Ontplofte Cola

Omdat zowel het Kerstdiner voor onze eigen familie als de “nieuwjaarsreceptie” voor de hele familie bij ons zouden zijn was Riet vandaag begonnen met het treffen van de nodige voorbereidingen. Het Kerstdiner (of liever gezegd de recepten en alle ingrediënten ervoor) waren al online besteld bij leverancier Hello Fresh maar er moest ruimte gemaakt worden in de koelkast om alles op te slaan.

We hebben nog een tweede koelkast in de schuur in de tuin staan, een oud exemplaar wat we nog hebben meegenomen uit de Filipijnen en daarin bewaren we normaal gesproken reservevoorraden bier, wijn en frisdrank. Riet wilde met name kijken of er nog blikjes Cola in lagen, maar ze kreeg een onaangename verrassing toen ze de deur van die koelkast opendeed. Er kwam een enorme golf Cola uit die een flinke puinhoop veroorzaakte op de vloer van de schuur, om nog maar te zwijgen over hoe het interieur van de koelkast zelf eruit zag.

Blijkbaar waren vrijwel alle blikjes Cola in de afgelopen vorstperiode bevroren. ondanks dat ze in de koelkast lagen, en het gevolg was dat er een heleboel waren opgezwollen en opengebarsten. Sommige blikjes waren letterlijk geëxplodeerd en het gevolg was die enorme puinhoop. Gek genoeg was de rest van de dranken in de koelkast niet aangetast, alleen de blikjes Cola, maar dat waren wel twee bijna volle pakken van twaalf stuks…

Riet heeft flink wat tijd nodig gehad om de puinhoop op te ruimen en uiteraard moest ook de hele koelkast leeg gehaald worden. De blikjes waren op twee of drie na niet meer te redden: het merendeel was opengebarsten maar van de rest waren de meeste zodanig opgezwollen dat ze niet meer te gebruiken waren. En zo zag het eruit…

Sinterklaasavond

We vierden vanavond bij ons thuis Sinterklaas met kinderen en kleinkinderen. En met name voor de kleinkinderen natuurlijk, al had Riet ook voor alle kinderen een cadeautje geregeld. De kleinkinderen werden schandalig verwend (laat dat maar aan Riet over), en ze weten nog niet eens dat de Kerst er ook nog zit aan te komen…

Maas is natuurlijk nog niet oud genoeg om te beseffen wat er allemaal speelt maar dat werd ruimschoots goed gemaakt door Gijsje die vanavond de cadeautjes uitdeelde uit de zak die op mysterieuze wijze door de Sint voor onze voordeur was gezet. Ze kan inmiddels haar eigen naam lezen en ook de naam van Maas herkend ze, en met de rest werd ze door Oma en Mama geholpen. Haar favoriete cadeau was een roze balletjurk die ze uiteraard meteen aan moest.

Riet had het eten geregeld bij onze favoriete toko Tjik Tjak en dat was als vanouds, zij het ook nu weer veel te veel. Ze had de bestellingslijst van de vorige keer nog bewaard en ze had ook. nog onthouden wat er snel op was zodat daarvan extra was besteld deze keer. Alleen doe meegeleverde porties bami en nasi waren kleiner dan verwacht, dus dat wordt een puntje van aandacht bij de volgende keer.

Maas was overigens nog steeds niet helemaal prut. Behalve een loopneus had hij nu ook last van een ontstoken oog waardoor het wel leek of hij had gevochten.

Hopelijk wordt hij gauw weer de oude want dat dreinerige en hangerige is helemaal niks voor Maas…

Oude foto van Rijnsburg

Deze foto kreeg ik toegestuurd van Robin. Te zien is de oostkant van Rijnsburg maar we weten niet precies wanneer. Duidelijk is wel dat de wijk De Horn nog niet eens in het beginstadium is en aan de overkant van het kanaal is nog niets te zien van de bedrijven die daar nu staan. Alles is nog tuinbouwgebied op beide plekken waar nu dus huizen en bedrijven staan.

Wel is duidelijk de vier huizenblokken in de Collegiantenstraat al te zien waar Robin en Astrid nu wonen, midden op de foto. Hun huis is het derde van links van het meest linkse huizenblok. Er zijn nog geen dakkapellen, laat staan zonnepanelen te zien. Iets daarvoor staat een rijtje kassen, en die grensden aan de achtertuin van ons eerste huis in de Brouwerstraat. Duidelijk te zien zijn het oranje dak van de Hervormde Kerk die inmiddels is gesloopt en iets links daarvan het oude huis van Blaase. Ons huis was daar recht tegenover en waarschijnlijk is het dat huis waar het zonnescherm uit is geklapt.

Aan de overkant van het kanaal is nog niets te zien van de Bankijkerweg die er toen nog helemaal niet lag. Het is allemaal nog tuinbouwgebied en het is dus lastig te oriënteren waar ons huidige huis precies zou moeten staan, Maar het zal ongeveer zijn opa de plek waar de schuren staan tussen de kassen.

Toch eens kijken of we nog wat meer te weten kunnen komen over het tijdstip waarop deze foto is gemaakt.

Kriebelhoest

Sinds afgelopen zaterdag heb ik last van keelpijn en een heel vervelende kriebelhoest. Met name dat laatste is erg irritant want die kriebel veroorzaakt enorme hoestbuien waarvan mijn keel nog zeerder gaat doen. Het probleem met die kriebelhoest is dat het hoesten de kriebel niet wegneemt en er dus een soort kettingreactie optreed die niet is te stoppen.

Vanmorgen had ik een aantal lange vergaderingen waarbij ik ook regelmatig het woord moest voeren en dat ging vanwege die hoestbuien met horten en stoten. Ik had bij het begin van beide vergaderingen al aangegeven dat ik last had van flinke hoestbuien en me vooraf alvast verontschuldigd voor het uitzetten van mijn microfoon. Dat was inderdaad een paar keer nodig maar gelukkig niet op voor mij cruciale momenten zodat de gevolgen voor de beide vergaderingen beperkt bleven.

Lastig is het dus wel en Riet bracht vanmiddag een hoestdrank en hoesttabletten mee van de drogist. Die tabletten zijn ronduit smerig en of ze helpen is nog maar de vraag want op de verpakking staat dat de werking gebaseerd is op een “huismiddeltje” en niet op wetenschappelijk bewijs. De hoestdrank smaakt een stuk beter en is een soort siroop met een vertrouwde smaak die ik nog ken van hoestdrankjes uit mijn jeugd.

Of het helpt is een tweede, want ze werken weliswaar volgens de verpakking ook tegen kriebelhoest maar ik moet het eerst nog zien. 

Maar op dit moment ben ik bereid alles te proberen, als ik maar van die irritante kriebelhoest af kom…

Niet helemaal prut

Gisteravond voelde ik al een flinke keelpijn opkomen en vanmorgen was het raak. Ik voelde me verder weliswaar niet echt ziek maar omdat ik vanmiddag een bezoek aan mijn moeder in Katwijk had gepland en omdat vanavond mijn oudste broer en schoonzus op visite zouden komen leek het me verstandig om toch maar een zelfrestje te doen om te zien of het niet toch mijn tweede gevalletje Corona was wat ik onder de leden had.

We hebben nog steeds een stapeltje van die zelftests in een la liggen, en hoewel ik in eerste instantie sceptisch was over de aanschaf van die hele stapel door Riet moet ik inmiddels toegeven dat ze hun praktisch nut al een paar keer hebben bewezen.

Deze keer ook weer, want gelukkig bleek ik negatief en hoefde ik niets af te zeggen. De test liet maar één streepje zien en eigenlijk had ik na vier vaccinaties en de besmetting in februari niet anders verwacht…

Wat ik dus onder de leden heb zal wel weer een fikse verkoudheid zijn en ik weet denk ik al wel waar die vandaan komt. Kleinzoon Maas was de afgelopen dagen een paar keer bij ons en die is ook al een paar dagen niet helemaal prut. Hij kan natuurlijk nog niet zeggen wat er aan de hand was met hem, maar de symptomen leken veel op wat ik nu ook heb. En voor mij betekent dat dat de loopneus er nog aan zit te komen.

Het is misschien verstandiger om bij je kleinkinderen uit de buurt te blijven als ze kwaaltjes hebben, maar dat gaan we natuurlijk niet doen. Dan maar een paar dagen een loopneus…

Winterplekje

Vanmorgen zag ik een tafereeltje wat ik ieder jaar rond deze tijd zie terugkeren: onze katten die tegen elkaar aangekropen zijn in de mand die in een hoek van onze slaapkamer staat. Rond deze tijd van het jaar, als het kouder begint te worden, dan wordt deze mand weer in gebruik genomen nadat ze er vrijwel de hele zomer niet naar hebben omgekeken. Het is dus echt een “winterplekje” voor de katten, op zich begrijpelijk omdat de mand vrijwel tegen de verwarming aan staat.

Als het gaat zoals de afgelopen jaren dan zullen ze tot aan het voorjaar weer het grootste gedeelte van de dag in deze mand liggen te slapen, helemaal opgerold tegen elkaar aan. En geef ze eens ongelijk…

Maas in Oranje

Eergisteren is het Wereldkampioenschap Voetbal 2022 in Qatar officieel begonnen met de eerste wedstrijden maar voor Nederland begon het gisteren met de eerste wedstrijd tegen Senegal. Hoewel Senegal de kampioen is van Afrika werden er voor het Nederlands elftal geen grote problemen verwacht want zoals gewoonlijk waren de verwachtingen weer torenhoog.

Waar dat deze keer op gebaseerd was is me een raadsel, want zo goed ging het in de voorbereiding allemaal niet. En dat kwam ook wel uit tijdens de wedstrijd want hoewel er met 2-0 Weerd gewonnen ging het allemaal moeizaam en was er geen sprake van sprankelend voetbal.

Het wordt afwachten of het elftal van de zoals gewoonlijk weer ongelofelijk arrogant optredende Louis van Gaal (de enige die het wel snapt) in het toernooi gaat groeien. Aanstaande vrijdag gaan we het zien in de tweede wedstrijd tegen Ecuador. De eerste verrassing was vandaag al wel te noteren want Argentinië, toch een van de grote favorieten, verloor volkomen onverwacht van Saoedie-Arabië.

Riet had ervoor gezorgd dat Maas de wedstrijden in gepast tenue kan meebeleven, hij keek toe bij de wedstrijd van Nederland in een oranje shirt met zijn naam erop…

Mist

De kou is letterlijk weer uit de lucht want na een paar koude dagen is de temperatuur opeens weer omhoog gegaan met een paar graden. Dat leverde vanmorgen een mooi beeld op toen er in de ochtend in een paar minuten tijd een dichte mist kwam opzetten toen het zonnetje probeerde door te breken.

Grappig is dat de foto een beter zicht laat zien dan met het menselijk oog waarneembaar was, want het zag er veel mistiger uit met minder details. Het gebouw op de achtergrond in het midden en zelfs de achterkant van de flat waren voor mij niet zichtbaar toen ik de foto maakte. Blijkbaar is de lens van mijn iPhone gevoeliger dan mijn ogen of de software doet automatisch correcties die een duidelijker beeld laten zien.

