Laat nieuws

Er gaan de laatste dagen heel veel geruchten rond in het KAZ kamp over wat er gaat gebeuren met ons bedrijf, want dat het niet goed gaat is duidelijk. De onderbrekingen van de laatste maanden en de evacuaties hebben natuurlijk gevolgen gehad voor de productie. Er is ook economische tegenwind omdat Iran ons dwars zit voor wat betreft de levering van gas aan het nationale netwerk, er wordt ook gas van Iran ingekocht en Iran pompt dat onder hogere druk in de leidingen waardoor ons gas wordt “weggedrukt”. En tenslotte is de chaos in de regering er de oorzaak van dat de Irakese overheid zijn rekeningen voor het geleverde gas niet betaalt.

Er wordt gespeculeerd over mogelijke personeelsreducties en dat zou, afhankelijk van hoeveel geld er van het Ministerie van Energie geleend kan worden, kunnen gaan om percentages tussen de twintig en de tachtig procent van het personeel, inclusief natuurlijk de expats. De grote vraag is wat er gaat gebeuren met de lopende projecten en welke afdelingen door de personeelsreductie getroffen zullen gaan worden. We zitten dus allemaal in spanning, ook al omdat de situatie door het Corona-virus nog eens aan het verslechteren is.

Vanavond toen ik na het avondeten terug kwam op mijn kamer na een redelijk relaxte werkdag keek ik zoals gewoonlijk nog even door mijn emails, en ik zag als eerste een bericht van mijn baas dat hij morgen niet naar Basrah komt. Zijn vlucht vanuit Dubai was om onduidelijke redenen gecanceld. Meteen daarna zag ik een urgente email van onze Managing Director en ik las daarin dat vanwege het Corona-virus besloten is om met onmiddellijke ingang het aantal mensen in Irak drastisch te verminderen.

Het gaat niet zozeer om de dreiging van het virus zelf (alhoewel veel van onze collega’s op vakantie geweest zijn in Iran waar de situatie dramatisch schijnt te zijn) maar omdat een eventuele evacuatie in geval van nood gevaar loopt. Koeweit heeft vorige week zijn grens met Irak al gesloten vanwege de virus-dreiging, waardoor een van de evacuatie-routes niet meer mogelijk is, en de verwachting is dat de luchtvaartmaatschappijen binnenkort zullen besluiten om niet meer op Basrah te vliegen. En dat zou betekenen dat we hier vast zouden zitten en dat mag natuurlijk niet gebeuren.

Dit alles houdt dus in dat ik voor de tweede opeenvolgende keer geëvacueerd zal gaan worden en de rest van mijn shift van thuis uit zal moeten werken. Ik weet nog niet wanneer ik vertrek maar dat in ieder geval in de komende dagen zijn. Ik ben in afwachting van bericht van het travel-team over het tijdstip van mijn vertrek en de vliegtickets.

Niet te geloven, maar ik ga dus alweer naar huis…

Bezoek

Een gezellig dagje op kantoor vandaag want ik had bezoek van een ouwe maat die ook hier werkt maar gestationeerd is in een kamp noordelijker van hier. Ik heb begin jaren 2000 toen ik in Leidschendam werkte met Aschwin in hetzelfde team gewerkt en toen hij dat team verliet voor een andere baan in Pernis heb ik een gedeelte van zijn werk overgenomen. Dat werk leverde me later de baan bij Sakhalin Energy op waarvoor we naar het Russische eiland Sakhalin verhuisden voor een paar jaar, dus ik heb goeie herinneringen aan onze samenwerking.

Af en toe kwamen we elkaar nog weleens tegen in Rijswijk, wat puur toevallig was omdat Aschwin ook op verscheidene plekken op de wereld gestationeerd is geweest. Het meest recent kwamen we elkaar vorig jaar tegen in het restaurant in het KAZ kamp toen hij arriveerde voor zijn nieuwe baan hier. Daarna zagen we elkaar nog sporadisch als hij eens in het KAZ kamp was.

Werkwijs spraken we elkaar wel regelmatig want een aantal van de dingen die ik hier doe zijn van belang voor het project wat Aschwin leidt en vandaag was hij over om iets te bespreken. We hadden al in januari een afspraak staan voor deze bespreking maar daar is door de evacuatie niets van gekomen en omdat we er via de telefoon niet uit waren gekomen besloten we de ontmoeting naar later te verschuiven en dat was dus vandaag.

En zoals gezegd, het werd gezellig, mede omdat het weekend is hier en ik dus de kamer voor mezelf had. Aschwin schoof bij aan een ander bureau en tussen het werk door hadden we eindelijk sinds jaren weer eens de tijd om bij te praten, met name over die goeie ouwe tijd in Leidschendam. Er passeerden heel wat namen de revue die we al bijna vergeten waren en er waren natuurlijk genoeg anekdotes om op te halen.

