En weer thuis

Ik was ruim op tijd wakker voor mijn vervoer naar de luchthaven van Dubai wat om vijf over half zes voor de deur van het hotel werd verwacht. Na het uitchecken bij de balie van het hotel zat ik om tien voor half zes buiten te wachten in de wetenschap dat het regel is dat de Emirates Chauffeur Service een kwartier voor de afgesproken tijd voor moet komen rijden, maar al wat er kwam, geen auto van Emirates. Ik zag wel om vijf voor half een auto van Emirates voorbij rijden maar die stopte niet.

ëOm half zes kreeg ik een berichtje op mijn telefoon dat mijn vervoer was gearriveerd en dat ik mij naar de auto kon begeven. Het probleem was dat de auto in geen velden of wegen te zien was, en ik belde dus snel met het bij de boodschap vermelde nummer. “Ik weet niet waar jij staat,” zei ik tegen de chauffeur, “maar in ieder geval niet bij mijn hotel”. Het bleek dat de chauffeur dus bij het verkeerde hotel stond maar hij zou er over vijf minuten zijn. Dat werden er uiteindelijk tien maar toen kwam de auto dan toch (vijf minuten te laat) voorrijden.

Nou stond er een paar meter bij mij vandaan nog iemand buiten te wachten met een koffer en die wachtte blijkbaar ook op een Emirates auto. Hij liep dan ook meteen naar de auto en gooide zijn koffer achterin, maar toen ik kwam aanlopen wees de chauffeur op mij en de man (zo te zien aan zijn uniform een piloot) moest zijn koffer weer uitladen. Hij moest blijkbaar naar Abu Dhabi en niet naar de luchthaven, en hij was duidelijk niet blij want hij ging gelijk bellen. Ik gooide mijn rolkoffer achterin en werd vervolgens vlot naar de luchthaven gereden.

De rest verliep voorspoedig en om even over enen landde vlucht EK147 op Schiphol.

Op de foto, gemaakt om iets meer dan een half uur voor de landing, vliegen we net Nederland binnen en het is te zien dat het daar weliswaar bewolkt was maar met nog de nodige open plekjes.

Na de landing kwam deze keer mijn koffer heel vlot en mijn vervoer stond ook al klaar waardoor ik uiteindelijk nog voor tweeën de deur in stapte. Ik ben weer thuis, voor vier weken min een dag…

Moeilijkheden in Irak

Toen ik na mijn shift naar huis vertrok was het onrustig in Bagdad door vele demonstraties waarop de oproerpolitie soms met grof geweld reageerde. In het zuiden was het echter nog rustig en we dachten zo langzamerhand dat het dus in de regio rond Basrah allemaal wel mee zou vallen.

Niets blijkt nu minder waar want gisteren is blijkbaar alsnog de vlam in de pan geslagen en werd ook Basrah getroffen door meerdere demonstraties die overigens vooralsnog redelijk vreedzaam zijn verlopen volgens de eerste berichten. Wij worden voor dit soort zaken door ons management op de hoogte gehouden op onze privé emailadressen en vandaag kwam er dan ook bericht dat de situatie toch nog was geëscaleerd.

Onder de eerste maatregelen die zijn getroffen is een inreisverbod voor alle medewerkers die niet direct noodzakelijk zijn voor het operationeel houden van de fabriek en daar val ik dus ook onder. Dat houdt in dat ik dus de berichtgeving in de gaten moet gaan houden want als deze situatie niet verandert kan ik dus de 5e november niet vertrekken naar Basrah.

Zo’n vaart loopt het nu nog niet want ik heb nog ruim anderhalve week de tijd en hopelijk lost deze situatie zich voor die tijd op, net als vorig jaar toen zich ook iets vergelijkbaars had voorgedaan wat uiteindelijk nog geen twee weken in totaal duurde.

 

Overgrootmoeder

Op de Facebook pagina van de groep Nostalgisch Katwijk had iemand een paar dagen geleden een foto geplaatst van een portret wat gemaakt is door de Duitse schilder Hans von Bartels. Deze schilder is redelijk bekend in Katwijk omdat hij er na zijn eerste bezoek in 1887 ieder jaar terugkeerde om te schilderen.

Het schilderij van de foto was volgens degene die de foto plaatste geschilderd in 1896 en de vrouw was een Katwijkse vissersvrouw met de naam Arida van der Plas. Ik dacht de vrouw op de foto te herkennen van een ander schilderij van dezelfde vrouw wat in het Katwijks museum hangt en wat later is geschilderd, en mijn moeder bevestigde vandaag mijn vermoeden.

De vrouw is namelijk de oma van mijn moeder en dus mijn overgrootmoeder, Alida van der Plas. Zij was getrouwd met Jan Meijvogel, de vader van mijn Opa Meijvogel. Ze is op de jonge leeftijd van 49 jaar overleden en mijn moeder heeft haar dus niet gekend maar ze is wel naar haar vernoemd.

Hans von Bartels was blijkbaar nogal gecharmeerd van Alida want hij heeft haar over verschillende jaren meerdere malen geschilderd. Er heeft jaren geleden een foto van een ander schilderij in de Katwijksche Post gestaan maar toen we die aan Opa Meijvogel lieten zien wilde hij er niets van weten. Volgens hem was het zijn moeder niet want die zou zich nooit laten schilderen. Het model zitten voor een schilder, ook al was het maar voor een portret, was in zijn ogen iets wat “fatsoenlijke vrouwen” niet deden…

Dagje Haarlem

Volgende week is Riet jarig en ik wil haar verrassen met een bijzonder cadeau. Haar huidige telefoon is een inmiddels aardig oude iPhone 6 Plus die al de nodige butsen en deukjes heeft opgelopen en nu ook kleine barstjes in het glas in een van de hoeken heeft, en het leek me dan ook een aardig idee om haar een nieuwe iPhone te geven. De uitgelezen plek om alle modellen te vergelijken en ook vast te houden is uiteraard een Apple Store en de dichtstbijzijnde zit in Haarlem.

Toevallig vind ik Haarlem ook nog eens een heel gezellige stad om eens rond te banjeren en voor vanochtend had ik daarom een bezoekje aan de Spaarnestad gepland. Alleen is maar alleen dus ik had Robin gevraagd om met me mee te gaan en dat leek hem wel leuk. We gingen rond een uur of elf op pad.

De Apple Store had precies wat ik nodig had en de aankoop van Riet’s cadeau was dan ook zo gebeurd. Een aardigheidje daarbij was dat ik met mijn creditcard heb betaald, dit om te voorkomen dat Riet als ze door de uitgaven op onze lopende rekening zou spitten het aankoopbedrag nog niet zou zien staan want dan zou de verrassing eraf zijn. Ik ken haar na al die jaren wel een beetje en ik weet dan ook dat ze met haar verjaardag in zicht uit nieuwsgierigheid graag mag snuffelen of ze mijn cadeau kan vinden, of in ieder geval kan uitvinden wat het is…

Vorig jaar om deze tijd was ik ook in Haarlem en daar heb ik toen pepernoten gekocht in een heel aardig winkeltje wat “De Pepernotenfabriek” heet en dus alleen maar pepernoten verkoopt, in allerlei soorten maar vrijwel allemaal met een laagje van chocola eromheen. Nou ja, technisch gesproken zijn het geen pepernoten maar kruidnootjes maar een kniesoor die daarop let.

Het was alleen effe zoeken want het winkeltje is niet het hele jaar open (wat logisch is gezien het seizoensgebonden karakter van pepernoten) en dit jaar zat het niet in hetzelfde pand als vorig jaar.

