En weer naar de tandarts…

Ik heb sinds vorig jaar november regelmatig problemen gehad met mijn gebit, en dan hoofdzakelijk vanwege afgebroken kronen en ontstekingen waardoor ik meerdere wortelkanaalbehandelingen heb moeten ondergaan, nieuwe kronen en zelfs een brug hebben moeten laten plaatsen. En net toen ik dacht dat ik alle ellende nu wel een poosje zou hebben gehad kreeg ik vorige week toch weer een probleem, weer een kroon die spontaan doormidden brak.

Ik kon gelukkig gelijk bij de tandarts terecht, zij het niet bij mijn reguliere tandarts omdat die met vakantie was, maar bij een andere tandarts uit de praktijk. Na een eerste inventarisatie werd een afspraak gemaakt om het restant van de kroon te verwijderen en de voorbereidingen te treffen voor een nieuwe, iets dikkere kroon. De originele kroon was, net als op een na al mijn kronen, gezet door onze tandarts in Manila toen we daar woonden en blijkbaar was het materiaal wat aan de dunne kant geweest. Bij een eerdere kroon die was gebroken merkte mijn reguliere tandarts al op dat een kroon van net aan tien jaar het wel erg snel begaf.

Dat beloofd weinig goeds voor mijn andere “Filipijnse” kronen, maar goed, de afspraak met tandarts Visser was vandaag en zonder problemen werd de nog vast zittende helft van de afgebroken kroon verwijderd. Daarna werd de opbouw voor de kroon, die gelukkig onbeschadigd was gebleven, opnieuw gepolijst en moest ik ouderwets “happen”. Een afspraak voor het plaatsen van de nieuwe kroon komt als die is gearriveerd en dat hoor ik dus nog. De komende twee tot drie weken moet ik het met een noodkroon doen en hopen dat die blijft zitten…

Maas en de Lego

We hebben tegenwoordig op onze vaste oppasdag geen kind meer aan Maas. Ik heb zo ongeveer alles gebouwd wat we van Lego hadden en daar is Maas uren zoet mee. We hebben een kast ingeruimd beneden in de woonkamer met een heleboel Lego autootjes en boten om mee te spelen en op mijn kamer op de tweede verdieping, waar ik eigenlijk mijn “Lego werkplaats” heb ligt de treinrails. Ik hobbel dus vrijwel de hele dag met Maas mee van beneden naar boven om hem met alles te helpen want hij heeft nog niet de motoriek om zonder brokken met de Lego te kunnen spelen. Ik raap dus achter hem losse stukjes op en zet kapotte dingen weer in elkaar.

Als ik zeg dat ik alles heb gemaakt wat we van Lego hadden dan is dat overigens maar gedeeltelijk waar. Hoewel we (en met name Riet) ervan overtuigd waren dat we zorgvuldig met de Lego waren omgesprongen en alles inclusief de instructieboekjes hadden bewaard bleek dat in de praktijk tegen te vallen. Ik kon regelmatig niet verder omdat cruciale stukjes ontbraken maar de hoeveelheid Lego die nog los in de dozen ligt geeft ook aan dat we een heleboel boekjes missen. Oude foto’s hebben wel wat geholpen maar op dit moment ben ik door die mogelijkheden heen.

Om een idee te geven, er is nog een doos over met letterlijk tientallen onderstellen voor autootjes, wat aangeeft dat we veel meer autootjes hebben gehad dan waar ik nog instructies van heb. Ook van grotere blokken en grondplaten, bedoeld voor huisjes of zoiets, is er nog veel over en ik heb geen idee wat ik daarmee moet. Dat betekent niet dat ik niks meer ga doen, ik moet alleen mijn eigen creativiteit gaan gebruiken!

Aviodrome

Het stond al een tijdje op mijn lijstje, een bezoek aan het luchtvaartmuseum Aviodrome in Lelystad. Het was toevallig ter sprake gekomen tijdens een bezoek van onze vrienden Nico en Anja en ik sprak met Nico af om de eerstvolgende vrijdag te gaan. Dat was dus vandaag, en om een uur of half tien reden we met z’n tweeën naar het museum wat naast de luchthaven van Lelystad ligt, op ongeveer een uurtje rijden.

Dit was niet mijn eerste bezoek aan de luchthaven maar de laatste keer dateerde van juli 2005, dus bijna twintig jaar geleden. Toen was ik in gezelschap van Martin, mijn broer Alex en mijn vader. Veel was er niet veranderd, het zag er allemaal nog steeds vertrouwd uit al waren er wat vliegtuigen verplaatst van buiten naar binnen en andersom. Ook was de verzameling nu opgesteld in een logische route die het leuker maakte om alles te bekijken.

