Weer chaos op Schiphol

Het is precies een week geleden dat we terugkwamen van onze vakantie op Curaçao en terecht kwamen in de chaos op de bagage-afdeling van Schiphol. We hoorden later dat de directie, die in eerste instantie onzichtbaar was en geen commentaar kon of wilde geven, als oorzaak de wilde staking aanwees. Dit in combinatie met een groot personeelstekort als gevolg van de Corona-crisis (waarbij veel mensen werden ontslagen en tijdelijke contracten opgeschort) en de onverwachte drukte.

Grappig is wel dat de staking helemaal niet onverwacht was want die was wel degelijk aangekondigd, het was alleen geen officiële staking georganiseerd door de vakbonden. Ook de drukte was niet onverwacht want zaterdag was de eerste dag van de voorjaarsvakantie en alle reisorganisaties hadden al gewaarschuwd voor grote aantallen reizigers want iedereen wil na twee jaar Corona weer eens op vakantie. De personeelstekorten waren ook al bekend maar blijkbaar was ook daar niet op geanticipeerd.

En vandaag was het weer precies zo’n dag: enorme drukte en een complete chaos. We zagen op de tv beelden van gigantisch lange rijen mensen die allemaal wilden inchecken, rijen die doorlopen tot buiten de vertrekhallen op de rijstroken waar normaal gesproken taxi’s rijden en mensen met de auto worden afgezet. Vluchten werden geannuleerd en veel mensen haalden hun vlucht als die wel doorging niet omdat ze niet op tijd door alle controles heen konden komen. Lekker hoor, als je je had verheugd op je vakantie, en de vraag is natuurlijk of je onder deze omstandigheden je geld nog terugkrijgt.

Pikant detail in de krant was dat de hoogste baas van Schiphol deze baan had gekregen vanwege de baantjes-carrousel van politiek Den Haag in plaats van gekozen te zijn vanwege zijn vakbekwaamheid. Dit is natuurlijk een fenomeen wat al bijna zo oud is als de mensheid zelf, maar het bewijst eens te meer dat er in de loop van de tijd helemaal niet zoveel vooruitgang is geboekt als ons voortdurend wordt aangepraat. We worden nog steeds geregeerd door een elite, net als in de tijd van de regenten in de Gouden Eeuw. Die was ook alleen maar goud voor een hele kleine en zeer selecte groep…

Zo, dit moest ik toch even kwijt.

Koningsdag

Ik ben dan wel een overtuigde Republikein maar de vrije dag met Koningsdag is me toch welkom. En zeker vandaag want dit is de eerste werkweek na onze korte vakantie en het maakt toch die eerste week wat makkelijker om door te komen.

Zoals altijd doen wij niet echt veel aan het aflopen van alle evenementen, dat doen we sinds onze kinderen de deur uit zijn eigenlijk helemaal niet meer. In plaats daarvan had Riet besloten dat we hoognodig aan het werk moesten in onze tuin, en daar had ze gelijk in want er moest nodig gemaaid en gesnoeid worden. Het gras maaien is altijd een werkje voor Riet, maar het snoeien van de heg is een klusje voor mij omdat dat liefst een beetje gelijkmatig moet gebeuren en daar ben ik nou eenmaal beter in dan Riet.

Ik heb me dus hoofdzakelijk bezig gehouden met het snoeien van de beide heggen aan weerskanten van de tuin en het resultaat was niet slecht al zeg ik het zelf, het geheel zag er redelijk gelijkmatig uit.

 

 

 

 

Sandra was al sinds gisteravond bezig met het vinden van een lampion want ze had Gijsje beloofd om vanavond mee te lopen in de lampion-optocht. Ze had er een besteld maar die was niet geleverd dus was er een probleem.

Ze deed een oproep bij familie en vrienden maar dat leverde in eerste instantie geen resultaat op. Wel kreeg ze wat tips, zoals het Kruitvat, en uiteindelijk werd er toch een lampion gescoord en kon Gijsje meelopen in haar eerste lampion-optocht.

Zal denk wel niet de laatste zijn…

Update van de overkant (10)

Het is alweer een tijdje geleden dat ik een update heb gegeven van de vorderingen van het bouwproject aan de overkant van het kanaal. Inmiddels is het al zover dat de eerste huizen zijn opgeleverd en de eerste mensen wonen er dus al, met name in het tweede blok huizen links op de foto.

Maar het gaat blijkbaar niet overal even hard want het blok links van het midden naast het appartementencomplex is zo te zien verre van af. Er zitten op de onderste verdieping nog steeds niet overal al deuren en ramen in en ook het witte schilderwerk lijkt nog steeds maar half af. Het appartementencomplex zelf gaat nu wel snel, daar is het afgelopen weekend al een begin gemaakt met het afbreken van de steigers (raar trouwens dat dat in het weekend wordt gedaan). De oplevering daarvan schijnt eind mei te gaan plaatsvinden.

We hebben inmiddels ook weer wat nieuws gehoord ten aanzien van de voortdurende discussie of er nu wel of niet sociale huurwoningen komen in het appartementencomplex. Het leek ons erg vreemd om appartementen in een hoger segment (vanaf vier en een halve ton) en sociale woningbouw in hetzelfde gebouw onder te brengen maar er was al wel duidelijk dat het gebouw half verhuur en half verkoop zou gaan worden. Nu zijn inmiddels de huurprijzen bekend en die liggen rond de zeshonderd euro per maand, en dat moet wel betekenen dat het toch om sociale huurwoningen zou gaan.

Dan zal ik wel een enorme snob zijn, maar goedkope sociale huurwoningen in hetzelfde gebouw als die peperdure appartementen zou voor mij toch een showstopper zijn. Ik ben zelf opgegroeid in een flat met huurwoningen in Katwijk en daar was niks mis mee totdat er in de loop van de jaren een paar “probleemgevallen” kwamen te wonen. Neem maar aan dat het woonplezier dan toch vrij snel en drastisch kan afnemen, vooral omdat er meestal geen verhaal te halen is bij misstanden die dat met zich mee kan brengen.

Dit gezegd hebbende, je hebt het natuurlijk ook bij koopwoningen niet voor het zeggen wie je buren worden en hoe ze zich in de omgang gedragen. Je kunt buren hebben die het huis op zaterdag gebruiken als een soort supportershome voor plaatselijke voetbal-hooligans die tot diep in de nacht lallend in de tuin hangen en pissen in de tuinen van de buren. Of ze hebben een kinderrijk gezin waarvan de krijsende kinderen ervoor zorgen dat je met mooi weer geen moment rustig in je eigen tuin kunt zitten. En dan kunnen het nog doe-het-zelvers zijn die geen moment stil kunnen zitten in hun vrije tijd, waardoor je in het weekend continue het lawaai hoort van schuurmachines, hamers en klopboren.