Geen probleem, via Robin’s mobieltje vonden we het snel en konden er weer een paar zakken met van die verderfelijke, dikmakende en ongetwijfeld verschrikkelijk ongezonde pepernoten worden aangeschaft. Kreeg je bij aankoop van drie zakken nog een zak gewone kruidnootjes gratis ook… 

Geen goed nieuws

Zaterdag is de wekelijkse evaluatie geweest van het management Team van ons bedrijf om te bekijken hoe de situatie in Irak zich ontwikkeld en of mogelijk de restricties voor het expat personeel met betrekking tot reizen kunnen worden opgeheven. De boodschap die ik heb gekregen was duidelijk, de situatie verslechtert eerder dan dat het beter wordt en daarom wordt reizen naar Irak voorlopig alleen nog toegestaan aan personeel wat strikt noodzakelijk is voor het draaiend houden van de fabriek.

Vandaag is er een vergadering geweest via Skype voor alle expats die op dit moment thuis zitten te wachten op nieuws en daarin werd dit nieuws nog eens bevestigd. Er werd verder een toelichting gegeven op de veiligheid in en rond Basrah en gezien de vele demonstraties en blokkades door demonstranten is het risico te groot om expat staff het land binnen te laten. Logisch, want als er moet worden geëvacueerd omdat de zaak uit de hand loopt dan liefst natuurlijk een zo klein mogelijke groep.

Op dit moment blokkeren de demonstranten in en rond Basrah belangrijke verkeerswegen en pleinen, en hoewel dat veelal vreedzaam verloopt is met name de situatie rond de belangrijke havenstad Umm Qasr ten zuiden van Basrah gespannen. De toegang tot de haven is grotendeels geblokkeerd en dat heeft grote gevolgen voor de economie van Irak omdat dit de enige haven van het land is en dus van groot belang voor met name invoer van goederen. De vraag is dus hoe lang het gaat duren voordat er daar gaat worden ingegrepen.

Voor mij betekent het nieuws in ieder geval dat ik morgenavond niet vertrek naar Basrah, ik heb al bericht gehad dat mijn tickets zullen worden geannuleerd. Wanneer er weer mag worden gereisd hoor ik twee dagen van tevoren maar de verwachting is dat het dagen, zo niet weken zal gaan duren voordat dat zover is. In de tussentijd ga ik dus maar van thuis uit proberen te werken, wat gelukkig niet al te moeilijk zal zijn want ik had mijn werk-laptop uit voorzorg al meegenomen…

Eerste werkdag thuis

Vanmorgen om kwart voor zeven stond ik op voor mijn eerste werkdag van deze shift. Een rare gewaarwording dat dat niet in KAZ in Irak is maar gewoon in Nederland, maar omdat het inreisverbod niet totaal onverwacht is gekomen (met zoiets hou je eigenlijk altijd wel rekening) heb ik mijn werk-laptop bij me en kan ik van thuis uit werken.

Ik kan natuurlijk niet alles doen, contact met collega’s is erg lastig omdat de meeste daarvan op dit moment zelf ook thuis zitten en ik heb geen idee wie er net als ik gewoon thuis aan het werk gaan. Het is namelijk nog steeds niet vanzelfsprekend dat iedere rotator zijn eigen laptop heeft. Dat is weliswaar met ingang van oktober wel de bedoeling maar veel koppels moeten nog steeds een laptop delen omdat nog lang niet alle tweede laptops zijn uitgedeeld. En soms was het gewoon het punt dat de ontvanger het land al uit was en dan ligt zijn of haar laptop wel klaar maar op kantoor in Irak.

Vandaag heb ik een aantal gesprekken gehad met onder andere mijn nieuwe back-to-back en mijn baas. Voor Surya, mijn nieuwe maat, begint het er nu echt tragisch uit te zien want hij is al in september gestopt met zijn vorige baan in de verwachting dat hij per 1 oktober in Irak zou kunnen beginnen en dat schuift nu steeds maar verder op. Dat heeft overigens niet eens alleen te maken met de situatie in Irak maar hij heeft ook nog steeds zijn visum niet. Zelfs al was er dus niks aan de hand geweest dan was de geplande startdatum, vandaag, toch al niet meer haalbaar geest. Punt is echter dat hij door het inreisverbod ook de tweede mogelijkheid deze maand gaat missen en de volgende maand ben ik in principe weer vrij.

Ik heb dit uiteraard ook besproken met onze baas die overigens ook vastzit in Dubai en ook niet naar Irak kan reizen. We maken ons allebei zorgen dat Surya mogelijk pas mid-januari zal kunnen gaan beginnen en de vraag is wat er in de tussentijd met hem moet gebeuren want hij zit nu eigenlijk te wachten en de vraag is hoelang Personeelszaken dat goed blijft vinden. 

Er zijn nog diverse andere problemen die eigenlijk voor meer onrust zorgen dan de veiligheidssituatie in Irak, zoals bijvoorbeeld hoe het moet met het werk aan de lopende projecten als iedereen voor langere tijd thuis moet blijven zitten. Kortom, het begint echt voor het management een hoofdpijndossier te worden, maar ik probeer gewoon zoveel mogelijk van thuis uit te doen.

Thuis met Riet’s verjaardag

Hoewel ik geen grote fan ben van thuis werken en dus liever eergisteren naar Basrah was vertrokken levert mijn gedwongen verblijf in Nederland toch ook een meevaller op en dat is dat ik vandaag met de verjaardag van Riet thuis ben. Ik had vorige week al een cadeautje gekocht wat ik bij mijn vertrek had willen achterlaten waar ze het zou vinden maar nu kon ik het haar vanmorgen dus zelf geven.

Ik had afgelopen vrijdag al verteld dat het cadeau iets was uit de Apple Store, en het was ook iets waar ze al een tijdje hints over had zitten geven: een nieuwe iPhone 11. Haar eigen iPhone 6 Plus heeft de laatste maanden wat schade opgelopen en hoewel het niet echt ernstig is en de telefoon verder nog prima functioneert is daar nu al een paar keer een nieuw scherm in gegaan (gelukkig de meeste keren garantie na de eerste reparatie) en na gevallen te zijn zaten er ook wat barstjes in het scherm. Omdat het toestel toch ook al wat gedateerd begint te raken leek een nieuwe telefoon me dus een aardig cadeau.

Over gevallen telefoons gesproken, ik had zelf ook een pech gevalletje twee dagen geleden. Ik zat in mijn eigen stoel en had mijn iPhone even op mijn been gelegd omdat ik mijn iPad even van de tafel wilde pakken. De telefoon gleed weg, maar in eerste instantie dacht ik nog niks aan de hand want hij zou wel in de stoel blijven liggen. Ik was alleen de opening tussen de zitting en de leuning vergeten en jawel, het ding ketste precies op de plavuizen. Het resultaat was een mooi spinnenweb aan barsten op het scherm.

Hoewel de telefoon nog functioneerde en het probleem mogelijk wel op te lossen was met een plastic plakscherm leek het me toch beter om een nieuw scherm te regelen. Riet reed naar een telefoonwinkeltje in Katwijk (ik moest uiteraard werken) en daar kon het scherm vervangen worden maar ik moest er wel een dag op wachten want het juiste type had hij niet in voorraad. Vanmiddag ging Riet terug en ik kreeg niet alleen mijn telefoon terug voorzien van een nieuw scherm maar ook met een beschermhoesje wat ze er gratis bij had gekregen.

Ik ga met dat bordeauxrood en het gouden randje heel erg de blits maken in Basrah…

 

 

Mistig

Vanmorgen was een prachtige ochtend met een schitterend uitzicht vanaf mijn werkplek op de tweede verdieping van ons huis. Het was vannacht flink koud geweest en toen het zonnetje opkwam zag je de mist vanuit het kanaal opkomen. Het leverde een mooi plaatje op:

Verder is het nieuws nog steeds onveranderd, alhoewel de situatie in Irak niet overal hetzelfde meer is. In de hoofdstad Bagdad zijn de demonstraties nog steeds geweldig en daar vallen ook nog steeds slachtoffers als gevolg van het geweld tussen betogers en de oproerpolitie. In Basrah daarentegen zijn de protesten veel kleinschaliger en veelal vreedzaam van aard, zoals sit-down acties op bepaalde plaatsen in de stad.