Al met al dus een prima dag vandaag met ook nog een extra lange sessie in de sportzaal, mogelijk gemaakt door het vrije uurtje wat we vrijdags mogen opnemen. En het was nog steak-night ook maar de T-bone steaks vielen tegen dus laten we het daar maar niet over hebben…

Weer in mijn eigen kamer

Vandaag is Surya vertrokken en dat betekent dat ik vanaf vandaag weer kan beschikken over de kamer die we met zijn tweeën delen. Tussen de middag na de lunch ben ik meegelopen met Surya naar onze kamer waar hij zijn koffers pakte en ik haalde mijn spulletjes op van mijn tijdelijke kamer. Daarna kreeg ik de sleutel van onze kamer  en ging Surya op weg naar de bussen.

Het is lekker om weer in mijn eigen kamer te zitten want ik kon weliswaar altijd bij Surya terecht als ik wat uit mijn kasten wilde halen maar het blijft toch lastig. En bovendien bleek dat ik niet echt goed meer op de hoogte was van wat ik allemaal in mijn kast had want het bleek dat ik helemaal geen shampoo meer heb. Gelukkig geen probleem want ik kon terecht in het kleine winkeltje in het kamp, of liever gezegd in de container die met een paar stellingen dienst doet als winkeltje. Daar kon ik alsnog een fles Head & Shoulders aanschaffen (grote fles voor de somma van vijf dollar dus alleszins redelijk dacht ik), en bovendien zag ik dat het eigenlijk onzin is om toiletartikelen mee te slepen vanuit Nederland want niet alleen hebben ze alles wat je nodig hebt maar ook nog eens van de merken die ikzelf altijd gebruik. Weer wat geleerd.

Het weer is de laatste dagen behoorlijk opgeknapt. Was het nog wat regenachtig toen ik aankwam en was het daarna fris door de straffe wind, gisteren is de wind gedraaid naar het noorden en ook in kracht afgenomen waardoor het nu aangenaam begint te worden. ’s Morgens vroeg is het nog wel koud, een graad of twaalf en dus nog wel weer voor een jas of vest, maar ’s middags loopt de temperatuur al weer lekker op tot ruim boven de twintig graden.

Ook de bewolking is verdwenen en hebben we blauwe luchten en volop zon. En het wordt de komende weken alleen maar warmer, lekker hoor!

Vanmiddag kreeg ik van mijn Irakese baas een vrucht in mijn handen geduwd die ik aanzag voor een soort appel. Hij wist de Engelse naam niet maar de Arabische naam is Roman. Ik zocht dat op en het bleek dus een granaatappel te zijn. Ik kan me niet herinneren die ooit gegeten te hebben dus ik ga dat morgen eens proberen.

Overdracht

Gisteren en vandaag zijn Surya, mijn kersverse back-to-back, en ikzelf bezig met het overdragen van werk. Hij draagt aan mij over wat hij de afgelopen vier weken heeft gedaan en ik vertel hem alle wetenswaardigheden waar we in januari niet aan toe zijn gekomen door de plotselinge evacuatie. En misschien is het zelfs wel handiger dat we dit achteraf, nadat hij zijn eerste zelfstandige shift heeft gehad, want nu heeft hij de nodige praktische vragen waar hij anders op een andere manier tegenaan was gelopen.

Het enige lastige voor mij is dat ik een tijdelijke werkplek moet zien te vinden want Surya zit natuurlijk aan het bureau wat ons is toegewezen. Gisteren was dat makkelijk omdat een van onze teamleden weer eens besloten had om zonder voorafgaande mededeling niet op het werk te verschijnen en vandaag kan ik het bureau van onze chef gebruiken na de middag want die gaat terug naar Dubai vandaag. De meeste tijd heb ik niet eens een bureau nodig want dan zitten Surya en ik samen in een vergaderkamer om onze overdracht te bespreken.

Hij had trouwens nog een aardig nieuwtje en dat is dat we nu opeens wel een telefoon van het bedrijf kunnen krijgen. Een SIM-kaart hadden we al maar je moest zelf voor een telefoon zorgen. In eerste instantie gebruikten we een ouwe Samsung van mijn toenmalige back-to-back maar toen die vertrok was ik genoodzaakt om voor een toestel te zorgen. Dat werd een simpele Nokia van AliExpress (voor twee tientjes of zoiets), maar die is nu dus vervangen door een wat uitgebreidere Nokia want we hebben er vanmiddag maar gelijk werk van gemaakt.

Gezellig is het ook weer, met name bij de lunch en het avondeten, en dat is altijd leuk. Er wordt zoals gewoonlijk weer heel wat afgelachen, met name om de verhalen van mijn ouwe maat John waarmee ik ook heb gewerkt op Sachalin.

Die heb ik trouwens gisteren te pakken genomen door een uitgeprinte en ingevulde parkeerboete op zijn fiets te plakken die hij altijd voor de deur van het kantoor stalt.

Ik hoorde dat hij stiekem aan het informeren was wie hem dat had geflikt maar hij had zelf wel een idee zei hij tegen Surya. Volgens hem was het of onze Nigeriaanse collega Dami of ik, maar hij dacht wel dat ik het was want, zo zei hij, Dami had er “de ballen niet voor”.

Ik heb overigens nog niks gehoord, tegen mij doet hij tot nu toe net of zijn neus bloedt…

Eerste werkdag

Gisteravond ben ik na het avondeten en het gebruikelijke telefoontje naar huis vrijwel meteen als een blok in slaap gevallen. Vanochtend was ik redelijk vroeg weer wakker waardoor ik even na vijf uur al aan het ontbijt zat in het restaurant.