Uiteraard zijn dit hypothetische gevallen en is iedere overeenkomst met de werkelijkheid puur toeval.

Claim voor de vertraging

Meteen al weer aan het werk vandaag, en ik kon aan de bak want er stonden maar liefst 97 e-mailtjes op me te wachten. Daar zaten ook een paar e-mailtjes tussen van persoonlijke aard, zoals die met betrekking tot onze belastingaangifte voor 2021. Die moest verplicht worden uitgevoerd door een door mijn werkgever aangewezen bedrijf omdat ik in dat jaar officieel ben teruggekeerd van mijn assignment in Irak. Er moet dan een gedeelde aangifte gedaan worden voor zowel Irak als Nederland en omdat dat implicaties kan hebben voor mijn werkgever mag ik dat niet zelf doen.

Enerzijds ben ik daar blij om omdat zoiets een behoorlijk ingewikkelde aangifte is, maar anderzijds is niet alles wat dat bedrijf opvoert in ons voordeel want aan uitzonderingen en bijzondere situaties hebben ze geen boodschap. Dat heeft ons bij een eerdere vergelijkbare situatie al eens meer dan duizend euro in ons nadeel gekost maar er is helaas niets aan te doen want je kunt geen verhaal halen. We hopen er deze keer dus maar weer het beste van.

Iets anders wat ik vandaag moest doen was het afhandelen van een claim tegen TUI Fly vanwege de vertraging van onze terugvlucht. Het is wettelijk geregeld dat wanneer een vlucht meer dan drie uur vertraging heeft dat je dan mogelijk recht hebt op een schadevergoeding. Er is weliswaar een hele waslijst aan uitzonderingen, dingen waar een luchtvaartmaatschappij zelf niks aan kan doen, maar die zijn in ons geval allemaal niet van toepassing voor zover wij kunnen nagaan.

Overigens had TUI Fly zelf al voor vertrek vanaf Curaçao bij het inchecken een flyer overhandigd aan alle passagiers waarin precies stond wat de voorwaarden voor een claim zijn en hoe de claim moet worden ingediend. Dat kon allemaal online via een site van hun klantenservice en dat kon ik vanmorgen dus zonder problemen doen. Nu is het afwachten of de claim wordt gehonoreerd en wat de vergoeding dan zal zijn, en daarover krijgen we als het goed is binnen twee weken bericht.

Katten opgehaald

Onze beide katten Abby en Monster hadden we ondergebracht bij de kastenopvang “Kat & Ko” in Rijnsaterwoude en die hebben we daar vanmorgen weer opgehaald. We wisten al dat de katten het naar hun zijn hadden gehad want Lenie, de beheerder van de opvang, hield ons op de hoogte via tekstberichtjes. Zo hadden we al gehoord dat de katten allebei de eerste twee dagen nauwelijks hadden gegeten maar dat alles daarna eigenlijk prima was gegaan.

Zelf was ik nieuwsgierig of ze nog een beetje met de andere katten hadden kunnen opschieten want als ze in de opvang naar buiten gaan zitten daar ook de andere katten van de opvang, en er is ook de mogelijkheid voor de katten om van het ene hok naar het andere te gaan. Er wordt in de opvang uiteraard op gelet hoe dat in de praktijk gaat en die deurtjes kunnen worden gesloten als het niet gaat, maar blijkbaar was het geen enkel probleem geweest.

Zelf was ik daar wel een beetje verbaasd over want Abby kan behoorlijk territoriaal gedrag vertonen en Monster liet na aankomst in Nederland met blazen duidelijk merken dat ze weinig moest hebben van onze Nederlandse kat Paula. Toch waren ze oorspronkelijk wel kastengezelschap gewend want in het huis waar ze in Manila waren opgevangen liepen veertien katten rond. Mogelijk is de verklaring simpelweg dat ze nu zelf ook op vreemd terrein waren en dus niet in hun eigen territorium. Hoe dan ook, het was goed om te horen dat ze sociaal met de andere katten in de opvang omgingen.

De terugweg ging weer met veel gejank in de kooi achterin de auto, en eenmaal weer thuis waren ze toch nog wel even uit hun gewone doen. Abby was duidelijk het snelst weer gewend, die lag al vrij gauw weer op een vertrouwd plekje op een van de bedden, maar Monster heeft de hele dag lopen miauwen. Het zal wel snel weer wennen allemaal…

Er stonden op de Facebook-pagina van “Kat & Ko” nog een paar leuke foto’s van Abby en Monster:

Rampzalige toestanden op Schiphol

In eerste instantie waren we blij met de mededeling dat onze terugvlucht van Curaçao naar Schiphol een uur korter zou duren dan de heenvlucht, namelijk acht en een half uur. Onderweg probeerden Riet en ik wat te slapen, wat niet eens zo slecht lukte ondanks dat zelfs de DeLuxe stoelen niet echt geschikt zijn voor dat doel. Ikzelf slaagde erin om alles bij elkaar zo’n twee en een half uur te slapen, Riet sliep zelfs een uur of vier.

Het vliegtuig landde precies op tijd om tien over twee in de middag op de luchthaven Schiphol waar Martin klaar zou staan om ons naar huis te brengen. We waren redelijk vlot door de paspoortcontrole (twee klungelende toeristen voor ons bij het automatische poortje) waarna we naar de hal liepen met de bagagebanden, voor het ophalen van onze koffers. Daar troffen we een enorme chaos aan…

Het was bomvol in de hal en geen enkele bagageband draaide. Op het scherm van band 22 waar onze koffers werden verwacht stonden nog twee vluchten die nog niet waren afgehandeld en de hele band lag vol met koffers van weer een eerdere vlucht die niet waren opgehaald. Het bleek dat er vanochtend een wilde staking was geweest van het bagage-personeel van KLM, en hoewel de staking inmiddels was afgelopen was er nu een enorme vertraging in de afhandeling van alle bagage.

Na een uur wachten kwamen de koffers van de eerst vlucht op het scherm, even later gevolgd door de koffers van de tweede vlucht. We verwachtten nu de koffers van onze vlucht maar in plaats daarvan verscheen op het scherm de mededeling “Bagageband Gesloten”. Riet ging mee met een groep mede-reizigers naar de balie van Swissport, het bedrijf wat onze bagage moest afhandelen, maar er kwam geen duidelijke informatie. De woorden “staking”, “overmacht” en “geduld” gaven de situatie zo’n beetje weer en we konden niets anders doen dan afwachten.

We stonden op een gegeven moment zelfs op het punt om gewoon naar huis te gaan, maar het besef dat we dan de volgende dag ook waarschijnlijk heel lang bezig zouden zijn om onze koffers alsnog te krijgen weerhield ons ervan. Martin gaf aan dat hij wel wilde wachten, waar we erg blij mee waren want het zou waarschijnlijk ook niet eenvoudig zijn om een taxi te krijgen en aan de trein wilden we helemaal niet denken.