We wachten dus maar af op verdere berichten, we worden dagelijks op de hoogte gehouden van de situatie.

Goed nieuws uit Irak

Er was de afgelopen dagen weinig te melden, de dagelijkse berichten vertelden hetzelfde nieuws: ernstige onlusten in Bagdad, relatief rustig in Basrah en nog steeds een embargo op reizen naar Irak voor het meeste personeel.

Ondanks het thuis werken proberen we met naaste collega’s toch zoveel mogelijk contact met elkaar te houden. Zo was de wekelijkse bijeenkomst van alle expat IT-ers in Basrah, die normaal gesproken altijd op vrijdagochtend wordt gehouden, voor deze week verzet naar de zaterdagmiddag en omgezet naar een telefoonconferentie zodat iedereen die thuis werkt kan inbellen.

We bespreken tijdens die meeting eigenlijk van alles en nog wat, over werk maar ook andere zaken. We zaten net een half uurtje in de meeting vanmiddag, waarbij het onderwerp van gesprek natuurlijk de situatie in Irak was, toen er bij iedereen een mailtje binnenkwam van het management met het nieuws dat met ingang van aanstaande maandag het inreis-embargo wordt opgeheven. Er mag dus weer gereisd worden maar het zal nog een flinke logistieke operatie zijn om iedereen in Irak te krijgen.

Het is de bedoeling dat er zeventig mensen per week zullen afreizen, waarbij natuurlijk de meest noodzakelijke mensen eerst gaan. Personeel wat een week of minder te gaan heeft in zijn of haar huidige rotatie zal niet worden gemobiliseerd, die blijven dus van thuis uit werken als dat mogelijk is. Voor mij geldt dat niet want ik heb op dit moment nog ruim twee en een halve week te gaan, maar wanneer ik dan wel afreis weet ik nog niet, dat krijgt iedereen individueel te horen. We krijgen allemaal bericht maar dat zal op heel korte termijn voor vertrek zijn want er is gezegd dat we ons gereed moeten maken om binnen vierentwintig uur na ontvangst van het bericht te kunnen vertrekken.

Voor nu nog even afwachten dus, maar we gaan gelukkig weer terug naar de normale situatie. En eerlijk gezegd kijk ik er wel naar uit want het lijkt dan wel leuk maar ik vind thuiswerken verre van ideaal. Zo moest ik vanmorgen bij het halen van een bakje koffie nog kots van Monster opruimen die door de hele kamer en over de bank lag.

Voor het weer hoef ik niet in Nederland te blijven want dat is de afgelopen dagen bar slecht geweest met veel regen en wind, en het was koud ook. Dat weerhoudt Riet er overigens niet van toch af en toe nog wat werk in de tuin te doen, en er is zat te doen nu alle bladeren beginnen te vallen. Gelukkig heeft ze daar een nieuw speeltje voor aangeschaft…

Nog geen bericht

Het wachten is of er bericht komt dat ik kan afreizen naar Irak maar dat bericht is vooralsnog niet gekomen. Op zich niet onlogisch aangezien ze mensen mobiliseren aan de hand van een prioriteitenlijst en ik ga ervan uit dat ik niet in de hoogste regionen van die lijst sta aangezien het werk wat ik doe niet direct kritisch is voor het functioneren van de fabriek. Ik zie aan de berichten overigens wel dat het proces al in gang is gezet, er zijn al de nodige mensen terug in Irak en mijn baas, die normaal gesproken alleen doordeweeks overkomt vanuit Dubai, is gisteren weer naar KAZ afgereisd.

Het is eigenlijk nog maar de vraag of ik überhaupt nog gemobiliseerd ga worden want vandaag is alweer de laatste dag van de tweede week van mijn shift en ik ben dus al op de helft. Hoe langer ik moet wachten hoe kleiner de kans dat ik nog ga afreizen, zeker als dat niet meer deze week wordt want volgende week zit ik op de kritische grens van zeven dagen of minder in mijn huidige rotatie. Het wachten is wel eens lastig want er is ons dringend verzocht om niet voortdurend te informeren bij onze reisplanners om informatie aangezien die het deze dagen uiteraard hartstikke druk hebben met het regelen van alle mobilisaties. Zoals een oude Shell-collega dan ook placht te zeggen, “We zullen onze ziel in lijdzaamheid moeten bezitten”…

Vanuit het raam van mijn werkkamer zag ik vandaag behalve een heleboel felle stortbuien ook opeens activiteit aan de overkant van het kanaal. Er liggen plannen om daar in het nog resterende gedeelte ook huizen te gaan bouwen en het lijkt er nu toch op dat er daarvoor voorbereidingen worden getroffen. Vanmorgen verschenen er opeens mannen met een graafmachine die metalen platen ging leggen en er werd ook een hekwerk geplaatst. Dat zullen de hondenbezitters van Rijnsburg niet leuk vinden want dit braakliggende stuk land was tot vandaag heel erg populair als hondenuitlaatplek.

En tenslotte was het vandaag ook de sterfdag van mijn vader, het is inmiddels alweer negen jaar geleden dat hij is overleden. Deze dag is nog steeds een moeilijke en zeker voor mijn moeder, dus gelukkig dat ik nog in Nederland ben want nu kon ik vanmiddag even bij haar langs.

Toch onverwacht nieuws!

Toen ik vanmorgen uit het raam keek zag ik dat de activiteit die gisteren was gestart met het afbakenen van een stuk van de braakliggende grond aan de overkant van het kanaal nu werd uitgebreid met graafwerkzaamheden. De graafmachine groef een tamelijk brede en diepe sleuf op verscheidene plekken wat erop lijkt te wijzen dat er rioleringsbuizen de grond in zullen gaan, en mogelijk nog andere kabels en pijpen. Het ziet er dus naar uit dat er toch over niet al te lange tijd bij ons aan de overkant gebouwd zal gaan worden.

Even na het middaguur zat ik in een gesprek met mijn collega Ali die ook van thuis uit werkt in Engeland toen ik een paar mailtjes binnen zag komen van onze reisplanners. Ik dacht in eerste instantie dat dat de bevestiging was van de vluchten voor mijn volgende rotatie in januari want die had ik gisteren aangevraagd, maar toen ik keek zag ik dat dat niet zo was. Het bleek te gaan om het onverwachte bericht dat ik alsnog deze week naar Basrah kan vertrekken.

Er zijn voor mij nieuwe tickets geregeld, ik vertrek aanstaande vrijdag en kom dan zaterdag aan in Basrah. Dat betekent dat ik toch nog ruim anderhalve week vanuit KAZ ga werken en daar zit ik me toch wel op te verheugen want zoals ik al heb gezegd, dat thuis werken is ook niet alles. er moest snel van alles geregeld worden want ik moet natuurlijk nog naar Schiphol, en ondanks dat mijn terugvluchten op 5 en 6 december niet veranderd in feite niet veranderd zijn waren ook die opnieuw geboekt en moest alles daarvoor dus ook opnieuw geregeld worden.

Een klein probleempje is wel dat mijn vlucht vrijdagmiddag al om half drie vertrek vanaf Schiphol en ik kom dan rond middernacht aan in Dubai. Maar mijn vlucht naar Basrah vertrekt pas om kwart voor twee ’s middags dus ik moiet meer dan een halve dag doorbrengen in Dubai. Dat is normaal gesproken geen probleem want ik krijg van Emirates een hotel, maar het probleem is dat mijn vlucht naar Basrah niet door Emirates wordt uitgevoerd maar door de dochtermaatschappij Fly Dubai, en dat betekent dat ik van Emirates geen hotel krijg. Gelukkig voorzien de Shell regels in zo’n situatie en ik krijg dus alsnog een hotel, alleen nu via Shell en buiten de luchthaven.

Twee uur nadat ik het eerste bericht kreeg kon ik al inchecken voor mijn vlucht van aanstaande vrijdag en alles is dus in feite klaar. Alleen mijn koffertje nog niet, maar dat is in tien minuten gebeurd…

Op weg naar Dubai

Na het eerste bericht van eergisteren dat ik toch nog mag vertrekken naar Basrah moest er natuurlijk van alles geregeld worden voor mijn reis. Gelukkig hebben we daar een prima reisbureau voor wat vrijwel alles regelt, ik hoef alleen maar te controleren of alles klopt. Het enige wat gisteren nog geregeld moest worden was een hotel in Dubai voor de veertien uur dat ik moet wachten op mijn vervolgvlucht van Dubai naar Basrah, en gelukkig kon ook dat gistermorgen worden bevestigd. Gisteravond kreeg ik al het telefoontje van de Emirates Chauffeur Service om mijn vervoer naar Schiphol te bevestigen en daarmee was ik in principe klaar voor vertrek. Ik hoefde maar heel weinig te pakken en de tussenliggende tijd heb ik doorgebracht met thuis werken zoals ik de afgelopen twee weken heb gedaan.

Vanmorgen om half twaalf zou ik om half twaalf worden opgehaald maar de taxi stond al om kwart over elf voor. Aangekomen op Schiphol ging alles ondanks de drukte vrij vlot, waarbij het me iedere keer weer verbaast dat hoe druk het ook is er altijd bagagecheck counters gesloten zijn. Ook bij de paspoortcontrole zijn ondanks dat er langs rijen staan nooit alle poortjes open, en daar snap ik nog minder van moet ik eerlijk zeggen want het daar geen kwestie is van mankracht, de paspoortcontrole werkt volledig automatisch.

We gingen tamelijk laat aan boord van het vliegtuig en ondanks dat iedereen toch nog op tijd aan boord was vertrokken we ruim drie kwartier later dan de geplande vertrektijd van half drie. Vervelend, want aangezien we rond middernacht hopen aan te komen in Dubai wordt het nu wel een stuk later voordat ik in mijn hotel ben en in mijn bed lig. Niks aan te doen, ik ben in ieder geval onderweg!

 

Aangekomen in KAZ

Zoals verwacht arriveerde ik gisteravond pas rond half twee bij mijn hotel in Dubai. Daar ging nog een klein geschil aan vooraf met de chauffeur van de Emirates taxi service die me zoals ik al had verwacht weer bij het verkeerde hotel wilde afzetten. Ik verbleef namelijk in het Ibis One Central hotel en dat is een low-budget versie van het gewone Ibis hotel wat daar om de hoek ligt. Dat laatste hotel is blijkbaar bekend bij de taxi-chauffeurs maar het eerste niet. De vorige keer dat ik in het Ibis One Central verbleef (het standaard hotel voor Shell mensen in Dubai) werd ik dan ook voor de verkeerde deur afgezet en moest ik toen ik daar achter kwam (en de taxi dus al weg was) een paar honderd meter zeulen met een zware koffer.

Maar goed, nu wist ik beter en kon ik de taxi-chauffeur de juiste kant op dirigeren en zo lag ik tegen twee uur dan toch nog in bed. Omdat de vlucht naar Basrah pas vroeg in de middag vertrok kon ik vanmorgen dus heerlijk uitslapen tot half negen en op mijn gemak in het hotel ontbijten. Rond half twaalf nam ik een taxi naar Terminal 2 van de luchthaven want dat is de terminal vanwaar vluchten met Fly Dubai, de maatschappij waarmee ik zou vliegen, vertrekken.

Aangekomen in Terminal 2 kreeg ik echter te horen dat mijn vlucht niet van Terminal 2 maar van Terminal 3 zou vertrekken, en dat is dus helemaal aan de andere kant van de luchthaven. Er zat niets anders op dan weer een taxi te nemen, gelukkig dus maar dat ik redelijk vroeg was vertrokken. Aangekomen bij Terminal 3 kreeg ik ook nog eens te horen dat de gate vanwaar mijn vlucht zou vertrekken de aller-achterste helemaal aan de andere kant van de terminal was, en dat betekende een wandeling van ruim anderhalve kilometer. Voor mij geen probleem maar je zult maar slecht ter been zijn…

Een voordeel van Terminal 3 was wel dat ik daar gebruik kon maken van de business lounge van Emirates die heel wat comfortabeler zijn dan de lounge in Terminal 2 die meer wegheeft van een veredelde keuken. Ik had ook nog extra tijd want ik had ondertussen al een mailtje gehad van Fly Dubai dat de vlucht een half uur was vertraagd. Eenmaal in het vliegtuig had ik de stoel helemaal voorin aan het raam naast de deur dus ik had toen we gingen vertrekken een mooi zicht op het afkoppelen van de slurf:

De korte vlucht van anderhalf uur naar Basrah verliep vlotjes zonder problemen en aangekomen op de luchthaven was ik ook erg vlot door alle faciliteiten heen, ook al omdat ik helemaal voorin het vliegtuig zat en dus zo’n beetje als eerste bij de paspoortcontrole aankwam. Bij de bagagebanden was er wel weer even hilariteit want terwijl we bij de band stonden waarop volgens de aankondiging onze bagage zou aankomen zagen we onze koffers op de andere band achter ons binnen komen rollen…

De rit naar KAZ was heel comfortabel want we werden niet vervoerd in de gebruikelijke bussen maar in Toyota Landcruisers, en die grote SUV’s zitten nu eenmaal veel comfortabeler dan die rammelende bussen. We merkten onderweg helemaal niets van enige onrust, wel namen we een andere route dan normaal met minder wegen binnendoor. Opvallend onderweg was nog dat we op verscheidene plaatsen werk aan de snelweg zagen waarbij er nieuw wegdek werd aangebracht, iets wat hier nergens een overbodige luxe is maar wat ik tot nu toe nog niet eerder had gezien.

Het was net donker even na vijven toen we arriveerden in het kamp. Op mijn kamer aangekomen heb ik alles weer een beetje “ingericht” door mijn eigen spulletjes weer op hun plaats te zetten en daarna was het tijd voor het avondeten. In het restaurant werd ik verwelkomd werd door een paar van mijn collega’s maar het was er bizar rustig. Blijkbaar zijn er nog maar weinig mensen terug…

Onverwacht rustig

Het was bij het opstaan vanmorgen om kwart voor vijf nog donker en aan de frisse kant. Het is hier nu winter aan het worden, net als in Nederland, en hoewel de temperatuur overdag nog steeds oploopt tot boven de twintig graden zijn de nachten al kouder aan het worden en zakt het kwik tot rond de tien graden. Jas aan dus vanmorgen tijdens de wandeling naar het IT-gebouw, met daaroverheen een veiligheidsvest zodat ik in het donker beter te zien ben.

Tijdens de wandeling viel het me op dat het ondanks dat het de eerste werkdag van de week was ontzettend stil was overal. Normaal gesproken loopt er voor zessen altijd veel personeel op de wegen rond de fabriek omdat er om zes uur een ploegenwisseling plaatsvindt maar er was helemaal niemand. Het was echt ongewoon stil, en wat later bleek ook waarom. De hele stad Basrah was geblokkeerd door wegafzettingen van demonstranten en het resultaat daarvan was dat vandaag niemand van de lokale Irakezen naar het werk kon komen.

Het was dus een lekker rustig dagje op kantoor, maar er was ook wel een probleempje. De deur van de kamer waar ik normaal zit is altijd op slot en ik heb daar geen sleutel van op dit moment. Ik ben dus afhankelijk van iemand die de deur ’s morgens open doet en dat is meestal Mustafa uit mijn team, maar die was er vandaag dus niet net als de andere Irakezen die een sleutel hebben. Mijn baas, die vanmorgen arriveerde vanuit Dubai, heeft ook een sleutel gekregen die had hij vandaag niet bij zich. Het resultaat was dat we een plek moesten zoeken ergens anders in het gebouw en dat was gelukkig makkelijk omdat er plek zat was.

Een onverwacht rustig begin van de werkweek dus, net als blijkbaar vorige week zondag toen hetzelfde gebeurd is in Basrah. De blokkades zijn gelukkig beperkt tot de uitvalswegen van de stad zelf, er waren geen problemen op de wegen rond het vliegveld en er was dus niks aan de hand voor aankomende en vertrekkende collega’s.

Voor ons is het dagelijks leven in het kamp gewoon normaal en het werd dan ook een gewone werkdag met daarna even naar de sportzaal, avondeten in het restaurant, nog even een aflevering van “Outlander” kijken op Netflix en daarna vroeg naar bed. Morgen is er weer een dag…

Nog een rustige dag

En weer een dag zonder onze Irakese collega’s. Vanmorgen kwamen er berichten binnen dat de blokkades in de stad nog omvangrijker waren dan de vorige dag en opnieuw was het voor de lokale bevolking vrijwel onmogelijk de stad te verlaten. Alweer een vrijwel leeg kantoor dus vandaag en weer erg rustig op het hele fabrieksterrein. De meeste blokkades en de demonstraties verlopen overigens redelijk vreedzaam alhoewel de oproerpolitie af en toe ingrijpt op belangrijke knooppunten.

Vannacht zijn er een paar flinke onweersbuien geweest en is er de nodige regen gevallen. Zelf ben ik overal doorheen geslapen, ik hoorde van andere mensen dat ze er midden in de nacht wakker van waren geworden maar ikzelf merkte het pas toen ik vanmorgen overal flinke plassen zag liggen. Ook in de loop van de dag viel er wat regen en was er ook nog een enkele onweersbui. Het veranderende weer was ook merkbaar aan de temperaturen, het voelde met name in de avond flink koeler aan.

Sinds vanmiddag zit ik weer op mijn gebruikelijke werkplek. Een van mijn collega’s die vandaag arriveerde vanuit Dubai heeft vanwege zijn betrokkenheid bij de renovatie van een paar maanden geleden nog steeds een set met reservesleutels van alle deuren en hij kon dus de deur van onze kamer openmaken.

Erg prettig, want nu kan ik weer bij mijn ladenblok zodat ik spullen kan opbergen die ik anders heen en weer moet blijven slepen tussen mijn kamer en het kantoor…

En jawel…

Het wordt eentonig maar dit was dus de derde rustige dag op rij. Het werd vanmorgen al snel duidelijk dat er weer geen lokale Irakezen op het werk zouden verschijnen want de blokkades in de stad zijn er weer, of eigenlijk nog steeds. En er is opgeroepen via de sociale media om die blokkades in stand te houden tot en met donderdag en dat zou betekenen dat we deze werkweek dus waarschijnlijk vrijwel niemand zullen zien.

Voor mij is de routine van de middagwandeling naar de lunch weer veranderd van heen lopen en terug met de bus naar heen en weer lopen. De temperatuur is nu tussen de middag nog net boven de twintig graden, een heel verschil dus met de 40+ graden van de laatste keer dat ik hier was en dat betekent dat wandelen weer goed te doen is.

Op de foto zie je een deel van de gebruikelijke optocht naar het kamp. De rood-witte telecommunicatie-mast staat vrijwel naast het restaurant dus dan weet je waar we naar toe lopen. Op de foto is het trouwens niet zichtbaar want het ligt uiteraard binnen de muren van het kamp, waarvan je nog net een deel ziet links van de twee watertanks:

Plastic bordjes…

De situatie was vandaag onveranderd, overal blokkades in Basrah en er waren dus voor de vierde dag op rij geen lokale Irakezen op het werk. Het was dan ook weer ongewoon rustig op het terrein en op kantoor. Over kantoor gesproken, nu de buitenkant flink onder handen is genomen en met de nieuwe verlichting ziet het er in de vroege ochtend sfeervol uit:

We beginnen in het kamp ook steeds meer te merken van het ontbrekende personeel. Er was al aangekondigd dat de kamers nog maar beperkt worden schoongehouden en er geen huishoudelijk werk zoals bedden opmaken wordt gedaan, en er is ook een beperkt rooster ingesteld voor de bussen die tussen het kamp en het fabrieksterrein rijden. 

Vanmiddag bij de lunch was er nog een verrassing, er is te weinig personeel in het restaurant om de vuile vaat af te handelen en daarom zagen we tot onze verbazing plastic bordjes en plastic bestek in plaats van gewone borden en ijzeren bestek. Het is op zich natuurlijk geen probleem, het eten smaakt er niet minder om (de hamburgers waren vanavond gewoon weer als vanouds) maar het geeft toch wel aan hoe de blokkades steeds meer van invloed worden op de dagelijkse gang van zaken.

Ik denk dan toch, als het bij ons al zo is hoe moet het dan wel niet met de gewone mensen in de stad gesteld zijn. Als de blokkades de stad hermetisch afsluiten dan betekent dat toch ook dat winkels niet kunnen worden bevoorraad. Het schijnt dat er nu nog wel voldoende is van alles maar dat kan natuurlijk veranderen als die blokkades lang blijven duren. Het eind lijkt nog niet in zicht en het is dus voorlopig afwachten.

Veranderingen

Dat de blokkades gevolgen zouden hebben voor de bevoorrading van winkels in de stad geldt natuurlijk net zo goed voor KAZ. Tot nu toe merken we het nog niet aan de voedselvoorziening maar belangrijker is natuurlijk de aanvoer van water. Daar is in ieder geval voor ons rekening mee gehouden want toen ik gisteravond het woonblok binnenliep lag er een enorme stapel pakken met flesjes water in de hal. Zo te zien was de hele boel lukraak naar binnen gegooid maar dat geeft niet, we hebben voorlopig genoeg water.

De situatie in Basrah bleek vanmorgen plotseling veranderd, het leger had op verscheidene plekken ingegrepen en de blokkades opgeruimd waardoor de stad en ook het nabij gelegen dorp Khor Al-Zubair weer bereikbaar waren. We zagen in de loop van de ochtend dan ook verscheidene Irakese collega’s binnendruppelen waaronder mijn Irakese manager Haider. Mijn beide teamleden kwamen niet opdagen, maar het bleek ook al snel dat de situatie in de stad toch nog niet helemaal veilig was. Verscheidene mensen kregen telefoontjes waarna ze snel weer naar huis vertrokken en degenen die gebleven waren kregen rond een uur of een te horen dat ze allemaal naar huis moesten gaan. Het was dus vanmiddag weer net zo rustig als de voorgaande dagen, of eigenlijk nog rustiger want alle commuters (de mensen die in Dubai wonen en doordeweeks overkomen) waren tussen de middag naar de luchthaven vertrokken om terug te gaan naar Dubai.

Die rust gold niet voor de rest van het land waar het overal nog steeds onrustig is. Afgelopen nacht hebben betogers in de stad Najaf (net iets ten noorden van Basrah) het Iraanse Consulaat in brand gestoken. Behalve de corruptie en het gebrek aan fatsoenlijke infrastructuur is met name de invloed van Iran op de gang van zaken in Irak veel mensen een door in het oog en dat is vannacht voor de tweede keer geëscaleerd middels een aanval op een Iraans Consulaat.

Heel ander nieuws dan, over het verlengen van mijn visum wat halverwege januari afloopt. De aanvraag is halverwege september al ingestuurd maar ik had tot nu toe nog steeds niks gehoord en daarom heb ik gisteren een mailtje gestuurd naar de afdeling die de visumaanvragen afhandelt. Ik kreeg als antwoord dat de verschuldigde leges al zijn betaald en dat de goedkeuring voor mijn visumaanvraag dus ieder moment kan binnenkomen. Alleen stond erbij “in ieder geval voor eind december”, en daar word ik nou weer niet gerust van. Ik heb nog wel de tijd maar ik hoop toch wel te weten hoe of wat voordat ik op 1 januari weer naar Basrah moet afreizen.

Aan het eind van de middag tijdens de wandeling terug naar het kamp vertelde mijn maat Ian dat er voor morgen een verandering in het weer wordt verwacht. De voorspelling was regen en onweersbuien, en dat is in deze tijd van het jaar niet onverwacht, zeker gezien het feit dat de wind inmiddels uit het zuiden (en dus vanuit de richting van de Perzische Golf) waait. De voorspelling klopte wel maar kwam eerder uit dan verwacht, want toen ik na het avondeten uit het restaurant kwam regende het en het onweerde ook…

Escalaties

Het verschil met gewone werkdagen was deze keer nauwelijks merkbaar maar vandaag was de eerste dag van het weekend en voor mij alweer het laatste weekend van deze shift. Er was voor vandaag veel regen voorspeld maar daar is niets van gebleken, het is de hele dag droog gebleven ondanks dat tussen de middag de lucht leek te betrekken.

Het nieuws was vanmorgen bijzonder triest want bij uit de hand gelopen demonstraties in de stad Nasiriya, gelegen ten noordwesten van Basrah, zijn minstens vijfentwintig mensen gedood toen veiligheidstroepen het vuur openden. Daarnaast waren er ook nog vier slachtoffers in Bagdad en nog eens tien in de stad Najaf waar demonstranten gisternacht het Iraanse consulaat in brand staken.

De generaal die er verantwoordelijk voor is dat gebeurtenissen in Nasiriya zo zijn geëscaleerd is inmiddels ontslagen maar de vraag is weer in hoeverre door Iran gesteunde milities de hand hadden in het geweld. Veel regeringstroepen hebben namelijk geweigerd om op hun landgenoten te schieten en de regering zelf claimt bij hoog en bij laag geen toestemming te hebben gegeven voor het schieten op demonstranten.

Het lijkt erop dat het conflict tussen de demonstranten en de regering muurvast zit, maar iedereen wachtte vandaag op de toespraak van een invloedrijke geestelijke na het middaggebed. Deze geestelijke, de hoogste autoriteit van de Shiieten oftewel de Marjaiyah, sprak tijdens die toespraak zijn steun uit voor de demonstranten en riep nogmaals de minister-president op om af te treden.

Omdat het vrijdag is mochten we zoals gewoonlijk vandaag weer een uurtje vrij opnemen, het zogenaamde “meditatie-uurtje”. Ikzelf neem dat altijd aan het eind van de middag en vandaag heb ik de extra vrije tijd gebruikt voor een wat langere sessie in de sportzaal. Onderweg terug naar het kamp kwam ik deze kat nog tegen die me met de nodige argwaan zat te bekijken terwijl ik langs liep. Ze bleef tegen mijn verwachting in toch zitten toen ik bleef staan om een foto te maken.

Overigens, de fles die op de grond ligt is weliswaar een bierfles maar wel van alcohol-vrij bier (van het merk Barbican, niet echt geweldig). Dit is trouwens de eerste keer dat ik een lege bierfles op het terrein zie rondslingeren. Het verbaasd me met name omdat het over het algemeen lokale Irakezen zijn die alles achter hun reet neergooien. Of het moet die kat geweest zijn natuurlijk…

Onverwachte ontwikkelingen

Het grote nieuws van vanmorgen van Irak was dat de Minister-President heeft aangegeven dat hij zal gaan aftreden. Dit bericht werd door eigenlijk iedereen in het land met gejuich begroet en er is eindelijk hoop dat de crisis-situatie zal worden opgelost. Er is echter ook de nodige scepsis want enerzijds zijn sommige eisen van de demonstranten simpelweg niet realistisch en anderzijds is het nog maar de vraag of de Minister-President echt gaat aftreden want hij heeft alleen maar de “intentie” uitgesproken.

Van al het internationale nieuws werd ik vandaag ook niet vrolijk. Gisteravond was er al het nieuws van de aanslag in Londen en vanmorgen hoorde ik dat er nu ook in Nederland, in het centrum van Den Haag nota bene, ook al een vent mensen met een mes had aangevallen. En dan vragen mensen wel eens aan mij of dat Irak nou niet gevaarlijk is…

Er was verder niet zoveel te melden dus plaats ik voor vandaag een paar foto’s die ik gistermiddag heb gemaakt tijdens de wandeling terug naar het kamp.

Terug naar normaal

De grote vraag gisteren was of vandaag onze Irakese collega’s weer gewoon naar het werk zouden komen. De recente gebeurtenissen, met name het aftreden van de regering, leken erop te wijzen dat de demonstranten hun belangrijkste eis ingewilligd zagen worden en dat zou moeten betekenen dat de demonstraties in ieder geval in hevigheid zouden moeten afnemen.

Vanmorgen bleek dat voor wat Basrah betreft het geval, de meeste blokkades waren opgeheven en rond acht uur verschenen de meeste van onze collega’s na een volle week afwezigheid weer op het werk. In mijn geval kwam de helft van mijn team opdagen, en dat was Mustafa. Ik kreeg nu eindelijk ook eens uit de eerste hand te horen hoe het was geweest in de stad in de afgelopen dagen. Het was allemaal op zich wel meegevallen, het is in de stad zelf eigenlijk redelijk rustig geweest. Alleen waren de uitvalswegen vrijwel allemaal geblokkeerd en kon er dus niemand in of uit.

Het is dus weer gedaan met de rust op kantoor want eerlijk is eerlijk, als onze Irakese collega’s aanwezig zijn dan is dat duidelijk te merken. Met name als ze ’s morgens binnenkomen vergaat horen en zien je soms want iedereen wordt tamelijk rumoerig begroet door iedereen en dat luidruchtige gaat tijdens het daaropvolgende gezamenlijke ontbijt nog even door. Maar aan de andere kant, het brengt wel weer leven in de brouwerij en dat is toch ook wel weer leuk.

Ik had nog een leuk onderonsje met een van mijn Irakese collega’s die me vroeg waar ik eigenlijk vandaan kwam. “Ah, Holland!”, zei hij toen ik vertelde dat ik uit Nederland kwam. Ik kan het dan nooit nalaten om uit te leggen dat dat eigenlijk niet hetzelfde is. “Maar,” zei ik, “ik ben niet beledigd want ik kom toevallig uit het gedeelte van Nederland wat Holland is, dus ik vind het prima als je dat zegt”. Gierend van de lach liep hij weg en even later hoorde ik hem zijn collega’s uitleggen hoe dat nou zit met “Nederland” en “Holland”…

Vuile was

Deze foto heb ik gisteravond gemaakt terwijl we terug wandelden naar het KAZ kamp, waarvan je de lichten in verte ziet achter de fabriek. Het is om vijf uur ’s middags al donker hier en dat betekent dat tegen de tijd dat wij naar het kamp lopen de lichten van de fabriek allemaal in volle glorie branden en dat geeft het zowaar in deze tijd van het jaar iets feestelijks. Ik zei dan ook tegen mijn makkers dat het bijna een kerstsfeertje had en vandaar dus de foto.

Vandaag was weer alles normaal, ik had zelfs een volledig team want ze waren zowaar alle twee op komen dagen. Hoewel er berichten zijn dat de demonstraties nog steeds niet zijn afgelopen en zelfs gisteren weer wat in hevigheid waren toegenomen was toch iedereen gewoon op kantoor. Bij ons was dat al te merken maar in het gebouw waar de engineers zitten (ik had daar vanochtend om kwart over zeven al een vergadering) was het helemaal net een kippenhok.

Wij hebben tenminste nog kamers in ons gebouw waar we met hooguit zes mensen tegelijk zitten, in het gebouw van de engineers hebben ze van die open kantoorruimtes. Een ouwe maat van mij noemde die zogenaamde “kantoortuinen” niet voor niets “kantoor toendra’s” want je zit daar met een heleboel in dit geval erg luidruchtige mensen op elkaar gepakt en het is dus een herrie als een oordeel als de lokale Irakezen er ook allemaal zijn. Ik moest even wat vragen aan een van mijn maten, een Nederlander, en die schudde vertwijfeld zijn hoofd toen ik zei dat het een pokkeherrie was. “Gaat zo de hele dag door,” zei hij, “en dan verwachten ze nog dat je je ergens op concentreert”…

Ook voor wat betreft de huishoudelijke dienst is alles weer normaal. Het restaurant functioneert weer als vanouds (dat deed het eigenlijk toch al op de plastic-bordjes kwestie na) en de kamers worden weer schoongemaakt. De wasgoed-service was eigenlijk het enige wat zonder problemen bleef functioneren en hoewel er gezegd was dat de was misschien wat later terug bezorgd zou kunnen worden bleek dat in de praktijk erg mee te vallen.

Op dit moment komt een goeie wasservice me goed uit want ik moet nog twee draaien laten doen voor mijn aanstaande vertrek. Vandaag heb ik de waszak, gevuld met mijn overhemden en polo’s, voor de deur gelegd en morgen laat ik de rest van mijn was doen. Dan is vrijwel alles weer lekker schoon in de kast voordat ik op huis aan ga…

Veel goed nieuws

Mijn eerste draai wasgoed hing gisteravond schoon aan de deurknop en vandaag heb ik de tweede zak klaargelegd voor afhandeling. Daarin zaten ook mijn laatste vuile sportkleren want gisteravond ben ik voor de laatste keer naar de sportzaal geweest deze shift. Dat doe ik hoofdzakelijk omdat ik geen was meer laat doen tot mijn vertrek en ik wil geen vuile sportkleren vier weken lang in mijn kast laten liggen.

Gisteravond was al duidelijk merkbaar dat de temperatuur iets omlaag was gegaan en vanmorgen was het ronduit fris omdat er een straffe wind uit het noordwesten stond. De wandeling naar kantoor was dan ook niet plezierig voor mensen zoals ik die een hekel hebben aan wind. Het bleef ook de rest van de dag aan de frisse kant en vanmiddag ben ik zelfs voor het eerst sinds de afgelopen winter weer eens met mijn jack aan naar de lunch gewandeld. Dit tot grote hilariteit van een paar makkers die uit warme landen komen en die gewoon nog met korte mouwen meeliepen. Ze snapten er niks van want ik was toch geboren in een land waar het normaal gesproken koud is, dus hoe kon ik het nu koud hebben…

Zoals verwacht piepten even voor half vijf zowel mijn iPhone als mijn iWatch, de berichtjes kwamen binnen dat het tijd was om mijn boardingpassen uit te printen. Helaas kan ik hier nog steeds niet volstaan met een elektronische boardingpass op mijn iPhone of iPad, hier moet je nog steeds een papieren exemplaar kunnen overleggen en dat betekent dus printen. 

Er was zelfs nog meer goed nieuws want ik kreeg ook nog de brief met de mededeling dat ik mijn visumverlenging kan worden geregeld. De enige vraag is nu nog of ik dat bij mijn volgende aankomst in Irak op de luchthaven moet doen (liever niet) of dat ik het kan doen na aankomst in het kamp (ja graag) want mijn visum verloopt pas op 13 januari terwijl ik al op 2 januari aankom. Dat wachten we nog even af maar mijn nieuwe visum is in ieder geval geregeld. En als klap op de vuurpijl kwam er tenslotte ook nog bericht van het reisbureau met het vluchtschema voor mijn volgende shift. Daar wil ik nog wel wat aan veranderd hebben maar hopelijk kan ook dat geregeld worden.

Niet slecht, zoveel goed nieuws op één dag…

Laatste werkdag

Yes! Gisteravond kwam het bericht dat ik mijn visum kan verlengen als ik in januari weer in het land ben en ik hoef dus niet door het langdurige proces op de luchthaven heen bij aankomst. Nu hoef ik als ik gearriveerd ben in KAZ alleen maar mijn paspoort in te leveren bij het visum-team en dan krijg ik het na twee dagen inclusief nieuwe visum weer terug.

En het houdt nog steeds niet op met goed nieuws want ik heb ook de vluchtwijzigingen gekregen waar ik om had gevraagd. Toen ik gisteren het voorstel kreeg met het vluchtschema voor januari zag ik dat ik de 1e januari, mijn vertrekdag, was geboekt op de vlucht van half drie ’s middags. Dat zou inhouden dat ik om half twaalf ’s morgens al zou worden opgehaald en de kans dat ik dan mijn kinderen nog zou zien om Gelukkig Nieuwjaar te wensen zou dan wel erg klein zijn. Ik heb dan ook gevraagd of ik niet op de vlucht van tien uur ’s avonds kon worden geboekt en vanmorgen kreeg ik bericht dat dat verzoek was gehonoreerd.

Er is ook nieuws van mijn nieuwe back-to-back, Surya heeft ook gisteren zijn visum-brief gekregen en kan dus eindelijk aan de slag. In overleg met mijn baas hebben we afgestemd wanneer hij zou kunnen beginnen maar we werden even later overruled door Personeelszaken want die hadden er toch een nadere mening over dan wij.

Wij wilden hem liever niet in KAZ laten aankomen als ik er niet ben maar er is nu toch besloten dat hij zo snel mogelijk moet komen en zijn begindatum is vastgesteld op 14 december. Dan komt hij na zijn introductie-dagen in Dubai op 18 december aan in Irak, en dan ben ik er dus niet maar dan moet hij maar door iemand anders worden opgevangen. Het goeie nieuws is dus dat als ik terugkom in januari dat ik eindelijk weer een back-to-back heb en ik niet alles meer alleen hoef te doen.

Voor mij zit deze shift er vandaag weer op, dit is mijn laatste officiële werkdag. Hoewel, morgenochtend ben ik nog tot een uur of half elf op kantoor voordat ik terugga naar het kamp voor een laatste lunch en vervolgens ga ik, zoals het nieuwe pad voor de nooduitgang achter ons gebouw zo mooi in groene verf aangeeft, “exit”…

Probleemloos vertrek

Zoals gewoonlijk als mijn vertrekdag de donderdag is vertrok mijn vlucht naar Dubai pas een het eind van de middag en dan kies ik er altijd voor om ’s ochtends gewoon naar kantoor te gaan, ondanks dat vandaag officieel mijn eerste vrije dag was. Het werd zelfs nog een behoorlijk drukke ochtend want behalve dat ik nog een presentatie moest doen had ik ook nog het nodige werk te doen voor mijn nieuwe back-to-back.

Omdat gisteren besloten is dat Surya ondanks het feit dat ik pas begin januari weer terug ben half december al gaat beginnen. Hij zit dus twee weken in KAZ zonder mij en ik moest dus van alles gaan regelen om te zorgen dat hij die twee weken een beetje goed doorkomt. Dat hield onder andere in dat ik collega’s moest inseinen om hem bij aankomst op te vangen en rond te leiden, maar ook wilde ik het een en ander aan werk voor hem op stapel zetten zodat hij zich alvast een beetje kan inwerken en vooral zichzelf ook een beetje nuttig bezig kan houden.

Na gedaan te hebben wat ik kon in de korte tijd die ik vanmorgen had ging ik, uiteraard na van iedereen afscheid te hebben genomen, terug naar het kamp om het laatste inpak- en opruimwerk te doen. Er was nog tijd voor de lunch voordat het om half een tijd werd om naar de gereedstaande bussen te gaan. Het konvooi vertrok om kwart voor een uit KAZ en via een flinke omweg, een route die ik volgens mij ook nog niet eerder had afgelegd, arriveerden we rond kwart over twee bij de luchthaven.

Alle rituelen met de vele security-checks gingen buitengewoon vlot, ook al omdat ik alleen handbagage had deze keer, en ik was dus ruim op tijd binnen. De resterende tijd voor vertrek bracht ik door in de tamelijk primitieve business lounge waar de WiFi werkt via een telefoontoestel wat als hotspot werkt; ga dus maar na hoe lekker snel dat werkt, vooropgesteld dat je verbinding kunt krijgen.

De vlucht was geen onverdeeld genoegen want ik zat op de rij voor een “bulkhead” en dat betekent dat ik een tv-scherm had wat ingeklapt zit in de armleuning van de stoel. Het vervelende daarvan is dat je dat bij opstijgen en landen moet inklappen terwijl je op een normale stoel gewoon door kunt gaan met kijken. Nu moest ik zelfs meer dan een half uur voor de landing mijn scherm al inklappen en zat ik dus tot aan de landing duimen te draaien…

Na anderhalf uur arriveerde het toestel in Dubai waar ik met een taxi van Emirates naar het door Emirates geregelde hotel Le Meridien werd gebracht om daar de paar uur door te brengen die ik moest wachten op mijn vlucht naar Amsterdam. Die zal vertrekken om tien voor half vier vannacht dus ik ga nu proberen nog een paar uur te slapen voordat ik weer wordt opgehaald om naar de luchthaven te worden teruggebracht.

Van de zon naar de regen

Mijn pogingen om nog een paar uur voor vertrek uit Dubai te slapen waren niet zo succesvol als ik had gehoopt. Ondanks de buitengewoon comfortabele hotelkamer sliep ik niet meer dan twee uur, vanaf een uur of half negen, maar om half elf was ik alweer klaarwakker. Omdat ik toch om één uur vannacht al opgehaald zou worden besloot ik er maar het beste van te maken en te proberen in het vliegtuig nog wat te slapen.

Op de luchthaven aangekomen deed ik eerst de gebruikelijke boodschap voor Riet (een slof Marlboro) waarna ik het vertrek afwachtte in de business lounge. Ik had pech want mijn vlucht zou vertrekken van gate C7 en daar is de business lounge een stuk minder dan in de gebouwen A en B. Voordeel was wel dat de gate zich pal naast de lounge bevond dus ik hoefde niet ver te lopen. Dat had ik trouwens toch al wel gedaan want vanaf het punt waar ik door de taxi werd afgezet tot aan de lounge was ongeveer twee kilometer…

Vlucht EK145 vertrok ruim een kwartier te vroeg vanaf Dubai en we hadden blijkbaar de wind mee want we arriveerden ruim vijftig minuten te vroeg op Schiphol. Daar was ik als een van de eerste Emirates passagiers bij de plek waar de taxi-chauffeurs normaal gesproken staan maar onze vroege aankomst had de taxi-service blijkbaar verrast want er stond zegge en schrijve één enkele chauffeur die twee bordjes omhoog hield en geen van de beide namen op de bordjes was die van mij…

Ik meldde me dus bij de balie achter de wachtende chauffeur waar ik zag dat er toch nog een passagier voor mij uit hetzelfde toestel was gekomen. De man hoorde net dat hij zeven minuten moest wachten want zijn chauffeur was er ook nog niet. “Dat meent U niet!” zei de man toen in behoorlijk bekakt Nederlands, en vervolgens vroeg hij op hoge toon waar hij een klacht kon indienen. Nadat duidelijk werd dat er toch niets anders opzat dan te wachten bleef de man briesend in de buurt van de balie staan. Ik gaf mijn naam door en kreeg excuses voor het ongemak. “Ach,” zei ik, “dat geeft niks. We zijn vijftig minuten te vroeg geland dus als ik nu tien minuten moet wachten ben ik nog steeds veertig minuten eerder thuis.

En dat was ik ook. Om even over achten in de ochtend werd ik keurig voor de deur afgezet en even later zat ik aan mijn eerste Hollandse bakkie koffie. Het weer in Nederland was wel ontzettend klote: regen en wind en nog koud ook, dat viel na de zon in Irak dan wel weer effe tegen…

Alter Bridge

Een band die ik al heel lang op mijn lijstje heb te staan van bands die ik nog een keer live wil zien was Alter Bridge. Goed beschouwd ben ik nog niet eens zo heel lang fan van deze band, ik denk eigenlijk pas een jaar of vijf, en dat terwijl ik toch al veel langer van hun bestaan afwist. Ik had eigenlijk gewoon nooit echt de moeite genomen om er eens goed naar te luisteren maar toen ik dat dan eindelijk eens deed was ik gelijk verkocht, de muziek van Alter Bridge behoort zeker de afgelopen drie jaar tot de door mij meest beluisterde.

Een paar weken geleden kwam het nieuws dat ze zouden optreden in de AFAS Live in Amsterdam. Een snel berichtje naar mijn jongste broer leverde meteen de reactie “Ik ga mee!” op, en ook mijn neef Bastian meldde zich aan om mee te gaan. Hij sloeg zelfs twee vliegen in één klap want hij wilde ook de band Shine Down die het voorprogramma zou vormen graag zien. De kaarten konden vlot worden geregeld en dat was maar goed ook want niet veel later was het concert uitverkocht.

Vandaag was het dan zover maar er diende zich vooraf een probleempje aan. Vanavond zou ook de Champions LEague wedstrijd Ajax-Valencia worden gespeeld in de Johan Cruyff Arena en die ligt, jawel, pal naast de AFAS Live. We verwachtten dus mogelijke problemen met parkeren want ik had weliswaar een plaats gereserveerd maar die was in de parkeergarage van de Arena en we hadden geen idee hoe dat zou gaan.

We besloten daarom bijtijds te vertrekken in de hoop de parkeerdrukte voor te zijn. Dat lukte prima, er was plek zat en we hadden dus ruim de tijd om voordat we naar AFAS Live zouden gaan nog even de plaatselijke Burger King met een bezoek te vereren en nog ergens een biertje te drinken. Het was uiteraard vanwege de naast de concertbezoekers ruimschoots aanwezige voetbalsupporters overal hartstikke druk maar we vonden in de overvolle Burger King toch snel een leeg tafeltje en ook in de kroeg naast AFAS Live was een biertje snel geregeld.

We wachtten in de kroeg totdat de lange rij voor de ingang van de hal vrijwel was opgelost en schoven toen aan om naar binnen te gaan. Daar konden we nog net het staartje meepikken van het eerste voorprogramma, de band The Rave Age, die mij niet kon bekoren met hun gedateerde tachtiger jaren rock. Ook Shine Down was niet mijn pakkie-an met een zanger die graag het publiek allerlei gymnastische oefeningen liet doen en een slecht geluid wat de muziek tot een brij maakte.

Achteraf heb ik ze misschien daarmee tekort gedaan want het geluid bleek bij Alter Bridge ook niet geweldig. De band zelf was goed op dreef en had het duidelijk prima naar hun zin, jammer alleen dus van het geluid wat alleen in de meer rustige nummers redelijk tot goed was.

Opvallend was dat zanger Myles Kennedy vrijwel het gehele optreden speelde op een zwarte, aftands uitziende, Fender Telecaster terwijl zowel hij als gitarist Mark Tremonti gesproken spelen op Paul Reed Smith gitaren.

Dit gezegd hebbende, zo’n ongelofelijke stem hebben en dan ook nog zo gitaar kunnen spelen, het zou verboden moeten worden…