Werkdag in Dubai

Zoals ik al had verwacht werd dat uitslapen niks vanmorgen. Ik was gisteravond tot bij elven opgebleven maar vanwege het tijdsverschil van een uur met Basrah was het voor mij eigenlijk pas tien uur en dus nog steeds heel vroeg. Niet gek natuurlijk aangezien ik de afgelopen vier weken ononderbroken iedere avond om half tien het licht al uitdeed. Ik was vanmorgen dan ook om zes uur op, wat naar Basrah-tijd vertaald vijf uur is en dus mijn gewone tijd van opstaan. Ik hoefde me alleen niet te haasten naar het restaurant voor het ontbijt vandaag want ik werd pas rond half negen op het kantoor waar ik moest zijn verwacht en dat gebouw is vijf minuten lopen vanaf het hotel.

Er was bij het ontbijt in het hotel overigens wel een verrassing want ik was om half acht de enige, het hele restaurant was leeg! Dat ben ik niet gewend want normaal gesproken is het er altijd hartstikke druk om die tijd, maar vanwege de Eid-viering was het hotel vrijwel leeg hoorde ik. Heel veel kantoren in Dubai zijn de hele week gesloten en aangezien het Radisson Blu een echt zaken-hotel is wat het niet zozeer van de toeristen moet hebben was het dus ongewoon rustig.

De werkdag verliep prima en was zeker nuttig, iets wat mijn gastheren ook vonden want ze stelden voor dat ik de komende maanden niet alleen aan het einde van mijn shift maar ook aan het begin zou komen voor besprekingen. Op zich een prima plan lijkt mij maar dat moet ik natuurlijk wel even met mijn bazen overleggen. Het uitzicht vanaf mijn werkplek was werkelijk schitterend, maar hoe mooi ook, ik ben halverwege de middag uitgeweken naar de dichtstbijzijnde Costa Coffee om daar nog wat te werken want de WiFi in het kantoorgebouw was niet vooruit te branden.

Aan het eind van de dag had ik afgesproken met twee collega’s om nog even wat te drinken in de bar van het Radisson Blu hotel. Een van de twee is mijn collega Paul die gestationeerd is in het kantoor van onze contracteer, maar helaas heeft hij besloten om zijn contract te beëindigen. Hij werkt op contractbasis en is niet tevreden over de voorwaarden in zijn contract. Heel jammer voor mij want ik kon het prima met Paul vinden en ik zal zijn inbreng als “onze oren en ogen in Dubai” zeker gaan missen. Hij wordt wel weer vervangen maar de vraag is dan altijd of er met de nieuwe persoon ook zo’n klik is.

Teruglopend naar mijn hotelkamer zag ik door het raam het verlichte kantoorgebouw waar ik vandaag heb gewerkt, en dat vond ik mooi genoeg voor een fotootje. Ik heb nog lekker een paar uurtjes geslapen op mijn hotelkamer. want ik word vannacht om twee uur word ik opgehaald door een limousine van de Emirates chauffeur service. Ik ga zo nog even douchen en dan is het wachten tot de auto arriveert.

Gewijzigde plannen

Mijn laatste werkdag in KAZ begon met slecht nieuws. Onze contactpersoon bij het bedrijf in Sharjah waar ik morgen naar toe zou gaan stuurde een mailtje met de mededeling dat ze de meeting willen verzetten naar de 28e want vanwege de Eid al-Adha viering zijn veel mensen er niet. Ik was daar flink pissig over want dat had ik juist nog gevraagd toen we deze meeting regelden en toen was het nog geen probleem. Had je dat niet eerder kunnen bedenken zou je zeggen, nietwaar.

Gelukkig heb ik een plan B en dat is in plaats van naar Sharjah naar het bedrijf in Dubai. Daar had ik eigenlijk toch al naar toe gewild maar vanwege dezelfde Eid al-Adha viering had ik daarvan afgezien. Het was snel geregeld en dat is maar goed ook want ik had mijn vluchten al gewijzigd en een hotel geregeld in Dubai.

Omdat ons konvooi pas om kwart voor een zou vertrekken ben ik vanmorgen nog gewoon een paar uurtjes naar kantoor geweest, ondanks dat vandaag eigenlijk mijn eerste officiële vrije dag is. Rond kwart over tien ben ik op mijn gemak teruggewandeld naar het kamp om de laatste dingen in te pakken, mijn spullen in mijn kasten te bergen en mijn kamer leeg te ruimen zodat die gedurende mijn afwezigheid gebruikt kan worden. Ik had ook nog mooi de tijd om te lunchen voor vertrek en om even over half een zat ik, met kogelvrij vest aan, in de bus. De foto hieronder is door het raam van de bus gemaakt, de voorste auto is het escorte van ons konvooi van vier bussen.

Zoals ik al had verwacht waren de veiligheidsmaatregelen op de luchthaven nog draconischer dan ze normaal al zijn, dankzij dat incident met die bermbom. Nu moesten echt bij iedere check de laptops en iPads uit de koffers en er is een extra controle bijgekomen. Nu controleren ze op het moment dat je de slurf ingaat nog gauw even je visum, en dat is dus checkpunt nummer negen, als je de gewone paspoortcontrole meerekent. Ja, effe snel het vliegtuig in is er hier niet bij…

De reis zelf verliep zoals gewoonlijk zonder vertraging en zonder problemen, en bij half acht was ik in het Radisson Blu hotel in Dubai Media City. Morgen kan ik uitslapen, ik hoef pas om zeven uur op. Wat een luxe!

Op de lijst

Er worden hier en daar op het terrein waar de kantoorgebouwen staan pogingen ondernomen om toch nog wat te laten groeien of het aanwezige groen er redelijk bij te laten staan. Daarvoor zijn er sproei-installaties aangelegd die overigens allemaal lekken als een gieter en maar spaarzaam aanstaan.

Bij een van de plekken waar we iedere dag langs lopen en waar geprobeerd wordt iets van gras te laten groeien ontstaat regelmatig door het sproeien plasjes water, wat veroorzaakt wordt door de keiharde grond waardoor het water maar langzaam wegzakt. Als we er ’s middags op weg naar huis langs komen dan zien we steevast een heleboel vogeltjes zitten bij het water. Ik probeer al weken om er een keer een foto van te maken maar telkens als we vlakbij genoeg komen dan vliegt het hele stel op. Gisteren is het zowaar een keer gelukt om een groepje op de foto te krijgen wat deze keer niet bij het water zit (er lagen geen plassen) maar in de schaduw van een van de weinige bomen.

Voor vandaag was er maar een ding belangrijk en dat was om de mail in de gaten te houden rond half drie ’s middags. Dan wordt het schema van de konvooien voor morgen rondgestuurd met de namen van iedereen die meegaat, en het is natuurlijk wel de bedoeling dat mijn naam vermeld staat bij een van de konvooien die naar de luchthaven gaan.

Dat bleek weer het geval (het gaat door een nieuw systeem tegenwoordig bijna nooit meer mis), het konvooi met mijn naam erbij vertrekt om kwart voor een. Ik hoef dus nu alleen nog maar vanavond mijn reistas in te pakken en morgen te zorgen dat ik op tijd bij de bus ben.

Ingecheckt

Het was vanmiddag al weer zover, tijd om in te checken voor mijn vlucht vanuit Basrah naar Dubai. Die vertrekt woensdagmiddag om vijf voor half vijf en dat betekent dat ik vanaf vanmiddag half vijf online kon inchecken. Ik maak daar altijd gebruik van omdat ik dan eventueel nog van stoel kan wijzigen als ik dat zou willen (soms wel, soms niet) en ik kan dan eventueel mijn boarding pass alvast printen.

Normaal gesproken doe ik dat vrijwel nooit meer, ik doe alles elektronisch. Dat betekent dat ik een link naar mijn boarding pass laat sturen via e-mail zodat ik die wanneer nodig kan uitprinten maar dat doe ik alleen als dat echt nodig is. Ik laat mijn boarding pass meestal in elektronisch formaat opsturen zodat ik hem op mijn telefoon kan opslaan. En omdat mijn iWatch is gekoppeld aan mijn iPhone heb ik de QR code van mijn boarding pass zelfs op mijn horloge zodat ik op de meeste luchthavens alleen maar mijn horloge onder de scanner hoef te houden, of anders kan ik gewoon de boarding pass op mijn telefoon laten zien.

Hier werkt dat allemaal niet. Je wordt onderweg naar de luchthaven verscheidene keren gecontroleerd waarbij je je paspoort en ticket of boarding pass moet laten zien en elektronische versies op iPad of iPhone worden veelal niet geaccepteerd. En aangezien het laatste wat je wilt is gelazer met je papieren op weg naar de luchthaven neem ik net als iedereen geen enkel risico en print gewoon alles uit. Daarnaast zorg ik altijd dat ik alle reisdocumenten ook nog eens op mijn iPad heb staan zodat ik in geval van nood altijd wat heb om op terug te vallen.

Dat laatste heb ik overigens nog nooit nodig gehad en ik ga er vanuit dat dat ook nu niet het geval is. Hoe dan ook, de voorbereidingen voor mijn vertrek zijn begonnen!

Eid al-Adha

Eid al-Adha, in Nederland het Offerfeest genoemd, is het tweede eid-feest in de islam en is de viering om te gedenken dat de profeet Ibrahim bereid was zijn zoon te offeren voor God. Dit verhaal is hetzelfde verhaal als in de Christelijke Bijbel, met als verschil dat in de Koran de naam van de zoon niet wordt genoemd terwijl in de Bijbel Abrahams zoon Isaak wordt genoemd wordt. Het verhaal komt veelal overeen.

De islam kent in feite twee grote feesten, Eid al-Adha geldt als het grote feest terwijl Eid al-Fitr (in Nederland het Suikerfeest) het kleine feest wordt genoemd. Het feest van Eid al-Adha duurt vier dagen en valt op de 10e dag van de Hadj-maand, de maand waarin de Pelgrimstocht naar Mekka dient te worden gemaakt,

Op de eerste dag is er een extra gezamenlijk gebed, waarna er een preek is in de moskee waarbij iedereen zich in zijn mooiste, zo mogelijk nieuwe kleren moet steken. Het feest moet moslims eraan herinneren dat ze zo nodig alles moeten opofferen voor God naar het voorbeeld van Ibrahim (Abraham dus).

Wij hebben de komende week een hele rustige werkweek want onze Irakese collega’s zijn allemaal de hele week vrij om Eid al-Adha te vieren. Gisteravond vonden we in het restaurant op de tafels een brief met de mededeling dta er deze week geen huishoudelijke diensten zullen zijn. Dat betekent dat de kamers niet worden schoongemaakt, er geen handdoeken worden verschoond en geen bedden opgemaakt. Gelukkig gaat de wasservice wel gewoon door en dat komt best uit want ik heb nog een zak klaar staan voor morgen…

Het serieuze aftellen is nu overigens ook begonnen want ik heb nog maar drie dagen te gaan, vandaag meegerekend. Nou ja, ik ga waarschijnlijk woensdagochtend ook nog wel even langs kantoor maar dat is maar een paar uurtjes want ik verwacht dat we net na het middaguur naar de luchthaven vertrekken.

Muziek

Vandaag kwam het bericht dat de situatie veilig genoeg wordt geacht om de transporten te hervatten met ingang van morgen. Dat betekent in feite dat het nu weer echt “business as usual is”, en het is ook een geruststelling al zal het hier natuurlijk nooit echt veilig zijn. We hebben tijdens de HEAT training eerder deze week geleerd dat vrijwel ieder land op de wereld werkt met hetzelfde veiligheidssysteem, aangeduid met de kleuren groen (veilig), oranje (verhoogd risico), rood (hoog risico) en zwart (extreem hoog risico). In Irak werkt dat niet, hier wordt wel hetzelfde systeem gehanteerd maar de normen die in andere landen voor niveau zwart gelden zijn hier van toepassing op niveau groen. Ik bedoel maar…

Vanmiddag kwam mijn maat Dennis, die normaal gesproken in een ander gebouw zit, bij mij op de kamer zitten. Hij zocht een rustig plekje want hij had wat programmeerwerk te doen waarbij hij zich moest kunnen concentreren en waar hij zat was het nogal rumoerig.

Ik zit alleen op mijn kamer nu alle “locals” vrij zijn en dat is dus in principe lekker rustig. Maar ja, Dennis en ik maken er eigenlijk altijd een zootje van. Allereerst hebben we even contact opgenomen onze gezamenlijke voormalige collega Gin in het kantoor in Amsterdam. We deden haar de groeten en stuurden haar de foto die hiernaast staat.

Daarna werd het tijd voor muziek. Dennis en ik hebben vrijwel dezelfde smaak en het werd dus een middagje met heavy metal en hardrock, aangevuld met Nederlandse meezingers die we luidkeels hebben zitten meebrullen. Je moet toch wat als je ver van huis bent en lange dagen moet werken, nietwaar.

Geen idee trouwens of er van dat programmeren nou nog wat terecht is gekomen…

Schone was

De situatie is onveranderd na het incident met het IED (Improvised Explosive Device oftewel een geïmproviseerd explosief), het is rustig in het kamp maar er zijn nog steeds geen transporten behalve van en naar de luchthaven tot nader order. In feite is het gewoon “business as usual”.

Het wordt de komende week wat het werk betreft in ieder geval erg rustig want de “locals” (onze Irakese collega’s) hebben vanaf vandaag tot en met volgend weekend vrij want volgende week vieren ze Eid al-Adha. Ik heb vandaag dan ook al afscheid genomen van mijn Irakese kamergenoten want die zie ik deze shift niet meer.

Vandaag is officieel mijn laatste week alweer ingegaan en ik ben dus al voorzichtig begonnen met aftellen. Dat mag, want ik zit al twee dagen in “single digits”, minder dan tien dagen te gaan, wat iedereen als een mijlpaal beschouwd.

Het was vandaag ook weer een wasdag, al hoef ik daar zelf weinig aan te doen. Ik verzamel mijn vuile was, stop dat in de daarvoor bestemde waszak en gooi die als ik ’s morgens weg ga op de gang tegen mijn kamerdeur. Die zak wordt dan opgehaald, de was die erin zit wordt gedaan  en als ik terug bij mijn kamer kom hangt de zak met de schone was aan mijn deurknop. Het enige probleem is eigenlijk dat de meeste was meestal alleen is opgevouwen en alleen overhemden provisorisch worden gestreken. 

Ja, dat betekent inderdaad dat je er zelfs met schone kleren toch een beetje sjofel bijloopt, maar ja, iedereen heeft hetzelfde probleem dus het valt eigenlijk niet eens meer op…

 

Incident

Er was vanmorgen voor het eerst deze shift bewolking te zien. Tot nu toe was er iedere morgen een stralend zonnetje te zien maar vandaag dus niet, al duurde het maar een uurtje na zonsopgang voordat de zon al weer volop scheen. De bewolking was min of meer onverwacht omdat normaal gesproken de wind daarvoor eerst naar het zuiden draait en er vochtige lucht deze kant op komt, maar de wind zit al sinds ik hier aankwam stevig in de noord-hoek en dat was vandaag niet anders.

Het was ook figuurlijk gesproken een beetje een somber begin van de dag want er is gistermiddag een tamelijk ernstig incident geweest. We hoorden er gisteravond om kwart over negen pas van via een e-mailtje van onze beveiliging en hoewel er niet werd vermeld wat er nou precies gebeurd was werd er wel gemeld dat voorlopig alle transporten werden stilgelegd. Zelfs transporten naar de luchthaven werden in ieder geval in de ochtend opgeschort, hangende een onderzoek. Iedereen was vanmorgen uiteraard stik-nieuwsgierig naar wat er nou precies gebeurd was maar we werden maar spaarzaam op de hoogte gehouden dus dat bleef lang onbekend. Wel kregen we halverwege de ochtend te horen dat de transporten van en naar de luchthaven werden hervat (wat goed nieuws was voor degenen die ’s middags zouden vertrekken) maar alle andere transporten nog niet.

Toevallig had ik aan het eind van de middag een HEAT opfriscursus. Dat heeft niks te maken met de hitte hier want HEAT staat voor Hostile Environment Assessment Training, oftewel een training over hoe je je moet gedragen in een vijandige omgeving. Tijdens deze training hoorden we pas wat er nou werkelijk gebeurd was. Het bleek dat er een aanslag met een bermbom was geweest op een transport wat net mensen had afgezet op de luchthaven en op de terugweg was. Het was geen transport van ons maar wel van een internationaal bedrijf. De getroffen auto was aan de zijkant waar de bom was ontploft helemaal geperforeerd maar er was niets door de bepantsering (dezelfde die in de auto’s van onze transporten zit) heen gekomen en er was dan ook niemand gewond geraakt. De bom was ook niet krachtig maar meer bedoeld om schrik aan te jagen, dat vermoeden ze tenminste.

Het onderzoek naar het waarom is nog een grote vraag. Het kan een terroristische aanslag zijn maar evengoed een aanslag door een concurrerend bedrijf, want dat komt hier ook voor. Hoe dan ook, voorlopig gaan in ieder geval de transporten van en naar de luchthaven nog gewoon door en dat is voor ons hier in het kamp het belangrijkste…

Water

Het viel vanmorgen toen ik bij het IT-gebouw arriveerde meteen op, de hoeveelheid dooie sprinkhanen voor de deur en in de hal was enorm afgenomen. Lagen er gisteren nog grote hoeveelheden lijken bij de deur en in de hal, vandaag waren dat er nog maar een paar, hooguit enkele tientallen. Hopelijk is dit het teken dat de sprinkhanenplaag over is, want dan kunnen we ons klaar gaan maken voor de volgende plaag die zich de komende weken ongetwijfeld gaat aandienen: vliegen…

We hebben op dit moment een groter probleem en dat is de watervoorziening. Omdat het kraanwater hier nu eenmaal niet te drinken is wordt er normaal gesproken regelmatig water geleverd in de vorm van verpakkingen met plastic flesjes en van die grote 25-liter flessen. De geleverde voorraad wordt simpelweg in de hal neergezet achter de voordeur en dan is het graaien om een voorraadje te bemachtigen. Ben je te laat dan grijp je mis dus we proberen altijd om voor onze kamer een voorraadje aan te leggen zodat we een paar dagen vooruit kunnen, en dan is het hopen dat we het redden tot aan de volgende levering.

De laatste weken zijn er twee grote problemen met de waterlevering. Ten eerste wordt er minder vaak geleverd en ten tweede hebben we een grote groep bouwvakkers in het gebouw die ook uit dezelfde voorraad mee moeten delen. Het gebeurd dan ook regelmatig dat de voorraad drinkwater in het gebouw op is en er nog geen zicht is op een nieuwe levering. En als dat in het weekend gebeurd is dat helemaal vervelend want dan is het wachten tot zondag.

Nu hebben we wel een noodoplossing, want in onze kamers in het kamp worden we wel heel goed bevoorraad. Ik heb bijvoorbeeld op dit moment zo’n zeven pakken met flesjes staan, in totaal zo’n tachtig stuks van een halve liter per stuk. Er zijn al collega’s geweest die dan maar zo’n pak meezeulen van het kamp naar kantoor want veel meer keus hebben we niet. Het is in dit klimaat bittere noodzaak om zeker drie liter water per dag te drinken en we maken ons dan ook al zorgen over volgende week want dan is het de viering van Eid al-Adha. Dan zijn alle Irakezen vrij, wat waarschijnlijk ook betekent dat er geen waterleveranties zullen gaan plaatsvinden, en we raken al weer aardig los…

Hopelijk krijgen we nog een leverantie voordat ze allemaal aan hun stutten trekken, en zo niet dan wordt het sjouwen vanaf het kamp…

Van dag tot dag

Het is nog steeds (zelfs na meer dan een jaar) bijna onmogelijk om zonder er eerst even over na te denken te zeggen wat voor dag het is. Dat komt natuurlijk doordat we alle dagen werken en daardoor af en toe de draad kwijt raken, maar niet minder verwarrend is na al die tijd nog steeds het verschoven weekend. Aangezien het weekend hier op vrijdag en zaterdag valt is zondag de eerste werkdag van de week voor de locals. Maar voor mij voelt het als een maandag in plaats van een zondag, en ik ben daarin echt niet de enige, vrijwel al mijn expat collega’s hebben hetzelfde.

We houden dan ook de dagen op een heel andere manier bij die voor ons veel gemakkelijker is, en dat is aan de hand van de specialiteit van de dag in het restaurant. De twee dagen die er voor mij uitspringen zijn de woensdag, “Hamburger Night”, en de vrijdag, “Steak Night”. De hamburger met patat op woensdag vervangt voor mij de “patatdag” thuis die altijd op vrijdagavond is. De biefstukken op vrijdagavond zijn ook beslist de moeite waard en deze twee avonden zijn dan ook de avonden waar het de rest van de week om draait.

Op zondag hebben we “Roast Beef Night” maar ik sla de rosbief altijd over ook al ziet die er altijd erg lekker uit. Maandag is het “Chicken Donor Night”, dan hebben we shoarma maar dan van kip (ook heel erg smakelijk) en dinsdag is het “Mexican Night” met chili con carne en taco’s. Die laatste twee sla ik trouwens ook altijd over, de chili con carne heb ik een keer geprobeerd maar die is zo heet dat je helemaal niks meer proeft en de taco’s moet je zelf in elkaar flansen, dat vind ik teveel gedoe.

Hebben we nog over de donderdag en de zaterdag, dat zijn respectievelijk “Pizza Night” en “Italian Night”. Italiaans betekent natuurlijk pasta (heerlijke spaghetti bolognese) maar eigenlijk is pizza natuurlijk ook Italiaans dus je zou kunnen zeggen dat we twee keer Italiaans hebben in een week. Ik heb trouwens zo lang als ik hier ben nog geen enkele keer pizza op bedenk ik opeens…

Maar goed, we volgen de dagen hier dus eigenlijk aan de hand van het dagelijkse menu. Niet logisch misschien maar wel zo makkelijk want het is tenminste consistent.

Politiek

Er werd me voordat ik weer afreisde naar Irak regelmatig gevraagd of de situatie hier wel veilig was. Die vraag kwam natuurlijk voort uit de toenemende spanning tussen de Verenigde Staten en Iran, want het laatste is tenslotte een buurland van Irak. Sterker nog, de grens met Iran is maar een kilometer of twintig van Basrah verwijderd en dat is dus heel erg dichtbij.

Eerlijk is eerlijk, ondanks dat het hier gewoon rustig is (er zijn zelfs geen grote zomerse demonstraties in de stad die vorig jaar om deze tijd voor veel onrust zorgden) kijken we allemaal toch met argusogen naar het nieuws om de nieuwste ontwikkelingen in de gaten te houden. Feit is dat de onrust zich op dit moment concentreert rond de Straat van Hormuz, maar dat is hier anderhalf uur vliegen vandaan. Het ligt zelfs een heel stuk dichter bij Dubai dan hier, maar desondanks is er wel de vrees dat een eventuele escalatie van het huidige conflict ook gevolgen zal hebben voor deze regio.

Irak zit in feite tussen twee vuren want het heeft op dit moment eigenlijk maar twee bondgenoten en dat zijn nou net de twee landen die lijnrecht tegenover elkaar staan, de Verenigde Staten en Iran. Het is voor Irak dan ook onmogelijk om bij een conflict een partij te kiezen en heeft daarom ook al aangeboden om te bemiddelen, iets wat door beide partijen is afgewezen. Een bijkomend probleem is dat het zuiden van het land, deze regio dus, hoofdzakelijk bevolkt is met Sjiieten, net als Iran, en die hebben dan ook sterke Iraanse sympathieën. Zelfs onze Irakese collega’s vertelden dat deze lieden niet ongevaarlijk zijn.

Vanmorgen liep ik onderweg naar kantoor op met mijn maat Haider, die ondanks het feit dat hij een Sjiiet is uit het hoofdzakelijk Soennitische Bagdad komt. We hadden een heel openhartig gesprek over de situatie hier en met name over wat hij beschouwd als ongewenst religieus fanatisme van bepaalde Iran-sympathisanten in en rond Basrah. Het is zelfs zo erg dat hij weigerde om zijn gezin van Bagdad naar Basrah te laten verhuizen, ondanks dat hij hier werkt, omdat hij niet wil dat zijn kinderen erdoor worden beïnvloed.

Maar goed, op dit moment is de situatie nog steeds rustig en we zullen wel zien of dat zo blijft. Business as usual, dus…

Op de bus wachten

Zoals ik al had verteld neem ik ’s middags na de lunch vrijwel altijd de bus terug naar het fabrieksterrein omdat met de huidige temperaturen (het was vandaag weer 51 graden) twee keer dat stuk lopen een beetje teveel van het goeie is. Niet eens omdat ik het niet vol zou houden maar omdat ik geen zin heb om de hele middag met een nat overhemd achter mijn bureau te zitten. Komt nog bij dat in de kamer waar ik zit de aanwezige Irakezen de gewoonte hebben om de airco op temperaturen onder de twintig graden te zetten en het dus af en toe gewoon koud binnen is…

Na de lunch loop ik dus naar de bushalte die je op de foto hebt kunnen zien bij de blog van 30 juli. Daar staat de enige overdekte rook- en hangplek van het kamp en daar stonden tot voor kort dezelfde houten banken als op de overige plekken, maar zoals je op de foto hiernaast kunt zien zijn de banken vervangen door twee meer comfortabele tuinstellen.

Hoewel je daar uit de zon zit is het er deze tijd van het jaar bloedgeslagen heet maar het is wel de meest ideale plek om de bus te zien aankomen. En dat kun je weer zien op de onderstaande foto waar de bus net aankomt bij de halte naast het restaurant om een volgende lading lunchers te laten uitstappen.

Er lijkt vooralsnog nog steeds geen eind te komen aan de sprinkhanenplaag. Vanmorgen bij het kantoorgebouw was het zelfs weer een stuk erger dan gisteren, niet alleen de hele hal lag nu vol maar ook in onze kamer (toch een meter of tien van de voordeur) lag een aanzienlijk aantal lijken. En vanavond had ik er voor de tweede keer een in mijn badkamer. Niet dat ze gevaarlijk zijn of zo maar ik wil geen rondhopsende sprinkhanen in mijn kamer als ik lig te slapen. Helaas voor de indringer, maar dan had-ie maar buiten moeten blijven…

Witte banken

Vanmorgen op weg naar het restaurant zag ik dat blijkbaar gisteren de houten banken die overal buiten staan bij de rook- en hangplekken opeens wit zijn. Het werd blijkbaar tijd voor een verfje en ik moet zeggen, het ziet er opeens een stuk frisser uit zo.

Ook op de foto hieronder zie je witte banken staan bij de rookplek voor het administratiegebouw (deze foto is overigens genomen voor de deur van het restaurant). Het gebouw zelf is de typische stijl van alle gebouwen in het kamp, ze zien er vrijwel allemaal zo uit: zandkleurig, kleine ramen en stalen deuren die voorzien zijn van beveiliging. Ik kom niet zo vaak in het Administratiegebouw en dat is een goed teken want het betekent dat administratief alles tenminste op rolletjes loopt. De enige keren dat ik er dit jaar binnen ben geweest was om mijn paspoort op te halen nadat ik een nieuw visum had gekregen en twee keer voor het ophalen van een nieuwe Oil Field Pass.

Ik moet wel even vermelden dat het er binnen een stuk gezelliger uitziet dan zo van buiten…

Een gewone werkdag

Laat ik eens beschrijven hoe een gewone werkdag eraan toegaat voor mij hier, en daarmee beschrijf ik meteen alle dagen hier in het kamp behalve de dag dat ik aankom en de dag dat ik vertrek.

De wekker loopt om vijf uur af en na het gebruikelijke ochtendritueel wandel ik een kwartier later naar het restaurant voor het ontbijt. De keuze is heel erg uitgebreid maar ik probeer toch zoveel mogelijk de gezondere dingen te eten, wat meestal neerkomt op cornflakes of yoghurt, met veel fruit en een groot glas sinaasappelsap. Voor de variatie neem ik daar weleens een sneetje toast met jam, worstjes of een ei bij, of ik neem twee sneetjes toast met een omelet maar dat is dan wel in plaats van.

Na het ontbijt wandel ik naar kantoor, een wandeling van vijftien tot twintig minuten, afhankelijk van met wie ik meeloop. Ik ben meestal al voor zessen bij het IT-gebouw en ik ben daar altijd als eerste, vandaar ook dat ik de sleutel heb. Ik ben daar al dik anderhalf uur aan het werk voordat tegen half acht de eerste “locals” binnen komen druppelen. Mustafa uit mijn team is meestal de eerste die binnenkomt en me steevast begroet met een handdruk en “Goodmorning, Mister Willem” (dat “Mister” krijg ik er maar niet uit).

Rond half twaalf verzamelen we met de paar collega’s die naar het kamp wandelen voor de lunch. In het restaurant schuiven we dan aan dezelfde tafel als de andere collega’s die de bus hebben genomen en dus al aan de maaltijd zitten. Na de lunch pak ik altijd de bus terug naar kantoor. De Irakese collega’s hebben geen lunch maar dat komt omdat ze om twee uur al huiswaarts gaan. Ze zeggen allemaal altijd “See you tomorrow” als ze weggaan maar je moet de volgende dag altijd maar afwachten wie er komen opdagen.

Zelf werk ik door tot een uur of kwart voor zes, dan is het verzamelen om terug te wandelen naar het kamp. Daar aangekomen kleed ik me meestal om om naar de sportzaal te gaan. Dat doe ik drie dagen achter elkaar en de vierde dag houd ik rust. Na het sporten is het douchen en dan snel naar het restaurant voor het avondeten. Meestal spreek ik wel met een paar maten af en het wordt dan ook meestal wel gezellig. Afhankelijk van hoe gezellig blijf ik zitten tot ergens tussen half acht en kwart voor acht, wat meestal wel de uiterste tijd is dat we opbreken want iedereen ligt altijd vroeg op bed.

Op mijn kamer bel ik iedere dag via Facetime even met Riet want ik wil altijd even met mijn meisje praten, al is het maar voor een paar minuten. Het wordt vrijwel altijd minstens een minuut of tien want er is altijd wel wat te vertellen, ook al bellen we iedere dag.

Voordat het licht uitgaat zit ik altijd nog even met de laptop en dat doe ik op mijn bed. Ik heb daar tijdens mijn laatste verlof zelfs een handig klaptafeltje gekocht en daar heb ik deze shift al heel wat plezier van gehad. En om uiterlijk half tien gaat het licht uit want morgen loopt om vijf uur de wekker weer af…

Heet…

Het is al heet sinds ik hier ben maar de afgelopen week was het wel heel erg warm want de temperatuur liep in de middag op tot boven de vijftig graden. Desondanks loop ik, meestal samen met nog een of meer collega’s, tussen de middag de anderhalve kilometer naar het kamp. Onze Irakese collega’s verklaren ons daarvoor compleet voor gek maar het is eigenlijk best te doen. Terug neem ik meestal de bus want twee keer door die hitte is wel wat teveel van het goeie.

De hitte zorgt ook voor andere problemen. Zo zijn de meeste deurkrukken en handgrepen die in de volle zon zitten bijna allemaal omwikkeld omdat je er anders simpelweg je handen aan kunt verbranden. Vanwege de renovatie in het IT-gebouw kunnen we geen gebruik maken van de binnentrap en moeten we gebruik maken van de ijzeren noodtrap buiten. Die zit ook de hele dag in de volle zon en de trapleuning is daarom ook omwikkeld met een soort van schuimplastic omhulsel. Het was de afgelopen dagen echter zo heet dat het plakband rond het omhulsel door de hitte half verbrand is zoals je op de foto kunt zien.

De sprinkhanenplaag lijkt over zijn hoogtepunt heen te zijn. Gistermiddag moesten we weer verhuizen naar een werkplek op de bovenverdieping omdat op de benedenverdieping weer werd gespoten met insecticide. Vanmorgen verwachtte ik dus weer een massaal slagveld maar dat viel mee, er lagen nog steeds heel wat sprinkhanenlijken maar lang niet meer zoveel als de afgelopen dagen.

Minder prettig zagen de toiletten eruit. Die blinken toch al niet uit in schoonheid maar vandaag stond je dankzij het spuitwerk tussen de dooie sprinkhanen en er lag ook een al dan niet dooie (dat weet je nooit zeker met die krengen) kakkerlak naast de wc-pot… 

Recreatie in het kamp

Vandaag even twee foto’s van het kamp waar ik mooi het een en ander bij kan vertellen:

De foto hierboven is genomen op het centrale plein wat helemaal is “geplaveid” met grint. In het midden staat een tafel met twee banken waar je met collega’s kan gaan zitten om te kletsen en/of te roken. Het gebouw op de voorgrond is de sportzaal, en rechts daarvan zie je nog net het rookhok waar ik op het moment van de foto naar onderweg was. Niet om te roken maar om daar uit de zon op de bus te wachten die hier stopt. De gebouwen rechts op de foto zijn barakken met kamers en op de achtergrond zie je nog net een van de wachttorens.

Op deze foto zie je een overzicht van het recreatie-gedeelte van het kamp. Helemaal links zie je de achterkant van de sportzaal met daarnaast het zwembad (waarvan je alleen het hekje ziet wat er omheen staat). Recht vooruit is de tennisbaan die soms ook gebruikt wordt als basketbalveld, en rechts zie je het recreatiegebouw. Achter het recreatiegebouw zie je met een beetje moeite nog net de kooi rondom het voetbalveldje, en helemaal op de achtergrond zie je een van de twee gebouwen met kamers. Mijn kamer bevindt zich in het gebouw achter dat gebouw waar je hiervandaan op kijkt.

Het recreatiegebouw heeft vele functies. Er is een gedeelte waar films of tv wordt gekeken op een groot scherm (er zijn ook speciale filmavonden), er is een biljart en ook een tafeltennistafel, en verder is er ook een bar waar je een bakkie of een sappie kunt drinken. Of een alcoholvrij biertje, want er zijn uiteraard geen alcoholische dranken. Zelf kwam ik eigenlijk nooit in het recreatiegebouw maar dat gaat dus veranderen nu er regelmatig een Quiz Night wordt gehouden.

Je ziet, er is genoeg te doen in de schaarse tijd dat we niet aan het werk zijn…

Slangennieuws

Aan het begin van iedere shift vraag ik me wel eens af of ik weer in staat zal zijn om iedere dag een stukje te schrijven maar ik heb me daar alweer geen zorgen over hoeven maken tot nu toe. Het nieuws dient zich vrijwel iedere dag vanzelf aan en soms moet ik zelfs wel eens een nieuwtje bewaren tot een latere datum omdat ik meerdere onderwerpen heb voor dezelfde dag. Het nieuwtje van vandaag is in feite ook al een paar dagen oud maar toch wel het vermelden waard vind ik. Er zijn namelijk weer wat incidenten geweest met slangen.

Vorige week is er een slang ontdekt in de ruimte waar het draaihek staat waarmee voetgangers het kamp in en uit gaan. Ik kom daar zelf meerdere keren per dag doorheen op weg naar het fabrieksterrein en terug. Zelf heb ik de slang niet gezien maar het is natuurlijk geen prettige plek om potentieel gevaarlijke reptielen tegen te komen. Zoals ik al eens heb verteld, er zitten hier alleen maar hele vervelende slangen en er wordt dan ook geen risico genomen als er een wordt gevonden.

Dat gebeurd trouwens maar incidenteel op het terrein, maar dit is al wel het derde incident met een slang in drie maanden tijd want tijdens mijn vorige shift zat er een bij een van de barakken en tijdens mijn verlof heeft er een in het IT-gebouw gezeten, die mogelijk op de koelte van de airco’s is afgekomen.

De slang bij het draaihek is keurig afgevoerd en er is nu een val geplaatst bij de deur. Hopelijk is dat afdoende want ik heb een hekel aan slangen die niet achter glas zitten…

Over de toiletten…

Er mag dan wel een grote renovatie aan de gang zijn om het gebouw op te knappen maar daar zijn de toiletten niet bij inbegrepen. De reden schijnt te zijn dat de toiletten nog niet zo lang geleden al helemaal zijn opgeknapt. Nou, als dat zo is dan wil ik eigenlijk niet weten hoe ze er dan daarvoor hebben uitgezien. Niet dat ze er nou zoveel slechter uitzien dan in andere gebouwen die ik heb gezien maar wij missen een aantal attributen die wij als westerlingen toch wel vrij belangrijk vinden.

Het meest belangrijke wat ontbreekt is toiletpapier. Ja, precies, hoe werkt dat dan vraag je je af. Nou, er zit een slang aan de muur waarmee je geacht wordt je kont af te spoelen als je klaar bent. Hoe je daarna weer droog wordt is dan natuurlijk de vraag want behalve toiletpapier is er ook geen handdoek of zo aanwezig.

Ik moet daarbij wel vermelden dat dit in vrijwel heel Azië een gebruikelijke gang van zaken is bij de zogenaamde hurktoiletten. In de herentoiletruimtes op zowel de benedenverdieping als boven hebben we er daar drie van, alleen het vierde toilet is uitgerust met de ons beter bekende toiletpot.

Het “gewone” toilet heeft trouwens een bijzondere plaat op de deur hangen, ook al iets wat ik op meerdere plaatsen in Azië ben tegengekomen. Het laat meer dan duidelijk zien dat de meeste mensen hier niet aan zo’n toiletpot gewend zijn en instructies nodig hebben hoe die moet worden gebruikt…

We worden altijd en overal aangemoedigd om zoveel mogelijk onze handen te wassen om enge ziektes zoals cholera te voorkomen. Dan doen we dan ook, en ook op ons herentoilet beneden zijn er wasbakken en is er zeep. Alleen, er zijn geen handdoeken, geen stoffen en geen papieren. Normaal hangt er dan zo’n handdroger en die hing er bij ons ook maar blijkbaar veroorzaakte die kortsluiting waardoor telkens de stroom uitviel.

Ze hadden natuurlijk de bekabeling en de stoppenkast kunnen controleren maar wat veel makkelijker is is gewoon het hele apparaat weghalen. Dat hebben ze dus gedaan, en als je je nu afvraagt hoe wij dan in vredesnaam onze handen afdrogen als we ze hebben gewassen: dat vragen wij ons al maanden af…

Sleutelpech…

Sinds een paar dagen ben ik weer officiële sleuteldrager van de hoofdingang van het pand waar ik werk. Dat ben ik de eerste maanden toen ik hier was ook al geweest, samen met mijn toenmalige back-to-back, en de reden was omdat wij tweeën altijd als eerste ’s morgens begonnen en ook meestal zo’n beetje de laatsten waren die weggingen. Een maandje of wat geleden konden we onze sleutel inleveren want de hoofdingang was inmiddels aangesloten op het algemene beveiligingssysteem waardoor toegang simpel werd geregeld door middel van onze ID-cards. 

Totdat iemand ontdekte dat de beveiliging helemaal niet werkte want het systeem was wel geïnstalleerd maar nog niet actief omdat het nog niet was goedgekeurd door de beveiliging. Dat betekende dat de deur in feite gewoon open was en dat kan natuurlijk niet. Het bleek bovendien dat de deur niet zoals werd gedacht door de beveiliging ’s nachts werd afgesloten en dat betekende dat de sleutel opnieuw gebruikt moest gaan worden. Daarvoor moest iemand weer de sleuteldrager worden en de keus viel, begrijpelijk, weer op mij.

Omdat ik gistermiddag de wijk had genomen naar het kamp vanwege de takkenherrie van de renovatie had ik de sleutel aan iemand gegeven die wel was gebleven. Die persoon zou de sleutel ’s avonds dan aan mij teruggeven in het restaurant of anders onder mijn kamerdeur schuiven. Het werd het eerste want ik zag Akram in het restaurant, ik kreeg van hem keurig de sleutel terug en stopte die in mijn broekzak.

Vanmorgen wandelde ik naar kantoor en daar aangekomen ontdekte ik dat de sleutel niet in mijn rugzak zat. En dat klopte natuurlijk, die sleutel zat namelijk nog steeds in mijn broekzak. Alleen niet van de broek die ik aanhad maar in de zak van de korte broek die ik ’s avonds draag. Ik moest dus terug naar het kamp om de sleutel op te halen, en het is niet eens de eerste keer dat me dit overkomt. Gelukkig stond de pendelbus net op het punt van vertrekken en met mij als enige passagier ging het terug naar het kamp. Daar haalde ik snel de sleutel op in mijn kamer en ik was zelfs nog op tijd terug bij de stopplaats om met dezelfde bus als waarmee ik gekomen was terug te rijden naar het fabrieksterrein. Mijn eigenlijke werkdag begon dus dik een half uur later dan ik had gepland.

De rest van de dag heb ik vrijwel helemaal achter mijn bureau gezeten met mijn oortelefoons in en harde muziek op. Dat was de enige manier om geen last te hebben van het lawaai van de renovatie wat bij vlagen weer oorverdovend was. Oh ja, en die vervelende sprinkhanen zijn er ook nog steeds iedere morgen…

Stormachtige dag

De sprinkhanenplaag duurt nog steeds voort, bij de voordeur en in de hal lag het vanmorgen alweer bezaaid met dooie en krakkemikkige exemplaren, en de middagtemperatuur is al een paar dagen boven de vijftig graden. Daarnaast waait het al sinds ik terug ben flink, maar vandaag spande de kroon want de wind van vandaag kon je rustig stormachtig noemen. Het was wind in zelfs lastig om er tegenop te tornen en het zand waaide je constant in de ogen.

Ik merkte vanmorgen bij het opstaan al dat er meer wind stond dan normaal want de ijzeren zonnewering voor mijn kamerraam ratelde behoorlijk. In de loop van de dag werd dat net als op andere dagen alleen maar erger maar tijdens de wandeling naar het restaurant tussen de middag merkten we pas hoe erg het was. We zagen de wolken zand over het fabrieksterrein vliegen alsof het mistbanken waren, wat op zich dan wel weer een mooi gezicht was. Totdat het zand in je ogen begon te waaien natuurlijk…

Toch waren al deze ongemakken een stuk beter te behappen dan wat er op kantoor zelf gebeurde. Zoals ik al had verteld is nu fase 3 van de renovatie begonnen en dat is het achterste deel van de bovenverdieping, het gedeelte wat zich recht boven de kamer bevindt waar ik zit. En dat heb ik geweten de laatste dagen want er wordt de hele ochtend tot halverwege de middag geboord en gehamerd dat horen en zien je vergaan. Vandaag was het helemaal erg want ze zijn vanaf een uur of tien met een drilboor bezig geweest. Toen dat om over twee nog steeds niet afgelopen was heb ik er de brui aan gegeven en ben terug naar het kamp gegaan om daar vanuit mijn kamer de rest van de middag door te werken.

En ik heb vandaag ook maar eens geprofiteerd van het uurtje vrij wat we iedere vrijdag vrij mogen opnemen. Vorige week ben ik dat natuurlijk weer eens straal vergeten maar vandaag heb ik alles om vijf uur neergegooid en ben lekker vroeg naar de sportzaal gegaan. Daar heb ik een lekkere lange sessie gedaan omdat ik daar nu eens de tijd voor had en daarna was het “Steak Night” in het restaurant. En dat maakte de dag weer helemaal goed…

Ongelukkig bericht

De sprinkhanenplaag duurt onverminderd voort. Nu al voor de derde ochtend lagen de ingang en de hal van het IT-gebouw bezaaid met dooie sprinkhanen, en het worden er niet minder maar juist steeds meer lijkt het wel. De oorzaak lijkt simpel, het gespoten vergif lijkt langzaamaan zijn effect te verliezen en dat is merkbaar omdat er tussen de lijken steeds meer zitten die nog leven.

Even iets heel anders, ik keek een dag of wat geleden eens op de site van LinkedIn. Voor degenen die dat niet kennen, dat is net zoiets als Facebook maar dan alleen gerelateerd aan je werk, zeg maar een soort professionele Facebook. Ik zag daar het bericht dat Brian Balsdon, een ouwe maat uit Kuala Lumpur waar ik een tijd mee heb samengewerkt op het Malampaya project in zowel Kuala Lumpur als Manila, inmiddels zeven jaar bij een ander bedrijf werkzaam is. Verscheidene mensen hadden op dat bericht al gereageerd met een felicitatie, net zoals dat op Facebook ook gebeurd. Maar mijn oog viel op het antwoord van een andere ouwe maat uit dezelfde tijd en die meldde tot mijn grote schrik en verdriet dat Brian overleden is, en ik hoorde bij navraag dat dat al vijf jaar geleden is.

Ik herinner me Brian als een joviale kerel, iets ouder dan ik, waarmee ik toen ik in Kuala Lumpur werkte regelmatig de rookplek opzocht (ik rookte toen nog) om een sigaretje weg te paffen. Hij was een groot liefhebber van James Bond en had daar een enorme verzameling memorabilia van. Mede daardoor was een andere niet alledaagse hobby ontstaan, het verzamelen van horloges. Wat ik niet wist namelijk is dat James Bond niet alleen in iedere film een bijzondere (gesponsorde) auto heeft maar ook altijd een speciaal gemaakt horloge draagt wat later in een beperkte oplage op de markt wordt gebracht.

Brian was begonnen die James Bond horloges te verzamelen maar gaandeweg ook andere, veelal dure, merkhorloges van onder andere Hublot, Rolex, Patek Philippe, Audemars Piguet, Chopard en meer van dat moois. Zijn collectie besloeg op dat moment meer dan honderdvijftig van die dure merkhorloges en het was zelfs zo dat de juweliers uit Kuala Lumpur hem uitnodigden op gelegenheden waarbij merkhorloges in besloten kring te koop werden aangeboden of wanneer er een nieuw model werd uitgebracht. Ik heb door Brian iets van die tic meegekregen want ik ben ook geïnteresseerd geraakt in mooie horloges, alleen is mijn eigen verzameling nog maar heel klein (drie stuks, de Omega van Riet niet meegerekend).

Na Kuala Lumpur heb ik Brian nog een paar keer in Manila ontmoet nadat we daar naartoe waren verhuisd maar nadat hij bij het Malampaya -project was vertrokken heb ik hem niets meer van hem gehoord. Tot dit ontzettend trieste bericht op LinkedIn. Merkwaardig toch eigenlijk, je staat op een of meerdere sociale media sites, maar als je er niet meer bent en niemand je gegevens opruimt blijf je daar dus gewoon als het ware voortleven. En dan krijg je van die ongelukkige berichten zoals dit. Brian, rust zacht.

Quiz Night!

Toen ik vanmorgen bij het IT-gebouw aankwam zag ik dat er nog een ergere slachting onder de sprinkhanen-populatie had plaatsgevonden dan gisteren. Deze keer lagen er binnen in het gebouw veel meer, de vloer van de hal was letterlijk bezaaid met al dan nog niet helemaal dooie sprinkhanen. Gelukkig viel het in onze kamer erg mee, een paar dooie exemplaren achter de deur maar dat was het.

Het was wat het werk betreft een chaotische dag vandaag. Er lag nog steeds heel veel achterstallig werk maar ook het nieuwe werk begon nu binnen te stromen, en dat zorgde voor een dag met de nodige stress. Niet alleen bij mij overigens, maar ook bij degenen die op het werk zaten te wachten want (en nu komt de aap uit de mouw) die hadden erop gerekend dat hun werk klaar zou zijn voordat ze eind deze week op vakantie gaan…

Hoe dan ook, vanavond was er de ideale gelegenheid om even te ontspannen want er werd een Quiz Night georganiseerd in het splinternieuwe recreatie-gebouw. Ik had eergisteren al besloten om samen met nog twee collega’s daaraan mee te gaan doen. Het sporten na het werk en het eten van mijn wekelijkse hamburger (hoogtepunt van de week) moest deze keer wat sneller dan normaal want de Quiz Night zou om half acht al beginnen.

We waren net op tijd, niet mijn schuld overigens, mijn maat Mudassir wilde perse een toetje. Onze derde makker Yugen vroeg zich al vertwijfeld af waar we bleven want hij zat bij onze binnenkomst helemaal alleen aan een tafel en was bang dat hij op zijn eentje zou moeten meedoen. Er meldde zich nog spontaan een vierde teamlid bij ons aan en die zat nog maar net toen de eerste vragen al werden uitgedeeld.

De eerste vraag was al meteen mis, helemaal gewijd aan Irak en we wisten bijna niks. Wat we gokten was ook nog bijna iedere keer verkeerd dus we hadden meteen al een flinke achterstand. Gelukkig wisten we met de vragen over sport, aardrijkskunde en algemene kennis behoorlijk in te lopen, en na de drie bonusvragen over film, tv-comedies en muziekteksten eindigden we toch nog als tweede. Met een onervaren team (de helft had nog nooit aan zo’n Quiz Night meegedaan) en met een totaal aantal van vijf teams mogen we dat toch een heel redelijke uitslag noemen, of niet? We kijken nu al uit naar de volgende keer!

Massaslachting…

Nee, niet meteen schrikken, er is niks aan de hand, laat me het even uitleggen.

Zoals ik gisteren meldde is er op de benedenverdieping van het IT-gebouw gif gespoten tegen de insectenoverlast. Nou, dat heeft gewerkt! Vanmorgen toen ik als eerste aankwam bij het kantoor moest ik over de dooie sprinkhanen heen stappen om bij mijn kamer te komen. Het ergst was het bij de voordeur, zowel buiten als binnen lag het daar letterlijk bezaaid met sprinkhanen-lijken zoals je op deze foto’s kunt zien:

Dit was verder ook weer een dag met hindernissen, deze keer in de vorm van verschillende software-problemen. Gistermorgen zag ik dat ik een nieuwe versie geïnstalleerd had gekregen van Microsoft Office en het eerste resultaat was dat ik geen enkel Word document meer kon openen. Zoiets kan ik tegenwoordig zelf niet meer verhelpen (dat kan ik wel maar dat mag ik niet), ik moet daarvoor de Helpdesk bellen en een zeer vriendelijk Filipijns meisje hielp me door het probleem voor me op te lossen.

Het bleek echter tijdelijk want vanmorgen na het opnieuw opstarten van mijn laptop zag ik dat niet alleen mijn probleem met Word terug was maar dat ik er een heleboel andere problemen bij had gekregen. Zo kon ik bijvoorbeeld mezelf niet meer aanmelden bij online vergaderingen en dat is lastig aangezien dat zo’n beetje de enige manier is waarop er nog vergaderd wordt. Elke keer als ik de Helpdesk belde met een probleem dan dook er even later weer een nieuw probleem op.

Kortom, van echt werken is niet zoveel terecht gekomen vandaag als ik had gehoopt. Nou ja, morgen is er weer een dag.

Overlast door de verbouwing

De hele benedenverdieping is dan wel gerenoveerd maar nu is het werk begonnen aan de eerste helft van de bovenverdieping. En daarvoor is nu de achterste helft van het hele gebouw afgesloten en moeten we als we naar boven willen buitenom via de brandtrap want de gewone trap naar boven zit in het afgesloten gedeelte.

Het werk geeft behoorlijk wat overlast op dit moment want er wordt op dit moment hoofdzakelijk gesloopt en dat gebeurd recht boven ons hoofd. Erg rumoerig dus en lastig als je zit te telefoneren, een van mijn collega’s boven gaf er vroeg in de middag zelfs de brui aan en zei dat hij vanuit zijn kamer in het kamp verder ging werken. Zo erg vond ik het nou ook weer niet, erger was dat op een gegeven moment alle wc’s onbereikbaar waren. Boven zitten ze sowieso achter de afzetting en beneden waren ze ook een tijd niet bereikbaar waardoor we in ander gebouw naar het toilet moesten…

In de loop van de middag werd ik nog een uurtje of wat uit mijn kamer “verbannen” omdat er gif gespoten ging worden tegen de insectenoverlast. met mijn andere collega’s van de benedenverdieping zocht ik boven een plekje om te werken, wat geen probleem was want alle Irakese collega’s waren tegen die tijd al naar huis. Na een uurtje of twee ging ik terug naar mijn eigen kamer en onderweg zag ik op de benedenverdieping al verscheidene dooie sprinkhanen verspreid op de grond liggen. 

Verder was er niet meer te melden dan dat ik een hele drukke dag had met het wegwerken van achterstallig werk wat was blijven liggen doordat ik vier weken afwezig geweest ben en ik geen back-to-back heb. Dat was nodig want er begonnen al de nodige mensen vervelend te doen, want de bedrijven in Dubai en Sharjah waren voorzichtig gaan dreigen met vertragingen als het werk wat nu bleef liggen niet snel gedaan zou worden. Daarover zijn duidelijke afspraken gemaakt maar iedereen gaat daar blijkbaar mee om zoals het beste in zijn straatje past dus er was wat rumoer ontstaan. Niets waar ik wakker van lig overigens want dit gebeurt op ieder project en het zal wel zo blijven ook, IT is nou eenmaal een makkelijk excuus als je iets zoekt om je eigen miskleunen te verdoezelen. Denk maar aan wat de banken heel vroeger al zeiden als er iets misging, “Het ligt aan de computer”…

Goed nieuws en slecht nieuws

De dag begon met goed nieuws. Allereerst heb ik weer een sleutel van de kamer waar ik samen met vijf Irakese collega’s zit dus ik kan weer gewoon op mijn eigen plek gaan zitten in de opgeknapte kamer. Ik zeg bewust opgeknapt in plaats van gerenoveerd want voor dat laatste had er voor mijn gevoel toch wel wat meer mogen gebeuren. Zoals het er nu naar uit ziet hebben ze alleen het plafond en de deur vernieuwd en de muren voorzien van nieuw stucwerk, en hebben ze rest zo gelaten. Zelfs de oude stopcontacten zijn blijven zitten, daar is gewoon omheen gewerkt. Maar goed, het ziet er wel een stuk frisser uit nu alles mooi wit is en de kamer lijkt ook veel lichter.

Het tweede goeie nieuws vertelde Mustafa, de ene helft van mijn team. Het nieuws was dat voor de andere helft, die er vrijwel nooit is en als hij er is vrijwel niets uitvoert, een andere functie is gevonden en hij gaat dus weg binnenkort. Ik ben blij toe want het is een aardige gozer maar ik had er absoluut niets aan. De vraag is nog wel of er een vervanger komt maar dat maakt me eigenlijk niet eens zo veel uit.

Tenslotte heb ik vandaag een eerste gesprek gehad met mijn nieuwe back-to-back. Aan het eind van mijn vorige shift had ik mijn voorkeur doorgegeven voor deze kandidaat en hij is het dus inderdaad geworden. Hij komt uit India en heet Surya, en hopelijk kan hij zo snel mogelijk beginnen. Het papierwerk, met als belangrijkste de aanvraag voor zijn visum, moet nog vrijwel allemaal geregeld worden dus er zal wel een maand of drie overheen gaan maar ik heb tenminste weer een back-to-back!

Slecht nieuws was er vandaag ook, en dat is dat een collega die in Dubai werkt en waar ik nauw mee samenwerk gaat vertrekken. Dat vind ik heel jammer want we konden het best met elkaar vinden en hij deed veel nuttig werk voor ons omdat hij nu eenmaal dicht bij de contractors zit en dus makkelijker informatie boven tafel kon krijgen dan wij vanuit Basrah. Jammer maar helaas, hopelijk komt er voor hem een vervanger van hetzelfde kaliber, dat zou tenminste voor ons goed uitkomen.

Het laatste nieuwtje was ook niet echt leuk, dat ging over mijn geplande bezoek aan Dubai en Sharjah aan het eind van mijn shift. De laatste dagen van mijn shift vallen namelijk samen met Eid-al-Adha, wat een belangrijk islamitisch feest is en dan is in deze regio alles gesloten. Een bezoek aan het bedrijf in Dubai lijkt uitgesloten maar misschien is er nog wat te regelen met het bedrijf in Sharjah, dat moet ik de komende dagen zien af te stemmen.

Voor vandaag maar even een paar foto’s genomen onderweg vanuit de bus van het vliegveld naar KAZ. Wel een beetje verkleurd door de stoffige busramen maar je krijgt toch een beetje een beeld van wat wij zoal zien onderweg:

 

Sprinkhanen

Wat gisteren in het gedeeltelijk gerenoveerde gebouw al meteen opviel, en met name op de benedenverdieping waar ik zit, is dat het vergeven is van de sprinkhanen. In het bijzonder ’s morgens zie je ze overal over de vloer lopen en soms springen.

Het schijnt dat ze naar binnen gekomen zijn doordat de voordeuren voor de verbouwing een paar weken open hebben gestaan. De insecten kwamen op de koele lucht af want in de hal beneden stond natuurlijk gewoon de airconditioning aan. En niet alleen insecten kwamen naar binnen, ’s morgens zagen mensen ook katten naar buiten vliegen en op een kwaaie dag zelfs een enorme slang. En zoals ik al eerder heb verteld, ongevaarlijke slangen zitten hier niet dus het laatste wat je wilt in een slang in het gebouw.

Vanmorgen had ik noodgedwongen weer een bureau genomen in een andere kamer dan waar ik gewoonlijk zit omdat de deur van mijn eigen kamer nog steeds op slot zit. Eenmaal aan het werk zag ik regelmatig kleine sprinkhanen (ze zijn niet groter dan een centimeter of drie) heen en weer schieten over de vloer. Om tien uur had ik een vergadering in een ander gebouw en de vergadering was nog maar net begonnen of ik voelde een kriebel net onder mijn rechterknie. Ik voelde duidelijk iets zitten toen ik aan mijn broekspijp voelde en ik probeerde wat het ook was eruit te krijgen door te wriemelen met mijn broekspijp.

En jawel hoor, na enige schudden met mijn been viel het uit mijn broekspijp. Precies, een sprinkhaan…

Eerste werkdag met hindernissen

Het is opvallend hoe snel ik me iedere keer als ik terugkeer in KAZ weer aanpas aan het normale dagelijkse ritme daar. Om even over half tien deed ik gisteravond het licht uit en vanmorgen werd ik uit mezelf wakker om vijf uur voordat de wekker afliep.

Rond de klok van zes uur kwam ik aan bij het inmiddels al gedeeltelijk gerenoveerde IT-gebouw. Afgelopen dinsdag had ik al een mailtje gezien waarin werd gemeld dat fase 2 was afgerond. Daarmee was de begane grond waar ik zit dus klaar en dat betekent dat ik mooi alle rompslomp van de verbouwing van het gedeelte waar ik zit heb gemist, want daar zijn ze aan begonnen twee dagen nadat ik was vertrokken. Het zag er in ieder geval redelijk opgefrist uit zoals blijkt uit de volgende vooraf en achteraf foto’s:

In principe had ik dus weer gewoon kunnen plaatsnemen achter mijn bureau in de nu gerenoveerde kamer, maar dat ging niet want de kamer zat op slot. Logisch, want er zit een nieuwe deur in met een nieuw slot, en de sleutel daarvan zal ongetwijfeld op dit moment in beheer zijn bij een van mijn Irakese collega’s. En die zijn er vandaag en morgen niet want het is weekend in Irak…

Ik moest dus noodgedwongen een andere werkplek zoeken voor de komende twee dagen, wat gelukkig makkelijk was omdat er ook weer vanwege het weekend zat lege bureaus waren. Maar daarmee was ik er nog niet want toen ik probeerde in te loggen op het netwerk lukte dat niet. Wat bleek, mijn laptop was om de een of andere reden “gedeactiveerd” tijdens mijn afwezigheid en dat kon niet meteen worden verholpen. Gelukkig kon ik via een niet helemaal legale noodoplossing toch nog verbinding maken en kon ik alsnog aan het werk.

En werk was er zat, er lag van vier weken werk op me te wachten. Ik had na de werkdag dan ook weinig puf meer om naar de Gym te gaan. Morgen weer…

Terug in KAZ

De vlucht van Amsterdam naar Dubai verliep voorspoedig, zij het dat mijn pogingen om flink wat te slapen bleven steken op hooguit twee uurtjes. De rest van de tijd keek ik zoals gewoonlijk films (Alita:Battle Angel en The Kid) maar ik had eigenlijk liever wat meer geslapen. Ik besloot daarom om bij aankomst in Dubai voor de verandering eens gebruik te maken van het hotel wat ik altijd krijg aangeboden van Emirates omdat de wachttijd tussen aankomst en vertrek naar Basrah meer dan zes uur bedraagt. We landden om even voor half zeven en de vlucht naar Basrah zou pas om vijf voor twee vertrekken.

Grappig genoeg doe ik dit traject nu al meer dan een jaar en ik heb het nooit nodig gevonden om van die hotel-optie op de heenreis gebruik te maken omdat ik wachten in de comfortabele lounge van Emirates op de luchthaven van Dubai ook geen probleem vind. Bovendien moet je voor het hotel de luchthaven af en dat betekent door de paspoortcontrole, naar de Chauffeurs Service en dan met een taxi naar het hotel, en ook weer terug naar de luchthaven natuurlijk in omgekeerde volgorde. Kortom rompslomp, en omdat ik meestal met handbagage reis en thuis online al incheck haal ik op Schiphol meestal die vouchers voor het hotel niet eens op.

Deze keer had ik die grote reistas meegenomen die ik wilde inchecken bij de balie en daar kreeg ik dus automatisch mijn vouchers. Ik zei zelfs nog tegen het meisje achter de desk dat ik ze toch niet zou gebruiken en ze zei toen, “Wat zonde!”. En ik dacht toen al, “Ja, waarom gebruik ik ze eigenlijk niet?”. Na aankomst in Dubai bleek dat de rompslomp wel meeviel, ik zat al om zeven uur op mijn hotelkamer! En die hotelkamer was behoorlijk luxe en van alle gemakken voorzien. Er was zelfs een klein terras grenzend aan de tuin waar Riet haar rookpauzes had kunnen houden zittend in het zonnetje.

 

 

 

 

 

 

Ik kreeg zelfs nog een ontbijt aangeboden maar dat sloeg ik af, ik wilde proberen nog wat te gaan slapen. En dat lukte, ik werd na drie en een half uur wakker en ik was een stuk meer uitgerust dan na een verblijf in de lounge. Bovendien had ik nu de gelegenheid om op mijn gemak te douchen en nog wat journaals te kijken voordat ik een berichtje kreeg dat mijn auto al weer voor stond om me terug naar de luchthaven te brengen. Deze houden we er dus in!

De vlucht naar Basrah ging zonder problemen, er was totaal niets te merken van de commotie in de afgelopen weken in het gebied waar we overheen vlogen. Ook op de grond in Basrah was er niets te merken van enige onrust, maar wat wel opviel was dat het zicht erg wazig was. Er scheen al een paar dagen een harde wind te staan die het zand behoorlijk deed opwaaien, zo erg zelfs dat het tijdens de landing al te merken was. De foto hieronder laat het een beetje zien:

Om even voor half vijf reden we het KAZ kamp binnen. Morgen weer aan het werk in het gerenoveerde kantoor, ben benieuwd hoe het eruit ziet…

Vertrekdag

Vandaag zaten de vier weken verlof er al weer op. Gisteren heb ik mijn bagage al weer klaar gezet waarbij de belangrijkste wijziging ten opzichte van de standaard bagage was dat ik mijn rolkoffer deze keer thuis laat en in plaats daarvan een wat grotere sporttas meeneem. Dat is noodzakelijk omdat ik een soort klaptafeltje heb gekocht om een laptop op te zetten (handig voor als je in een stoel zit of voor in bed) en dat was te groot voor mijn rolkoffer.

Om half elf in de ochtend werd ik gebeld door de Emirates Chauffeur Service met de mededeling dat ik om tien voor zeven zou worden opgepikt. Dat was een geruststelling want bij mijn vorige vertrek bleek er geen vervoer geregeld te zijn en toen ik belde was het te laat om dat alsnog te doen. Deze keer was het dus wel goed gegaan en de auto kwam ruim op tijd, een kwartier van tevoren al zoals verwacht, voorrijden. Vrijwel altijd vraagt de chauffeur onderweg waar de reis naar toe is en ook vrijwel altijd weten ze al precies wat ik ga doen als ik zeg “Irak”. “Oh, Shell,” is vaak het antwoord, of “Weer aan het werk voor weken?”. Blijkbaar vervoeren ze regelmatig spraakzame collega’s met dezelfde bestemming…

Ik had op Schiphol grote drukte verwacht omdat de vakantietijd is begonnen maar het was juist ongewoon rustig. Ik kon overal zo doorlopen en aangekomen bij de security-check was ik zelfs gelijk aan de beurt, ik had nog niet eens de tijd gehad om zoals ik altijd vooraf doe mijn horloge en telefoon in mijn rugzak te stoppen. De vlucht vertrekt vooralsnog zonder oponthoud, ik hoop dat ik onderweg een beetje kan slapen en als alles goed gaat ben ik morgenochtend rond half zeven in Dubai.

Inreisverbod opgeheven

Vandaag kwam het bericht dat er vanaf aanstaande zaterdag de 30e juni weer personeel naar Irak mag reizen, en daarmee is het inreisverbod wat de afgelopen dagen van kracht is geweest dus opgeheven. Er zijn na het incident op de 19e juni geen andere voorvallen meer geweest en blijkbaar is nu besloten dat de situatie veilig genoeg is om weer terug te gaan naar de normale dagelijkse gang van zaken.

Het zal op de afdeling van de reisplanners wel de nodige drukte geven want er moeten nu van heel wat mensen vliegreizen worden omgezet en opnieuw geboekt. Gelukkig hebben ze al eerder met dat bijltje gehakt, er is vorig jaar tenslotte ook al een korte periode geweest waarbij personeel niet naar Irak mocht afreizen. Ik was in Irak in die periode maar had er verder geen last van omdat het verbod net als deze keer alleen geldt voor personeel wat naar Irak reist. Personeel wat al in Irak was kon toen wel gewoon naar huis, en dat was ook deze keer het geval.

Voor onze Amerikaanse collega’s geldt overigens het opheffen van het inreisverbod niet, zij moeten nog steeds thuisblijven en afwachten hoe hun situatie zich de komende weken gaat ontwikkelen.

Naar huis

Het bezoek van twee dagen aan Dubai en Sharjah had behalve een eerder vertrek uit Basrah nog een voordeel en dat was dat ik een volle dag eerder thuis zou zijn.

Normaal gesproken vertrek ik op de eerste dag van mijn verlof vanuit Basrah naar Dubai maar de enige vlucht die ik die dag kan nemen vertrekt pas halverwege de middag. Ik kan vervolgens pas op zijn vroegst midden in de nacht doorreizen naar Schiphol en ik ben dus altijd pas op de tweede dag van mijn verlof thuis, afhankelijk van welke vlucht ik heb vroeg in de ochtend of vroeg in de middag.

Deze keer ben ik op de eerste dag van mijn verlof al in Dubai en kan ik dus vanuit daar gelijk doorreizen naar Nederland. Ik had gehoopt op de vlucht die midden in de nacht vertrekt maar die is er blijkbaar op vrijdag wel maar op donderdag niet. Vandaar dat ik genoegen moest nemen met de vlucht van acht uur ’s morgens maar desondanks zou ik met deze vlucht vroeg in de middag dezelfde dag thuis zijn.

Ik moest er wel vroeg voor op want de Emirates Chauffeur Service zou me al om half zes ophalen om me naar de luchthaven te brengen, een kwartiertje rijden. De auto was er stipt op tijd maar desondanks verontschuldigde de chauffeur zich uitgebreid dat hij zo laat was. Toen ik opmerkte dat hij precies op tijd was vertelde hij me dat ze geacht worden om een kwartier eerder al aanwezig te zijn en dat hij daarom technisch gesproken te laat was.

Hoe dan ook, ik was ruim op tijd op de luchthaven en vandaar had ik een vlotte reis. Thuis gekomen was de reactie op mijn baard die ik een maand had laten staan niet erg enthousiast, ik kreeg niet eens een welkomstzoen! Eerst scheren werd er gezegd…

Problemen in Irak

Gisteren kwamen er berichten uit Irak dat er een incident had plaatsgevonden niet ver van KAZ, de locatie van ons kamp en het fabrieksterrein. Er was een mortier-aanval geweest op een andere fabriek, gelegen op een paar kilometer afstand van KAZ waarbij een aantal gewonden waren gevallen. In eerste instantie was de reactie van BGC om af te wachten hoe de situatie zich zou ontwikkelen, maar vandaag werd er dan toch een email uitgestuurd naar alle expats dat inreizen tot nader order zou worden stopgezet.

Ik ben net thuis dus ik heb er geen last van maar ik moet natuurlijk wel de situatie in de gaten houden want er is een mogelijkheid dat ik over drie en een halve week niet kan afreizen naar Irak. Ik zal dus mijn email in de gaten moeten houden want er wordt vanaf vandaag een dagelijkse update rondgestuurd over de stand van zaken.

Het was overigens al eerder zo dat Amerikaanse collega’s een inreisverbod hadden gekregen, en alle Amerikaanse collega’s waren twee weken geleden op advies van de Amerikaanse ambassade in Bagdad geëvacueerd uit Irak. Dit was gedaan in verband met de gespannen situatie rond Iran, wat uiteindelijk maar op een paar kilometer afstand van Basrah ligt. Het gebied waar de spanningen tussen met name de VS en Iran het hoogst oplopen, de Straat van Hormuz, ligt overigens op ruim anderhalf uur vliegen van Basrah en dus niet echt in de buurt, maar blijkbaar willen de Amerikanen geen risico nemen.

Het is voorlopig even afwachten wat er verder gaat gebeuren, ik zit er in Rijnsburg in ieder geval ver van verwijderd…

Bezoek aan Sharjah

Vandaag stond er een bezoek aan een tweede contractor op het programma, en het bijzondere daarvan is dat deze in Sharjah zit. Sharjah is het emiraat wat naast het emiraat Dubai is gelegen en is dus in feite een ander land, al hoort het ook bij de Verenigde Arabische Emiraten.

Ik vertrok vanmorgen per auto met mijn collega Paul vanaf het kantoor waar ik gisteren was, een tweede collega die ook zou meegaan had zich vanmorgen ziek gemeld. Het ritje per auto duurde ruim een uur, ondanks dat de plek waar we moeten zijn praktisch aan de andere kant van de luchthaven van Dubai ligt. Het duurt zo lang omdat omdat we helemaal om moeten rijden, er is wel een kortere weg maar die staat in de ochtendspits altijd zo vast dat er vrijwel geen doorkomen aan is.

In de ochtend hadden we een werkbespreking met het data-team van de contractor, die zoals gewoonlijk weer geschokt waren over de hoeveelheid werk die er door hen gedaan moet worden om aan onze contractuele eisen te voldoen. Ach, ik ben dat zo langzamerhand wel gewend en uiteindelijk is het de kunst om ze toch zover te krijgen dat ze gewoon beginnen met het werk. Het was dus zoals dat heet praten en prossen…

Terug in het hotel deed ik nog een afscheidsneut met mijn baas, waarna het er in feite voor deze shift op zat. Mijn rolkoffer is weer gepakt, morgen naar huis!

Meetings, meetings…

Wat een luxe, een wekker die pas om half acht in de ochtend afloopt in plaats van om vijf uur! Even voor de goede orde, ik werd wel degelijk om vijf uur wakker maar ben blijven liggen tot een uur of zeven, niet slapend maar kijkend naar de diverse nieuwszenders op de tv om te kijken of er nog ontwikkelingen zijn in het Midden-Oosten.

Het was geen prettig weer vandaag in Dubai. Het was heet, bijna veertig graden, maar het was ook nog eens ontzettend vochtig en dat betekende dat je met twee minuten buiten helemaal doorweekt was. Grappig was wel dat als ik uit een gebouw met airco naar buiten stapte mijn zonnenbril binnen een seconde helemaal ondoorzichtig beslagen was. Met een minuut had ik weer zicht en dat gebeurde ook vrijwel van de ene op de andere seconde.

Ik hoefde me pas om negen uur op het kantoor te melden maar ik was veel te vroeg, ook al omdat het vanaf mijn hotel maar vijf minuten lopen is. Gelukkig kwam ik bij de receptie al meteen mijn baas tegen die voor de verandering ook eens vroeg was, en dat gaf ons de gelegenheid om gelijk even te praten over de door ons geïnterviewde sollicitanten voor de functie als mijn toekomstige back-to-back. De keuze is nu in goed overleg bepaald (we hadden beiden voor dezelfde kandidaat gekozen) en het is nu afwachten op de afwikkeling van de procedure door Personeelszaken.

Er volgden de rest van de dag nog meer besprekingen tot diep in de middag, met alleen een korte onderbreking voor een broodje gegrilde kip bij Subway. Vanavond was er het eerste biertje in vier weken in de Sportsbar van het hotel, of eigenlijk waren het er twee want het was Happy Hour dus ik kreeg er een gratis…

 

En weer terug in Dubai

Ik kon in principe uitslapen vanmorgen want mijn transport naar de luchthaven vertrok pas om half acht, maar zoals gewoonlijk was ik om vijf uur al klaarwakker en zat ik dus net als op gewone werkdagen gewoon even voor half zes aan het ontbijt. Daarna stapte ik nog even snel onder de douche, ruimde mijn kamer leeg en pakte de laatste spullen die ik wilde meenemen in, en toen was het afwachten tot kwart over zeven voordat ik naar de parkeerplaats wandelde waar de bussen al stonden te wachten.

Het tijdstip van vertrek vond ik wat aan de late kant want er moest onderweg ook nog een stop gemaakt worden bij het AMBP kamp om nog wat mensen op te pikken. Er was nog meer oponthoud door de extra strenge veiligheidsmaatregelen bij en op het vliegveld en de lange wachtrij voor de incheckbalie, dus toen ik dan eindelijk in de vertrekhal aankwam kon ik gelijk doorlopen naar Gate 4 om te gaan boarden.

Ook dat ging niet vlot en dat had alles te maken met een grote groep voornamelijk vrouwelijke pelgrims, duidelijk herkenbaar aan hun kleding (van top tot teen zwarte tenten, ik kan het niet anders noemen) en hun lichtroze zijden sjaals met daarop Iraakse vlaggen en Arabische teksten. Ze hadden duidelijk nog nooit gevlogen want ze maakten een zootje van de laatste security-check bij het boarden.

Ze gingen groepsgewijs door het detectie-poortje wat onophoudelijk alarm aangaf. Zonder uitzondering hadden ze hun juwelen niet afgedaan of tassen op de bagageband gelegd. Er was er zelfs een die twee keer tegengehouden moest worden, die had nog een klein handtasje met notabene een ijzeren schouderketting die natuurlijk ook op de bagageband moest. Probleem was dat ze die handtas om haar schouder had gedaan voordat ze al die lagen tent eroverheen had aangetrokken en ze probeerde nu zonder iets uit te trekken die tas onder alle lagen vandaan te krijgen. Als je wilt weten hoe dat ging, probeer dan maar eens je onderbroek uit te trekken terwijl je je zondagse pak aan hebt. En uiteraard ging dat proces terwijl ze voor het poortje stond dus er kon niemand meer door of langs…

Uiteindelijk kwam alles goed want we vertrokken zelfs tien minuten te vroeg, en ik zat voor de verandering eens aan de goeie kant om Basrah tijdens het opstijgen vanuit de lucht te kunnen zien. De stad blijkt veel groter dan ik eigenlijk had verwacht.

En zo arriveerde ik vroeg in de middag voor de tweede keer deze shift in Dubai. Ik werd door een auto van de chauffeurs-service van Emirates afgezet bij het Radisson Blue hotel (zie foto hieronder) en een uurtje later zat ik bij Costa, voor eindelijk weer een een lekker bakkie koffie…

Laatste werkdag in KAZ

Mijn shift zit er nog niet helemaal op maar dit is al wel mijn laatste werkdag in KAZ, morgenvroeg vertrek ik per konvooi naar de luchthaven van Basrah. Ik vlieg naar Dubai, waar ik dan nog twee dagen zal doorbrengen op de kantoren van twee van onze contractors. Aanstaande donderdagochtend vlieg ik dan vanuit Dubai naar huis.

Vanmorgen was er de nodige opschudding op kantoor want er kwam een e-mail langs die waarschuwde dat er gisteravond een slang was gesignaleerd in het KAZ kamp. Mijn maat Yugen heeft een kamer in de achterste barak aan de andere kant van het kamp, en toen hij gisteravond wilde gaan joggen werd hij door een collega gewaarschuwd dat er een slang naast de achterdeur van de barak lag. Ze waarschuwden de beveiliging die de slang meteen heeft verwijderd, maar we zijn wel weer gewaarschuwd om alert te blijven want de slangen in deze buurt zijn zonder uitzondering uiterst giftig.

Het was gisteren trouwens ook weer een “zwarte dag”. Door diverse stroomstoringen was het productieproces van de fabriek verstoord waardoor er extra veel afvalstoffen verbrand moesten worden. Het resultaat was een zwarte lucht die ook nog eens over het terrein waaide want de wind was onze kant op en dat was te ruiken ook. Het levert wel mooie plaatjes op:

Meevallertje

Eergisteren wandelde ik met mijn maat Siva tussen de middag naar het KAZ kamp voor de lunch toen hij onderweg vroeg, “Morgen lekker een uurtje vrij, wanneer neem jij het?”. Ik zei dat ik geen idee had waar hij het over had. Het antwoord was, “Over die e-mail van het Management natuurlijk, we mogen toch iedere vrijdag een uurtje vrij nemen?”.

Ik kon me zo’n e-mail niet herinneren maar die bleek er wel degelijk te zijn geweest. De reden dat ik me er niets van kon herinneren was simpelweg omdat die e-mail was verstuurd tijdens mijn laatste verlof en bij terugkeer heb ik die blijkbaar helemaal over het hoofd gezien. In de e-mail stond dat alle rotators (zoals ik dus) met ingang van eind april als beloning voor het goeie werk wat we doen iedere vrijdag een uur vrij mogen nemen, naar eigen inzicht te besteden aan (zo stond er in de e-mail) “bidden, meditatie of andere manieren die bevorderlijk zijn voor ons welzijn”. En je mag ook nog eens zelf bepalen wanneer op de dag je dat uur opneemt.

Dat is een mooie meevaller, al blijkt dus nu dat ik die meevaller de afgelopen drie vrijdagen heb gemist om dat ik er niet van op de hoogte was. Voortaan de e-mailtjes van het Management toch maar beter lezen!

Ik heb dus gelijk maar besloten om een uur eerder te stoppen en in plaats van bij zessen wandelde ik dan ook al om vijf uur terug naar het kamp. De extra tijd heb ik gebruikt voor een sessie in de fitness-ruimte, drie kwartier op de cross-trainer moet toch wel bevorderlijk zijn voor mijn welzijn..

Busritueel

In de zomermaanden is het tussen de middag hier zodanig heet (tussen de 45 en de 50 graden) dat de wandelingen voor de lunch naar het kamp en terug naar kantoor een hachelijke onderneming is. De meeste mensen houden het dan ook voor gezien en nemen de bus, ik heb besloten dat ik naar het kamp wandel en dan terug de bus neem. Ik word daarvoor door met name de Irakezen voor gek verklaard, die zien het allemaal met grote verbazing aan. Met name de Nederlanders hier doen hetzelfde als ik en sommigen lopen zelfs terug ook, waardoor de Irakezen er inmiddels van overtuigd zijn dat Nederlanders compleet gestoord zijn.

Ieder busrit hier op het terrein gaat gepaard met een bijzonder ritueel. Als we namelijk het kamp verlaten dan moeten we ons met onze passen uitchecken bij een elektronisch checkpoint. Als we gaan lopen is dat bij het draaihek wat de uitgang van het kamp vormt voor voetgangers maar met de bus werkt het anders.

Voorin de bus staat naast de chauffeur een plastic afwasteiltje waar je als je de bus binnenkomt je pas in gooit. Als de bus dan bij de slagbomen aankomt dan is er tussen de eerste en de tweede slagboom een elektronisch checkpoint. De chauffeur parkeert ernaast, neemt het teiltje op schoot en haalt vervolgens alle passen een voor een door het open raam langs de scanner. Daarna wordt het teiltje doorgegeven naar achteren, haalt iedereen zijn pas eruit en als het teiltje leeg is wordt het weer doorgegeven naar voren en teruggezet op zijn plek naast de chauffeur.

Op de weg naar kantoor is er ruim de tijd voor die grabbelronde want tegen de tijd dat de bus bij de eerste stop is heeft iedereen allang zijn pas te pakken en staat het teiltje weer keurig op zijn plek. Tussen de middag op weg naar de lunch is dat lastiger want het restaurant is vlak achter de poort. Het komt dus regelmatig voor dat er achterin de bus nog druk gegrabbeld wordt terwijl de passagiers voorin al uitstappen om te gaan eten…

Not available…

Een lekker rustig dagje zo net voor het weekend want alle twee mijn Irakese teamleden schitterden vandaag weer eens door afwezigheid. Dat komt wel vaker voor heb ik al eens verteld want op het werk verschijnen schijnt hier optioneel te zijn als je een overheidsbaan hebt. En dat hebben vrijwel al onze Irakese collega’s want ze zijn net zoals ik ben “uitgeleend” door Shell op dezelfde manier “uitgeleend” door het Irakese staatsbedrijf waarmee Shell partner is in dit bedrijf.

Toch is er een verschil merkbaar in deze shift in vergelijking met vorige shifts, en dat is met name met een van mijn teamleden die het voorheen rustig presteerde om tijdens de vier weken dat ik hier was maar vier dagen op het werk te verschijnen. Nu is dat toch een persoon waar ik helemaal niks aan heb want hij heeft niet eens de basiskennis die nodig is om dit werk te kunnen leren, laat staan uit te voeren, en vandaar dat ik het nooit als een probleem heb ervaren dat hij er vrijwel nooit was.

De verandering is dat deze persoon tijdens deze shift plotseling vrijwel iedere dag is komen opdagen. Niet iedere dag natuurlijk maar negen dagen van de twaalf die hij aanwezig had moeten zijn is toch een heel aardig gemiddelde, zelfs in aanmerking genomen dat er wel nog een halve dag tussen zit. Ik heb eens voorzichtig bij collega’s nagevraagd hoe dat zou kunnen komen en het antwoord was simpel en verrassend.

Sinds een paar maanden moet ik van mijn Irakese baas bijhouden wanneer mijn twee vazallen aanwezig zijn en wanneer niet. Ook moet ik aangeven of ze dat vooraf hebben aangekondigd of dat ze zonder bericht zijn weggebleven. Ik dacht eigenlijk dat ik dat voor de kat z’n viool deed (want vragen waarom ze afwezig zijn mag niet) en dat er toch niks met die informatie gebeurde, maar het blijkt nu dus van niet want er zijn wel degelijk maatregelen. Als het aantal dagen waarop ze niet aanwezig zijn hoger wordt dan hun maximale aantal vakantiedagen dan worden ze op hun salaris gekort.

En daar zal hem de kneep dus wel zitten. Niet dat ik vrolijk wordt van de aanwezigheid van die gozer want hij voert als hij er is geen flikker uit. Hij komt laat binnen, zo rond half tien, zit meer niet dan wel achter zijn bureau en als hij er zit dan is hij met zijn mobieltje bezig. Het kan mij allemaal weinig boeien moet ik eerlijk zeggen, ik vind het wel lekker rustig.

Nummer twee is wel regelmatig aanwezig, maar die is er steevast op dinsdag nooit (ook al zegt hij op maandagmiddag altijd “Tot morgen”). Vandaag was hij er dus ook niet maar eerlijk is eerlijk, hij had het van tevoren aangekondigd. Ik kreeg een sms-je om tien over half een vannacht, “I not com today”…

Afscheidsontbijt

Mensen komen en mensen gaan op dit moment in een redelijk hoog tempo. Er zijn nogal veel mensen op dit moment aan het einde van hun maximum contract van vijf jaar en moeten dus vertrekken, maar er zijn ook mensen die weggaan om persoonlijke redenen zoals mijn maatje Aziz.

Zijn vertrek is morgen, en daarom hadden onze Irakese collega’s voor vandaag een afscheidsontbijt georganiseerd. Het tijdstip kwart over negen was voor ons expats een beetje ongunstig, want de meeste van ons hebben dan allang ons ontbijt achter de knopen, maar voor de gezelligheid waren we toch allemaal aanwezig. Het ging tenslotte meer om het afscheid van Aziz dan om het ontbijt zelf, maar alles zag er zo lekker uit dat de meeste van ons toch ook nog wel effe wat weg snaaiden.

Ikzelf kon het niet laten om een ruitvormig plat brood te eten waar ik, na het opengescheurd te hebben, een soort van gehakt in had gestopt. Ja, zo gaat dat hier, alles gewoon met je handen, maar lekker was het wel! 

Wat het weer betreft hadden we een beetje een dipje. Waar de temperatuur gisteren nog opliep tot negenenveertig graden (de aangekondigde vijftig werd dus net niet gehaald) was het vandaag met vijfenveertig een stuk frisser. Dat kwam omdat er rond het middaguur plotseling bewolking kwam opzetten, die in de loop van de middag trouwens weer snel verdween. Er stond ook een tamelijk harde wind, we moesten zowat onze hoeden vasthouden…

Sollicitanten

We zijn nog steeds op zoek naar een volwaardige opvolger voor mijn back-to-back nadat de vorige geselecteerde kandidaat niet volwaardig genoeg was bevonden. Er hebben zich drie sollicitanten gemeld waarvan er een gisteren en twee vandaag zijn geïnterviewd.

Gelukkig heb ik een redelijke stem in de keuze en ik was dan ook in alledrie de gevallen een van de interviewers. De keuze ging tussen drie kandidaten, twee uit India en een uit Nigeria, waarbij het nog niet meeviel om de juiste keuze te maken. Alledrie hebben ze ervaring in mijn vakgebied maar er moet ook gekeken worden naar bijvoorbeeld hun “communicatieve eigenschappen”, want ze moeten ook hun zegje kunnen doen bij onze toeleveranciers en belangrijker nog, ze moeten bij onze Irakese collega’s in het pulletje vallen.

Zo was er een kandidaat bij die nogal uitgesproken was in zijn mening over hoe alles zou moeten en dat tijdens het gesprek als een ware spraakwaterval over ons uitstortte, en dat gaat hem dus wat mij betreft niet worden. Eén eigenwijze wijsneus in het team is zat, en dat ben ik al.

Er was ook een kandidaat die vanwege zijn sterke accent niet de voorkeur heeft van onze Irakese baas. Die heeft eigenlijk het liefst “een Europese man” en daar is eigenlijk niks discrimerends aan, hij vindt gewoon dat die het duidelijkst Engels spreken en die kan hij dus het best verstaan. Gelukkig voldeed de derde kandidaat wel aan dat criterium (ook al was het dan geen Europeaan) en toevallig was dat ook de kandidaat die op mij de beste indruk maakte. De beslissing lijkt dus eenvoudig met twee stemmen voor die kandidaat, maar mijn eigen baas heeft de laatste en beslissende stem en die wil er nog een paar nachtjes over slapen. 

Aanstaande zondag hebben we een gesprek hierover en hopelijk kan er dan een beslissing worden genomen want hoe eerder die lege plek in het team wordt ingevuld hoe beter. Wat de temperatuur betreft zou het vandaag vijftig graden worden, maar dat viel een beetje tegen want dat werd het net niet…

Verbouwingsnieuws

Er is ten aanzien van de renovatie van ons kantoorgebouw goed nieuws en slecht nieuws te melden. En om maar te beginnen met het goeie nieuws, dat is grappig genoeg eigenlijk het slechte nieuws wat voor mij goed uitpakt.

Het slechte nieuws is dat fase een van de renovatie, de voorste helft van de begane grond, al ruim twee weken geleden klaar had moeten zijn. Dat is niet gebeurd door verschillende omstandigheden zoals te late aanvoer van materialen door leveranciers maar ook door de Ramadan en het daarop volgende Eid-feest. Zoals het er nu naar uitziet is dit eerste deel van de renovatie pas volgende week klaar en dat is voor mij in feite juist goed nieuws.

Ik zit namelijk in een kamer op de begane grond die als onderdeel van fase twee zals worden aangepakt. Was fase een eerder klaar geweest dan had ik dus een andere werkplek moeten zoeken voor het resterende gedeelte van mijn shift. Nu kan ik gewoon op mijn eigen plek blijven zitten en met een beetje mazzel is fase twee al afgerond als ik terugkom na mijn aanstaande verlofperiode. Of ik zoveel mazzel zal hebben… ik denk eigenlijk van niet maar dat zien we dan wel weer.

De werkzaamheden om de buitenkant van het gebouw op te knappen beginnen al op te schieten, het stucwerk is klaar en op dit moment worden de buitenmuren geverfd. In het ochtendzonnetje lijkt het op de foto een beetje gelig maar het is toch echt wit. Nou ja, gebroken wit…

Eindelijk!

Mijn vader, mijn jongste broer Alex en ikzelf waren er in 2010 bij toen onze club Quick Boys zich niet wist te plaatsen voor de nieuwe Topklasse waar de beste clubs uit het amateurvoetbal in zouden gaan spelen. Uitgerekend dat seizoen werd een van de slechtste resultaten in de clubgeschiedenis gehaald en waar de promotie naar de Topklasse werd verwacht bleef onze club maar net boven de rode streep. Voort het eerst speelde Quick Boys niet meer op het hoogste niveau.

De jaren daarop wilde het steeds maar niet lukken om verschillende redenen, maar nu was er dan eindelijk een kans om via de achterdeur (de nacompetitie) toch te promoveren naar de Tweede Divisie. Dan moest er alleen wel gewonnen worden van VVSB uit Noordwijkerhout. Ik had de wedstrijd achteraf live kunnen volgen via Omroep West maar omdat dat lastig uitkwam volgde ik zoals gewoonlijk het verloop via Twitter.

“Goeie eerste helft” kreeg ik door van mijn broer Alex die wel bij de wedstrijd aanwezig was, maar het was wel nog steeds 0-0. En dat bleef het ook tot het einde dus er was een verlenging nodig. Ik had het ondertussen niet meer, tot daar opeens het bericht kwam van de goal, de 1-0 voorsprong stond op het bord. Aan de veertien minuten die volgden leek geen einde te komen, kwamen er tot overmaat van ramp nog drie minuten extra bij, maar bij het eindsignaal was er dan toch de winst.

En dat betekent dan eindelijk…

 

Explosive Remnants of War

De Engelse term die de kop van deze blog (kortweg ERW) vormt betekent letterlijk in het Nederlands “Explosieve Overblijfselen van Oorlog”. Het omvat alle overblijfselen uit oorlogen uit het verleden die niet opgeruimd zijn en die mogelijk ontploffingsgevaar opleveren. Ook in Nederland komt dat nog steeds voor want er worden nog steeds onontplofte bommen gevonden uit de Tweede Wereldoorlog, bij opgravingen of nieuwbouwprojecten. En zeker in onze woonplaats Katwijk weten we er alles van, want in vrijwel iedere familie zijn in vorige generaties in de visserij slachtoffers gevallen toen hun vissersschip op zee op een mijn liep uit de Eerste of Tweede Wereldoorlog.

Hier in Irak, waar sinds begin jaren tachtig van de vorige eeuw drie grote oorlogen zijn uitgevochten (de acht-jarige oorlog met Iran en twee Golfoorlogen), stikt het nog van de onontplofte bommen, granaten en mijnen. Ook in de woestijn waar wij zitten is nog steeds gevaar en we horen dan ook regelmatig van incidenten. Vaak kan zo’n gevonden explosief worden opgeruimd maar helaas vallen er nog steeds onschuldige slachtoffers en niet zelden gaat het daarbij om kinderen. Zo zijn er in de eerste vijf maanden van 2019 vierentwintig incidenten geweest met Explosive Remnants of War en bij die incidenten vielen twee doden en negen gewonden, de meeste daarvan kinderen.

Zo ontplofte er in de woestijn niet ver ten westen van hier een landmijn waarbij een jongetje het leven verloor en een andere zwaar werd gewond; ze waren tijdens het ongeval schapen aan het hoeden. En niet zelden gebeuren er tijdens het opruimen van ERW ongelukken, ook bij werkzaamheden van ons bedrijf. Er wordt ten noorden van hier gewerkt aan een nieuwe gasfabriek en bij het bouwrijp maken van de grond worden regelmatig explosieven gevonden; recentelijk is het drie keer gebeurt dat gevonden explosieven bij het opruimen ontploften, waarbij gelukkig geen slachtoffers zijn gevallen.

Om iedereen gerust te stellen, het terrein van KAZ is al jaren geleden helemaal vrij gemaakt van ERW…

Insecten

We worden op kantoor de laatste dagen regelmatig gestoord door het hardnekkige geluid van krekels. Het stikt ervan, op straat maar ook binnen in het gebouw, en ze maken herrie. Het zijn grote zwarte joekels van een centimeter of vier lang, vandaar dat ik in eerste instantie dacht dat het een kakkerlak was toen er een in ons kantoor zat.

Gisteren zat er een hele irritante ergens in de hal maar uiteraard zagen we hem nergens toen we gingen zoeken. Mijn maat Aziz dacht daarom dat hij tussen het zwevende plafond zat maar ik hoorde hem op een gegeven moment duidelijk in de kleine gebedsruimte. Aziz opende de deur en daar was het bewijs, het was meteen stil. We zagen hem toen Aziz het licht aan deed, het kreng probeerde nog langs ons heen naar buiten te sprinten maar Aziz wist hem vakkundig op zijn kop te slaan met een van de slippers die altijd bij deur van de gebedsruimte staan. 

 

Dat was er een minder maar ondanks dat er overal platgetrapte exemplaren liggen (de schoonmakers zijn nog steeds vrij vanwege Eid) horen we ze nog steeds dus er zijn er nog meer.

In mijn kantoor zag ik trouwens ook een troepje ijverige mieren met het verslepen en/of uit elkaar halen van wat eruit ziet als een stukje koek of brood wat waarschijnlijk onder een van de bureaus heeft gelegen. Efficient werken die beestjes wel want een uurtje later was er helemaal niks meer van te zien, alles was weg inclusief de mieren…

Sollicitanten

Even een update over de stand van zaken rond de vervanger van Sachin, mijn back-to-back die inmiddels al weer twee en een halve maand geleden is vertrokken.

Het zag er naar uit dat we vrij snel een vervanger hadden gevonden en aan het eind van mijn vorige shift was het proces in gang gezet om hem aan boord te krijgen. Ik verwachtte wel dat het nog wel een maandje of wat zou duren voordat hij hier daadwerkelijk aan het werk zou kunnen gaan. Ik rekende op een maand of vier zonder back-to-back voordat alles rond zou zijn, maar er kwam tijdens mijn afgelopen verlofperiode een kink in de kabel. Het bleek dat we geen toestemming kregen om de geselecteerde persoon de baan te geven omdat hij niet honderd procent gekwalificeerd was en dat is een vereiste.

Dat zadelde ons met twee joekels van problemen op, ten eerste dat we nieuwe kandidaten moesten gaan zoeken en ten tweede dat het nu waarschijnlijk nog veel langer gaat duren voordat mijn toekomstige back-to-back aan het werk kan gaan. Allereerst moest er weer een nieuwe sollicitatieprocedure worden gestart en dat is gelukkig tijdens mijn afwezigheid al gedaan. En er was gelukkig al snel resultaat ook want er meldden zich twee interne en een externe kandidaat. Daarbij kreeg ik ook nog eens bericht van een ouwe collega die inmiddels weg is bij Shell maar ook in de baan is geinteresseerd.

Er gaan nu volgende week sollicitatiegesprekken plaatsvinden met in ieder geval de eerste drie kandidaten en dan moeten we maar zien wat daaruit voorkomt. Er schijnt een voorkeur te zijn voor een interne kandidaat maar als de keus inderdaad op een van hen valt dan zou het wel eens tegen het eind van het jaar kunnen lopen voordat hij hier kan beginnen. Intern is er altijd een overgangsperiode en er moet het nodige aan papierwerk worden afgehandeld, en pas als dat allemaal is afgerond kan de visumaanvraag de deur uit. En dat duurt ook al gauw twee tot drie maanden…

Rustige dagen

Zoals verwacht was het ook vandaag buitengewoon rustig op kantoor. Nou was dat in feite gisteren ook al zo maar totaal onverwacht waren er gistermorgen toch nog werklui van het renovatie-project bezig. Vandaag waren ook die er niet dus was het zelfs nog rustiger dan gisteren.

Die renovatie lijkt overigens nog steeds niet echt op te schieten al lijkt het gevelwerk nu wel zo’n beetje klaar. Er zal nog wel schilderwerk gedaan gaan worden maar het stucwerk aan met name de dakrand lijkt zo te zien afgerond. Ik ben alleen benieuwd of ze al het naar beneden gevallen materiaal gaan opruimen of dat dat gewoon blijft liggen. Als ik naar andere projecten kijk hier in de buurt dan denk ik het laatste, maar laat ik niet te voorbarig zijn…

Eid al-Fitr

Gisteren was de laatste dag van de Ramadan en dat betekent dat vandaag Eid al-Fitr oftewel het Suikerfeest wordt gevierd. Alle moslim-collega’s zijn vandaag vrij en de meesten zullen de rest van de week ook niet op het werk verschijnen. Dat betekent voor de rest van ons dus een relaxed weekje voordat aanstaande zondag na het weekend de normale werkroutine weer gaat beginnen.

Overigens hebben de meeste Iraakse collega’s gisteren al een voorschot genomen op de viering van Eid zoals het ook kortweg wordt genoemd. Ondanks dat ze allemaal “Tot morgen” zeiden toen ze op zondag naar huis gingen verscheen er maar een enkeling op het werk gisteren. In de kamer waar ik zit kwamen er drie van de vijf sowieso niet opdagen en van de andere twee ging er een al om tien uur naar huis.

Verrassend genoeg was degene die overbleef die gozer uit mijn team die de afgelopen drie shifts nauwelijks is komen opdagen. Tot mijn verbazing was hij vorige week ook al drie van de vijf dagen aanwezig en nu dus ook twee dagen achter elkaar.

Ik vraag me dan ook af of er met hem gesproken is over zijn gebrek aan inzet en aanwezigheid, of dat hem misschien is duidelijk gemaakt dat hij alleen in aanmerking komt voor een andere positie als zijn mentaliteit verbetert. Hoe dan ook, ik heb geen idee wat ik met hem aan moet want zijn basiskennis van ons vak en zijn gebrekkige Engels maken hem voor mij tot een soortement van probleemgeval.

De komende dagen is het in ieder geval rustig op kantoor, en ik wens hierbij al mijn vrienden die moslim zijn Eid Mubarak.

Eerder weg uit Basrah

Aan het begin van deze shift heb ik een babbeltje gemaakt met mijn baas over een mogelijke business trip naar DUbai aan het eind van deze shift. Maar je bent toch aan het begin van deze shift ook al in Dubai geweest? Ja, dat klopt, maar er zit ook nog een contractor in Sharjah, het Emiraat wat naast Dubai ligt, en die heeft gevraagd om hulp bij het opzetten van de procedures om gegevens naar ons over te hevelen. En aangezien ze daar een beetje haast mee hebben kan dat niet anders dan aan het eind van deze shift.

De afgelopen dagen ben ik dan ook druk geweest met het wijzigen van mijn reisplannen. Ik ga behalve naar Sharjah ook nog een dag naar de contractor die in Dubai zit. Het wordt dus een trip van twee dagen, waarvoor het noodzakelijk is dat ik de dag daarvoor vertrek naar Dubai. Ik ga daarom in totaal drie dagen eerder weg uit Basrah, maar het mooist is toch wel dat ik nu als alles goed gaat bijna een volle dag eerder thuis ben. Normaal gesproken vertrek ik namelijk op een donderdag vanuit Basrah maar omdat ik pas de volgende dag verder kan reizen vanuit Dubai naar Amsterdam ben ik pas op vrijdag thuis; omdat ik  nu op donderdag al in Dubai ben kan ik vandaar gelijk door naar Amsterdam waardoor ik op donderdagmiddag al thuis ben.

Het is wel altijd een heel geregel zo’n trip want je “vaste” reis kan niet zomaar worden gewijzigd, daar is toestemming van allerlei bazen voor nodig tot aan de Managing Director aan toe. Maar alles is zoals gewoonlijk vlot en efficiënt afgehandeld, de vluchten zijn aangepast en het hotel in Dubai geboekt, en dus vertrek ik in plaats van donderdag de 20e juni al op maandag de 17e uit Basrah.

Verder is het vandaag een bijzondere dag want mijn moeder viert vandaag haar 88e verjaardag. Van harte!

Renovatie voortgang

De werkzaamheden voor de renovatie van ons gebouw lijken gestaag door te gaan maar het tempo ligt niet bepaald hoog. Op dit moment wordt de voorste helft van de benedenverdieping gedaan, waarna de andere helft (waar de kamer is waar ik zit) aangepakt. Die eerste helft had deze week al klaar moeten zijn maar dat is nog niet zo en het lijkt er nog niet op dat het op korte termijn zal worden afgerond. Volgende week is namelijk de viering van het einde van de Ramadan, Eid al-Fitr (of ook wel kortweg Eid, in het Nederlands het Suikerfeest), dan is vrijwel iedereen vrij, en er is nog behoorlijk wat te doen.

Nu is er de afgelopen weken vanwege de Ramadan korter gewerkt maar zelfs in die korte tijd zaten de manschappen erg veel tijd in de keuken van het gebouw en was het geluid van hamers en boormachines alleen te horen voor tien uur ’s morgens. Op zich komt het mij best uit als het niet zo hard gaat want dan kan ik met een beetje mazzel deze shift nog uitzingen zonder dat ik van werkplek hoef te verkassen, en het zou helemaal mooi zijn als het werk aan de benedenverdieping klaar zou zijn als ik na mijn volgende verlof weer terugkom.

Op dit moment lijkt het meeste werk buiten te gebeuren. Er is al wat stucwerk aan de muren gedaan en op dit moment zijn ze bezig om de dakrand (die de laatste maanden wel erg hard afbrokkelde) van nieuw pleisterwerk te voorzien. Ook daarbij ligt het tempo zo te zien niet erg hoog, maar het is dan ook geen lolletje om in de brandende zon te staan bij een temperatuur van rond de vijfenveertig graden denk ik zo…