Om tien over vier kregen we dan eindelijk te horen van een rondlopende mevrouw van Swissport dat eerdere berichten niet klopten, dat de bagage onderweg was naar band 22, en dat de eerste koffers rond half vijf werden verwacht. Dat bleek te kloppen want de band startte om vijf over half vijf, en omdat onze koffers vanwege onze DeLuxe tickets een prioriteit-label hadden gekregen kwamen ze al vrij snel (om tien over half vijf) op de band.

Martin bracht ons naar huis waar we om tien over half zes aankwamen. We vroegen ons al een tijdje af wat er in vredesnaam zo leuk is aan een vliegvakantie. Voor ons was het leed op zich nog te overzien, maar dat gold waarschijnlijk niet voor al die passagiers die vandaag vanaf Schiphol zouden vertrekken voor hun vakantie…

Vertrekdag

Onze vertrekdag was er een met stralend zonnig weer na een ongestoorde nachtrust, en dat was voor allebei pas de tweede keer deze vakantie. Gelukkig stond ons vertrek uit het resort gepland voor kwart over drie in de middag dus konden we nog lekker een paar uurtjes naar het strand. Er was nog wel een verontrustend bericht van Robin die op de Schiphol App had gezien dat ons vliegtuig vertraging zou hebben, maar omdat we van TUI nog niets hadden gehoord namen we dat vooralsnog maar voor kennisgeving aan.

Zoals gewoonlijk werden we geacht om elf uur onze kamer verlaten te hebben, en ik had de receptie gevraagd om assistentie met onze koffers. We verwachtten daarvoor het gebruikelijke golfkarretje wat zowel onze koffers als onszelf naar de receptie zou brengen, maar er kwam niemand opdagen. Nog maar eens naar de receptie gebeld en even later kwam er een jonge gozer, lopend zonder golfkarretje, want dat was blijkbaar kapot. Ik wilde hem ondanks zijn aanbod niet alleen met twee zware koffers laten sjouwen dus we namen er allebei een en liepen vervolgens met z’n drieën naar de receptie waar we de openstaande rekening betaalden en uitcheckten.

Op het strand bestelden we een lunch (“Dutch Treat”, oftewel broodjes kroket) en wachtten rustig af tot het half drie zou zijn, want op dat tijdstip hadden we de douches bij de receptie gereserveerd om ons op te frissen en om te kleden voor de reis. Maar voordat het zover was kreeg Riet een sms-bericht van TUI dat onze vlucht drie en een half uur was vertraagd en dat we daarom ook drie en een half uur later zouden worden opgehaald bij het resort.

Bij de receptie wisten ze nog van niks maar ik veranderde in ieder geval onze douche-reservering maar alvast naar zes uur. Er kwam de rest van de middag geen enkel bericht meer van TUI en ook de TUI App gaf geen nieuws, ook al omdat de vereiste pagina voortdurend laadproblemen gaf (“Probeer het later nog eens”…). Herhaalde bezoeken aan de receptie leverden ook geen nieuws op aangezien zij ook geen contact met TUI konden krijgen, dus meldden we ons om zes uur maar bij de douches en wachtten we, opgefrist en omgekleed, op het vervoer naar de luchthaven wat we dus om kwart voor zeven verwachtten.

En jawel, de bus was precies op tijd. Wel moest er nog een hele rondgang langs diverse andere hotels worden gemaakt voor het oppikken van andere mede-reizigers, maar om kwart voor acht waren we dan toch op de luchthaven waar we te horen kregen dat onze vlucht nu stond gepland voor vertrek om tien over tien over tien. We konden via een App het vliegtuig volgen en zagen dat vlucht OR505 nog steeds onderweg was naar Curaçao:

We hadden ter compensatie van de vertraging bonnen gekregen van tien dollar om eten of drinken te kopen op de luchthaven, wat we deden (lekkere koffie bij Juan Valdez). We kochten (uiteraard!) twee sloffen sigaretten voor Riet en een cadeautje voor Gijsje, waarna het afwachten was tot we zouden gaan boarden. Om half tien kregen we te horen dat onze vlucht nog later zou worden, de gate was veranderd en de nieuwe vertrektijd was nu tien over half twaalf. Daarvan baalden we behoorlijk maar er is aan dat soort dingen nou eenmaal niks te doen.

Gelukkig gingen we bijtijds boarden en vertrokken we precies op de laatste geplande tijd, tien over half twaalf. We zijn dus eindelijk onderweg…

Laatste volle dag alweer…

En jawel, het was dus weer raak vannacht. De “dansavond” was met live muziek maar dat ging om een uur of tien over in het gebruikelijke gedreun van house-muziek met een luid schreeuwende DJ, en het ging door tot over enen vannacht. Omdat het nu dichterbij was dan de vorige keren, nota bene in het resort zelf, kon zelfs mijn noise-cancelling koptelefoon het geluid niet helemaal elimineren. En toen het eindelijk afgelopen was waren we er nog niet want de aanwezigen gingen op het naastgelegen parkeerterrein nog een tijdje vrolijk door met zingen en schreeuwen, gevolgd door het regelmatig wegrijden van toeterende auto’s. En zelfs daarna was het nog niet gedaan want om kwart voor vier (we waren eindelijk ingeslapen), schrok ik weer wakker toen de geluidsinstallatie met veel kabaal van rammelende ijzeren pijpen in een vrachtwagen werd geladen.

Gelukkig werd het wel een hele mooie dag vandaag, met vrijwel geen bewolking, en het werd dus zonnig en heet. We onderbraken ons geluier op het strand vroeg in de middag voor een wandeling naar Mambo Boulevard waar we gingen kijken voor souvenirs voor onze kleinkinderen. We vonden niks van onze gading, maar het leverde wel een softijsje op en we maakten een reservering bij een Argentijns steakrestaurant voor de avond.

Terug bij het resort was er wel nog even pech, want het zwembad werd net schoongemaakt en het duurde dus even voordat we daar konden neerstrijken. We dronken er onze laatste biertjes op en wandelden tegen zevenen op ons gemak naar de Argentijn. Riet zag daar op het menu de grootte van de steaks (de kleinste was twee en een half ons…) en besloot maar om carpaccio te nemen als hoofdgerecht in plaats van als voorgerecht. Ik bestelde de kleinste steak en kreeg een enorm groot stuk vlees, wat in de praktijk meeviel want er zat heel veel aan wat ik wegsneed. Maar er bleef uiteindelijk een redelijke hoeveelheid prima vlees van over, toch de moeite (en het geld) waard dus.

