken nog kouder.

Gek genoeg valt het in de ochtend nog mee want dan staat er relatief weinig wind. Tussen de middag liepen we zoals gewoonlijk in overhemd (met al wel een T-shirt eronder) naar het kamp voor de lunch en dat viel knap tegen. We hadden de straffe noordenwind pal tegen en dat was goed te merken. En toen we vanavond terugliepen na het werk was het zelfs met mijn regenjack aan nog erg koud. Het deed me in ieder geval besluiten om morgen mijn das om te doen, en als dat niet genoeg blijkt ga ik mijn vest dragen onder mijn regenjack.

Het betekent ook dat ik mijn jack of mijn vest aan moet als ik naar de sportzaal loop, want zeker flink bezweet teruglopend is dat echt wel nodig. Ik was vandaag trouwens behoorlijk tevreden over mezelf want ik heb een hele soepele vijf kilometer hardgelopen op de band. Ik had zelfs even het idee om er nog een kilometer bij te doen, het is dat ik had afgesproken met mijn makkers om elkaar om zeven uur te treffen in  het restaurant…

Vergadering in de avond

We hadden vandaag een vergadering voor het hele kamp, geleid door onze Managing Director. Dit wordt een keer in de drie maanden wordt georganiseerd maar dit was de eerste voor mij want de vorige twee keren was ik net vrij. Deze keer zou het ook een bijzondere vergadering moeten worden want hij zou gehouden worden in het nieuwe recreatie-centrum in het kamp want meteen ook feestelijk geopend zou worden.

Vandaag kregen we allemaal een mailtje dat de vergadering verplaatst moest worden want het nieuwe recreatie-centrum is nog niet klaar. Of eigenlijk is het wel klaar maar alle elektriciteit in het gebouw is afgekeurd en moet helemaal opnieuw worden aangelegd. De vergadering werd daarom verplaatst naar de sportzaal, die vanaf vier uur ’s middags dan ook gesloten was omdat alle apparatuur aan de kant geschoven moest worden om plaats te maken voor een paar rijen stoelen.

Nu was vanavond eigenlijk mijn vrije avond, aangezien ik een schema probeer aan te houden van twee avonden sporten en de derde avond vrij. Maar hoewel ik de afgelopen twee dagen al had gesport had ik eigenlijk besloten om vanavond nog wat krachttraining te gaan doen voor mijn benen, maar dat ging dus nu niet door. En dan was de vergadering ook nog eens van zeven tot acht dus we moesten tegen onze gewoonte in vroeg aan de avond-dis.

De vergadering zelf was informatief maar ging over het reilen en zeilen van het bedrijf, daar zal ik jullie verder maar niet mee vermoeien. Daarom maar een foto die ik vanmorgen maakte tijdens de wandeling naar kantoor:

Stroomstoring in de vroege ochtend

Vanmorgen heel vroeg werd ik wakker toen mijn telefoon begon te piepen. Normaal gesproken zie ik dan iets van een bericht op het scherm maar er was niets te zien. Ik viel weer in slaap maar werd even later weer wakker toen een van de plafondlichten op mijn kamer spontaan aanging. Het duurde even voor ik zo wakker was dat ik doorhad dat het de noodverlichting was, want verder werkte er niets meer omdat de stroom was uitgevallen. Na misschien een halve minuut sprong het licht even spontaan weer uit toen de stroom weer terug kwam. De piep van mijn telefoon was nu verklaard, die gaf gewoon aan dat er weer een koppeling was met de oplader.

Dit onwelkome voorval herhaalde zich vlak daarna nog twee keer en bij de laatste keer vroeg ik me af of het niet beter was om mijn bed maar uit te gaan, want het was ondertussen al vijf voor vijf. Twijfelen is gaan maar dat gold niet voor mij, ik ben weer in slaap gevallen en werd een kwartier later hardhandig wakker doordat mijn wekker afging (eigenlijk moet ik zeggen de Wekker-App op mijn telefoon). Dat was trouwens de eerste keer deze shift want normaal gesproken ben ik altijd een paar minuten voor de wekker al wakker.

Buiten gekomen op weg naar het ontbijt zag ik dat de stroomstoring nog steeds niet helemaal was opgelost want de straatverlichting werkte niet en het kamp was dan ook grotendeels in duisternis gehuld. Alleen het pad vanaf ons gebouw heeft aparte verlichting die wel werkte, maar rond het restaurant was alles aardedonker. Mijn makkers die in de barakken aan de andere kant van het kamp hun kamer hebben stonden buiten echt in het volslagen donker hoorde ik later, die moesten zowat op de tast naar het restaurant.

Gelukkig brandde daar binnen licht en ook het ontbijt zelf bleek niet geleden te hebben onder de stroomuitvallen. Alleen toen ik net bij de persmachine stond voor mijn glaasje sinaasappelsap viel de stroom weer helemaal uit. Ook deze keer duurde het maar kort en kon ik alsnog mijn sapje tappen, maar de broodrooster was niet meer aan de praat te krijgen en ik moest het dus doen met half getoast brood. Nou ja, de omelet maakte een hoop goed…

Ook de wandeling naar kantoor verliep voor een groot deel in het duister want op de weg langs de fabriek was de straatverlichting uit. Bij de uitgang van het kamp, waar het parkeerterrein is van de auto’s en bussen van onze beveiliging, hadden ze van een rij auto’s de koplampen aangezet zodat er nog een beetje zicht was.

Een beetje wrang is het allemaal wel als je bedenkt dat we onze eigen energiecentrale op het terrein hebben, gestookt met ons eigen gas…

Nachtelijke buien en een demonstratie

Gisteren is de wind gedraaid van het noorden naar het zuiden en dat heeft tot gevolg gehad dat het een stuk aangenamer aanvoelde, met name in de avond was het een stuk zachter dan de afgelopen dagen. Omdat de wind nu uit de richting van de Perzische Golf kwam was de aangevoerde lucht ook vochtiger en er werd dan ook voor vannacht regen voorspeld.

Dat leek me gistermiddag en ook gisteravond nog onwaarschijnlijk want de lucht was volkomen helder. Toch werd ik om vier uur vannacht gewekt door het geluid van regen die op het dak kletterde. Ik ben weer ingeslapen en toen ik wakker werd was het gelukkig weer droog. De regenval was duidelijk te merken in het kamp en na het ontbijt op weg naar kantoor want overal lagen enorme plassen die vaak zo groot en diep waren dat ik er omheen moest lopen. 

Hieronder een paar plaatjes daarvan. Het licht wat je op de eerste twee foto’s iets links van het midden op de achtergrond ziet is overigens niet van de zonsopgang maar van een flare ergens buiten het kamp.

En er was een bijzonder gebeuren op het fabrieksterrein vandaag waarvoor we gisteren al waren gewaarschuwd. Er zou vandaag een demonstratie plaatsvinden op het terrein, en nee, niet van woedende burgers uit Basrah maar van onze eigen Iraakse collega’s. Ze zouden in de ochtend gaan protesteren bij het Administratiegebouw tegen een aantal financiële maatregelen die in hun nadeel werken. Die maatregelen worden overigens genomen door hun Iraakse moedermaatschappij die ook een aandeelhouder is van dit bedrijf. Deze collega’s zijn namelijk net als wij door Shell uitgeleend aan BGC, maar zij hebben dus ook te maken met de arbeidsvoorwaarden van hun eigen bedrijf.

Toen we op weg gingen naar de lunch kwamen we langs de plek van de demonstratie waar we zagen dat het nog niet helemaal was afgelopen, er waren nog steeds groepen mensen die met elkaar stonden te praten, maar naar bleek was het allemaal gemoedelijk verlopen. 

Katjes

Vandaag was een rustige maar tamelijk koude dag met verder weinig bijzonderheden, of het moest zijn dat ik zelfs tussen de middag een vest aan heb gedaan tijdens de wandeling naar het kamp voor de lunch. De kille wind zorgde ervoor dat het ondanks de redelijke temperatuur behoorlijk koud aanvoelde, al moet dat aan mij hebben gelegen want ik zag nog zat collega’s lopen in een poloshirt of overhemd…

De enige vermeldenswaardige gebeurtenis van vandaag was toen ik vanavond bij het appartement aankwam en daar drie katjes naar me toe zag komen waarvan twee nog erg jong. Ze bleven op een afstandje zitten, maar een kleine rooie had toch de moed om naar me toe te lopen. Toen ik op mijn hurken ging zitten schrok ze en rende gauw terug naar wat ik denk haar moeder was, want die was duidelijk ouder dan de andere twee. Ik had niks bij me voor ze dus ik ging het gebouw maar binnen, teleurgesteld nagekeken door de drie katjes.

Toen ik Riet later belde vertelde ik natuurlijk over het voorval. “Wat me nou gebeurde toen ik bij het appartement aankwam, zaten er drie katjes. Twee waren nog heel klein en…”. “Nee!”. “Maar ik heb nog helemaal niet…”. “Nee! Er worden geen katjes meegenomen!”. Nou ja…

Tenslotte nog even de melding dat vandaag officieel mijn eerste twee weken erop zitten en daarmee ben ik dus op de helft. Dat werd vanavond gevierd in het restaurant met een ontzettend lekkere hamburger met patat.

Potdicht…

Vanmorgen werd ik buiten verrast door mist, en niet zomaar mist want dat hebben we al eerder gehad, maar echte dikke mist. Het zicht was hier en daar op donkere plekken minder dan vijftig meter.

Gek genoeg voelde het niet eens zo koud aan als gisteren, ondanks al dat vocht in de lucht en de toch nog steeds wel flinke wind. De verwachting was dat de mist na de opkomst van de zon wel snel zou verdwijnen maar dat gebeurde niet echt, het bleef tamelijk lang hangen tot wel een uur of tien.

De mist had deze keer ook grote gevolgen. Een paar collega’s die vandaag moesten vertrekken keken vanmorgen vroeg behoorlijk benauwd want als de mist zou aanhouden zou dat wel eens gevolgen kunnen hebben voor het vliegverkeer.

De luchthaven van Basrah is namelijk ondanks de modernisatie van de afgelopen jaren nog steeds niet uitgerust met apparatuur die het mogelijk maakt om vliegtuigen “blind” te laten landen bij slecht weer of slecht zicht. Mijn maat John ondervond dat een paar weken geleden toen zijn vlucht vanuit Dubai niet kon landen en terug moest keren naar Dubai. Niet dat hij het erg vond, hij “moest” nu een dagje langer doorbrengen in Dubai en de luchtvaartmaatschappij compenseerde hem met een gratis business-class ticket, vrij te besteden…

Het is dus niet zo erg als de luchthaven dicht zit als je aankomt, het is pas echt vervelend als het gebeurt als je moet vertrekken. En inderdaad bleken veel vluchten ernstig vertraagd, de eerste landden pas rond het middaguur. Ik weet niet of er collega’s op de ochtendvlucht naar Dubai zaten maar die hadden dus ruim een paar uur vertraging. De collega’s op de middagvlucht waren in ieder geval behoorlijk opgelucht toen de mist vanmorgen eindelijk optrok.

Maar er waren nog meer gevolgen van de mist. Vanmorgen vroeg werden diverse konvooien, naar de luchthaven en naar de andere locaties, allemaal opgeschort tot nader order omdat het te gevaarlijk werd geacht om de weg op te gaan. Klinkt logisch want de wegen zijn al niet best en tamelijk smal, en dat gecombineerd met de rijstijl van de lokale bevolking, dan zit een ongeluk in een klein hoekje.

En tussen de middag tijdens de lunch hoorde ik dat ook het kamp was afgesloten om half zeven, de hekken gingen dicht en niemand mocht er in of uit totdat de mist opgetrokken was. Ikzelf had daar geen last van want ik was zoals gewoonlijk al voor zessen naar het fabrieksterrein gewandeld maar iedereen die vandaag later dan half zeven naar zijn werk ging had dus pech en moest wachten. Tot een uur of tien, toen de mist vrij snel oploste.

Met z’n drieën…

Het was vandaag de eerste dag van wat een heel rustig weekend gaat worden. Uiteraard zijn alle Irakezen het weekend vrij maar ook heel veel expats hebben vakantie genomen voor de Kerst. Dat zijn overigens hoofdzakelijk de expats die in Dubai wonen en alleen doordeweeks naar Basrah komen. Voor ons rotators (die geen vakantiedagen en feestdagen hebben) is er geen mogelijkheid om vakantie op te nemen maar er zijn toch nogal wat mensen die door het verschuiven van hun shift deze tijd niet aanwezig zijn.

Vandaag was het zelfs zo dat we maar met z’n drieën op kantoor waren want er zijn eerder deze week verscheidene mensen naar huis gegaan en hun vervangers, die dus normaal gesproken dezelfde dag hier arriveren, zijn er nog niet. Er wordt meestal ook wel rekening met elkaar gehouden, bijvoorbeeld als je zoals ik een back-to-back hebt met schoolgaande kinderen en die dus afhankelijk is van de schoolvakanties. Mijn maat en ik hoefden deze keer niks te regelen om hem eventueel tegemoet te komen zodat hij de feestdagen thuis door kan brengen want hij is al met verlof en ik ben hier met de Kerst, gewoon volgens ons werkschema. 

Ik zag vanmorgen al aan de flares dat de wind weer uit het noorden waaide en dat betekent dat de vochtige lucht weer verdwenen is. Het was ook merkbaar weer kouder maar het was desondanks een mooie zonnige dag die begon met een prachtige lucht:

Inzamelingsactie

Een paar weken geleden is er een actie gestart in het KAZ kamp om speelgoed in te zamelen voor het Kinderziekenhuis in Basrah. Het ziekenhuis is in 2010 geopend en heeft een kleine honderd patiëntjes die allemaal lijden aan kanker. Ze worden verzorgd door Iraaks personeel wat moderne faciliteiten tot hun beschikking heeft, zoals operatiekamers, een tandartspraktijk en een afdeling voor spoedeisende hulp.

De bedoeling is om zoveel mogelijk speelgoed in te zamelen in de maanden december en januari, waarvoor speciale bakken zijn geplaatst in het restaurant. Het verzamelde speelgoed wordt dan na iedere maand uitgedeeld. Jammer genoeg kan ik hier niet aan bijdragen want ik hoorde hier pas van toen ik aankwam en als ik na mijn verlof volgende maand weer terug ga is de actie al weer afgelopen. Gelukkig was er ook een mogelijkheid om een financiële bijdrage te leveren en dat heb ik uiteraard gedaan. Deze actie om geld in te zamelen (“12 days to Christmas”) heeft in totaal meer dan zesduizend dollar opgeleverd.

Vandaag is er een delegatie naar het ziekenhuis geweest om medische apparatuur die dringend nodig was en die gekocht is van het geld af te leveren, samen met het tot nu toe ingezamelde speelgoed.

Satellietfoto

Ondanks dat ik twee weken geleden hoorde dat het gebouw waarin ik overdag werk pas een jaar of zes oud is had ik zo mijn twijfels. Als je het gebouw van binnen en van buiten bekijkt dan zeg je zeker dat dat onmogelijk is en dat het vast en zeker veel ouder zou moeten zijn. Verhalen van collega’s die hier al meer dan vijf jaar zitten wijzen daar ook een beetje op: gruwelverhalen over loshangende rolgordijnen, ouderwets houten meubilair, rond rennende ratten en kameelspinnen, en toiletten waar je je ergste vijand nog niet binnen zou laten.

Er is dus blijkbaar het nodige verbeterd maar zelfs nu ziet het gebouw er afgeleefd en verlopen oud, en dan toch pas zes jaar oud? En het schijnt toch echt zo te zijn want als je op Google Maps kijkt en dan met name naar de satellietfoto dan zie je inderdaad dat heel veel er niet zo lang geleden nog niet was.

De plek waar ons kantoor nu staat is inderdaad op de foto nog leeg en ook het hele KAZ kamp ontbreekt, evenals de weg waarlangs wij altijd het terrein binnenrijden. De vraag is alleen hoe oud deze satellietfoto is, maar meer dan een paar jaar zal dat niet zijn. In ieder geval zeker geen dertig jaar…

Kerstsfeer

Hoewel het de meeste expats wel bezighoud en de vraag “Ben jij hier met de Kerst of ben je thuis?” door vrijwel iedereen al aan iedereen is gesteld is er van een Kerstsfeer weinig te merken. Op kantoor zeker niet, wat natuurlijk niet vreemd is aangezien de meeste mensen hier moslim zijn en die vieren Kerst niet. Het is hier dan ook geen feestdag waarop iedereen vrij is, er wordt morgen gewoon gewerkt.

Het restaurant in het kamp is de enige plek waar wel een Kerstsfeer is. Dat werd de afgelopen twee weken al beetje bij beetje versierd met kerstverlichting, slingers en zelfs een paar kleine kerstbomen, en gisteren stonden er zelfs aan weerskanten naast de ingang twee Kerstmannen. Die zagen er overigens wel zodanig uit dat ik meteen visioenen kreeg van de Filipijnen waar ze ook gek op dit soort dingen zijn.

Allebei de Kerstmannen, niet levensgroot maar toch zeker een meter hoog, waren voorzien van een saxofoon en een van de twee bewoog zelfs swingend heen en weer op de maat van muziek. Niet helemaal de Kerstsfeer zoals we die in Nederland gewend zijn, maar meer zoals ik al zei die van de Filipijnen en waarschijnlijk ook van de Verenigde Staten waar zulke wanstaltigheden tenslotte hun oorsprong hebben.

Ja, wat zal ik er nog meer van zeggen, kijk zelf maar.

Kerstdiner

Eerst maar even een rectificatie op mijn opmerking van gisteren dat er door iedereen gewoon gewerkt zou worden vandaag, want ik hoorde gisteravond tijdens het avondeten dat de Iraakse regering gistermiddag besloten had dat de Kerstdag vanaf vandaag ieder jaar een nationale feestdag is. Iedereen was dus alsnog vrij vandaag, behalve uiteraard wij expats, en het was dus een onverwacht rustige dag op kantoor.

Vanavond hadden we een Kerstdiner en we hadden al gehoord dat de catering flink zou uitpakken. En dat bleek niks teveel gezegd! In de eetzaal waren de tafels vier in lange rijen in de lengte gerangschikt in plaats van de gebruikelijke twee rijen in de breedte, en er waren langs de zijkanten en achterin extra tafels neergezet met een gigantische hoeveelheid taarten en gebak. Het buffet was niet anders dan anders maar we hadden wat vlees betreft deze keer als extra keuzes rosbief of kalkoen. En ik heb het dan nog niet over de vele schalen met salades en brood die achterin stonden…

Er was zelfs een koeling neergezet met daarin flessen met koolzuurhoudend vruchtensap (als vervanger voor bubbeltjeswijn) en flessen alcoholvrij bier waarvan sommige ook met een smaakje. Het moet gezegd, kosten nog moeite waren gespaard om er een gezellig Kerstdiner van te maken en dat werd het ook. Hier zijn een paar foto’s om een beetje een indruk te geven:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een minpuntje was wel dat er geen ijs was. Ik heb het dus moeten doen met een plak van dat chocolade boomstammetje op de foto hierboven die amper op mijn bordje paste en nog een plakje notencake..

Ontbijtbuffet

Vandaag was weer een gewone dag want Tweede kerstdag wordt vrijwel nergens gevierd. Vanmorgen bij het ontbijt was de eetzaal dan ook weer helemaal in “normale” staat teruggebracht, alleen hadden ze alle kerstversiering gelaten waar het was en dus had het nog steeds een feestelijk tintje.

Het was alleen bijzonder rustig toen ik aankwam om even over half zes, er waren zegge en schrijven twee mensen die al zaten te eten en voor het buffet was geen rij, sterker nog er was daar niemand.

Je ziet hiernaast een foto van het “warme” gedeelte van het buffet. Hier staan de bakken met worstjes, scrambled eggs, bacon (van rundvlees uiteraard), pap, pannenkoekjes, french toast en noem maar op. Aan het eind rechts loop je de zaal weer in en daar vind je het fruit, brood, broodbeleg en diverse soorten cornflakes, oftewel de “koude” buffetten.

Hier komen we dus drie keer per dag, niet alleen voor het ontbijt maar ook voor de lunch en het diner.

Variatie is er zat want behalve dat er per maaltijd altijd heel veel keus is is er iedere dag ook nog eens een ander menu. Zo is de vrijdagavond “steak night” en de woensdag is “burger night”. Voor mij is de woensdag de vervanger voor de vrijdagavond thuis die traditioneel patat-avond is. De hamburger met patat smaakte vanavond dan ook weer heel best, al denk ik dat ik de volgende shift maar tubes mayonaise mee neem van thuis want wat hier doorgaat voor mayonaise…

Foto’s van het Kerstdiner

Ik heb al wat foto’s geplaatst van het Kerstdiner die ik zelf had gemaakt maar vandaag kreeg ik er nog een paar toegestuurd van Sola, mijn sympathieke Nigeriaanse collega die vrijwel altijd als hij binnenkomt ’s morgens even langs loopt voor een praatje. Zijn foto’s laten wat meer zien van onze eetzaal, dan krijg je meteen een beetje een idee hoe het er daar aan toegaat. Weliswaar is er normaal gesproken geen Kerstversiering maar dan heb je toch een beetje een idee. 

De rondleiding begint uiteraard bij de ingang. Links op de onderstaande foto zie je naast de Kerstman de deuren waardoor je binnenkomt. Daarachter is een ruimte met aan weerszijden wasbakken waar je geacht wordt je handen te wassen voordat je de eetzaal betreedt. De tafels stonden tijdens het Kerstdiner in de lengte opgesteld, normaal staan ze dwars in twee rijen met daartussen een breed middenpad. In het midden zie je de doorgang naar de buffetruimte, omlijst door paarse slingers, waarvan ik gisteren een foto heb geplaatst.

Het eerste wat je doet als je de buffetruimte binnenkomt is het pakken van een dienblad en bestek, en vervolgens pak je een bord van de stapel. Normaal gesproken is het buffet zelfbediening maar voor het Kerstdiner stonden er twee man om ons te bedienen, een met rosbief en de andere met kalkoen:

 

 

 

 

 

Als je uit de buffetruimte terug de eetzaal in komt dan staan meteen links de koelkasten met gekoelde dranken (alleen frisdranken uiteraard) en flessen met sauzen voor bij het eten zoals mayonaise (of wat er hier voor doorgaat). Verder naar rechts zie je de rekken waarin je je dienblad plaatst als je klaar bent met eten. Verder achterin is een kleine ruimte waar de koffieautomaten staan. Je ziet er nu ook de softijs-automaat staan, daar staat ’s morgens bij het ontbijt een sinaasappelpers-automaat waar je sinaasappels in gooit en je dus altijd vers geperst sinaasappelsap hebt.

 

 

 

 

 

 

Hieronder nog een overzichtje van de achterkant van de eetzaal. Waar nu de tafels staan staat normaal gesproken een groot buffet met salades, brood, fruit en toetjes:

Voor het Kerstdiner was het gewone toetjesbuffet niet groot genoeg, daarom waren er meerdere tafels met toetjes neergezet. Zoals je ziet was er genoeg:

Serieus gesprek

Vrijwel iedere ochtend zit ik met hetzelfde clubje aan het ontbijt: Ian uit Schotland die in hetzelfde gebouw werkt als ik en een directe collega van mij is, Haider die uit Bagdad komt en (als hij er is) Paul uit Engeland. Meestal loop ik na het ontbijt met Haider naar kantoor en gedurende de anderhalve kilometer lange wandeling praten we over van alles en nog wat.

Haider heeft ook veel in het buitenland gewerkt en is ook in Nederland geweest. Hij is altijd vol lof over Nederland (wat hij een voorbeeld vindt voor zijn eigen land) en mijn vragen aan hem gaan meestal over het leven in Irak, en met name over de verschillen tussen het noorden en het zuiden in het algemeen en tussen Bagdad en Basrah in het bijzonder.

Vandaag kwam al aan de ontbijttafel het onderweg religie ter sprake, iets waar we normaal gesproken heel voorzichtig mee zijn maar het was Haider zelf die erover begon. Hij is Sjiitisch, net als de meesten hier in het zuiden, maar desondanks moet hij weinig hebben van het fundamentalistische gedachtegoed wat vanuit Iran aan het overwaaien is. Volgens hem is het vroeger zo welvarende Basrah ten onder gegaan aan de religieuze fanatici, en hij ziet met lede ogen aan dat dat steeds meer vaste voet aan de grond aan het krijgen is.

Bagdad is dan ook blijkbaar veel moderner dan Basrah, al geeft hij toe dat er onder de noordelijke Soennieten ook gevaarlijke fanatici zitten en waar IS het bewijs van is. Haider maakt zich er vooral druk over dat er misbruik wordt gemaakt door sommige religieuze leiders van het gebrek aan onderwijs en analfabetisme onder de lagere bevolkingsgroepen om hun visie op het geloof door te drukken en op die manier veel volgelingen te krijgen. De meeste van die volgelingen geloven blindelings wat ze wordt verteld omdat ze niet beter weten.

Haider gaf nog een voorbeeld van hoe het fundamentalisme erin sluipt. Zijn beide zoons zijn gek op schaken, maar toen iemand (puur uit interesse) vroeg aan een van hen of hij van schaken houdt zei Haider’s zoon, “Nee, schaken is haram (slecht)”. Haider vroeg waarom hij dat in vredesnaam had gezegd en zijn zoon antwoordde dat zijn tante dat had gezegd. En die tante bleek het gehoord te hebben van een religieus persoon die dat op tv had gezegd…

En zo is het in Irak al net als overal, een kleine groep malloten krijgt doordat ze de grootste bek hebben veel invloed terwijl de meerderheid het gelaten over zich heen laat komen in de hoop dat het wel overwaait. Volgens Haider gaat dat laatste hier in het zuiden niet gebeuren…

Verwarming aan…

Was het gisteren een heerlijke dag met zacht winterweer, vandaag was het weer een stuk kouder en dat was vanmorgen al meteen merkbaar. Doordat het vannacht afkoelde tot een graad of zeven was het vanmorgen dan ook koud genoeg om weer een sjaal om te doen.

In het gebouw waar ik werk is het de hele dag koud. Ik kan natuurlijk mijn vest gewoon aandoen maar zelfs dan is het nog steeds kil, en daarom heb ik vandaag de verwarming maar eens aangezet. Er is overigens geen aparte verwarming met radiatoren, de kachel is bij ons hetzelfde apparaat als de airconditioner. Er hangen er twee maar al snel bleek dat het genoeg was om een van de twee aan te zetten, en ik moest zelfs de temperatuur die ik had ingesteld op vijfentwintig graden naar beneden bijstellen want het werd al snel erg warm.

In ieder geval goed om te weten dat die dingen ook zo goed werken als het om verwarmen gaat want ik heb zo’n zelfde ding op mijn kamer hangen. Het is daar alleen nog niet echt nodig geweest om bij te verwarmen, de temperatuur staat daar zolang als ik hier ben al ingesteld op tweeëntwintig graden en de airco moet zelfs nu nog af en toe een beetje koelen om het op die temperatuur te houden.

In ieder geval is deze shift wel gebleken dat het in Irak allesbehalve heet is in de winter. Overdag kan het lekker zijn, tot wel twintig graden, maar ’s nachts koelt het dus flink af. Warme kleren zijn dus ook hier geen overbodige luxe en hoewel ik hier geen kou lijd denk ik dat ik voor de volgende shift toch maar wat extra warme kleren meeneem…

Sokken en schoenen

Misschien een beetje een raar onderwerp vandaag maar het is iets wat me wel bezig houdt. Ik verslijt hier namelijk sokken, dat is niet normaal meer, en ik heb ook al een paar schoenen de vuilnisbak in kunnen kieperen. Het merkwaardige hieraan is dat ik normaal gesproken nou niet bepaald bekend sta als iemand die snel schoenen en zelfs sokken verslijt, dus er is hier toch wat bijzonders aan de hand.

En ik denk dat ik weet wat het is. Allereerst loop ik hier veel, alleen al de wandeling naar kantoor en terug is al vier keer anderhalve kilometer op een dag. En die wandeling gaat ook nog een veelal over grind en steentjes, dat zit door het zand en het zit in het asfalt van de geplaveide wegen, en het zijn vaak ook van die kleine scherpe steentjes. Daar zit hem waarschijnlijk de kneep.

Tijdens mijn derde shift heb ik al een paar schoenen weg kunnen gooien waarvan de zolen van zowel de linker als de rechter schoen helemaal door waren. Nou waren het van die goedkope schoenen van zo’n internet aanbiedingen-site maar toch, ik had ze net zes maanden en ik had ze nou ook weer niet dag en dagelijks aangehad. Sokken is nog erger, ik gooi tijdens iedere shift twee tot drie paar sokken weg omdat er gaten in zitten. En voordat mijn moeder een opmerking maakt, mijn nagels zijn wel degelijk kortgeknipt!

De meeste van mijn collega’s hier hebben de oplossing al gevonden zag ik trouwens, die lopen of op van die lompe hoge werkschoenen (veel te warm!) of ze lopen op van die speciale wandelschoenen met verstevigde zolen. Die zien er weliswaar ook niet bepaald elegant uit maar het lijkt de enige oplossing. Ik ga dus als ik terug ben in Nederland maar eens een investering doen, en ook maar weer nieuwe sokken mee de volgende shift. Voor de derde keer al in een paar maanden tijd…

Een andere investering die ik voor hier had gedaan heeft inmiddels zijn geld wel opgebracht. Het winddichte regenjack heb ik iedere dag aan, en vanavond kwam het wel heel goed van pas want het regende tijdens mijn wandeling terug naar het kamp. Ik heb nog even getwijfeld of ik de bus zou nemen maar zo hard regende het nou ook weer niet. En het leek ook wel goed om alvast weer even te wennen, voor als ik straks terug ben in Nederland…

Oudejaarsdag in KAZ

Volgens mij is dit de tweede keer in mijn leven dat ik met Oud en Nieuw niet in Nederland ben. De vorige keer was toen we nog op de Filipijnen woonden en we besloten om met Kerst en Nieuw niet naar Nederland te gaan, mede ook omdat Martin en Sandra toen bij ons op bezoek waren. Deze keer is wel de eerste keer dat Riet er niet bij is en dat is wel even wennen, dat ik haar vanavond niet als eerste een Gelukkig Nieuwjaar kan wensen.

Het was op zich al een merkwaardige Oudejaarsdag want er werd natuurlijk gewoon gewerkt en hoewel iedereen, ook de Irakezen, er wel de hele dag mee bezig waren merkte je verder weinig verschil met een normale werkdag. Geen oliebollen, geen vuurwerk, geen kerstboomverbrandingen, kortom gewoon een rustige dag. Alleen aan het begin van de middag toen de Irakezen naar huis gingen werd er door iedereen “Happy New Year” gewenst, niet alleen omdat ze morgen een vrije dag hebben maar ook omdat ze hier nieuwjaarswensen al op Oudejaarsdag doen en niet wachten tot na twaalven als het echt Nieuwjaar is. En geen soppig gedoe met drie zoenen, gewoon “Happy New Year” en van de mannen soms hand en dat is het.

Wel was er voor vanavond een Nieuwjaarsdiner georganiseerd in het restaurant in het KAZ kamp. De kerstversiering hadden ze laten hangen dus dat was makkelijk, en het diner zelf was ook vrijwel hetzelfde als het Kerstdiner. Allen de tafelzetting was deze keer anders, geen lange rijen maar aparte tafels zodat je gezellig met een groepje aan tafel kon eten en kletsen. Er was weer kalkoen en rosbief en heel, heel veel toetjes waar je je een maagverzakking aan kon eten:

Toch was er nog wat ongenoegen bij de meeste aanwezigen en dat ging over al het eten wat over was. Net als bij het Kerstdiner was er weer zo’n overdaad dat er ontzettend veel overbleef. Maar in tegenstelling tot wat wij dachten wordt alles wat over is niet uitgedeeld of zoiets, het wordt gewoon weggegooid. En er is op zich wel een reden voor, er zijn in het verleden na uitdeelacties van voedsel wat over was gevallen van voedselvergiftiging geweest en daar werd het bedrijf toen voor aangeklaagd. Er is toen gelijk besloten om dus geen voedsel meer uit te delen, maar de vraag die iedereen stelde was waarom er dan zo verschrikkelijk veel te eten was, zoveel dat we dat met zijn allen met geen mogelijkheid op zouden kunnen eten. Voedselverspilling, inderdaad, en dat hoort toch niet meer in deze tijd zou je zeggen.

Maar verder dus een rustige maar gezellige Oudejaarsavond hier in KAZ, waarbij de meesten overigens gewoon op tijd naar bed gingen. Morgen is voor ons tenslotte weer een gewone werkdag…