Eerste werkdag

Gisteravond ben ik na het avondeten en het gebruikelijke telefoontje naar huis vrijwel meteen als een blok in slaap gevallen. Vanochtend was ik redelijk vroeg weer wakker waardoor ik even na vijf uur al aan het ontbijt zat in het restaurant.

Ik heb daarbij een tip opgevolgd die ik in een boek had gelezen, havermoutpap met honing, en dat is heel goed bevallen. Ik zat ook weer op mijn vertrouwde plekje waar ik eigenlijk altijd zit bij het ontbijt, een plek waar ik goed zicht heb op een van de aan de muur hangende tv’s zodat ik naar het ochtendnieuws kan kijken.

Wat me eigenlijk als eerste opviel toen ik naar het IT gebouw wandelde was dat het overdekte voetpad waarvan de aanleg al was begonnen voordat ik hier kwam nu eindelijk af is. Dat betekent dat we nu niet meer op de weg hoeven te lopen en dat is gezien de hoeveelheid zwaar verkeer die er over het fabrieksterrein rijdt toch wel een verbetering. En als het regent lopen we een stukje droog…

De werkdag verliep zoals verwacht, ik werd begroet door mijn Irakese collega’s toen ze binnenkwamen en met Surya, mijn back-to-back ben ik vrijwel de hele dag met het doornemen van de stand van zaken en het overnemen van lopende werkzaamheden. Het is toch wel weer heel fijn dat er tijdens mijn afwezigheid voor het eerst sinds maanden weer wat is gebeurd en ik niet meteen weer word geconfronteerd met een hele berg achterstallig werk.

We hoorden in de loop van de dag dat het Coronavirus ook in deze regio inmiddels het gesprek van de dag is. Dat komt doordat er in buurland Iran een enorme uitbraak gaande is die volgens de berichten hier veel ernstiger is dan de Iraanse overheid naar buiten brengt. Irak heeft dan ook een paar dagen geleden al alle grenzen met Iran gesloten en een aantal collega’s die een vakantietripje naar Iran (maar een kilometer of twintig van Basrah) hebben besloten dat toch maar niet te doen.

Vandaag werd ondanks dat bekend dat er in de stad Nayaf toch een besmettingsgeval is geconstateerd. Wij worden door ons management op de hoogte gehouden van de gang van zaken in Irak en er zijn wat voorzorgsmaatregelen getroffen zoals het overal plaatsen van flessen met ontsmettende reiniger voor je handen en we worden verzocht daar zoveel mogelijk gebruik van te maken. Dat het bedrijf alert is is logisch want er werken tenslotte mensen bij ons uit alle delen van de wereld en die vliegen van overal in. Er is met name al besloten dat Chinese collega’s thuis moeten blijven en niet mogen afreizen.

Maar gelukkig is er hier nog niks aan de hand, en als het waar is dat het Coronavirus niet kan overleven bij hogere temperaturen dan zitten we hier over een weekje of wat zeker goed…

Overdracht

Gisteren en vandaag zijn Surya, mijn kersverse back-to-back, en ikzelf bezig met het overdragen van werk. Hij draagt aan mij over wat hij de afgelopen vier weken heeft gedaan en ik vertel hem alle wetenswaardigheden waar we in januari niet aan toe zijn gekomen door de plotselinge evacuatie. En misschien is het zelfs wel handiger dat we dit achteraf, nadat hij zijn eerste zelfstandige shift heeft gehad, want nu heeft hij de nodige praktische vragen waar hij anders op een andere manier tegenaan was gelopen.

Het enige lastige voor mij is dat ik een tijdelijke werkplek moet zien te vinden want Surya zit natuurlijk aan het bureau wat ons is toegewezen. Gisteren was dat makkelijk omdat een van onze teamleden weer eens besloten had om zonder voorafgaande mededeling niet op het werk te verschijnen en vandaag kan ik het bureau van onze chef gebruiken na de middag want die gaat terug naar Dubai vandaag. De meeste tijd heb ik niet eens een bureau nodig want dan zitten Surya en ik samen in een vergaderkamer om onze overdracht te bespreken.

Hij had trouwens nog een aardig nieuwtje en dat is dat we nu opeens wel een telefoon van het bedrijf kunnen krijgen. Een SIM-kaart hadden we al maar je moest zelf voor een telefoon zorgen. In eerste instantie gebruikten we een ouwe Samsung van mijn toenmalige back-to-back maar toen die vertrok was ik genoodzaakt om voor een toestel te zorgen. Dat werd een simpele Nokia van AliExpress (voor twee tientjes of zoiets), maar die is nu dus vervangen door een wat uitgebreidere Nokia want we hebben er vanmiddag maar gelijk werk van gemaakt.

Gezellig is het ook weer, met name bij de lunch en het avondeten, en dat is altijd leuk. Er wordt zoals gewoonlijk weer heel wat afgelachen, met name om de verhalen van mijn ouwe maat John waarmee ik ook heb gewerkt op Sachalin.

Die heb ik trouwens gisteren te pakken genomen door een uitgeprinte en ingevulde parkeerboete op zijn fiets te plakken die hij altijd voor de deur van het kantoor stalt.

Ik hoorde dat hij stiekem aan het informeren was wie hem dat had geflikt maar hij had zelf wel een idee zei hij tegen Surya. Volgens hem was het of onze Nigeriaanse collega Dami of ik, maar hij dacht wel dat ik het was want, zo zei hij, Dami had er “de ballen niet voor”.

Ik heb overigens nog niks gehoord, tegen mij doet hij tot nu toe net of zijn neus bloedt…

Weer in mijn eigen kamer

Vandaag is Surya vertrokken en dat betekent dat ik vanaf vandaag weer kan beschikken over de kamer die we met zijn tweeën delen. Tussen de middag na de lunch ben ik meegelopen met Surya naar onze kamer waar hij zijn koffers pakte en ik haalde mijn spulletjes op van mijn tijdelijke kamer. Daarna kreeg ik de sleutel van onze kamer  en ging Surya op weg naar de bussen.

Het is lekker om weer in mijn eigen kamer te zitten want ik kon weliswaar altijd bij Surya terecht als ik wat uit mijn kasten wilde halen maar het blijft toch lastig. En bovendien bleek dat ik niet echt goed meer op de hoogte was van wat ik allemaal in mijn kast had want het bleek dat ik helemaal geen shampoo meer heb. Gelukkig geen probleem want ik kon terecht in het kleine winkeltje in het kamp, of liever gezegd in de container die met een paar stellingen dienst doet als winkeltje. Daar kon ik alsnog een fles Head & Shoulders aanschaffen (grote fles voor de somma van vijf dollar dus alleszins redelijk dacht ik), en bovendien zag ik dat het eigenlijk onzin is om toiletartikelen mee te slepen vanuit Nederland want niet alleen hebben ze alles wat je nodig hebt maar ook nog eens van de merken die ikzelf altijd gebruik. Weer wat geleerd.

Het weer is de laatste dagen behoorlijk opgeknapt. Was het nog wat regenachtig toen ik aankwam en was het daarna fris door de straffe wind, gisteren is de wind gedraaid naar het noorden en ook in kracht afgenomen waardoor het nu aangenaam begint te worden. ’s Morgens vroeg is het nog wel koud, een graad of twaalf en dus nog wel weer voor een jas of vest, maar ’s middags loopt de temperatuur al weer lekker op tot ruim boven de twintig graden.

Ook de bewolking is verdwenen en hebben we blauwe luchten en volop zon. En het wordt de komende weken alleen maar warmer, lekker hoor!

Vanmiddag kreeg ik van mijn Irakese baas een vrucht in mijn handen geduwd die ik aanzag voor een soort appel. Hij wist de Engelse naam niet maar de Arabische naam is Roman. Ik zocht dat op en het bleek dus een granaatappel te zijn. Ik kan me niet herinneren die ooit gegeten te hebben dus ik ga dat morgen eens proberen.

Bezoek

Een gezellig dagje op kantoor vandaag want ik had bezoek van een ouwe maat die ook hier werkt maar gestationeerd is in een kamp noordelijker van hier. Ik heb begin jaren 2000 toen ik in Leidschendam werkte met Aschwin in hetzelfde team gewerkt en toen hij dat team verliet voor een andere baan in Pernis heb ik een gedeelte van zijn werk overgenomen. Dat werk leverde me later de baan bij Sakhalin Energy op waarvoor we naar het Russische eiland Sakhalin verhuisden voor een paar jaar, dus ik heb goeie herinneringen aan onze samenwerking.

Af en toe kwamen we elkaar nog weleens tegen in Rijswijk, wat puur toevallig was omdat Aschwin ook op verscheidene plekken op de wereld gestationeerd is geweest. Het meest recent kwamen we elkaar vorig jaar tegen in het restaurant in het KAZ kamp toen hij arriveerde voor zijn nieuwe baan hier. Daarna zagen we elkaar nog sporadisch als hij eens in het KAZ kamp was.

Werkwijs spraken we elkaar wel regelmatig want een aantal van de dingen die ik hier doe zijn van belang voor het project wat Aschwin leidt en vandaag was hij over om iets te bespreken. We hadden al in januari een afspraak staan voor deze bespreking maar daar is door de evacuatie niets van gekomen en omdat we er via de telefoon niet uit waren gekomen besloten we de ontmoeting naar later te verschuiven en dat was dus vandaag.

En zoals gezegd, het werd gezellig, mede omdat het weekend is hier en ik dus de kamer voor mezelf had. Aschwin schoof bij aan een ander bureau en tussen het werk door hadden we eindelijk sinds jaren weer eens de tijd om bij te praten, met name over die goeie ouwe tijd in Leidschendam. Er passeerden heel wat namen de revue die we al bijna vergeten waren en er waren natuurlijk genoeg anekdotes om op te halen.

Al met al dus een prima dag vandaag met ook nog een extra lange sessie in de sportzaal, mogelijk gemaakt door het vrije uurtje wat we vrijdags mogen opnemen. En het was nog steak-night ook maar de T-bone steaks vielen tegen dus laten we het daar maar niet over hebben…

Laat nieuws

Er gaan de laatste dagen heel veel geruchten rond in het KAZ kamp over wat er gaat gebeuren met ons bedrijf, want dat het niet goed gaat is duidelijk. De onderbrekingen van de laatste maanden en de evacuaties hebben natuurlijk gevolgen gehad voor de productie. Er is ook economische tegenwind omdat Iran ons dwars zit voor wat betreft de levering van gas aan het nationale netwerk, er wordt ook gas van Iran ingekocht en Iran pompt dat onder hogere druk in de leidingen waardoor ons gas wordt “weggedrukt”. En tenslotte is de chaos in de regering er de oorzaak van dat de Irakese overheid zijn rekeningen voor het geleverde gas niet betaalt.

Er wordt gespeculeerd over mogelijke personeelsreducties en dat zou, afhankelijk van hoeveel geld er van het Ministerie van Energie geleend kan worden, kunnen gaan om percentages tussen de twintig en de tachtig procent van het personeel, inclusief natuurlijk de expats. De grote vraag is wat er gaat gebeuren met de lopende projecten en welke afdelingen door de personeelsreductie getroffen zullen gaan worden. We zitten dus allemaal in spanning, ook al omdat de situatie door het Corona-virus nog eens aan het verslechteren is.

Vanavond toen ik na het avondeten terug kwam op mijn kamer na een redelijk relaxte werkdag keek ik zoals gewoonlijk nog even door mijn emails, en ik zag als eerste een bericht van mijn baas dat hij morgen niet naar Basrah komt. Zijn vlucht vanuit Dubai was om onduidelijke redenen gecanceld. Meteen daarna zag ik een urgente email van onze Managing Director en ik las daarin dat vanwege het Corona-virus besloten is om met onmiddellijke ingang het aantal mensen in Irak drastisch te verminderen.

Het gaat niet zozeer om de dreiging van het virus zelf (alhoewel veel van onze collega’s op vakantie geweest zijn in Iran waar de situatie dramatisch schijnt te zijn) maar omdat een eventuele evacuatie in geval van nood gevaar loopt. Koeweit heeft vorige week zijn grens met Irak al gesloten vanwege de virus-dreiging, waardoor een van de evacuatie-routes niet meer mogelijk is, en de verwachting is dat de luchtvaartmaatschappijen binnenkort zullen besluiten om niet meer op Basrah te vliegen. En dat zou betekenen dat we hier vast zouden zitten en dat mag natuurlijk niet gebeuren.

Dit alles houdt dus in dat ik voor de tweede opeenvolgende keer geëvacueerd zal gaan worden en de rest van mijn shift van thuis uit zal moeten werken. Ik weet nog niet wanneer ik vertrek maar dat in ieder geval in de komende dagen zijn. Ik ben in afwachting van bericht van het travel-team over het tijdstip van mijn vertrek en de vliegtickets.

Niet te geloven, maar ik ga dus alweer naar huis…

Terugreis geregeld

Ik zat vandaag dus niet bij de eerste groep die terugreisde. Ik had me wel voorbereid voor het geval dat, dus mijn koffer lag klaar maar ik heb gelukkig wat meer tijd. Dit in tegenstelling tot mijn Filipijnse collegaatje Jen die gisteravond haar mail niet meer had gelezen en vanmorgen tot de ontdekking kwam dat ze vandaag om twaalf uur zou vertrekken. En ze was net afgelopen vrijdag hier aangekomen, dezelfde situatie dus die ik begin januari had.

De vraag was vandaag dus wanneer ik zou vertrekken en dat bericht kwam na de lunch. Eerst kreeg ik een mailtje van het Travel-team dat ik of morgen zou vertrekken of anders dinsdag maar in ieder geval binnen 48 uur.

Nog geen half uur later kreeg ik bericht van het reisbureau Carlson Wagonlit dat ik was geboekt op de vluchten van aanstaande woensdag. Ik vertrek ’s morgens om tien over half elf met FlyDubai, de dochtermaatschappij van Emirates, naar Dubai en ik vlieg vandaar ’s middags meteen door met Emirates naar Amsterdam.

Dat betekent dat ik woensdagavond rond een uur of negen weer thuis ben in Rijnsburg. “Insjalla” zeggen ze dan hier, of zoals mijn Oma altijd zei: “Azzewenetbelevemagge”…

Laatste werkdag in KAZ

Het begint al stil te worden in KAZ want vandaag was er een behoorlijk grote uittocht. Van mijn directe collega’s vertrokken er vandaag vier en daarvan zitten er drie net als ik op de benedenverdieping waardoor ik daar nu de enige overgebleven “buitenlander” ben. Overmorgen vertrekt mijn maat John ook, hij is aan het eind van zijn reguliere shift, en dan zijn mijn makkers Steve en Ian de enige twee overgebleven expats in het IT-gebouw.

Ik kijk er bepaald niet naar uit om weer twee en een halve week thuis te werken want het is me de vorige periode maar matig bevallen. Het gemis van het dagelijks contact met mijn collega’s, de babbeltjes met mensen tussendoor en het even naar een ander gebouw wandelen om mensen te spreken vind ik erg vervelend, de voordelen van thuiswerken zoals de rust en de eigen vertrouwde omgeving wegen daar voor mij toch niet tegenop. En dan heb ik het nog niet eens over het weer, want terwijl het in Nederland blijkbaar nog steeds miserabel nat en koud is begint het hier met de week weer warmer te worden en hebben we weer iedere dag een strakblauwe lucht en zon…

Dit gezegd hebbende, ik ben aan de andere kant ook wel blij dat ik terugga want de risico’s om het Corona-virus op te lopen zijn hier waarschijnlijk veel groter dan thuis en dan is daar ook de gezondheidszorg nog eens een stuk beter. Ik dacht in eerste instantie dat we wel redelijk veilig zouden zitten in ons afgesloten kamp maar het blijkt dat we op kantoor wel degelijk risico lopen. We hebben namelijk nogal wat Irakese collega’s die in de afgelopen weken in Iran zijn geweest en daar is de situatie ronduit ernstig. En hoewel er verzocht is om in dat geval niet naar kantoor te komen en ook om niet meer naar Iran op en neer te reizen schijnen er toch de nodige mensen dat aan hun laars te lappen.

De maatregelen worden ook draconischer. We hebben inmiddels gehoord dat de Turkse luchtvaartmaatschappij de vluchten op Basrah al heeft gestaakt, en zojuist is bekend geworden dat het Ministerie van Energie heeft afgekondigd dat de operationele personele bezetting terug moet naar vijftig procent. Dat laatste houdt in dat onze Irakese collega’s in shifts moeten gaan werken, waarschijnlijk op basis van een week werken en een week thuis (wel vandaar uit werkend indien mogelijk).

Kortom, het lijkt toch niet zo slecht om naar huis te gaan, en ik heb net een email gezien waarin staat dat ik hier morgenochtend om half acht vertrek richting de luchthaven. Het volgende bericht komt dus als alles goed gaat weer vanuit thuis.

Wat ik wel zal missen is het dagelijks ontbijt en met name de machine waarmee ik iedere ochtend een glas vers sinaasappelsap pers…

Terugreis

Het afscheid gisteravond na het avondeten van de meeste van mijn makkers was toch wat emotioneel want het is deze keer volstrekt onduidelijk of we elkaar nog zullen terugzien in KAZ. Vandaar ook dat ik vanmorgen ondanks dat ik had kunnen uitslapen toch om vijf uur naar het restaurant ben gegaan voor het ontbijt zodat ik nog een paar collega’s gedag kon zeggen.

Ook het pakken van mijn koffer was deze keer anders. Neem ik normaal gesproken alleen het hoognodige mee naar huis, deze keer heb ik vrijwel alle spullen uit mijn kast meegenomen op wat dingen na die niet onmisbaar zijn of lastig mee te nemen. Ik weet op dit moment tenslotte niet wanneer ik eventueel weer terug zal zijn en de vraag is zoals gezegd of dat nog gaat gebeuren in de toekomst.

De rit naar de luchthaven was om half achten we hadden weer geen bussen maar een konvooi van vier Toyota Landcruisers voor het vervoeren van vier personen. Ik had dus een Landcruiser helemaal voor mezelf (je ziet op de foto bij de rechterstoel het machinegeweer van de bewaker zitten).

Na een vlotte rit waren er wat problemen bij de Dustbowl, het terrein net buiten de luchthaven waar we geacht worden over te stappen in lokale taxi’s die ons naar de vertrekhal brengen, maar er waren deze keer vrijwel geen taxi’s. Er moesten dus snel wat andere taxi’s worden geregeld.

Mijn vlucht was deze keer met FlyDubai in plaats van met Emirates. We vertrokken een half uur te laat wat mijn toch al krappe overstaptijd van minder dan twee en een half uur in Dubai nog wat korter maakte maar het ging toch allemaal goed. Ik had na aankomst in Dubai nog ruim de tijd voor de noodzakelijke boodschap (sigaretten voor Riet) en een bakkie koffie in de Emirates lounge. Ook hier vertrokken we iets te laat maar desondanks landde het toestel een half uur vroeger dan gepland op Schiphol.

Daar was het ongewoon rustig, ik was als een van de eersten uit het vliegtuig en tijdens de wandeling naar de paspoortcontrole kwam ik vrijwel niemand tegen behalve een paar medepassagiers van hetzelfde vlucht. Ook bij de paspoortcontrole was helemaal niemand en ondanks dat de automatische poortjes allemaal buiten dienst waren en ik dus naar de gewone balies moest stond ik in een mum van tijd bij bagageband 20.

Daar was het wel druk maar dat kwam omdat op die band de bagage van vier vluchten werd gelost, merkwaardig aangezien de meeste banden leeg waren. De band lag al vol met koffers van de voor ons gearriveerde vlucht uit Taipei en wat er nog lag van de twee andere vluchten, maar desondanks zag ik toch al snel mijn koffer op de band rollen. Buiten bleek ook mijn chauffeur er al te staan dus al met al was ik om even over achten weer thuis.

En nu mag ik daar weer gezellig de resterende twee en een halve week van mijn shift afwerken…

Verbeterde werkomgeving

Zoals ik al eerder heb verteld ben ik geen grote fan van thuis werken. Het komt er uiteindelijk op neer dat ik zo’n twaalf uur per dag als een kluizenaar op mijn kamer zit achter mijn laptop om te proberen zo goed en zo kwaad als het gaat mijn werk te doen. Werk-technisch is het geen probleem maar het zijn de omstandigheden die het zwaarder maken dan werken op je gewone werklocatie, vind ik tenminste.

Met name het werken met alleen een laptop bevalt me slecht. Een laptop heeft een klein scherm wat in feite niet is bedoeld om er langere perioden achter elkaar mee te werken en daarvoor hebben we op onze kantoorwerkplekken dan ook allemaal een los beeldscherm staan waar we onze laptops aan koppelen, met een apart toetsenbord en muis om het werken met een laptop makkelijker te maken. Dit gezegd hebbende, ik heb collega’s die ook op kantoor de hele dag tegen dat kleine schermpje aan zitten te gluren en dat prettiger werken vinden, maar die zijn zwaar in de minderheid en ik hoor daar zeker niet bij.

Thuis had ik dus ook het probleem van het werken op alleen een laptop omdat ik nu eenmaal geen beeldscherm meer heb wat ik eraan kan koppelen. Tijdens mijn vorige shift heb ik ook het grootste deel thuis gewerkt maar toen was de situatie anders, ik zat eigenlijk iedere dag te wachten op bericht dat we terug geroepen zouden worden. Deze keer gaat dat voorlopig zeker niet gebeuren, en de verwachting rond het Corona-virus is zelfs dat het wel eens maanden in plaats van weken zou kunnen gaan duren.

Tijd dus voor een andere werkplek en het eerste wat noodzakelijk is om wat prettiger te kunnen werken is dus een groter beeldscherm. Navraag bij de familie of iemand nog een oud beeldscherm had staan wat ze toch niet meer gebruiken leverde niks op dus ik moest over naar plan B en dat was kijken wat er te koop is. Het bleek al snel dat de prijzen van beeldschermen, vooropgesteld dat je niet de hoogste eisen aan de laatste snufjes stelt, best heel redelijk zijn maar onder honderd euro heb je toch niet veel.

Een maat van mij die vanuit huis in Engeland werkt kwam met een goeie tip, kijken of er een tweedehandsje te koop is voor een redelijke prijs. Speuren op sites als Marktplaats leerde me al snel dat ik dan voor weinig meer net zo goed een nieuwe kon kopen, maar toen kwam Riet donderdagavond met idee om eens bij de Kringloopwinkels te gaan kijken. Ik ging gistermorgen meteen op pad maar vond de eerste winkel vrijdags gesloten en de tweede had niet veel soeps (weinig keus, oud en vuil en zonder snoeren).

Ik wilde het al opgeven en toch maar online een nieuwe bestellen toen Riet voorstelde om eens bij de Kringloopwinkel van verslavingscentrum De Brug in Katwijk te gaan kijken.

Vanmiddag ging ik daar naar toe en trof een grote en keurig georganiseerde winkel aan waar ik, jawel, een ruime keus had uit een aantal keurig gereviseerde beeldschermen en allemaal voorzien van de benodigde snoeren. Ik vond al snel een mooi exemplaar wat nu op mijn bureau staat en het werken een heel stuk aangenamer maakt.

En dat allemaal voor de somma van negen euro en vijftig cent, en drie maanden garantie…

Thuiswerk update…

De dagen lijken allemaal op elkaar als je iedere dag, dus ook weekenden, twaalf uur per dag werkt. Gelukkig kan ik mijn werk redelijk goed vanuit thuis doen en zelfs het contact met collega’s is er, zij het natuurlijk via Skype calls en dat is af en toe behelpen.

Zeker behelpen is het sinds vandaag wat betreft de verbinding met het bedrijfsnetwerk. Ons gewone Internet thuis werkt prima en is zoals altijd razendsnel maar om verbinding te maken met het bedrijfsnetwerk moet ik gebruik maken van VPN, zeg maar een soort tussenverbinding die een beveiligde toegang toelaat. De afgelopen twee weken was dat geen probleem maar omdat met ingang van vandaag iedereen gevraagd is om zoveel mogelijk thuis te werken is het aantal mensen wat van die bedrijfs-VPN gebruik maakt drastisch gestegen en dat is te merken. Alles gaat nu opeens een stuk langzamer en af en toe wordt onverwacht de verbinding verbroken en moet ik opnieuw inloggen.

Het is dus even behelpen en dat zal er niet beter op worden nu de maatregelen om het Corona-virus in te dammen steeds draconischer worden. Ons management heeft inmiddels iedereen die nog in Irak op locatie zit verzocht om te besluiten of ze op vrijwillige basis in Irak willen blijven (met het risico dat uitreizen de komende tijd wel eens onmogelijk zou kunnen worden voor een onbepaalde tijd) of naar huis willen vertrekken nu dat nog kan. De bezetting op de fabrieken in Irak wordt dus heel erg dun wat de buitenlanders betreft, en ook voor de lokale Irakezen wordt het steeds moeilijker om nog op het werk te komen door de ook daar geldende drastische maatregelen.

Het ziet er inmiddels ook naar uit dat reizen in de komende weken vrijwel onmogelijk gaat worden nu steeds meer landen “op slot” gaan en reizigers vanuit andere landen gaan weren. Ook de luchtvaartmaatschappijen leggen zich een voor een neer bij het onvermijdelijke en stoppen vrijwel alle

 vluchten. Omdat het er niet naar uitziet dat dat de komende weken gaat verbeteren heb ik me inmiddels al verzoend met het feit dat ik na deze shift, die nog duurt tot en met aanstaande zondag, ook mijn volgende shift thuis zal moeten uitzitten.

Gelukkig is wel het uitzicht vanaf mijn werkplek met ingang van vandaag een stuk verbeterd want de grijze luchten hebben plaatsgemaakt voor zon. En daar wordt iedereen vrolijk van, ook onze twee katten die eindelijk weer eens gewoon op hun gemak in de tuin kunnen rondschooieren.

Als je goed kijkt kun je ze zien op de foto (die wordt groot weergegeven als je erop klikt):

 

Verjaardagskado

Vandaag was het mijn vierenzestigste verjaardag en die werd zoals dat heet gevierd in besloten kring. Erg besloten wel deze keer omdat we vanwege het Coronavirus geen verjaardagen vieren. Vorige week was het feestje voor de verjaardag van zwager Daan en zijn Wilma (die trouwens ook vandaag jarig is) al afgelast en ook voor mij werd er dan ook vrijwel geen visite verwacht.

De enige visite vanavond waren Robin en Astrid, maar die brachten namens hen en Martin, Sandra en Gijsje wel een fantastisch kado mee: een Lego bouwdoos van het Starwars-ruimteschip de Millenium Falcon.

Voor mij een totaal onverwacht kado maar wel een waar ik heel erg mee in mijn schik ben. Ik ben tenslotte al sinds de eerste film (1977 dus…) een ontzettende Starwars-fan en ik had al regelmatig in een Lego-winkel staan gluren naar de fraaie bouwdozen die ze daar hebben van de hele Starwars-franchise.

Hier ga ik de komende dagen veel plezier aan beleven!

Thuis blijven…

Het Corona-virus eist iedere dag nog steeds honderden slachtoffers en omdat het aantal dagelijks nog steeds groeit heeft de regering strenge maatregelen afgekondigd. Hoewel er geen volledige “lockdown” is uitgevaardigd wordt iedereen aangeraden zoveel mogelijk thuis te blijven als je niet perse de deur uit hoeft. Veel winkels en bedrijven waar persoonlijk contact niet is te vermijden, zoals sportscholen, kappers en tandartsen, moeten tot nader order gesloten blijven en winkels die open blijven moeten maatregelen nemen die het mogelijk maken om minstens anderhalve meter afstand te houden tot klanten.

Dat levert een situatie op dat bij supermarkten bijvoorbeeld maar een beperkt aantal klanten naar binnen mag, en iedere klant moet verplicht een winkelwagentje gebruiken wat automatisch al afstand tot andere klanten garandeert. Naar buiten mag wel, maar ook daar geldt afstand houden met minstens anderhalve meter. Fietsen wordt aangeraden als de beste lichaamsbeweging want daarbij is afstand houden redelijk eenvoudig en het is goed voor de longen.

De vraag is hoe dit allemaal moet worden nageleefd, want Nederlanders staan er nou eenmaal niet om bekend dat ze een volgzaam volk zijn. Zeg je tegen Duitsers dat ze binnen moeten blijven dan doen ze dat ook, Nederlanders hebben de neiging om juist het tegenovergestelde te doen onder het motto “Dat maak ik zelf wel uit!”.

Voor mij is het simpel, ik blijf gewoon zoveel mogelijk thuis en ga alleen om de dag op pad voor een lange fietstocht.

En ik blijf mijn moeder bezoeken, want zolang we maar afstand houden moet dat toch kunnen. Of ben ik dan ook al weer zo’n recalcitrante Nederlander?

Constructie werkzaamheden

Ik ben inmiddels begonnen aan de bouw van mijn Lego-model van de Millennium Falcon (voor de complete onwetenden, het ruimteschip uit de films van Starwars). Het complete model bestaat uit 1351 stukjes Lego, het is 14 cm hoog, 44 cm lang en 32 cm breed en dus best een groot ding eigenlijk. Ga maar na, het instructieboekje bestaat uit meer dan 260 bladzijden…

Hoewel de verleiding groot is om het ding achter elkaar af te bouwen heb ik besloten om het stapje voor stapje te doen. Dat kan makkelijk want er zitten in totaal tien zakjes met onderdelen in de doos, elk behorend bij een stap uit de handleiding. Ik ga dus iedere dag een stap doen want dan heb ik er lekker lang plezier van.

Het werk vordert al gestaag zoals op deze foto’s is te zien:

 

Hij is af!

De Millennium Falcon is klaar! Iets eerder dan verwacht want ik kon me drie dagen niet inhouden en heb twee zakjes gedaan in plaats van een. Het resultaat is fraai geworden zoals je op de foto’s kunt zien:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

En grappig genoeg ben ik niet de enige volwassene die het nog steeds leuk vindt om een model van de Millennium Falcon van Lego te bouwen.

Ik kreeg een foto van mijn vorige baas Amit met exact hetzelfde model, en van de week stond er een foto op Facebook van de Amerikaanse actrice Anna Kendrick die tijdens de Corona Lockdown ook heeft toegegeven aan haar “Lego obsession”….

Fietstochten

Nu de sportscholen allemaal gesloten zijn moet ik wat anders verzinnen om in conditie te blijven. Thuis zijn er niet veel mogelijkheden om te sporten, ik heb wel wat gewichten en ik zou wat oefeningen kunnen doen maar om de een of andere reden komt er gewoon niks van. Of dat nou komt door de omstandigheden thuis of door een gebrek aan motivatie, ik weet het niet, maar ik weet wel dat als ik erop uit ga om te sporten dat die motivatie er wel is.

En dus ga ik erop uit om te fietsen. Ik probeer om de twee dagen een lange rit te maken van tussen de dertig en de veertig kilometer. De route probeer ik zoveel mogelijk af te wisselen waarbij ik maar met twee dingen rekening houd: ik zorg dat ik tijdens het eerste gedeelte de wind tegen heb en de terugrit gaat als het even kan over de fietspaden in de duinen.

Vandaag zat de wind in de noordoost hoek en fietste ik dus in eerste instantie richting Sassenheim, op het fietspad naast de snelweg A44 richting Schiphol. Vandaar ging het richting de kust via Sassenheim en Noordwijkerhout  richting de Langevelderslag, waarbij ik onderweg tussen de bollenvelden fietste die op dit moment grotendeels in volle bloei staan.

Onderweg stopte ik een paar keer om dit fraaie uitzicht vast te leggen, niet zozeer voor mezelf maar voor onze vrienden Pat en Howard in Australië die dit soort foto’s geweldig vinden en nog steeds vastbesloten zijn om nog een keer naar Nederland te komen in het bollenseizoen.

Hier zijn een paar van de foto’s die ik heb gemaakt:

Nieuwe iPad

Ja, ik weet het, mijn vorige iPad was nog niet zo oud, maar desondanks heb ik toch al vrij snel een nieuwe gekocht. En de ouwe was niet eens kapot of gedateerd…

Het zit zo: ik wilde drie jaar geleden een iPad Pro omdat je daarbij een elektronische schrijfstift kon gebruiken. Dat leek me heel erg handig om dan je iPad te gebruiken als kladblok, schrijfblok en notitieblok voor van alles en nog wat, zoals bijvoorbeeld het maken van notities tijdens vergaderingen en het noteren van boodschappen tijdens telefoongesprekken. Bovendien kwam de iPad Pro met nog een accessoire die ik heel interessant vond, een toetsenbord wat geïntegreerd zat in de beschermhoes en daardoor automatisch verbonden was met het scherm.

Ik had gelijk, de iPad Pro beviel me bijzonder goed en zeker in mijn werkomgeving, waar we totaal geen beschikbare kantoorbenodigdheden zoals pennen en blocnotes tot onze beschikking hebben, bleek het gebruik van de schrijfstift ideaal. Het enige waar ik al snel spijt van had was dat ik de kleinere versie van de iPad Pro gekocht had in plaats van de grotere. Ik zag namelijk bij een collega die wel de grote versie had dat het 12.9 inch scherm toch handiger was dan mijn 10.5 inch scherm omdat het grotere scherm een laptop vrijwel overbodig maakte.

Ik heb de aankoop van de grotere iPad Pro toch nog vrij lang uitgesteld, enerzijds omdat ik het zonde vond om mijn nog niet zo oude iPad Pro al zo snel weg te doen (zo ben ik nou eenmaal) en anderzijds omdat ik liever wilde wachten op de nieuwe versie die begin 2020 uit zou komen. Maar toen die nieuwe versie vorige maand werd aangekondigd ging ik toch maar overstag en heb ik die besteld.

Vanmorgen werd mijn nieuwe speeltje bezorgd en hij is inmiddels al in gebruik. En wat betreft de oude, kleinere iPad Pro, die heeft een nieuwe eigenaar want Riet heeft hem geconfisceerd. Logisch, want zelfs deze iPad Pro is niet alleen nieuwer maar ook nog eens een heel stuk beter dan haar oude, “gewone” iPad…

Werken van thuis

Vandaag was mijn eerste officiële werkdag van deze shift na een extra lange verlofperiode van vier en een halve week. Die extra verlofdagen had ik omdat mijn vorige verlof drie dagen korter was dan normaal omdat ik een paar dagen wilde overlappen met mijn nieuwe back-to-back Surya en daar kwam nog een dag extra bij omdat ik deze shift een dag later begonnen ben dan tot nu toe.

Mijn shifts starten tot nu toe altijd op een donderdag maar dat was hoofdzakelijk omdat dat voor mijn vorige back-to-back goed uitkwam en het mij niet zoveel uitmaakte. De donderdag had wel het nadeel dat mijn vertrekdag dan dus ook op een donderdag was en dat is op de luchthaven nou net de drukste dag van de week omdat alle commuters (de mensen die in Dubai wonen en alleen doordeweeks in Irak zijn) dan voor het weekend naar huis vertrekken. En een nog groter nadeel voor mij was dat er op donderdag alleen een late middagvlucht naar Dubai was en ik pas de volgende ochtend vroeg kon doorreizen naar Nederland. Op de vrijdag zijn allebei die nadelen er niet, met als belangrijkste voor mij dat ik een vlucht in de ochtend kan nemen naar Dubai en ’s middags al kan doorreizen naar Nederland, waardoor ik dezelfde dag nog thuis ben.

Vervelend om weer aan het werk te gaan vind ik het niet want mijn verlof was door de maatregelen tegen de verspreiding van het Corona-virus toch behoorlijk saai. Grotendeels thuis en af en toe een tochtje op de fiets, dat was het wel zo’n beetje, en verder veel lezen, Netflixen en af en toe werken in de tuin. Veel gezellige bezoekjes aan mijn moeder en af en toe visite van onze zoons (Martin gelukkig altijd met onze kleindochter Gijsje), dat wel, maar vanwege het verplichte afstand houden is dat toch niet wat je gewend bent.

En nu dus weer achtentwintig dagen aaneengesloten als een kluizenaar op mijn kamer, van ’s ochtends zeven tot ’s avonds zeven. Maar je bent tenminste wel bezig…

Zandboot

Het is op zich niet eens onprettig werken vanuit huis al is alleen natuurlijk maar alleen en mis ik het contact “op de werkvloer” met collega’s. Ik heb in ieder geval een prima plek thuis om te werken en ik heb daarbij nog een redelijk uitzicht ook want vanuit het raam van mijn werkkamer kijk ik uit over het Oestgeesterkanaal wat Katwijk verbindt met onder andere de Kagerplassen en het Amsterdam-Rijn kanaal.

Als het mooi weer is is het een komen en gaan van plezierbootjes, bijna een file op het water, en het lijkt wel alsof iedereen tegenwoordig een boot heeft. Nu schijnt het inderdaad zo te zijn dat de verkoop van plezierboten en met name de open vletten als een trein gaat dankzij het Corona-virus. Nu iedereen min of meer verplicht is thuis te blijven voor waarschijnlijk de rest van het jaar en er dus geen verre vakantie in zit zijn er blijkbaar veel mensen die denken “Dan maar een boot”. Op zich misschien nog niet eens zo’n stom idee, ware het niet dat die vletten zo tussen de twintig- en de dertigduizend euro kosten en je vraagt je dan toch onwillekeurig af hoe idereen aan zoveel geld komt in deze tijden van crisis…

Een dagelijks terugkerend tafereel, bij mooi weer en slecht weer, is het passeren van de zandboot die drie keer op en neer vaart naar (ik denk) het Valkenburgse Meer waar zand wordt ingeladen. De volgende tafereeltjes kan ik dus drie keer per dag zien door mijn raam:

Eerste afscheid

Gisteren hebben we officieel afscheid genomen van onze collega Ali. Onze baas had een online sessie georganiseerd en iedereen gevraagd om daarvoor een twintig seconden durend afscheidsfilmpje te maken dietijdens de sessie werden vertoond. Een leuke geste, vooral natuurlijk omdat het sneu is dat we niet persoonlijk afscheid kunnen nemen.

Ali werkt vrijwel net zo lang als ik voor BGC en hij is een van de mensen waar ik het meest mee samenwerk. Als Document Control Lead is hij samen met mij verantwoordelijk voor de dagelijkse gang van zaken met betrekking tot de documentatie en technische data van de projecten waar we aan werken en natuurlijk ook van de bestaande fabrieken waarvoor we samen dagelijks in de weer zijn om bestaande informatie boven tafel te krijgen.

We konden het heel best met elkaar vinden en vaak zochten we elkaar op voor een praatje. Ik zal hem dan ook missen, maar zoals we altijd zeggen, het wereldje waarin we verkeren is niet zo heel groot en de kans is er dus altijd dat we elkaar weer ergens gaan tegenkomen. In ieder gavel hebben we ons voorgenomen contact te houden, en dat lijkt gezien onze gezamelijke kennissenkring niet echt een groot probleem…

Hete hoofden, koude harten…

De bovenstaande uitsprak komt van mijn oma en ze gebruikte die altijd voor wat zij zag als uit de hand gelopen confrontaties en onnodige uitbarstingen van geweld. Vandaag moest ik weer eens aan deze uitspraak denken toen ik het laatste nieuws hoorde uit Irak.

Blijkbaar is er gisteren op het fabrieksterrein een demonstratie geweest van onze Irakese collega’s die massaal het administratie-gebouw hebben belaagd. De aanleiding voor hun woede was het feit dat ze geen salaris uitbetaald hadden gekregen vanwege een financieel conflict tussen ons bedrijf BGC en hun eigen moederbedrijf, het Iraakse staats-gas bedrijf. Het Iraakse staats-gas bedrijf had BGC aangewezen als de schuldige voor het door hen niet uitbetalen van de salarissen en dus kwam het personeel massaal verhaal halen.

De weinige mensen van het BGC management die aanwezig waren werden door de beveiliging snel geëvacueerd naar het KAZ kamp maar toen de verzamelde menigte dat ontdekte haastten ze zich naar het kamp, haalden de hekken bij de ingang neer en drongen het kamp binnen. Vervolgens drongen ze het restaurant binnen (het eerste grote gebouw wat ze tegenkwamen), richtten daar vernielingen aan en trachten volgens berichten van insiders zelfs om het in brand te steken.

De situatie kon worden gesust doordat de Managing Director van BGC beloofde dat de salarissen niet alleen zouden worden betaald maar dat ook de uitbetaling voor de komende maanden zou worden gegarandeerd.

Het lijkt dus met een sisser te zijn afgelopen maar het voorval heeft er wel toe geleid dat er nog zestig expats zijn geëvacueerd uit voorzorg. De vraag is dus in hoeverre dit van invloed zal zijn op de toch al wankele situatie waarin het bedrijf zich bevindt en wat de gevolgen zijn voor de relatie met de aandeelhoudende bedrijven, waarvan mijn eigen baas er natuurlijk ook een is…

En weer een afscheid…

Hoewel ik officieel met verlof ben houd ik toch contact met het bedrijf via iPad waarop ik mijn werk-emails kan ontvangen. Hoofdzakelijk doe ik dat om op de hoogte te blijven van de algemene gang van zaken, zowel op politiek gebied als vanwege de Covid-19 situatie, maar ook om beschikbaar te zijn wanneer mijn back-to-back hulp nodig heeft. En deze verlofperiode is er nog een extra reden want er zijn nogal wat collega’s die deze maand voor het laatst zijn omdat hun contract door de omstandigheden niet wordt verlengd. Drie weken geleden heb ik al afscheid genomen van mijn collega Ali en vandaag was er het afscheid van zijn back-to-back, Siva.

Ook deze keer werd het door de omstandigheden weer een geheel virtueel afscheid in plaats van een persoonlijk afscheid. Deze keer vond ik dat extra vervelend want Siva en ik waren dikke maatjes. We konden het zowel voor wat betreft het werk als buiten het werk heel goed met elkaar vinden en we hebben samen in de afgelopen anderhalf jaar dan ook heel wat lol gehad samen.

Er was ons gevraagd om een afscheidsfilmpje te maken voor Siva van ongeveer twintig seconden en hier kun je het resultaat zien van wat ik heb gemaakt:

Afscheidsfilmpje voor Siva

Ook Siva zal ik dus niet meer terugzien als ik weer online ben voor mijn volgende shift en ik zal hem zeker ook gaan missen als we weer terug zullen zijn in KAZ, voorgesteld natuurlijk dat dat ooit nog eens gaat gebeuren. Contact zullen we wel houden want dat moet gezien onze gemeenschappelijke kennissenkring en de vele sociale media tools  geen probleem zijn.

Familie-barbecue

Na weken, zeg maar maanden, van weinig contact vond Riet het mede door de versoepelingen van de maatregelen tegen de verspreiding van het Corona-virus hoog nodig om weer eens met de familie bij elkaar te gaan zitten. En wat was er nou een mooiere gelegenheid dan een barbecue bij ons op Tweede Pinksterdag.

Voorwaarde was uiteraard wel dat het weer mee zou zitten en dat deed het. Daardoor konden we onze tuin zelfs redelijk Corona-proof maken want we konden alle aanwezigen verspreiden over de drie terrassen en zo toch redelijk afstand van elkaar houden. 

Het weer zat mee, Björn ontfermde zich tot mijn opluchting over de barbecue en voor Robin’s vriendin Astrid was het een mooie gelegenheid om in een keer vrijwel de hele Nieuwkoopse kant van de familie te leren kennen.

Vrijwel iedereen bleef de hele middag, vrijwel al het vlees ging op, de taarten van Astrid gingen erin als koek, kortom het was een hele geslaagde middag.

Ook de twee kleintjes, Gijsje en Zoë, en Max, de hond van Ans, hadden het uitstekend naar hun zin. Voor de meisjes hadden we een tent opgezet op het gras en Max bleef onvermoeibaar de hele middag achter een tennisbal aanrennen als die door wie dan ook werd weggegooid…

Verandering van spijs

Riet houdt wel van een beetje verandering af en toe voor wat betreft de inrichting van onze woonkamer en een van haar wensen was al een hele tijd om de meubels in het zitgedeelte eens “andersom” te zetten. Haar bedoeling was de televisie tegen de tegenoverliggende muur te plaatsen zodat het bankstel anders gerangschikt zou kunnen worden.

De belangrijkste vereiste daarvoor was om een tv-kabel aansluiting te maken in de betreffende muur. Alle voorzieningen daarvoor, zoals leidingen en aansluitpunten, waren al aanwezig dus het enige wat nog diende te gebeuren was het trekken van een coax-kabel van de meterkast naar het aansluitpunt. Ik had al een hele tijd geleden een keer een poging daartoe gedaan met hulp van Martin maar dat liep spaak omdat de kabeltrekker die ik had niet lang genoeg was.

Zoals zo vaak met dat soort activiteiten duurde het een eeuwigheid (een jaar of twee) voordat het pas weer werd opgepakt toen Riet het oorspronkelijke plan weer ter sprake bracht. Zelfs na de aanschaf van een nieuwe draadtrekker van vijfentwintig meter (dat moest dik genoeg zijn) duurde het nog even maar een paar dagen geleden kwam het er dan toch eindelijk van. En wonderwel lukte het allemaal met de eerste poging: de kabel kon nu wel en zelfs redelijk snel worden getrokken ondanks de wat stroef geworden leiding, en bij de eerste test bleek dat de aansluiting al meteen perfect werkte.

Riet ging meteen aan de slag met de meubels en nadat ik alle tv-apparatuur weer had aangesloten en de draden had weggewerkt was ze tevreden met het resultaat. De twee zitbanken staan nu wat dichter op elkaar waardoor er achter een van de banken een doorloop is naar de tuin, waar we eerst nog dwars door de zithoek moesten banjeren om daar te komen.

Het resultaat is wat knusser en Riet is dan ook dik tevreden met het resultaat. Ikzelf wat minder want mijn lekkere leunstoel staat nu zodanig dat de beeldhoek ten opzichte van de televisie te groot is en om tv te kijken moet ik dus noodgedwongen op de bank gaan zitten…

Robot stofzuigers

Toen we zo’n drie jaar geleden naar ons huidige huis aan de Bankijkerweg verhuisden namen we al snel de beslissing om een robot-stofzuiger aan te schaffen voor met name de parketvloeren op de eerste en tweede verdieping. Riet was al snel enthousiast toen de aangeschafte stofzuiger zonder verder toezicht prima zijn werk bleek te doen.

Er kwam een kink in de kabel toen een van de voor ons belangrijkste functies van stofzuiger toch niet goed bleek te werken. Omdat er nu eenmaal trappen lopen naar de eerste en tweede verdieping was een verkoopargument van het door ons aangeschafte model dat het in staat moest zijn om trappen te “herkennen” en bij de randen dus om te keren. Dat leek in eerste instantie goed te gaan totdat na een aantal weken de stofzuiger een paar keer van de trap van de eerste verdieping af flikkerde en daarbij zichzelf en de pas behangen muur beschadigde.

Na de zoveelste val van de trap bleek het apparaat geheel overleden en moesten we noodgedwongen over tot de aanschaf van een nieuwe, maar wel van een ander merk want ons vertrouwen in de toch vrij dure Neato was tot nul gereduceerd.

De nieuwe werd een Philips met een los detectie systeem wat na plaatsing bij de trap ervoor moest zorgen dat de stofzuiger niet naar beneden zou kukelen. Het leek te werken maar helaas, ook deze stofzuiger flikkerde regelmatig de trap af, zij het minder frequent. Het lijkt er dus op dat de fabrikanten dus flink de hand lichten met de beloofde functies en massaal hun klanten belazeren (sorry, ik heb er geen ander woord voor).

Omdat de Philips het ook na verscheidene valpartijen nog steeds doet hebben we deze nog steeds in gebruik, zij het dat er een klein ongemak opgelost moest worden. Door de laatste valpartij sluit het deksel van het compartiment voor de vuilcontainer niet goed meer en dan doet het apparaat het niet. Riet heeft daar gelukkig een hele praktische oplossing voor gevonden, zoals op de foto is te zien…

Abby en Monster

Onze beide katten hebben het zo te zien helemaal naar hun zin aan de Bankijkerweg, met name de tuin vinden ze geweldig. Wij zijn daarover gematigd enthousiast want het is natuurlijk leuk dat ze zoveel bewegingsruimte hebben maar ze gebruiken de perken veelvuldig als “buitenbak”. Dat is bij het tuinieren niet altijd aangenaam…

Maar beter zo dan dat ze het in de tuinen van de buren doen en het lijkt er vooralsnog op dat ze dat niet doen. We hebben tenminste nog geen klachten gehad. Dat ze af en toe naar de buren oversteken dat weten we, met name Monster dwaalt nog wel eens een paar tuinen verder rond, maar de meeste tijd brengen ze met goed weer toch in onze eigen tuin door.

Slapen doen ze natuurlijk heel erg veel, zoals het goeie katten betaamd. Ik heb weleens ergens gelezen dat zelfs actieve katten tot wel twintig uur per dag kunnen slapen. Abby en Monster hebben de nodige vaste plekken in en om het huis om te gaan slapen, en dat zijn meestal wel voorspelbare plekken. Abby heeft een duidelijke voorkeur voor het voeteneind van ons bed terwijl Monster als ze de kans krijgt in het ledikantje van Gijs duikt.

Maar af en toe vind je ze op plekken waarvan je je afvraagt of het nou wel zo lekker ligt. Zo lagen ze vandaag samen op de rolkoffer van Riet in de inloopkast. Dat ziet er helemaal niet comfortabel uit maar ze lagen er toch een groot deel van de dag dus het zal toch wel een betere ligplek zijn dan wij denken. Schoonzus Ans gaf echter een heel andere verklaring bij het zien van de foto, volgens haar willen ze aangeven dat we hier nu lang genoeg geweest zijn en dat het tijd wordt om terug te gaan naar de Filipijnen…

Volgende thuis-shift

Twee dagen geleden ben ik begonnen aan mijn shift en ook deze zal ik weer helemaal van thuis uit moeten doen. De berichten uit Irak zijn onverdeeld ongunstig, het aantal besmettingen neemt daar nog steeds snel toe waardoor de regering zich nog steeds gedwongen ziet internationaal vliegverkeer te verbieden en een straatverbod te handhaven voor het grootste gedeelte van de dag en nacht. Het probleem zit hem simpelweg in het feit dat de Irakezen de media nu eenmaal wantrouwen (en terecht) en veel mensen geloven dan ook niet dat het probleem zo groot is of dat er überhaupt een probleem is. En die categorie mensen blijft dus gewoon handen schudden, omhelzen en kussen, en aangezien dat in Irak niet alleen aan familie en vrienden is voorbehouden verspreidt het virus zich moeiteloos en snel.

Gelukkig kan ik het grootste gedeelte van mijn werk nog steeds vanuit thuis doen maar het ontbreken van het directe contact met collega’s maakt het wel steeds moeilijker op het persoonlijke vlak. Effe lekker een praatje met een bakkie koffie en face-to-face gesprekken om even te “klankborden” is er niet bij en dat begin ik zo langzamerhand toch wel erg te missen.

Verder is het in Nederland op dit moment prachtig weer en dan valt twaalf uur per dag op een kamer zitten niet mee, ook al is die nog zo comfortabel. Zeker niet als je uit het raam alle buren in de tuin ziet zitten en de vele bootjes voorbij ziet varen…

Nieuwe oude hobby

Het was vandaag Vaderdag en dat leverde me een onverwacht maar erg leuk cadeau op van mijn kinderen. Ik had al een paar keer laten vallen dat ik een oude hobby uit mijn jonge jaren wel weer wilde oppakken, het maken van vliegtuigmodellen. Het idee had ik gekregen toen ik een tijd geleden op het Internet mooie plaatjes tegenkwam van modellen van vliegtuigen die ik in mijn jeugd vrijwel dagelijks zag overvliegen, vliegtuigen van de Marine Luchtvaart Dienst die gestationeerd waren op vliegbasis Valkenburg. Die basis ligt op fietsafstand van Katwijk dus daar had ik als jonge vliegtuigspotter heel wat tijd doorgebracht op de plekken vanwaar je het toen nog veelvuldige vliegverkeer van dichtbij kon zien.

Nummer een op mijn verlanglijstje was dan ook een model van een Lockheed Neptune maar hoewel er op het Internet veelvuldig mee werd geadverteerd bleek het nog niet zo eenvoudig om aan zo’n model te komen. Overal waar ik het probeerde kreeg ik de melding “Uitverkocht” of zelfs “Wordt niet meer geleverd”. Het leek onbegonnen werk, en ook mijn zoons bleken op zoek te zijn geweest met de bedoeling me met een Lockheed Neptune model te verrassen met Vaderdag. Het was hun ook niet gelukt maar het werd een prima alternatief, een model van een Lockheed Starfighter., een ook nog eens voorzien van alle toebehoren zoals lijm en de verschillende kleuren verf.

Deze straaljager had in de tweede helft van de vorige eeuw dienst gedaan bij de Koninklijke Luchtmacht. Het model zelf kwam weliswaar met het kleurenschema van de Duitse Luftwaffe maar ik weet toevallig dat er het een en ander te koop is om er een Nederlandse versie van te maken. Ik heb weer wat te doen na deze shift, en wie weet gaan er nog wel meer modellen volgen!

Het mag weer

De regering heeft aangekondigd dat de maatregelen tegen de verspreiding van het Corona-virus met betrekking tot de horeca zijn versoepeld. Met inachtneming van restricties zoals anderhalve meter afstand houden en een beperkt aantal gasten mogen kroegen en restaurants weer open, en daar hebben we vandaag voor het eerst weer gebruik van gemaakt.

Het was een prachtige dag vandaag met strandweer dus het leek ons wel een goed idee om uit eten te gaan bij een strandtent en waar beter dan bij een waar we connecties hebben zodat we bij het reserveren verzekerd konden zijn van een mooi plekje.

Riet stuurde dus een textje naar neef Niels die tegenwoordig in The B.E.A.C.H. werkt en toen we aankwamen vanavond kregen we dus wat mij betreft het beste plekje op het terras, een tafel in een hoek aan het strand.

Een lekker koud biertje, goed eten en een prachtige ondergaande zon, het kon slechter ter afsluiting van een gewone werkdag…

Toch gelukt!

Een paar dagen geleden vertelde ik van mijn verrassende cadeau voor Vaderdag en over het model van een Lockheed Neptune wat ik tot dan toe tevergeefs had proberen te vinden. Het was ook mijn zoons dus niet gelukt maar Martin had nog wel een laatste tip, zijn suggestie was om eens rond te speuren op de website van Ebay. Dat deed ik, eigenlijk in de verwachting dat dat hetzelfde zou opleveren als sites zoals Amazon en Marktplaats (helemaal niks) maar wat bleek, er was wel degelijk een verkoper die precies het gezochte model te koop aanbood.

Nou had ik ruim twee maanden geleden al een webshop gevonden in Nederland die op hun site het model van de Neptune te koop aanbood en ik heb daar ook meteen een bestelling geplaatst. Maar na anderhalve maand kreeg ik mijn betaling teruggestort met de mededeling dat het model uiteindelijk toch niet meer leverbaar bleek. Een soortgelijke mededeling had ik op andere sites ook al gezien en ik was er daarom inmiddels vanuit gegaan dat het gezochte model simpelweg niet meer te koop was.

Uiteraard probeerde ik meteen contact te leggen met de op Ebay gevonden, toch wat dubieus ogende webshop die zich presenteerde als Nederlands maar verzond vanuit Duitsland. Het bericht dat ik kreeg was ook al niet veelbelovend want de webshop was gesloten “wegens vakantie”, ook al weer iets wat je toch niet zo gauw ziet bij webshops. Het leek dus een scam, maar ik besloot het nog een kans te geven want er stond wel een datum bij wanneer de webshop weer open zou gaan en waarachtig. een paar dagen geleden kon ik bestellen.

De vraag was nu of ik nog iets terug zou zien voor mijn overgemaakte vijftig euro maar wat denk je, binnen drie dagen kreeg ik keurig mijn bestelling thuis afgeleverd. En als dit geen voorbeeld is van dat de aanhouder wint dan weet ik het niet meer:

Riet wil een serre

Vorig jaar begon Riet over iets wat ze al een tijdje in haar hoofd had. We hebben een vrij lange tuin achter ons huis en we hebben daarin drie terrassen, en het leek Riet mooi om op het terras wat grenst aan de woonkamer een serre te laten plaatsen. Het idee was een beetje ontstaan doordat verscheidene buren al een overkapping hadden in hun tuin aan het huis en ook reclame op de televisie hielp om ons enthousiast te maken voor het idee.

In eerste instantie wisten we helemaal niet wat we precies wilden en wat er zoals te koop was dus we besloten eens te gaan kijken bij het bedrijf in Eindhoven wat met grote regelmaat op televisie adverteerde en wat naar eigen zeggen een enorm grote showroom had. Prima dus om ideeën op te doen leek ons, maar daar bleef het bij want hoewel het bedrijf wel overkappingen had die ons aanstonden liep het stuk op de hoeveelheid werk die we zelf zouden moeten doen voor het plaatsen ervan. Het grootste obstakel voor ons was dat we zelf de gaten in het terras zouden moeten hakken voor het plaatsen van de betonnen voeten voor de poten. Ja, dag!

We keken dus verder en op een gegeven moment kwam Riet in contact met een bedrijf in Noordwijkerhout wat prachtige serres aanbood, inclusief volledige plaatsing. We wilden ons in eerste instantie oriënteren op een serre met glazen wanden die opengeschoven kunnen worden zodat we ook als het wat kouder werd nog comfortabel en droog buiten zouden kunnen zitten. We maakten een afspraak met het bedrijf in Noordwijkerhout en er kwam iemand langs om onze wensen te bespreken en een offerte voor te bereiden.

Het gesprek verliep in zoverre succesvol dat we goede adviezen kregen met betrekking tot de juiste afmetingen, het materiaal en de afwerking, en er zou een offerte volgen. De voorlopige prijsopgave deden ons wel even fronsen want er bleek toch nog wel een behoorlijk prijskaartje te hangen aan onze uiteindelijke keuze. De offerte kwam de volgende dag met een kleine korting op het totaalbedrag en we besloten er toch voor te gaan.

De oplevering zou nog wel een paar weken gaan duren omdat alle materialen besteld moesten worden en er werd al aangegeven dat de fabriek van die de ombouw leverde wat problemen had gehad met de productie vanwege het Corona-virus. Een paar weken geleden kregen we bericht dat de voorlopige startdatum 7 juli zou zijn en die datum werd al snel daarna bevestigd. Vandaag stond er een vrachtwagen op de stoep die alvast de materialen kwam brengen, en morgen gaan ze beginnen.

Opbouw van de serre

Vandaag is de eerste aanzet gedaan voor het opbouwen van onze nieuwe serre. Drie man zijn de hele dag bezig geweest met het plaatsen van het frame en daarin de glasplaten aan de bovenkant.

Het was een heel karwei want er moesten gaten gegraven worden voor de fundering van de verticale poten van het frame. Daarvoor moesten er tegels uit het terras worden gehaald, en dat lijkt op zich niet zo’n probleem maar het terras was aangelegd met gevoegde tegels en daarvoor moeten de tegels echt vast liggen. Dat houdt weer in dat de tegels op een ondergrond van stenen met cement zijn gelegd en er moest dus flink gehakt worden om de stenen eruit te krijgen. Gelukkig hadden de mannen meer met dit bijltje gehakt en leverde het geen echte problemen op om het frame te plaatsen.

Het frame zelf is best bijzonder, al zeggen we het zelf. We hebben namelijk gekozen voor het model “Cube”, wat bestaat uit een vierkant aluminium frame. Het ziet er wat grover uit dan de gebruikelijke slankere palen (al of niet met een bewerkt randje) maar het heeft volgens ons een moderne uitstraling en omdat we gekozen hebben voor een wit frame ziet het er slanker uit dan je zou verwachten van zulke relatief dikke palen.

Het geheel is nog niet klaar, morgen komen de mannen terug om het af te maken, maar het ziet er nu al fraai uit

 

 

 

 

 

 

Serre is af

Het was maar goed dat de serre gisteren al voorzien is van glazen dakplaten want het heeft vandaag vrijwel de hele dag geregend. Nu konden de mannen vandaag tenminste grotendeels onder droge omstandigheden het werk afmaken.

Het resterende werk wat moest worden gedaan was het plaatsen van de glazen schuifwanden en de witte aluminium beplating die de serre afsluit aan de kant van de buren. Riet had daar in eerste instantie ook glas gewild maar dat was ons sterk afgeraden , ten eerste omdat daar direct achter een schutting staat en ten tweede omdat het glas daardoor niet is schoon te maken want je komt er niet meer bij.

De glazen schuifwanden lopen op rails die gedeeltelijk verzonken moest worden aangebracht op een lichte fundering en ook daarvoor was dus weer het nodige hak- en breekwerk nodig in de terrastegels. Gelukkig ging ook dat allemaal zonder problemen, zij het dat het tijdrovender was dan bij een zachtere ondergrond en dat betekende dat de mannen uiteindelijk pas aan het eind van de middag klaar waren met de plaatsing. En het moet gezegd, het resultaat was voor ons allebei boven verwachting.

Een tegenvaller was wel dat de zonwering pas later geleverd wordt omdat die op maat moet worden gemaakt. En omdat er bij de constructie altijd wel een paar millimeter verschil optreedt konden de maten daarvoor pas vanmiddag opgemeten worden nadat de hele serre klaar was. We zullen daarvoor dus nog een paar weken geduld moeten hebben.

Toch wat serre perikelen

De serre staat nu een paar dagen en we zijn al begonnen met het inrichten. We hebben het tuinstel wat op die plek stond weer neergezet, we hebben een leuk tafeltje met twee metalen klapstoeltjes gekocht, Ook hebben we wat planten neergezet, waaronder een sinaasappelboompje, en Riet’s trapje met plantjes. Om het geheel af te maken gaan we nog wat foto’s ophangen aan de witte wand.

Toch hebben we inmiddels ook wel wat commentaar op de afwerking want sommige dingen lijken toch in de haast niet helemaal te zijn afgemaakt. Zo lagen de tegels die verwijderd moesten worden tijdens de aanleg een beetje schots en scheef met soms behoorlijke opstaande randen (knap link als je op blote voeten of op slippers loopt) en de voegen zijn helemaal niet hersteld. Omdat ik geen zin had om te wachten tot iemand van het bedrijf hier naar kwam kijken heb ik besloten om deze zaken zelf aan te pakken. Dankzij de aanschaf van een rubber hamer, wat gereedschap om te voegen en voegcement heb ik de tegels zo goed mogelijk recht gekregen en zijn de meeste voegen gedicht.

Er waren nog meer kleinigheden, zoals de glazen schuifwand aan de zijkant die aanzienlijk zwaarder open en dicht gaat dan de twee schuifwanden aan de voorkant en er zijn op de palen van het frame hier en daar beschadigingen te zien. Riet heeft inmiddels gebeld met het bedrijf en er werd meteen beloofd dat er morgen al iemand zal komen kijken om onze klachten op te nemen.

Afgezien van deze dingetjes, die gelukkig allemaal niet al te ernstig van aard zijn en zo is ons beloofd gemakkelijk herstelbaar, bevalt de serre prima. Het is een heerlijk plekje, al is het op het moment zelfs al gauw te warm om te zitten omdat we nog geen zonwering hebben. Maar zeker ’s avonds is Riet er niet weg te slaan…

Verlof

Mijn shift van vier weken zat er gisteren weer op en vandaag is dus mijn eerste verlofdag. De overgang is zonder een dag of zelfs anderhalve dag reizen vanuit Irak eigenlijk behoorlijk saai, ik ben nog steeds gewoon thuis en het enige verschil is dat ik niet al vroeg naar mijn kamer hoef om daar zo’n beetje de rest van de dag te verblijven. Ook hoefde voor vandaag de wekker niet meer gezet te worden, al maakt dat de eerste dagen gewoonlijk geen verschil want dan ben ik toch vroeg op omdat ik dat ritme de afgelopen vier weken heb gehad.

Verlof betekent in deze tijd niet dat er helemaal geen contact is met het werk gedurende deze periode. Mijn back-to-back is al aardig ingewerkt maar hij heeft nog steeds regelmatig advies nodig en af en toe is er dus toch contact via WhatsApp of via Skype. En ik houd zelf de berichtgeving vanuit BGC in de gaten want in deze spannende tijden kunnen dingen plotseling veranderen. Waar ik uiteraard op hoop is dat er bericht komt dat we weer terug kunnen gaan naar Basrah maar eerlijk gezegd zit dat er de komende maanden nog niet in.

Maar er zijn meer redenen om contact met het werk te houden want er speelt nog veel meer. Zo zijn er maatregelen afgekondigd met betrekking tot ons salaris wat voor een deel bestaat uit vergoedingen voor het werken op locatie, en aangezien we al maanden thuis zitten met nog geen vooruitzicht op een snelle terugkeer staan die vergoedingen op de tocht. Jammer, maar het lag al in de lijn der verwachtingen en eigenlijk verbaast het ons allemaal dat het nog zo lang heeft geduurd voordat dit werd overwogen.

En verder is er natuurlijk nog de onstabiele economische en politieke situatie in Irak. Kortom, genoeg redenen om toch mijn werk-gerelateerde mail in de gaten te houden de komende vier weken…

Mini Lego

Toen ik een paar jaar geleden in Rijswijk werkte had ik twee collega’s die net als ik liefhebbers zijn van Lego. Toen ik naar Irak vertrok kreeg ik dan ook als afscheidskado een graafmachine van Lego van ze, “om mee te spelen in het woestijnzand”. Voordat het Corona-virus toesloeg zocht ik ze altijd even op als ik in Nederland was en we hebben nog steeds contact, al is dat de laatste maanden alleen nog via WhatsApp (met als groepsnaam Lego Zandmonster…)

Van een van deze collega’s kreeg ik een keer een huisje van een soort mini-Lego, van het merk LOZ. Dat is eigenlijk precies hetzelfde als Lego maar dan een stuk kleiner. Een week of wat geleden kwam ik dit huisje, een mini Apple Store, weer tegen in een la en ik besloot om eens op het Internet rond te speuren of ik wat meer kon vinden over dat mini-Lego van LOZ. Zo kwam ik erachter dat er nog veel meer van dat spul te koop is, en dat het bij de website van AliExpress in China te bestellen is voor een fractie van de prijs die hetzelfde spul in Nederland kost. En het grappige is dat je de huisjes bij AliExpress kunt bestellen zonder verpakking, de stukjes komen dan gewoon in een plastic zakje in plaats van in een doosje en dat is nog goedkoper. 

En wat ook bleek, het huisje wat ik had gekregen is een onderdeel van een straatje van acht huisjes. Ik bestelde er gelijk twee bij AliExpress en die kwamen vandaag binnen. Tot mijn verrassing werd Riet ook helemaal enthousiast en ze wilde er ook eentje maken. En zo zaten we vanavond met z’n tweeën aan de tafel twee mini huisjes te maken. En dat niet alleen, we hadden er zoveel lol van dat ik meteen de resterende vijf huisjes van hetzelfde straatje ook heb besteld…

 

 

 

 

 

 

 

Oppassen…

Een van de voordelen van het Oma en Opa zijn is dat we regelmatig op onze kleindochter mogen passen. Gijsje komt als haar vader en moeder allebei moeten werken een dagje in de week naar ons toe, ook nu Martin tegenwoordig veelal vanuit huis werkt want met Gijsje over de vloer komt er van werken niet veel. En daar komen de Oma’s allebei heel goed van pas…

Vandaag was Gijsje weer bij ons en omdat het een prachtige dag was zaten we lekker in de tuin. Ans paste toevallig vandaag op haar kleindochter Zoë en ze kwam daarom naar ons toe zodat de kleintjes, die het overigens geweldig goed met elkaar kunnen vinden, lekker samen in de tuin konden spelen. Max, de hond van Ans, kwam zoals gebruikelijk ook mee en daarmee was het feest compleet.

Riet had een een een of ander bellenblaas ding gekocht waar het gezelschap zich een hele tijd mee vermaakte. Max vond er niet veel aan, die rent liever de hele dag achter een ouwe tennisbal aan die we speciaal daarvoor in de tuin hebben liggen…

Constructie-werk begonnen…

De eerste stappen zijn gezet, ik ben begonnen met het in elkaar zetten (assembleren heet dat geloof ik met een duur woord) van mijn eerste vliegtuigmodel in ik denk zo’n vijftig jaar! Het was wel weer even wennen en het eerste wat ik ontdekte was dat mijn ogen niet meer zijn wat ze zijn geweest. Had ik vijftig jaar geleden geen enkele moeite met de pietepeuterige onderdeeltjes van een model op schaal 1:72, nu zie ik dat dus echt niet meer.

Ik moest dus al meteen op dag éen het besluit nemen om een hulpmiddel aan te schaffen. Na enig zoeken vond ik een loep met een ingebouwde lamp (of een lamp voorzien van een loep, net wat je wilt), en dat bleek de oplossing te zijn. Ik ben nou eenmaal een perfectionist en als ik een model ik elkaar zet dan doe ik dat net als vroeger, zo perfect mogelijk.

Dat houdt in dat ik dus niet alleen de buitenkant schilder maar ook de binnenkant en dan ook helemaal als in de opgegeven specificaties. En ik weet het wel, het meeste van dat schilderwerk zie je na het in elkaar zetten nauwelijks meer maar dat interesseert me niet, ik weet dat het er zit en dat geeft mij nou eenmaal voldoening.

Omdat ik zo’n pietlut ben moest ik wel voordat ik aan de bouw begon nog even langs de hoobyshop om meer verf aan te schaffen. De jongens hadden me weliswaar voorzien van alle benodigde verf die op de doos stond vermeld maar dat bleken dus alleen de basiskleuren the zijn. Op de instructies in de doos stonden veel meer kleuren, voor als je het echt helemaal perfect wilde doen, en ja, ik voelde me dus aangesproken…

Maar het begin is er zoals je op de foto kunt zien.

Meer mini-lego

De volgende zending van AliExpress met de rest van het mini-lego straatje kwam gisteren binnen en dat betekende voor zowel Riet als voor mij weer werk aan de winkel. Gisteravond zaten we dan ook weer allebei aan de tafel met het eerste huisje van onze keuze uit de vijf die in de zending zaten, voor Riet een Nike winkeltje en voor mij een Dunkin’ Donuts. Het lijkt simpel omdat het zo klein is maar de kleine stukjes maken het lastig en bovendien hebben de huisjes zoveel detail dat we echt wel een paar uurtjes over zo’n huisje doen.

Vanavond waren de twee huisjes klaar en dat betekent nog vijf te gaan, dan hebben we het hele straatje compleet.

Zwembadje

Voor je kleindochter moet je wat over hebben dus toen het zo warm begon te worden schafte Riet snel een opblaasbaar zwembadje aan voor in de tuin. Vorig jaar hadden we er ook al een maar die was kleiner en duidelijk van niet al te beste kwaliteit want die was in een mum van tijd lek. Deze keer heeft Riet gekozen voor een wat grotere en hopelijk ook meer solide bad.

Het kostte haar wel enige moeite om het zwembad op te blazen want omdat het groter was moest er uiteraard ook meer geblazen worden, iets waar Riet toch een stevig kwartiertje mee bezig was. Ze had natuurlijk ook even in de schuur naast het huis kunnen. zoeken want daar lag nog een pompje…

Gijsje moest er overigens in eerste instantie niet veel van hebben, ze wilde eigenlijk helemaal niet in het badje. Wat later wist Riet haar toch over te halen om dan toch maar te gaan pootjebaden maar ze vertikte het om te gaan zitten. Gelukkig zag ze de lol van het gietertje wel in en kon ze zich toch nog goed in het badje vermaken met wat hulp van Oma…

Wandversiering

Onze nieuwe serre staat nu precies een maand en in die paar weken zijn we al bezig geweest met het inrichten ervan. Behalve het tuinstel wat we al hadden hebben we bij het nieuwe tuincentrum “De Bosrand”, langs de A44 bij Oegstgeest en dus eigenlijk vlak bij ons om de hoek, een leuk stelletje gekocht bestaande uit een klein rond tafeltje met twee klapstoeltjes. Uiteraard zijn er ook nieuwe kussens gekomen en wat planten, waaronder een sinaasappelboompje, maar we zaten nog wel tegen die kale witte wand aan te kijken.

Riet had al een wandkleedje opgehangen wat ze gekregen had van haar Maleise vriendin Nonni die het voor haar meegebracht had uit Miri, de stad in de Maleise provincie Sarawak op het eiland Borneo waar ze vandaan komt. Maar er was nog steeds veel lege ruimte, en ik kwam met het idee om daar wat foto’s op te hangen die ik zelf had gemaakt van de huizen waar we hebben gewoond in het buitenland. We zochten drie geschikte foto’s uit en een paar dagen gelegen werden ze afgeleverd.

We hadden ze af laten drukken op canvas zodat ze lijken op schilderijen. Het ophangen leverde wat problemen op want hoewel we special schroeven voor het aluminium handje hadden gekregen vond ik het zonde om er gaten in te maken en besloot ik van die haken te gebruiken die je kunt opplakken. Dat was niet meteen een succes want om de zoveel uur flikkerde er een foto naar beneden. Gelukkig raakten ze daarbij niet beschadigd maar het kostte toch de nodige moeite om het goed te krijgen. De truc bleek simpel, beter schoonmaken van de ondergrond door middel van Glassex.

En zo hangen er nu foto’s van ons huis op Sakhalin, ons appartement in Kuala Lumpur en onze riante villa in Manila:

 

Hello Fresh doos

We kregen een tijdje geleden van Robin een “probeer-bon” van Hello Fresh, een bedrijf wat we wel kenden van de reclame op de tv maar waar we nog nooit serieus aandacht aan hadden gegeven. Het bedrijf levert kant en klare dozen met recepten voor maaltijden en daarbij vrijwel alle ingrediënten, klaarmaken moet je dus wel nog steeds zelf doen maar je hoeft geen boodschappen te doen of te verzinnen wat je nu eens wilt gaan eten. Dat laatste doe je wanneer je de inhoud van de box samenstelt via de website van Hello Fresh.

Alle gemak dus voor mensen die weinig tijd hebben om boodschappen te doen maar niet echt iets voor ons, dachten we. De bon voor een gratis probeer-doos haalde ons toch over om gewoon eens te kijken wat het was. En die eerste doos leverde een aangename verrassing op, want niet alleen leverde Hello Fresh alles wat het beloofd had maar de maaltijden bleken allemaal ook nog eens heel erg lekker. En dus besloten we om regelmatiger van deze service gebruik te maken, gewoon voor de afwisseling want het zijn allemaal recepten die wij in ieder geval niet zo snel zouden verzinnen.

Voordeel van de service is ook dat je als je eenmaal lid bent via de website de levering gewoon een tijdje kunt pauzeren, je hoeft dus niet verplicht eens per week of zoiets een doos af te nemen. Het blijkt in ieder geval voor ons prima te werken en na een paar dozen kunnen wij in ieder geval zeggen dat de door ons gekozen maaltijden zonder uitzondering een succes waren. Zoals deze shakshuka:

En op het risico af dat we nu reclame maken voor Hello Fresh, het bevalt ons eigenlijk prima…

Loopfiets voor Gijsje

Riet had een tijdje geleden al een driewieler gekocht voor Gijsje waar ze bij ons mee zou kunnen spelen in de tuin. Ze was gewaarschuwd door haar zus Ans die hem had zien staan bij de Kringloopwinkel in Rijnsburg en meteen haastte Riet zich er naar toe om de driewieler te confisceren voor de somma van vijf euro. Jammer genoeg vond Gijsje de driewieler niet zo interessant als we hadden gehoopt, ze vond de loopfiets van nichtje Zoë veel leuker.

Riet maakte daar geen punt van, temeer omdat ze nog wat spaarpunten had van ik geloof de Ziggo, en in de catalogus van dingen die je met die punten kon aanschaffen stond ook een loopfietsje. De bestelling werd gedaan en vandaag werd het fietsje geleverd.

Nu maar hopen dat het beter in de smaak valt bij Gijsje als de driewieler…

Weer een shift thuis werken

Ik ben inmiddels al weer een week aan het werk en dat is nog steeds vanuit huis. De laatste berichten uit Irak geven een weinig hoopgevend beeld van de situatie rond het Corona-virus, het wordt daar in feite nog steeds met de dag erger en de kans dat er op korte termijn een terugkeer naar KAZ inzit lijkt steeds kleiner te worden. Dat gaat zoals het er nu uitziet zeker niet voor het eind van het jaar gebeuren en de verwachting is zelfs dat misschien het eerste kwartaal van het volgend jaar niet eens mogelijk zal zijn. Gezien het feit dat mijn contract loopt tot halverwege mei volgend jaar wordt het de vraag of ik überhaupt ooit nog terug zal keren naar KAZ.

Thuis werken voorlopig dus, en dat valt op dit moment helemaal niet mee door de extreme hitte waar Nederland op dit moment mee heeft te kampen. Mijn kamer op de tweede verdieping heeft weliswaar een raam wat open kan maar omdat de kamer zich op het zuiden en dus aan de zonkant bevindt is het er verschrikkelijk warm.

Er is nauwelijks ook verkoeling te krijgen want het tocht niet of nauwelijks in ons veel te goed geïsoleerde huis en het enige wat ik dus kan doen is een kleine ventilator op de hoek van mijn bureau zetten zodat ik in ieder geval daarvan nog een fris windje krijg.

Daarnaast valt het niet mee om te werken als je ook nog eens voortdurend geïnterrumpeerd wordt door een kat die over je bureau heen gaat lopen en uiteindelijk besluit om pontificaal bovenop je laptop en recht voor je beeldscherm een dutje te gaan doen…

Chinees straatje

Riet en ik hebben het allebei te pakken van de mini-Lego huisjes van het merk Loz wat we hebben gevonden op de Chinese site van AliExpress. Nog voordat we het eerste straatje compleet hadden was de volgende bestelling al de deur uit, deze keer voor een klein straatje met Chinese huisjes.

De leverancier van dit straatje was een andere dan die van de eerder bestelde huisjes en de levering liet ook behoorlijk lang op zich wachten. Nadat er bijna twee maanden waren verstreken na het mailtje waarin werd gemeld dat de bestelling was verzonden hadden we nog steeds niks gehoord en ik had eerlijk gezegd de moed al opgegeven dat we nog iets zouden horen. Maar net voordat ik bij AliExpress wilde melden dat we nog steeds niks hadden ontvangen kregen we een week geleden toch nog het verwachte pakje.

Deze huisjes waren nog leuker dan de vorige vanwege de vele details en we waren dan ook heel tevreden met het resultaat. Het bouwen had zelfs hier en daar de nodige hoofdbrekens gekost, zo heb ik een dakversiering met ringetjes anders opgelost want ik kreeg het met mijn te dikke vingers niet voor elkaar om het te doen zoals op het plaatje stond. En dit is het geworden:

Pannenkoeken

Vandaag was het een bijzondere oppasdag want onze kleindochter Gijsje zou vannacht weer bij ons blijven slapen omdat haar vader en moeder een bruiloft hadden in Groningen en daar zouden overnachten.

Oma zorgde (uiteraard) vanavond bij het eten voor iets wat Gijsje heel erg lekker vindt en dat was pannenkoeken. Nou zit daar wel een kleine voorgeschiedenis aan vast want de vorige keer dat Gijsje bij ons had overnacht hadden we ook pannenkoeken gegeten en dat liep niet zo best af.

Gijsje had met smaak zeker vier pannenkoeken naar binnen gewerkt en daar werden we in eerste instantie wel blij van, maar die blijdschap verdween ’s nachts toen ze wakker werd met buikpijn en vervolgens ons hele bed onderkotste. Gewaarschuwd door deze ervaring kreeg Gijsje vandaag dus niet meer dan twee pannenkoeken…

Uiteraard werd er voor het slapen gaan nog wel even door Opa voorgelezen.

Nieuws over het werk

Vandaag was er een plenaire meeting van het werk, de eerste met de nieuwe Managing Director. Het nieuws was niet alleen totaal onverwacht maar ook nog eens erg slecht.

Drie maanden geleden vond er binnen het bedrijf een grote reorganisatie plaats als gevolg van de toestand rond het Corona-virus en de gevolgen daarvan op de olie- en gas-markt. Het kon toen niet uitblijven dat er maatregelen getroffen moesten worden en die kwamen er ook, vrijwel alle projecten werden voorgoed of tijdelijk stilgelegd en veel mensen die direct bij die projecten betrokken waren moesten noodgedwongen vertrekken. Dit trof voornamelijk  ingehuurd personeel maar ook een aantal vaste mensen moesten terug naar hun moederbedrijf.

De gevolgen voor de IT-afdeling bleven beperkt tot het verlies van een paar arbeidsplaatsen en ik moest afscheid nemen van een paar collega’s, waaronder mijn maten Ali en Siva die beiden contractor waren en daarom hun plek moesten afstaan aan twee vaste mensen die anders overtollig waren geworden. Erg jammer, maar helaas niets aan te doen. De rest (waaronder ik) mocht blijven en de toenmalige Managing Director verzekerde ons dat de contracten van iedereen die mocht blijven zouden worden uitgediend. Voor mij persoonlijk was dat een garantie dat ik in ieder geval tot half mei 2021 bij BGC zou blijven, en mogelijk zat er zelfs nog een verlening in daarna.

Vandaag werd duidelijk dat die garantie een wassen neus was want het eerste wat de nieuwe Managing Director meedeelde was dat de helft van de nog aanwezige vierhonderd expats op korte termijn zal moeten vertrekken. Vrijwel alle banen die nu dubbel bezet zijn, zoals die van mij, zullen dan nog maar door één persoon bemand worden en die zal tegen aangepast salaris tot zeker het derde kwartaal van volgend jaar vanuit thuis gaan werken, op veertig mensen na die aanwezig moeten zijn op de fabriek.

Wat dat gaat betekenen voor mij hangt af van hoe het selectie-proces zal gaan plaatsvinden, en dat weten we nog niet. Misschien worden er mensen aangewezen, misschien komt er een sollicitatie-procedure, maar hoe het ook zij, er is dus een fifty-fifty kans dat ik per 1 februari 2021 al niet mee voor BGC zal werken. Dat betekent terug naar Shell en ook daar is de toekomst door de huidige situatie in de wereld en de olie- en gas-industrie in het bijzonder erg onzeker…

Bestelde E-bike eindelijk gearriveerd

Ik was al een tijdje aan het kijken naar een e-bike en ook Riet begon interesse te tonen want die maakte maar zelden gebruik van haar huidige fiets die ze een “onding” noemde. Ik dacht dat dat laatste overdreven was totdat ik een keer van haar fiets gebruik maakte omdat deze een grote mand voorop heeft zitten. Het bleek dat Riet beslist niet had overdreven, de fiets heeft drie versnellingen die of te licht of te zwaar zijn en de terugtrap-rem is helemaal een drama. We besloten zo’n drie maanden geleden om eens een kijkje te gaan nemen bij 12GoBiking, een grote wielerzaak in Moordrecht die een enorme keus heeft. Bovendien beschikt deze zaak over een inpandige testbaan en Robin had er tot redelijke tevredenheid ook al eens een fiets gekocht.

Hoewel we eigenlijk voor mij gingen kijken zag Riet meteen al een geschikte fiets die bovendien nog eens flink was afgeprijsd. Haar deal was dan ook binnen een half uur (inclusief proefritje) afgerond en aangezien de fiets gratis thuis kon worden bezorgd had Riet een paar dagen geleden al de beschikking over haar nieuwe e-bike, een Trek van het model Distinct+ 1.

Voor mij lag het wat ingewikkelder want de fiets die ik op het oog had, net als Riet ook een Trek maar van het model Allant+ 7, was niet op voorraad en moest besteld worden. De fiets werd besteld onder voorwaarde dat ik alsnog van de koop kon afzien als ik me ondertussen bedacht of de fiets na aankomst toch niet bleek te bevallen. De leveringsdatum werd een aantal keren uitgesteld mede door productieproblemen vanwege het Corona-virus, maar vorige week kreeg ik dan eindelijk bericht dat de fiets was gearriveerd en vandaag ging ik samen met Riet langs om hem te bekijken en een proefritje te maken.

De proefrit beviel uitstekend, de twijfels die ik had werden erdoor weggenomen en bovendien zag de fiets er gewoon hartstikke goed uit. Volgende week vrijdag, op de eerste vrije dag van mijn volgende verlofperiode, ga ik de fiets ophalen en ik ga hem gelijk goed inwijden want als het weer mee zit ben ik van plan hem naar huis te rijden vanaf de winkel Moordrecht…

Speeltuin Plaswijckpark

Martin en Sandra hadden aan Riet gevraagd of ze zin had om een dagje met hen en kleindochter Gijsje mee te gaan naar een speeltuin te gaan in de buurt van Rotterdam. Zelf ben ik nog steeds aan het werk maar het was voor Riet een mooi uitje. De speeltuin heette Plaswijckpark en is gelegen aan de noordkant van Rotterdam bij Hillegersberg.

Hier zijn een paar foto’s van het uitje:


Nieuwbouw aan de overkant

Recht tegenover ons huis ligt aan de andere kant van het kanaal een groot stuk braakliggende grond. Toen wij hier drie en een half jaar geleden kwamen wonen was er op het gedeelte achteraan wat tegen de grens van de bebouwing van het dorp aanligt net een begin gemaakt met nieuwe bebouwing. Inmiddels is er al een flink gedeelte van de nieuwe wijk De Horn gerealiseerd en sinds ongeveer een jaar helemaal bewoond.

De bedoeling was toen al dat de wijk zich zal gaan uitbreiden totdat het hele stuk wat begrenst wordt door de Vliet en het Oegstgeester Kanaal is bebouwd. Dat betekent dat er bij ons aan de overkant ook huizen gebouwd zullen gaan worden, maar niet alleen huizen want de planning laat zien dat er ook een appartementencomplex gebouwd zal gaan worden. 

Er was een tijd geleden al wat activiteit geweest op de plek waar het appartementencomplex moet gaan verrijzen maar het was beperkt tot het afgraven van grond. Een paar dagen geleden verschenen er weer vrachtwagens die nieuwe grond kwamen storten in de afgraving, en dat zou een sein kunnen zijn dat de werkzaamheden voor de bouw binnenkort zullen gaan beginnen.

E-Bike opgehaald

Het weerbericht was gunstig en het leek dan ook een prima dag om mijn nieuwe E-bike op te gaan halen in Moordrecht en deze vervolgens naar huis te rijden. Riet bracht me weg en de verwachting was dat ik snel na het ophalen van de fiets op weg zou kunnen gaan naar huis maar dat liep toch onverwacht even anders.

Nadat ik nog wat noodzakelijke accessoires had aangeschaft (een goedgekeurd kettingslot en snelbinders voor op de bagagedrager) en alles had afgerekend ging ik naar de werkplaats om de fiets op te halen. Daar aangekomen was er meteen een probleem, de accu bleek ondanks dat dat vorige week was afgesproken niet opgeladen en ik zou er met geen mogelijkheid mee thuis komen. Snel werd er geregeld dat de accu een half uur aan een snellader zou worden gelegd maar het betekende voor mij dus wachten met een bakkie automaat-koffie.

Na een half uur bleek de accu nog maar net genoeg opgeladen om mee thuis te komen (wat is dan het nut van een snellader zou je zeggen) maar ik besloot het er maar op te wagen. Ik was nog geen honderd meter op weg toen ik merkte dat het schakelen van de zevende naar de achtste versnelling niet goed ging en ik keerde dus om. In de werkplaats zou een monteur ernaar kijken maar het betekende weer wachten. Na een half uur piepte de bieper die je meekrijgt ten teken dat de fiets klaar stond, ik haalde hem op en ging weer op pad.

Deze keer was ik al bijna een kilometer onderweg toen ik merkte dat het probleem met de versnelling nog niet was verholpen. Er klonk nog steeds een luide klik bij het schakelen van de zevende naar de achtste versnelling en het leek alsof de ketting niet meteen goed om het tandwiel viel. Weer terug dus en weer zou een monteur ernaar kijken. Na weer een half uur wachten kreeg ik de fiets terug met de mededeling dat het nu beslist goed moest zijn. Door ervaring wijs geworden ging ik dit keer niet meteen op weg maar probeerde eerst de versnellingen op het parkeerterrein bij de winkel. En wat denk je, nog steeds niet goed!

Deze keer kwam de monteur zelf bij het gesprek en ik raadde hem aan het zelf eens op de weg te proberen aangezien hij in de werkplaats geen probleem had kunnen vinden. Hij bleef erg lang weg en ik vermoedde dus al dat hij toch wat had gevonden. En jawel, na weer een half uur wachttijd kwam hij terug met de mededeling dat het probleem was gevonden en verholpen, het bleek een braam op een schakel van de ketting te zijn. Die nu was weggevijld en het zou nu dus in orde moeten zijn.

Twee en een half uur na aankomst bij 12GoBiking kon ik dus eindelijk op weg met mijn nieuwe fiets. Een probleem was daarbij dat ondertussen de batterij van mijn telefoon zodanig leeg was dat ik geen gebruik meer kon maken van de routeplanner en ik moest dus zelf mijn weg naar huis zien te vinden. Dat lukte, zij het dat ik niet de kortste weg had kunnen vinden maar een iets langere weg via Zoetermeer.

Onderweg dacht ik eerst dat die veel geroemde trap-ondersteuning van E-bikes toch wel wat tegenviel want ik trapte me nog steeds de tandjes tegen de wind in. Totdat mijn oog op het display aan het stuur viel en ik zag dat ik in plaats van de met tegenwind gebruikelijke achttien of negentien kilometer per uur nu gewoon een soepel tempo reed van meer dan vijfentwintig kilometer per uur…

In Leiden kreeg ik toch nog een extra handicap want ondanks dat ik de ondersteuning op de zuinigste stand had staan (vandaar ook dat ik toch nog flink moest trappen met tegenwind) was daar de batterij leeg en moest ik het het laatste stuk doen zonder ondersteuning van de motor. Plusplunt was dat de fiets desondanks prima reed, alleen nu dus als een gewone fiets. De verhalen die ik had gehoord over E-bikes die zonder ondersteuning niet vooruit te branden zijn of heel zwaar trappen gaan dus voor deze fiets in ieder geval niet op.

Na een rit van precies twee uur was ik thuis en ging de fiets meteen aan de stekker om op te laden.