Na twee “afscheidscocktails” in de Mood bar hoorden we weer het inmiddels vertrouwde gebonk, maar het viel gelukkig mee omdat dit feest op redelijke afstand van het resort was. Het was nog steeds hoorbaar op de kamer maar niet zodanig dat we er niet van zouden kunnen slapen. Morgen gaan we weer naar huis, en daar heb ik eigenlijk wel vrede mee want in vergelijking met de vorige twee keer dat we hier waren was dit verblijf op Curaçao geen onverdeeld succes. We hebben deze keer nauwelijks last gehad van muggen, dat was dan wel weer positief…

Lekker dagje lezen

Eindelijk een keer een ongestoorde nachtrust, en om eerlijk te zijn vind ik het te bezopen voor woorden dat ik dat als een bijzonderheid moet vermelden tijdens een vakantie. Desondanks, of misschien wel dankzij, waren we vanmorgen toch vroeg op, en ikzelf zat weer voor zevenen al lekker buiten op ons terras waar het zonnetje al scheen. Het leek een mooie dag te worden en dat werd het ook, weliswaar nog steeds met veel bewolking maar ook met veel zon.

Na het ontbijt gingen we naar het strand waar we tot vroeg in de middag bleven. Daarna verkasten we naar het zwembad achter ons appartement waar we de rest van de middag doorbrachten op de daar aanwezige ligstoelen en een paar van de in het supermarktje gekochte biertjes dronken.

En wat doen jullie nou verder zo de hele dag, zul je misschien vragen. Het antwoord is simpel: lezen. Riet heeft vier dikke boeken in haar koffer meegenomen en daarvan heeft ze er inmiddels drie van uit. Ikzelf lees liever op mijn iPad, ik ben bezig met een soort misdaadverhalen met in de hoofdrol de figuur van Jack Reacher, een succesvolle reeks van de schrijver Lee Child. Daar is al een film van gemaakt (met een slecht gecaste Tom Cruise in de hoofdrol) en er is nu ook een serie op Netflix.

We zijn allebei dol op lezen, altijd al geweest ook, en er is voor ons dan ook geen betere combinatie denkbaar dan een strandbed, een lekker warm zonnetje en een goed boek. En natuurlijk af en toe een frisse smoothie, netjes bij je ligplek besteld en afgeleverd door het attente personeel van het resort…

Het eten vanavond was bij de Italiaan aan het eind van de Mambo Boulevard en dat was weer prima. Op de terugweg zagen we dat er in het restaurantgedeelte van het resort voorbereidingen werden getroffen voor een “dansavond”. Een blik op de opgestelde geluidsapparatuur deed ons al weer vrezen voor onze nachtrust want de vraag is wat voor muziek er zal zijn en hoe lang dat zal doorgaan. Het lawaai in de avond was alvast erger dan de vorige keren dus we verwachten ook vannacht weer niet veel goeds…

Naar Willemstad

Niet te geloven, maar weer was er vannacht geen sprake van een ongestoorde nachtrust. Deze keer geen “muzikaal” gedreun tot diep in de nacht maar een vroeg ontwaken om vijf uur door ongediertebestrijding. Ik werd ruw wakker van wat leek op het opstarten van een motor, met een enorm lawaai. Omdat ik duidelijk hoorde dat het van buiten kwam opende ik de voordeur en zag dikke wolken in het restaurant. Er liep een kerel rond van de ongediertebestrijding met een apparaat wat op een bladblazer lijkt, aangedreven door een twee-takt benzinemotor, en vandaar dus het lawaai. Ik was klaarwakker en zo zat ik al ruim voor zessen met gepoetste tanden en gekamde haren buiten te lezen op ons terras…

Het was vandaag ook weer geen ideaal strand weer, maar dat gaf niet want we waren toch van plan om naar Willemstad te gaan. Vroeg in de middag bestelden we een taxi bij de receptie, waarbij we tot onze schrik te horen kregen dat dat ongeveer zeventig gulden (omgerekend vijfendertig euro) zou gaan kosten. Toen de taxi aankwam bleek dat gelukkig mee te vallen, het was vijfendertig gulden, dus maar de helft. Zeventig gulden was waarschijnlijk de prijs voor een retour maar we waren van plan om terug met een busje te gaan.

In Willemstad werd ik door Riet een winkel van Tommie Hilfiger in gesleurd voor een “fatsoenlijke” korte broek want ze vond dat ik voor emmer liep met de twee die ik bij me heb. De broek was snel geregeld en ze drong me ook nog een overhemd op, maar vooruit, ik ben er eigenlijk wel blij mee. Voor Riet zelf slaagden we niet want die wilde een paar teenslippers van het merk Fitflop en die waren nergens te vinden. We streken daarom maar neer op het terras van café Iguana, langs de waterkant vlak naast de Emma-brug. Dat is bij alle eerdere bezoeken aan Willemstad altijd een vast stekkie geweest en ook nu deden we daar een biertje.

Daarna wilden we wat eten, en dat deden we bij restaurant De Buren waar we ook al eerder waren geweest. De shoarma van Riet viel wat tegen (door de marinade, waar volgens mij munt in zat), maar mijn visje (de Mahi Mahi) was prima, het leek wel een beetje op makreel. 

Voor de terugweg wilden we eigenlijk toch maar weer een taxi nemen maar die konden we zo gauw niet vinden, dus toen er een busje met bestemming Mango Beach aan kwam rijden besloten we toch maar daarvoor te kiezen. De totale kosten van dit ritje waren zeven gulden (drie en een halve euro) voor z’n tweeën, maar daarvoor moesten we wel het omrijden en het gebrek aan airco voor lief nemen. Volgens Riet was het in het busje op een gegeven moment “drieduizend graden”…

Terug in het resort namen we nog maar even een paar cocktailtjes voor het slapen gaan. En dat kon deze keer zowaar ongestoord want er was zowaar geen house-party aan de gang vanavond.

A la Carte…

Hadden we twee dagen geleden een bizarre avond met dreunende “muziek” waardoor we pas om half drie ‘s nachts de slaap konden vatten, vannacht hadden we weer zo’n feest. Weliswaar was het geluid niet zo hard als twee dagen geleden maar het effect was wel hetzelfde. Gelukkig sliep Riet er grotendeels doorheen, zelf was ik minder gelukkig en werd ik om de haverklap wakker van het gedreun. Ook deze keer hield het pas na tweeën vannacht op.

Alweer geen beste nachtrust dus, maar gelukkig was het weer bij het opstaan een stuk beter dan gistermorgen. Weliswaar was het nog steeds bewolkt maar niet meer zo erg als gisteren en de zon was regelmatig te zien. En het was uiteraard gewoon weer achtentwintig graden dus lagen we om even over negen na het ontbijt al op het strand. In de loop van de middag verkasten we naar ons eigen terras waar we lekker hebben zitten lezen.

