Donker…

Het was al bijna twee weken schemerig als ik ’s morgens even voor zevenen opstond maar vanmorgen was het nog helemaal donker. En dat betekent dat de voor mij vervelendste tijd van het jaar aan is gebroken, want ik vind (behalve die eeuwige wind) niks zo erg als het donkere jaargetijde. Het betekent vanaf nu opstaan in het donker tot ergens in februari, en over niet al te lange tijd is het ook ’s middags al vroeg donker. En ik heb gewoon een probleem met die korte dagen, ik word daar simpelweg niet vrolijk van.

Het kan ook anders, zoals ik in Zuid-Oost Azië heb meegemaakt in de vijf jaar dat we daar hebben gewoond. Zowel in Kuala Lumpur als in Manila is het verschil in daglicht tussen zomer en winter maar iets van twintig minuten en daar merk je dus nauwelijks iets van. Dat heeft uiteraard te maken met het feit dat beide plaatsen veel dichter bij de evenaar liggen dan Nederland. In Manila kwam de zon ’s zomers op om tien voor zes en in de winter om tien over zes. Per saldo werd ik daar dus iedere dag wakker terwijl de zon al in de slaapkamer scheen en er is niets zo lekker om wakker mee te worden als een stralende zon. 

Dat doet wonderen voor je humeur, in ieder geval voor mij. Wat daar ook wel meewerkte natuurlijk was dat het op het moment van opstaan steevast al een graad of zevenentwintig was, maar dat terzijde. Nadeel in die contreien was wel dat de zon vrij vroeg onder ging: ’s zomers om half zeven en ’s winters om even over zessen, en dat betekende dat de avonden per saldo altijd donker waren. Maar wat mij betreft woog dat nadeel ruimschoots op tegen de voordelen van een constante vroege zonsopgang.

Hier ligt dat dus allemaal anders en zijn we inmiddels begonnen aan “de Donkere Dagen voor Kerst”. Als we eenmaal bij Kerst zijn aangeland wordt mijn humeur altijd weer ietsje beter want ik weet dat we vanaf dat moment weer de goeie kant op gaan…

Riet’s jaarlijkse uitje

De afgelopen jaren, met uitzondering van vorig jaar vanwege de Corona-crisis, is Riet met een paar vriendinnen een weekendje weg geweest. En dat was dan geen weekendje naar de Veluwe of zo, nee, de dames zijn naar Rome, Barcelona en Valencia geweest. Voor dit jaar was er na de tussenpose van vorig jaar weer een weekendje gepland, maar omdat reizen vanwege Corona in veel landen toch nog wat problematisch is werd er besloten om een bestemming wat dichter bij huis te nemen en dat werd Antwerpen.

Er werd een mooi appartement gevonden in het centrum en gistermiddag vertrok het gezelschap van Riet met haar vriendinnen Jo, Martina, Lies en Janet richting Vlaanderen. Deze keer was het dus geen reis met het vliegtuig maar met de auto van Jo. Het enige probleem wat werd voorzien was eigenlijk dat Martina nog steeds behoord tot de groep mensen die niet gevaccineerd zijn (niet principieel blijkbaar maar om allerlei complot-achtige redenen), iets wat in België met name toegang tot de horeca zou kunnen beperken.

Achteraf bleek het mee te vallen, vanwege het mooie weer kunnen ze op terrassen zitten, daar wordt blijkbaar niet zo streng gehandhaafd als voor binnen. Zoals gezegd, voor wat betreft het weer hebben ze het getroffen en er staan onder andere bezoeken aan een chocolade museum (dat bestaat blijkbaar echt, het heet Chocolate Nation) en een brouwerij (De Koninck) op het programma. Voor wat hier betreft, de vraag of de katten Riet missen wordt volgens mij wel beantwoord door de foto…

Uitnodigingskaarten

Nog maar twee weken en dan zijn Riet en ik officieel 40 jaar getrouwd en we willen dat deze keer wat uitgebreider vieren met vrienden en familie. Er is eigen dit jaar reden te over voor een feestje want ikzelf ben afgelopen maart 65 geworden en Riet wordt in november 60. Voor ons is 2021 dus een driedubbel jubileumjaar, en gelukkig zijn de maatregelen rond de Corona-crisis eindelijk grotendeels opgeschort dus kan er een feestje gevierd worden.