Ik heb daarbij een tip opgevolgd die ik in een boek had gelezen, havermoutpap met honing, en dat is heel goed bevallen. Ik zat ook weer op mijn vertrouwde plekje waar ik eigenlijk altijd zit bij het ontbijt, een plek waar ik goed zicht heb op een van de aan de muur hangende tv’s zodat ik naar het ochtendnieuws kan kijken.

Wat me eigenlijk als eerste opviel toen ik naar het IT gebouw wandelde was dat het overdekte voetpad waarvan de aanleg al was begonnen voordat ik hier kwam nu eindelijk af is. Dat betekent dat we nu niet meer op de weg hoeven te lopen en dat is gezien de hoeveelheid zwaar verkeer die er over het fabrieksterrein rijdt toch wel een verbetering. En als het regent lopen we een stukje droog…

De werkdag verliep zoals verwacht, ik werd begroet door mijn Irakese collega’s toen ze binnenkwamen en met Surya, mijn back-to-back ben ik vrijwel de hele dag met het doornemen van de stand van zaken en het overnemen van lopende werkzaamheden. Het is toch wel weer heel fijn dat er tijdens mijn afwezigheid voor het eerst sinds maanden weer wat is gebeurd en ik niet meteen weer word geconfronteerd met een hele berg achterstallig werk.

We hoorden in de loop van de dag dat het Coronavirus ook in deze regio inmiddels het gesprek van de dag is. Dat komt doordat er in buurland Iran een enorme uitbraak gaande is die volgens de berichten hier veel ernstiger is dan de Iraanse overheid naar buiten brengt. Irak heeft dan ook een paar dagen geleden al alle grenzen met Iran gesloten en een aantal collega’s die een vakantietripje naar Iran (maar een kilometer of twintig van Basrah) hebben besloten dat toch maar niet te doen.

Vandaag werd ondanks dat bekend dat er in de stad Nayaf toch een besmettingsgeval is geconstateerd. Wij worden door ons management op de hoogte gehouden van de gang van zaken in Irak en er zijn wat voorzorgsmaatregelen getroffen zoals het overal plaatsen van flessen met ontsmettende reiniger voor je handen en we worden verzocht daar zoveel mogelijk gebruik van te maken. Dat het bedrijf alert is is logisch want er werken tenslotte mensen bij ons uit alle delen van de wereld en die vliegen van overal in. Er is met name al besloten dat Chinese collega’s thuis moeten blijven en niet mogen afreizen.

Maar gelukkig is er hier nog niks aan de hand, en als het waar is dat het Coronavirus niet kan overleven bij hogere temperaturen dan zitten we hier over een weekje of wat zeker goed…

Nieuw visum bij aankomst

Door de late aankomst in Dubai heb ik maar een kleine drie uurtjes kunnen slapen in het hotel voordat ik al weer naar de luchthaven werd gebracht voor de vlucht naar Basrah die zou vertrekken om even voor acht uur in de ochtend. Het enige vermeldenswaardige van mijn korte verblijf op de luchthaven van Dubai is dat er opvallend veel mensen rondliepen met van die mondmaskers op hun gezicht, en niet alleen Aziaten maar ook veel Europeanen.

Om negen uur plaatselijke tijd stond ik voor het eerst sinds bijna twee maanden weer op de luchthaven van Basrah. Mijn eerste actie daar was naar het visumloket voor het aanvragen van een nieuw visum. Na het tonen van alle papieren kreeg ik een aanvraagformulier om in te vullen. Geen idee waar dat voor nodig is in mijn  geval want mijn aanvraag was via het bedrijf allang gedaan, ik had alle benodigde papieren al bij me. Maar goed, nooit discussiëren over bureaucratie, dus vulde ik gewoon het formulier in, leverde de hele handel inclusief mijn paspoort in bij het loket en begaf me naar de wachtruimte waar de visums worden uitgereikt.

Die wachtruimte heeft een paar rijen met stoelen en helemaal vooraan zijn zes loketten. Daarachter zitten zes beambten en het werkt als volgt: Helemaal rechts zat een vrouwelijke beambte die alle paspoortaanvragen aangereikt kreeg van de beambte van het visumloket. Zij controleerde of alles was ingevuld en de alle benodigde papieren er waren en gaf dan die aanvraag door aan de beambte naast haar.

Die persoon legde dan zijn telefoon even neer om heel omslachtig een visumsticker in het paspoort te plakken en na enige tijd gaf hij dan de aanvraag door naar de persoon naast hem. Om een lang verhaal wat korter te maken, alle aanvragen verhuisden zo van rechts naar links door het rijtje beambten die allemaal blijkbaar iets deden, waarbij de vijfde de meeste tijd nodig had want die moest allerlei dingen met de hand op het visum schrijven.

Tenslotte belandde dan de afgehandelde aanvraag met paspoort bij de laatste persoon, de accountant stond er boven zijn loket. Daar werd een kwitantie geschreven in tweevoud en uiteindelijk riep hij dan je naam of iets wat daarop leek af. De afgeroepen persoon loopt dan naar het loket, betaalt de somma van 152 dollar contant en krijgt de kwitanties en zijn of haar paspoort met het nieuwe visum. Er waren vandaag ongeveer twintig visumaanvragen af te handelen, het eerste paspoort kwam na drie kwartier en het mijne pas na vijf kwartier. Ja, want er wordt ondertussen natuurlijk gewoon gerookt, gekletst en getelefoneerd, en af en toe loopt er iemand uit het rijtje weg en dan stokt de afhandeling daar een tijdje. Kort gezegd, geduld is daar een schone zaak…

Eenmaal in de aankomsthal stond zoals altijd het ontvangstcomité klaar en werden we naar ons transport gebracht. Deze keer werden we niet in bussen vervoerd naar KAZ maar in heel wat comfortabelere Toyota Landcruisers. Nou ja, voor zover je van comfortabel kunt spreken als je in de dik en zwaar kogelvrij vest zit. Onderweg was het nog gezellig want ik zat in de auto met een Griekse jongedame die met een team voor drie weken ons bedrijf bezoekt om een onafhankelijk onderzoek naar gebouwen en installaties. En wat denk je, we hadden onderweg nog een paar spetters regen ook!

Om twaalf uur arriveerde ik in het KAZ kamp waar ik een andere kamer kreeg toegewezen dan normaal want mijn back-to-back zit uiteraard nu in de kamer die we met zijn tweeën delen. Gelukkig is mijn tijdelijke kamer in hetzelfde gebouw, op dezelfde verdieping zelfs, alleen aan de overkant en aan de andere kant van de gang. Hier zit ik dus tot donderdag, dan gaat mijn back-to-back naar huis en kan ik mijn eigen kamer weer in.

Het uitzicht vanuit mijn tijdelijke kamer is wel wat beter dan vanuit mijn eigen kamer want vandaar kijk ik op het tegenoverliggende blok met kamers, hier heb ik een redelijk vrij zicht op de kant van het terrein die uitkijkt op de fabriek:

Ik ben vanmiddag naar kantoor gegaan waar de meeste tijd opging aan het bijkletsen met ouwe bekenden die ik nu al een heel tijdje niet had gezien. Tussendoor heb ik nog geprobeerd wat werk te doen en zelfs de eerste vergadering zit er al weer op. En de verwachte regen voor vanmiddag is helemaal uitgebleven (die schijnt in Nederland te zijn gevallen).

Vanavond wordt het in ieder geval een vroegertje want het gebrek aan slaap begon aan het eind van de middag duidelijk merkbaar te worden…

Hij mag weer!

Het inreisverbod voor Irak is al een week of wat opgeheven en dat betekent dat ik gewoon kan afreizen naar Basrah voor mijn volgende shift. Dat doe ik deze keer een paar dagen eerder dan gebruikelijk omdat ik dan een paar dagen samen met mijn nieuwe back-to-back in KAZ ben en dan kunnen we alsnog bijpraten, iets wat begin januari door de onverwachte evacuatie helemaal was mislukt.

Het heeft de afgelopen dagen nog wel wat voeten in aarde gehad voordat alles rond was voor mijn vertrek. Allereerst is in januari mijn visum verlopen en ik moest dus even de bevestiging krijgen van ons visum-team dat ik inderdaad zonder problemen een visum zou kunnen krijgen bij aankomst op de luchthaven. Ik heb de papieren al maar die zijn nog net geldig, en gelukkig bleek het daarmee te kunnen. Ook mijn Oil Field Pass, die nodig is om in Irak de olievelden te mogen betreden, was verlopen maar gelukkig kreeg ik gisteren bericht dat ik ook daarvoor een nieuwe krijg bij aankomst in Irak.

En dan was er nog even gedoe gisteren over mijn medische verklaring. Ook die was verlopen maar die heb ik in januari in Den Haag op het hoofdkantoor bij de medische dienst laten vernieuwen. Alleen bleek dat die informatie nog niet in het Irakese systeem stond vermeld en ik kreeg dan ook een berichtje van de reisplanners dat ik zo niet mocht afreizen. Gelukkig had ik een afschrift van die verklaring en die had ik ook al opgestuurd naar Personeelszaken in Irak maar die persoon had het systeem nog niet bijgewerkt. Ook dit kon gelukkig worden opgelost door een kopie van de verklaring naar de reisplanners te sturen als bewijs dat alles wel degelijk in orde was.

Ik was vanmorgen dan ook in principe klaar voor vertrek. Gisteravond had ik al een berichtje gekregen dat mijn Emirates taxi er op tijd zou staan en ik hoefde vandaag alleen nog maar afscheid van Riet te nemen. Dat moest al om tien uur want zij moest weg om haar taken als diaken te gaan vervullen. De taxi stond om kwart over elf al voor de deur en na een vlotte rit en een even vlotte doorstroming op een overvol Schiphol zat ik al om twaalf uur in de lounge aan de cappuccino.

Het vliegtuig naar Dubai zou om half drie vertrekken maar vanwege de late aankomst van het toestel was dat al verzet naar drie uur. Ik zag dat in de lounge en had net dus nog maar een bakkie getapt toen de boodschap op het scherm veranderde in “Ga naar de Gate”. Ik haastte me dus naar de gate (een slordig kwartiertje lopen vanaf de lounge) maar daar aangekomen hoorde ik dat de haast voor niks was geweest, de vertraging tot drie uur was nog steeds van kracht.

En ook drie uur werd niet gehaald want intussen was het weer drastisch verslechterd boven Schiphol. Door de stormachtige wind bleken er problemen te zijn ontstaan met het laden van het vliegtuig en dat resulteerde in een langere vertraging tot kwart voor vier. Uiteindelijk vertrokken we pas rond vier uur want het instappen begon ook al weer te laat en het duurt nu eenmaal even voor zo’n Airbus A380 bakbeest helemaal vol zit.

Maar goed, ik ben onderweg en als alles goed gaat ben ik rond een uur of een in Dubai waar ik dan hopelijk nog een paar uurtjes slaap kan pakken in het Emirates hotel voordat ik morgenochtend verder vlieg naar Basrah.

Terug naar de regen

Martin en ik moesten vanmorgen vroeg de auto terugbrengen naar het verhuurbedrijf, wat geen problemen opleverde behalve dat we ruim tien minuten moesten wachten voordat er iemand van de administratie kwam opdraven bij wie we de auto daadwerkelijk konden inleveren.

Het was vertrekdag vandaag wat betekende dat we om elf uur uit de huisjes moesten, maar we hadden een van de huisjes (dat van Robin) langer kunnen aanhouden, tot twee uur ’s middags, zodat we wat langer onze spullen konden opslaan en Gijsje nog een tijdje naar bed kon voordat we zouden vertrekken.

We brachten de ochtend en een deel van de middag weer lekker door op het strand van Cabana Beach, direkt aan het resort. De meeste koffers hadden we al in bewaring gegeven bij de receptie, en we hadden ook geregeld dat we voor vertrek tussen half vijf en kwart over vijf gebruik konden maken van de douches bij de receptie om ons daar op te frissen en om te kleden voor de reis.

De bus die ons naar de luchthaven bracht was er om half zes en na een rit langs verscheidene andere resorts om ook daar mensen op te pikken arriveerden we bij de luchthaven. Daar hadden we enig oponthoud voor het uitstappen omdat de bus van het gezelschap van André Hazes net voor ons was gearriveerd en dat hele gezelschap ging nog even uitgebreid op de foto voordat hun bus wegreed en wij konden uitstappen.

We hadden weer de “luxe” incheckbalie waar geen rij stond dus dat was zo gebeurd. Toevallig stond André Hazes met zijn vriendin Bridget Maasland ook net in te checken aan de balie naast ons, en op dat moment leek alles nog koek en ei met die twee want ze waren vrolijk en maakten nog een praatje met het personeel (de volgende dag lazen we in de krant dat ze uit elkaar waren…).

 

 

 

 

 

 

 

We hadden geen loungetoegang op de luchthaven van Curaçao, dat was wel effe een tegenvaller maar gelukkig was het er niet zo heel druk dus vonden we toch nog een leeg tafeltje waar Gijsje haar poffertjes kon opeten en wij ons bakkie koffie opdrinken. Het vliegtuig vertrok op tijd en weer zaten we comfortabel in onze “Deluxe” stoelen. Morgen zijn we weer terug in de kou met wind en regen…

Met de auto naar Jan Thiel

Vandaag ging de rit naar het strand van Jan Thiel, waar Robin al eerder was geweest en waar volgens hem leuke restaurantjes waren en een mooi strand met ook een heel mooi zwembad. Dat laatste bleek inderdaad het geval en we vonden mooie plekjes er vlakbij. Gijsje had het helemaal naar haar zin in het zwembad, meer dan in de zee die ze nog steeds toch wat eng vond.

We brachten de dag door met lekker liggen op de comfortabele strandbedden, af en toe een wandelingetje en kijken naar de rondwandelende leguaan die iedere keer kwam opdraven als er iemand wat zat te eten, om te kijken of er nog wat voor hem (of haar) overbleef. Aan het eind van de middag aten we op het strand in een van de restaurantjes waar we ook al weer makkelijk een plekje vonden omdat het bij Jan Thiel wel druk was maar niet zo druk als op de andere stranden gisteren. Misschien dat de Cruise-schepen weer waren vertrokken…

Hier een paar foto’s van deze dag. Als je op een foto klikt krijg je een grotere versie:

Op pad met de huurauto

We hadden al gehoord dat het niet makkelijk zou zijn om een huurauto te bemachtigen zoals we van plan waren. Er waren vanwege het Carnaval blijkbaar vrijwel geen huurauto’s meer in omloop op het eiland, tenminste, dat vertelde de hostess van TUI ons bij onze introductie-bijeenkomst en ook weer toen we de Jeep Safari gingen bespreken. Ze raadde ons aan het eens bij de balie van het resort te proberen, dat deden we en wat denk je, geen enkel probleem!

Het enige was dat we een tamelijk grote auto nodig hadden want we waren met vijf volwassenen en een peuter die in een autostoeltje moest. De mini-van die we op het oog hadden konden we niet krijgen maar wel een Nissan Qashqai die ook groot genoeg zou moeten zijn.

Vanmorgen om negen uur werden Martin en ik opgehaald bij de balie van het resort vanwaar we naar het autoverhuurbedrijf werden gebracht. Daar werd na enige discussie tussen de dame achter de balie en een service-monteur niet een Qashqai maar een X-Trail voorgereden, een flinke SUV met achterin een opklapbare bank zodat er plaats is voor zeven personen en dus groot zat voor ons.

Terug bij het resort laadden we onze strandspullen in en vertrokken in eerste instantie naar het Playa Porto Marie waar varkentjes los op het strand lopen. Eerst stopten we nog even bij de supermarkt waar we al eerder waren geweest, die lag op de route en we konden nu we de beschikking hadden over een auto mooi het een en ander aan drank, snacks en water inslaan voor de komende dagen. Het kraanwater is overigens wel te drinken op Curaçao maar echt lekker is het niet, vandaar dat we toch meestal water uit flessen dronken.

Na een mooie rit kwamen we daar aan en zagen meteen de varkens al liggen in de modder vlak bij de parkeerplaats. Varkentjes was niet de juiste benaming want het waren twee grote varkens, al liepen er ook wel wat kleine varkentjes rond. Met het strand zelf waren we gauw klaar want dat was overvol, er was geen enkele schaduwplek meer vrij en het leek ons geen goed idee om de hele dag in de volle zon te gaan zitten.

We besloten terug te lopen naar het restaurant bij de ingang van het strand om daar een bakkie te doen en dan verderop te gaan kijken bij de stranden van Grote Knip. Het probleem was hier hetzelfde als gisteren op Playa Grandi bij de schildpadden, er waren heel veel toeristen van Cruise-schepen hier gedropt en daarmee hadden we dus gewoon pech. Tijdens het koffiedrinken vermaakte Gijsje zich met de loslopende katten en de vele vogeltjes in de bomen die op een neergezet schoteltje suiker afkwamen. Geen wonder dat die kleine gele vogeltjes Suikerdiefjes werden genoemd…

Na een korte rit kwamen we aan bij het parkeerterrein van Grote Knip maar ook daar was het overvol, zij het dat dat daar ook kwam omdat een groot deel van het parkeerterrein wegens werkzaamheden was afgesloten. Robin kwam met wat achteraf een gouden tip bleek, we reden een stukje terug en namen de afslag naar Kleine Knip. Daar konden we niet alleen de auto redelijk eenvoudig kwijt maar er was ook nog plek op het strand.

Daar bleven we tot halverwege de middag, waarna we terug reden naar Mango Beach.

Jeep Safari

Omdat we de door ons uitgezochte excursie (een snorkeltocht) niet konden doen en we toch nog wel een excursie wilden doen viel de keuze op een Jeep Safari. We konden kiezen uit twee mogelijkheden, een route naar de westkant van het eiland en een route naar de oostkant, en we kozen voor de eerste. Omdat een Jeep Safari niet echt iets was voor Gijsje besloten we dat ik met de jongens de Jeep Safari zouden doen terwijl Riet, Sandra en Gijsje naar het vlakbij het resort gelegen dolfinarium zouden gaan.

Wij werden om kwart over acht met de Jeep opgehaald bij de receptie van het resort opgehaald. Er was nog een jong stel aan boord en het bleek dat met ons het gezelschap al compleet was. Onze chauffeur en gids Sylvian reed ons in eerste instantie naar een parkeerterrein bij de luchthaven HATO waar we de benodigde formulieren invulden en vandaar vertrokken voor de eigenlijke tocht.

Het eerste deel van de route voerde over de vlakte van Hato, gelegen aan de noordkant van het eiland. De zee had daar in de loop van miljoenen jaren een plateau uitgesleten wat tussen de ruwe Caribische Zee en een rotswand ligt. De natuur was indrukwekkend en al hobbelend reden we richting de westpunt van Curacao. Onderweg stopten we nog om een kijkje te nemen in een van de grotten die onder in de rotswand waren uitgesleten, waarbij het interessant was om overblijfselen te zien van de inheemse bevolking die de grotten als schuilplaatsen hadden gebruikt tegen de Spaanse slavenhalers. Tegenwoordig worden die grotten nog steeds gebruikt voor voodoo-rituelen waar we ook nog wat bewijzen van zagen, en de grot die we bezochten heette dan ook heel toepasselijk de Heksengrot.

De volgende stop was bij een van de achtendertig nog bestaande historische landhuizen op Curacao, het landhuis Savonet wat nu een museum is. Daarna maakten we nog een stop bij een “Boca”, een plek waar de ruwe zee een sleuf in de kust heeft geslagen waar de golven nu in grote fonteinen van spetters uiteen slaan. Aangekomen bij de westpunt reed de Jeep een stijle helling op naar de verlaten vuurtoren die daar staat, een spectaculaire klim en een bijna even spectaculaire afdaling terug naar de kustweg.

 

 

 

 

 

 

 

Voordat we naar onze lunchbestemming reden namen we eerst nog een kijkje bij Playa Grandi waar we zeeschildpadden zouden moeten kunnen zien vanaf een steiger. Die zagen we, maar het plezier werd behoorlijk vergald door de vele toeristen die daar gedropt waren vanuit de drie cruiseschepen die die dag in de haven van Willemstad lagen. We reden dan ook al snel door naar Playa Lagun waar de lunch op ons stond te wachten (onderweg al besteld door onze gids) in het bovenop de klif gelegen restaurant Bahia. Daarna was er anderhalf uur de tijd om even bij te komen op het strand beneden en de mogelijkheid om te snorkelen in de kleine baai. Ik had daarbij pech want mijn snorkelmasker functioneerde niet goed en ik kreeg al snel een tranend oog door het zoute water en ik hield het dank ook al snel voor gezien. De jongens hadden meer geluk en zagen nog heel wat vis.

Na Playa Lagun reden we terug naar Willemstad waarbij we onderweg alleen nog stopten om bij de zoutmeren bij de Jan Kok Baai flamingo’s te spotten. Op de eerste locatie waren ze er niet maar bij de tweede stop verderop in de buurt van St. Willibrordus hadden we meer succes. Onderweg kregen we overigens verscheidene hevige plensbuien over ons heen waarbij we maar ternauwernood droog bleven onder de overkapping van de Jeep. Om kwart voor vier ’s middags werden we weer afgeleverd bij het resort waar het weer prima was en we tot onze verbazing van de meisjes hoorden dat er daar alleen maar een paar spatjes regen was gevallen…

Gijsje had zich overigens prima vermaakt bij het Dolfinarium, met de walrussen, zeehonden en natuurlijk de dolfijnen.

Hazes

Afbeeldingsresultaat voor hazes cabana curacaoToen we aankwamen in het Kontiki Beach Resort zagen we op alle tv-schermen het bericht dat André Hazes vandaag zou optreden op het strand van Cabana Beach.

De afgelopen dagen zagen we al wat voorbereidingen en vandaag was een deel van het strand afgesloten omdat daar het podium voor het optreden werd opgebouwd. Hoewel Riet en Sandra toch wel nieuwsgierig waren zouden we niet naar het optreden gaan maar er werd wel de nodige drukte verwacht.

We hadden al de nodige beroering gemerkt want het gezelschap was een dag na ons gearriveerd en we hadden ze al zien zitten voor de lunch aan een lange tafel in het restaurant. En blijkbaar een pikant detail (zo hoorden we later), we hadden gisteravond de ex van Hazes met hun kind gezien toen die het restaurant “Hemingway” verderop aan het strand verlieten terwijl daar net aankwamen om wat te eten. Zelf ging het hele gebeuren langs me heen want ik ken die lui allemaal niet, maar vandaag bleek dat ook de Nederlandse roddelpers er lucht van had gekregen, zo bleek uit de kranten.

Hoe dan ook, we merkten in eerste instantie niet zoveel van het gebeuren zelf totdat om kwart over tien vanavond (Gijsje lag uiteraard allang op bed) het optreden begon. We hadden vooraf al gespeculeerd over de mogelijke geluidsoverlast maar de verwachting van iedereen behalve mijzelf was dat het wel mee zou vallen. Ik had de soundcheck gehoord en al geconcludeerd vanuit mijn eigen ervaring dat het wel eens een stuk luider zou kunnen zijn dan verwacht en dat bleek.

Niet alleen begon het dus erg laat, kwart over tien naast een resort vol met mensen met kleine kinderen, maar het geluid was inderdaad hard. Tot onze verbazing sliep Gijsje er in eerste instantie doorheen maar toen tijdens het afsluitende nummer, het was inmiddels bijna half een, werd er vuurwerk afgestoken en daar werd ze dan toch wakker van. Het werd na het optreden niet echt minder wat de herrie betreft want er was blijkbaar nog een soort van “after-party” dus het bleef tot de vroege uurtjes rumoerig.

Voor het eerst waren we dankbaar voor de jetlag waar we allemaal last van hadden want we zijn er toch nog grotendeels doorheen geslapen…

Naar Willemstad

Voor vandaag stond er een bezoekje aan Willemstad op het programma, om wat rond te kijken en eventueel nog wat kleine inkopen te doen. We wandelden allereerst naar de Handelskade waar we vanaf een terras een prachtig uitzicht hadden op het water en de Emma-brug. Na een lekker bakkie wandelden we over de brug naar de overkant om daar een kijkje te nemen bij het Fort en de nieuwe winkels daar:

Na de lunch op een terras in het centrum van de stad gingen we terug naar het resort op dezelfde manier als we waren gekomen: met een van de kleine busjes die over het hele eiland reden, allemaal met een min of meer vaste route en spotgoedkoop (een ritje naar Willemstad kostte 3 gulden per persoon, omgerekend net iets meer dan anderhalve euro).

De rest van de middag brachten we door bij het zwembad tussen de huisjes. En aan het eind van de middag vonden we aan het andere eind van Mango Beach boulevard een prima ijstentje:

Zon, zee en strand!

Onze kamer ligt op de eerste verdieping van het huisje en Martin, Sandra en Gijsje hebben de kamer naast ons en dat komt dus best uit. Helaas heeft Robin geen kamer in hetzelfde huisje maar hij zit op de eerste verdieping in een naastgelegen huisje. Jammer wel dat niemand een kamer op de begane grond heeft in verband met de direkte toegang tot het zwembad tussen de huisjes maar dat mag de pret niet drukken, en bovendien hadden we daar toch al onze twijfels over met Gijsje.

 

 

 

 

 

 

 

Het eerste wat we vanmorgen deden was gezamenlijk ontbijten in het restaurant van het resort, direkt gelegen aan het Cabana Beach. Na het uitgebreide ontbijt haalden we onze handdoeken op en gingen naar het strand van Cabana Beach om daar het grootste deel van de dag door te brengen.

Om tien uur ’s morgens bezochten Martin en ik de vertegenwoordigster van reisbureau TUI die iedere ochtend op het terras aanwezig zou zijn rond die tijd en waarvan we een introductie kregen tot Curaçao. Voor ons allebei was het niet nieuw want iedereen was al eerder op Curaçao geweest maar we hadden een paar vragen die we wilden stellen. Onze eerste vraag bleek al een probleem want het huren van een auto via TUI bleek vrijwel onmogelijk, door de enorme drukte rond Carnaval was er niks meer te krijgen. ook de excursie die we hadden willen doen kon niet want die was alleen op woensdag en dat is volgende week helaas onze vertrekdag.

We moeten ons dus nog maar eens bezinnen op verdere plannen maar voorlopig hebben we genoeg aan zon, zee en strand. En Gijsje lijkt het helemaal naar haar zin te hebben:

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik had vandaag nog wel een dringende boodschap te doen vandaag: ik had namelijk geen zwembroek bij me en dat is toch wel lastig met een strandvakantie. Uiteraard heb ik wel een zwembroek maar die ligt in mijn kamer in het KAZ-kamp in Basra. Ik had die uiteraard willen meenemen maar bij de snelle evacuatie uit Irak begin januari had ik alleen het hoognodige meegenomen en daar zat mijn zwembroek op dat moment niet bij. Omdat ik sindsdien niet meer in KAZ was terug geweest zat ik dus nu zonder zwembroek. Op zich geen probleem met alle winkeltjes op Mango Beach boulevard, maar daar betaal je natuurlijk wel de hoofdprijs zo bleek…

En er moesten nog meer boodschappen worden gedaan want we wilden toch wat voorraad inslaan voor ’s avonds op ons terras. Ik herinnerde me nog het supermarktje op een half uurtje lopen en samen met Robin en Martin wandelde ik daar halverwege de middag naar toe voor het inslaan van bier (Amstel Bright beviel ons allemaal heel goed), zakken chips en Martin schafte voor zichzelf nog gauw even een duikbril aan om te kunnen snorkelen.

Terug op Curaçao

Vertrekdag! We hadden afgesproken dat ik Martin, Sandra en Gijsje zou ophalen zodat ze niet zelf met de auto naar ons toe hoefden te komen, en onderweg pikte ik ook Robin op in de Collegiantenstraat. De taxibus arriveerde om tien voor half tien om ons naar Schiphol te brengen maar dat ging niet zomaar want het beloofde kinderstoeltje voor Gijsje zat er niet in. We moesten dus nog snel even ons eigen stoeltje beschikbaar stellen en nu maar hopen dat dat inderdaad in de taxi zal zitten als we na de vakantie op Schiphol weer worden opgehaald..

Omdat we Deluxe tickets hebben konden we op Schiphol bij een aparte balie inchecken en konden we voor vertrek gebruik maken van de Aspire Lounge. Met name dat laatste is natuurlijk wel lekker omdat er redelijk goeie stoelen zijn en genoeg te eten en drinken om comfortabel het tijdstip van vertrek af te wachten.

De rit naar het vliegtuig ging helaas per bus en dat was niet gepland want we liepen al min of meer in onze vakantiekleren, die duidelijk niet geschikt waren voor het Nederlandse klimaat van vandaag. Het waaide behoorlijk, het was koud en het regende ook nog eens ijswater dus tijdens het wachten bij de vliegtuigtrap raakten we behoorlijk verkleumd.

Eenmaal binnen was het comfortabele gevoel weer snel terug want we hadden luxe stoelen, vergelijkbaar met business class. We werden dan ook de hele lange vlucht (negen uur en drie kwartier) flink in de watten gelegd, en met name voor Sandra en Martin was dat een zegen want er was nu voldoende speelruimte voor Gijsje en de vlucht verliep dan ook bijna probleemloos. Ik zeg bijna, want een halfuur voor aankomst moest Gijsje toch nog een paar keer overgeven maar dankzij een flink aantal kotszakjes en de zeer behulpzame stewards en stewardessen werd dat opgelost.

Op de luchthaven HATO op Curaçao werden we opgewacht door het ontvangstcomité van TUI. We moesten nog best lang wachten voor de bus omdat er meerdere vakantiegangers voor andere resorts ook meegingen en het duurde even voordat iedereen was verzameld. Maar gelukkig was het Kontiki Beach Resort net even buiten Willemstad bij Mango Bay al de tweede stop en zo arriveerden we daar even na achten in de avond.

Riet, Robin en ik gingen nog snel even wat eten nadat we ons hadden geïnstalleerd maar we lagen allemaal redelijk bekaf toch erg vroeg op bed vanwege het tijdsverschil met Nederland van vijf uur.

Morgen gaat de vakantie pas echt beginnen!