Voor vanavond had ik gereserveerd in het restaurant “Mood”, wat ook bij het resort hoort en wat ligt pal naast het strand van het resort. Dit restaurant bestaat uit twee gedeeltes, aan het water is het een sushi-restaurant (waar ook de bar is waar we iedere avond tot nu toe hebben gezeten) en “landinwaarts” is er een á la carte restaurant. We hadden vier jaar geleden al een keer gegeten in het á la carte restaurant en dat was toen erg goed bevallen. En het beviel vanavond net zo goed als de vorige keer: niet goedkoop, maar heel erg lekker (en ook bijzonder) eten, en een uitstekende, goedlachse bediening.

Al met al een heel wat betere dag dan gisteren gelukkig, we hopen dan ook dat die sombere dag een uitzondering blijft. Aan de positieve kant, we hebben in tegenstelling tot de vorige twee keer dat we hier waren tot nu toe weinig last van muggen. Alleen op de eerste dag liepen zowel Riet als ikzelf een paar beten op maar daarna hebben we eigenlijk genaast meer gehad. In onze kamer hebben we wel een paar keer een enkele mug gezien maar we zijn daar niet gebeten, ook niet op het terras. En dat is dan wel weer een prettige meevaller.

Sombere dag

Het weerbericht had het al voorspeld, het zou vandaag een zwaar bewolkte dag worden met heel veel wind. Dat merkten we al heel vroeg want ik werd al om half zes vanmorgen wakker van een zware onweersbui. Het goot echt met bakken uit de hemel, en hoewel het de rest van de dag niet meer heeft geregend bleef de lucht de hele dag dreigend en er stond een bij vlagen een stormachtige wind.

Het ontbijt had vandaag een Paastintje, er waren versieringen aangebracht en we kregen een champagne flute. We zaten dus al vroeg aan de drank vandaag.

Vanwege het weer dus geen stranddag, en er was verder ook niets te doen want vanwege de Pasen waren vrijwel alle winkels dicht. Het dagje Willemstad hebben we daarom maar uitgesteld en verder hebben we de hele dag ook eigenlijk weinig gedaan behalve lekker lezen op ons terras. Gewandeld hebben we nog wel, want we hadden trek in een softijsje. Aan het andere eind van de Mambo Boulevard is een ijswinkel en die was gelukkig wel open.

’s Avonds wandelden we weer naar Mambo Boulevard om wat te gaan eten. Het idee was de Italiaan maar toen we langs de Mexicaan liepen herinnerde Riet zich de kipsaté die ze daar gisteren had gezien. Het werd dus toch weer de Mexicaan, voor de tweede dag op rij. En als het aan mij ligt gaan we daar nog wel een keer naar toe want ik heb de Fajita’s nog niet gehad…

Boodschappen en strand

We lagen allebei vroeg gisteravond, maar van een ongestoorde nachtrust kwam niet veel terecht en dat had nou eens niks te maken met de jetlag. We sliepen allebei al toen we om een uur of half tien werden gewekt door de geluiden van een evenement op het strand. Blijkbaar was er een house-party aan de gang, met een oorverdovende eentonige bonk, een continue bas-loopje van drie noten en daaroverheen een schreeuwende DJ. Het klonk zo hard door in onze kamer (die aan de strand-kant van het resort ligt) dat slapen er zeker voor mij niet meer in zat. Vertwijfeld vroegen we ons af hoe lang dit zou doorgaan, en het antwoord bleek te zijn tot half drie…

ik heb uiteindelijk nog wel wat geslapen dankzij mijn koptelefoon die omgevingsgeluiden kan uitschakelen. Daarmee had ik wel de stilte maar erg comfortabel slaapt het natuurlijk niet met zo’n ding op je kop. Riet had gelukkig meer geslapen, alhoewel die er later in de nacht ook nog wakker van werd en zelfs een tijdje buiten op ons terras is gaan zitten. En vanwege de jetlag waren we ondanks de verstoorde nachtrust toch ook weer allebei vroeg wakker.

Geen lekker begin van de dag dus, en ook het weer werkte niet mee. De temperatuur was prima, dik achtentwintig graden, maar het was ‘s morgens zwaar bewolkt en er stond erg veel wind. We besloten daarom niet naar het strand te gaan maar naar het op anderhalve kilometer afstand gelegen supermarktje te wandelen voor wat inkopen (hoofdzakelijk snacks en drank). Dat supermarktje kenden we van onze vorige bezoeken, en we gingen er ook nu weer naar toe omdat het simpelweg het dichtstbij gelegen supermarktje is.

Terug in het resort met onze inkopen was het zonnetje weer verschenen en gingen we alsnog naar het strand. Aan het eind van de middag deden we eerst een drankje bij de sportsbar van het resort maar daar was het zo ongezellig dat we besloten om maar eens ergens anders te gaan kijken. Die bar voorziet de strandbezoekers van hun natje en droogje, maar er zit bijna nooit iemand aan de bar. Gelukkig vonden we aan de Mambo Boulevard de bar Bonita, ook op het strand, en daar was het een stuk gezelliger. Na het menu bekeken te hebben besloten we er gelijk maar te eten ook, en dat was een goed besluit want de hamburger en de chicken wings waren voortreffelijk.

We eindigden net als de vorige twee avonden weer in de Mood bar op het strand naast ons resort waar we weer aan de cocktails gingen. Ik had twee keer dezelfde, een Espresso Martini, die Riet even proefde en spontaan besloot dat dit haar cocktail voor morgenavond gaat worden. Wordt dus vervolgd…

Eerste stranddag

De dag begon goed want het eerste wat ik deed was de RABO-app gebruiken om te kijken waarom mijn kaart was geweigerd bij alle flappentaps. Het raadsel werd meteen opgelost, ik had de verkeerde bankpas (ik heb er twee waarvan ik er een nooit gebruik) geactiveerd voor gebruik in Midden- en Zuid-Amerika. Dat kon meteen online worden rechtgezet, en bovendien bleek wat later vanochtend dat we met de pas van Riet wel gewoon geld kregen. Belangrijkste probleem dus opgelost.

We waren allebei erg vroeg op vanwege de jetlag (ik al om drie uur, met daarna nog af en toe wat slaapmomentjes), dus we zaten al om half acht aan het ontbijt. Dat was deze keer niet het buffet wat we gewend waren op vorige vakanties maar á la carte. Riet koos voor croissants, ikzelf ging voor het “luxe ontbijt”, wat bestond uit allemaal kleine beetjes van zowat het hele ontbijt menu. Het was allemaal prima maar we misten toch een beetje het buffet. De reden dat er geen buffet meer is is simpelweg omdat het gebouwtje waar dat stond er niet meer is. Aan de rand van het resort worden nu namelijk hele luxe appartementen gebouwd, en er staat dus nu pal naast het terras waar het restaurant van het resort is een kolos van drie verdiepingen, tot aan het begin van Mambo Beach:

Na het ontbijt was het tijd voor het strand. Het was zonnig en warm (rond de 28 graden) en dus prima uit te houden. Ook op het strand van Cabana is het een en ander veranderd, met name voor wat betreft het bestellen van eten en drankjes.