Riet’s eerste idee was om het thuis te doen, met een buffetje of zoiets, maar we kwamen al snel tot de conclusie dat dat niet zo’n goed idee was. Met een huis vol, mogelijk overvol zelfs als het geen goed weer zou worden, is al een probleem maar we zouden als gastvrouw en gastheer de hele tijd bezig zijn met de bediening van onze gasten. Niet echt feestelijk voor onszelf dus, en we besloten toch maar te gaan kijken of we een leuke accommodatie konden huren voor ons feestje.

Eigenlijk was die snel gevonden want vlakbij de jachthaven in Rijnsburg zit restaurant H2O en dat is gespecialiseerd in het soort feestje wat ons voor ogen stond, een hapje en een drankje en ruimte genoeg voor al onze gasten. Een telefoontje leverde op dat onze trouwdatum, de negende oktober, al was bezet maar het kon wel een week later op de zestiende. Geen probleem voor ons en Riet ging zich nadat de afspraken gemaakt waren bezighouden met de uitnodigingen.

Ze stelde een gastenlijst op en keek op het Internet voor uitnodigingskaarten om te versturen. Die waren al snel gevonden en nadat ze een ontwerpje naar onze zin had gemaakt werden de kaarten besteld. En alle gemak, ze werden vandaag via de post bezorgd. Ik was degene die ze in ontvangst nam want Riet zit dit weekeinde met een paar vriendinnen in Antwerpen.

Na het openen van de doos was er toch nog wel een verrassing en wel wat betreft het formaat. Ik vond de kaarten wel erg groot uitgevallen terwijl ik me herinnerde dat Riet het kleinste formaat had besteld. Ik maakte even snel een foto die ik naar Riet stuurde met de vraag of het wel klopte. “Zo groot zijn ze toch niet?” was het antwoord, dus liet ik het er maar bij. Het bleek uiteindelijk ook te kloppen want bij nazoeken op de website van de leverancier bleek dat 20×20 cm inderdaad het kleinste formaat was.

Goed dat Riet niet “op zijn Rijnsburgs” had besteld (“Doe maar de grootste”) want dan hadden we waarschijnlijk pakketpost moeten gebruiken voor het versturen en had de kaart in geen enkele brievenbus gepast…

Misverstand met Facebook

Toen ik vanmorgen even snel mijn Facebook checkte zag ik bij de dagelijkse berichten dat mijn ouwe maat Keith Jones vandaag jarig was. Keith was een collega op Sakhalin gedurende de tijd dat ik daar werkte, en we zagen elkaar ook buiten werktijd vaak want hij was net als ik een vaste bezoeker van de Zima 3 bar op de Compound waar we woonden. Hij was een van de weinige Engels-talige mensen die ik ken die niet alleen vloeiend maar vrijwel accentloos Nederlands sprak. Hij woonde dan ook al jaren in Nederland en het laatst was dat in Uithoorn.

Hoewel we behalve via Facebook geen contact meer hadden wilde ik hem toch even feliciteren met zijn verjaardag en gelijk even vragen hoe het met hem ging. Een half uurtje later kreeg ik via Messenger een onverwacht berichtje van Graeme, een andere collega van Sakhalin die inmiddels met pensioen is en teruggekeerd naar Australië. Graeme vertelde me dat hij mijn felicitatie had gezien maar dat Keith helaas iets meer dan een jaar geleden is overleden aan prostaatkanker. Dat wist ik niet, dus dit nieuws was toch wel een schok. Het geeft ook aan dat er toch wel een probleem is met sociale media als Facebook, want als iemand komt te overlijden en niemand anders daar iets mee doet dan blijft de informatie van de overledene dus gewoon actief. Met als gevolg zulke misverstanden als wat mij nu dus overkwam.

Keith was een altijd opgewekte en welbespraakte man en we hebben vele goeie gesprekken gehad onder het genot van een Baltika 3 in de Zima 3 bar of bij een van de vele barbecues. Rust in vrede, ouwe makker.

Platanen

We hebben rond het terras aan het kanaal op de vier hoeken platanen staan. Deze kleine bomen zijn zo geplant dat de takken, die over een speciaal daarvoor aangebracht rooster zijn gevlochten, op den duur een natuurlijk dak boven het terras zijn gaan vormen. Het heeft een paar jaar geduurd voordat de bomen zodanig waren gegroeid dat ze het hele terras overdekken maar sinds vorig jaar hebben we ’s zomers dus een echt bladerdak wat voor schaduw op het terras zorgt.

De afgelopen jaren hebben we twee keer per jaar een tuinbedrijf laten komen om de bomen te snoeien. Dat liep wel flink in de papieren want hoewel er het gemak aan zit van niet alleen snoeien maar ook het afvoeren van al het gesnoeide groen kunnen ze aardig rekenen. Vandaar dat ik dit jaar besloot om het klusje voortaan zelf maar op te gaan knappen. En dat werd hoognodig ook want vanwege de overvloedige regenval van de afgelopen maanden groeiden de platanen, net als al het andere groen, bijna letterlijk de hemel in. En dat moet natuurlijk niet want de bedoeling is dat het bladerdak vlak blijft om zo een mooi “dak” te vormen.

Twee maanden geleden kocht ik een snoeischaar en leende ik de trap van onze buurman zodat ik de klus kon gaan klaren. En dat was nodig ook want overal staken inmiddels hoge sprieten boven het bladerdak uit en het geheel zag er uit als een slecht verzorgd kapsel. Maar ik liep al op mijn eerste snoeidag tegen twee problemen aan. Het eerste was dat mijn net gekochte snoeischaar te kort was, ik kon vanaf de trap niet ver genoeg reiken om de sprieten verder dan pakweg een meter vanaf de rand te kortwieken. Daarnaast kwam er ook nog eens zoveel gesnoeid groen af dat al snel onze groenbak vol zat en ik noodgedwongen moest stoppen. Er was nauwelijks te zien dat ik überhaupt wat gedaan had…

Ik schafte een andere snoeischaar aan, eentje met een steel van anderhalve meter die ik ook nog eens makkelijker van onder af door de takken kon steken om zo de wat moeilijker bereikbare sprieten toch te kunnen knippen. Wel moest ik, noodgedwongen door de beperkte capaciteit van onze groenbak, het snoeien over meerdere zaterdagen verdelen want de groenbak wordt maar om de twee weken geleegd. Al met al kostte me het dus vier zaterdagochtenden verspreid over twee maanden om het werk af te krijgen, maar het resultaat mag er zijn. Zeker als je onze platanen (links onderaan op de foto) vergelijkt met die in de tuinen van de buren…

Toch nog nazomer

We kunnen er kort over zijn, de zomer van dit jaar was om te huilen en daar deed de hemel ruimschoots aan mee want er is heel wat water uit gevallen. Naast de vele regen was er ook de vaak koude wind en de temperaturen bleven meestal net rond de twintig graden cirkelen en dan ook nog eens meer eronder dan erboven. Het aantal keren dat we op ons terras aan het fietspad naast het kanaal hebben gezeten dit jaar zijn tot nu toe oude vingers van één hand te tellen. En ik ben maar drie of vier keer zonder jas of vest op de fiets naar Katwijk gereden, terwijl ik dat toch een keer of drie per week doe.

Maar er is eindelijk goed nieuws want we schijnen toch nog iets van een nazomer te krijgen met hogere temperaturen en meer zon. Dat was de afgelopen dagen al te merken want het werd inderdaad wat warmer en er viel aanzienlijk minder regen. Wel blijft nog steeds de wind stevig en dat maakt dat het nog steeds niet echt zomers aanvoelt. Ook maakt dat zitten op het terras bij het kanaal nog steeds vrijwel onmogelijk omdat je daar bijna letterlijk uit je hemd waait…

Hopelijk krijgen we toch nog wat mooie dagen want zoals gezegd, veel hebben we er daarvan nog niet gehad. Jammer alleen dat de dagen al weer korter worden en het is ’s avonds dan ook al vroeg donker, op dit moment rond een uur of half negen.Nou ja, van lang buiten zitten komt toch niet veel want uiteraard daalt deze tijd van het jaar de temperatuur ’s avonds snel af, en dat is echt goed te merken als het zonnetje achter de horizon is gezakt. Feit is wel dat de tuin er met alle lichtjes er in het donker best wel gezellig uit ziet…

Update van de overkant (5)

Tijd weer voor een update over het werk aan de overkant, want de bouwvakvakantie is al weer een paar weken geleden en het werk is dus weer hervat. Het gaat gestaag voort, wat met name aan de appartementen want daar is inmiddels al het eerste deel van de tweede verdieping geplaatst:

De foto hierboven kun je trouwens in groter formaat zien door erop te klikken.

Veel geluidsoverlast hebben we van de bouw niet behalve van één vorkheftruck die bij het achteruit rijden een vreselijk doordringende piep laat horen die zelfs met alle ramen en deuren dicht binnenshuis duidelijk is te horen. Tot overmaat van ramp lijkt het wel alsof dat ding alleen maar achteruit kan rijden want het gaat de hele dag door. En dat niet alleen, de figuur die op dit ding rijdt houdt blijkbaar ook nog eens van vroeg opstaan want het gepiep begint al om half zeven ’s ochtends en op sommige dagen zelfs al om kwart over zes.

Verscheidene buren hebben daarover al geklaagd bij bouwmaatschappij Van Rhijn Bouw, want officieel mag het werk pas om zeven uur ‘morgens beginnen. Dat was overigens ook pas is ingesteld na vele klachten van omwonenden toen de heimachines een paar maanden geleden al om zes uur ’s morgens begonnen. Er wonen hier best veel gezinnen met jonge kinderen dus je kunt wel nagaan hoe blij die waren…

Zelfs Riet heeft inmiddels al een mailtje gestuurd om te klagen over die vorkheftruck en er zijn inmiddels ook bij de Gemeente Katwijk op de klachtensite ook al verscheidene aangiftes gedaan. Of het iets gaat helpen moeten we nog maar afwachten…

Langs de kanaalkant

Achter onze tuin loopt langs het kanaal een pad waar veel gebruik van gemaakt wordt door fietsers en wandelaars. En hoewel het geen doorgaande weg is rijdt er af en toe zelfs wel eens een auto of een bedrijfsbusje omdat soms handiger kan zijn voor werkzaamheden aan de tuin of om iets aan de achterkant te laden of te lossen. Tussen het pad en het kanaal ligt de walkant, die technisch gesproken ook nog hoort bij de door ons van het Hoogheemraadschap gepachte grond tussen het gedeelte van onze tuin wat eigendom is en het kanaal.

Sommige van onze buren gebruiken hun stukje walkant als aanlegplaats voor een boot, en dat recht hebben wij ook maar dat moeten we wel een boot hebben. Die hebben wij niet dus we doen eigenlijk niets met dat stukje grond, ook niet voor wat betreft onderhoud. Het heeft geen zin er iets te poten en dat zou sowieso nutteloos zijn omdat minstens twee keer per jaar het Hoogheemraadschap de walkanten laat maaien.

Dit jaar was de maaier nog niet geweest, en dat heeft mede dankzij het groeizame weer in het voorjaar en de zomer geleid tot een enorme wildgroei. Het onkruid stond de afgelopen weken bijna een meter hoog langs het kanaal en we hadden ook al plannen gemaakt om zelf maar eens te gaan maaien. Buurman Peter had dat drie weken terug al gedaan op zijn stukje met een kastenmaaier. Wij hebben ook zo’n ding maar volgens Riet werkt die niet omdat het draadje iedere keer breekt. En de grasmaaier had geen nut want daarvoor stond het onkruid al veel te hoog.

We besloten het te proberen met de heggenschaar, maar dat moest even wachten want die had Martin net in gebruik om de struiken in zijn voortuin te snoeien. Afgelopen week kwam de heggenschaar terug maar we waren er nog niet aan toe gekomen een poging tot kortwieken te wagen vanwege de regen van de afgelopen dagen. En nu hoeft het niet meer, want ik keek vanmorgen vroeg uit het raam en wat zag ik, de grasmaaier was bezig om alle walkanten waar dat nog nodig was (de mensen met een boot houden het uiteraard wel zelf netjes bij) te maaien.

Het grove werk is nu dus gedaan, we gaan nog wel even kijken of we het zelf met de heggenschaar of de grasmaaier nog wat netter kunnen krijgen. Maar voorlopig ziet het er nu al een stuk netter uit..

Post voor Abby en Monster

Een bijzondere kaart vandaag in de post want de kaart was niet gericht aan Riet of aan mij, maar aan Abby en Monster. Het was natuurlijk geen vakantiegroet of zo van een bevriend kattenstel maar van de plaatselijke dierenkliniek om ons eraan te herinneren dat het weer tijd is voor de jaarlijkse medische check voor onze katten.

We gaan ieder jaar trouw met ze naar dierenkliniek AniCura aan de Langevaart waar ze ieder jaar weer constateren dat Abby veel te zwaar is en vorig jaar dat ook Monster in gewicht iets teveel was toegenomen. Ze krijgen dan ook altijd hun benodigde spuiten, er wordt een gebitscontrole gedaan (altijd prima in orde op wat tandsteen na) en hun nagels worden geknipt.

Dat laatste is zeker voor Monster geen overbodige luxe want haar nagels zijn niet alleen erg lang maar ook nog eens vlijmscherp. Dat is aan de vloerbedekking onze trappen erg goed te zien want om de een of andere reden negeert ze, in tegenstelling tot Abby, alle krabpalen in huis en scherpt ze haar nagels behalve aan de vloerbedekking op de trappen ook aan alle vloerkleden en deurmatten. Het enige gelukkige daaraan is dat het bankstel en de stoelen tot nu toe nog steeds worden gespaard…

Uiteraard hebben we geprobeerd om zelf Monster’s nagels te knippen en daarvoor hebben we zelfs een speciaal nagelschaartje voor katten gekocht. Maar helaas, het is gewoon onmogelijk om haar nagels te knippen omdat ze er doodsbang van wordt en zich met gebruik van al haar nagels los worstelt. Gelukkig gaat het bij de dierenarts wel want daar zit ze opa de behandeltafel te bibberen en laat ze door de dierenarts zonder enig probleem haar nagels knippen. Voor de vloerbedekking op de trappen is dat al geruime tijd te laat…

Onze eerste vakantie in Frankrijk

Robin en Astrid gaan op vakantie naar Frankrijk en ze gaan naar Normandië. Die aankondiging riep meteen herinneringen op aan onze allereerste vakantie naar Frankrijk, in 1994. Vrienden van ons hadden geprobeerd ons warm te maken voor kamperen, omdat dat zo leuk was voor de kinderen, maar dat zagen Riet en ik niet echt zitten. Het werd Eurocamp, een compromis waarbij we toch op een camping stonden maar dan wel met een gereed staande en compleet ingerichte tent met onder andere echte bedden, kookgerei en een koelkast.

Onervaren als we waren besloten we de vakantie te verdelen over drie locaties: eerst gingen we naar Saumur aan de Loire, vandaar ging het naar St. Cast le Guildo in Bretagne, en de laatste stop was Houlgate in Normandië. Hoewel het op zich een geslaagde vakantie was kwamen Riet en ik eenmaal weer thuis dat zo’n luxe kampeervakantie zeker voor herhaling vatbaar was maar dat we sommige dingen toch anders moesten gaan doen. Het verplicht met de hele familie gezellig naar attracties en bezienswaardigheden bleek Riet slecht bevallen, en in daaropvolgende jaren ging ze dus regelmatig niet meer met dat soort uitstapjes mee en bleef ze bij de tent. En drie verschillende locaties in één vakantie bleek ook te veel van het goede, dus dat werden er hooguit twee en in latere jaren verkasten we zelfs helemaal niet meer.

Een van de dingen die Robin en Astrid willen gaan doen is een bezoek aan de Mont St. Michel, het beroemde eiland met op de top een kathedraal wat alleen bij eb bereikbaar is via de weg. En ook dat riep herinneringen op want daar waren we die eerste vakantie ook geweest. Het was een indrukwekkend bezoek, jammer genoeg was het niet echt mooi weer maar de drukte viel gelukkig mee. We klommen via de steile straatjes en vele trappen helemaal naar boven naar de kathedraal waar we op de omloop ervoor van het uitzicht genoten.

Hier zijn nog een paar foto’s van die vakantie, Riet nog met lang haar en de jongens allebei met blonde koppies. De eerste foto is gemaakt op het plein voor de kathedraal bovenop de Mont St. Michel, de tweede aan de boulevard van St. Cast le Guildo. Het mag duidelijk zijn dat Gijsje haar blonde koppie niet noodzakelijkerwijs van Sandra heeft…

Spinnen…

Meteen al toen we aan de Bankijkerweg kwamen wonen werden we geconfronteerd met een enorme hoeveelheid spinnen in en rond het huis. Dat zal mede te maken hebben met het feit dat het land waarop ons huis is gebouwd vlakbij het water ligt maar ook nog eens landbouwgrond is geweest, maar hoe het ook zei, het is hier bezaaid met spinnen.

Nou is dat niet perse negatief want spinnen eten muggen en dat is heel nuttig, maar teveel spinnen in huis werd toch al snel een dingetje, want er renden regelmatig exemplaren over de vloer op klaarlichte dag waar zelfs onze katten argwanend naar keken. Riet ging op zoek naar een oplossing en vond iets waar we nog nooit van hadden gehoord maar wat de moeite waard leek om te proberen. Het ging om een bedrijf wat een vloeistof aanbracht op kozijnen en deurposten van het huis waar spinnen niet blij van werden. Ze gaan er niet dood van maar het irriteert ze zodanig dat ze erbij uit de buurt blijven.

Het eerste jaar merkten we meteen het resultaat: we hadden veel minder spinnen binnen terwijl onze buren nog steeds steen en been klaagden. Het middeltje leek dus te werken dus het jaar daarop lieten we het bedrijf weer komen in het voorjaar om ons huis te behandelen. Weer waren we tevreden over het resultaat, maar omdat de kosten toch wel aan de hoge kant waren besloot Riet vorig jaar om eens te kijken of het nog steeds veel verschil maakte. Al snel werden we weer overspoeld met spinnen…

Dit jaar is het bedrijf dus weer langs geweest, maar toch zitten we op dit moment weer met een groot aantal spinnen in huis. De meest logische verklaring is het onevenredig grote hoeveelheid regen die we hebben gehad in vergelijking met de vorige veel drogere zomers. Waarschijnlijk heeft dat een negatief effect gehad op de aangebrachte vloeistof en misschien is het wel helemaal weggespoeld. Riet overweegt nu zelfs om het bedrijf maar een tweede keer te laten komen.

De meeste spinnen zitten overigens nog steeds in de tuin. Maar ook daar is het nu zo erg dat we niet eens meer door de tuin kunnen lopen zonder tegen een spinnenweb aan te lopen. En het zijn joekels van kruisspinnen, maar zolang ze in de tuin blijven zitten vinden we het prima. en hopelijk vliegen alle muggen ook in zo’n web in de tuin voordat ze ons huis binnen komen vliegen…

Eindelijk weer een concert!

Grote verrassing begin deze week toen ik een bericht kreeg van een ticket agency waar ik altijd mailings van krijg: er komt weer een concert van Dream Theater in Nederland, en weliswaar pas op 13 mei volgend jaar maar de kaartverkoop zou aanstaande vrijdag al beginnen. Razendsnel nam ik contact op met mijn jongste broer en ik kreeg al snel bericht terug dat hij en mijn neef Bastian zeker meegaan, sterker nog, mijn broer gaat de kaarten regelen zei hij.

Ikzelf postte toch (eigenlijk tegen beter weten in) even in onze familie-App dat het evenement eraan stond te komen, met de vraag of er nog iemand meeging. Ik had stiekem toch een beetje bekend op een positieve reactie van schoondochter Astrid want ik weet dat die ook wel van dit soort muziek houdt. Maar na de twee verwachtte reacties van Riet en Sandra, die allebei aangaven maar over te slaan, kreeg ik een positieve reactie van Robin: die wilde het wel eens een keer zien zei hij. Snel stuurde ik mijn broer bericht dat er geen drie maar vier kaarten besteld moeten gaan worden.

Het duurt dus nog wel een paar maanden, maar ik kijk er nu al naar uit. Zeker omdat er in oktober alweer een nieuw album van de mannen verschijnt, en ook daar ben ik benieuwd naar. Hopelijk is zanger James Labrie wel wat beter bij stem dan tijdens het vorige concert wat we hebben gezien. Net als in mei volgend jaar was dat in Afas Live in Amsterdam, en toevallig ook het laatste concert wat we hebben gezien want vlak daarna brak de Corona-crisis uit…

Herinnering aan een schitterende dag voor Riet

Het is vandaag al weer zeven jaar geleden dat Riet met een paar van haar ALIG-vriendinnen staat ging kijken op het eiland Tacloban hoe het ingezamelde geld voor wederopbouw na de ramp met superstorm Yolanda was besteed. De spontaan door Riet’s zus Ans en vrienden gestarte inzamelingsactie had een fors bedrag opgeleverd waarmee op het zwaar getroffen Tacloban onder andere een school zou worden herbouwd. Deze school, in het dorpje Isabel, was dan ook op de dag af zeven jaar geleden een van de doelen van het bezoek.

ALIG staat overigens voor Alabang Ladies International Group, een vereniging van expat-vrouwen die behalve voor de gezelligheid was opgericht om waar mogelijk liefdadigheidswerk op te zetten en indien mogelijk uit te voeren.

 

 

 

 

 

 

Riet kon met eigen ogen zien dat het geld wel degelijk goed was besteed want er stond een hele nieuwe school met bovendien nieuwe meubels en nieuw studiemateriaal. De dankbaarheid van de bewoners van Isabel en uiteraard de kinderen was al te zien voordat ze het schoolterrein betraden want er hing bij de ingang een groot spandoek met de namen van de bezoekende dames en een dankwoord. Overbodig te zeggen dat de tranen bij de dames al in de ogen schoten, zelfs bij Riet die toch niet zo gauw ontroerd raakt.

Er werden na de school nog een aantal projecten bezocht en de conclusie was dat er met het ingezamelde geld goed werk was verricht. Een prachtige herinnering dus voor Riet die dit nooit meer zal vergeten. Ze zou alleen graag nog eens om een hoekje willen kijken hoe het er nu allemaal bijstaat, maar of dat ooit gaat gebeuren…