Nadeel van de hogere temperaturen is overigens wel dat het nu de komende dagen flink zal gaan regenen. Ach ja, typisch Hollands herfstweer zullen we maar zeggen…

De tuin is klaar

Het zat niet altijd mee vanwege het weer maar de werkzaamheden om onze tuin te verbouwen zijn klaar. De eerste twee dagen kon er redelijk vlot worden doorgewerkt maar vanwege regen liep het werk aan de border en de bestrating vertraging op. Logisch, want er moest worden gelijmd en gevoegd en dat gaat nou eenmaal niet als het regent.

Maar goed, het is nu klaar en het resultaat zie er goed uit. We hebben nu een border die nog maar half zo breed is als dat die oorspronkelijk was en de vrijgekomen ruimte naast de serre is nu bestraat zodat we weer een terras hebben voor de serre. Handig van de zomer op verjaardagen en zondagen als we visite hebben want dan kunnen de sta-tafels daar mooi staan…

Groene bakken

Toen ik dinsdagmiddag mijn fiets pakte om naar de sportschool te gaan stonden Riet en onze buurvrouw Lies net te praten over het probleem met de afvalbakken, en met name over de groene afvalbakken die nog steeds niet vervangen waren. Net op dat moment zagen we verderop in de straat een vrachtwagentje komen wat volgeladen was met afvalbakken met een groen deksel dus de verwachting was dat het probleem nu opgelost was.

Helaas, te vroeg gejuicht, want nadat er nieuwe groene bakken geplaatst waren bij het huizenblokken verderop vertrok het vrachtwagentje weer. Bij het blok huizen naast ons en in de rest van de straat werden geen groene bakken geplaatst, ondanks dat er nog genoeg op het vrachtwagentje stonden. Waarschijnlijk einde van de dienst of zoiets, of het stond niet op de werkbon, maar wij hadden dus nog steeds geen vervangende groene afvalbakken.

De verwachting was dat het uitdelen van de nieuwe groene bakken dan gisteren wel verder zou gaan bleek niet uit te komen, al wat er kwam, geen nieuwe bakken. Riet besloot vanmiddag maar eens naar de Gemeente Katwijk te bellen om te vragen hoe dat nou precies zat, maar ze had de telefoon nog niet neergelegd of ze hoorde gerammel van bakken bij de voordeur. En jawel, de nieuwe groene bakken waren eindelijk geleverd, en in ons geval nog twee ook zoals we hadden gevraagd.

Het heeft even geduurd maar we kunnen ons GFT afval nu weer op fatsoenlijke wijze afvoeren. Al moet ik zeggen dat ik van de hele werkwijze waarop het is gaan nog steeds geen moer begrijp…

Tuin upgrade

Het werk aan de tuin vorderde ook vandaag gestaag en het snoeiwerk is zo goed als klaar. De mannen zijn vandaag begonnen met het sloopwerk aan de borderbak en inmiddels is het vrijgemaakte gedeelte al gereed gemaakt voor het betegelen. Op de foto is ook goed te zien hoeveel er van de bak is afgehaald, alhoewel de lens van de camera wel een beetje vertekent want op de foto lijkt het heel wat meer dan de helft.

Het is gelukkig goed weer geweest de afgelopen twee dagen dus de mannen hebben mooi door kunnen werken. Er wordt voor het komende weekend weer veel regen verwacht dus hopelijk kunnen ze aanstaande maandag verder.

Riet’s verjaardagscadeau

Afgelopen maandag was Riet’s verjaardag, ze is 61 jaar geworden. De dag ervoor hebben we het gevierd waarbij het een tegenvaller was dat het weer zo verschrikkelijk slecht was want de temperatuur was best nog wel aangenaam en met droog weer en een beetje zon hadden we misschien nog wel in de serre en de tuin kunnen zitten. Nu was het weer ouderwets Nederlands, allemaal in een kring rond de salontafel in de woonkamer…

Tot een jaar of wat geleden was het voor mij altijd een probleem wat ik Riet voor haar verjaardag moet geven maar sinds een jaar of drie is dat eigenlijk heel eenvoudig: Riet wil altijd de tuin op laten knappen voor de winter en aangezien dat nogal een prijzige aangelegenheid is zegt ze dat ze het dan als verjaardagscadeau wil hebben. Zelf vind ik dat eigenlijk niks maar ze is er waarschijnlijk blijer mee dan met iets wat ze niet nodig heeft of sieraden die ze nooit draagt.

Deze keer wordt de tuin niet alleen winterklaar gemaakt maar er gaat ook een fikse verbouwing plaatsvinden. Toen onze tuin werd aangelegd nadat we hier waren komen wonen stond onze serre er nog niet, en nu die er inmiddels twee jaar staat merken we toch dat er wel wat dingen zouden kunnen veranderen. Met name de grote borderbak die nu vlak voor de serre staat wilde Riet eigenlijk wat opgeschoven hebben richting de schuur, maar onze tuinman raadde aan om de bak simpelweg te halveren en het vrij gekomen stuk voor de serre dan te betegelen. Er kwam gelijk een heel renovatieplan op tafel voor de tuin en daarmee was gelijk het cadeau voor Riet geregeld.

Vandaag zijn de mannen van de firma Van der Burg (de zoon van een ouwe buurman uit de Brouwerstraat) begonnen met de werkzaamheden die wel een dag of drie, vier in beslag zullen gaan nemen. Het eerste wat ze aanpakten was het snoeiwerk en hoewel het er nu allemaal keurig uitziet gaat het me toch wel aan mijn hart om de platanen aan het terras bij het kanaal zo kaal te zien:

De Klucht van de Afvalbakken

Toen we nog in Manila op de Filipijnen woonden schreef ik regelmatig blogs naar aanleiding van voor ons Nederlanders onbegrijpelijke gebeurtenissen. Veel van die gebeurtenissen waren vanuit ons Westerse perspectief komisch en daarom noemde ik die blogs ook altijd “Kluchten”.

Eenmaal terug in Nederland realiseerden we ons al snel dat gebeurtenissen die op de Filipijnen leidden tot het schrijven van een Klucht ook hier af en toe heel goed mogelijk was, en niet zelden heeft dat te maken met de Overheid. De bureaucratie in Nederland is inmiddels legendarisch en de halsstarrigheid waarmee daaraan vast wordt gehouden en de komische situaties die dat soms oplevert zorgen ervoor dat ik ook hier zulke blogs kan schrijven.

Vandaag bijvoorbeeld was er weer zo’n geval, en deze is gerelateerd aan de nieuwe afvalbakken waarover ik gisteren schreef. Zoals gewoonlijk hadden we onze groene afvalbakken gisteravond buiten geplaatst om vanmorgen vroeg geleegd te worden, maar zoals gezegd waren ze deze keer van een sticker voorzien want ze zouden worden opgehaald om te worden vervangen. Het legen is gebeurd maar het ophalen niet, om de een of andere reden staan op de hele Bankijkerweg nog verschillende parkeerplekken vol met groene bakken.

En wat betreft de nieuwe bakken, die zijn wel vandaag bezorgd. Alleen, niet de nieuwe groene GFT bakken maar een vervangende (kleinere) restafval bak en een bak met een oranje deksel voor het plastic afval. Maar we hebben allemaal onze huidige restafval bakken nog, want die zijn nog niet ingezameld.

We hebben nu dus twee restafval bakken maar geen GFT bak meer. Waar we nu met ons GFT afval naar toe moeten is niet duidelijk, maar de algehele consensus is dat we dat dan voorlopig maar gewoon in de restafval bak gooien, dus daar gaat de goede gewoonte om het afval beter te scheiden…

En die plastic-afval bak met het oranje deksel? Riet heeft gezien dat die pas vanaf 1 januari gaan worden geleegd, dus die is voorlopig helemaal nutteloos. Goeie actie, Gemeente Katwijk!

Nieuwe afvalbakken

De gemeente Katwijk, waar Rijnsburg tegenwoordig ook bij hoort, is bezig met allerlei herzieningen ten aanzien van het ophalen van huisafval. Vorig jaar kregen we al een bericht dat er een nieuwe afvalbak bij zou komen naast de bakken voor tuin- en restafval die we al hebben, en we kregen zelfs enige inspraak in het kiezen wat voor soort bak dat dan zou worden. De meerderheid had blijkbaar gekozen voor een bak voor plastic afval dus dat was wat we zouden krijgen. Daarnaast worden onze bestaande bakken vervangen en krijgen we in ieder geval voor het restafval een kleinere bak en moeten we voor het gen daarvan gaan betalen.

Blij zijn we niet, want behalve betalen voor wat ik een taak van de gemeente vind waar we al voor betalen via de gemeentelijke belastingen krijgen we dus nu drie bakken voor de deur. Of eigenlijk zelfs vier, want we hebben al twee groenbakken voor het GFT afval want zeker ’s zomers hebben we best veel tuinafval door snoei- en maaiwerk. We weten nog niet zeker of we in de nieuwe situatie ook weer een extra groenbak kunnen aanvragen maar als dat mogelijk is gaan we dat zeker doen, en dan hebben we dus vier bakken voor de schuur staan.

Een paar weken geleden kregen we een brief van de gemeente met twee stickers, een voor een restafvalbak en een voor een groenbak (voor ons één groenbak-sticker te weinig dus). Op de stickers en in de brief stond wanneer we de bakken inclusief de sticker op het deksel buiten moesten zetten, zodat ze geleegd konden worden en daarna opgehaald. Tegelijkertijd zouden we dan vervangende bakken krijgen.

Vanavond hebben we onze twee groenbakken op de “afwerkplek” gezet (ik heb zelf maar een sticker geprint voor de tweede bak) en als het goed is worden alle bakken dus na het reguliere legen morgenochtend opgehaald. En dan maar afwachten wat voor bak of bakken we terugkrijgen.

Zaterdagochtend ritueel

Iedere zaterdagochtend ben ik van plan om uit te slapen maar het komt er nooit van: ondanks dat de wekker niet afloopt word ik gewoon voor zeven uur wakker en dan ben ik ook klaarwakker. De katten vinden dat uiteraard geen probleem want als ik zou uitslapen moeten ze langer op hun ontbijt wachten.

Als ik mijn dagelijkse plichten heb gedaan (katten eten geven en medicijnen innemen) maak ik een bakkie koffie voor mezelf, ga in mijn makkelijke stoel zitten met mijn iPad en besteed de eerste uren van de dag aan leven van een boek. Lekker dat ik dat ongestoord kan doen tegenwoordig, alhoewel…

Niet lang nadat ik ben gaan zitten komt vrijwel altijd eerst Abby die op schoot springt en zich daar nestelt, en even later volgt ook Monster die zich er op de een of andere manier ook bij wurmt. Het lezen gaat daarna niet meer zo heel makkelijk maar och, wat doe je eraan…

Afstamming van Vikingen…

Voor het probleem met mijn twee middelste vingers aan mijn rechterhand werd ik twee maanden geleden door een traumachirurg doorverwezen naar een fysiotherapeut. De diagnose was dat de stijfheid veroorzaakt werd door littekenweefsel, ontstaan door wat waarschijnlijk interne kneuzingen aan beide vingers waren, opgelopen als gevolg van mijn fietsongeluk eind mei. Ik had al twee bezoeken achter de rug waarbij me oefeningen met de rechterhand werden opgedragen, en vandaag was het derde bezoek om te kijken of er vooruitgang is.

Gelukkig bleek dat inderdaad het geval. Zelf had ik al gemerkt dat de pijn bij bepaalde buigingen van de gewrichten vrijwel helemaal weg is en ik kan nu ook beide vingers verder buigen dan twee maanden geleden. De oefeningen lijken dus wel te helpen, maar ik werd weer gewaarschuwd dat hoewel er nog wel ruimte is voor verbetering dat ik er rekening mee moet houden dat de functionaliteit in beide vingers nooit meer helemaal terug komt. Ook zal de verbetering een langzaam proces zijn, maar ook daar was ik al voor gewaarschuwd.

Daarnaast constateerde de fysiotherapeut een bepaalde verdikking in de palmen van mijn beide handen. Het verschijnsel is bekend onder de naam Dupuytren en dat is een verdikking van bindweefsel in de handpalmen die er op den duur voor kan zorgen dat je je vingers minder ver kunt strekken. Het komt blijkbaar redelijk veel voor en het hoeft lang niet altijd voor problemen te zorgen, dus daar hou ik me maar aan vast.

Wel een interessant detail is dat dit verschijnsel erfelijk schijnt te zijn en veel voorkomt bij mensen die afstammen van Vikingen, en blijkbaar stam ik daar dus van af…

Onverwachte bezoeker

Afgelopen weekend werden we verrast met een cadeautje van Robin. Hij had een Ring deurbel met camera gekregen maar omdat hij er al een had kregen wij het tweede exemplaar. Zo’n deurbel werkt in combinatie met je telefoon via Wifi en daardoor kun je ook zonder naar de deur te lopen of als je niet thuis bent zien wie er voor de deur staat. Je kunt dan ook via een ingebouwd geluidssysteem met de persoon in kwestie praten, wat erg handig kan zijn. Het werkt met bewegingssensoren dus er kan in principe niemand meer ongemerkt voor  je deur rondscharrelen.

Het kostte wat tijd om de juiste instellingen te vinden en in te stellen, met name voor wat betreft het gebied waarbinnen wordt gereageerd. In eerste instantie reageerde de bel bijvoorbeeld al als er een vrachtwagen over de weg voorbij kwam rijden of wanneer de buren op hun eigen erf liepen, maar na wat “fine-tuning” is dat nu opgelost. De instellingen zijn nu zodanig dat er zelfs een pakketje in de handen van een pakketbezorger wordt herkend en dat levert dan op je telefoon de specifieke boodschap op dat er iemand met een pakketje voor de deur staat.

Maar vandaag werden we verrast met een wel hele merkwaardige bezoeker. Mijn telefoon ging af en toen ik op het scherm keek zag ik op het schermpje deze bezoeker zitten en vervolgens wegvliegen…

Update van de overkant (13)

Het bouwproject aan de overkant begint zijn voltooiing te naderen. De huizen en de appartementen zijn klaar en in de meeste gevallen heeft de oplevering al plaatsgevonden. Wat alleen nog steeds niet klaar is is de infrastructuur rond de huizen.

Met name aan de overkant ligt er voor de huizen nog steeds geen straat, en dat betekent dat de huiseigenaren hun auto’s ergens anders in de wijk moeten parkeren en dat geeft veel overlast voor alle bewoners. Er is niet veel begrip voor de situatie want er lijkt met name voor wat betreft het werk aan die straat niet zoveel te gebeuren. In de week voordat wij naar Lissabon gingen is er niet veel meer gedaan dan wat egaliseringswerk en de stenen werden aangeleverd. We dachten dan ook dat het werk wel klaar zou zijn als we zouden terugkomen na ons weekje vakantie, maar dat bleek zoals uit de foto blijkt niet het geval.

Het fietspad voor het appartementengebouw is inmiddels wel doorgetrokken vanaf het al bestaande pad tot aan het bruggetje verderop, maar ook dat houdt abrupt op achter de blauwe containers die op de foto iets rechts van het midden te zien zijn. Of er nou vanwege de herfstvakantie niet gewerkt wordt is niet helemaal duidelijk maar dat het allemaal erg traag gaat is wel duidelijk…

Toch wat kwijt

Gisteravond toen ik naar bed ging was ik opeens mijn leesbril kwijt, en het was ook nog eens het dure exemplaar wat ik pas een paar weken heb. Samen met Riet zocht ik alle plekken af waar ik was geweest maar we vonden de bril niet, en de logische vraag van Riet was dan ook, “Weet je zeker dat je die bril niet ergens verloren bent onderweg?”. Ik twijfelde nu zelf ook maar ik wist twee dingen vrijwel zeker, ten eerste dat ik mijn brillenkoker had gecontroleerd voordat ik het vliegtuig op Schiphol verliet (de bril zat er in) en ten tweede dat ik de bril na thuiskomst nog had gebruikt.

Het enige wat ik me kon voorstellen was dat de bril onderweg op de trap naar boven van mijn iPad was afgegleden en op de trap was gevallen, maar gisteravond heb ik de trap nagezocht maar niks gevonden. Toen ik vanmorgen de trap af liep zag ik op een traptrede iets glinsteren waar het daglicht op viel, en jawel, daar lag mijn bril in het verst mogelijke hoekje op een van de middelste traptreden.

Daarmee lijkt alles eind goed, al goed, maar er was vanmorgen meer. Op het moment dat we ’s middags in de auto wilden stappen om naar Martin, Sandra en de kleinkinderen te gaan kon ik mijn kaarthouder niet vinden. Dat ding is in feite mijn portemonnee: mijn bankpas, credit card en rijbewijs zitten er in, samen met wat lidmaatschapskaarten en mijn zorgpas, en wat contant geld. Ook nu zochten we na thuiskomst het hele huis weer af, controleerden mijn rugzak en koffer, maar geen kaarthouder te vinden.

Toen begon het me langzaam te dagen en ik realiseerde me wat er was gebeurd. Ik had zoals ik gisteren al vertelde weinig overstaptijd op de luchthaven van Dubai, en na het kopen van de sigaretten van Riet stond ik met twee handen vol met bonnetjes, een credit card, een plastic tas met de sigaretten en mijn rugzak. Snel probeerde ik alles te reorganiseren waarbij ik als eerste mijn credit card terug stak in de kaarthouder. Die legde ik vervolgens op mijn stoel naast me om vervolgens de rest in mijn rugzak te proppen.

En daar is het misgegaan want ik ben snel naar de business lounge gelopen om nog gauw een bakje koffie te drinken voordat het borden voor mijn vlucht naar Schiphol begon, en ik weet vrijwel zeker dat ik toen mijn kaarthouder vergeten ben in mijn rugzak terug te doen.

Het is gelukkig niet een groot drama want alles is vervangbaar en bovendien ben ik ervoor verzekerd, maar het betekent wel het aanvragen van allemaal vervangende passen, en als klap op de vuurpijl zal ik een nieuw rijbewijs moeten aanvragen. Een hoop rompslomp waar ik niet op zit te wachten, maar ja, dan had ik maar beter op moeten letten. Wel hebben we nog contact opgenomen met de afdeling “Lost & Found” van Dubai International Airport en alles doorgegeven. Ik wacht dus nog een of twee dagen met alles aan te vragen want misschien is er wel een eerlijke vinder geweest…

Egels

Zelf hebben wij ze nog niet gezien maar onze buurvrouw zei afgelopen week al dat er bij hun in de tuin regelmatig egels zaten. Misschien hebben onze katten er wat mee te maken dat wij ze in onze tuin nog niet hebben gezien, maar er beginnen nu op de WhatsApp group van de buurt ook berichten door te komen dat er egels in tuinen zijn gesignaleerd.

De foto hieronder is gemaakt door een van onze buren die een egel in zijn tuin te hulp moest schieten want het arme beest zat vast in het gaas wat tussen de heg zit:

Fysiotherapeut

Vandaag werkte ik weer vanuit het kantoor in Rijswijk zoals vrijwel iedere dinsdag en zowaar was ik deze keer niet alleen, mijn collega Sebas was er zowaar ook. Het werkt toch een stuk gezelliger op kantoor als je een beetje aanspraak hebt, en eerlijk gezegd is dat ook de enige reden voor mij om naar kantoor te gaan want voor mijn werk kan ik net zo goed van thuis uit doen aangezien alle mensen waarmee ik op dagelijkse basis contact heb in het buitenland zitten.

Vroeg in de middag vertrok ik alweer uit Rijswijk want ik had vandaag mijn eerste afspraak met een fysiotherapeut in het Paramedisch Centrum in Rijnsburg. Ik was nog niet eerder in dat Centrum geweest en het viel me meteen op hoe groot het was, veel groter dan ik vanaf de weg had ingeschat.

Mijn behandelende fysiotherapeut was gelukkig wat positiever dan de trauma-chirurg maar gaf ook wel aan dat verbetering een langdurig proces zou worden. Dat had ik al wel verwacht want met de trauma-chirurg heb ik een afspraak staan dat hij me in november zal bellen om te horen of er verbetering is maar hij ziei daarbij dat ik niet al te veel moest verwachten op die termijn. Er werden me een paar oefeningetjes opgedragen die ik iedere dag zoveel mogelijk moest doen en er werd een soort zwachteltje gemaakt voor mijn middelvinger wat ik ’s nachts moet dragen. En over twee weken moet ik weer terug komen voor de volgende afspraak.

Van de Credit Card nog steeds geen bericht, en morgen loopt mijn deadline af. Het lijkt er dus op dat ik zal moeten afzeggen voor de cursus, tenzij we morgen alsnog kunnen besluiten tot uitstel. 

Eindelijk Internet

Gisteravond kreeg ik een ingeving met betrekking tot mijn nieuwe netwerk-apparaat wat maar niet wil werken. Tot nu toe had ik eigenlijk alleen maar geprobeerd om het ding aan de praat te krijgen via de aansluiting op mijn werkkamer, er vanuit gaande dat de kabelaansluiting goed was. De reden daarvoor was simpelweg dat mijn Mac-laptop wel goed werkte op dezelfde kabel en dat het daarom dus niet aan de kabel kon liggen.

Om dat toch definitief uit te sluiten voordat ik het apparaat naar de leverancier terug zou sturen besloot ik nog een enkele poging te wagen door het ding direct aan de KPN router in de meterkast aan te sluiten via een kabel waarvan ik zeker was die die goed werkte. En wat denk je, alles werkte meteen goed, zonder handmatige installatie maar direct via de automatische installatie-procedure. Internet, WiFi, alles deed het perfect.

En daarmee werd mijn veronderstelling dat het niet aan de kabel kon liggen keihard onderuit gehaald. Ik belde Martin om zijn hulp te vragen (hij is veel beter met het aansluiten van kabels dan ik) en die kwam vanmorgen met zijn complete set spullen voor het doormeten en aansluiten van netwerkkabels. En jawel hoor, de metingen leverden op dat er niet alleen een probleem was met de kabel in de muur van mijn werkkamer naar de meterkast maar ook met de verlengkabel die ik had gebruikt tussen het modem en het aansluitpunt in mijn werkkamer!

Die laatste kabel was het minste probleem, die gooide ik gelijk weg want die was simpel te vervangen, maar de kabel in de muur was een ander verhaal. Gelukkig bleek ook dat simpeler dan ik had verwacht want het bleek te liggen aan de aansluiting in de meterkast. Martin prikte de draad die het probleem veroorzaakte opnieuw vast in de meterkast en toen bleek bij doormeting dat het probleem verholpen zou moeten zijn.

Op mijn werkkamer sloot ik het nieuwe apparaat weer aan en nu bleek alles meteen goed te werken. Goed nieuws dus, ik heb weer Internet boven, en daarbij heb ik weer een heleboel nieuwe dingen erbij geleerd. Was het toch nog ergens goed voor…

Er was ook nog minder goed nieuws vandaag en dat was ten aanzien van de wedstrijd van Quick Boys tegen VV Katwijk, onze plaatselijke derby der derbies. De wedstrijd zou na de ongeregeldheden bij vorige gelegenheden uitsluitend bezocht worden door supporters van de thuisploeg, en dus gingen mijn broer Alex en ik vanmiddag op weg naar een zonnig Nieuw-Zuid. En het was maar goed dat het zonnetje scheen want dat was het enige positieve van de hele wedstrijd.

Onze verwachtingen waren hoger gespannen dan anders gezien het resultaat van de wedstrijd tegen Rijnsburgse Boys van twee weken geleden die eindigde in een klinkende 4-0 overwinning. De sfeer vooraf was dan ook optimistisch bij eigenlijk alle supporters van de thuisploeg, maar we werden met zijn allen lelijk in ons hemd gezet. De bijzonder slap ogende thuisploeg werd het eerste half uur aan alle kanten voorbij gelopen door een veel fanatieker Katwijk dat dan ook een dik verdiende 3-0 voorsprong had bij de rust, en dat was nog een magere afspiegeling van het vertoonde spel ook.

Dat het uiteindelijk toch nog 3-1 werd was hoofdzakelijk te danken aan het feit dat Katwijk het de tweede helft wel geloofde en moeiteloos de wedstrijd uit kon spelen, met van hun kant als enige schoonheidsfoutje het tegendoelpunt van Quick Boys vlak voor tijd. Wat overigens gescoord werd door de hardwerkende Youssof El Kachati, de enige speler van Quick Boys die wel vanaf het begin doorhad waar het in zulke wedstrijden om gaat…

Nog steeds geen Internet

Gisteren arriveerde het pakketje met mijn nieuwe netwerkapparaat, een Netgear WAX204 die het kapotte Apple-apparaat moet gaan vervangen. Installatie moest volgens de beschrijving een fluitje van een cent zijn, maar dat bleek niet bepaald het geval.

Toen ik het apparaat aan de netwerkaansluiting op mijn werkkamer had gekoppeld begon ik met de automatische installatie-procedure die zelf probeerde aan mijn netwerk te koppelen. Dat lukte niet want er werd geen Internet gevonden, wat ik raar vond, en dus moest ik over naar de handmatige instellingsprocedure. Maar wat ik ook probeerde, het instellen van de WiFi ging vlekkeloos maar het apparaat bleef volhouden dat ik geen Internet had.

Ik vroeg Martin om advies en die gaf wat dingen aan waarvan ik de meeste al had geprobeerd. Wel gaf hij een uitstekend alternatief waarvan ik niet eens wist dat het kon, het instellen van mijn eigen Mac-laptop als Hot Spot waaraan ik dan mijn werk-laptop kon koppelen. Zo kon ik in ieder geval weer van thuis uit werken en kon ik tegelijk proberen om een oplossing te vinden voor het probleem met mijn nieuwe Netgear apparaat.

Voor de liefhebbers:

Het blijft raar dat de netwerkkabel aan mijn eigen laptop dus wel werkt maar niet als ik hem aan mijn nieuwe apparaat koppel. Het lijkt er dus op dat er iets mis is met het nieuwe apparaat, misschien niet de hardware zelf maar dan toch met de instellingen. Wat ik ook probeer, het apparaat krijgt simpelweg geen goed IP adres van de KPN router in de meterkast en dat is ook de reden dat er geen koppeling met het Internet mogelijk is. Op diverse Internet forums vind ik mensen met soortgelijke problemen maar een echte eenduidige oplossing wordt er niet geboden. Morgen verder zoeken dus maar, en als dat niks oplevert zit er niks anders op dan het apparaat te retourneren.

Geen Internet op mijn werkkamer

Vanmorgen ging ik zoals gebruikelijk rond een uur of kwart over zeven achter mijn werklaptop zitten op mijn werkkamer en wat denk je: geen Internet. In eerste instantie dacht ik natuurlijk dat het aan de laptop lag maar al snel kwam ik erachter dat ook mijn eigen laptop geen verbinding had met het Internet, ondanks dat de Wifi wel werkte.

De korte conclusie was dat mijn Apple Time Capsule, het apparaat wat mijn netwerk- en Internetverbinding op de tweede verdieping verzorgd, kapot was. Helemaal verbazend was dat niet want een paar weken geleden had de harde schijf van het apparaat het al begeven en blijkbaar werkte nu ook het netwerkgedeelte niet meer. Het apparaat moet dus zo snel mogelijk vervangen worden maar daar had ik op dat moment natuurlijk niks aan, en er zat maar één ding op: naar het kantoor in Rijswijk om vandaag van daaruit te werken.

Vanavond speurde ik naar een oplossing voor het netwerkprobleem waarbij ik kon vaststellen dat als ik de netwerk-kabel direct in mijn eigen laptop prikte, ik gewoon verbinding had. Dat wees ook weer naar het Apple-apparaat als de boosdoener van het probleem, maar aan alleen die kabel had ik niks want mijn werklaptop is zodanig beveiligd dat WiFi wel werkt maat ik kan de laptop niet via de kabel aan een ander netwerk koppelen dan aan het Shell-netwerk.

Er moet dus vervanging komen voor het Apple-apparaat, waarbij ik niet simpelweg een ander Apple-apparaat kan kopen want Apple maakt dergelijke apparaten al een tijdje niet meer. Ik moet dus morgen maar eens verder zoeken naar een goeie oplossing.

Update van de overkant (12)

De bouw aan de overkant nadert zijn voltooiing, al wordt er nog steeds volop gewerkt. Het huizenblok schuin tegenover ons is nu helemaal opgeleverd maar nog steeds is daar overdag een parade van busjes die aangeeft dat er in de huizen nog steeds van alles moet gebeuren. Aan het aantal geparkeerde auto’s te zien zijn de meeste huizen overigens al wel bewoond, waarbij Riet en ik ons verbaasd hebben over het feit dat er helemaal nog geen straatverlichting is aangebracht.

Het appartementencomplex is nog wel steeds werk in uitvoering, want hoewel de buitenkant nu helemaal voltooid lijkt kunnen we zien dat er binnen nog van alles gebeurt. We hebben ook gehoord van diverse mensen die er gaan wonen dat ze de sleutel pas in oktober krijgen, dus het is binnen blijkbaar nog lang niet af. De steigers zijn nu wel allemaal weg en inderdaad kunnen we nu zien dat de onderkant van het gebouw lichtgrijs is gestuukt. Erg mooi kan ik dat niet vinden en Riet is het met mij eens, maar wie zijn wij…

Nasleep van fietsongeluk

Hoewel mijn ongeluk met de fiets al weer bijna drie maanden geleden is heb ik nog steeds last van mijn rechterhand, of meer specifiek met de middelvinger en ringvinger van mijn rechterhand. Bij het ongeluk had ik wat snijwonden opgelopen aan deze vingers en mijn hand was helemaal stijf, en terwijl de wondjes na een paar dagen al volledig genezen waren bleef de stijfheid van mijn hand en met name in de twee genoemde vingers. Van mijn beschadigde nier heb ik eigenlijk helemaal geen last meer gehad na de operatie en ook van mijn gekneusde ribben had ik na een week of vier geen last meer, en hoewel ook de stijfheid in mijn hand geleidelijk verdween bleven die twee vingers dik en stijf.

Omdat de vingers na bijna drie maanden nog steeds dik waren en ik ze nog steeds niet helemaal kon buigen besloot ik de huisarts maar eens te bellen. Ik kon gistermorgen meteen terecht en stond ook snel weer buiten met een doorverwijzing voor het ziekenhuis om foto’s te laten maken van mijn rechterhand. Die foto’s zouden moeten uitwijzen of er mogelijk toch ergens een breuk zat wat de problemen zou kunnen veroorzaken. De huisarts had me doorverwezen naar het LUMC want, zo zei ze, als er meer moet gebeuren zit je daar gelijk goed.

Ik belde naar het LUMC en kon tot mijn verbazing nog dezelfde middag terecht. En zo was ik vroeg in de middag weer in het LUMC bij de afdeling Radiologie waar ik ook de operatie aan mijn nier had ondergaan. Ik was op de fiets gegaan maar desondanks was ik ruim twintig minuten voor mijn afspraak al op de juiste afdeling. Gelukkig kon ik eerder geholpen worden, de foto’s waren snel gemaakt en ik moest alleen nog even wachten totdat de radioloog de foto’s had bekeken.

De radioloog kwam me al snel in de wachtruimte opzoeken om me te vertellen dat ik weer naar huis mocht want op de foto’s was geen breuk of andere schade aan de botten te zien. Dat is op zich goed nieuws natuurlijk, al is nu de vraag wat het probleem dan wel is. Morgen mag ik de huisarts bellen over de officiële uitslag en dan hoor ik wat de plannen verder zijn. 

Voor het eerst naar de “echte” school

Gisteren was voor Gijsje een belangrijke dag, ze ging voor het eerst naar de basisschool. Het was niet helemaal voor het eerst dat ze naar school ging want al vanaf haar verjaardag ging ze naar de peuterschool dat was een andere school dan die waar ze nu op zit. Sandra had wat moeite gedaan om haar op de Juliana-school te krijgen omdat die wat makkelijker te bereiken is, en ook niet onbelangrijk, omdat een paar van Gijsje’s vriendjes en vriendinnetjes daar ook naar toe zouden gaan.

Zo zit Gijsje nu samen met nichtje en hartsvriendin Zoë op dezelfde school, en ook haar vriendje Wester en nog een paar vriendinnetjes van de peuterschool zitten nu bij haar op de Juliana-school. Het was uiteraard allemaal best spannend, zo’n nieuwe school en dan ook nog eens de basisschool, maar ze had het toch erg naar haar zin gehad. Ze vond het leuk, en dat is maar goed ook want ze heeft tenslotte nog heel wat schooljaartjes voor de boeg.

Ze moet wel iedere dag gebracht en gehaald worden want de nieuwe school ligt aan de andere kant van de drukke Sandtlaan. Gisteren kwam ze voor deur van de school Zoë al tegen en konden de beide nichtjes samen worden vereeuwigd op hun eerste echte schooldag…

Overlast van katten…

Als ik thuis werk, en dat doe ik minstens vier dagen per week, dan zit ik in mijn eigen kamer op de tweede verdieping. Daarbij heb ik altijd de deur van mijn kamer dicht, en dat heeft niks te maken met dat ik niet gestoord wil worden, of tocht of zo. De redenen zijn enerzijds omdat ik veel online zit te vergaderen en dan liever mijn medebewoner(s) geen overlast bezorg met mijn geklep, maar anderzijds omdat ik op die manier ongewenste bezoekers buiten houd.

Die ongewenste bezoekers zijn onze twee harige, vierpotige medebewoners, die als ze in mijn kamer rondlopen maling hebben aan het feit dat ik aan het werk ben. Zo heeft de een ontdekt dat een draaiende laptop heerlijk warm is en dus een uitstekend plekje om op te gaan liggen, de ander interesseert dat niet en gaat gewoon pontificaal midden op mijn bureau liggen.

Vandaag was ik even vergeten om de deur achter me dicht te doen en jawel hoor, nog geen vijf minuten later komt Abby aangeslopen en springt recht voor mijn neus op mijn bureau om lekker te gaan liggen pal voor mijn toetsenbord en beeldscherm. Het is aandoenlijk, ik weet het, maar erg lastig om je werk te doen. Voortaan is mijn deur dus gewoon weer dicht…

Platanen snoeien

Aan het eind van onze tuin aan de kant van het kanaal hebben we een terras waaromheen we vier platanen hebben staan. Toen onze tuin werd aangelegd hebben we hiervoor gekozen omdat we graag wilden dat de platanen een natuurlijke beschutting tegen de zon zouden vormen. Het heeft een paar jaar geduurd maar sinds twee jaar vormen de platanen dankzij gestructureerd snoeiwerk ’s zomers als het ware een dak boven het terras. Deze zomer is het bladerdak voor het eerst echt helemaal dicht en zitten we er dus met het hete en zonnige weer van de laatste weken lekker in de schaduw.

Om de platanen zodanig te laten groeien dat ze een dicht bladerdak vormen moeten ze regelmatig gesnoeid worden. Met name takken die in de hoogte groeien moeten worden gesnoeid, ten eerste om de groei in de breedte te bevorderen maar ook omdat het er simpelweg niet uitziet als de bomen ook in de hoogte groeien. Het voorbeeld daarvan kunnen we bij verscheidene buren zien, daar groeien de platanen wild uit en ziet het er niet meer uit als een prieel met een dak van bladeren.

Dat snoeien is best veel werk omdat de bomen erg hard groeien (wat natuurlijk op zich een goed teken is), en het is soms ook lastig omdat je er zelfs met het speciale gereedschap wat ik ervoor heb aangeschaft niet altijd makkelijk bij kunt. Zo heb ik een speciale bomen-snoeischaar van bijna twee meter lang en een hogere trap aangeschaft, en nog kan ik niet overal bij. Kon ik vorig jaar nog van onderaf door de takken heen met die snoeischaar de hoge toppen eruit knippen, dit jaar is het bladerdak zo dicht dat ik dat vrijwel niet meer voor elkaar krijg.

Toch snoei ik iedere week de bomen zo goed mogelijk, met als enige beperking de capaciteit van onze groene afvalbak, want er komt heel wat groen vanaf. Vandaag was het na het snoeien eindelijk zover dat ik met tevredenheid kon kijken naar het resultaat: een mooi egaal bladerdak. Hoelang dat zo blijft is maar de vraag want hoewel we al aan het eind van de zomer zitten groeien de bomen nog steeds volop. Dit wekelijkse snoei-klusje blijft dus nog wel even…

Vuurwerk sluit de Feestweek af

De jaarlijkse Feestweek in Rijnsburg wordt traditioneel afgesloten op de zaterdag met het Rijnsburgse Bloemencorso. Eigenlijk heet het tegenwoordig anders, de nieuwe naam is Flower Parade, maar iedere rechtgeaarde Rijnsburger (en iedereen in de omstreken) heeft niets met die naam en blijft er simpelweg aan refereren als “het Corso”.

Vandaag was er door vrijwel iedereen extra naar uitgekeken want dit was de eerste keer in drie jaar dat het Corso ging uitrijden. De afgelopen twee jaar was de traditionele optocht niet doorgegaan (het eerste jaar helemaal niet en vorig jaar werd het vervangen door een indoor bezichtiging in de Bloemenveiling), maar ook het jaar daarvoor was er geen Corso geweest. Toen was het vanwege het slechte weer met harde wind afgelast, en dat was de eerste keer geweest dat dat gebeurde in het bestaan van het Corso.

Maar vandaag was er dus weer een “echt” Corso, al heb ik daar zie weinig van gezien. Ik snap dat er mensen van heinde en verre komen om het Bloemencorso in al zijn glorie te zien, maar ik ben er ongeveer mee opgegroeid en voor mij is het nieuwtje er wel af. Hoewel het in Rijnsburg vloeken in de kerk is vind ik dat het ieder jaar alleen maar meer is van hetzelfde. Maar goed, zoals gezegd, voor mensen die het nog nooit hebben gezien is het ongetwijfeld een prachtig schouwspel.

De laatste dag van de feestweek wordt ook traditioneel afgesloten met een vuurwerk. Dat wordt altijd afgeschoten vanaf de overkant van het kanaal net naast de brug aan de Noordijkerweg, en dat was ook dit jaar het geval. wel waren er extra voorzorgsmaatregelen genomen door de brandweer omdat het de afgelopen weken erg droog is geweest en er dus een reëel gevaar was voor branden. Vanaf ’s middags stond er dan ook langs het kanaal al een brandweerwagen de omgeving waar het vuurwerk zou worden afgestoken nat te maken.

Robin en Astrid kwamen over omdat je vanuit onze tuin het vuurwerk prima kan zien. Tenminste, dat dachten we, maar door de overdadige bomengroei in tuinen van buren waren we toch genoodzaakt om een stukje over het kanaalpad te lopen om een beter zicht te hebben. Naast het vuurwerk was er nog een extraatje vanavond want toen het donker was zagen we de maan opkomen in het oosten. En dan is er sprake van een “bloedmaan” vanwege de rood-oranje kleur die veroorzaakt wordt door het zonlicht wat op de maan schijnt. Goed dat we niet bijgelovig zijn want in het verleden werd er heel wat rampspoed toegeschreven aan een bloedmaan…

Feestweek in Rijnsburg

Vanwege de Corona-crisis is de viering de afgelopen twee jaar afgelast maar dit jaar kon dan eindelijk de jaarlijkse Rijnsburgse Feestweek weer gewoon plaatsvinden. Nou zijn wij niet van die feestgangers dat we alle activiteiten nalopen maar vandaag waren de kleinkinderen weer bij ons voor onze wekelijkse oppasdag en Riet besloot om met die twee naar de markt rond de Vliet te gaan.

Maar ja, met twee kinderen op pad waarvan de jongste net een jaar is levert nogal wat logistieke uitdagingen op: luiertassen, kinderwagen en toch wel een behoorlijke afstand lopen voor Gijsje van ons huis naar het centrum van het dorp. Riet dacht daarom met de auto te gaan, maar dan is weer de vraag waar je die gaat parkeren want vrijwel het hele dorp is de hele week afgezet. De gebruikelijke parkeerplek achter het huis van Ans (pal in het centrum) was daarom ook niet bereikbaar.

De oplossing was naar mijn idee eenvoudig, ik laadde alles en iedereen in de auto, zette ze af aan de rand van het centrum en ging zelf met de auto terug naar huis (ik was tenslotte vandaag ook eigenlijk gewoon aan het werk). Dat werkte prima, en we hadden afgesproken dat Riet gewoon een belletje zou geven als ze weer opgehaald wilde worden.

En ook dat werkte prima, ze hadden het prima naar hun zin gehad, en Gijsje helemaal want die had een speciale vlecht met een veer in haar haar gekregen.

Twee logés

Vanavond gaven Martin en Sandra een feestje thuis en om daarbij hun handen vrij te hebben zonder rekening te hoeven houden met twee peuters hadden Riet en ik aangeboden om Gijsje en Maas vannacht bij ons te laten logeren. Van dat aanbod werd dankbaar gebruik gemaakt, en ook wij verheugden ons op de logeerpartij van onze kleinkinderen. Gijsje had al eerder gezegd dat ze graag een keertje bij Oma wilde logeren en die wens ging dus vandaag in vervulling.

Het was even passen en meten hoe we de indeling van de slaapkamers zouden gaan doen, en we kwamen uiteindelijk erop uit dat Gijsje en Riet in ons bed zouden gaan slapen en dat ik in het logeerbed zou gaan in de kamer waar het ledikant staat waar Maas in zou gaan slapen. Martin had instructies gegeven met betrekking tot het eventueel wakker worden van Maas midden in de nacht (een extra flesje melk en weer terug leggen), en zo voorbereid zou alles wel goed moeten gaan.

Dachten we. Het kwam allemaal iets anders uit want nadat Maas op tijd was gaan slapen werd hij om een uur of elf wakker. Hij was niet meer in slaap te krijgen, wat wel gekomen zal zijn door de vreemde omgeving en de warmte, want het was bloedheet op beide slaapkamers. Gijsje sliep gelukkig overal doorheen, en dat kwam best uit want uiteindelijk lukte het pas tegen half een om Maas weer in slaap te krijgen.

Voor de scherpzinnigen onder ons die de foto wat nader hebben bekeken, het zal jullie opgevallen zijn dat Gijsje een bril draagt. Dat is sinds een paar dagen zo, maar het zat er al een tijdje aan te komen. Het was iedereen allang opgevallen dat ze met lezen met haar neus bijna tegen het boek aan zat en bij het tv kijken dicht voor het scherm wilde gaan zitten, en daarom hebben Martin en Sandra haar ogen laten testen. Er bleek iets mis met haar “cylinders” en om dat te corrigeren heeft Gijsje dus nu een bril. Of eigenlijk twee, een roze en een gouden…

 

Alles werkt…

We zijn nu bijna twee dagen aangesloten op het glasvezel netwerk via provider KPN en we kunnen alleen maar constateren dat alles goed werkt. Niet dat we niet wat kleine probleempjes hebben gehad maar dat noem ik onwennigheid.

Zo wilde onze tv in eerste instantie niet koppelen met de afstandsbediening van de nieuwe KPN mediabox, zodat we de tv dus niet via die afstandsbediening aan en uit konden zetten. Of eigenlijk, het werkte wel maar op de een of andere manier bleven de instellingen niet opgeslagen en moest ik iedere keer de instellingshandelingen opnieuw uitvoeren om de tv via de afstandsbediening aan of uit te zetten. Totdat vandaag de gulden opeens viel, er moesten nog wat controle-handelingen worden uitgevoerd na het instellen en pas nadat die met succes waren uitgevoerd konden de instellen worden opgeslagen. En nu werkt het dus.

We hebben ook onze oude WiFi instellingen weer terug. In plaats van de nieuwe mediabox direct te koppelen aan het nieuwe modem heb ik de router die tot vrijdag aan het Ziggo-modem was gekoppeld ertussen geplaatst. Dat bleek ook prima te werken en omdat de router nu weer online is is ook ons oude WiFi netwerk weer in ere hersteld. Dat is wel zo handig want die router zorgde ervoor dat we niet alleen in de serre maar ook zelfs helemaal op het terras bij het kanaal nog WiFi hadden.

Een technisch probleempje met de NAS op mijn werkkamer kostte me wat meer moeite om op te lossen maar ook dat werkt nu allemaal weer prima, en daarmee is de situatie weer net als voor vrijdag. Het lijkt erop dat ons internet nu sneller is, zeker voor wat betreft het opstarten van de mediabox gaat als een speer, maar hoeveel het in de praktijk uitmaakt moeten we nog gaan zien. Feit is dat we nu voor vrijwel hetzelfde veel minder per maand gaan betalen, en dat is natuurlijk altijd lekker…

Glasvezel aangesloten

Vanmorgen kreeg ik een tekstbericht dat onze KPN glasvezelaansluiting actief is en dat we de boel konden gaan aansluiten. Dat deed ik aan het eind van de middag met Martin die met onze kleinkinderen bij ons was om een patatje mee te eten. Martin had de binnengekomen doos woensdag al gezien en wilde toen meteen al aan de slag, maar hij moest zich nog tot vandaag inhouden omdat we op de activering van het abonnement moesten wachten.

Na de patat maakten we de doos open en gingen aan de slag. Het kostte een paar minuten om te bekijken hoe we het glasvezelkastje van KPN moesten aansluiten op het glasvezelkastje in onze meterkast maar dat bleek eenvoudig: het moest er gewoon aan vast worden geklikt. Daarna was het nog even een gedoe om alle tie-rips waarmee de bekabeling in de meterkast was georganiseerd los te knippen en het Ziggo modem te vervangen door het KPN modem (er moest een nieuwe bevestigingsbeugel worden aangebracht) maar daarna was het aansluiten van de kabels een makkie.

In de woonkamer moest het Ziggo media-kastje worden vervangen door het veel kleinere KPN media-kastje, waarvoor ook eerst de nodige tie-rips moesten worden losgeknipt, maar na het vervangen en aansluiten van de nieuwe kabels kon de test plaatsvinden om te zien of alles werkte. Martin had ondertussen de WiFi al gecheckt en dat werkte al prima, en ook het media-kastje werkte meteen goed want we hadden gelijk beeld.

Al met al dus een redelijk snelle en succesvolle operatie, wat iets is waar Riet en ik niet aan gewend zijn. Er gaat bij dit soort dingen bij ons altijd van alles mis, met onze Ziggo-aansluiting duurde het lang voor alles goed werkte en er moesten daarvoor zelfs meerdere keren monteurs langskomen. Dit keer lijkt alles vooralsnog prima te werken en we konden vanavond zonder problemen genieten van onze nieuwe glasvezelaansluiting.

Het kriebelige gevoel dat er toch nog iets mis zal blijken is er bij ons toch nog wel, want we zijn dit simpelweg niet gewend…

Italiaan aan de Vliet

Het was de bedoeling om met Robin en Astrid te gaan barbecuen in de tuin, maar die afspraak was gemaakt toen het weerbericht nog mooi weer voorspelde voor vandaag. Dat viel tegen, want het was vandaag helemaal niet zo mooi, de temperatuur was met amper achttien graden de helft van twee dagen geleden en het was daarbij ook nog eens bewolkt en winderig. Niet echt ideaal dus voor een barbecue en daarom gingen we voor een alternatief.

Riet stelde voor om weer eens naar het Italiaanse restaurant Gion Borno aan de Vliet te gaan, en dat is een keuze waar ik me volledig in kan vinden. We zijn hier al een paar keer eerder geweest, en dankzij de Corona-crisis lang niet zoveel als we gewild hadden, maar begin dit jaar was Gion Borno ook het eerste restaurant geweest waar we gingen eten toen de restaurants na de lockdown weer open mochten (meteen de eerste dag zelfs). Het restaurant heeft behalve heel lekker eten ook nog eens voldoende vegetarische alternatieven voor Astrid, dus het plan van Riet kreeg instemming van iedereen.

Gion Borno is gevestigd in het pand wat vrijwel alle oudere Rijnsburgers nog kennen als Café Centraal, een ouderwets café met biljart en achterin een zaaltje voor verenigingen en besloten feestjes. Na de opheffing van het café heeft er altijd horeca in gezeten, en voor Gion Borno nog een ander restaurant waar we graag kwamen vanwege de fantastische keuken wat inmiddels dus is opgevolgd door het Italiaanse restaurant.

En gelukkig zet dit restaurant de traditie voort want ook dit restaurant heeft een geweldige keuken met meer dan uitstekende pizza’s, maar ook met een kaart met authentieke Italiaanse gerechten.

Het eten was dan ook weer uitstekend, met als hoogtepunt voor mij en Astrid de bijzonder lekkere lemon cheescake die wat mij betreft de lekkerste cheesecake was die ik in tijden heb gegeten. Alleen denk ik dat Riet en ik ons favoriete voorgerecht, bestaande uit een proeverij van alle voorgerechten op de kaart, de volgende keer maar overslaan: ons oog was weer eens groter dan onze maag…

Een echte aanrader in Rijnsburg, dit pareltje aan de Vliet!

Ongekend warm

Gisteren was het een prachtige dag waarbij de temperatuur opliep tot bijna dertig graden. Omdat in de loop van de namiddag de wind vrijwel helemaal ging liggen was het in de tuin bijzonder aangenaam en Riet en ik hebben tot heel erg laat op het terras aan de kanaalkant gezeten. We hebben daar al meer gezeten deze zomer maar nog niet zo laat omdat het tot deze week toch best wel behoorlijk afkoelde in de loop van de avond.

Vandaag was het nog een stuk warmer dan gisteren, en de temperatuur liep in de loop van de middag zelfs op tot vijfendertig graden, iets wat we in deze contreien toch niet vaak meemaken. Het was landelijk zelfs een recorddag met in het zuiden van Limburg zelfs net geen veertig graden, het kwik bleef steken op 39,6 graden!

Toch blijft dit niet zo want de verwachting is dat de temperatuur morgen al weer flink gaat zakken tot halverwege de twintig graden hier in het westen en overmorgen wordt mogelijk zelfs de twintig graden al niet meer gehaald. Dat is in twee dagen dus een halvering van de temperatuur.

Typisch Nederlands zomerweer dus met hele warme dagen die afgewisseld worden met koelere perioden. En uiteraard wordt er weer heel wat afgeklaagd over die hoge temperaturen, want nu het warm is is het uiteraard meteen weer te warm. Nou zijn Nederlanders weliswaar zo’n beetje de grootste zeikerds van de wereld aan het worden, maar geklaagd over het weer wordt er al sinds mensenheugenis. Daar doe ikzelf ook aan mee maar mij zul je nooit horen zeggen dat het te warm is. Ik heb het nou eenmaal liever warm dan koud, en daarbij, ik ben na die jaren Zuid-Oost Azië en Irak wel wat gewend…

Uitzicht op bestelbusjes

Inmiddels zijn alle huizen in het rijtje bij ons aan de overkant zijn opgeleverd en dat leverde meteen een ongekende bedrijvigheid op. Iedere morgen staat het al vroeg helemaal vol met bestelbusjes van allerlei bedrijven die van alles aan de nieuwe woningen komen toevoegen:

Dat is het grote verschil met opgeleverde huizen vroeger en nu: waar vroeger huizen compleet werden opgeleverd, inclusief dingen als compleet sanitair en bouwbehang, nu moet er na de oplevering nog van alles aan worden gedaan. Zo worden de muren kaal opgeleverd en worden er geen keukens meer ingebouwd. Zowel dat bouwbehang als de standaard keuken waren meestal goedkope troep waar eigenlijk niemand blij van werd. Toen de aannemers meer keuze gingen bieden veranderde er aan dat concept alleen dat je nu uit meer goedkope troep kon kiezen, en een aantal jaren geleden werd daarom al snel de norm dat er helemaal geen bouwbehang en keuken meer geleverd werden aangezien dat toch het eerste was wat vrijwel iedereen wilde veranderen.

Badkamers worden nog steeds minimaal afgeleverd, meestal niet meer dan een wasbak, een toiletpot en een douchekop, dus vrijwel iedereen laat na de oplevering ook meteen een complete nieuwe badkamer inbouwen. En dan is er natuurlijk tegenwoordig nog het milieu-aspect, want niet alle woningen worden al opgeleverd met een warmtepomp en die willen veel mensen nu hebben, al was het alleen al om de torenhoge gasprijzen.

Genoeg te doen dus in splinternieuwe huizen, en ook wij zijn al jaren geleden tot de conclusie gekomen dat je er met de aanschaf van een nieuw huis nog lang niet bent. Nieuwe keuken, nieuwe badkamer, iets leuks op de muren, nog wat luxe dingetjes zoals andere deuren dan die geprefabriceerde troep die er standaard in gaat, en dan heb ik het nog niet eens over de aanleg van de tuin, schuttingen, hekjes, poorten, enzovoort.

Reken gerust maar op een fors bedrag extra naast de aankoopprijs als je een nieuw huis koopt, en geen wonder dus dat de meeste, toch al vaak erg prijzige nieuwe huizen voor jonge starters vrijwel onbetaalbaar zijn. Triest maar waar, maar zo te zien hebben de mensen die bij ons aan de overkant komen wonen er geen moeite mee…

Update van de overkant (11)

Even tussendoor weer een update van de bouw aan de overkant. Hoewel het tempo in onze ogen nog steeds niet bepaald hoog is begint er nu schot in te komen. De oplevering van huizen is al een tijdje aan de gang en nu zijn ook de eerste huizen van het blok schuin tegenover ons opgeleverd. Vandaag hingen zelfs de vlaggen aan de laatste twee nog op te leveren huizen van het blok buiten ten teken dat de oplevering daarvan gaat plaatsvinden.

De huizen worden, zoals gebruikelijk tegenwoordig, opgeleverd zonder keuken en met een minimale badkamer, dus we zien iedere morgen een optocht van busjes aan de overkant van keuken- en badkamerbedrijven bij de opgeleverde huizen. Helaas rijdt ook die verrekte heftruck met die irritante achteruitrij-piep ook nog steeds rond, hopelijk is dat nu gauw afgelopen want dan kan bij ons ook de vlag uit (figuurlijk gesproken natuurlijk).

Het appartementen-gebouw lijkt ook zo goed als klaar te zijn maar toch gebeurt daar nog van alles. Gisteren nog is er langs de benedenverdieping opeens weer een afzetting geplaatst waarvan het doel voor ons niet helemaal duidelijk is. Het lijkt erop of er nog stucwerk aan de buitenkant gaat plaatsvinden, tenminste zo ziet het er op de impressies van het gebouw uit. De oplevering daarvan schijnt pas eind augustus te gaan plaatsvinden, dus waarschijnlijk moet er aan de binnenkant ook nog het nodige worden gedaan.

Langs de kanaalkant worden er zo te zien een voetpad en een fietspad aangelegd. Ook daarvoor zijn de werkzaamheden al gestart, maar behalve egaliseren is er nog niet veel gedaan. Het lijkt over het algemeen nog een zootje met de bestrating aan de overkant, ook nu er al mensen wonen. Dat heeft tegenwoordig zeker geen prioriteit, en dat is trouwens al een tijdje zo. Ik herinner me tenminste dat toen wij in ons nieuwe huis aan de Kamperfoelie trokken in 1987 dat de verhuiswagen niet voor de deur kon komen omdat ook daar toen nog helemaal geen bestrating lag…

Muis in huis

Gisterochtend vertelde Riet dat ze donderdagavond laat op de wc beneden een muis had aangetroffen. In eerste instantie had ze het niet eens in de gaten maar toen ze klaar was zag ze iets wat ze zelfs nog goed moest bekijken voor ze zich realiseerde dat het een muis was. Niet dat ze nou heel bang is voor muizen, maar ze pakken of vangen is voor Riet toch net een stapje te ver, dus deed ze niks in de hoop dat het beestje vanzelf weer zou verdwijnen.

En jawel, de volgende ochtend was er geen muis meer te bekennen in de wc. Op zich niet zo gek want ze kunnen zich door de kleinste gaatjes wurmen en dat is bij de meeste deuren bij ons in huis niet eens nodig want er zit een kier onderaan waar een muis zeker wel doorheen kan. Waar het beestje gebleven was wisten we niet want er was nergens een spoor te bekennen en er lagen ook geen muizenkeutels.

Dit was niet de eerste keer dat Riet een muis aantrof in huis. Een tijd geleden, op een avond dat ik niet thuis was (mogelijk in de tijd dat ik in Irak zat) wandelde er doodleuk een muis langs haar heen en verdween onder het tv-meubel of de kast ernaast. Van deze muis werd daarna ook niks meer vernomen, en het leek logisch dat onze twee katten de zaak hadden geregeld. Tenslotte hebben we Monster al een paar keer met een muis betrapt, maar een bewijs van het vangen van deze muis hebben we nooit gevonden.

Vanochtend lag er echter bewijs op de mat voor de voordeur, net om de hoek van de wc, in de vorm van een dooie muis. Riet zag het beestje liggen toen ze boodschappen wilde gaan doen en liet uiteraard het opruimen aan mij over. Het beestje was inderdaad dood, en dat door toedoen van een van onze katten kwam lijkt een logische verklaring, maar er was geen enkel spoortje van een verwonding of bloed op het beestje te bekennen.

We vonden weer geen muizenkeutels of andere sporen, dus we gaan uit van een individueel muisje wat ons huis is binnen gekomen, niet wetend dat we twee Filipijnse straatkatten in huis hebben die wel raad weten met dit soort indringers…

Maas is één jaar!

Uiteraard was zijn eigenlijk verjaardag afgelopen dinsdag de 28e, maar vandaag werd het officieel gevierd: Maas is één jaar! Onvoorstelbaar hoe snel de tijd gaat, het lijkt nog maar zo kort geleden dat ik hem voor het eerst mocht vasthouden. En wat een prachtig kereltje is het ondertussen geworden!

Vanmorgen haalden Riet en ik de beide overgrootmoeders op om de verjaardag mee te vieren, en voor vanmiddag waren Riet en ik door Martin en Sandra ook uitgenodigd om een patatje te komen eten. Was het ’s morgens door de frisse wind niet lekker om buiten te zitten, vanmiddag was het weer een stuk beter en konden we lekker in de tuin zitten. En hoewel Gijsje het te druk had met al het nieuwe speelgoed, zoals een glijbaan en een watertafel, kon de trotse opa lekker even dollen met zijn kleinzoon:

Noodweer

Het weer is heel erg wisselvallig op het moment, mooie zonnige dagen worden afgewisseld met winderige en bewolkte dagen. Vandaag was zo’n mindere dag en er werd ook nog eens veel regen verwacht. En dat kwam, in de vorm van een paar hevige stortbuien die plaatselijk maar ook landelijk heel erg veel overlast bezorgden.

Martin stuurde een foto die hij had gemaakt rijdend over de Sandtlaan in Rijnsburg, en dat had meer weg dan varen dan van rijden: de weg stond compleet blank. Er kwamen meerdere berichten van blank staande straten in Rijnsburg, en op de foto hierboven is te zien dat het bij ons voor de deur ook niet veel scheelde.

Vergeleken met sommige delen van het land viel het hier op zich nog mee, er werden complete overstromingen gemeld en in Zierikzee kregen ze zelfs te maken met een heuse tornado. Tornado’s verwacht je in het zuid-oosten van de Verenigde Staten maar niet in Zeeland, maar het gebeurde toch. De schade was enorm, daken waren afgerukt, huizen vernield en er zijn tientallen gezinnen dakloos.

Blijkbaar moeten we rekening gaan houden met dergelijk extreem weer de komende jaren, als gevolg van het veranderende klimaat. Zijn we mooi klaar mee…

Miskoop van de maand…

Toen we op de Filipijnen woonden heb ik daar een Canon printer aangeschaft voor dagelijks gebruik en voor het printen van foto’s. Niet dat we er zoveel gebruik van maken maar af en toe heb je toch wel eens een document wat geprint moet worden of een foto waar je een afdruk van wilt. Het was niet eens een goedkoop ding want met name voor het printen van foto’s wil je toch wel een goeie kwaliteit afdruk en dan moet je toch wat dieper in de buidel tasten. Toen we terug gingen naar Nederland ging de printer uiteraard mee.

Aangekomen in Nederland bleek al snel dat er een probleempje was, er waren namelijk geen inktpatronen te koop die op dit model printer pasten. Canon (en andere merken waarschijnlijk ook) bouwt namelijk printers voor de Aziatische markt en brengen dezelfde printer ook uit in Europa maar dan net even anders. De printers zien er exact hetzelfde uit, met alleen een iets ander type-nummer, en de inktpatronen zijn dus net verschillend. Ze passen weliswaar wel in de printer maar er zit een andere chip in de patronen zodat de printer ze niet “herkend”.

Erg lastig dus als je inktpatronen leeg zijn, maar dankzij de internationale postorder-websites bleek dat gelukkig in eerste instantie geen probleem. Ik vond een leverancier in Singapore die de patronen opstuurde en zo kon ik de printer toch weer gebruiken. Op een gegeven moment stopte die leverancier met verzenden naar Europa, maar gelukkig bood het Chinese AliExpress uitkomst, die had zelfs meerdere toeleveranciers die de patronen wel konden leveren. Weliswaar niet de originele Canon patronen, maar ze werkten wel en ik kon weer verder met mijn printer.

De laatste twee keer ging het toch mis. Een paar maanden geleden had ik weer via AliExpress patronen besteld maar de leverancier dacht waarschijnlijk bijdehand te zijn, die stuurde me patronen voor het Europese model in plaats van het Aziatische model en die pasten dus niet. Bij mijn laatste bestelling dacht ik dat het goed zou komen want deze leverancier vroeg me eerst of het typenummer van mijn printer wel klopte, omdat het het Aziatische model was en ik bestelde vanuit Europa. Ik legde in een e-mail de situatie uit en kreeg bericht dat de patronen onderweg waren.

En inderdaad, ik kreeg van de week een complete set van de goeie patronen geleverd. Maar wat denk je, ze waren leeg…

Kwart voor elf ’s avonds…

Sinds de zomertijd jaren geleden werd ingevoerd hebben we in Nederland met name in juni en juli avonden met extreem lang daglicht. We zijn nog niet eens op de langste dag en het is op dit moment ’s avonds nog steeds licht om kwart voor elf, zoals je op de bovenstaande foto kunt zien.

We zijn daar inmiddels wel aan gewend maar Riet en ik weten dat dit niet overal op de wereld hetzelfde is. In onze tijd in Zuid-Oost Azië was dat heel anders, mede omdat ze daar niet doen aan zomertijd (of “Daylight Saving Time” zoals het in Engels-talige landen heet. Maar omdat die landen veel dichter bij de evenaar liggen dan Nederland is daar het verschil tussen de dagen in de zomer en de winter ook bijna verwaarloosbaar.

In Kuala Lumpur was het iedere ochtend rond zeven uur licht. In de zomer kwam de zon om tien voor zeven op en ’s winters om tien over zeven, een verschil dus van amper twintig minuten. In Manila was het vrijwel hetzelfde beeld, zij het dat beide tijdstippen door de meer oostelijke ligging van de Filipijnen ten opzichte van Maleisië een uur eerder waren. Ik werd daar altijd om zes uur wakker met het zonnetje al in de slaapkamer en iedere avond werd het tussen zes en half zeven al donker. Veel constantere dagen dus dan in Nederland, en in de herfst dus geen depressies als de dagen veel korter begonnen te worden…

Ikzelf heb altijd moeite met de “donkere dagen voor Kerst” en ik kan dan ook ieder jaar weer niet wachten tot de dagen weer langer worden in het voorjaar. En deze tijd van het jaar is voor mij beslist de beste tijd van het jaar wat dat aangaat, ’s morgens al heel vroeg licht en ’s avonds nog daglicht tot heel laat in de avond.

Ik vraag met wel eens af hoe het is om ver noordelijk te wonen, zoals in Noorwegen of Alaska, waar de zon zes maanden niet ondergaat maar het de zes daaropvolgende maanden donker blijft omdat de zon niet opkomt. Maar eigenlijk wil ik dat helemaal niet weten, geef mij maar de constante dagen van Zuid-Oost Azië…

De Ooievaarsrem

Nog steeds ben ik regelmatig getuige van een verschijnsel waar ik niks van begrijp, maar wat al zo oud is als ik me kan herinneren. Ik zie het al gebeuren sinds ik me voor het eerst bewust was van mensen op de fiets. En dan moet ik eigenlijk zeggen vrouwen op de fiets, want ik kan me niet herinneren dat ik het ooit een man heb zien doen. Het sterft ook blijkbaar niet uit, ondanks dat de moderne fietsen van steeds betere remmen worden voorzien, want pas geleden nog zag ik het zelfs een jonge meid doen.

Ik heb het over wat ik altijd “de Ooievaarsrem” noem. Je ziet het meestal als oudere vrouwen op de fiets willen stoppen. Ze gebruiken dan niet de remmen die op de fiets zitten maar brengen één been aan de grond en hopsen dan half stappend met dat ene been nog een stuk vooruit tot ze stilstaan. Niet zelden doen zich daar gevaarlijke situaties bij voor, met name als ze plotseling moeten stoppen, want je staat dan natuurlijk niet meteen stil. Al heel vaak heb ik gezien dat andere verkeersdeelnemers moesten uitwijken en automobilisten krachtig moeten remmen omdat de dames veel te laat tot stilstand kwamen. Frappant bij zulke gevallen is de grote verontwaardiging bij de vrouwen op de fiets die niet zelden gepaard gaat met boze woorden en gebaren, alsof het nota bene de schuld is van de andere weggebruiker.

Hoe dit verschijnsel ontstaan is is me een raadsel, maar ik weet dat mijn Oma het altijd deed en veel vrouwen het nog steeds doen. Het waarom is me ook niet duidelijk: je gebruikt de normale remmen niet, je brengt jezelf uit balans (met het risico op sneller vallen) en het is zoals gezegd ronduit gevaarlijk als je plotseling moet stoppen.

En dan natuurlijk de vraag waarom het altijd vrouwen zijn die het doen en mannen vrijwel nooit. Of heeft dat misschien te maken met de extra stang op mannenfietsen die in de weg zit (Au!) als je van het zadel glijdt om de Ooievaarsrem te doen? Als dat zo is gaan we, nu fietsen meer universeel worden en die stang aan het verdwijnen is, misschien zien dat ook mannen het doen. Het is niet te hopen, zeker niet niet vrijwel iedereen boven de veertig in Nederland is voorzien van een e-bike die sneller rijdt dan een gewone fiets maar daardoor dus ook een langere remweg heeft.

Misschien toch tijd voor een fietsexamen? Ik weet het, niet realistisch om vele redenen…

Grasparkiet

Riet zorgt in de winter altijd voor bijvoeding van de vogels in onze tuin, en daar heeft ze zelfs vorig jaar een fraaie standaard voor gekocht waaraan behalve lantaarntjes ook meerdere voerbakjes kunnen hangen. De vogels maken in de winter altijd dankbaar gebruik van aangeboden zaden en pinda’s, maar het betreft dan toch meestal de grotere soorten zoals de eksters en de kraaien. In het voorjaar komen ook de kleinere vogels zoals roodborstjes en koolmeisjes, maar sinds kort hebben we ook regelmatig bijzondere gasten.

Een week of wat geleden verscheen er opeens een vogel in de tuin die we heel af en toe wel eens hadden gezien maar die nu, vanwege het aanbod van gratis en veelvuldig voer, steeds vaker te zien zijn. Ook vanmorgen zagen we opeens de groene grasparkiet op de standaard zitten. In plaats van zich te goed te doen aan het aangeboden voer keek ze wantrouwend in het rond, en met goede reden want onze kat Monster had de vogel gezien.

En waar Monster eksters altijd piepend en miauwend van een afstandje blijft bekijken zag ze in de grasparkiet zeker wel een potentiële prooi want ze sloop langzaam naderbij. De grasparkiet kon haar vanwege het hoge uitzichtpunt echter prima zien aankomen en ze vloog dan ook meteen weg toen Monster te dicht bij kwam. Zonder dat ze van het aangeboden voer had kunnen proeven, maar we verwachten nu de voederplek bekend is wel vaker bezoek.

Toch maar aan het werk

Het gaat op zich goed met mijn gezondheid in die zin dat ik geen nadelige gevolgen heb overgehouden aan de operatie. Het enige waar ik nog last van heb is wat stijfheid, met name in mijn rechterhand die ook wat opgezwollen is, en heel erg pijnlijke ribben aan de linkerkant als gevolg van flinke kneuzingen. Dat laatste zorgt alleen voor ongemak bij bijvoorbeeld opstaan, want als ik loop of zit heb ik er geen last van. En hoesten, niezen en hard lachen kan op dit moment echt niet want dan verga ik wel van de pijn.

Omdat ik geen last heb bij gewoon zitten besloot ik vanmorgen maar gewoon aan het werk te gaan. Thuis weliswaar, maar dat doe ik toch al de meeste dagen van de week, en bovendien is autorijden met die stijve rechterhand sowieso geen goed idee. Het enige waar ik wel rekening mee moet houden is dat ik wat meer korte pauzes moet nemen, iets waar Riet me op moest wijzen want zelf had ik dat natuurlijk weer niet bedacht. Als ik eenmaal aan het werk ben dan ben ik geneigd om maar door te kachelen terwijl dat zeker nu niet zo goed is.

Ik heb uiteraard vanmorgen mijn baas gewaarschuwd dat ik al weer aan het werk was en die was heel verbaasd. Hij zei nog net niet dat ik er mee moest stoppen maar hij zei wel dat ik voorzichtig aan moest doen en dat mijn gezondheid voor alles ging. Ook veel collega’s reageerden met leuke berichtjes, ze wisten van mijn ziekenhuisopname omdat ik gisteren verscheidene vergaderingen had moeten afzeggen vanwege mijn verwachte ziekenhuisopname.

En als verrassing kwam er vanmiddag van mijn afdeling een prachtig boeket met beterschapswensen.

Fietsongeluk

Vandaag leek in eerste instantie een normale werkdag, met als enige uitzondering dat we vandaag op Maas pasten. Een extra oppasdag deze week, naast de donderdag, en Riet moest dus vanmiddag ook even Gijsje uit school halen.

Na het werk ging ik op de fiets naar de sportschool. Op de terugweg, ik reed al op de Bankijkerweg op de ventweg voor de huizen, toen ik een auto vanaf de hoofdweg de ventweg op zag draaien. Ik verwachtte dat de auto zou stoppen, maar dat deed hij niet en toen ik doorhad dat de auto doorreed kon ik hem niet meer ontwijken. Ik probeerde nog naar rechts te sturen maar er is langs de Bankijkerweg maar een smalle stoep met meteen daarnaast geparkeerde auto’s, dus er was geen ruimte. Ik werd van opzij vol geschept door de auto, kwam op de motorkap terecht en viel voor de auto op de grond nadat de auto vol remde.

Ik kwam met een smak vlak voor de auto terecht die goddank op dat moment al stilstond, op mijn linkerzij. Ik probeerde overeind te komen, wat niet meeviel want ik was helemaal verkrampt, maar het lukte. Ik had bloedende wondjes aan beide handen, een pijnlijke linkerzij, maar al snel kon ik constateren dat ik niks had gebroken. Van de schrik zei ik een paar hele lelijke woorden en ik was ook niet zo vriendelijk tegen de bestuurder die alleen maar stamelde dat hij mij niet had gezien. Het bleek de zoon van buurman Cees te zijn die in hetzelfde blok woont als wij.

Ik was behoorlijk van de kaart en wilde alleen maar naar huis. Mijn fiets leek op het eerste gezicht de klap goed te hebben overleefd, alleen de display van de motor was verschoven en leek beschadigd. Omdat we bijna buren waren lieten we het formele papierwerk, voor als dat nodig mocht zijn, maar even zitten en ik liep naar huis met de fiets aan de hand. In de schuur bleek dat de fiets nauwelijks schade had, het display was alleen wat geschaafd maar werkte verder nog prima en het linkerhandvat was beschadigd. Ikzelf was ondertussen behoorlijk stijf maar leek verder in orde nadat de bloedende wondjes waren bepleisterd.

Na het eten nam ik een heet bad tegen de stijfheid en ging daarna even langs bij buurman Cees om te vertellen dat alles meeviel. De auto was ook vrijwel niet beschadigd dus het leek erop dat we het erbij konden laten.

Totdat ik om half tien naar de wc ging en bloed plaste. Geschrokken liep ik naar beneden en zei tegen Riet, “Ik denk dat ik toch een probleem heb.”. Riet is in dat soort situaties altijd een stuk kordater dan ik en belde meteen de dokterspost. Die wilde me na een paar vragen zo snel mogelijk zien dus Riet greep de autosleutels en bracht me snel naar de dokterspost in Voorhout. Daar zat de wachtkamer vol, en we bereidden ons voor op een lange avond maar meteen na inspectie van mijn meegebrachte urine werd ik bij een dokter geroepen. Die deed een kort onderzoek en stuurde me vervolgens door naar de Spoedeisende Hulp van het LUMC.

Daar aangekomen, het was ondertussen al een uur of elf, werd ik al snel naar een behandelkamer gebracht. Daar werden foto’s gemaakt van mijn longen en buik, en er werd een echo gemaakt. Daarop was vocht te zien rond mijn linkernier dus ik werd naar een andere kamer gebracht voor een CT-scan. Om twaalf uur werd ik naar een kamer gereden waar Riet al zat te wachten, en we moesten wachten op de uitslag van de CT-scan. Er werd bijverteld dat dat wel een tijdje kon gaan duren, dus zat er voor ons niets anders op dan af te wachten, ik liggend op een ziekenhuisbed en Riet in een stoel ernaast.

Alles in bloei

De afgelopen twee weken maakte iedereen zich ernstige zorgen over de droogte. Het had al een paar weken niet of nauwelijks geregend en alles was kurkdroog. ook bij ons was dat te merken aan de tuin, ondanks dat we regelmatig sproeiden. Zelfs tot een dag of twee geleden was de weersvoorspelling in dat opzicht niet erg rooskleurig want er werd voor de komende dagen geen regen voorspeld.

Dat veranderde opeens en kregen we in het land zelfs te maken met hevige onweersbuien in het zuiden en ook flink wat regen hier in het westen. De afgelopen dagen is er flink wat gevallen en hoewel er nu regelmatig zonnige perioden zijn is de voorspelling toch meer en regelmatiger een bui.

Voor onze tuin is dat fantastisch, want alles staat er opeens schitterend bij: het gras is gewoon weer groen, de platanen lopen uit als een malle en (bijna) alles wat zou moeten bloeien staat in bloei. Alleen het seringenboompje in de bak naast de serre vertikt het, die loopt wel uit maar er is geen knop te bekennen. Riet geeft hem nog twee weken en dan gaat onverbiddelijk de snoeischaar erin…

Gijsje wil een ijsje…

Donderdag, dus zoals gebruikelijk onze oppasdag. Dat betreft nu natuurlijk hoofdzakelijk Maas want Gijsje gaat naar school en Riet haalt haar pas om half drie ’s middags op. Sandra en Martin zouden pas aan het eind van de middag komen en dan zouden ze allemaal gezellig bij ons eten. En uiteraard wilde Gijsje daarna in bad, en dat was ook nodig voor Maas want die had zich vandaag behoorlijk vuil gemaakt in de serre en in de tuin.

Toen Gijsje vanmiddag uit school kwam kreeg ze zoals gewoonlijk iets te drinken en een snoepje, maar ze had ook nog iets anders in gedachten. Dat bracht ze ter sprake op een manier die Riet bijna om deed vallen van het lachen. Op een gegeven moment zei ze namelijk, “Oma, kunnen we even praten over eens ijsje?”. Ja, wat moet je daar nou op zeggen? Uiteraard kreeg ze haar ijsje…

Grasparkiet in de tuin

Het is de afgelopen dagen prachtig weer geweest maar vannacht, of in ieder geval vanmorgen vroeg, is er toch eindelijk wat regen gevallen. Regen die hard nodig was om de kurkdroge bodem te bevochtigen, maar het was bij lange na niet genoeg om dat te bewerkstelligen. Sterker nog, het was in feite niet meer dan een buitje waarvan de straat maar amper nat werd.

Voor onze kat Abby was het geen beletsel om vanmorgen toch maar even de tuin in te gaan, en misschien wel omdat ze de vochtige lucht wel prettig vond. En toen ze aan het einde van de tuin onder de platanen liep gebeurde er iets wat we niet iedere dag zien: er kwam een grasparkiet de tuin ingevlogen en die ging zitten op de uitstalling van voedselkooitjes die Riet heeft geplaatst.

Monster lag op de rugleuning van de bank en kwam ook meteen in actie. Ze sprong onmiddellijk op de grond, sloop door de serre en bleef in de deuropening staan om haar kansen in te schatten. Grappig om te zien was dat Abby aan de andere kant van de tuin precies hetzelfde deed op hetzelfde moment. Ze sprongen ook allebei op hetzelfde moment naar voren, net na het moment van de foto, maar ze hadden pech want de grasparkiet had ze zien aankomen en vloog op tijd luid schreeuwend weg.

Toch vreemd dat de katten allebei wel achter een grasparkiet aan willen gaan maar dat ze de eksters die veelvuldig brutaal door de tuin vliegen en zelfs wandelen alleen maar van een afstandje bekijken. Ze doen zelfs geen poging die te grijpen, al maakt Monster met allemaal geluidjes wel duidelijk dat ze dat wel graag zou willen doen.

Waarschijnlijk zijn de eksters net even te groot, of misschien zien ze er met hun opvallende zwart-wit patroon toch te vervaarlijk uit…