De dames van de bediening lopen nog steeds rond en daar kun je je bestelling opgeven, maar het kan ook automatisch. Er hangt bij alle parasols nu een kaart met daarop een QR-code die je met je smartphone kunt scannen. Daarmee kun je dan een website openen die het hele menu bevat en waarmee je direct kunt bestellen en betalen. De code geeft ook nog eens aan waar je precies zit dus je bestelling wordt even later keurig bezorgd.

in de middag spendeerden we nog wat tijd met lezen op het terras van ons appartementje, terwijl de housekeeping binnen zorgde voor opgemaakte bedden en schone handdoeken. Tegen half vijf werd het tijd voor een biertje en een wijntje in de sportsbar, waarna we naar Mambo Boulevard liepen om te gaan eten bij de Mexicaan. Die kenden we nog van onze vorige bezoeken en het was alweer uitstekend eten.

En ook vanavond werd het niet laat want het vroege opstaan van vanochtend hakte er toch wel stevig in, en dus lagen we om half tien al in ons mandje.

Weer op weg naar Curaçao

Vanmorgen vroeg stond alles gepakt voor onze vakantie op Curaçao die zou beginnen met vlucht OR361 van Tui Fly, van Schiphol naar de luchthaven HATO op Curaçao. Vanwege de Corona-perikelen waren we al gewaarschuwd niet te laat naar Schiphol te vertrekken en daarom stond Robin al om kwart voor zeven voor de deur om ons weg te brengen.

Op Schiphol was het inderdaad erg druk en het was ook nog eens lastig om de hele check-in te voltooien omdat je allemaal extra documenten nodig had die gecontroleerd moesten worden. Al met al duurde het hele proces meer dan een uur, maar om kwart over acht zaten we dan eindelijk in de lounge aan een bakkie en een licht ontbijt. Om kwart over negenen wandelden we naar gate G5 waar we nog een minuut of tien moesten wachten voordat het board en begon.

Voor vertrek hadden we nog een kwartiertje vertraging omdat er extra brandstof moest worden geladen, het toestel was zwaarder beladen dan gepland. De vlucht was lang, negen en een half uur, maar alles verliep heel soepeltjes en we hadden ook weer gekozen voor de DeLuxe tickets (een soort van minimale business-class maar redelijk comfortabel). Het filmaanbod was matig maar over eten en drinken hadden we geen klagen. Er werd vrijwel ieder half uur gevraagd of we nog wat wilden drinken, er waren twee maaltijden en daar tussendoor kregen we ook om de haverklap snacks aangeboden. We grapten nog tegen de stewardess dat we nu snapten waarom het vliegtuig te zwaar beladen was…

Aangekomen op HATO om half drie ‘s middags was het met onze mazzel wel op vandaag. Het begon met lang wachten voordat onze bus naar het hotel vertrok, waarbij de chauffeur onze namen in eerste instantie niet kon vinden op zijn lijst. De busrit duurde langer dan verwacht maar om even over vier in de middag arriveerden we eindelijk in het Kontiki Beach Resort. We kregen een kamer die niet op een erg gunstige plaats ligt, weliswaar aan de strand kant maar ook naast de grote parkeerplaats, en aan de schaduwkant waardoor ons terras geen zon heeft. We wilden tijdens het inchecken een rekening openen met onze creditcards voor onze verblijfskosten, maar zowel de kaart van Riet als die van mij gaf aan dat de pincode niet klopte. Gelukkig kon dat met een handtekening worden rechtgezet zodat als het goed is de betaling geregeld is.

We wilden toch maar geld gaan pinnen voor het geval dat die creditcards meer problemen zouden geven, maar wat denk je: alle pinautomaten weigerden mijn kaart! We wilden wat gaan drinken en iets eten, maar bij drie bars kregen we te horen dat de keuken al dicht was. En het was pas zes uur! Bij een restaurant wilden we niet gaan zitten want we wilden na het vele eten op de vlucht niet een volledige maaltijd, en bovendien wisten we niet of we wel konden betalen want voor hetzelfde geld werkte mijn pinpas daar ook niet…

Uiteindelijk vonden we een bar op het strand naast dat van ons hotel (wat overigens ook bij hetzelfde complex hoort), en daar konden we behalve wat drinken ook nog kiezen uit diverse snacks, en het werd een portie mini-frikadellen. Laat werd het niet, want het tijdsverschil tussen Curaçao en Nederland is zes uur. Om acht uur ‘s avonds  voelde het dus voor ons nog aan als twee uur ‘s nachts, dus om half negen lagen we allebei op bed…

Eerste vakantiedag en goed nieuws

Eigenlijk had ik vandaag gewoon moeten werken maar vanwege de perikelen met het bad en de tijdstippen waarop we onze katten vandaag bij de opvang in Rijnsaterwoude kunnen brengen heb ik maandag besloten om vandaag toch ook maar vrij te nemen. En daarmee is dit dus de eerste dag van mijn vakantie.

We hebben voor onze katten weer opvang geregeld en dat is zoals gezegd bij een katten opvang in Rijnsaterwoude. Niet naast de deur maar het is op dit moment simpelweg de dichtstbijzijnde opvang voor katten. Bovendien hebben we ervaring met dit katten-pension want ook tijdens onze laatste vakantie, die toevallig ook naar Curaçao ging, hebben we onze katten daar gebracht. Het enige probleem was dat er vaste tijden zijn om de a katten te brengen en dat was vanmorgen tussen half negen en tien.

Toevallig hadden we vandaag ook Maas om op te passen, en die ging dus maar mee naar de katten opvang. Hij vermaakte zich in eerste instantie door onze piepende katten, die we samen in een grote katten kooi hadden gezet, antwoord te geven door terug te piepen, maar al snel viel hij achterin de auto in slaap. De katten leverden we af bij  Kat & Ko, waar Leny en nog een oudere dame ons garandeerden dat er goed voor ze gezorgd zou gaan worden.

in de middag kwam er iemand van het badkamer-bedrijf om naar de lekkage te kijken en die bevestigde de via de telefoon al geopperde analyse. Het was de afvoer onder het bad en die kon door het bad los te halen simpel worden gerepareerd, er hoefde geen vloer te worden opengebroken. Dat was een pak van ons hart, we hebben nog wel een test periode om te zien of de reparatie inderdaad afdoende is maar als er geen problemen meer optreden komt de monteur nog een keer terug om het bad weer af te kitten, waarmee het dan ook weer vast staat.