Vliegtuigen kijken is iets wat ik al vanaf mijn jongste jaren doe en zo’n museum is voor mij dan ook net zoiets als luilekkerland. We spendeerden dan ook een paar plezierige uurtjes met het bekijken van alles, met tussendoor nog tijd voor een bakkie op het terras buiten, wat prima kon omdat het ook nog eens prachtig weer was. Hoogtepunten wren voor mij toch wel de nu binnen opgestelde Constellation (“Connie”) en de kleine straaljagershow. En natuurlijk de hangaar T2 met daarin vliegtuigen die op dit moment opgeknapt en gerestaureerd worden, met een originele, nog vliegwaardige Douglas DC-2 in de kleuren van de beroemde “Uiver” van de KLM.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Onverwachts feestje

Vandaag hadden Riet en ik een onverwachts feestje. Een maandje geleden viel er namelijk een uitnodiging in de bus van mijn laatste baas Marcel. Hij vierde vandaag zijn vijfentwintig-jarig huwelijksfeest en had daarvoor ook de nodige collega’s uitgenodigd, en mij dus ook. Het feest was wel helemaal in Culemborg waar Marcel met zijn gezin wont in een prachtig herenhuis, en vooraf hadden Riet en ik nog even gekeken of er geen hotel in de buurt was waar we konden overnachten. Dat vonden we niet, Culemborg heeft blijkbaar geen hotels, dus we besloten om toch maar gewoon na het feest terug naar Rijnsburg te rijden.

We arriveerden ondanks dat we zelf vonden dat we aan de late kant waren als eerste gasten, maar al snel stroomden ook buren naar binnen. Die hadden blijkbaar gewacht tot er andere gasten waren gearriveerd om niet de eersten te zijn…

Langzaam aan liep het vol met gasten en het werd heel erg gezellig, niet in de laatste plaats omdat er veel oud-collega’s van mij waren waarmee ik kon bijpraten. Het gesprek ging met vrijwel alle collega’s hoofdzakelijk over de gang van zaken binnen Shell en met name de enorme reorganisatie die aan de gang is en waarbij vele collega’s het nieuws hebben gekregen dat ze mogen vertrekken. Er zijn er ook veel nog in onzekerheid en dat was duidelijk merkbaar in de gesprekken, wat mij overigens het gevoel gaf dat ik net op tijd weg ben. Dit heb ik de afgelopen jaren genoeg zelf meegemaakt en hoewel het voor mij altijd positief afliep herken ik die onzekerheid zolang je niet weet waar je aan toe bent.

Erg leuk was om mijn maat Hennie weer te zien. Hij woont nog steeds in Katwijk, in de Badstraat en dus vrijwel om de hoek van de Tramstraat waar ik ben geboren. Zijn vriendin Jennie is net als ik een geboren Katwijkse en we hebben ons dus vermaakt met uitzoeken of we elkaar ergens van kenden en of we soms gezamenlijke kennissen hadden. Wij kwamen niet erg ver, maar als ik het er met mijn moeder over ga hebben krijg ik vast en zeker veel meer informatie…

Riet naar Lissabon

Zoals gebruikelijk ieder jaar om deze tijd heeft Riet met een paar vriendinnen weer een paar dagen weg geboekt. Deze keer is hun keuze gevallen op Lissabon, en het hele gezelschap is vanmorgen per taxi vertrokken naar Schiphol.

Ook zoals gewoonlijk heeft Riet de vliegreis geregeld omdat ze daar het meest bedreven in is, en haar vriendin Jo heeft weer een appartement geregeld in de stad. Het was natuurlijk handig dat Riet en ik drie jaar geleden ook al in Lissabon waren geweest zodat Riet al een beetje de weg weet. Tenminste, dat zou je denken, maar ik heb er weinig vertrouwen in want Riet is bepaald niet goed in dat soort dingen. Dat bleek ook al wel tijdens het plannen waarbij ik heb geprobeerd om een handje te helpen. Zo wil ze zeker naar het terrasje waar we een paar keer hadden gezeten, en zo zijn er nog een paar attracties die ze heeft ingepland. Het belangrijkste verschil met ons bezoek eerder is wel dat ons hotel echt in het centrum was terwijl het appartement van de dames zich verder van het centrum bevindt, in feite zelfs helemaal aan de andere kant van de heuvel waarop het kasteel ligt.

Ze zullen zich trouwens best redden, want dat is alle voorgaande jaren ook prima gelukt bij hun tripjes naar Valencia, Rome, Malaga en Barcelona. En ik ben vast nog wel een stad vergeten. Hoe dan ook, aanstaande maandag zijn ze weer terug.

En weer een nieuwe kroon…

De tijdelijke kroon heeft het niet alleen prima gehouden de afgelopen weken maar zat ook nog eens comfortabel en dus onmerkbaar in mijn mond. Jammer dat het materiaal niet gemaakt is op langdurig gebruik anders zou je zeggen, laat maar zitten dat ding. Dat ging natuurlijk niet, de permanente vervanger voor de afgebroken kroon was inmiddels gearriveerd en ik had vanmorgen vroeg een afspraak om die te laten plaatsen.

Het verwijderen van de oude kroon kostte nog wat moeite, die ging er niet zonder wat boren van af, maar daarna was de nieuwe kroon snel geplaatst. De tandarts had vooraf nog gevraagd of verdoving nog nodig was maar ik heb inmiddels zoveel ervaring met het vervangen van afgebroken kronen dat ik weet dat dat een vrijwel pijnloos gebeuren is.

De kroon zit op zijn plek en de tandarts heeft nog even een inspectie van de rest van mij gebit gedaan waarbij wat tandsteen werd verwijderd. Ik vind het voorlopig wel welletjes en ik hoop dan ook dat mijn volgende bezoek gewoon de reguliere controle is over zes maanden…