Een pak van ons hart, we kunnen nu morgen met een gerust hart op vakantie. 

Lekkage update

Riet is vandaag gaan bellen omtrent de lekkage, en het eerste telefoontje leverde mogelijk goed nieuws op. Ze belde met het bedrijf wat de badkamer ruim vijf jaar geleden heeft geplaatst en heeft het probleem doorgegeven. Ze hadden al snel alle gegevens uit hun systeem opgehaald en konden dus op basis van de beschrijving van het probleem een voorzichtige analyse maken.

Het goede nieuws is dat het erop lijkt dat de lekkage zit in de afvoer onder het bad. Als dat zo is dan is de reparatie waarschijnlijk eenvoudig en niet al te ingrijpend, het bad moet dan wel los worden gemaakt maar omdat dat op de vloer staat en niet is ingebouwd is dat niet zo’n groot probleem. Het wordt een stuk minder als het probleem daar niet zit, want dan moet er waarschijnlijk gebroken gaan worden en wordt de reparatie een heel stuk ingrijpender.

Via de telefoon kon er geen uitsluitsel worden gegeven en aanstaande woensdag komt er daarom iemand om te kijken. Dan horen we meer, tot dan is het afwachten en het bad niet gebruiken…

Nog steeds lekkage

Toen ik vanmorgen vroeg opstond was uiteraard het eerste wat ik deed de badkamer inspecteren, en ik kon tot mijn opluchting constateren dat de vloer nog steeds helemaal droog was. Het leek er dus op dat er geen nieuwe lekkage was opgetreden en dat onze theorie over de niet goed dichtgedraaide kraan dus bleek te kloppen. Ik gebruikte het toilet, trok door en ging naar beneden voor een bakkie koffie.

Toen ik even later weer naar boven ging zag ik tot mijn schrik dat er toch weer water op de grond lag, vlak bij de badkamerdeur. Ik dweilde alles op en ging toch maar weer op onderzoek uit om te zien waar dit water nu precies vandaan kwam. Mijn eerste idee was het prullenbakje naast de wastafels, want dat had gisteravond in het water gestaan en ik had dat vanmorgen weer op de oude plek neergezet. Mogelijk was er water in het prullenbakje blijven staan en liep dat er nu uit.

Dat deze theorie onzinnig was bleek toen ik het prullenbakje eens goed bekeek: de onderkant was helemaal van plastic en bovendien kurkdroog. Ondertussen was Riet ook komen kijken, gebruikte ondertussen het toilet en trok door. En jawel, daar zagen we weer een plas water verschijnen op dezelfde plek en de gulden viel nu, het moest iets te maken hebben met de afvoer van het bad, van het toilet, of misschien zelfs van beide.

Omdat het zondag was vandaag konden we niet zoveel doen, behalve zorgen dat we de badkamer niet meer gebruikten. Morgen gaat Riet het bedrijf bellen wat de badkamer heeft geplaatst, en dan hopen we er verder maar het beste van.

Wordt ongetwijfeld vervolgd…

Lekkage in de badkamer

Het was vandaag een sombere dag met een felle, koude wind en heel veel buien. Soms waren de buien zelfs behoorlijk heftig, maar de wateroverlast waar we vanavond mee te maken kregen had niets met de regen van doen. Riet was aan het begin van de avond in bad gegaan en had dat na een uurtje dobberen weer leeg laten lopen. Toen ik ongeveer een uur later toevallig naar boven ging zag ik dat de hele badkamer blank stond!

Het water kwam al tot de drempel, en ik moet er dan ook niet aan denken wat er had kunnen gebeuren als ik het wat later had ontdekt, want mogelijk was het dan zelfs de overloop opgestroomd en misschien zelfs wel via het trapgat naar beneden gedropen. Zover was het gelukkig nog niet gekomen en konden Riet en ik met behulp van een trekker het water via de afvoer van de douche afvoeren.

De vraag was nu waar de lekkage vandaan kwam. Het leek erop dat Riet een kraan van de douche aan het bad misschien niet helemaal goed had dichtgedraaid, wat tot gevolg kon hebben dat het water langzaam via de naast het bad hangende slang op de vloer was gedropen. Een aannemelijke theorie omdat de kraan inderdaad niet helemaal dichtgedraaid was, maar er waren toch twijfels omdat er dan wel heel erg veel water op de vloer terecht was gekomen.

Feit is dat we na het opdweilen niet met zekerheid konden constateren waar het water vandaan kwam. Het wordt dus de boel in de gaten houden en afwachten wat er de komende uren gebeurt.

In bad…

Vandaag was weer een oppasdag. Alleen Maas was er want Gijsje gaat nu naar school en die wordt dan ’s middags om half drie pas opgehaald. Maas was vandaag in een prima humeur en hij wilde ook weer continue op onderzoek uit. Lag hij op de grond dan kroop hij voor Riet het in de gaten had weer alle kanten op en ze had er dan ook haar handen vol aan om hem niet uit het oog te verliezen.

Kruipen gaat dus al prima en hij probeert ook voortdurend al te gaan staan. Hij heeft het zelfs al gepresteerd dat hij aan de salontafel stond, zich omdraaide en een stap naar de bank nam. Echt lopen was het natuurlijk nog niet maar het begin is er, en we verwachten dan ook dan het niet lang meer zal duren voordat hij echt gaat lopen. Ach ja, waarom niet, hij is tenslotte al bijna tien maanden…

Maas is dus een heel ander kind dan Gijsje, die op die leeftijd veel bedaarder was en de wereld om zich heen nieuwsgierig opnam. Wat ze inmiddels wel gemeen hebben is de voorliefde voor een bad. Martin en Sandra hebben thuis (nog) geen bad, dus Gijsje laat vrijwel geen kans voorbij gaan om als ze ’s avonds bij ons is in bad te gaan. Een weekje of wat geleden probeerde Martin of het ook iets was voor Maas, en die doet nu ook met het ritueel mee. Oma zorgt voor “bruisballen” die sop maken en het water een vrolijk kleurtje geven, en dan is het spetteren maar.

De foto spreekt denk ik boekdelen…

Naar de oogarts

Vanmiddag om vier uur had ik een afspraak bij de oogarts in het Alrijne Ziekenhuis in Leiderdorp om de uitslag te bespreken van het gezichtsveld onderzoek wat afgelopen vrijdag is gedaan in het Alrijne in Leiden. Ik had maar een afspraak voor tien minuten, dus ik dacht redelijk snel weer buiten te staan maar dat liep toch even anders.

Ik had op het kantoor in Rijswijk gewerkt vandaag dus ik had een goeie verbinding naar het ziekenhuis: bij Rijswijk gelijk de A4 op en vlakbij het ziekenhuis er weer af. Ik was dus mooi op tijd en werd klokslag vier uur naar binnen geroepen in een spreekkamer. Daar zat echter niet de oogarts maar een assistent die mijn gegevens controleerde en een paar oogmetingen verrichtte. Daarvoor moesten mijn ogen gedruppeld worden, en voordat ik de kamer verliet werd ik nog een keer gedruppeld omdat er ook nog foto’s gemaakt zouden worden van beide ogen.

Na een minuut of tien gewacht te hebben werd ik een andere kamer binnengeroepen voor de foto’s. Dat ging vlot, maar door de druppels was mijn zicht inmiddels wel behoorlijk mistig geworden. Na de foto’s moest ik ruim een kwartier wachten voordat ik eindelijk werd binnengeroepen bij de oogarts, een jongedame die ik nog niet eerder had gehad als oogarts. Ze bekeek alle resultaten, controleerde mijn ogen, en kwam tot de conclusie dat mijn ogen weliswaar een lichte beschadiging hebben maar dat het in vergelijking met eerdere onderzoeken niet was verergerd. Over mijn oogdruk was ze zeer tevreden, 12 in beide ogen en dat is voor mij sinds ik onder controle sta ongekend laag. Ik moet dus blijven druppelen en over zes maanden word ik weer opgeroepen voor de volgende controle.

Al met al ben ik in plaats van de verwachte tien minuten ruim vijf kwartier binnen geweest. En ik moest nog naar huis met een beperkt zicht, want ik had vanwege het druppelen nog steeds mist voor mijn ogen. Nu zul je zeggen, dat was te verwachten want ze zeggen altijd dat je niet zelf moet rijden als je wordt gedruppeld, maar ik had er nooit eerder last van gehad. De eerste keren ging Riet mee om te rijden maar omdat ik eigenlijk nooit last had gehad van die druppels ben ik nu al verscheidene keren alleen geweest. Gelukkig ging het goed omdat de mist onderweg langzaam oploste, maar de volgende keer denk ik toch dat Riet maar weer mee moet om te rijden…

Tijdzones

In mijn huidige baan kan ik in principe ingezet worden op projecten over de hele wereld, en dat is zowel leuk als vervelend. Leuk is het omdat je met heel veel verschillende mensen in contact komt en er veel variatie is in het specifieke werk, maar minder leuk is het als het project op een verre plek op de wereld ligt. Nog vervelender als je op twee projecten werkt die zover uit elkaar liggen dat het lastig is in verband met de werktijden.

Dit is overigens geen nieuw probleem voor mij want bijvoorbeeld op Sachalin was dat al een probleem. Veel van de contractors waar we mee werkten zaten in Engeland en dat betekende een tijdsverschil van tien uur. Vergaderingen met de mensen in London waren dus voor ons altijd helemaal aan het eind van de middag en dan zaten de Engelse collega’s nog in hun ochtendjas met hun bak cornflakes (letterlijk gebeurd..).

Op dit moment doe ik werk voor een project op de Filipijnen en dat Ismet hier een tijdsverschil van zes uur. Ik kan dus in feite alleen maar contact leggen in de ochtend , en dan nog voor elven want anders zijn ze daar al naar huis. In de praktijk betekent dat vaak vroege vergaderingen, maar op zich vind ik dat niet zo erg want vroeg in de ochtend ben ik nog “fris”.

Het andere project waar ik voor werk is een stuk lastiger, want dat is een project aan de westkust van Canada met een tijdsverschil van acht uur maar dan in die zin dat als het hier vier uur ’s middags is dan is het daar pas acht uur ’s morgens. Dat is voor mij een stuk lastiger, vooral omdat ze daar meestal pas om negen uur gaan werken en dat betekent voor mij meestal vergaderingen helemaal aan het eind van de middag. Soms, zoals vandaag, heb ik zelfs vergaderingen in de avond omdat dat niet altijd anders kan.

Nu zul je zeggen, dan begin je toch gewoon wat later, maar dat kan dan vaak weer niet omdat ik dezelfde dag ook moet spreken met mensen op de Filipijnen en daarvoor moet ik juist weer vroeg beginnen. Het is dus een beetje schikken en af en toe maak ik dan best lange dagen. Gelukkig lang niet iedere dag, dus ik maak er geen punt van. Dat ik dan af en toe een uurtje midden op de dag pik om met mijn kleinkinderen te spelen als die hier zijn moet dan ook maar kunnen. Toch?

Aprilletje zoet…

Het weerbericht voorspelde de afglopen twee dagen behalve nachtvorst ook dat er in de nacht van donderdag op vrijdag een flink pak sneeuw zou vallen. Nou was het vandaag 1 april en er zullen best heel wat mensen gedacht hebben dat het om een 1 april-grap ging van het KNMI, maar gisteravond viel al de eerste natte sneeuw en toen ik vanmorgen uit het raam keek was dit wat ik zag:

En dat bewijst maar weer eens het Oud-Hollandse gezegde, “Aprilletje zoet geeft nog wel eens een witte hoed”. Een prachtig gezicht natuurlijk, maar erg ongelegen in deze tijd van het jaar. Gisteren waren fruittelers al in het nieuws die het ergste vreesden voor hun teelt, want nachtvorst zou de net uitgekomen knoppen kunnen bevriezen die als gevolg daarvan afsterven en sneeuw moeten ze al helemaal niet hebben.

Ook voor het verkeer was er hinder door de sneeuwval, al was er gestrooid om dat het gelukkig niet helemaal onverwacht “uit de lucht was komen vallen”. Zelf had ik ook problemen vanochtend want ik had om half negen een afspraak bij het Alrijne Ziekenhuis in Leiden voor een gezichtsveld onderzoek. Normaal gesproken is dat van thuis uit een ritje van amper tien minuten maar vanochtend deed ik er ruim een half uur over en was ik maar net op tijd voor mijn afspraak.

Wat het onderzoek zelf betreft, de assistente die het onderzoek uitvoerde was niet helemaal tevreden over het resultaat. Met mijn linkeroog moest de test zelfs een keer worden overgedaan maar nog was ze niet helemaal tevreden. Ze gaat met de oogarts het resultaat bespreken om te zien of het aan de test of aan mijn oog ligt, maar dat hoor ik aanstaande dinsdag als ik mijn afspraak heb met de oogarts.

Wat de sneeuw betreft, dat was van zeer korte duur want gedurende de dag liep de temperatuur op tot ruim boven nul. Het gevolg was dat de sneeuw in de loop van de dag verdween “als sneeuw voor de zon”, en aan het begin van de avond zag het er al weer zo uit: